Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-294/09-2/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-07-09
Teza: Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym, udostępnienie Wnioskodawcy lokomotyw przez Kontrahenta na podstawie Umowy, skutkuje otrzymaniem nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które stanowi przychód po stronie Wnioskodawcy?
Słowa kluczowe: podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób prawnych; przychód; przychód-przychody nieodpłatne; przychód-przychód podlegający opodatkowaniu; świadczenie; świadczenie-nieodpłatne świadczenie usług; świadczenie-świadczenie nieodpłatne; świadczenie-świadczenie wzajemne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz.770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 23 kwietnia 2009 r. (data wpływu 27.04.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Wnioskodawca zamierza zawrzeć ze swoim kontrahentem (dalej: „Kontrahent”) umowę kooperacyjną (dalej: „Umowa”).

Zgodnie z Umową, Wnioskodawca będzie świadczyć na rzecz Kontrahenta usługi transportu kolejowego towarów przy użyciu lokomotyw, będących własnością Kontrahenta.

Kontrahent nie będzie obciążał Wnioskodawcy wynagrodzeniem za udostępnienie lokomotyw. Natomiast wynagrodzenie, skalkulowane przez Wnioskodawcę za usługi świadczone na rzecz Kontrahenta będzie uwzględniało fakt, iż do ich wykonania, Spółka wykorzystuje udostępnione Jej lokomotywy, tj. w praktyce będzie niższe od wynagrodzenia, jakie Spółka pobierałaby za usługi świadczone bez użycia udostępnionych lokomotyw.

Lokomotywy udostępnione przez Kontrahenta będą wykorzystywane przez Spółkę wyłącznie do świadczenia usług na jego rzecz. Wnioskodawca nie będzie upoważniony do używania ich do innych celów. Lokomotywy będą stanowiły własność Kontrahenta i zgodnie z Umową zostaną mu zwrócone po zakończeniu świadczenia usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym, udostępnienie Wnioskodawcy lokomotyw przez Kontrahenta na podstawie Umowy, skutkuje otrzymaniem nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które stanowi przychód po stronie Wnioskodawcy?

Zdaniem Wnioskodawcy, udostępnienie Spółce lokomotyw przez Kontrahenta na podstawie Umowy nie skutkuje otrzymaniem nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które stanowi przychód po stronie Spółki.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodem jest w szczególności: „wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (\`(...)\`)”.

Zdaniem Spółki, w opisanym stanie faktycznym, nie dochodzi do otrzymania nieodpłatnego świadczenia przez Nią, a jedynie do odpłatnego świadczenia usług transportowych przez Spółkę na rzecz Jej Kontrahenta. Fakt, że do świadczenia tych usług Kontrahent pozostawia do dyspozycji Spółki lokomotywy nie powoduje, że staje się Ona automatycznie beneficjentem nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i które mogłoby stanowić przychód podlegający opodatkowaniu.

W ocenie Wnioskodawcy, nie można bowiem w sposób sztuczny rozdzielać poszczególnych czynności niezbędnych do wykonania przez Kontrahenta usługi transportowej. W szczególności, nie można twierdzić, że udostępnienie lokomotyw, jako czynność niezbędna do wykonania usługi, stanowi nieodpłatne świadczenie, prowadzące do powstania przychodu po stronie Spółki.

Samo udostępnienie lokomotyw jest pozbawione ekonomicznego sensu w oderwaniu od usługi transportowej. Gdyby nie potrzeba zakupu usługi transportu towarów, nie doszłoby do udostępnienia lokomotyw. Równocześnie w przypadku, gdyby Kontrahent nie udostępnił Spółce lokomotyw, nie byłaby Ona w stanie świadczyć usługi transportowej na jego rzecz. Udostępnienie lokomotyw jest nierozerwalnie połączone ze świadczeniem usług transportowych i nie może być, w ocenie Spółki, sztucznie od niego wydzielane.

Analogicznie, nie można twierdzić, że beneficjentem nieodpłatnego świadczenia byłaby ekipa remontowa, której zleceniodawca udostępnia narzędzia niezbędne do przeprowadzenia remontu oraz pomieszczenie, w którym remont ten ma być przeprowadzony. W takiej sytuacji nie sposób twierdzić, że poszczególne czynności wykonywane przez zlecającego, niezbędne do wykonania usługi remontowej (udostępnienie narzędzi i pomieszczenia) stanowią nieodpłatne świadczenia, których beneficjentem jest ekipa remontowa.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji nieodpłatnego świadczenia. Niemniej, opierając się na znaczeniu słów „nieodpłatne świadczenie” nadawanym przez język polski oraz bogatym orzecznictwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 1998 r., sygnatura SA/Sz 2425/97, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygnatura IIl RN 49/02), aby można było mówić o świadczeniu otrzymanym nieodpłatnie, spełnione muszą zostać następujące warunki:

1.  otrzymane świadczenie musi przysporzyć otrzymującemu wymierną korzyść oraz
2.  otrzymujący świadczenie nie może być zobowiązany do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego na rzecz świadczącego.

Ad. 1.

W opisanym stanie faktycznym, Spółka otrzymuje od Kontrahenta lokomotywy, które zgodnie z Umową mogą być wykorzystywane wyłącznie do świadczenia usług na rzecz tego Kontrahenta. Udostępnienie lokomotyw na takich warunkach nie prowadzi do powstania jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego po stronie Spółki, bowiem nie może uzyskiwać z niej żadnych pożytków. Jedyny cel, w jakim Spółka może wykorzystywać lokomotywy, to świadczenie usług na rzecz Kontrahenta, będącego ich właścicielem, jednakże otrzymywane wynagrodzenie nie stanowi pożytku z lokomotywy, ponieważ jego wysokość została skalkulowana z uwzględnieniem faktu, iż lokomotywy udostępniane są przez Kontrahenta.

Powyższe Spółka argumentuje, iż o wymiernej korzyści można by mówić natomiast w przypadku, gdyby otrzymała Ona lokomotywy do używania nieodpłatnie i mogła nimi dysponować w dowolny sposób, na przykład do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów. Z taką sytuacją, nie mamy jednak do czynienia w opisanym powyżej stanie faktycznym.

W opisanej sytuacji, Spółka nie jest zainteresowana nabyciem dla swoich potrzeb świadczenia, polegającego na udostępnieniu Jej lokomotyw. Nabycie tego świadczenia jest z Jej punktu widzenia niezbędne jedynie w celu wyświadczenia usług na rzecz Kontrahenta. Fakt otrzymania lokomotyw nie stanowi dla Wnioskodawcy samoistnej korzyści, jest natomiast warunkiem świadczenia usług dla Kontrahenta.

Ad. 2.

W ocenie Spółki, nie może być mowy o świadczeniu otrzymanym nieodpłatnie w sytuacji, gdy warunkiem udostępnienia lokomotyw na Jej rzecz jest Jej zobowiązanie do świadczenia usług transportowych na rzecz udostępniającego.

Istota świadczenia, do którego zobowiązuje się Kontrahent polega na udostępnieniu lokomotyw oraz zapłacie ceny za usługę transportową, natomiast świadczeniem wzajemnym jest usługa transportowa.

Występuje zatem wzajemność świadczeń, która powoduje, że udostępnienia lokomotyw nie można traktować jako świadczenie nieodpłatne.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, Spółka stoi na stanowisku, że udostępnienie lokomotyw na podstawie Umowy z Kontrahentem nie przysparza Jej wymiernych korzyści.

Ponadto, Umowa wskazuje, że w związku z udostępnieniem lokomotyw Spółce jest Ona zobowiązana do świadczenia usługi transportowej na rzecz Kontrahenta. W związku z powyższym, otrzymane przez Nią świadczenie nie jest świadczeniem nieodpłatnym, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wnioskodawca zwraca uwagę, iż przedstawione przez Niego stanowisko znajduje potwierdzenie również w interpretacji indywidualnej, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 19 stycznia 2009 r. (sygnatura: ILPB3/423-703/08-2/EK).

Zgodnie z powyższą interpretacją „w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, aby określone świadczenie można było zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe. Dla celów podatkowych za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Podstawową cechą świadczenia nieodpłatnego jest zatem to, aby otrzymujący takie świadczenie nie był zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Oznacza to, że świadczenie uzyskiwane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskuje albo ma uzyskać od podatnika w przyszłości wzajemnie jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego”.

Natomiast zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 1998 r. (sygnatura: SA/Sz 2425/97): „przez nieodpłatne świadczenie o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy należy więc rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie w majątku tej osoby mające konkretny wymiar finansowy”.

W świetle powyższego, biorąc pod uwagę, że Spółka otrzymuje od Kontrahenta świadczenie, w związku z którym, będzie zobowiązana do świadczenia usług transportowych na rzecz tego Kontrahenta, należy uznać, że świadczenie otrzymane przez Spółkę nie jest nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, że udostępnienie Jej lokomotyw przez Kontrahenta na podstawie Umowy nie skutkuje powstaniem po Jej stronie nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które stanowiłoby przychód po Jej stronie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.