Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/4512-128/15/UH
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-04-24
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji „…”
Słowa kluczowe: jednostka-jednostka budżetowa; odliczenia-brak prawa do odliczenia; projekt; zadania-zadania własne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 5 lutego 2015 r. (data wpływu 13 lutego 2015 r.) uzupełnionym pismem z 13 kwietnia 2015 r. (data wpływu 20 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji „…” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 lutego 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji „…”.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 13 kwietnia 2015 r. (data wpływu 20 kwietnia 2015 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie organu z 2 kwietnia 2015 r. znak: IBPP3/4512-128/15/UH.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W roku 2012 Wnioskodawca (Miasto i Gmina …) zrealizował inwestycję „…” współfinansowanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Osi Priorytetowej 4 „Ochrona środowiska i zapobieganie zagrożeniom” Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa … na lata 2007–2013. Jeszcze na etapie wnioskowania Wnioskodawca oświadczał że zarówno w trakcie jak i po zakończeniu inwestycji nie ma możliwości odzyskania poniesionego podatku VAT. Brak możliwości odzyskania podatku VAT wynikał z uzasadnienia, że Wnioskodawca nie będzie czerpać żadnych przychodów związanych z funkcjonowaniem nowopowstałej inwestycji, gdyż powstała infrastruktura zostanie przekazana nieodpłatnie do zakładu budżetowego gminy i to ten podmiot będzie wykorzystywał ją do czynności opodatkowanych, natomiast po stronie Wnioskodawcy nie będzie mieć bezpośredniego związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT (art. 15 ust. 6, art. 86 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług).

We wniosku o dofinansowanie zadania w części „…” Wnioskodawca zadeklarował że podmiotem przewidzianym do eksploatowania inwestycji po jej zakończeniu jest Zakład Wodociągów i Kanalizacji będący zakładem budżetowym Gminy. W roku 2013 w związku ze zmianą stanu prawnego w zakresie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także po dokonaniu analizy ekonomicznej funkcjonowania zakładu budżetowego, zaistniała konieczność przekształcenia zakładu budżetowego w spółkę prawa handlowego. Uchwałą Rady Miejskiej Nr XXI/242/2013 z 6 lutego 2013 r. w sprawie likwidacji zakładu budżetowego pod nazwą Zakład Wodociągów i Kanalizacji w … w celu jego przekształcenia w spółkę prawa handlowego, Zakład Wodociągów i Kanalizacji w … Uchwałą Rady Miejskiej w … został przekształcony w Zakład Gospodarki Komunalnej w … Sp. z o. o. Powstała z przekształconego zakładu budżetowego spółka na podstawie wskazanej Uchwały wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki zakładu budżetowego związane z jego działalnością. Składniki mienia likwidowanego zakładu budżetowego stały się majątkiem Spółki, mienie znajdujące się w użytkowaniu Zakładu pozostałe po jego likwidacji, w tym użytkowane nieruchomości zostały wniesione przez Wnioskodawcę do Spółki jako aport, w zamian za aport Wnioskodawca objął wszystkie udziały w kapitale zakładowym Spółki. Nowo powstałej Spółce powierzono prowadzenie dotychczasowej działalności Zakładu. Zadania własne Wnioskodawcy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oraz ich oczyszczania realizowane przez Zakład, a także zadania w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi, objęła swym zakresem działania Spółka.

W związku z powyższym działaniem poinformowano Urząd Marszałkowski o dokonanym przekształceniu zakładu budżetowego w spółkę oraz zwrócono się z wnioskiem o dokonanie zmian w projekcie. W odpowiedzi na powyższą informację Urząd Marszałkowski przesłał do Urzędu odpowiedź, że dokonanie wnioskowanych przez Urząd Miasta i Gminy zmian jest możliwe jedynie w przypadku wskazania konkretnego i wyczerpującego uzasadnienia celowości ich wprowadzenia, a także po przedstawieniu szczegółowej i wyczerpującej analizy dotyczącej kwalifikowalności podatku VAT w projekcie po przekształceniu zakładu w spółkę. Miasto i Gmina w odpowiedzi na powyższe stanowisko Urzędu Marszałkowskiego przesłało analizę dotyczącą kwalifikowalności podatku VAT w projekcie po przekształceniu zakładu budżetowego w Spółkę z o.o., wskazując, że bez znaczenia pozostaje fakt przekształcenia podmiotu, któremu nieodpłatnie przekazano infrastrukturę powstałą po zakończeniu projektu.

W odpowiedzi na przekazane przez Wnioskodawcę stanowisko Instytucja Wdrażająca zażądała indywidualnej interpretacji Izby Skarbowej w sprawie możliwości odzyskania podatku VAT zapłaconego w ramach faktur wystawionych, opłaconych i rozliczonych w projekcie przed dokonaniem zmian organizacyjnych, również w związku z wniesieniem aportem powstałej infrastruktury do spółki komunalnej, a także ewentualnej daty nabycia prawa do odzyskania poniesionego wydatku.

W uzupełnieniu wniosku udzielono wyjaśnień w następujących kwestiach:

Na pytanie Organu: W jakim okresie Miasto i Gmina dokonywała zakupów związanych z realizacją projektu pn. „…”, proszę podać datę dokonania pierwszego zakupu, datę ostatniego zakupu związanego z inwestycją, oraz datę oddania do użytkowania obiektu? Wnioskodawca stwierdził: Data pierwszego zakupu: 31 października 2008 r. Data ostatniego zakupu: 5 października 2012 r. Data oddania do użytkowania: 31 grudnia 2012 r.

Na pytanie Organu:

Czy powstała w wyniku realizowanego projektu infrastruktura została przekazana nieodpłatnie do zakładu budżetowego Gminy bezpośrednio po oddaniu do użytkowania. Proszę podać datę przekazania zrealizowanej infrastruktury do użytkowania?

Wnioskodawca odpowiedział:

Powstała infrastruktura została nieodpłatnie przekazana do zakładu budżetowego (Zakładu Wodociągów i Kanalizacji) bezpośrednio po oddaniu do użytkowania 31 grudnia 2012 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 13 kwietnia 2015 r.):

Czy Wnioskodawca ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług związanych z realizacją projektu zgodnie z zaistniałym stanem faktycznym oraz jaka byłaby data ewentualnego nabycia prawa odliczenia podatku VAT?

Stanowisko Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowane w piśmie z 13 kwietnia 2015 r.):

Wnioskodawca nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego tzw. „odliczenia podatku” wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją projektu „…” współfinansowanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Osi Priorytetowej 4 „Ochrona środowiska i zapobieganie zagrożeniom” Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ….

Nadmienić należy, że bez znaczenia pozostaje fakt przekształcenia zakładu budżetowego w spółkę prawa handlowego ponieważ przekazanie infrastruktury wybudowanej przez gminę, zostało dokonane bezpośrednio po oddaniu do użytkowania tej infrastruktury zakładowi budżetowemu i późniejsza zmiana formy prawnej zakładu nie wniosła ryzyka możliwości odliczenia podatku VAT przez Gminę. Zatem wskazanie daty ewentualnego nabycia prawa odliczenia podatku VAT jest bezprzedmiotowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki prawnopodatkowe, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Aby podmiot mógł skorzystać z prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go dla tej czynności za podatnika podatku od towarów i usług, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Cytowany wyżej art. 15 ust. 2 ustawy, na mocy ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, z dniem 1 kwietnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 35), otrzymuje brzmienie: „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Należy wskazać, że w świetle art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jest jednostką zasadniczego podziału terytorialnego stopnia podstawowego, posiada osobowość prawną, a zatem zdolność do działania we własnym imieniu.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Z art. 7 ust. 1 ww. ustawy wynika, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (art. 7 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o samorządzie gminnym ).

W świetle art. 9 ust. 1 ww. ustawy, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie (art. 9 ust. 2).

Przymiot podatnika podatku od towarów i usług przypisany jest osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, samodzielnie wykonującej działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.

Należy ponadto zwrócić uwagę na treść przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Mianowicie zgodnie z art. 9 Dyrektywy, podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Powyższe przepisy wskazują, że niezależnie od częstotliwości wykonania danej czynności, czynność ta podlega opodatkowaniu jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Wobec powyższego, za podatnika podatku VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Z treści wniosku wynika, że Gmina w 2012 r. zrealizował inwestycję pn. „…”. Pierwszego zakupu Gmina dokonała 31 października 2008 r. a ostatniego 5 października 2012 r. Data oddania do użytkowania to 31 grudzień 2012 r. Na etapie wnioskowania o dofinansowanie Gmina oświadczyła, że nie będzie czerpała żadnych przychodów związanych z funkcjonowaniem nowopowstałej inwestycji, gdyż powstała infrastruktura zostanie przekazana nieodpłatnie do Zakładu budżetowego Gminy i to ten podmiot będzie wykorzystywał ją do czynności opodatkowanych, natomiast Gmina nie będzie miała bezpośredniego związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. Powstała infrastruktura została nieodpłatnie przekazana do zakładu budżetowego (Zakładu Wodociągów i Kanalizacji) bezpośrednio po oddaniu do użytkowania 31 grudnia 2012 r. Gmina dokonała przekształceniu zakładu budżetowego w Spółkę prawa handlowego, a mienie zakładu budżetowego zostało wniesione do Spółki jako aport.

Mając na uwadze uregulowania zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, należy stwierdzić, że Gmina, nabywając towary i usługi celem realizacji inwestycji z zamiarem jej nieodpłatnego przekazania, nie nabywała ich do działalności gospodarczej i tym samym nie działała w charakterze podatnika podatku VAT.

Zgodnie z art. 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.) jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia – od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić – VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika. Z ugruntowanego orzecznictwa TSUE wynika, że aby podmiot miał prawo do odliczenia VAT, musi on być podatnikiem w rozumieniu przepisów dyrektywy, a po drugie towary i usługi powinny być używane do celów transakcji podlegających opodatkowaniu (zob. np. wyrok z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-137/02, pkt 24).

W pkt 8-9 wyroku w sprawie C-97/90 Lennartz TSUE stwierdził, że prawo do odliczeń powstaje w momencie, gdy podlegający odliczeniu podatek staje się wymagalny. W konsekwencji o istnieniu tego prawa do odliczeń może zadecydować jedynie charakter, w jakim osoba występuje w danym czasie. Zgodnie z art. 17 (2) szóstej dyrektywy, o ile podatnik, działający w tym charakterze, używa towarów dla celów czynności podlegających opodatkowaniu, jest on uprawniony do odliczania podatku należnego lub zapłaconego od takich towarów. Jeżeli towary nie są używane do celów działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 4, lecz do celów prywatnej konsumpcji, nie powstaje żadne prawo do odliczeń.

W kontekście ww. opisu stanu faktycznego należy powołać również wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-378/02 Waterschap Zeeuws Vlaanderen. W wyroku tym TSUE stwierdził, że art. 17 szóstej dyrektywy określa moment powstania prawa do odliczenia i stanowi, że jedynie charakter, w jakim podmiot działał w chwili nabycia dobra, determinuje istnienie prawa do odliczenia. Podmiot prawa publicznego, który nabywa dobro inwestycyjne jako władza publiczna, w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy, a zatem nie działając w charakterze podatnika, i który następnie sprzedaje to dobro, działając w charakterze podatnika, nie korzysta w zakresie tej sprzedaży z prawa do dokonania korekty, na podstawie art. 20 tej dyrektywy, na potrzeby odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu tego dobra (zob. pkt 38 i 44 wyroku w sprawie C-378/02). Ponadto okoliczność, że następnie podmiot ten działał jako podatnik, nie może na podstawie art. 20 szóstej dyrektywy skutkować tym, że będzie można odliczyć podatek VAT zapłacony przez ten podmiot z tytułu transakcji dokonanych jako władza publiczna i z tego względu nieopodatkowanych (zob. pkt 40 ww. wyroku).

Oznacza to, że jeżeli w momencie nabycia towarów podmiot nie działała w charakterze podatnika VAT wtedy takiemu podmiotowi nie przysługuje w żadnym momencie prawo do odliczenia VAT naliczonego. Zgodnie bowiem z obowiązującym obecnie art. 167 dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Późniejsza zmiana przeznaczenia takich towarów z działalności niedającej prawa do odliczenia na działalność dającą takie prawo, nie będzie skutkowała dla podatnika nabyciem prawa do odliczenia VAT. Powyższe tezy wyroku w sprawie C-378/02 zachowują aktualność również w odniesieniu do odpowiadających im przepisów dyrektywy 2006/112/WE (art. 167-168 oraz art. 184-192).

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Gmina realizowała inwestycję celem nieodpłatnego przekazana do zakładu budżetowego gminy. Realizacja inwestycji nie miała związku z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2, inwestycja była wykonywana w ramach zadań własnych Gminy tj. w ramach czynności pozostających poza zakresem VAT. Oznacza to, że w chwili nabycia towarów i usług związanych z realizacja inwestycji Gmina nie działała w charakterze podatnika VAT. Późniejsze przekształcenie zakładu budżetowego w spółkę prawa handlowego nie spowoduje powstania prawa do odliczenia VAT, gdyż prawo takie powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny (art. 167 dyrektywy 2006/112/WE).

W tym zakresie wskazać należy na orzeczenie TSUE z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie C-204/13, w którym TSUE stwierdził m.in.: „Tak więc, jak już orzekł Trybunał, aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. wyrok z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C-104/12 Becker, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

Tymczasem należy stwierdzić, że w sporze rozstrzygniętym w ww. wyroku w sprawie Polski Trawertyn transakcja objęta podatkiem należnym przeprowadzona przez dwóch przyszłych wspólników, czyli wniesienie nieruchomości do spółki z tytułu wydatków inwestycyjnych do celów działalności gospodarczej tej spółki, objęta była niewątpliwie zakresem stosowania podatku VAT, ale stanowiła transakcję zwolnioną z tego podatku. Natomiast w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym transakcja objęta podatkiem należnym nie jest objęta zakresem stosowania podatku VAT, ponieważ nieodpłatne udostępnienie klienteli nowej spółce nie może być uznane za „działalność gospodarczą” w rozumieniu szóstej dyrektywy. Wspomniane udostępnienie klienteli nowej spółce jest bowiem „ nieodpłatne” i w związku z tym nie jest objęte ani zakresem stosowania art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie dostawy towarów łub świadczenia usług dokonywanych odpłatnie, ani zakresem stosowania art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie wykorzystywania własności dóbr materialnych lub niematerialnych celem stałego osiągania zysku.” (pkt 34-46 wyroku).

Analiza przywołanych regulacji prawnych oraz wskazanego orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że Gmina nabywając towary i usługi celem budowy sieci wodociągowej dla potrzeb zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków z zamiarem jej wykorzystywania do czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie nabywała ich do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i tym samym nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu ust. 1 tego artykułu.

Po oddaniu infrastruktury do użytkowania, nie była ona wykorzystywana przez Gminę w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co oznacza, że już od momentu rozpoczęcia inwestycji Gmina wyłączyła infrastrukturę wodociągową całkowicie z systemu podatku od towarów i usług. W konsekwencji, dokonując zakupów towarów i usług związanych z tą inwestycją, nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy, a tym samym nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Zatem skoro już na etapie realizacji inwestycji polegającej na budowie infrastruktury wodociągowej Gmina wyłączyła ją poza regulacje objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, to nawet ewentualne późniejsze włączenie efektów tej inwestycji do działalności gospodarczej, nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług służących budowie. Tym samym przekształcenie zakładu budżetowego w spółkę komunalną nie rodzi żadnych konsekwencji dla prawa do odliczania. Gmina nie nabyła bowiem prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupami dokonanymi w trakcie budowy, a zatem nie istnieje podatek, który można odliczyć.

W konsekwencji Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „…”.

W związku z powyższym kwestia dotycząca drugiej części pytania tj. daty ewentualnego nabycia prawa odzyskania podatku VAT jest bezprzedmiotowa.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.