Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-429/08/AB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-09-16
Teza: wysokość stawki podatku VAT dla dokonywanej dostawy
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa; stawka; towar; świadczenie-miejsce świadczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki K, przedstawione we wniosku z dnia 10 czerwca 2008 r. (data wpływu 18 czerwca 2008 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 18 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest przedsiębiorstwem produkującym materiały ogniotrwałe na potrzeby wyłożeń pieców hutniczych, szklarskich, cementowych itp. Do produkcji tych materiałów, które mogą być produkowane w różnych nawet bardzo skomplikowanych kształtach niezbędne jest specjalistyczne oprzyrządowanie w postaci form. Są one integralną częścią maszyn prasujących, stosowane wymiennie w zależności od potrzeb klienta. Zazwyczaj oprzyrządowanie to jest wykorzystywane do produkcji seryjnej standardowych wyrobów ogniotrwałych, mających zastosowanie w wymurówkach pieców u wielu klientów. Zdarzają się przypadki, dla których produkcja jest wykonana tylko i wyłącznie na potrzeby tego konkretnego zamówienia.

Wnioskodawca podpisał kontrakt na produkcję takich właśnie wyrobów z francuską firmą. W kontrakcie tym zapisano, że Wnioskodawca obciąży francuską firmę kosztami oprzyrządowania tj. form i wystawi na to fakturę, a następnie wystawi fakturę za wyprodukowane z nich wyroby, których cena już nie będzie zawierała kosztu form. Francuska firma dostarczyła rysunki, wg których wykonano oprzyrządowanie.

Formy zostały wykonane w kraju. Wnioskodawca odliczył 22% VAT z tego tytułu. Faktura dla francuskiej firmy dotycząca form została opodatkowana stawką 22% z uwagi na to, że formy zostały w Polsce. Natomiast dla wyrobów, dla których Wnioskodawca posiada potwierdzenie odbioru i które zostały dostarczone do firmy francuskiej zastosowano stawkę preferencyjną 0%. Firma francuska zapłaciła Wnioskodawcy za formy kwotę netto (bez podatku VAT) twierdząc, że formy wykonane na potrzeby sprzedaży wyrobów, które zostały uznane za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów również powinny być sprzedane ze stawką 0%.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy firma francuska ma rację uważając, że Wnioskodawca powinien dla form wystawić fakturę ze stawką 0%.

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli formy potraktowane zostaną jako towar to z uwagi na pozostanie ich w kraju Wnioskodawca powinien wystawić fakturę ze stawką 22% (i taka faktura została wystawiona).

Z drugiej strony w momencie wystawienia faktury i zapłaty za nią przez kontrahenta zagranicznego nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel. Właściciel zadysponował, aby z tych form wyprodukować mu wyroby, czyli teoretycznie formy mogły przejść przez granicę być potraktowane jako WDT, a następnie przekazane przez kontrahenta francuskiej firmie. Z uwagi na możliwość dalszej współpracy (w zależności od prowadzonych kampanii remontowych przez firmę francuską) z tych form mogą być produkowane wyroby również w przyszłości. Stąd konieczność pozostawienia oprzyrządowania w firmie Wnioskodawcy, aż do jej całkowitego zużycia i wykonania kolejnych form. Bez tego konkretnego oprzyrządowania nie byłoby sprzedaży do unijnego kontrahenta. Można więc stwierdzić, że formy są integralna częścią kontraktu związanego ze sprzedażą poza granice kraju, bez których umowa nie zostałaby zrealizowana. Powyższe stanowisko jest jedynie próbą zrozumienia klienta, który uważa, że sprzedaż form winna być opodatkowana stawką 0%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Z treści art. 7 ust. 1 ww. ustawy wynika, iż w przepisie tym jest mowa o tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar, prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności” lecz jako własność ekonomiczną.

W tym znaczeniu własność ekonomiczna to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy, np. posiadacza nieruchomości, której wydaniu nie towarzyszyło przeniesienie własności w formie aktu notarialnego. W każdym razie w przypadku przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. „Dostawa towarów” nie ogranicza się więc wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Należy więc uznać, że dostawa towarów powinna podlegać ocenie przede wszystkim z punktu widzenia swoich aspektów ekonomicznych, mniejsze zaś znaczenie mają jej skutki o charakterze cywilnoprawnym, występujące na gruncie prawa prywatnego.

Odnosząc się do przedstawionego stanu faktycznego należy stwierdzić, iż następuje przeniesienie prawa do rozporządzania formą na kontrahenta francuskiego. Kontrahent francuski ponosi koszty oprzyrządowania, które zostało wykonane według rysunków dostarczonych przez firmę francuską. Właściciel – kontrahent francuski zadysponował, aby z tych form wyprodukować dla niego wyroby. Formy posłużą do wykonania kolejnych wyrobów dla kontrahenta francuskiego i pozostaną u Wnioskodawcy aż do ich całkowitego zużycia.

W świetle powyższego kontrahent francuski rozporządza oprzyrządowaniem (formy) jak właściciel, w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Przepis art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, ogólnie definiując pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, stanowi, że jest to wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy, na terytorium innego państwa członkowskiego.

Pierwszym elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Przez wywóz należy rozumieć faktyczne przemieszczenie towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Nie będzie wywozem przeniesienie prawa do rozporządzania towarami znajdującymi się w innym państwie członkowskim na podmiot z tego właśnie państwa - wówczas towar faktycznie nie jest przemieszczany. W takim przypadku nie następuje zatem transakcja wewnątrzwspólnotowa, lecz dostawa krajowa w tym państwie, gdzie znajdował się towar. Nie jest konieczne, aby wywozu dokonywał sam podatnik. Wywozu mogą dokonać zarówno dostawca (podmiot działający na jego rzecz), jak i nabywca (np. część transportu do granicy czy też magazynu położonego w kraju dokonywana jest przez dostawcę, bądź na jego rzecz, towar zaś podejmuje następnie nabywca bądź podmiot przez niego upoważniony i wywozi towar do innego państwa członkowskiego).

Dostawą wewnątrzwspólnotową nie jest sama czynność faktyczna, jaką jest wywóz towarów, ale wywóz musi nastąpić w wyniku dokonania dostawy - jest to warunek konieczny i jest to odbiciem warunków dotyczących nabycia, gdzie wymaga się, aby miało miejsce nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, co następuje w wyniku dokonanej dostawy. Każdy rodzaj dostawy, w wykonaniu której następuje wywóz towarów, konstytuować będzie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem dla zaistnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów konieczna jest uprzednia dostawa (czynność zrównana z odpłatną dostawą).

Wymienione wyżej dwa elementy oddają istotę wewnątrzwspólnotowej dostawy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż spełniony został tylko jeden z warunków, stanowiący o dostawie towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Natomiast niespełniony został warunek faktycznego przemieszczenia towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy, opisana przez Wnioskodawcę dostawa nie spełnia definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdyż w wyniku dokonanej przez Wnioskodawcę dostawy nie nastąpi wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

W przypadku, gdy towary po ich nabyciu nie są przemieszczane zastosowanie znajdzie przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, zgodnie z którym miejscem dostawy towarów jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. W związku z tym miejscem świadczenia dla przedmiotowej dostawy jest terytorium Polski. Przedmiotowa dostawa towarów podlega zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w kraju według stawki podatku obowiązującej dla danego towaru.

Reasumując, w opisanej przez Wnioskodawcę sytuacji nie dochodzi do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 cyt. ustawy, która po spełnieniu określonych w art. 42 ustawy o VAT warunków może zostać opodatkowana stawką podatku w wysokości 0%. Samo przeniesienie prawa do rozporządzanie towarami jak właściciel na podmiot z innego państwa członkowskiego, jeżeli towar faktycznie zostanie w kraju, nie spełnia definicji wewnatrzwspólnotowej dostawy towarów. W związku z tym dostawę tę opodatkować należy według stawki podatku VAT właściwej dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za **prawidłowe**.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.