Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.258.2025.3.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-12
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
przeznaczonych na realizację Projektu w zakresie budowy
przydomowych oczyszczalni ścieków.
Słowa kluczowe: gmina
kanalizacja
odliczenia
odliczenia-brak prawa do odliczenia
projekt
sieć-sieć wodno-kanalizacyjna
ścieki-oczyszczalnia ścieków
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku prawa do odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków przeznaczonych na realizację Projektu w zakresie budowy przydomowych
    oczyszczalni ścieków.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 13 maja 2024 r. (wpływ
    2 lipca 2025 r.) oraz z 13 maja 2024 r. (wpływ 31 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT. Gmina (...) wykonuje
    zadania, dla których została powołana na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym. Większość tych zadań realizowana jest przez Gminę w
    ramach reżimu publicznoprawnego. Część czynności Gmina wykonuje na podstawie
    umów cywilnoprawnych i traktuje je jako podlegające regulacjom ustawy o VAT.
    Gmina (...) realizuje inwestycję pn. „(...)”.
    Wskazana interpretacja dotyczy części inwestycji dotyczącej „(...)” z projektu „Wsparcie
    inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów
    małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii”
    objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
    Zadanie obejmuje zaprojektowanie i wykonanie (...) przydomowych oczyszczalni ścieków
    na terenie gminy (...). Przydomowe oczyszczalnie ścieków składają się ze zbiorników z
    wewnętrznym systemem oczyszczania ścieków, które są na stałe wkopane do ziemi i
    połączone z wewnętrzną instalacją sanitarną budynku. (...) szt. zamontowane będzie na
    działkach gminy, a (...) szt. zamontowane na działce stanowiącej własność mieszkańca.
    Z mieszkańcami Gmina ma podpisane umowy użyczenia gruntu i prawo do dysponowania
    nim dla celów budowlanych. Gmina jest właścicielem POŚ oraz wodociągu i to Gmina jest
    inwestorem całego przedsięwzięcia. Mieszkańcy, u których zamontowane będą POŚ nie
    ponoszą żadnych kosztów związanych z budową POŚ. Mieszkaniec będzie ponosił koszty
    zwykłego użytkowania, tzn. koszty przeglądów, wywóz osadu, uszkodzenia mechaniczne.
    Oczyszczalnie budowane będą na zlecenie Gminy przez wykonawcę wybranego przez
    Gminę w trybie ustawy - Prawo zamówień publicznych.
    Gmina będzie właścicielem wybudowanych oczyszczalni od dnia ich wybudowania do
    dnia, w którym upłynie tzw. okres trwałości Projektu, tj. do dnia, w którym upłynie 5 lat od
    dnia otrzymania przez Gminę ostatniej transzy dofinansowania Projektu środkami
    powyższej dotacji. Po tym dniu staną się one własnością mieszkańców, na których terenie
    gospodarstw zostaną one wybudowane, przy czym przeniesienie prawa własności na tych
    mieszkańców zostanie określone w umowie zawartej pomiędzy mieszkańcem i Gminą, o
    której mowa powyżej. Za przeniesienie prawa własności Gmina nie przewiduje pobrania
    od mieszkańca żadnej dodatkowej opłaty.

    Wydatki poniesione na wybudowanie oczyszczalni zostaną udokumentowane fakturami
    VAT wystawionymi na Gminę (ze wskazaniem Gminy jako nabywcy).
    Budowa oczyszczalni należy do zadań własnych Gminy.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023
    r. poz. 609, 721) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, do zakresu działania gminy
    należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na
    rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 pkt 3 stanowi zaś, iż zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do
    zadań własnych gminy – w szczególności zadania te obejmują sprawy wodociągów i
    zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych,
    utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych.
    Dodatkowo zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym
    zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r. poz. 757)
    zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy.
    Celem budowy oczyszczalni nie jest stałe i zorganizowane wykonywanie działalności
    Gminy w celach zarobkowych na warunkach, w jakich wykonują ją podmioty gospodarcze,
    lecz interes społeczny.
    W przypadku braku uzyskania przez Gminę powyższego dofinansowania ze środków
    dotacji celowej budowy oczyszczalni Gmina nie będzie realizować tej budowy. Opisana
    budowa oczyszczalni jest działaniem incydentalnym, tj. Gmina nie zamierza kontynuować
    budowy oczyszczalni w przyszłości w ramach innych przedsięwzięć ze środków własnych,
    natomiast zakłada możliwość realizacji takiej budowy w przypadku, gdy poziom
    dofinansowania takich budów z innych źródeł (np. dotacje, wpłaty mieszkańców)
    powodowałby, że finansowanie tej budowy ze środków własnych Gminy byłoby niewielkie
    w stosunku do całkowitych kosztów budowy.
    Wartość inwestycji wynosi: (...) zł
    Gmina poniesie koszty nadzoru inwestorskiego oraz dokumentacji projektowej.
    Wartość dofinansowania: (...) zł

## Pytanie

Czy Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    wskazanego na fakturach dokumentujących zakupy towarów i usług związanych z budową
    przydomowych oczyszczalni ścieków?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gminie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    wskazanego na fakturach dokumentujących zakupy towarów i usług związanych z budową
    przydomowych oczyszczalni ścieków.
    W pierwszej kolejności konieczne jest rozstrzygnięcie, czy budowa oczyszczalni przez
    Gminę będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT.
    Pomocne dla tego rozstrzygnięcia jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 30 marca 2023 r. w sprawie C-612/21 (Gmina O. przeciwko Dyrektorowi
    Krajowej Informacji Skarbowej), które zapadło w wyniku wniosku o wydanie orzeczenia w
    trybie prejudycjalnym, złożonego w ramach sporu w przedmiocie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej opodatkowania podatkiem VAT w odniesieniu do transakcji

    polegających na zawarciu przez gminę umowy z niektórymi z jej mieszkańców w celu
    instalacji systemów odnawialnych źródeł energii (OZE) na ich nieruchomościach w zamian
    za świadczenie pieniężne ze strony tych mieszkańców.
    Co prawda, wyrok ten odnosi się do czynności dokonywanych przez gminę w ramach
    instalacji systemów odnawialnych źródeł energii, jednakże wnioski płynące z ww.
    orzeczenia są pomocne w analizowanej sprawie. W odniesieniu do czynności związanych z
    budową przydomowych oczyszczalni ścieków należy zauważyć, że działania te są
    prowadzone w okolicznościach bardzo zbliżonych do warunków w jakich zapadło ww.
    orzeczenie TSUE.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że: „(...) aby czynności dokonywane przez gminę w ramach
    promowania odnawialnych źródeł energii były objęte zakresem stosowania dyrektywy
    2006/112, powinny one, po pierwsze, stanowić dostawę lub świadczenie usług, które
    gmina ta wykonuje odpłatnie na rzecz swoich mieszkańców w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit.
    a) i c) tej dyrektywy, a po drugie, być dokonywane w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała również w
    charakterze podatnika” (pkt 24).
    TSUE zwrócił uwagę na istotne elementy stanu faktycznego, które zaistniały w sprawie
    będącej przedmiotem ww. postępowania: „W tym względzie, po pierwsze, należy
    zauważyć, że podczas gdy przedsiębiorca dąży do stałego osiągania dochodu (zob.
    podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., AJFP Sibiu i DGRFP Braaov, C-655/19,EU:C:2021:
    40, pkt 27-29 i przytoczone tam orzecznictwo), gmina O. wskazała we wniosku o wydanie
    indywidualnej interpretacji podatkowej, jak wynika z postanowienia odsyłającego, że nie
    zamierza świadczyć regularnie usług instalacji systemów OZE i nie zatrudnia ani nie
    zamierza zatrudniać pracowników w tym celu, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw, w
    których świadczenia gminne miały charakter trwały (pkt 36).
    Po drugie, z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że gmina O. wydaje
    się ograniczać do zaproponowania swoim mieszkańcom będącym właścicielami
    nieruchomości, którzy mogą być zainteresowani systemami OZE, w ramach programu
    regionalnego mającego na celu umożliwienie przejścia na gospodarkę niskoemisyjną,
    dostarczenia i zainstalowania u nich tych systemów OZE za pośrednictwem
    przedsiębiorstwa wybranego w wyniku przetargu, w zamian za ich udział
    nieprzekraczający 25% kosztów podlegających dofinansowaniu związanych z tą dostawą i
    z tą instalacją, podczas gdy owa gmina płaci danemu przedsiębiorstwu wynagrodzenie za
    te same dostawę i instalację po cenie rynkowej (pkt 37).
    Tymczasem TSUE miał już okazję orzec, że jeżeli gmina odzyskuje - w drodze
    otrzymywanych przez nią wkładów - jedynie niewielką część poniesionych przez siebie
    kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych, taka różnica między
    tymi kosztami a kwotami otrzymanymi w zamian za oferowane usługi może sugerować, że
    wkłady te należy raczej uznać za opłatę aniżeli wynagrodzenie (zob. podobnie wyrok z dnia
    12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i Staatssecretaris van Financien, C-520/14,EU:C:2016:
    334, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji nawet biorąc pod uwagę
    płatności przyznane gminie O. przez dane województwo, które wynoszą 75% kosztów
    podlegających dofinansowaniu, suma kwot otrzymanych od zainteresowanych właścicieli z
    jednej strony i od owego województwa z drugiej strony pozostaje strukturalnie niższa od
    łącznych kosztów faktycznie poniesionych przez tę gminę, jak wskazano w pkt 31
    niniejszego wyroku, co nie odpowiada podejściu, jakie przyjąłby w danym wypadku
    instalator systemów OZE, który przy ustalaniu swoich cen starałby się zawrzeć w nich
    swoje koszty i osiągnąć marżę zysku. Natomiast wspomniana gmina ponosi jedynie ryzyko
    strat, nie mając perspektywy zysku (pkt 38).
    Po trzecie, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby taki instalator systemów OZE
    obciążał odbiorców swoich dostaw towarów i świadczenia usług jedynie najwyżej jedną
    czwartą poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie rekompensaty w
    postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech czwartych tych kosztów.

    Taki mechanizm nie tylko stawiałby jego przepływy pieniężne w sytuacji strukturalnie
    deficytowej, ale ponadto stwarzałby nietypowy stopień niepewności dla podatnika,
    ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba trzecia zwróci tak istotną część
    poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta do czasu podjęcia przez tę osobę
    trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne transakcje zostaną dokonane” (pkt 39).
    Na podstawie powyższej analizy TSUE doszedł do wniosku, że: „W konsekwencji nie
    wydaje się, z zastrzeżeniem dokonania weryfikacji przez sąd odsyłający, by gmina O.
    wykonywała w niniejszym przypadku działalność o charakterze gospodarczym w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112. (pkt 40) Ponieważ gmina O., w
    świetle powyższych rozważań, nie wykonuje działalności wchodzącej w zakres stosowania
    dyrektywy 2006/112, nie jest konieczne ustalenie, czy działalność ta byłaby również
    wyłączona z tego zakresu stosowania na podstawie art. 13 ust. 1 tej dyrektywy” (pkt 41).
    Ostatecznie Trybunał orzekł, że: „(...) art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że dostawy towarów i świadczenia usług
    podlegających opodatkowaniu VAT nie stanowi dostarczenie i zainstalowanie przez gminę,
    za pośrednictwem przedsiębiorstwa, systemów OZE na rzecz jej mieszkańców będących
    właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych nieruchomości w takie
    systemy, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje
    jedynie zapłatą przez tych mieszkańców kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą
    poniesionych kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych” (pkt
    42).
    Ostatecznie z wyroku TSUE w sprawie C-612/21 wynika, że okoliczność zlecania przez
    gminę przedsiębiorstwu czynności dostarczenia i instalacji OZE na rzecz jej mieszkańców
    będących właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili taką wolę, nie stanowi świadczenia
    usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, jeżeli taka
    działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje jedynie zapłatą przez
    mieszkańców niewielkiej części poniesionych kosztów, zaś czynności te są finansowane ze
    środków publicznych.
    Aby ocenić, czy czynności związane z budową przydomowych oczyszczalni ścieków będą
    realizowane przez Gminę (...) w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT, kluczowe jest zidentyfikowanie realizowanych w ramach tej budowy
    czynności pod kątem ich opodatkowania w myśl przesłanek wskazanych w ww. wyroku, tj.
    m.in.:
        brak zarobkowego charakteru podejmowanych czynności - czynności te nie mają
        na celu osiągnięcia stałego dochodu,
        brak równorzędnego ekwiwalentu ekonomicznego ze strony ostatecznego
        beneficjenta inwestycji (mieszkańca Gminy),
        zgoda mieszkańca na wykonanie usługi budowy przydomowej oczyszczalni ścieków,
        uzyskanie dofinansowania,
        zlecenie zrealizowania inwestycji wyspecjalizowanemu podmiotowi trzeciemu.
    W przedmiotowej sprawie ww. przesłanki są spełnione, ponieważ:
        Gmina (...) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT;
        zadanie ma charakter proekologiczny, ponieważ jego celem jest budowa
        przydomowych oczyszczalni ścieków;
        na dofinansowanie realizacji budowy oczyszczalni Gmina ma otrzymać dotację
        celową;

        mieszkańcy, na rzecz których będą budowane oczyszczalnie nie będą ponosić opłat
        za ich wykonanie;
        udział mieszkańców Gminy w przedsięwzięciu będzie dobrowolny - mieszkańcy nie
        będą przymuszani do wybudowania oczyszczalni na ich posesji;
        budowa oczyszczalni będzie realizowana na zlecenie Gminy za pośrednictwem
        wykonawcy wybranego w trybie ustawy - Prawo zamówień publicznych,
        dla Gminy celem budowy oczyszczalni nie jest stałe i zorganizowane wykonywanie
        działalności w celach zarobkowych na warunkach, w jakich wykonują je podmioty
        gospodarcze, lecz interes społeczny;
        wydatki na budowę oczyszczalni zostaną udokumentowane fakturami VAT ze
        wskazaniem Gminy jako nabywcy.
    Celem Gminy jest jednorazowa realizacja zadania polegającego na budowie
    przydomowych oczyszczalni ścieków na nieruchomościach należących do mieszkańców.
    Zatem działania Gminy w analizowanym przypadku odbiegają od wzorca przeciętnego
    przedsiębiorcy, którego głównym celem byłoby dążenie do maksymalizacji zysku, przy
    jednoczesnej minimalizacji strat. Gmina nie ma możliwości budowy oczyszczalni z
    osiąganiem dochodu, przez co Gmina nie spełnia przesłanek prowadzenia działalności
    gospodarczej, na którą zwrócił uwagę TSUE w ww. wyroku z dnia 30 marca 2023 r.
    Zasadniczym celem budowy oczyszczalni jest realizacja zadań własnych Gminy w zakresie
    gospodarki wodno-ściekowej. Spełnione są ponadto pozostałe przesłanki uznania
    czynności w ramach budowy oczyszczalni za nieopodatkowane, wynikające z ww. wyroku
    TSUE, tj.: wola mieszkańców przeprowadzenia na ich rzecz zadania, skorzystanie z usług
    podmiotu trzeciego w celu wykonania zadania oraz uzyskanie dofinansowania na budowę
    oczyszczalni.
    W konsekwencji działania na rzecz mieszkańców w związku z budową przydomowych
    oczyszczalni ścieków nie będą stanowić dostawy towarów ani świadczenia usług
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Realizując budowę oczyszczalni Gmina nie
    będzie wykonywać działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zatem, czynności realizowane w ramach budowy oczyszczalni nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W związku z powyższym, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art.
    86 ust. 1 ustawy o VAT uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były
    wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach
    działalności gospodarczej, do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług.
    Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do
    odliczenia podatku VAT, jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny.
    Zgodnie z przedstawionym powyżej stanowiskiem nabycie towarów i usług w związku z
    budową przydomowych oczyszczalni ścieków nie będzie miało związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz wykonywaniem
    czynności opodatkowanych.

    Zatem w przedstawionym przypadku nie zostanie spełniona - wskazana w art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT - podstawowa przesłanka warunkująca prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, tj. ponoszone wydatki na budowę przydomowych oczyszczalni ścieków nie
    będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji Gminie (...) nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki związane z budową przydomowych
    oczyszczalni ścieków.
    W tożsamym stanie faktycznym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z
    dnia 1 października 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.615.2024.2.JS, wskazał: „W
    konsekwencji, działania Państwa polegające na budowie przydomowych oczyszczalni
    ścieków w ramach zadania pn. „(...)” nie stanowią dostawy towarów ani świadczenia usług
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Realizując zadanie w ww. zakresie nie
    wykonują Państwo działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem
    realizacja ww. zadania dotyczącego budowy przydomowych oczyszczalni ścieków nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z przywołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
    a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT lub/i niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną,
    ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności
    towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej
    przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich
    wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej. Przy czym związek
    dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub
    bezpośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika. Natomiast pośredni związek nabywanych towarów i
    usług z działalnością przedsiębiorcy występuje wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się
    z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością
    gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby
    jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku
    dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup
    towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np.
    poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu.
    Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i
    usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony,
    należy zbadać związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi przez podatnika
    czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten musi mieć charakter niewątpliwy.
    Podatnik musi wykazać związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi,
    tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania
    podatkowego).
    Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami
    opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do
    odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm., zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”). Stanowisko powyższe
    znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    Dyrektywa 2006/112/WE jako fundamentalną cechę podatku od wartości dodanej
    wskazuje zasadę neutralności podatku. Cechą podatku od wartości dodanej, wskazaną w
    ust. 2 art. 1 ww. Dyrektywy, jest faktyczne obciążenie ciężarem podatku od wartości
    dodanej jedynie konsumpcji towarów i usług. Z treści tego przepisu należy wnioskować, że
    podatek ten nie powinien obciążać podmiotów biorących udział w obrocie towarami i
    usługami, niebędących ich ostatecznymi odbiorcami. Ograniczenie prawa do odliczenia
    podatku przez podatnika, podobnie jak wszelkie odstępstwa od zasady powszechności
    opodatkowania, powinny mieć charakter wyjątkowy i mogą być wprowadzane jedynie na
    podstawie wyraźnych przepisów prawa.
    Zasada neutralności podatku VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy
    podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi jako warunku
    wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT były przedmiotem licznych
    orzeczeń TSUE, m.in. wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v.
    Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/98 (Abbey National

    plc v. Commissioners of Customs & Excise), wyrok z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03
    (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C#16/00 (CIBO
    Participations SA v. Directeur régional des impôts du Nord-Pas-de-Calais).
    TSUE podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    przysługuje podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych
    wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z
    konkretną czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa do odliczenia
    podatku VAT w przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą
    być przypisane do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Ponadto, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o
    podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, powinien spełnić
    przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.
    Wskazali Państwo, że są zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT. Realizują Państwo
    inwestycję pn. „(...)”. Wniosek dotyczy „(...)” (Projekt).
    Zadanie obejmuje zaprojektowanie i wykonanie (...) przydomowych oczyszczalni ścieków
    (POŚ) na terenie Gminy. (...) szt. zamontowane będzie na działkach gminy, a (...) szt.
    zamontowane na działce stanowiącej własność Mieszkańca. Z Mieszkańcami mają
    Państwo podpisane umowy użyczenia gruntu i prawo do dysponowania nim dla celów
    budowlanych. Mieszkańcy, u których zamontowane będą POŚ nie ponoszą żadnych
    kosztów związanych z budową POŚ.
    Oczyszczalnie budowane będą na Państwa zlecenie przez wykonawcę wybranego w trybie
    ustawy - Prawo zamówień publicznych.
    Poniosą Państwo koszty nadzoru inwestorskiego oraz dokumentacji projektowej.
    Państwo będą właścicielem wybudowanych oczyszczalni od dnia ich wybudowania do
    dnia, w którym upłynie, tzw. okres trwałości Projektu. Po tym dniu staną się one

    własnością Mieszkańców, na których terenie zostaną one wybudowane. Za przeniesienie
    prawa własności nie przewidują Państwo pobrania od Mieszkańca żadnej dodatkowej
    opłaty.
    Celem budowy POŚ nie jest stałe i zorganizowane wykonywanie działalności w celach
    zarobkowych na warunkach, w jakich wykonują ją podmioty gospodarcze, lecz interes
    społeczny.
    W przypadku braku uzyskania przez Państwa dofinansowania ze środków dotacji celowej
    budowy oczyszczalni nie będą Państwo realizować tej budowy. Opisana budowa
    oczyszczalni jest działaniem incydentalnym.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego wskazanego na
    fakturach dokumentujących zakupy towarów i usług związanych z budową przydomowych
    oczyszczalni ścieków.
    Jak już wskazano, podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w
    aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT, jest związek dokonywanych nabyć towarów i
    usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą
    generującą podatek należny. Zatem w celu stwierdzenia, czy będzie Państwu
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, należy określić czy czynności, w
    związku z którymi dokonują Państwo zakupów towarów i usług, tj. czynności budowy
    przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie gminy, będą wykonywane w ramach
    prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2
    ustawy.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy, obejmuje wszelkie czynności,
    w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel.

    Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w
    rozumieniu ustawy. Muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Przy czym oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało,
    jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot,
    który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym
    związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie
    usług co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas,
    gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2
    oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod
    pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to,
    czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko
    koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę,
    wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. Przepisy nie określają formy zapłaty,
    zatem wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i
    rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za
    świadczenie usługi, czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług.
    Reasumując, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT
    musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną
    usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją
    wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę,
    należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie
    usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług, podlegające
    opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

    Jak już wskazano, aby dana czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, wykonującym określone czynności w
    ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Analizując charakter podejmowanych przez Państwa działań warto wskazać wyrok
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 30 marca 2023 r. w sprawie C-612/21
    – Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      „(...), aby czynności dokonywane przez gminę w ramach promowania odnawialnych
      źródeł energii były objęte zakresem stosowania dyrektywy 2006/112, powinny one,
      po pierwsze, stanowić dostawę lub świadczenie usług, które gmina ta wykonuje
      odpłatnie na rzecz swoich mieszkańców w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) i c) tej
      dyrektywy, a po drugie, być dokonywane w ramach działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 9 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała również w
      charakterze podatnika”. (pkt 24)
    Trybunał zwrócił uwagę na istotne elementy stanu faktycznego, które zaistniały w sprawie
    będącej przedmiotem ww. postępowania:
      „W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że podczas gdy przedsiębiorca
      dąży do stałego osiągania dochodu (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r.,
      AJFP Sibiu i DGRFP Braãov, C#655/19, EU:C:2021:40, pkt 27–29 i przytoczone tam
      orzecznictwo), gmina O. wskazała we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji
      podatkowej, jak wynika z postanowienia odsyłającego, że nie zamierza świadczyć
      regularnie usług instalacji systemów OZE i nie zatrudnia ani nie zamierza zatrudniać
      pracowników w tym celu, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw, w których
      świadczenia gminne miały charakter trwały. (pkt 36)
      Po drugie, z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że gmina O.
      wydaje się ograniczać do zaproponowania swoim mieszkańcom będącym
      właścicielami nieruchomości, którzy mogą być zainteresowani systemami OZE, w
      ramach programu regionalnego mającego na celu umożliwienie przejścia na
      gospodarkę niskoemisyjną, dostarczenia i zainstalowania u nich tych systemów OZE
      za pośrednictwem przedsiębiorstwa wybranego w wyniku przetargu, w zamian za
      ich udział nieprzekraczający 25 % kosztów podlegających dofinansowaniu
      związanych z tą dostawą i z tą instalacją, podczas gdy owa gmina płaci danemu
      przedsiębiorstwu wynagrodzenie za te same dostawę i instalację po cenie rynkowej.
      (pkt 37)
      Tymczasem Trybunał miał już okazję orzec, że jeżeli gmina odzyskuje – w drodze
      otrzymywanych przez nią wkładów – jedynie niewielką część poniesionych przez
      siebie kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych, taka
      różnica między tymi kosztami a kwotami otrzymanymi w zamian za oferowane usługi
      może sugerować, że wkłady te należy raczej uznać za opłatę aniżeli wynagrodzenie
      (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i Staatssecretaris
      van Financiën, C#520/14, EU:C:2016:334, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W
      konsekwencji nawet biorąc pod uwagę płatności przyznane gminie O. przez dane
      województwo, które wynoszą 75 % kosztów podlegających dofinansowaniu, suma
      kwot otrzymanych od zainteresowanych właścicieli z jednej strony i od owego
      województwa z drugiej strony pozostaje strukturalnie niższa od łącznych kosztów
      faktycznie poniesionych przez tę gminę, jak wskazano w pkt 31 niniejszego wyroku,
      co nie odpowiada podejściu, jakie przyjąłby w danym wypadku instalator systemów
      OZE, który przy ustalaniu swoich cen starałby się zawrzeć w nich swoje koszty i
      osiągnąć marżę zysku. Natomiast wspomniana gmina ponosi jedynie ryzyko strat,
      nie mając perspektywy zysku. (pkt 38)

      Po trzecie, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby taki instalator systemów OZE
      obciążał odbiorców swoich dostaw towarów i świadczenia usług jedynie najwyżej
      jedną czwartą poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie
      rekompensaty w postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech
      czwartych tych kosztów. Taki mechanizm nie tylko stawiałby jego przepływy
      pieniężne w sytuacji strukturalnie deficytowej, ale ponadto stwarzałby nietypowy
      stopień niepewności dla podatnika, ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba
      trzecia zwróci tak istotną część poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta
      do czasu podjęcia przez tę osobę trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne
      transakcje zostaną dokonane”. (pkt 39)
    Na podstawie powyższej analizy TSUE doszedł do wniosku, że:
      „W konsekwencji nie wydaje się, z zastrzeżeniem dokonania weryfikacji przez sąd
      odsyłający, by gmina O. wykonywała w niniejszym przypadku działalność o
      charakterze gospodarczym w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006
      /112. (pkt 40)
      Ponieważ gmina O., w świetle powyższych rozważań, nie wykonuje działalności
      wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy 2006/112, nie jest konieczne ustalenie,
      czy działalność ta byłaby również wyłączona z tego zakresu stosowania na podstawie
      art. 13 ust. 1 tej dyrektywy”. (pkt 41)
    Ostatecznie Trybunał orzekł, że:
      „(...) art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować
      w ten sposób, że dostawy towarów i świadczenia usług podlegających
      opodatkowaniu VAT nie stanowi dostarczenie i zainstalowanie przez gminę, za
      pośrednictwem przedsiębiorstwa, systemów OZE na rzecz jej mieszkańców
      będących właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych
      nieruchomości w takie systemy, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania
      stałego dochodu i skutkuje jedynie zapłatą przez tych mieszkańców kwot
      pokrywających najwyżej jedną czwartą poniesionych kosztów, a pozostała część jest
      finansowana ze środków publicznych”. (pkt 42)
    Rozpatrując Państwa wątpliwości należy uwzględnić ww. wyrok w sprawie C-612/21,
    zgodnie z którym dla określenia czy czynności wykonywane przez Państwa będą
    realizowane w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy,
    kluczowe jest przeanalizowanie realizowanej inwestycji pod kątem ewentualnego
    opodatkowania w świetle przesłanek w nim wskazanych, tj.:
        brak zarobkowego charakteru podejmowanych czynności – czynność nie ma na
        celu osiągnięcia stałego dochodu,
        brak równorzędnego (albo jakiegokolwiek) ekwiwalentu ekonomicznego ze strony
        ostatecznego beneficjenta inwestycji (mieszkańca Gminy),
        zgoda mieszkańca na wykonanie usługi na jego nieruchomości,
        uzyskanie dofinansowania,
        zlecenie zrealizowania inwestycji wyspecjalizowanemu podmiotowi trzeciemu.
    W analizowanej sprawie ww. przesłanki będą spełnione w zakresie realizacji Projektu na
    nieruchomościach Mieszkańców. Z opisu sprawy wynika, że w związku z realizacją
    Projektu nie będą Państwo pobierać żadnych opłat od Mieszkańców w zakresie budowy
    przydomowych oczyszczalni ścieków na ich nieruchomościach.

    Projekt będzie finansowany głównie z dofinansowania. Państwa celem w związku budową
    przydomowych oczyszczalni ścieków nie jest stałe i zorganizowane wykonywanie
    działalności w celach zarobkowych na warunkach, w jakich wykonują ją podmioty
    gospodarcze, lecz interes społeczny.
    Biorąc pod uwagę tezy wyroku TSUE – nie można stwierdzić, że Projekt polegający na
    budowie przydomowych oczyszczalni ścieków, który zrealizują Państwo, ma na celu
    osiąganie przez Państwa z tego tytułu stałych dochodów.
    Głównie to Mieszkańcy (użytkownicy POŚ), a nie Państwo, osiągną korzyść z budowy na ich
    rzecz POŚ, ponieważ poprawią się warunki ich życia.
    Państwo nie będą osiągali przychodów związanych z wybudowaniem przydomowych
    oczyszczalni ścieków na rzecz Mieszkańców. Mieszkańcy, u których zamontowane będą
    POŚ nie ponoszą żadnych kosztów związanych z budową POŚ.
    Jeżeli zatem realizacja przez Państwa Projektu polegającego na budowie przydomowych
    oczyszczalni ścieków nie będzie stanowiła dla Państwa stałego źródła dochodu, to
    realizując ten Projekt będą Państwo ponosili ryzyko strat bez perspektywy zysku i tym
    samym nie będą Państwo działali w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu w art. 15 ust. 2
    ustawy.
    Podsumowując, w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że skoro w zakresie budowy
    przydomowych oczyszczalni ścieków na nieruchomościach Mieszkańców:
        inwestycja będzie służyć głównie poprawie warunków życia Mieszkańców gminy;
        czynności wykonywane przez Państwa polegające na budowie przydomowych
        oczyszczalni ścieków nie będą miały charakteru zarobkowego;
        inwestycja będzie realizowana przez wykonawcę wybranego w trybie ustawy -
        Prawo zamówień publicznych;
        w celu wybudowania przydomowych oczyszczalni ścieków na danej nieruchomości,
        właściciel tej nieruchomości udostępni nieodpłatnie Państwu grunt na czas
        niezbędny do realizacji Projektu;
        po upływie 5 lat od dnia otrzymania przez Państwa ostatniej transzy
        dofinansowania Projektu środkami z dotacji, przydomowe oczyszczalnie ścieków
        staną się własnością Mieszkańców;
        faktury dokumentujące wydatki ponoszone przez Państwa na budowę
        przydomowych oczyszczalni ścieków będą wystawiane na Państwa,
        Mieszkańcy nie będą zobowiązani do poniesienia żadnych kosztów związanych z
        budową przydomowych oczyszczalni ścieków,
        koszty inwestycji będą finansowane głównie z otrzymanego dofinansowania.
    to w świetle stanowiska TSUE przedstawionego w ww. wyroku C-612/21, budowa
    przydomowych oczyszczalni ścieków w ramach realizacji opisanego Projektu nie będzie
    stanowiła świadczenia usług na rzecz Mieszkańców i tym samym czynności wykonywane
    przez Państwa na rzecz Mieszkańców, nie będą wykonywane w ramach działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem czynności te nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z okoliczności sprawy wynika, że celem budowy przydomowych oczyszczalni ścieków nie
    jest stałe i zorganizowane wykonywanie działalności w celach zarobkowych na warunkach
    w jakich wykonują ją podmioty gospodarcze.

    W analizowanej sprawie brak jest związku wydatków na realizację Projektu w zakresie
    budowy przydomowych oczyszczalni ścieków zarówno na nieruchomościach stanowiących
    własność Mieszkańców jak i na nieruchomościach stanowiących Państwa własność z
    Państwa działalnością opodatkowaną.
    Zatem realizując Projekt w zakresie budowy przydomowych oczyszczalni ścieków nie będą
    Państwo wykonywali działalności o charakterze gospodarczym w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy i występowali w charakterze podatnika w myśl art. 15 ust. 1 ustawy realizując te
    czynności.
    Skoro realizacja Projektu w zakresie budowy przydomowych oczyszczalni ścieków nie
    będzie wiązała się z wykonywaniem przez Państwa działalności gospodarczej zarówno w
    zakresie budowy przydomowych oczyszczalni ścieków na nieruchomościach Mieszkańców
    jak i na Państwa nieruchomościach, to nie będzie Państwu przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wskazanego na
    fakturach dokumentujących zakupy związane z budową przydomowych oczyszczalni
    ścieków w ramach realizacji Projektu.
    W zakresie wydatków dotyczących realizacji Projektu nie zostaną spełnione przesłanki
    wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego,
    ponieważ nabywane na potrzeby realizacji Projektu dotyczącego budowy przydomowych
    oczyszczalni ścieków, zarówno na Państwa nieruchomościach, jak i na nieruchomościach
    Mieszkańców towary i usługi nie będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu
    wydania interpretacji.
    W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno#skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy od przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.