Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.864.2024.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: Uznanie opisanej transakcji za wewnątrzwspólnotową
transakcję trójstronną, ustalenie który z podmiotów jest
zobowiązany do zapłaty podatku VAT od
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, ustalenie danych
do wykazania w informacji podsumowującej.
Słowa kluczowe: procedura-procedura importu
przedstawiciel-przedstawiciel podatkowy
transakcja-transakcja trójstronna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące
-informacje podsumowujące o dostawach towarów w
transakcjach trójstronnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 8. Wewnątrzwspólnotowe
transakcje trójstronne - procedura uproszczona -Uznanie
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za
opodatkowane
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 100-ust. 12
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 8-art. 135-ust. 1-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
      - uznania opisanej transakcji za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną,
      - ustalenia który z podmiotów jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT od
        wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
      - ustalenia danych do wykazania w informacji podsumowującej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 grudnia 2024 r. (wpływ
    31 grudnia 2024 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Firma X Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą polegającą na
    dokonywaniu zgłoszeń celnych importowanych towarów w procedurze 4200.
    Wnioskodawca występuje jednocześnie jako przedstawiciel podatkowy kontrahenta z
    Estonii (dalej: Importer), który nabywa towary z krajów trzecich (spoza Unii Europejskiej).
    Importowane towary, zgodnie z zasadami procedury 4200, są przeznaczone do innego
    kraju Unii Europejskiej niż Polska. W opisywanej sytuacji towary nie są przeznaczone do
    Estonii, ponieważ Importer odsprzedaje je kontrahentowi z Niemiec (dalej: Kontrahent
    Niemiecki). Zgodnie z dokumentem przewozowym CMR, miejscem przeznaczenia
    towarów są Włochy. Jest tak dlatego, że Kontrahent Niemiecki odsprzedaje te towary
    kontrahentowi z Włoch (dalej: Odbiorca Włoski). Towary są transportowane bezpośrednio
    z Polski do Włoch, bez fizycznego przemieszczania do Estonii czy Niemiec. Wnioskodawca
    jest zaangażowany w proces importu towarów na terytorium Polski oraz w ich dalszy
    transport do Włoch, działając jako przedstawiciel podatkowy Importera z Estonii.
    Wnioskodawca pragnie uzyskać interpretację podatkową w zakresie prawidłowego
    rozliczenia podatku VAT w opisanej sytuacji, w szczególności w kontekście stosowania
    procedury 4200 oraz obowiązków podatkowych związanych z importem i dostawą
    towarów do innego kraju UE niż Polska.
    Ponadto, w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania o treści:
    Od kiedy (proszę wskazać dzień, miesiąc i rok) prowadzą Państwo działalność
    gospodarczą?
    Odp. Data rozpoczęcia działalności gospodarczej: X prowadzi działalność gospodarczą od
    dnia 26 czerwca 2020 r.
    Czy posiadają Państwo siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski?
    Odp. Siedziba działalności gospodarczej: Spółka posiada siedzibę na terytorium Polski,
    pod adresem wskazanym powyżej.

    Czy są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?
    Odp. Status podatnika VAT: Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług (VAT).
    Czy są Państwo podatnikiem podatku VAT UE?
    Odp. Status podatnika VAT UE: Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.
    Jakie towary są przedmiotem transakcji opisanej we wniosku i do czego są
    wykorzystywane ww. towary?
    Odp. Towary będące przedmiotem transakcji: Przedmiotem transakcji są butelki ze szkła
    bezbarwnego przeznaczone jako opakowania jednostkowe towarów.
    Czy działają Państwo:
    a) w imieniu i na rzecz podmiotu z Estonii, jako przedstawiciel podatkowy bezpośredni, o
      którym mowa w art. 18c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
      (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) czy
    b) w imieniu własnym i na rzecz podmiotu z Estonii, jako przedstawiciel podatkowy
      pośredni, o którym mowa w art. 18d ww. ustawy o podatku od towarów i usług?
    Odp. Zakres działania: Spółka działa w imieniu własnym i na rzecz podmiotu z Estonii jako
    przedstawiciel podatkowy pośredni, o którym mowa w art. 18d ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Czy uczestnicy transakcji będącej przedmiotem wniosku, tj. podmiot z Estonii, Kontrahent
    Niemiecki i Odbiorca Włoski są podatnikami VAT zidentyfikowanymi na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej?
    Należy wskazać w jakich państwach.
    Odp. Uczestnicy transakcji: Uczestnicy transakcji, tj. podmiot z Estonii (zarejestrowany w
    Estonii), kontrahent z Niemiec (zarejestrowany w Niemczech) oraz odbiorca z Włoch
    (zarejestrowany we Włoszech), są podatnikami VAT zidentyfikowanymi na potrzeby
    transakcji wewnątrzwspólnotowych w swoich państwach członkowskich.
    Czy podmiot z Estonii jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce?
    Odp. Status podmiotu z Estonii w Polsce: Podmiot z Estonii nie jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny w Polsce.
    Który podmiot uczestniczący w transakcji opisanej we wniosku organizował transport
    towarów z Polski do miejsca przeznaczenia na terytorium Włoch lub na rzecz którego
    podmiotu transport ten został zorganizowany?
    Odp. Organizacja transportu: Transport towarów z Polski do Włoch został zorganizowany
    przez podmiot z Estonii.
    Czy drugi w kolejności podatnik VAT (Kontrahent z Niemiec) dokonujący dostawy na rzecz
    ostatniego w kolejności podatnika VAT (Odbiorcy z Włoch) nie posiada siedziby
    działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym kończy się
    transport lub wysyłka?
    Odp. Status drugiego podatnika VAT: Drugi w kolejności podatnik VAT (kontrahent z
    Niemiec) nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium państwa
    członkowskiego, w którym kończy się transport (Włochy).
    Czy drugi w kolejności podatnik VAT (Kontrahent z Niemiec) stosuje wobec pierwszego w
    kolejności podatnika VAT (Kontrahenta z Estonii) i ostatniego w kolejności podatnika VAT
    (Odbiorcy z Włoch) ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby VAT, który został mu
    przyznany przez państwo członkowskie inne niż to, w którym zaczyna się lub kończy
    transport lub wysyłka?

    Odp. Numer VAT kontrahenta niemieckiego: Drugi w kolejności podatnik VAT (kontrahent
    z Niemiec) stosuje wobec pierwszego podatnika VAT (kontrahenta z Estonii) i ostatniego
    podatnika VAT (odbiorcy z Włoch) ten sam numer VAT nadany przez państwo
    członkowskie inne niż Polska i Włochy.
    Czy ostatni w kolejności podatnik VAT (Odbiorca z Włoch) stosuje numer identyfikacyjny
    na potrzeby VAT państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka?
    Odp. Numer VAT odbiorcy z Włoch: Ostatni w kolejności podatnik VAT (odbiorca z Włoch)
    stosuje numer VAT nadany przez państwo członkowskie, w którym kończy się transport
    (Włochy).
    Czy ostatni w kolejności podatnik VAT (Odbiorca z Włoch) został wskazany przez drugiego
    w kolejności podatnika VAT (Kontrahenta z Niemiec) jako obowiązany do rozliczenia
    podatku VAT od dostawy towarów realizowanej w ramach procedury uproszczonej?
    Odp. Obowiązek rozliczenia VAT przez odbiorcę z Włoch: Nie posiadają Państwo
    informacji, czy ostatni w kolejności podatnik VAT (odbiorca z Włoch) został wskazany przez
    drugiego w kolejności podatnika VAT (kontrahenta z Niemiec) jako obowiązany do
    rozliczenia VAT, ale zakładają Państwo, że rozliczenie nastąpi w ramach procedury
    uproszczonej.
    Pytania
    1. Czy opisana transakcja, polegająca na imporcie towarów na terytorium Polski w
    procedurze 4200 przez Wnioskodawcę działającego jako przedstawiciel podatkowy
    kontrahenta z Estonii, a następnie odsprzedaży tych towarów przez kontrahenta z Estonii
    kontrahentowi z Niemiec, który z kolei odsprzedaje je kontrahentowi z Włoch, przy czym
    towary są bezpośrednio transportowane z Polski do Włoch, może być uznana za
    wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną w rozumieniu art. 135–138 Dyrektywy 2006
    /112/WE oraz odpowiednich przepisów krajowych ustawy o podatku od towarów i usług?
    2. Który z podmiotów jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT od
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zgodnie z art. 200 Dyrektywy 2006/112/WE?
    (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    3. Numer VAT UE którego kontrahenta powinien zostać wskazany w informacji
    podsumowującej VAT-UE składanej przez przedstawiciela podatkowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisana transakcja spełnia kryteria wewnątrzwspólnotowej
    transakcji trójstronnej, o której mowa w art. 135–138 Dyrektywy 2006/112/WE oraz w
    odpowiednich przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz.U. 2023 poz. 1570 z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT).
    Uzasadnienie:
    1. Uznanie transakcji za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną.
    Zgodnie z art. 135 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa transakcja trójstronna to
    transakcja, w której: uczestniczą trzej podatnicy VAT zarejestrowani w trzech różnych
    państwach członkowskich UE, przedmiotem transakcji jest ten sam towar, towar jest

    bezpośrednio wysyłany lub transportowany z jednego państwa członkowskiego do innego.
    W przedstawionym stanie faktycznym: Podmiot A (Importer z Estonii) nabywa towary z
    krajów trzecich i dokonuje importu na terytorium Polski w procedurze 4200, Podmiot B
    (kontrahent z Niemiec) nabywa towary od Podmiotu A, Podmiot C (odbiorca z Włoch)
    nabywa towary od Podmiotu B, towary są transportowane bezpośrednio z Polski do
    Włoch. Wszystkie podmioty są zarejestrowanymi podatnikami VAT w swoich krajach.
    Towar jest przedmiotem kolejnych dostaw pomiędzy trzema podmiotami, a fizycznie
    przemieszczany jest bezpośrednio z Polski do Włoch. W związku z powyższym, transakcja
    spełnia warunki uznania jej za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną.
    2. (sformułowane w uzupełnieniu wniosku) Zgodnie z art. 200 Dyrektywy 2006/112/WE,
    każda osoba dokonująca podlegającego opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów jest zobowiązana do zapłaty VAT.
    W związku z tym:
      - Jeżeli procedura uproszczona jest stosowana zgodnie z przepisami, obowiązek zapłaty
        VAT spoczywa na ostatnim w kolejności podatniku VAT, tj. odbiorcy z Włoch.
      - W przypadku braku stosowania procedury uproszczonej, obowiązek zapłaty VAT może
        również ciążyć na drugim w kolejności podatniku VAT, tj. kontrahencie z Niemiec, w
        zależności od konkretnych ustaleń transakcji i organizacji transportu.
    3. Wskazanie numeru VAT UE w informacji podsumowującej VAT-UE składanej przez
    przedstawiciela podatkowego
    Wnioskodawca, działając jako przedstawiciel podatkowy Importera z Estonii (Podmiot A),
    dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz kontrahenta z Niemiec
    (Podmiot B). Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, podatnicy dokonujący
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów są zobowiązani do składania informacji
    podsumowujących (VAT-UE), w których wykazują m.in. wewnątrzwspólnotowe dostawy
    towarów na rzecz podatników VAT z innych państw członkowskich. W związku z tym, w
    informacji podsumowującej VAT-UE Wnioskodawca powinien wskazać numer VAT UE
    kontrahenta z Niemiec (Podmiot B), na rzecz którego dokonuje dostawy towarów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Art. 9 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Jak stanowi art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne na których ciąży obowiązek uiszczenia cła,
      również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest
      zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo
      zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną;
    Stosownie do art. 17 ust. 1b ustawy:
      W przypadku gdy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ustanowiły
      przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w art. 18d ust. 1, podatnikiem jest
      ten przedstawiciel podatkowy - w zakresie, w jakim działa w imieniu własnym na
      rzecz tych podmiotów.
    Jednocześnie art. 18a ust. 2 ustawy, stanowi że:
      Podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego
      innym niż terytorium kraju może ustanowić przedstawiciela podatkowego.
    Zgodnie z art. 18c ust. 1 i ust. 2 ustawy:
      1. Przedstawiciel podatkowy wykonuje w imieniu i na rzecz podatnika, dla którego
      został ustanowiony:
      1) obowiązki tego podatnika w zakresie rozliczania podatku, w tym w zakresie
      sporządzania deklaracji podatkowych oraz informacji podsumowujących, o których
      mowa w art. 100 ust. 1, a także w zakresie prowadzenia i przechowywania
      dokumentacji, w tym ewidencji, na potrzeby podatku;
      2) inne czynności wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług, jeżeli został
      do tego upoważniony w umowie.
      2. Przedstawiciel podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązanie
      podatkowe, które przedstawiciel podatkowy rozlicza w imieniu i na rzecz tego
      podatnika.
    W myśl art. 18d ust. 1 i ust. 2 ustawy:
      W przypadku podatnika, który:
      1) dokonuje na terytorium kraju wyłącznie importu towarów, których miejscem
      przeznaczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju i
      wywóz z terytorium kraju jest dokonywany przez importera tych towarów w ramach
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, oraz
      2) nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny - przedstawiciel podatkowy
      wykonuje, w imieniu własnym i na rzecz tego podatnika, obowiązki tego podatnika, o
      których mowa w art. 18c ust. 1 pkt 1, oraz - jeżeli umowa tak stanowi - inne
      czynności tego podatnika, o których mowa w art. 18c ust. 1 pkt 2.
      Podatnik, o którym mowa w ust. 1, odpowiada solidarnie z przedstawicielem
      podatkowym za zobowiązanie podatkowe, które przedstawiciel podatkowy rozlicza
      w imieniu własnym na rzecz tego podatnika.

    Zatem, ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje dwie formy przedstawiciela
    podatkowego, tj. przedstawiciela działającego w imieniu i na rzecz mocodawcy (tzw.
    przedstawiciel podatkowy bezpośredni) oraz przedstawiciela działającego w imieniu
    własnym i na rzecz mocodawcy (tzw. przedstawiciel podatkowy pośredni).
    Przedstawiciel podatkowy, o którym w art. 18c ust. 1 ustawy (przedstawiciel podatkowy
    bezpośredni) wykonuje w imieniu i na rzecz podatnika, dla którego został ustanowiony
    obowiązki tego podatnika w zakresie rozliczania podatku, w tym m.in. składa w jego
    imieniu deklaracje VAT, przechowuje rejestry tego podatku oraz wykonuje inne czynności
    wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług, jeżeli został do tego upoważniony
    w umowie.
    Druga forma przedstawicielstwa podatkowego uregulowana w art. 18d ustawy
    dedykowana jest do podatników, którzy nie posiadają w Polsce siedziby ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie są zarejestrowani w Polsce dla celów
    VAT i którzy dokonują wyłącznie importu towarów przeznaczonych do bezpośredniego
    wywozu do innego państwa Unii Europejskiej w ramach wewnątrzwspólnotowego
    przemieszczenia towarów. Zatem, ta forma przedstawicielstwa stanowi uproszczenie dla
    podatnika, który dokonuje importu towarów będących następnie przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku - towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy;
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku - towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy;
    Jak stanowi art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2b ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Przy czym, stosownie do art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Natomiast art. 22 ust. 2c ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:

      1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
      2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Powołany art. 22 ust. 2b ustawy wprowadza domniemanie, że w przypadku gdy towar jest
    wysyłany lub transportowany z terytorium jednego państwa członkowskiego na
    terytorium innego państwa członkowskiego UE, przy czym towar jest przemieszczany od
    pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wówczas transakcją „ruchomą”
    jest dostawa dokonana na rzecz podmiotu pośredniczącego. Jednocześnie przez podmiot
    pośredniczący, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który
    wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej
    działającej na jego rzecz. Przy czym, w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazuje
    swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany
    mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane,
    wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Natomiast w sytuacji, gdy towar transportowany jest przez pierwszego dostawcę lub
    ostatecznego nabywcę, transport należy przyporządkować odpowiednio pierwszej lub
    ostatniej dostawie. Jeśli więc za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy
    dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej
    przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Z kolei gdy za
    transport odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy
    przyporządkować dostawie dokonanej dla tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).
    Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Zatem, kiedy
    ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od
    pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna
    wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno przemieszczenie
    towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę „ruchomą” towarów,
    pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”.
    W celu uproszczenia rozliczeń z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabycia
    towarów, w art. 135-138 ustawy ustawodawca wprowadził specjalne zasady dotyczące
    tzw. wewnątrzwspólnotowych transakcji trójstronnych.
    Stosownie do art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o VAT - rozumie się przez to podatek i
      podatek od wartości dodanej.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wewnątrzwspólnotowej transakcji
      trójstronnej - rozumie się przez to transakcję, w której są spełnione łącznie
      następujące warunki:
      a) trzech podatników VAT zidentyfikowanych na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich uczestniczy w
      dostawie towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio
      ostatniemu w kolejności, przy czym dostawa tego towaru jest dokonana między
      pierwszym i drugim oraz drugim i ostatnim w kolejności,

      b) przedmiot dostawy jest wysyłany lub transportowany przez pierwszego lub też
      transportowany przez drugiego w kolejności podatnika VAT lub na ich rzecz z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego;
    Na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wewnątrzwspólnotowym nabyciu
      towarów - rozumie się przez to nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel
      towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na
      terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawę, nabywcę towarów
      lub na ich rzecz;
    W myśl art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o procedurze uproszczonej - rozumie się
      przez to procedurę rozliczania VAT w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej,
      polegającą na tym, że ostatni w kolejności podatnik VAT rozlicza VAT z tytułu
      dokonania na jego rzecz dostawy towarów przez drugiego w kolejności podatnika
      VAT, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
      a) dostawa na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT była bezpośrednio
      poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u drugiego w kolejności
      podatnika VAT,
      b) drugi w kolejności podatnik VAT dokonujący dostawy na rzecz ostatniego w
      kolejności podatnika VAT nie posiada siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka,
      c) drugi w kolejności podatnik VAT stosuje wobec pierwszego i ostatniego w
      kolejności podatnika VAT ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby VAT, który
      został mu przyznany przez państwo członkowskie inne niż to, w którym zaczyna się
      lub kończy transport lub wysyłka,
      d) ostatni w kolejności podatnik VAT stosuje numer identyfikacyjny na potrzeby VAT
      państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka,
      e) ostatni w kolejności podatnik VAT został wskazany przez drugiego w kolejności
      podatnika VAT jako obowiązany do rozliczenia podatku VAT od dostawy towarów
      realizowanej w ramach procedury uproszczonej.
    Przy tym, stosownie do art. 136 ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy w procedurze uproszczonej drugim w kolejności podatnikiem, o
      którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, jest podatnik wymieniony w art. 15,
      uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało u niego
      opodatkowane, jeżeli wystawił on ostatniemu w kolejności podatnikowi VAT fakturę
      zawierającą, oprócz danych wymienionych w art. 106e, następujące informacje:
      1) adnotację "VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o ptu" lub
      "VAT: Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE";
      2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez
      ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
      3) numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, który jest stosowany przez niego wobec
      pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
      4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej
      ostatniego w kolejności podatnika.
    Na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy w procedurze uproszczonej
      ostatnim w kolejności podmiotem jest podatnik wymieniony w art. 15 lub osoba
      prawna niebędąca podatnikiem w rozumieniu art. 15, która jest zidentyfikowana na
      potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 97, a drugim w kolejności
      podatnikiem jest podatnik podatku od wartości dodanej określony w art. 135 ust. 1

      pkt 4 lit. b i c, który posługuje się w procedurze uproszczonej numerem
      identyfikacyjnym wydanym mu na potrzeby tego podatku przez państwo
      członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska, z uwzględnieniem obowiązujących w
      tym innym państwie członkowskim przepisów w zakresie dokumentowania tej
      procedury.
    W świetle powołanych regulacji, procedura uproszczona w wewnątrzwspólnotowej
    transakcji trójstronnej pozwala na:
      - objęcie obowiązkiem zapłaty podatku ostatecznego nabywcę towaru, czyli trzeciego
        w kolejności podatnika, z tytułu dostawy pomiędzy drugim a trzecim podatnikiem
        w kolejności na terytorium państwa członkowskiego, na którym towar znajduje
        się w momencie zakończenia jego wysyłki lub transportu;
      - uznanie, że doszło do opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru
        przez drugiego w kolejności podatnika VAT zarówno na terytorium państwa
        członkowskiego, na którym towar znajduje się w momencie zakończenia jego
        wysyłki lub transportu, jak i na terytorium państwa, które wydało numer
        identyfikacyjny dla VAT drugiemu w kolejności podatnikowi.
    Zatem, pomimo że w transakcję trójstronną zaangażowane są trzy podmioty, to jedynym
    podatnikiem, który zobowiązany jest do naliczenia podatku VAT, jest ostateczny nabywca
    towaru (trzeci w kolejności podatnik), który dokonuje samoobliczenia podatku z tytułu
    nabycia towaru od drugiego w kolejności podatnika i traktuje to nabycie, jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Z uwagi na zastosowanie procedury uproszczonej
    rozliczania podatku VAT w ramach wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, w
    stosunku do drugiego podatnika w łańcuchu ograniczone są obowiązki rejestracyjne dla
    celów VAT, a podatek jest rozliczany przez ostatniego podatnika.
    Procedura uproszczona w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej pozwala na
    uznanie, że doszło do opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru przez
    drugiego w kolejności podatnika VAT zarówno na terytorium państwa członkowskiego, na
    którym towar znajduje się w momencie zakończenia jego wysyłki lub transportu, jak i na
    terytorium państwa, które wydało numer identyfikacyjny VAT drugiemu w kolejności
    podatnikowi.
    Z powołanych przepisów prawa wynika, że transakcja trójstronna ma miejsce wówczas
    gdy spełnione są łącznie następujące warunki: uczestnikami są trzej podatnicy z różnych
    państw Unii Europejskiej, każdy z podatników jest zarejestrowany w innym państwie na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, dostawa towaru formalnie odbywa się
    między pierwszym i drugim oraz pomiędzy drugim i ostatnim w kolejności, natomiast
    towar jest fizycznie wydawany przez pierwszego bezpośrednio ostatniemu w kolejności
    podatnikowi i jest transportowany z terytorium jednego państwa unijnego na obszar
    innego państwa UE.
    Wskazać również należy, że w przypadku transakcji trójstronnych nie przyporządkowuje
    się transportu lub wysyłki towaru do konkretnej dostawy. Niemniej jednak, warunkiem
    uznania transakcji za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną jest to, aby transport
    towaru został dokonany przez pierwszego lub drugiego uczestnika transakcji lub na ich
    rzecz.
    Łączne zrealizowanie ww. warunków wynikających z art. 135 ust. 1 ustawy umożliwia
    zakwalifikowanie transakcji jako wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej. Jeżeli
    chociaż jeden z ww. warunków nie jest spełniony, dostawa nie może być uznana za
    wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną dokonywaną w procedurze uproszczonej, a
    w konsekwencji musi być opodatkowana na zasadach ogólnych.
    W analizowanej transakcji – jak wynika z okoliczności sprawy po jej weryfikacji –
    uczestniczyły trzy podmioty, tj. podmiot z Estonii, na rzecz którego działają Państwo jako
    przedstawiciel podatkowy pośredni, kontrahent z Niemiec (drugi podmiot w łańcuchu
    dostaw) oraz odbiorca z Włoch. Uczestnicy ww. transakcji są podatnikami VAT

    zidentyfikowanymi na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych
    państwach członkowskich Unii Europejskiej: podmiot z Estonii w Estonii, kontrahent z
    Niemiec w Niemczech, odbiorca z Włoch we Włoszech. Dostawa towaru dokonana została
    pomiędzy pierwszym i drugim podatnikiem (podmiotem z Estonii a kontrahentem z
    Niemiec) oraz między drugim i ostatnim podatnikiem (kontrahentem z Niemiec a odbiorcą
    z Włoch). Towar był transportowany z terytorium państwa członkowskiego UE, tj. z Polski
    bezpośrednio do ostatniego podmiotu w łańcuchu dostaw na terytorium innego państwa
    członkowskiego Unii Europejskiej – Włoch.
    Stosownie do art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy, jednym z warunków uznania transakcji za
    transakcję trójstronną jest dokonanie transportu przez pierwszego lub drugiego w
    kolejności podatnika VAT lub na ich rzecz. Jak wynika z okoliczności sprawy transport
    towarów z Polski do Włoch został zorganizowany przez podmiot z Estonii (pierwszego
    uczestnika transakcji).
    Mając zatem na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności
    sprawy uznać należy, że transakcja dokonywana pomiędzy podmiotem z Estonii, na rzecz
    którego działają Państwo jako przedstawiciel podatkowy pośredni, kontrahentem z
    Niemiec i odbiorcą z Włoch, stanowi wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną, w
    rozumieniu art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.
    Przechodząc do kwestii objętych zakresem zadanego we wniosku pytania nr 2, wskazać
    należy na przepis art. 200 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym:
      Każda osoba dokonująca podlegającego opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów jest zobowiązana do zapłaty VAT.
    Przy czym jak wynika z Państwa własnego stanowiska oczekują Państwo odpowiedzi na
    pytanie nr 2 w zakresie ustalenia, który z podmiotów jest zobowiązany do zapłaty podatku
    VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w przypadku zastosowania rozliczenia
    w ramach procedury uproszczonej, jak również w przypadku braku zastosowania
    rozliczenia w ramach procedury uproszczonej.
    Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, dostawa dokonana na rzecz odbiorcy z Włoch
    winna być bezpośrednio poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u
    drugiego w kolejności podmiotu, tj. kontrahenta z Niemiec. Drugi w kolejności podatnik
    VAT (kontrahent z Niemiec) nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium
    państwa członkowskiego, w którym kończy się transport (Włochy). Drugi w kolejności
    podatnik VAT (kontrahent z Niemiec) stosuje wobec pierwszego podatnika VAT
    (kontrahenta z Estonii) i ostatniego podatnika VAT (odbiorcy z Włoch) ten sam numer VAT
    nadany przez państwo członkowskie inne niż Polska i Włochy. Ostatni w kolejności
    podatnik VAT (odbiorca z Włoch) stosuje numer VAT nadany przez państwo członkowskie,
    w którym kończy się transport (Włochy). Przy czym, gdy ostatni w kolejności podatnik
    (odbiorca z Włoch) zostanie wskazany przez podmiot będący drugim w kolejności
    (kontrahenta z Niemiec), jako obowiązany do rozliczenia podatku VAT od dostawy
    towarów realizowanej w ramach procedury uproszczonej, to zaistnieją przesłanki
    zastosowania rozliczenia w ramach procedury uproszczonej. W przypadku skorzystania z
    rozliczenia w ramach procedury uproszczonej, to odbiorca z Włoch jako ostatni w
    kolejności podatnik VAT winien dokonać samoobliczenia podatku z tytułu nabycia towaru
    od drugiego w kolejności podatnika i traktować to nabycie, jako wewnątrzwspólnotowe
    nabycie towaru. Z uwagi na zastosowanie procedury uproszczonej rozliczania podatku
    VAT w ramach wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, w stosunku do drugiego
    podatnika w łańcuchu (w niniejszej sprawie kontrahenta z Niemiec) ograniczone są
    obowiązki rejestracyjne dla celów VAT, a podatek w związku z wewnątrzwspólnotowym
    nabyciem towarów jest rozliczany przez ostatniego podatnika (odbiorcę z Włoch).

    Jeżeli natomiast nie skorzystają Państwo z rozliczenia w ramach procedury uproszczonej
    dla transakcji, będącej przedmiotem zapytania, stwierdzić należy, że zastosowanie znajdą
    zasady ogólne przewidziane dla transakcji łańcuchowych. Jak wynika bowiem z wniosku w
    niniejszej sprawy będą występowały dwie dostawy pomiędzy kontrahentem z Estonii, na
    rzecz którego działają Państwo jako przedstawiciel podatkowy pośredni a kontrahentem z
    Niemiec oraz kontrahentem z Niemiec a odbiorcą z Włoch, przy czym towary
    transportowane są bezpośrednio od Państwa do ostatecznego nabywcy (odbiorcy z
    Włoch). Transportu dokonuje pierwszy podmiot w łańcuchu, tj. kontrahent z Estonii, na
    rzecz którego działają Państwo jako przedstawiciel podatkowy pośredni. W związku z czym
    zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy, zgodnie z którym transport należy
    przyporządkować do dostawy dokonanej przez kontrahenta z Estonii. Tym samym,
    dostawa pomiędzy kontrahentem z Estonii a kontrahentem z Niemiec stanowi dostawę
    ruchomą, tj. opodatkowaną jako transakcja międzynarodowa, co oznacza, że kontrahent z
    Estonii powinien rozpoznać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, zgodnie z art. 13
    ust. 1 ustawy, co odpowiada wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów po stronie
    kontrahenta z Niemiec. Wobec powyższego, w przypadku niezastosowania procedury
    uproszczonej dla transakcji, będącej przedmiotem zapytania, stwierdzić należy, że
    kontrahent z Niemiec jako drugi w kolejności podatnik VAT powinien dokonać rozliczenia
    podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.
    Odnosząc się do zakresu zadanego we wniosku pytania nr 3 wyjaśnić należy, że zgodnie z
    art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do
      których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości
      dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej.
    Na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów, o których mowa w art. 9 ust. 1 lub art.
      11 ust. 1, od podatników podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej,
    Według art. 100 ust. 3 ustawy:
      Informacje podsumowujące składa się za okresy miesięczne, za pomocą środków
      komunikacji elektronicznej, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym:
      1) powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania transakcji, o których mowa w
      ust. 1 pkt 1-4;
      2) dokonano przemieszczenia towarów lub zmiany w zakresie procedury, o których
      mowa w ust. 1 pkt 5.
    Stosownie do art. 100 ust. 8 ustawy:
      Informacja podsumowująca powinna zawierać następujące dane:
      1) nazwę lub imię i nazwisko podmiotu składającego informację podsumowującą
      oraz jego numer identyfikacji podatkowej podany w potwierdzeniu dokonanym
      przez naczelnika urzędu skarbowego zgodnie z art. 97 ust. 9, który zastosował dla
      transakcji i przemieszczeń, o których mowa w ust. 1;

      2) właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
      nadany przez państwo członkowskie właściwe dla podatnika podatku od wartości
      dodanej lub osoby prawnej niebędącej takim podatnikiem, nabywających towary lub
      usługi, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;
      3) właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
      nadany przez państwo członkowskie właściwe dla podatnika podatku od wartości
      dodanej dokonującego dostawy towarów, zawierający dwuliterowy kod stosowany
      dla podatku od wartości dodanej - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;
      4) łączną wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, łączną wartość
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w tym również łączną wartość dostawy
      towarów, o której mowa w ust. 1 pkt 3, łączną wartość świadczonych usług, o których
      mowa w ust. 1 pkt 4 - w odniesieniu do poszczególnych kontrahentów;
      5) właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
      podatnika podatku od wartości dodanej nadany mu przez państwo członkowskie, na
      terytorium którego towary zostały przemieszczone w procedurze magazynu typu call-
      off stock - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5.
    Na podstawie art. 100 ust. 9 ustawy:
      W przypadku transakcji, o której mowa w art. 136, informacja podsumowująca
      powinna dodatkowo zawierać adnotację, że nabycie i dostawa zostały dokonane w
      ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji trójstronnych.
    Zgodnie z art. 100 ust. 12 ustawy:
      Przedstawiciel podatkowy, o którym mowa w art. 18d ust. 1, składa, za okresy
      miesięczne, informacje podsumowujące zawierające zbiorcze informacje o
      dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów, do rozliczenia których
      został upoważniony.
    Z okoliczności sprawy wynika, że podmiot z Estonii, na rzecz którego działają Państwo jako
    przedstawiciel podatkowy pośredni, dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    na rzecz kontrahenta z Niemiec. Tym samym Państwo - działając jako przedstawiciel
    podatkowy pośredni kontrahenta z Estonii - są podatnikiem podatku VAT zobowiązanym
    do złożenia informacji podsumowującej, w której wskażą Państwo numer VAT UE
    kontrahenta z Niemiec, na rzecz którego dokonywana jest dostawa towarów.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zauważam, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Państwa i nie
    wywołuje skutków podatkowych dla kontrahentów.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej

    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Stosownie do art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
      adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
      platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).