Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.321.2021.11.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Ustalenie czy: 1) podstawą opodatkowania dla świadczonych
przez Gminę usług wykonania przydomowych oczyszczalni
ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana od
uczestników Projektu (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na
realizację Projektu), pomniejszona o kwotę VAT należnego? 2)
Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty
podatku naliczonego od Wydatków na realizację Projektu? 3)
Czy poza odprowadzeniem VAT od opłat pobieranych od
mieszkańców, Gmina będzie zobligowana do odrębnego
opodatkowania podatkiem VAT czynności przekazania
mieszkańcom prawa własności Przydomowej oczyszczalni
ścieków wraz z upływem okresu trwania umowy o
wzajemnych zobowiązaniach?
Słowa kluczowe: dotacja-dotacja celowa
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
ścieki-oczyszczalnia ścieków
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 3) – jest nieprawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 maja 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 maja 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: ustalenia, czy podstawą
    opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług wykonania przydomowych
    oczyszczalni ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana od uczestników Projektu
    (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na realizację Projektu), pomniejszona o kwotę podatku
    należnego (pytanie oznaczone we wniosku nr 1), możliwości odliczenia podatku
    naliczonego w pełnej wysokości w związku z realizacją projektu pn. „(...)” (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 2), ustalenia, czy poza odprowadzeniem VAT od opłat
    pobieranych od mieszkańców, Gmina będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania
    podatkiem VAT czynności przekazania mieszkańcom prawa własności Przydomowej
    oczyszczalni ścieków wraz z upływem okresu trwania umowy o wzajemnych
    zobowiązaniach (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 28 lipca 2021 r. (wpływ 28 lipca 2021 r.) oraz pismem z 27
    lipca 2021 r. (wpływ 2 sierpnia 2021 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    (dalej: podatek lub VAT), zarejestrowanym jako podatnik czynny.
    Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego działającą w oparciu o ustawę z dnia 8
    marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: ustawa o samorządzie gminnym).
    Wnioskodawca wyjaśnia, iż do zadań własnych Gminy, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3
    ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, należy w szczególności
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w
    wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych.
    Na terenie Gminy istnieją tereny nieskanalizowane, usytuowane w znacznej odległości od
    terenów zurbanizowanych, mających dostęp do typowej kanalizacji sanitarnej, opartej o

    system połączonych rurociągów podziemnych. W ramach realizowanych zadań własnych
    w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, Gmina zamierza zrealizować projekt pn. „(...)”
    (dalej: Projekt lub Zadanie).
    Celem operacji jest poprawa jakości oraz warunków życia mieszkańców Gminy poprzez
    budowę przydomowych oczyszczalni ścieków. Zadanie zakłada budowę 34 przydomowych
    oczyszczalni ścieków (dalej: POŚ lub Oczyszczalnia). Realizacja Projektu przewidziana jest
    na rok 2021.
    Oczyszczalnie zostaną wybudowane na posesjach należących do mieszkańców Gminy.
    Przedsięwzięcie realizowane będzie przy współfinansowaniu ze środków Europejskiego
    Funduszu Rolnego (dalej: Fundusz) na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach
    Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 dla operacji typu „Gospodarka
    wodno-ściekowa”, w ramach poddziałania „Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem,
    ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w
    energię odnawialną i w oszczędzanie energii". Realizacja będzie obejmowała poniesienie
    przez Gminę kosztów kwalifikowanych operacji oraz wykonanie zakresu rzeczowego
    operacji. Dofinansowanie ma charakter kosztowy, tj. dotyczy kosztów całego zadania jako
    takiego, a nie poszczególnych Oczyszczalni.
    Pomoc ze środków Funduszu w wysokości do 63,63% poniesionych kosztów
    kwalifikowanych operacji została przyznana Gminie na podstawie złożonego wniosku oraz
    zawartej następnie umowy. Pomoc przyznana została w formie refundacji części kosztów
    kwalifikowanych operacji, poniesionych i opłaconych przez Gminę, w określonej
    wysokości. Gmina, zgodnie z umową o przyznaniu pomocy, musi ponieść koszty
    kwalifikowanych operacji, w tym dokonać płatności za dostawy, usługi lub roboty
    budowlane nie później niż do dnia złożenia wniosku o płatność lub nie później niż do
    ostatniego uzupełnienia wniosku o płatność, gdyby została wezwana do uzupełnienia
    wniosku.
    Wnioskodawca zawarł ponadto z uczestnikami Projektu (mieszkańcami) umowy
    cywilnoprawne mające na celu ustalenie zobowiązań organizacyjnych i finansowych
    dotyczących projektu. Warunki umów na wykonanie przedmiotowych Oczyszczalni są
    jednakowe dla wszystkich mieszkańców. Przydomowe oczyszczalnie ścieków budowane
    będą przy udziale środków mieszkańców w wysokości (...) zł do jednej Oczyszczalni. Kwota
    ta została ustalona Zarządzeniem Wójta Gminy i nie ulegnie zmianie. Jest to koszt
    jednorazowy. Gmina nie będzie pobierała w przyszłości innych opłat. Uiszczenie ustalonej
    w umowie kwoty zostało każdorazowo udokumentowane fakturą VAT.
    Ponadto, Gmina zaznaczyła, że nie rozważała dotychczas hipotetycznych alternatywnych
    scenariuszy, które mogłyby mieć miejsce w przypadku całkowitego braku otrzymania
    dofinansowania, jednak w przypadku realizowania Projektu w takiej sytuacji, brak
    dofinansowania nie wpłynąłby na wysokość opłat wnoszonych przez mieszkańców.
    Na czas prowadzenia niezbędnych prac, właściciele nieruchomości udostępnią Gminie
    nieodpłatnie odpowiednią ich powierzchnię. Po zakończeniu Projektu, POŚ pozostaną
    własnością Wnioskodawcy przez okres trwałości Projektu, aż do zakończenia okresu
    amortyzacji infrastruktury (tj. przez okres 10 lat). W okresie amortyzacji zatem, od strony
    stricte prawnej, właścicielem infrastruktury powstałej w ramach realizacji Projektu będzie
    Gmina, zaś bezpośrednim użytkownikiem – dany mieszkaniec.
    Gmina po wybudowaniu Oczyszczalni nie będzie ponosić żadnych kosztów bieżących
    związanych z ich obsługą. Koszty związane z eksploatacją Oczyszczalni ponosić będą
    mieszkańcy.
    W złożonym wniosku o dofinansowanie wykazano, iż podatek VAT stanowi koszty
    niekwalifikowane Projektu. Gmina nie uzyska dofinansowania tych kosztów, wnioskowana
    dotacja będzie rozliczana do kwoty netto. Biorąc pod uwagę powyższe, poziom
    wynagrodzenia uiszczanego przez mieszkańca na rzecz Gminy z tytułu realizowanej na

    jego rzecz usługi nie jest uzależniony od ostatecznej wysokości otrzymanej przez Gminę
    dotacji. Pozostała część kosztów (tj. innych niż finansowane z dotacji lub wkładów
    własnych mieszkańców) zostanie pokryta ze środków własnych budżetu Gminy (...).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    1. Faktury dokumentujące wydatki na realizację Projektu poniesione przez Gminę będą
      wystawiane na Gminę.
    2. Przedmiotem umów zawieranych pomiędzy Gminą a mieszkańcami jest wybudowanie
      przez Gminę przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie nieruchomości
      należących do mieszkańców. Na podstawie umów mieszkańcy zobowiązali się do
      partycypacji w kosztach inwestycji. Po upływie 10 lat od dnia podpisania protokołu
      odbioru POŚ staną się własnością mieszkańców bez dodatkowych opłat.
    3. Umowy nie przewidują możliwości odstąpienia od nich przez mieszkańców. Natomiast
      Gmina może odstąpić od umowy w przypadku przekroczenia terminu płatności wkładu
      własnego przez mieszkańca.
    4. Dofinansowanie otrzymane z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich zostanie
      przeznaczone na pokrycie kosztów inwestycyjnych (budowa przydomowych
      oczyszczalni ścieków, w tym przyłącza kanalizacyjne montaż osadnika wstępnego,
      reaktora, przepompowni ścieków surowych i czyszczonych, montaż drenażu
      rozsączającego, wentylacja wysoka, zasilenie elektryczne POŚ) oraz kosztów ogólnych
      Projektu (inwentaryzacja powykonawcza, inspektor nadzoru).
    5. Gmina nie może przeznaczyć dofinansowania na inny cel niż realizowany Projekt.
    6. Gmina nie może przeznaczyć dofinansowania na ogólną działalność Gminy.
    7. W treści wniosku o dofinansowanie, Gmina była zobowiązana do złożenia deklaracji, iż
      nie zrealizowałaby projektu dotyczącego POŚ, gdyby nie otrzymała dofinansowania.
      Zatem w przypadku nie otrzymania środków z PROW, Gmina nie mogłaby zrealizować
      Projektu.
    8. W przypadku niezrealizowania zadania Gmina nie otrzyma środków pieniężnych z
      Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Rozliczenie zadania następuje bowiem
      dopiero po jego zakończeniu.
    9. Gmina będzie zobowiązana do rozliczenia się z otrzymanych środków finansowych z
      instytucją finansującą nie w trakcie, a dopiero po zakończeniu projektu. Gmina
      początkowo pokryje koszty inwestycji z własnych środków na podstawie otrzymanych
      faktur od wykonawcy, a następnie wystąpi do instytucji finansującej z wnioskiem o ich
      refundację.
    10. Towary i usługi nabywane przez Gminę w związku z realizacją Projektu będą
      wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    11. W związku z odpowiedzią na pytanie nr 10 – nie dotyczy.
    12. Umowa zawarta jest na czas budowy, eksploatacji i użytkowania przydomowej
      oczyszczalni ścieków. Okres eksploatacji i użytkowania ustalono na 10 lat od moment
      podpisania protokołu odbioru przydomowej oczyszczalni ścieków.
    13. Mieszkańcy nie będą ponosić dodatkowych opłat za przekazanie im prawa własności
      przydomowych oczyszczalni ścieków.
    14. Mieszkańcy dokonywali wpłat tytułem partycypacji w kosztach inwestycji.
    15. Gmina potraktowała wpłaty mieszkańców jako ich udział w kosztach inwestycji. Gmina
      wystawiła mieszkańcom faktury VAT dokumentujące dokonane przez nich wpłaty.
    Pytania

      1. Czy podstawą opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług wykonania
        przydomowych oczyszczalni ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana od
        uczestników Projektu (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na realizację Projektu),
        pomniejszona o kwotę VAT należnego?
      2. Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego od
        Wydatków na realizację Projektu?
      3. Czy poza odprowadzeniem VAT od opłat pobieranych od mieszkańców, Gmina
        będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania podatkiem VAT czynności
        przekazania mieszkańcom prawa własności Przydomowej oczyszczalni ścieków wraz
        z upływem okresu trwania umowy o wzajemnych zobowiązaniach?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
      1. Podstawą opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług wykonania
        przydomowych oczyszczalni ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana od
        uczestników Projektu (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na realizację Projektu),
        pomniejszona o kwotę VAT należnego.
      2. Gminie będzie przysługiwać prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego
        od wydatków na realizację Projektu.
      3. Poza odprowadzeniem VAT od opłat pobieranych od mieszkańców, Gmina nie będzie
        zobligowana do odrębnego opodatkowania podatkiem VAT czynności przekazania
        mieszkańcom prawa własności Przydomowej oczyszczalni ścieków wraz z upływem
        okresu trwania umowy o wzajemnych zobowiązaniach.
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT.

    Zauważyć również należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, za podatników uznaje się osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – jak stanowi art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, umowy które Gmina zawarła z uczestnikami Projektu, są
    umowami cywilnoprawnymi zobowiązującymi Gminę do określonych czynności na rzecz
    mieszkańców w zamian za dokonanie ustalonej płatności. Oznacza to, że czynności, do
    wykonania których Wnioskodawca się zobowiązał w ramach podpisanych z mieszkańcami
    umów, stanowią odpłatne świadczenie, które zgodnie z przywołanym na wstępie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W tym kontekście należy stwierdzić, że wpłaty mieszkańców pozostają w bezpośrednim
    związku ze świadczeniem usług realizowanym na ich rzecz. Zachodzi tym samym
    bezpośredni związek pomiędzy dokonywanymi wpłatami a zobowiązaniem się
    Wnioskodawcy do wykonania określonych czynności (zindywidualizowanym świadczeniem
    Wnioskodawcy na rzecz konkretnego mieszkańca). Mając na uwadze powyższe, Gmina
    twierdzi, że wykonywane przez nią czynności na rzecz mieszkańców, tj. wykonanie oraz
    udostępnianie przydomowych oczyszczalni ścieków stanowić będą dla celów VAT usługę
    opodatkowaną VAT.
    Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży
    od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
    subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ
    na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl ust. 6 tego artykułu, podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
        pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
        usługobiorcy.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 29a ustawy wynika, że do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o

    podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu
    dostawy lub świadczenia usługi. Elementem zasadniczym wpływającym na objęcie
    uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy opodatkowania jest stwierdzenie,
    czy dotacja udzielana jest w celu sfinansowania, czy też dofinansowania dostawy
    konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług. Oznacza to, że opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym,
    wpływające bezpośrednio na cenę usług, a nie te, które mają charakter zakupowy (ogólny).
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są,
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 ww. Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych
    wspólnego systemu podatku od towarów i usług. Nie wszystkie subwencje (dotacje)
    stanowią element podstawy opodatkowania tym podatkiem. Jedynie takie, które są
    subwencjami (dotacjami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną
    świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła
    prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji
    podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym
    do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu.
    Istotnym zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy jest wyjaśnienie pojęcia „subwencja
    bezpośrednio związana z ceną”.
    W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des products wallons
    ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners od
    Customs and Excise, w skrócie KNW).W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie
    subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące
    wyłącznie subwencję, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów
    lub świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do
    sprzedawcy lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja
    stanowi wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie
    później, niż w momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do
    zapłaty dotacji dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo
    beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej
    opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny
    na podstawie indywidualnej analizy okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego
    wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług bądź
    część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe było jej ustalenie. Cena jaką płaci

    nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji
    przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co zatem stanowi element
    ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie będącej przedmiotem
    rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek, stwierdzając, że sąd
    krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub
    świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż
    musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała
    bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by relacja pomiędzy
    zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, była istotna.
    W wyroku C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie
    spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku,
    zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy
    publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby
    fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami
    związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem.
    Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT. Przy czym jak już zaznaczono, w pierwszej kolejności
    należy ocenić czy otrzymane kwoty nie stanowią w istocie wynagrodzenia za świadczoną
    usługę.
    Z powyższego wynika, że bezpośredni wpływ dotacji na cenę to taki wpływ, który jest
    jednoznacznie widoczny – tj. gdy cena jest tak ustalana, że zmniejsza się w proporcji do
    dotacji. Wymaga to wystąpienia różnicy w cenie towaru lub usługi przed otrzymaniem
    dotacji i po jej otrzymaniu. Przykładem dopłaty bezpośrednio wpływającej na cenę może
    być refundacja kosztów stosowania ulg ustawowych na przejazdy komunikacją publiczną,
    gdzie kwotę dopłaty wylicza się w odniesieniu do ustalonej ceny przejazdu (art. 8a ust. 4
    ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami
    publicznego transportu zbiorowego, t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 295).
    Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie występuje. Zgodnie z opisanym we wniosku
    zdarzeniu przyszłym, pozyskana dotacja przeznaczona jest na pokrycie kosztów zakupu i
    montażu POŚ przez Gminę. Gmina podkreśliła, że jak wskazano w opisie zdarzenia
    przyszłego, przedmiotowa dotacja nie ma wpływu na koszt ponoszony przez
    mieszkańców, a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów powierzonych do wykonania zadań
    własnych Gminy.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w
    zakresie usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych. Wysokość opłat wnoszonych
    przez mieszkańców została ustalona Zarządzeniem Wójta Gminy i nie ulegnie zmianie.
    Otrzymanie dotacji w żaden sposób nie jest uzależnione od sposobu finansowania przez
    Gminę wkładu własnego, tj. jej otrzymanie w niższej niż przewidywana wartości nie
    wpłynie na zwiększenie wkładu własnego mieszkańców. Gmina przeznaczy dotację na
    sfinansowanie kosztów Zadania.

    Dodatkowo, Gmina zaznaczyła, że to ona będzie właścicielem powstałych POŚ. Dotacja
    będzie zatem służyła analogicznej funkcji, jak środki pozyskiwane przez Gminę na budowę
    infrastruktury kanalizacyjnej. Budując POŚ, Gmina realizuje zadanie polegające na
    zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty gminnej w zakresie oczyszczania i
    odprowadzania ścieków. Gdyby nieruchomości należące do mieszkańców nie były
    usytuowane w znacznej odległości od terenów zurbanizowanych, to Gmina mogłaby
    doprowadzić do nich sieć kanalizacyjną. Z obiektywnych przyczyn jednak, bardziej celowe i
    racjonalne jest dofinansowanie kosztów wykonania POŚ na nieruchomościach tych
    mieszkańców. Budowa POŚ jest zatem po prostu inną formą realizacji tego samego
    zadania.
    Ponadto, z umowy zawartej z Samorządem Województwa (...) nie wynika, że otrzymane
    dofinansowanie jest dopłatą do ceny oferowanych przez Gminę usług, gdyż stanowi
    dofinansowanie ogólne, przeznaczone na pokrycie kosztów związanych z realizacją
    Projektu „ (...)”, w ramach którego mieszczą się także koszty ogólne Projektu, tj.: nadzór
    inwestorski oraz inwentaryzacja powykonawcza. Nie ma zatem – w okolicznościach
    przedstawionych w zdarzeniu przyszłym – żadnych podstaw do twierdzenia, że dotacja
    udzielona ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego stanowi dopłatę do ceny, po jakiej
    mieszkańcy nabędą usługę.
    Gmina pozyskała dofinansowanie do zrealizowania całego Projektu – na poziomie 63,63%
    wartości poniesionych przez Gminę kosztów kwalifikowanych netto (bez VAT), a więc nie
    wszystkich kosztów, a jedynie zaliczonych do katalogu kosztów kwalifikowanych Projektu,
    czyli kwalifikujących się do refundacji w ramach udzielonego dofinansowania.
    W związku z powyższym, w opinii Gminy, podstawą opodatkowania w przypadku
    wykonywania przez nią świadczenia polegającego na budowie i udostępnianiu
    przydomowych oczyszczalni ścieków, w ramach Projektu, będzie wyłącznie kwota
    wynagrodzenia otrzymana przez Gminę od mieszkańców biorących udział w Projekcie,
    pomniejszona o kwotę VAT należnego.
    Stanowisko w analogicznej sprawie zajął Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA), w
    wyroku z dnia 24 czerwca 2020 r. I FSK 74/18. Zdaniem NSA otrzymana przez JST dotacja,
    która przeznaczona jest na realizację konkretnego zadania inwestycyjnego, w tym na
    wykonanie konkretnych usług w zakresie montażu OZE na nieruchomościach
    mieszkańców, nie może zostać uznana za dotację zwiększającą obrót zgodnie z art. 29a
    ust. 1 ustawy o VAT – tym samym dotacja taka nie stanowi dopłaty do ceny i nie podlega
    opodatkowaniu VAT. Sąd uznał, że: „Z wniosku o interpretację (opisu stanu faktycznego)
    nie wynika, aby sporne dofinansowanie stanowiło element bezwzględnego i
    bezpośredniego związku dotacji z ceną jednostkową usługi. Nawet w sytuacji wykazania,
    że kalkulacja ceny jednostkowej towaru lub usługi związana jest pośrednio (w sensie
    ekonomicznym) z otrzymaną dotacją, dofinansowanie takie nie podlega opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, jak w niniejszej sprawie, z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika
    jedynie, że pozyskana dotacja przeznaczona jest na pokrycie kosztów zakupu i montażu
    POŚ na rzecz Gminy, to oznacza, że w opisanej sytuacji występuje dotacja o charakterze
    zakupowym, a nie dotacja, mająca na celu sfinansowanie ceny sprzedaży usług
    realizowanych następnie przez Gminę na rzecz mieszkańców”.
    Stanowisko Gminy zostało potwierdzone również w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 lipca 2019 r. I SA/Bd 337/19: „Mając powyższe
    na uwadze, wbrew stanowisku organu, Sąd stwierdził, że nie wykazano, by uzyskana przez
    Gminę dotacja na wybudowanie oczyszczalni miała bezpośredni wpływ na cenę usługi jej
    eksploatowania. Przez „bezpośredniość” należy rozumieć możliwość zidentyfikowania
    ekonomicznej i wyraźnej zależności pomiędzy dotacją a ostateczną wartością – ceną
    wykonanej usługi. W niniejszej sprawie takiej zależności nie ma, gdyż ujawniono jedynie
    handlową kalkulację. Wysokość dofinansowania nie stanowiła w swym założeniu części
    ceny usługi, adresowanej do określonego kręgu usługobiorców. Wybudowanie, jakkolwiek
    dotyczyło konkretnych mieszkańców, w warunkach zakreślonych we wniosku,

    pozostawało nieodpłatne. Kwota obowiązkowej opłaty ostatecznego odbiorcy
    świadczenia, tj. mieszkańca z tytułu eksploatacji POŚ nie będzie bezpośrednio niższa z
    uwagi na przyznane dofinansowanie, ale niezależną decyzję Wnioskodawcy”.
    Tym samym, w opinii Gminy, podstawą opodatkowania dla świadczonych przez Gminę
    usług wybudowania oraz udostępniania mieszkańcom przydomowych oczyszczalni
    ścieków, w ramach Projektu, będzie kwota wynagrodzenia pobierana od uczestników
    Projektu, pomniejszona o kwotę VAT należnego.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Prawo to
    przysługuje podatnikowi pod warunkiem, że nie zachodzą przesłanki negatywne,
    sprecyzowane w art. 88 ustawy o VAT.
    Celem odliczenia podatku VAT konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        • wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika VAT,
        • wydatek musi mieć związek z dokonywanymi przez podatnika czynnościami
          opodatkowanymi VAT,
        • nie występują przesłanki negatywne, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT.
    Innymi słowy, obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego możliwe jest
    jedynie przez podmiot, który występuje w tym zakresie w roli podatnika VAT. Jednocześnie
    prawo do odliczenia przysługuje jedynie od wydatków poniesionych przez podatnika w
    związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu VAT wg różnych
    stawek.
    Należy zauważyć, że ustawodawca w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie uzależnia prawa do
    odliczenia VAT od związku dokonywanych zakupów z obecnie wykonywanymi przez
    podatnika czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym argumentem do odliczenia
    VAT naliczonego jest fakt, iż towary i usługi nabyte zostały w celu ich wykorzystania w
    ramach działalności opodatkowanej podatnika. Tym samym podatnik, aby skorzystać z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie musi czekać do momentu aż nabyty towar
    lub usługa zostaną faktycznie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Gmina stoi na stanowisku, że wydatki poniesione w związku z Projektem polegającym na
    budowie i udostępnianiu przydomowych oczyszczalni ścieków mają ścisły związek z
    czynnościami opodatkowanymi VAT i tym samym przysługuje jej prawo do odliczenia VAT
    naliczonego w tym zakresie w pełnej wysokości.
    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 maja 2019 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.137.2019, w
    której organ podatkowy zgodził się z wnioskodawcą, że: „(...) budowa przydomowych
    oczyszczalni ścieków stanowi świadczenie na rzecz mieszkańców odpłatnych usług
    opodatkowanych podatkiem VAT. Gmina jednoznacznie podaje, że po zakończeniu
    budowy wystawia faktury VAT na bieżąco, a podatek należny wykazuje w deklaracji VAT-7.
    Gmina wprost wskazała, że ma możliwość przyporządkowania wydatków w całości do
    celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług jako służące wyłącznie czynnościom opodatkowanym – świadczenie
    odpłatnych usług. W tak jednoznacznie przedstawionych okolicznościach sprawy należy
    dojść do przekonania, że nabywane towary i usługi w związku z realizacją ww. zadania są
    wykorzystywane przez Gminę – zarejestrowanego, czynnego podatnika VAT – wyłącznie do
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym

    Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych
    wydatków z otrzymanych faktur, o ile faktury te dokumentują zakup towarów lub usług
    opodatkowanych na zasadach ogólnych”.
    Analogiczny pogląd został wyrażony przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 12 września 2019 r., sygn. 0112-KDIL2-
    2.4012.380.2019.1.AKR: „W konsekwencji dokonywane przez mieszkańców wpłaty (wkłady
    własne) z tytułu uczestnictwa w projekcie dotyczą świadczenia usługi budowy
    przydomowych oczyszczalni ścieków, co wskazuje, że świadczenia co do których Gmina
    zobowiązała się w ramach podpisanych z uczestnikami umów, stanowią odpłatne
    świadczenia usług. Od wpłat dokonywanych przez mieszkańców na wyodrębniony
    rachunek bankowy odprowadzony będzie podatek VAT w wysokości 23%. Mając zatem na
    uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie warunki, o
    których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą spełnione, ponieważ Gmina, będzie działać w
    charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a nabyte towary i
    usługi w związku z realizacją inwestycji będą wykorzystywane wyłącznie do wykonywania
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Podsumowując, Wnioskodawca ma prawo do
    odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu "Budowa przydomowych
    oczyszczalni ścieków na terenie Gminy”.
    Tak samo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wypowiedział się w interpretacji
    indywidualnej z dnia 18 sierpnia 2017 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.200.2017.1.JS: „W
    związku z powyższym dokonywane przez mieszkańców wpłaty z tytułu udziału w kosztach
    budowy przydomowych oczyszczalni ścieków dotyczą świadczenia usługi budowy
    przydomowych oczyszczalni ścieków dokonywanej przez Gminę na rzecz mieszkańców, co
    wskazuje, że świadczenia, co do których Gmina zobowiązuje się w ramach podpisanych z
    mieszkańcami umów stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi te, Wnioskodawca
    świadczy w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i dla tych
    czynności występuje w charakterze podatnika podatku VAT. Zatem usługi objęte
    wnioskiem podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że ponieważ w przedmiotowej sprawie
    poniesione wydatki na budowę oczyszczalni ścieków będą wykorzystywane przez
    Wnioskodawcę – zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT – do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, to co do zasady Wnioskodawcy będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków z
    otrzymanych faktur, o ile faktury te będą dokumentowały zakup towarów lub usług
    opodatkowanych na zasadach ogólnych”.
    Ad. 3
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego wraz z upływem okresu amortyzacji
    infrastruktury Przydomowe oczyszczalnie ścieków staną się własnością mieszkańców, a
    Gmina nie pobierze z tego tytułu dodatkowego wynagrodzenia, oprócz jednorazowej
    opłaty uiszczonej przez mieszkańca w ramach umowy o wzajemnych zobowiązaniach,
    która jest warunkiem uczestnictwa w Projekcie. W tej sytuacji w ocenie Gminy, poza
    odprowadzeniem VAT od wynagrodzenia przewidzianego umową o wzajemnych
    zobowiązaniach, Gmina nie będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania podatkiem
    VAT przekazania mieszkańcom własności POŚ wraz z upływem okresu amortyzacji
    infrastruktury.
    Czynność ta, tj. przekazanie prawa własności POŚ stanowi jedynie końcowy element
    wykonania usługi realizowanej przez Gminę na rzecz mieszkańców i nie stanowi w żadnym
    wypadku odrębnego od ww. usługi świadczenia. Czynność ta jest również objęta
    wynagrodzeniem należnym Gminie od mieszkańców, co oznacza, że nie ma ona
    charakteru nieodpłatnego. Z uwagi na uwarunkowania dofinansowania, Gmina nie ma
    możliwości przekazania prawa własności Oczyszczalni mieszkańcom od razu po ich
    wybudowaniu. Muszą one przez okres trwałości Projektu pozostać własnością Gminy. Z

    drugiej strony, aby Projekt miał sens, mieszkańcy muszą mieć zapewnioną możliwość
    korzystania z Oczyszczalni – zarówno w okresie trwałości Projektu, jak i potem.
    W okresie trwałości Projektu możliwość korzystania z Oczyszczalni zostanie zapewniona w
    wyniku zawieranych z mieszkańcami umów o wzajemnych zobowiązaniach. Po okresie
    trwałości Projektu Gmina nie będzie już związana ograniczeniami wynikającymi z
    dofinansowania Projektu. W związku z tym, po upływie okresu amortyzacji infrastruktury
    (tj. 10 lat) Gmina będzie mogła swobodnie przekazać POŚ na własność mieszkańcom,
    zapewniając im tym samym trwałą możliwość korzystania z tej infrastruktury.
    Zamiar ten określają już umowy o wzajemnych zobowiązaniach, wskazując wyraźnie, że
    wraz z upływem okresu obowiązywania tych umów, (który pokrywa się z okresem
    amortyzacji infrastruktury) Przydomowe oczyszczalnie ścieków staną się własnością
    mieszkańców.
    Przyjęta w umowach o wzajemnych zobowiązaniach konstrukcja potwierdza, że
    przekazanie POŚ mieszkańcom na własność stanowi finalne wykonanie obecnie
    realizowanej przez Gminę usługi wybudowania przydomowych oczyszczalni ścieków.
    Spoczywający na Gminie obowiązek dokonania takiego przekazania własności jest częścią
    wszystkich zobowiązań Gminy wynikających z tej umowy o wzajemnych zobowiązaniach i
    dopełnia zakres usługi realizowanej przez Gminę. Bez tego elementu usługa Gminy nie
    miałaby sensu, a mieszkańcy nie zdecydowaliby się na udział w Projekcie i uiszczenie na
    rzecz Gminy wynagrodzenia przewidzianego w umowie.
    Należy tu podkreślić, że Gmina dokonuje wybudowania oraz udostępniania POŚ na rzecz
    mieszkańców, a więc docelowe przekazanie im własności Oczyszczalni jest niezbędnym
    elementem realizowanej przez nią usługi.
    Powyższe stanowisko potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 21 października 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.458.2019.6.KWW,
    w której organ podatkowy interpretując analogiczną umowę z mieszkańcami, stwierdził,
    że „Działania Gminy, a więc nieodpłatne użyczenie tych urządzeń Mieszkańcom do
    korzystania w okresie trwałości projektu oraz późniejsze przeniesienie przez Gminę
    własności wybudowanych przydomowych oczyszczalni ścieków nie stanowią odrębnych
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz elementy
    całościowej usługi świadczonej przez Gminę na rzecz Mieszkańców. W niniejszej sprawie
    czynnością podlegającą opodatkowaniu nie będzie przekazanie przez Gminę prawa
    własności przydomowych oczyszczalni ścieków, lecz świadczenie przez Gminę
    przedmiotowych usług.
    Reasumując, czynność przekazania na własność wybudowanych przydomowych
    oczyszczalni ścieków po 10-letnim okresie amortyzacji POŚ nie będzie stanowić odrębnej
    czynności od usługi realizowanej na rzecz Mieszkańców i tym samym nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Podsumowując, mające nastąpić po upływie okresu amortyzacji POŚ przekazanie
    własności Oczyszczalni stanowi część realizowanej obecnie przez Gminę odpłatnej usługi.
    Czynność ta stanowić będzie finalne wykonanie usługi Gminy i jest objęta
    wynagrodzeniem należnym Gminie od mieszkańców. W konsekwencji, po opodatkowaniu
    VAT wpłat uzyskanych przez Gminę od mieszkańców tytułem zapłaty ww. wynagrodzenia,
    Gmina nie będzie miała obowiązku odrębnie/dodatkowo opodatkować VAT samej
    czynności przeniesienia własności POŚ.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 12 sierpnia 2021 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0112-KDIL1-1.4012.321.2021.2.EB, w której uznałem Państwa
    stanowisko w zakresie ustalenia:

  1) czy podstawą opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług wykonania
    przydomowych oczyszczalni ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana od
    uczestników Projektu (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na realizację Projektu),
    pomniejszona o kwotę podatku należnego – za nieprawidłowe,
  2) możliwości odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości w związku z realizacją
    projektu pn. „(...)” – za prawidłowe,
  3) braku podlegania opodatkowaniu czynności przekazania oczyszczalni mieszkańcom po
    wybudowaniu – za prawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 16 sierpnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    14 września 2021 r. wnieśli Państwo skargę na interpretację z 12 sierpnia 2021 r. znak
    0112-KDIL1-1.4012.321.2020.2.EB, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Bydgoszczy. Skarga wpłynęła do mnie 16 września 2021 r.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 PPSA,
    2) zasądzenie  od  Dyrektora  na  rzecz  Skarżącej  zwrotu  kosztów  postępowania,  na
      podstawie art. 200 w zw. z art. 205 PPSA.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę – wyrokiem z 1 grudnia
    2021 r. sygn. akt I SA/Bd 700/21.
    Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 1 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 452/22 uchylił:
      - zaskarżony wyrok w całości,
      - zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12
        sierpnia 2021 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.321.2021.2.EB.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął do mnie 9 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        ustalenia:
        1) czy podstawą opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług wykonania
        przydomowych oczyszczalni ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana od
        uczestników Projektu (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na realizację Projektu),
        pomniejszona o kwotę podatku należnego (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)
        – jest nieprawidłowe,

        2) możliwości odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości w związku z
        realizacją projektu pn. „ (...)(...)” (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) – jest
        nieprawidłowe,
        3) czy poza odprowadzeniem VAT od opłat pobieranych od mieszkańców, Gmina
        będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania podatkiem VAT czynności
        przekazania mieszkańcom prawa własności Przydomowej oczyszczalni ścieków
        wraz z upływem okresu trwania umowy o wzajemnych zobowiązaniach (pytanie
        oznaczone we wniosku nr 3) – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, tj. 12 sierpnia
    2021 r., bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy
    w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK
    452/22.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z kolei, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...)
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, że usługą będzie
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności
    musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,

    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ponadto należy zauważyć, że stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2021 r., poz. 1372):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    W oparciu o art. 6 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Mając na uwadze art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym

      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Jak stanowi art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    W myśl art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Art. 29a ust. 1 stanowi implementację art. 11(A) Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) z
    dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.1977.145.1), a następnie art. 73
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku
    od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1). W powołanych przepisach dyrektyw wyraźnie
    określono związek pomiędzy czynnościami opodatkowanymi a dotacjami jako
    bezpośredni.
    Przepis ten stanowi, że podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Aby ustalić tego typu związek konieczne jest ustalenie czy dotacje są przekazywane na
    dostawę konkretnych towarów czy usług, czy można je powiązać z konkretnymi
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT. Tylko bowiem w takim przypadku mogą
    stanowić podstawę opodatkowania. Dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT nie stanowią obrotu, o którym mowa w
    art. 29a ust. 1 ustawy.
    Zatem włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji,
    subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to
    dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z
    dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko
    takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że:
      − Gmina jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym jako podatnik
        czynny.

      − Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego działającą w oparciu o ustawę o
        samorządzie gminnym.
      − Gmina zamierza zrealizować projekt pn. „(...)” (dalej: Projekt lub Zadanie).
      − Celem operacji jest poprawa jakości oraz warunków życia mieszkańców Gminy
        poprzez budowę przydomowych oczyszczalni ścieków.
      − Zadanie zakłada budowę 34 przydomowych oczyszczalni ścieków (dalej: POŚ lub
        Oczyszczalnia).
      − Realizacja Projektu przewidziana jest na rok 2021.
      − Oczyszczalnie zostaną wybudowane na posesjach należących do mieszkańców Gminy.
      − Przedsięwzięcie realizowane będzie przy współfinansowaniu ze środków
        Europejskiego Funduszu Rolnego.
      − Pomoc ze środków Funduszu w wysokości do 63,63% poniesionych kosztów
        kwalifikowanych operacji została przyznana Gminie na podstawie złożonego
        wniosku oraz zawartej następnie umowy.
      − Wnioskodawca zawarł ponadto z uczestnikami Projektu (mieszkańcami) umowy
        cywilnoprawne mające na celu ustalenie zobowiązań organizacyjnych i finansowych
        dotyczących projektu.
      − Warunki umów na wykonanie przedmiotowych Oczyszczalni są jednakowe dla
        wszystkich mieszkańców.
      − Przydomowe oczyszczalnie ścieków budowane będą przy udziale środków
        mieszkańców w wysokości (...) zł do jednej Oczyszczalni. Kwota ta została ustalona
        Zarządzeniem Wójta Gminy i nie ulegnie zmianie. Jest to koszt jednorazowy. Gmina
        nie będzie pobierała w przyszłości innych opłat.
      − Przedmiotem umów zawieranych pomiędzy Gminą a mieszkańcami jest
        wybudowanie przez Gminę przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie
        nieruchomości należących do mieszkańców. Na podstawie umów mieszkańcy
        zobowiązali się do partycypacji w kosztach inwestycji. Po upływie 10 lat od dnia
        podpisania protokołu odbioru POŚ staną się własnością mieszkańców bez
        dodatkowych opłat.
      − Umowa zawarta jest na czas budowy, eksploatacji i użytkowania przydomowej
        oczyszczalni ścieków. Okres eksploatacji i użytkowania ustalono na 10 lat od
        moment podpisania protokołu odbioru przydomowej oczyszczalni ścieków.
      − Mieszkańcy nie będą ponosić dodatkowych opłat za przekazanie im prawa własności
        przydomowych oczyszczalni ścieków.
      − Faktury dokumentujące wydatki na realizację Projektu poniesione przez Gminę będą
        wystawiane na Gminę.
    Wątpliwości Wnioskodawcy w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy podstawą
    opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług wykonania przydomowych
    oczyszczalni ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana od uczestników Projektu
    (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na realizację Projektu), pomniejszona o kwotę podatku
    należnego.
    Jak stwierdził NSA w wyroku z 1 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 452/22:
      Ponownie rozpoznając wniosek Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej, organ
      podatkowy powinien uwzględnić przedstawioną przez Sąd kasacyjny ocenę w
      kontekście wyroku TSUE z dnia 30 marca 2023 r., w sprawie C-612/21.
    W wyroku C-612/21 TSUE wskazał, iż aby czynności dokonywane przez gminę w ramach
    promowania odnawialnych źródeł energii były objęte zakresem stosowania dyrektywy

    2006/112, powinny one, po pierwsze, stanowić dostawę lub świadczenie usług, które
    gmina ta wykonuje odpłatnie na rzecz swoich mieszkańców w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit.
    a) i c) tej dyrektywy, a po drugie, być dokonywane w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała również w
    charakterze podatnika (pkt 24).
    W pkt 42 wyroku Trybunał wskazał, że art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy
    2006/112 należy interpretować w ten sposób, że dostawy towarów i świadczenia usług
    podlegających opodatkowaniu VAT nie stanowi dostarczenie i zainstalowanie przez gminę,
    za pośrednictwem przedsiębiorstwa, systemów OZE na rzecz jej mieszkańców będących
    właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych nieruchomości w takie
    systemy, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje
    jedynie zapłatą przez tych mieszkańców kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą
    poniesionych kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych.
    TSUE wskazał, że w konsekwencji o ile w świetle powyższych rozważań należy uznać, że
    gmina O., nie wykonuje działalności wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy 2006/112,
    nie jest konieczne ustalenie, czy działalność ta byłaby również wyłączona z tego zakresu
    stosowania na podstawie art. 13 ust. 1 tej dyrektywy.
    Trybunał w przedmiocie dokonania dostawy towarów i świadczenia usług w ramach
    działalności gospodarczej zauważył, że po pierwsze, podczas gdy przedsiębiorca dąży do
    stałego osiągania dochodu (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., AJFP Sibiu i
    DGRFP Braãov, C#655/19, EU:C:2021:40, pkt 27–29 i przytoczone tam orzecznictwo),
    gmina O. wskazała we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, (...) że
    nie zamierza świadczyć regularnie usług instalacji systemów OZE i nie zatrudnia ani nie
    zamierza zatrudniać pracowników w tym celu, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw, w
    których świadczenia gminne miały charakter trwały (pkt 36).
    Po drugie, (...) gmina O. wydaje się ograniczać do zaproponowania swoim mieszkańcom
    będącym właścicielami nieruchomości, którzy mogą być zainteresowani systemami OZE, w
    ramach programu regionalnego mającego na celu umożliwienie przejścia na gospodarkę
    niskoemisyjną, dostarczenia i zainstalowania u nich tych systemów OZE za pośrednictwem
    przedsiębiorstwa wybranego w wyniku przetargu, w zamian za ich udział
    nieprzekraczający 25% kosztów podlegających dofinansowaniu związanych z tą dostawą i
    z tą instalacją, podczas gdy owa gmina płaci danemu przedsiębiorstwu wynagrodzenie za
    te same dostawę i instalację po cenie rynkowej (pkt 37).
    Tymczasem (...) jeżeli gmina odzyskuje – w drodze otrzymywanych przez nią wkładów –
    jedynie niewielką część poniesionych przez siebie kosztów, a pozostała część jest
    finansowana ze środków publicznych, taka różnica między tymi kosztami a kwotami
    otrzymanymi w zamian za oferowane usługi może sugerować, że wkłady te należy raczej
    uznać za opłatę aniżeli wynagrodzenie (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r.,
    Gemeente Borsele i Staatssecretaris van Financiën, C#520/14, EU:C:2016:334, pkt 33 i
    przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji nawet biorąc pod uwagę płatności
    przyznane gminie O. przez dane województwo, które wynoszą 75% kosztów podlegających
    dofinansowaniu, suma kwot otrzymanych od zainteresowanych właścicieli z jednej strony i
    od owego województwa z drugiej strony pozostaje strukturalnie niższa od łącznych
    kosztów faktycznie poniesionych przez tę gminę, co nie odpowiada podejściu, jakie
    przyjąłby w danym wypadku instalator systemów OZE, który przy ustalaniu swoich cen
    starałby się zawrzeć w nich swoje koszty i osiągnąć marżę zysku. Natomiast wspomniana
    gmina ponosi jedynie ryzyko strat, nie mając perspektywy zysku.
    Po trzecie, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby taki instalator systemów OZE
    obciążał odbiorców swoich dostaw towarów i świadczenia usług jedynie najwyżej jedną
    czwartą poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie rekompensaty w
    postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech czwartych tych kosztów.
    Taki mechanizm nie tylko stawiałby jego przepływy pieniężne w sytuacji strukturalnie
    deficytowej, ale ponadto stwarzałby nietypowy stopień niepewności dla podatnika,

    ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba trzecia zwróci tak istotną część
    poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta do czasu podjęcia przez tę osobę
    trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne transakcje zostaną dokonane.
    Podsumowując TSUE wskazał, że artykuł 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: dostawy towarów i świadczenia
    usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej nie stanowi
    dostarczenie i zainstalowanie przez gminę, za pośrednictwem przedsiębiorstwa,
    systemów odnawialnych źródeł energii na rzecz jej mieszkańców będących właścicielami
    nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych nieruchomości w takie systemy,
    jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje jedynie zapłatą
    przez tych mieszkańców kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą poniesionych
    kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych.
    W zapadłym wyroku w rozpatrywanej sprawie wskazano również na wyrok Naczelnego
    Sądu Administracyjnego wydany w składzie 7 sędziów w dniu 5 czerwca 2023 r., sygn. akt I
    FSK 1454/18, w którym uwzględnione zostały tezy powołanego wyroku TSUE. W ww.
    wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że:
      gmina, która realizując projekt z zakresu odnawialnych źródeł energii (kolektorów
      słonecznych), współfinansowany w znacznej części ze środków europejskich, w
      ramach którego montuje i podpina instalacje fotowoltaiczne na budynkach oraz na
      gruntach mieszkańców, którzy przejmą po upływie 5 lat własność zamontowanych
      instalacji, nie wykonuje z tego tytułu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
      ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji otrzymane na ten cel dofinansowanie ze
      środków europejskich (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego) nie może
      być rozważane jako podstawa opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1
      ustawy o VAT.
    Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z 5 czerwca 2023 r., sygn. akt
    I FSK 1454/18, uznał, że:
      nie jest ekonomicznie opłacalne, aby instalator systemów OZE obciążał odbiorców
      swoich towarów i świadczenia usług jedynie niewielką częścią poniesionych przez
      siebie kosztów (w tym przypadku nie więcej niż 15%), oczekując jednocześnie
      rekompensaty w postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech
      czwartych tych kosztów. Jak zauważył Trybunał, taki mechanizm nie tylko stawiałby
      jego przepływy pieniężne w sytuacji strukturalnie deficytowej, ale ponadto
      stwarzałby nietypowy stopień niepewności dla podatnika, ponieważ kwestia, czy i w
      jakim zakresie osoba trzecia zwróci tak istotną część poniesionych kosztów,
      pozostaje faktycznie otwarta do czasu podjęcia przez tę osobę trzecią decyzji, co
      następuje po tym, jak sporne transakcje zostaną dokonane (pkt 39 uzasadnienia
      wyroku w sprawie C-612/21). Jeżeli gmina odzyskuje jedynie niewielką część
      poniesionych przez siebie kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków
      publicznych, taka różnica między tymi kosztami a kwotami otrzymanymi w zamian za
      oferowane usługi może wykluczać istnienie wynagrodzenia (zob. podobnie wyrok z
      12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i Staatssecretaris van Financiën, C-520/14, EU:C:
      2016:334, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo; w sprawie C-612/21, pkt 38; a w
      sprawie C616/21, pkt 46). Nawet biorąc pod uwagę płatności przyznane gminie,
      które wynoszą w rozpatrywanej sprawie 85% kosztów podlegających
      dofinansowaniu, suma kwot otrzymanych od zainteresowanych właścicieli z jednej
      strony i od owego województwa z drugiej strony pozostaje strukturalnie niższa od
      łącznych kosztów faktycznie poniesionych przez tę gminę, co nie odpowiada
      podejściu, jakie przyjąłby w danym wypadku instalator systemów OZE, który przy
      ustalaniu swoich cen starałby się zawrzeć w nich swoje koszty i osiągnąć marżę
      zysku. Natomiast gmina ponosi jedynie ryzyko strat, nie mając perspektywy zysku
      (pkt 31 w sprawie C-612/21; podobnie pkt 38 w sprawie C-616/21).

    W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można uznać, by gmina
    w przedmiotowej sprawie wykonywała działalność gospodarczą. Ponadto Naczelny Sąd
    Administracyjny w ww. wyroku, uznał, że skoro skarżąca gmina nie prowadzi działalności
    gospodarczej z tytułu świadczonej przez nią usługi montażu kolektorów słonecznych na
    rzecz mieszkańców, to bezprzedmiotowe pozostaje pytanie, czy otrzymane przez gminę
    dofinansowanie ze środków europejskich na realizację projektów dotyczących
    odnawialnych źródeł energii wchodzi w skład podstawy opodatkowania, o której mowa
    w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Ponadto NSA w wyroku z 1 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 452/22 stwierdził, że:
      „(...) rozstrzygając sprawę uwzględnił fakt, że jej stan faktyczny jest zbliżony do
      sprawy będącej przedmiotem oceny zawartej w wyroku TSUE z dnia 30 marca 2023
      r., w sprawie C-612/21, zgodnie z którą "artykuł 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1
      dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
      systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:
      dostawy towarów i świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od
      wartości dodanej nie stanowi dostarczenie i zainstalowanie przez gminę, za
      pośrednictwem przedsiębiorstwa, systemów odnawialnych źródeł energii na rzecz jej
      mieszkańców będących właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili wolę
      wyposażenia tych nieruchomości w takie systemy, jeżeli taka działalność nie ma na
      celu osiągania stałego dochodu i skutkuje jedynie zapłatą przez tych mieszkańców
      kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą poniesionych kosztów, a pozostała część
      jest finansowana ze środków publicznych". Jednocześnie TSUE stwierdził, że wobec
      takiej odpowiedzi, udzielonej na pytanie pierwsze, nie ma potrzeby udzielania
      odpowiedzi na pytanie drugie, tj. czy do podstawy opodatkowania należy zaliczyć
      dotację.
      Trybunał wyraził jednocześnie pogląd, że "nie wydaje się", by Gmina wykonywała w
      niniejszym przypadku działalność o charakterze gospodarczym w rozumieniu art. 9
      ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112, choć ostateczną ocenę w tym zakresie pozostawił
      Sądowi krajowemu (pkt 40). W jego ocenie przemawia za tym to, że Gmina wskazała
      we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, że nie zamierza
      świadczyć regularnie usług instalacji systemów OZE i nie zatrudnia ani nie zamierza
      zatrudniać pracowników w tym celu, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw, w
      których świadczenia gminne miały charakter trwały. Ponadto na podstawie
      informacji przedstawionych przez sąd odsyłający Trybunał wywiódł, że Gmina wydaje
      się ograniczać do zaproponowania swoim mieszkańcom dostarczenia i
      zainstalowania u nich tych systemów OZE za pośrednictwem przedsiębiorstwa
      wybranego w wyniku przetargu, w zamian za ich udział nieprzekraczający 25%
      kosztów podlegających dofinansowaniu związanych z tą dostawą i z tą instalacją,
      podczas gdy owa Gmina płaci danemu przedsiębiorstwu wynagrodzenie za te same
      dostawę i instalację po cenie rynkowej. W konsekwencji nawet biorąc pod uwagę
      płatności przyznane Gminie przez dane województwo, które wynoszą 75% kosztów
      podlegających dofinansowaniu, suma kwot otrzymanych od zainteresowanych
      właścicieli z jednej strony i od owego województwa z drugiej strony pozostaje
      strukturalnie niższa od łącznych kosztów faktycznie poniesionych przez tę Gminę, co
      nie odpowiada podejściu, jakie przyjąłby w danym wypadku instalator systemów
      OZE, który przy ustalaniu swoich cen starałby się zawrzeć w nich swoje koszty i
      osiągnąć marżę zysku. Natomiast wspomniana Gmina ponosi jedynie ryzyko strat,
      nie mając perspektywy zysku (pkt 38). Trybunał zauważył, że nie wydaje się
      ekonomicznie opłacalne, aby taki instalator systemów OZE obciążał odbiorców
      swoich dostaw towarów i świadczenia usług jedynie najwyżej jedną czwartą
      poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie rekompensaty w postaci
      dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech czwartych tych kosztów. Taki
      mechanizm nie tylko stawiałby jego przepływy pieniężne w sytuacji strukturalnie
      deficytowej, ale ponadto stwarzałby nietypowy stopień niepewności dla podatnika,

      ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba trzecia zwróci tak istotną część
      poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta do czasu podjęcia przez tę
      osobę trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne transakcje zostaną dokonane
      (pkt 39).
      Wskazać także należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w
      składzie 7 sędziów w dniu 5 czerwca 2023 r., sygn. akt I FSK 1454/18, w którym
      uwzględnione zostały tezy powołanego wyroku TSUE. Mimo, że w obu tych
      orzeczeniach rozstrzygane były kwestie otrzymanych przez gminy dotacji na
      realizację inwestycji w odnawialne źródła energii, to jednak zasadniczy w nich
      problem jest analogiczny z niniejszą sprawą.
      W ww. wyroku NSA stwierdził, że "gmina, która realizując projekt z zakresu
      odnawialnych źródeł energii (kolektorów słonecznych), współfinansowany w
      znacznej części ze środków europejskich, w ramach którego montuje i podpina
      instalacje fotowoltaiczne na budynkach oraz na gruntach mieszkańców, którzy
      przejmą po upływie 5 lat własność zamontowanych instalacji, nie wykonuje z tego
      tytułu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W
      konsekwencji otrzymane na ten cel dofinansowanie ze środków europejskich
      (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego) nie może być rozważane jako
      podstawa opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT."
      3.5. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela
      powyższą argumentację i przyjmuje ją za własną.
    NSA w zapadłym wyroku w rozpatrywanej stoi na stanowisku, że:
      „(...) w niniejszej sprawie Gmina przedstawiając opis stanu faktycznego podawała, że
      realizuje zadanie własne w zakresie gospodarki wodno-ściekowej na jej terenie. W
      żadnym miejscu Gmina nie stwierdziła, aby prowadziła w tym zakresie działalność
      gospodarczą, albo żeby miała zarobkowe zamiary związane z budową opisanych we
      wniosku oczyszczalni. Przedmiotem kontrowersji pomiędzy nią a organem
      podatkowym była wyłącznie kwestia ustalenia podstawy opodatkowania w zgodzie z
      art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w
      okolicznościach rozpoznawanej sprawy Skarżąca realizując inwestycję polegającą na
      budowie na rzecz mieszkańców przydomowych oczyszczalni ścieków wykonuje
      działalność gospodarczą.
      Z kolei uznanie, że Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej z tytułu
      świadczonej przez nią usługi budowy przydomowych oczyszczalni ścieków skutkuje
      tym, że otrzymane przez Gminę dofinansowanie ze środków europejskich nie winno
      wchodzić w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy
      o VAT”.
    Zatem działania Wnioskodawcy w związku z realizacją przedmiotowego zadania
    dotyczącego budowy przydomowych oczyszczalni ścieków na rzecz mieszkańców nie będą
    stanowić dostawy towarów ani świadczenia usług podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Gmina, realizując ww. projekt, nie będzie wykonywać działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, czynności wykonywane przez
    Wnioskodawcę na rzecz mieszkańców w ramach realizowanego zadania nie będą
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Jak wskazano powyżej kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania
    jest stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Zauważyć należy, że dotacja/dofinansowanie nie funkcjonuje samodzielnie, nie podlega
    opodatkowaniu jako odrębna kwota, lecz wyłącznie w odniesieniu do czynności, do której

    jest wypłacana. Jeżeli czynność, do której dopłata jest przyznawana nie jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, to i dopłata do tej czynności nie stanowi
    elementu ceny oraz nie może być włączona do podstawy opodatkowania.
    Jak wskazano powyżej, budowa przydomowych oczyszczalni ścieków w ramach realizacji
    opisanego zadania nie będzie stanowiła dostawy towarów ani świadczenia usług
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W analizowanym przypadku nie wystąpi zatem związek pomiędzy otrzymanym
    dofinansowaniem na realizację ww. zadania a czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W konsekwencji – jak wskazuje NSA w zapadłym wyroku – uznanie, że Gmina „(...) nie
    prowadzi działalności gospodarczej z tytułu świadczonej przez nią usługi budowy
    przydomowych oczyszczalni ścieków skutkuje tym, że otrzymane przez Gminę
    dofinansowanie ze środków europejskich nie winno wchodzić w skład podstawy
    opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT”.
    Zatem należy stwierdzić, że kwota dotacji, pomniejszona o kwotę VAT należnego nie
    stanowi/nie będzie stanowić podstawy opodatkowania dla usług budowy przydomowych
    oczyszczalni ścieków na rzecz mieszkańców.
    Podsumowanie
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy, powołane wyżej
    przepisy prawa oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w
    zapadłym w niniejszej sprawie w wyroku z 1 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 452/22, należy
    stwierdzić, że podstawą opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług wykonania
    przydomowych oczyszczalni ścieków nie jest ani kwota wynagrodzenia pobierana od
    uczestników Projektu, ani kwota otrzymanego dofinansowania pomniejszonego o
    przypadającą na nie kwotę podatku należnego.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1,
    zgodnie, z którym „Podstawą opodatkowania dla świadczonych przez Gminę usług
    wykonania przydomowych oczyszczalni ścieków będzie kwota wynagrodzenia pobierana
    od uczestników Projektu (bez dotacji, którą Gmina otrzyma na realizację Projektu),
    pomniejszona o kwotę VAT należnego” jest nieprawidłowe.
    Kolejna wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy możliwości odliczenia podatku naliczonego w
    pełnej wysokości w związku z realizacją projektu pn. „(...)”.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zatem zamierzony
    (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in.
    tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Jak stanowi art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Według art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że jak wskazał NSA w zapadłym w
    analizowanej sprawie wyroku brak jest podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach
    rozpatrywanej sprawy Gmina realizując inwestycję polegającą na budowie na rzecz
    mieszkańców przydomowych oczyszczalni ścieków wykonuje działalność gospodarczą.
    Zatem nie będą Państwo dokonywać w związku z realizacja inwestycji dostawy towarów
    ani świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem nie będzie
    Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych
    wydatków z otrzymanych faktur, bowiem w niniejszej sprawie nie wystąpi związek
    przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonywanymi zakupami a czynnościami
    opodatkowanymi podatkiem VAT.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że nie będą mieli Państwo prawa do odliczenia podatku
    naliczonego od wydatków poniesionych w ramach zadania pn. „(...)”. Powyższe wynika z
    faktu, że w analizowanym przypadku nie zostaną spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1
    ustawy – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, tj. ponoszone
    wydatki na realizację zadania nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego we wniosku
    nr 2 uznano za nieprawidłowe.
    Kolejna wątpliwość Państwa dotyczyła ustalenia, czy poza odprowadzeniem VAT od opłat
    pobieranych od mieszkańców, Gmina będzie zobligowana do odrębnego opodatkowania

    podatkiem VAT czynności przekazania mieszkańcom prawa własności Przydomowej
    oczyszczalni ścieków wraz z upływem okresu trwania umowy o wzajemnych
    zobowiązaniach.
    Do zagadnienia opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekazania
    mieszkańcom prawa własności POŚ po upływie 10 lat, trzeba odnieść się w sposób
    całościowy. Państwa działania, tj. udostępnienie mieszkańcowi przydomowej oczyszczalni
    ścieków, pozostającej Państwa własnością, a następnie przekazanie ww. Przydomowej
    oczyszczalni ścieków temu mieszkańcowi na własność, nie stanowią odrębnych świadczeń.
    Jak zostało to wyjaśnione wyżej, realizując opisane zadanie inwestycyjne nie świadczą
    Państwo czynności opodatkowanych na rzecz mieszkańców i tym samym nie wykonują
    działalności gospodarczej.
    W niniejszej sprawie analizie podlega nie samo przekazanie mieszkańcom prawa
    własności ww. Przydomowej oczyszczalni ścieków po upływie 10 lat, lecz budowa
    Przydomowej oczyszczalni ścieków na nieruchomościach mieszkańców. Przekazanie
    mieszkańcom Przydomowej oczyszczalni ścieków jest elementem całościowego
    świadczenia realizowanego przez Państwa na rzecz mieszkańców.
    Skoro – jak wykazano wyżej – realizując opisane zadanie inwestycyjne nie wykonują
    Państwo działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy i nie będą
    Państwo dokonywać w związku z realizacja inwestycji dostawy towarów ani świadczenia
    usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, to również przekazanie
    Przydomowej oczyszczalni ścieków mieszkańcowi na własność nie będzie stanowiło
    czynności opodatkowanej.
    Zatem, gdy w przyszłości, tj. po wybudowaniu przydomowych oczyszczalni ścieków,
    przeniosą Państwo prawo ich własności na właścicieli nieruchomości biorących udział w
    zadaniu, to transakcja taka nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Podsumowując, przekazanie mieszkańcom prawa własności przydomowych oczyszczalni
    ścieków nie będzie stanowiło odrębnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Wobec tego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, zgodnie z którym „Poza
    odprowadzeniem VAT od opłat pobieranych od mieszkańców, Gmina nie będzie
    zobligowana do odrębnego opodatkowania podatkiem VAT czynności przekazania
    mieszkańcom prawa własności Przydomowej oczyszczalni ścieków wraz z upływem okresu
    trwania umowy o wzajemnych zobowiązaniach” należało uznać za nieprawidłowe, bowiem
    jak wskazano wyżej nie będę Państwo zobowiązani do odprowadzenia VAT od opłat
    pobieranych od mieszkańców.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji indywidualnej, tj. w dniu 12 sierpnia 2021
    r.
    Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie
    zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle

    związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.