Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-1130/12-2/KG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-01-09
Teza: prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją projektu
Słowa kluczowe: odliczenia; odliczenia-brak prawa do odliczenia; odliczenia-prawo do odliczenia; parafia; podmiot-podmiot niezarejestrowany; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 7 listopada 2012 r. (data wpływu 8 listopada 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją projektu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 listopada 2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją projektu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W 2010 roku Wnioskodawca (dalej: Parafia) złożył do Urzędu Marszałkowskiego wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania „Odnowa i rozwój wsi” na realizację zadania „Budowa placu parkingowego oraz chodników przy kościele parafialnym”. Wnioskowana pomoc została przyznana. Wnioskodawca zrealizował w okresie od maja do września 2012 roku zadanie i w dniu 28 września 2012 r. złożył w Urzędzie Marszałkowskim „Wniosek o płatność”. We wniosku tym, podobnie jak we wniosku o przyznanie pomocy podatek VAT wykazany został jako koszty kwalifikowalne. W związku z tym musi dołączyć do wniosku o płatność załącznik nr 11 o nazwie: „Interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej, w przypadku, gdy Beneficjent złożył do wniosku o przyznanie pomocy oświadczenie o kwalifikowalnością VAT oraz wykazał w kosztach kwalifikowalnych VAT”.

Do wniosku o przyznanie pomocy został dołączony załącznik: „Oświadczenie o kwalifikowalności VAT” o następującej treści: „Parafia nie jest podatnikiem podatku VAT oraz nie figuruje w ewidencji płatników podatku VAT i realizując powyższą operację nie może odzyskać w żaden sposób poniesionego kosztu VAT, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług”.

Reasumując, Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem realizowany projekt nie będzie służył wykonywaniu czynności opodatkowanych, tym samym nie zostanie spełniona podstawowa przesłanka warunkująca prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Stanowisko zajęte w tym oświadczeniu Parafia podtrzymuje. Parafia nie wykonuje czynności opodatkowanych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Parafia, która nie jest podatnikiem podatku VAT oraz nie figuruje w ewidencji płatników podatku VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej, ma możliwość odliczenia podatku VAT od zrealizowanej inwestycji polegającej na budowie chodników i placu parkingowego przy Kościele?

Zdaniem Wnioskodawcy, Parafia nie prowadzi i nie zamierza prowadzić żadnej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, nie jest płatnikiem VAT, a na wybudowanych chodnikach i parkingu będzie odbywała się działalność publiczna i nieodpłatna, w związku z czym nie ma możliwości odzyskania podatku VAT w związku ze zrealizowaną inwestycją.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Na podstawie art. 88 ust. 4 cyt. ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Z powyższych regulacji prawnych wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, w związku z nabyciem których podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku wynika, iż Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Parafia nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Wnioskodawca zrealizował projekt p.n. „Budowa placu parkingowego oraz chodników przy kościele parafialnym.”. Na wybudowanych chodnikach i parkingu będzie odbywała się działalność publiczna i nieodpłatna.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego na zasadach wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabywane w ramach realizowanego zadania towary i usługi nie służą ani też w przyszłości nie będą służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.