Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.107.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-02
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: ulga-ulga na powrót
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 28 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi
    na wezwanie – pismem z 4 marca 2025 r. (wpływ 5 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W październiku 2011 r. Wnioskodawca wyjechał do Niemiec i tam podjął pracę na
    podstawie umowy o pracę. Do wyjazdu zmusiła Go trudna sytuacja materialna Jego
    rodziny. W Polsce pozostała żona z dwójką nastoletnich dzieci i wysokim kredytem

    zaciągniętym na zakup domu. W 2012 r. Wnioskodawca zameldowany został pod
    niemieckim adresem: ... . W 2018 r. Wnioskodawca przeprowadził się bliżej miejsca
    swojego zatrudnienia: ..., i tam mieszkał do ... grudnia 2024 r. Od 2012 r. do końca 2024 r.
    Wnioskodawca uzyskiwał dochody tylko i wyłącznie z zatrudnienia w Niemczech. Również
    rozliczenia podatkowe były składane do niemieckiego urzędu skarbowego ..., ... . Aby
    uzyskać zaświadczenie EU/EWR, Urząd Skarbowy w ... poinformował Wnioskodawcę o
    konieczności składania corocznie PIT-36 z zerowym dochodem w Polsce.
    Wnioskodawca we wskazanych latach uzyskiwał dochody tylko w Niemczech. Posiadał
    również rachunek bankowy w niemieckim banku, na który wpływało Jego wynagrodzenie, i
    z tego rachunku miał możliwość przekazywania części swojego wynagrodzenia na
    potrzeby utrzymania dzieci w Polsce. Żona Wnioskodawcy pracowała i nadal pracuje w
    Polsce. W Niemczech Wnioskodawca był ubezpieczony, opłacał podatki, także kościelny,
    uczestniczył w życiu społeczności lokalnej. Mieszkając tak długi czas zawarł dobre relacje
    koleżeńskie i sąsiedzkie z mieszkającymi tam Niemcami. W Polsce przebywał w czasie
    urlopu, było to około 30 dni w roku. Przed wyjazdem do Niemiec miejscem zamieszkania
    Wnioskodawcy od urodzenia była Polska. Niestety nie złożył aktualizacji swoich danych
    dotyczących miejsca zamieszkania w „rodzimym” urzędzie skarbowym na czas
    zamieszkiwania w Niemczech.
    Wnioskodawca postanowił jednak wrócić do kraju i tu przenieść swój ośrodek interesów
    osobistych. Wrócił na stałe 13 grudnia 2024 r. i nie ma już zamiaru szukać zatrudnienia
    poza Polską. Wnioskodawcy udało się znaleźć pracę w miejscowym zakładzie ... – został z
    dniem 2 stycznia 2025 r. zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie
    umowy o pracę. Wnioskodawca posiada wszystkie dokumenty dotyczące rozliczeń
    podatkowych w Niemczech, zameldowania i wymeldowania z Niemiec, przebiegu Jego
    zatrudnienia. Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie, nie posiada Karty Polaka ani
    innych obywatelstw.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że od urodzenia Jego miejscem
    zamieszkania jest Polska. Do 2008 r. mieszkał pod adresem: ..., ul. ..., w trakcie 2008 r.
    zmienił miejsce zamieszkania na: ..., ul. ... .
    Wyjeżdżając do pracy w Niemczech, Wnioskodawca nie miał sprecyzowanych planów
    odnośnie przeprowadzenia się do Niemiec. Chciał najpierw zorientować się w sytuacji,
    jaką zastanie w Niemczech. Od początku nie wykluczał jednak możliwości przesiedlenia się
    do Niemiec na stałe. Wnioskodawcy udało się wynająć mieszkanie, zorganizować ognisko
    domowe, mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie i w sposób ciągły.
    Umożliwiło to rodzinie Wnioskodawcy, dzieciom i żonie, możliwość przyjazdu do Niego w
    czasie wakacji czy ferii zimowych.
    Wnioskodawca planował z małżonką wspólne zamieszkanie na terytorium Niemiec.
    Istniała i istnienie między nimi małżeńska wspólność majątkowa. Żona i dzieci pozostawały
    na utrzymaniu Wnioskodawcy.
    Centrum interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy znajdowało się w
    Niemczech. W Niemczech osiągał dochody, które pozwoliły Mu na opłacenie mieszkania,
    dokonywanie zakupów i normalną egzystencję. Pozostawał w tym kraju przez około 11
    miesięcy w roku.
    W latach 2021-2024 powiązania osobiste na terenie Niemiec dotyczyły kontaktów ze
    znajomymi i przyjaciółmi. Wnioskodawca uczestniczył w odbywających się w ... lub jego
    okolicach wydarzeniach kulturalnych, spotkaniach towarzyskich, nie należał jednak do
    żadnych klubów czy organizacji. W Niemczech Wnioskodawca nie miał powiązań
    rodzinnych. Powiązania rodzinne w Polsce to żona, dzieci, wnuki, rodzice.
    W latach 2021-2024 ściślejsze powiązania gospodarcze Wnioskodawca miał w Niemczech,
    ponieważ tylko tam otrzymywał wynagrodzenie, płacił podatki, posiadał rachunek
    bankowy, opłacał rachunki za media, ponosił opłaty za wynajem mieszkania i tam był
    ubezpieczony. Natomiast w Polsce ma nadal do spłacenia kredyt oraz jest

    współwłaścicielem budynku mieszkalnego. Zaciągnięty kredyt hipoteczny został
    przeznaczony za zakup starego budynku mieszkalnego do generalnego remontu.
    W Polsce Wnioskodawca nie posiada innego majątku. W Niemczech Wnioskodawca
    mieszkał w wynajętym mieszkaniu, które przystosował do własnych potrzeb, korzystał z
    niego w sposób ciągły, było ono do Jego własnej dyspozycji, czyli posiadał stałe ognisko
    domowe.
    Od momentu przyjazdu do Polski Wnioskodawca posiada stałe miejsce zamieszkania w ...,
    ul. ... .
    Podczas pobytu w Niemczech Wnioskodawca posiadał certyfikat rezydencji do celów
    podatkowych. W Niemczech miał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Od początku 2024 r. do dnia poprzedzającego powrót do Polski Wnioskodawca miał w
    Niemczech centrum interesów życiowych.
    Wnioskodawca po przeniesieniu miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Suma osiągniętych przychodów za 2025 r. nie przekroczy I skali podatkowej, czyli kwoty 85
    528 zł.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może skorzystać z ulgi dla powracających z zagranicy w podatku
    dochodowym od osób fizycznych w latach 2024-2027?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, może On skorzystać z ulgi dla powracających z zagranicy,
    ponieważ spełnił warunki ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pracował w
    Niemczech ponad 13 lat, tam przebywał i tam toczyło się całe Jego życie, tam też rozliczał
    się podatkowo z uzyskanych dochodów. Do Polski przyjeżdżał bardzo rzadko, mimo że w
    Polsce była Jego najbliższa rodzina.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
    a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku
      pracy,
    b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
    c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
      opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
      zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych,
    d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
      świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
      macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
    1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
    2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
        zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
    3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub
      b) miał miejsce zamieszkania:
        - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
        Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile,
        Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej
        Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
        Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
        - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
        kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
    4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania
      dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
      zwolnienia, oraz
    5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
      podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit.
    a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    W konsekwencji, zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku
    dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie
    następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione
    muszą być wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl natomiast art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    W rozpatrywanej sprawie należy się odnieść do przepisów Umowy z dnia 14 maja 2003 r.
    między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005
    r. Nr 12 poz. 90).
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego
      Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce
      stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i
      obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.
      Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym
      Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu
      majątku położonego w tym Państwie.
    Jak wynika z kolei z art. 4 ust. 2 ww. Umowy:

      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się
      według następujących zasad:
    a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona
      stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
      Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym
      Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
      interesów życiowych),
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
      albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to
      uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w
      którym zwykle przebywa,
    c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
      żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
      którego jest obywatelem,
    d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
      nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze
      wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Przy tym wskazać należy, że według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD
    posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania,
    dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko,
    co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w
    sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć
    charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu
    Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i
    ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz
    nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod
    uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i
    wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim
    mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne
    postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie
    tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym
    osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Zwolnienie przedmiotowe będące przedmiotem wniosku, polega na zwolnieniu od
    podatku dochodowego od osób fizycznych, niektórych przychodów osiągniętych w
    czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy
    przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione
    muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślić należ, że aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji
    podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio
    rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

    oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Z treści wniosku wynika, że w październiku 2011 r. wyjechał Pan do Niemiec i tam podjął
    pracę na podstawie umowy o pracę. W Polsce pozostała żona z dwójką nastoletnich dzieci
    i wysokim kredytem zaciągniętym na zakup domu. Wyjeżdżając do pracy w Niemczech nie
    miał Pan sprecyzowanych planów odnośnie przeprowadzenia się do Niemiec. Od 2012 r.
    do końca 2024 r. uzyskiwał Pan dochody tylko i wyłącznie z zatrudnienia w Niemczech.
    Również rozliczenia podatkowe były składane do niemieckiego urzędu skarbowego. We
    wskazanych latach uzyskiwał Pan dochody tylko w Niemczech. Posiadał również rachunek
    bankowy w niemieckim banku, na który wpływało Pana wynagrodzenie i z tego rachunku
    miał Pan możliwość przekazywania części swojego wynagrodzenia na potrzeby utrzymania
    dzieci w Polsce, Pana żona pracowała i nadal pracuje w Polsce. W Polsce przebywał Pan w
    czasie urlopu, było to około 30 dni w roku. Przed wyjazdem do Niemiec Pana miejscem
    zamieszkania od urodzenia była Polska. Posiada Pan wszystkie dokumenty dotyczące
    rozliczeń podatkowych w Niemczech, zameldowania i wymeldowania z Niemiec, przebiegu
    Pana zatrudnienia. Podjął Pan jednak decyzję o powrocie do kraju. W latach 2021-2024
    Pana powiązania osobiste na terenie Niemiec dotyczyły kontaktów ze znajomymi i
    przyjaciółmi. W Niemczech nie miał Pan powiązań rodzinnych. Powiązania rodzinne w
    Polsce to żona, dzieci, wnuki, rodzice. W latach 2021-2024 ściślejsze powiązania
    gospodarcze miał Pan w Niemczech, ponieważ tylko tam otrzymywał Pan wynagrodzenie,
    płacił podatki, posiadał rachunek bankowy, opłacał rachunki za media, ponosił opłaty za
    wynajem mieszkania i tam był ubezpieczony. Natomiast w Polsce ma Pan nadal do
    spłacenia kredyt oraz jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego. Zaciągnięty kredyt
    hipoteczny został przeznaczony za zakup starego budynku mieszkalnego do generalnego
    remontu. Postanowił Pan jednak wrócić do kraju i tu przenieść swój ośrodek interesów
    osobistych. Wrócił Pan na stałe 13 grudnia 2024 r. i nie ma już zamiaru szukać
    zatrudnienia poza Polską. Od momentu przyjazdu do Polski posiada Pan stałe miejsce
    zamieszkania w Polsce. Po przeniesieniu miejsca zamieszkania na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Udało się Panu znaleźć pracę – z dniem 2 stycznia 2025 r. został Pan
    zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy.
    Z opisu sprawy wynika więc, że w momencie powrotu do Polski w 2024 r. przeniósł Pan
    miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i będzie podlegał Pan
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Zatem warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jest spełniony.
    Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
    Z treści wniosku wynika, że w październiku 2011 r. wyjechał Pan do Niemiec i tam podjął
    pracę na podstawie umowy o pracę. W Polsce pozostała żona z dwójką nastoletnich dzieci
    i wysokim kredytem zaciągniętym na zakup domu. Planował Pan wspólne zamieszkanie z
    małżonką na terytorium Niemiec. Istniała i istnienie między Państwem małżeńska
    wspólność majątkowa. Podczas pobytu w Niemczech posiadał Pan certyfikat rezydencji do
    celów podatkowych. W Niemczech miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Od początku 2024 r. do dnia poprzedzającego powrót do Polski miał Pan w Niemczech
    centrum interesów życiowych.
    Zatem, spełnił Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww.
    ustawy.
    Spełnił Pan również warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, ponieważ
    posiada Pan polskie obywatelstwo.

    Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest
    stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ww. ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych
    dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie
    niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może
    alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym
    dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego
    miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą
    być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od
    byłego pracodawcy.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    Z treści opisu sprawy wynika, że posiada Pan dokumenty dotyczące rozliczeń
    podatkowych w Niemczech, zameldowania i wymeldowania z Niemiec, przebiegu
    zatrudnienia. Podczas pobytu w Niemczech posiadał Pan certyfikat rezydencji do celów
    podatkowych.
    Spełnił Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie, w sposób oczywisty spełnił Pan również zastrzeżenie wynikające z art. 21
    ust. 43 pkt 5 ww. ustawy, jako że skorzystanie z przedmiotowej ulgi jest możliwe dopiero
    poczynając od rozliczenia za rok 2022.
    Stosownie do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, spełnił Pan również zastrzeżenie
    wynikające z art. 53 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw,
    ponieważ przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane
    przepisy prawa podatkowego należy uznać, że przysługuje Panu prawo do skorzystania z
    tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania będzie
    obejmowało przychody do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85
    528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. a)-d) ww. ustawy – w
    czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w
    którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, tj. w latach 2024-2027, albo od
    początku roku następnego, tj. w latach 2025-2028.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.