Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.568.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Wnioskodawca nie będzie miał prawa do odliczenia podatku
naliczonego, w związku z realizacją zadania.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
odliczenia-brak prawa do odliczenia
odpady (śmieci)
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismami z 30 października 2025 r. (wpływ 4 listopada 2025 r.) i 31
    października 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: „Gmina”) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Zgodnie z art.
    7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1153 ze zm.) do zadań własnych Gminy należy zaspokojenie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty m.in. w zakresie ochrony środowiska i przyrody.
    Pismem z dnia 26 sierpnia 2022 r. B. poinformował, że w trakcie kontroli na posesji przy
    ul. (...) w (...) należącej do osób prywatnych, stwierdzono nielegalne składowanie odpadów
    zagrażających życiu ludzi i środowisku w miejscu do tego nieprzeznaczonym.
    W ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.)
    zwaną dalej: „ustawa o odpadach”, określono środki służące ochronie środowiska, życia i
    zdrowia ludzi przez między innymi zapobieganie powstawaniu odpadów i zmniejszenie ich
    ilości oraz negatywnego wpływu wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi. W tym
    celu Gmina prowadziła przedsięwzięcie pn. „(...)”.
    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o odpadach w przypadku gdy ze względu na zagrożenie
    dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska konieczne jest niezwłoczne usunięcie odpadów,
    właściwy organ podejmuje działania polegające na usunięciu odpadów i gospodarowaniu
    nimi.
    Zgodnie z art. 26a ust. 2 cytowanej wyżej wymienionej ustawy o odpadach właściwym
    organem w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest:
    1) w przypadku terenów zamkniętych oraz nieruchomości, którymi gmina włada jako
      władający powierzchnią ziemi - regionalny dyrektor ochrony środowiska;
    2) w przypadku gdy obowiązek usunięcia odpadów powstał w związku z wydaniem
      decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzeniem
      nieważności, uchyleniem lub wygaśnięciem decyzji związanej z gospodarką odpadami
      - organ właściwy do wydania tej decyzji;
    3) w pozostałych przypadkach - wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
    W wyniku wszczętego postępowania administracyjnego, decyzją z dnia (...) 2023 r. znak:
    (...) (...) Miasta (...) orzekł konieczność niezwłocznego usunięcia odpadów niebezpiecznych
    z nielegalnego składowiska usytuowanego w budynku przemysłowym na terenie
    nieruchomości przy ul. (...) w (...), ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub
    środowiska. W decyzji zobowiązano właścicieli nieruchomości do jej udostępnienia w celu
    usunięcia odpadów, jak również określono zakres i sposób prowadzenia działań w tym
    zakresie oraz wskazano, że usunięcie odpadów będzie prowadzone przez podmiot
    posiadający wymagane zezwolenia do miejsca unieszkodliwienia zgodnie z
    obowiązującymi przepisami w terminie od dnia wydania decyzji do dnia (...) 2024 r.
    Decyzja podlegała natychmiastowemu wykonaniu.

    Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w procedurze przetargowej wyłoniono podmiot, z
    którym Gmina Miasta (...) zawarła umowę na wykonanie zadania „(...)”. W związku z
    realizacją przedsięwzięcia Gmina, jako nabywca usług, poniosła wydatki udokumentowane
    fakturami z wykazanymi kwotami podatku VAT.
    Na przedsięwzięcie pn. „(...)” Gmina ubiegała się o środki z Narodowego Funduszu
    Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w (...) w ramach programu priorytetowego nr
    2.7 „(...)”. Po rozpatrzeniu wniosku dofinansowanie ma być udzielone w formie dotacji.
    Po zakończeniu procesu sądowego, w przypadku ustalenia posiadacza odpadów Gmina
    będzie domagać się w drodze decyzji zwrotu poniesionych kosztów związanych z
    usunięciem i zagospodarowaniem odpadów niebezpiecznych. Uzyskane środki z tytułu
    zwrotu kosztów poniesionych na usunięcie i zagospodarowanie odpadów Gmina przekaże
    na rachunek Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w (...) -
    do wysokości zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie.
    Pytania
    1. Czy usunięcie i zagospodarowanie odpadów niebezpiecznych z nieruchomości
      położonej w (...) przy ul. (...) zostało dokonane w ramach działalności gospodarczej
      Gminy i stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT nie korzystającą ze
      zwolnienia z VAT?
    2. Czy w związku z otrzymanym dofinansowaniem (dotacji) od Narodowego Funduszu
      Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w (...) na realizację zadania pn. „(...)” Gmina
      będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT?
    3. Czy obciążenie posiadacza odpadów na podstawie decyzji za usunięcie i
      zagospodarowanie odpadów niebezpiecznych rekompensującej koszty poniesione
      przez Gminę będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT?
    4. Czy Gmina ma możliwość odliczenia podatku od towarów i usług w związku z realizacją
      przedsięwzięcia pn. „(...)”, które jest finansowane w całości lub części ze środków
      Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach Umowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Usunięcie i zagospodarowanie odpadów niebezpiecznych z nieruchomości położonej w
      (...) przy ul. (...) nie zostało dokonane w ramach działalności gospodarczej Gminy i nie
      stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT nie korzystającej ze zwolnienia z
      VAT.
    2. W związku z otrzymanym dofinansowaniem (dotacji) od Narodowego Funduszu
      Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w (...) na realizację zadania pn. „(...)” Gmina
      nie będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT.
    3. Obciążenie posiadacza odpadów na podstawie decyzji za usunięcie i
      zagospodarowanie odpadów niebezpiecznych rekompensującej koszty poniesione
      przez Gminę nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    4. Gmina nie ma możliwości odliczenia podatku od towarów i usług w związku z realizacją
      przedsięwzięcia pn. „(...)”, które jest finansowane w całości lub części ze środków
      Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach Umowy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1, 2, 3
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług nie uznaje się za podatnika
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm.) Gmina wykonuje zadania publiczne w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zakresu działania
    gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami
    na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ww. ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania
    własne obejmują sprawy:
    1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody
      oraz gospodarki wodnej
    3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
      komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i
      unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i
      cieplną oraz gaz.
    Stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do
    niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub
    magazynowania.
    W myśl art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach z zastrzeżeniem art. 26a obowiązek podjęcia
    działań w celu usunięcia odpadów i gospodarowania nimi, w przypadku nieusunięcia
    odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji
    wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca
    nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy

    obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej
    z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji
    związanej z gospodarką odpadami.
    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o odpadach w przypadku gdy ze względu na zagrożenie
    dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska konieczne jest niezwłoczne usunięcie odpadów,
    właściwy organ podejmuje działania polegające na usunięciu odpadów i gospodarowaniu
    nimi.
    Stosownie do art. 26a ust. 2 ustawy o odpadach właściwym organem w sprawach, o
    których mowa w ust. 1, jest:
    1) w przypadku terenów zamkniętych oraz nieruchomości, którymi gmina włada jako
      władający powierzchnią ziemi - regionalny dyrektor ochrony środowiska;
    2) w przypadku gdy obowiązek usunięcia odpadów powstał w związku z wydaniem
      decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzeniem
      nieważności, uchyleniem lub wygaśnięciem decyzji związanej z gospodarką odpadami
      - organ właściwy do wydania tej decyzji;
    3) w pozostałych przypadkach - wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
    W myśl art. 26a ust. 3 ustawy o odpadach w celu wykonania obowiązków, o których mowa
    w ust. 1, właściwy organ określa, w drodze decyzji skierowanej do władającego
    powierzchnią ziemi:
    1) zakres i termin udostępnienia przez niego powierzchni ziemi, obiektów lub innych
      miejsc, w których znajdują się odpady;
    2) zakres i sposób przeprowadzenia działań mających na celu usunięcie odpadów przez
      ten organ;
    3) termin rozpoczęcia i zakończenia działań, o których mowa w pkt 2.
    Stosownie do art. 26a ust. 4 ustawy o odpadach decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega
    natychmiastowemu wykonaniu. Przepisów art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
    - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 i 803)
    nie stosuje się.
    Zgodnie z art. 26a ust. 6 ustawy o odpadach właściwy organ żąda od posiadacza odpadów
    odpowiedzialnego za gospodarowanie odpadami zwrotu poniesionych przez siebie
    kosztów działań polegających na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi. Posiadacz
    odpadów jest obowiązany zwrócić te koszty w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądania.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa podatkowego Gmina realizując w ramach
    zadań własnych, obejmujących m.in. sprawy w zakresie ochrony środowiska, utrzymania
    czystości i porządku, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zadanie
    polegające na usunięciu odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i
    magazynowania, nie będzie działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług wykonującego czynności w ramach działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Czynności nałożone na Gminę przepisami ustawy o odpadach, będą objęte regulacją
    przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Tym samym wykonywane zadanie w ramach własnych czynności dotyczące realizację
    zadania pn. „(...)” nie będą stanowiły czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 ww. Dyrektywy 2006/112/WE,
    zgodnie z którym: Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

    Według art. 29a ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług podstawa opodatkowania
    obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które
    dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo
    świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która
    ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są,
    czy też nie są opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Dotacja/dofinansowanie nie funkcjonuje samodzielnie, nie podlega opodatkowaniu jako
    odrębna kwota, lecz wyłącznie w odniesieniu do czynności, do której jest wypłacana. Jeżeli
    czynność, do której dopłata jest przyznawana nie jest czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatku VAT, to i dopłata do tej czynności nie stanowi elementu ceny oraz
    nie może być włączona do podstawy opodatkowania.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że nie wystąpi związek pomiędzy otrzymaną
    dotacją od Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na realizację
    opisanego zadania, a czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT. W
    zakresie realizowanych czynności w ramach ww. zadania Gmina nie będzie wykonywała
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Działanie Gminy w
    zakresie realizacji zadania pn. „(...)”, nie będzie stanowiło świadczenia usług podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego, otrzymana przez Gminę dotacja, przeznaczona na realizację zadania
    pn. „(...)”, nie będzie stanowiła podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1
    ustawy, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Obciążenie posiadacza odpadów obciążonego na podstawie decyzji rekompensującej
    koszty poniesione przez Wnioskodawcę na usuwanie odpadów zagrażających życiu i
    środowisku, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Gmina będzie żądała pokrycia poniesionych kosztów na usuwanie odpadów stanowiących
    zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska na podstawie art. 26a ust. 6 ustawy
    o odpadach w drodze decyzji. Właściciel odpadów wpłaci na rachunek Gminy kwotę
    pieniędzy, jaka została wydana na usuwanie odpadów stanowiących zagrożenie dla życia
    lub zdrowia ludzi lub środowiska. W przypadku wpłaty przez posiadacza odpadów na
    rachunek Wnioskodawcy kwoty pieniędzy, jaka została wydana na usuwanie zagrożenia
    dla ludzi i środowiska, wszelkie środki odzyskane, Wnioskodawca przekaże na konto
    WFOŚiGW (do wysokości otrzymanej dotacji).
    Zatem w przedmiotowej sytuacji Wnioskodawca otrzyma jedynie zwrot poniesionych
    kosztów usunięcia odpadów zagrażających życiu lub zdrowiu ludzi lub środowisku.

    Mając na uwadze obowiązujące przepisy oraz obciążenie właściciela odpadów na
    podstawie decyzji administracyjnej, rekompensujące koszty poniesione przez
    Wnioskodawcę na usuwanie odpadów zagrażających życiu, zdrowiu lub środowisku, nie
    będą podlegały opodatkowaniu VAT.
    Ad 4
    Rozpatrując kwestię prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego z faktury otrzymanej
    od Wykonawcy dokumentującej usunięcie i unieszkodliwienie odpadów stanowiących
    zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska wskazać należy, że podstawowe
    zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług. W myśl tego przepisu w zakresie, w jakim towary i
    usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o
    którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług kwotę
    podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych
    przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług
    warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do
    odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy
    uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że
    zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności
    opodatkowanej.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy
    o podatku od towarów i usług. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług
    obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
    podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z
    wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Gmina wykonując zadanie pn. „(...)”, nie będzie działała w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wykonującego czynności w
    ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ww. ustawy, w zakresie w
    jakim będzie realizowane ww. zadanie oraz będzie objęta regulacją przepisu art. 15 ust. 6
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, Gminie nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, w związku z realizacją zadania
    pn. „(...)”, Gmina nie będzie działała w charakterze podatnika VAT.
    Reasumując, Gmina nie będzie posiadała możliwości odliczenia podatku od towarów i
    usług od wydatków związanych z realizacją przedsięwzięcia pn. „(...)” z uwagi na brak
    związku ponoszonych wydatków z czynnościami opodatkowanymi VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;

        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, że usługą
    będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument,
    odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach
    umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007
    r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego

    zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy:
        1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i
          przyrody oraz gospodarki wodnej
        3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
          komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych,
          wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię
          elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 1587 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to wytwórcę
      odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną
      nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa
      się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na
      nieruchomości.
    Stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach:
      Posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca
      nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
    W myśl art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach:
      Z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt,
      burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje
      posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich
      składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia

      odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką
      odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z
      gospodarką odpadami.
    Z kolei zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o odpadach:
      W przypadku gdy ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub
      środowiska konieczne jest niezwłoczne usunięcie odpadów, właściwy organ
      podejmuje działania polegające na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi.
    Stosownie do art. 26a ust. 2 ustawy o odpadach:
      Właściwym organem w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest:
        1) w przypadku terenów zamkniętych oraz nieruchomości, którymi gmina włada
          jako władający powierzchnią ziemi - regionalny dyrektor ochrony środowiska;
        2) w przypadku gdy obowiązek usunięcia odpadów powstał w związku z wydaniem
          decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzeniem
          nieważności, uchyleniem lub wygaśnięciem decyzji związanej z gospodarką
          odpadami - organ właściwy do wydania tej decyzji;
        3) w pozostałych przypadkach - wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
    Według art. 26a ust. 3 ustawy o odpadach:
      W celu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ określa, w
      drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi:
        1) zakres i termin udostępnienia przez niego powierzchni ziemi, obiektów lub
          innych miejsc, w których znajdują się odpady;
        2) zakres i sposób przeprowadzenia działań mających na celu usunięcie odpadów
          przez ten organ;
        3) termin rozpoczęcia i zakończenia działań, o których mowa w pkt 2.
    Stosownie do art. 26a ust. 4 ustawy o odpadach:
      Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu. Przepisów
      art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
      administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 i 803) nie stosuje się.
    Zgodnie z art. 26a ust. 6 ustawy o odpadach:
      Właściwy organ żąda od posiadacza odpadów odpowiedzialnego za gospodarowanie
      odpadami zwrotu poniesionych przez siebie kosztów działań polegających na
      usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi. Posiadacz odpadów jest obowiązany
      zwrócić te koszty w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądania.
    Z opisu sprawy wynika, że B. poinformował, że w trakcie kontroli na posesji należącej do
    osób prywatnych, stwierdzono nielegalne składowanie odpadów zagrażających życiu ludzi
    i środowisku w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Prowadzili Państwo przedsięwzięcie
    pn. „(...)”. W wyniku wszczętego postępowania administracyjnego, decyzją Prezydent
    Miasta (...) orzekł konieczność niezwłocznego usunięcia odpadów niebezpiecznych z
    nielegalnego składowiska usytuowanego w budynku przemysłowym na terenie
    nieruchomości, ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska. W
    decyzji zobowiązano właścicieli nieruchomości do jej udostępnienia w celu usunięcia
    odpadów, jak również określono zakres i sposób prowadzenia działań w tym zakresie oraz
    wskazano, że usunięcie odpadów będzie prowadzone przez podmiot posiadający
    wymagane zezwolenia do miejsca unieszkodliwienia zgodnie z obowiązującymi przepisami
    w terminie od dnia wydania decyzji do dnia (...) 2024 r. Decyzja podlegała
    natychmiastowemu wykonaniu.

    Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w procedurze przetargowej wyłoniono podmiot, z
    którym zawarli Państwo umowę na wykonanie zadania „(...)”. W związku z realizacją
    przedsięwzięcia Państwo jako nabywca usług, ponieśli wydatki udokumentowane
    fakturami z wykazanymi kwotami podatku VAT. Na ww. przedsięwzięcie ubiegali się
    Państwo o środki z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Po
    rozpatrzeniu wniosku dofinansowanie ma być udzielone w formie dotacji. Po zakończeniu
    procesu sądowego, w przypadku ustalenia posiadacza odpadów będą się Państwo
    domagać w drodze decyzji zwrotu poniesionych kosztów związanych z usunięciem i
    zagospodarowaniem odpadów niebezpiecznych. Uzyskane środki z tytułu zwrotu kosztów
    poniesionych na usunięcie i zagospodarowanie odpadów przekażą Państwo na rachunek
    Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej - do wysokości
    zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy usunięcie i zagospodarowanie odpadów
    niebezpiecznych z nieruchomości zostało dokonane w ramach Państwa działalności
    gospodarczej i stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT nie korzystającą ze
    zwolnienia VAT oraz czy w związku z otrzymanym dofinansowaniem (dotacji) od
    Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na realizację ww.
    zadania będą Państwo zobowiązani do odprowadzenia podatku VAT.
    Z uwagi na przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy
    prawa podatkowego stwierdzić należy, że realizując w ramach zadań własnych,
    obejmujących m.in. sprawy utrzymania czystości i porządku, wysypisk i unieszkodliwiania
    odpadów komunalnych, opisane we wniosku zadanie polegające na usunięciu odpadów
    niebezpiecznych z nielegalnego składowiska, nie będą Państwo działali jako podatnik
    podatku od towarów i usług. Jak wskazano powyżej, organy władzy publicznej są
    podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn.
    są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zatem w okolicznościach analizowanej sprawy, realizując ww. zadanie w ramach zadań
    własnych, nie będą Państwo działali w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy wykonującego czynności w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art.
    15 ust. 2 ustawy. Czynności podejmowane przez Państwa są bowiem nałożone na Gminę
    przepisami ustawy o odpadach. W zakresie, w jakim będą Państwo realizowali
    przedmiotowe zadanie, będą Państwo objęci regulacją przepisu art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tym samym wykonywane przez Państwa w ramach zadań własnych czynności dotyczące
    realizacji zadania pn. „(...)” nie będą stanowiły czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Według art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:

        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
          kwoty podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
          ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
          nabywcy lub usługobiorcy.
    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które
    dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo
    świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która
    ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są,
    czy też nie są opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, iż w sytuacji, gdy podatnik w związku z
    konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług otrzymuje dofinansowanie (dotację,
    subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie
    stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej
    dostawy lub świadczenia usług. Kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi
    zatem stwierdzenie, iż dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W efekcie, obrót
    zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni mają wpływ
    na cenę (kwotę należną). Natomiast dotacja niedająca się powiązać z konkretnymi
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu tym podatkiem, służąca pokryciu ogólnych
    kosztów działalności podatnika nie stanowi obrotu w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 1
    ustawy, czyli nie zwiększa podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Zauważyć należy, że dotacja/dofinansowanie nie funkcjonuje samodzielnie, nie podlega
    opodatkowaniu jako odrębna kwota, lecz wyłącznie w odniesieniu do czynności, do której
    jest wypłacana. Jeżeli czynność, do której dopłata jest przyznawana nie jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatku VAT, to i dopłata do tej czynności nie stanowi
    elementu ceny oraz nie może być włączona do podstawy opodatkowania.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie wystąpi
    związek pomiędzy otrzymaną dotacją od Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i
    Gospodarki Wodnej na realizację ww. zadania, a czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Jak bowiem wskazano wyżej, w zakresie realizowanych
    czynności w ramach ww. zadania nie będą Państwo wykonywali działalności gospodarczej,
    o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Państwa działania w zakresie realizacji ww. zadania,
    nie będą stanowiły świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Zatem, otrzymana przez Państwa dotacja, przeznaczona na realizację zadania „(...)”, nie
    będzie stanowiła podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym
    samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, w związku z otrzymaniem dofinansowania (dotacji) z NFOŚiGW na
    realizację ww. zadania, nie będą Państwo zobowiązani do odprowadzenia podatku VAT
    należnego.

    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1, 2 uznałem za prawidłowe.
    Przechodząc z kolei do kwestii, objętej zakresem pytania numer 3, wskazać należy, że
    zgodnie z cytowanym wyżej art. 26a ust. 6 ustawy o odpadach, właściwy organ żąda od
    posiadacza odpadów odpowiedzialnego za gospodarowanie odpadami zwrotu
    poniesionych przez siebie kosztów działań polegających na usunięciu odpadów i
    gospodarowaniu nimi. Posiadacz odpadów jest obowiązany zwrócić te koszty w terminie
    14 dni od dnia doręczenia żądania.
    Z okoliczności sprawy wynika, że będą Państwo żądali pokrycia poniesionych kosztów na
    usuwanie odpadów stanowiących zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska na
    podstawie art. 26a ust. 6 ustawy o odpadach w drodze decyzji administracyjnej. Po
    zakończeniu procesu sądowego, w przypadku ustalenia posiadacza odpadów będą się
    Państwo domagać w drodze decyzji zwrotu poniesionych kosztów związanych z
    usunięciem i zagospodarowaniem odpadów niebezpiecznych. Uzyskane środki z tytułu
    zwrotu kosztów poniesionych na usunięcie i zagospodarowanie odpadów przekażą
    Państwo na rachunek Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki
    Wodnej - do wysokości zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie.
    Zatem w przedmiotowej sytuacji otrzymają Państwo jedynie zwrot poniesionych przez
    Państwa kosztów usunięcia odpadów zagrażających życiu, zdrowiu ludzi lub środowisku.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy i opis sprawy należy stwierdzić, że ściągnięte
    należności od właściciela odpadów obciążonego na podstawie decyzji administracyjnej,
    rekompensujące koszty poniesione przez Państwa na usuwanie odpadów zagrażających
    życiu, zdrowiu lub środowisku, nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją
    zadania.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    gdy:
        podatek odlicza podatnik podatku od towarów i usług,
        towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Warunkiem, który daje podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego jest związek
    zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego od nabywanych towarów i usług, których nie będzie wykorzystywał do
    wykonywania czynności opodatkowanych (czyli będzie wykorzystywał do czynności
    zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi).

    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak wskazano powyżej, wykonując zadanie polegające na usunięciu i zagospodarowaniu
    odpadów niebezpiecznych z nielegalnego składowiska nie będą działali Państwo w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, wykonującego czynności w
    ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, w zakresie w
    jakim będą Państwo realizowali ww. zadanie oraz będą Państwo objęci regulacją przepisu
    art. 15 ust. 6 ustawy.
    Zatem nie będą Państwo mieli prawa do odliczenia podatku naliczonego, w związku z
    realizacją zadania pn. „(...)”.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.