Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.176.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-09
Teza: Ustalenie, czy koszty dofinansowania programów
motywacyjnych można uznać za koszty uzyskania przychodów.
i czy właściwym momentem będzie dzień objęcia akcji przez
Osobę Uprawnioną.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
programy-program motywacyjny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego
    od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Koszty Dofinansowania programu
    motywacyjnego o których mowa we wniosku oraz programów motywacyjnych o tożsamej
    konstrukcji, które mogą zostać wprowadzone przez Spółkę w przyszłości, Spółka może
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów oraz czy właściwym momentem rozpoznania
    kosztu uzyskania przychodu będzie dzień pod którym ujęto Koszty Dofinansowania w
    księgach rachunkowcy, tj. dzień objęcia akcji przez Osobę Uprawnioną.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) (dalej „..” lub „Spółka” bądź „Wnioskodawca”) jest spółką akcyjną z siedzibą (...)
    podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce na podstawie
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanej dalej
    „ustawą o CIT”.
    Spółka jest jednocześnie przedsiębiorstwem notowanym na Giełdzie Papierów
    Wartościowych w (...). (...) jest jednostką dominującą, pełniącym rolę podmiotu
    holdingowego, w ramach grupy kapitałowej (...).
    W trakcie prowadzonej działalności (...) podejmuje inwestycje – poprzez obejmowanie
    udziałów i certyfikatów inwestycyjnych w podmiotach zależnych – a także prowadzi szereg
    działań o charakterze operacyjnym w tym m.in. (...)
    W celu prowadzenia tego rodzaju działalności, Spółka zatrudnia pracowników oraz
    menedżerów na podstawie umowy o pracę lub kontrakt menedżerski bądź innej umowy
    cywilnoprawnej, a także współpracuje z przedsiębiorcami m.in. w ramach wykonywanej
    przez nich jednoosobowej działalności gospodarczej.
    Na mocy Uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia, Spółka wprowadziła program
    motywacyjny na lata 2025 – 2028 (dalej: „Program Opcji”) dla kluczowych członków kadry
    menedżerskiej Spółki oraz spółek od niej zależnych, w tym członków Zarządu i
    pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę lub umów cywilnoprawnych
    (dalej: „Osoby Uprawnione”).
    W ramach Programu Opcji, działając na podstawie art. 393 pkt 5, art. 430 § 1, art. 433 § 2,
    art. 448, art. 449 § 1, art. 453 § 2 i 3 oraz art. 432 § 1 Kodeksu spółek handlowych, Spółka
    planuje warunkowo podwyższyć kapitał zakładowy i wyemitować imienne warranty
    subskrypcyjne (dalej: „Warranty”), które uprawniają po upływie co najmniej 36 miesięcy –
    w razie spełnienia założonych w Programie Opcji warunków, takich jak odpowiedni
    przyrost zysku brutto na akcję czy osiągnięcie określonego zwrotu z akcji – Osoby
    Uprawnione do objęcia nowo emitowanych akcji Spółki po cenie emisyjnej (dalej: „Cena
    Emisyjna”).
    Warranty są emitowane nieodpłatnie, a ich liczba jest podzielona na pulę podstawową i
    pulę dodatkową, oferowane w kilku transzach w latach 2026–2029. Cena Emisyjna została
    ustalona jako średni kurs akcji Spółki z okresu od 29 grudnia 2024 r. do 29 stycznia 2025
    r., liczony jako iloraz wartości obrotu do wolumenu obrotu na Giełdzie Papierów
    Wartościowych.

    Uchwała przewiduje, że zmniejszenie liczby przyznanych Warrantów lub wykluczenie z
    listy uczestników może nastąpić m.in. w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub innej
    umowy, na podstawie której dana Osoba Uprawniona świadczyła pracę lub usługi na rzecz
    Spółki lub spółki zależnej od Spółki.
    Akcje będą obejmowane przez Osoby Uprawnione w drodze wkładów pieniężnych po
    Cenie Emisyjnej, przy czym wartość rynkowa tych akcji w momencie realizacji praw z
    Warrantów może być wyższa niż Cena Emisyjna. Dodatnia różnica między wartością
    rynkową akcji w dniu ich objęcia a Ceną Emisyjną zapłaconą przez Osoby Uprawnione
    (dalej: „Koszt Dofinansowana”) nie będzie pokrywana przez Osoby Uprawnione ani
    zwracana Spółce. Spółka sfinansuje w całości Koszty Dofinansowania z jej kapitału
    rezerwowego, utworzonego na ten cel.
    Wnioskodawca wskazuje, że celem Programu Opcji, jest zwiększenie motywacji i
    zaangażowania Osób Uprawnionych, co ma przełożyć się na poprawę wyników
    finansowych Grupy Kapitałowej (...) oraz wzrost wartości akcji Spółki. W uchwale
    wskazano, że wdrażany Program Opcji jest optymalnym sposobem na stworzenie
    mechanizmów wyzwalających wysokie zaangażowanie ww. osób, co w konsekwencji
    powinno przełożyć się na kreowanie rozwiązań poprawiających wyniki finansowej grupy
    kapitałowej oraz silne związanie najlepszego personelu ze spółkami grupy kapitałowej.
    W efekcie ww. działania prowadzić powinny do realizacji ambitnych planów budowania
    przychodów i zysków grupy kapitałowej i wzrostu wartości akcji Spółki, co jest zbieżne z
    interesem wszystkich jej akcjonariuszy.
    Podsumowując więc mechanizm działania Programu Opcji, należy wskazać, iż program ten
    polega na motywowaniu kadry kierowniczej do wzmożonej i efektywnej pracy oraz na
    budowaniu lojalności kluczowych pracowników Spółki. Motywacja jest osiągana poprzez
    ustanowienie realnej perspektywy nabycia akcji Spółki przez Osoby Uprawione po
    preferencyjnej cenie – o ile osiągnięte zostaną zakładane cele rozwojowe Spółki.
    Koszt działania Programu Opcji jest w całości finansowany przez Wnioskodawcę. Ponadto,
    Wnioskodawca zakłada, że w przyszłości, w zależności od potrzeb biznesowych i wyników
    finansowych, mogą zostać wprowadzone kolejne programy motywacyjne o konstrukcji
    tożsamej z opisanym Programem Opcji na lata 2025–2028, tj. oparte na emisji warrantów
    subskrypcyjnych uprawniających do objęcia akcji Spółki po cenie emisyjnej niższej od
    wartości rynkowej, z analogicznymi zasadami realizacji i tożsamym celem motywacyjnym.
    Intencją Spółki jest stosowanie podobnych mechanizmów w celu dalszego zwiększania
    zaangażowania kluczowej kadry menedżerskiej w kolejnych okresach działalności (...).
    Jeżeli zaś chodzi o sposób ujmowania Kosztu Dofinansowania w księgach rachunkowych
    Spółki, to prognozowana wartość kosztu pozostająca w związku z emisją puli Warrantów
    jest księgowana w okresach następujących przed faktycznym nabyciem akcji – przy czym
    nie będą to pozycje ujmowane jako rezerwy lub bierne rozliczenia międzyokresowych
    kosztów.
    Natomiast rzeczywista wartość Kosztów Dofinansowania – znana dopiero na moment
    objęcia akcji przez Osobę Uprawnioną – będzie księgowana przez Spółkę na podstawie
    wewnętrznych dokumentów sprawozdawczych (wewnętrzne dokumenty księgowe) pod
    datą objęcia akcji. Będzie on zarachowany w księgach pomocniczych (innych niż
    wynikowe), które zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o rachunkowości również stanowią
    księgi rachunkowe. Zaksięgowany Koszt Dofinansowania będzie równy realnej wartości
    dofinansowania do obejmowanych akcji wydatkowanej przez Spółkę (tj. będzie to koszt o
    równowartości różnicy między wartością rynkową akcji z dnia ich objęcia a Ceną Emisyjna
    akcji).
    Pytania

      1. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, a także w odniesieniu do analogicznych
        programów motywacyjnych o tożsamej konstrukcji, które mogą zostać
        wprowadzone przez Spółkę w przyszłości, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów
        uzyskania przychodów Koszty Dofinansowania?
      2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w przedstawionym
        zdarzeniu przyszłym, a także w odniesieniu do analogicznych programów
        motywacyjnych o tożsamej konstrukcji, które mogą zostać wprowadzone przez
        Spółkę w przyszłości, właściwym momentem rozpoznania kosztu uzyskania
        przychodu będzie dzień pod którym ujęto Koszty Dofinansowania w księgach
        rachunkowych tj. dzień objęcia akcji przez Osobę Uprawnioną.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Koszty Dofinansowania stanowią koszt uzyskania przychodów.
    Należy go ująć dla celów podatkowych w momencie objęcia akcji przez Osoby
    Uprawnione, tj. w momencie w którym koszt ten zostanie poniesiony faktycznie przez
    Spółkę.
    Zasadność rozpoznania kosztu uzyskania przychodu
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania
    przychodów są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Kluczowym warunkiem jest istnienie związku przyczynowo skutkowego między wydatkiem
    a przychodem. Warte zauważenia jest więc to, że warunki emisji Warrantów, takie jak
    wzrost zysku brutto na akcję czy osiągnięcie określonego zwrotu z akcji, wskazują, że
    realizacja Programu jest bezpośrednio powiązana z ambitnymi celami finansowymi.
    Perspektywa nabycia akcji po preferencyjnej cenie w przypadku spełnienia tych celów
    stanowi bowiem dodatkową motywację dla kadry kierowniczej Spółki oraz podmiotów od
    niej zależnych, w których udziały Spółka inwestuje, do podejmowania działań
    nakierowanych na rozwój Spółki oraz całej grupy kapitałowej. Ambitne cele finansowe, w
    tym osiąganie dodatkowych przychodów lub zabezpieczenie istniejących źródeł
    przychodów, realizowane są zatem m.in. dzięki zaangażowaniu odpowiednio
    zmotywowanych kluczowych pracowników grupy kapitałowej.
    Program Opcji realizowany przez Spółkę, poprzez zawarcie warunków dotyczących
    minimalnej długości okresu, po jakim możliwe jest objęcie akcji po Cenie Emisyjnej, ma
    również na celu długoterminowe związanie Osób Uprawnionych ze Spółką i uniknięcie
    nadmiernej oraz niechcianej rotacji personalnej wśród kadry kierowniczej. Niewątpliwie
    więc koszt jest ponoszony w celu osiągnięcia przychodów/zabezpieczenia źródła
    przychodów Wnioskodawcy.
    Jednocześnie, Koszt Dofinansowania stanowi realny, definitywny koszt dla Spółki z
    ekonomicznego punktu widzenia. Emitując akcje po Cenie Emisyjnej niższej od wartości
    rynkowej, Spółka jest ekonomicznie obciążona kosztem dofinansowania objęcia akcji, a
    wydatki związane z Programem zostaną faktycznie poniesione przez Spółkę (będą pokryte
    z zasobów majątkowych Spółki – tj. z kapitału rezerwowego Spółki). Zważywszy na to, że
    Spółka nie otrzyma zwrotu środków wydanych na obsługę Programu Opcji i poniesie jego
    całkowity ciężar, charakter kosztów należy uznać jako definitywny.
    Wnioskodawca wskazuje również, że rzeczony koszt nie podlega żadnemu z wyłączeń
    określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W szczególności nie jest to koszt objęcia akcji
    wymieniony w pkt 8, ponieważ Spółka w analizowanej sytuacji nie obejmuje jakichkolwiek
    akcji. Nie jest też wydatkiem na reprezentację (art. 16 ust. 1 pkt 28) – gdyż Program Opcji
    służy motywacji wewnętrznej, a nie budowaniu wizerunku zewnętrznego.

    Ponadto warte zauważenie jest to, że Program Opcji wdrożony przez Spółkę wykazuje
    istotne podobieństwa do programu motywacyjnego ocenianego przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 4 kwietnia 2023 r. o sygn. 0111-
    KDIB1-1.4010.81.2023.1.BS. W obu tych programach wykorzystano bowiem: mechanizm
    warrantów subskrypcyjnych i warunkowego podwyższenia kapitału zakładowego (art. 448
    i 453 Kodeksu spółek handlowych), osoby uprawnione obejmują akcje po preferencyjnych
    warunkach, co generuje koszt dla spółki (dofinansowanie do objęcia akcji z kapitału
    rezerwowego). Programy te mają charakter motywacyjny dla kadry kierowniczej co ma
    przełożyć się na osiągniecie przychodów/zabezpieczenie źródła przychodów. Biorąc więc
    pod uwagę, że w przytoczonej interpretacji organ zgodził się z wnioskodawcą, że koszt
    realizacji programu, w tym koszty dofinansowania objęcia akcji nowej emisji, będą
    stanowić koszty uzyskania przychodu – Wnioskodawca uważa, że również w jej
    analogicznym przypadku powinna być uprawniona do rozpoznania Kosztów
    Dofinansowania dla celów podatkowych.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje także potwierdzenie w szerszej praktyce organów
    podatkowych. Przykładowo w interpretacji z 22 marca 2018 r. (sygn. 0114-KDIP2.
    1.4010.17.2018.1.KS), uznano, że „zorganizowany przez Akcjonariusza program akcji
    pracowniczych, będzie pozytywnie wpływał na poziom przychodów Wnioskodawcy. W
    konsekwencji ponoszone przez Wnioskodawcę koszty związane z uczestnictwem
    pracowników w Programie, będą dla niego stanowić koszt uzyskania przychodu, zgodnie z
    art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”.
    Również w interpretacji z 18 marca 2020 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.612.2019.1.MBD),
    potwierdzono, że koszty obsługi programu „pozostają w związku przyczynowym z
    powstaniem lub realną szansą powstania przychodów i nie są to koszty wymienione w art.
    16 ust. 1 ustawy”.
    Moment rozpoznania kosztu
    Wnioskodawca uważa, że Koszt Dofinansowania będzie stanowić koszt inny niż
    bezpośrednio związany z przychodami, ponieważ nie będzie on przyczyniać się
    bezpośrednio do wygenerowania określonego przychodu, a jedynie pośrednio będzie
    wpływać na możliwość wygenerowania dodatkowych przychodów Spółki (koszt pośredni).
    Powyższe oznacza, że dla celów podatkowych koszty takie będą rozpoznawane zgodnie z
    art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o CIT.
    Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ust. 4d ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów, inne
    niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Z kolei art. 15 ust. 4e ustawy CIT. stanowi, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Jak wynika z powyższego, koszty, które nie pozostają w bezpośrednim związku z
    przychodami powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów w dacie ich
    poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e ustawy CIT. Dla celów podatkowych
    momentem poniesienia kosztów pośrednich będzie moment ujęcia przedmiotowych
    wydatków w księgach rachunkowych na podstawie odpowiedniego dowodu księgowego.
    Wnioskodawca powinien zatem rozpoznawać wydatki związane z Programem jako koszty
    podatkowe w momencie ich poniesienia, tj. w momencie ich ujęcia w księgach
    rachunkowych na podstawie wewnętrznych dokumentów sprawozdawczych (które będą
    księgowanie pod datą objęcia akcji przez Osobę Uprawnioną).
    Przy czym kwalifikacja rozpoznania momentu rozpoznania kosztu podatkowego jest
    niezależna od tego czy w momencie objęcia akcji przez Osobę Uprawnioną,

    Wnioskodawca będzie ewidencjonował Koszt Dofinansowania na bilansowym koncie
    kosztowym czy wyłącznie w księgach pomocniczych. Należy bowiem zauważyć, iż w art. 15
    ust. 4e ustawy o CIT ustawodawca – określając moment rozpoznania kosztu uzyskania
    przychodu – mówi o dniu „na który ujęto koszt w księgach rachunkowych”, a nie o dniu
    „na który ujęto pozycje jako koszt w księgach rachunkowych”.
    Płynie z tego wniosek, iż faktyczna data dokonania zapisu na koncie kosztowym
    (wynikowym) w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i
    wpływać na moment podatkowego rozliczenia go jako kosztu uzyskania przychodów.
    Również w wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacjach,
    wskazuje się, że o momencie potrącenia kosztu pośrednio związanego z przychodem
    decydować powinny przepisy prawa podatkowego, a nie sposób jego księgowania jako
    kosztu na potrzeby prawa bilansowego. Jego rozliczenie powinno zatem następować na
    podstawie odpowiednio udokumentowanych wydatków, w dacie jego poniesienia, tj. w
    dniu, w którym ujęto definitywną kwotę wydatku w księgach rachunkowych na podstawie
    dowodu księgowego.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 22 października 2018 r., nr
    IPPB5/423-633/14-5/PW stwierdzono, iż „brak jest podstaw do uznania za dzień
    poniesienia kosztu uzyskania przychodu dnia, w którym obciążono tym wydatkiem wynik
    finansowy spółki”.
    Również w interpretacji z 8 lutego 2019 r., nr 0111-KDIB2-3.4010.382.2018.1.LG
    stwierdzono, iż „rozliczenie przedmiotowych kosztów remontu, dla celów rachunkowych,
    poprzez czynne rozliczenia międzyokresowe przez okres 10 lat nie ma znaczenia dla celów
    podatkowych. Rozliczenie kosztów remontu powinno następować, na podstawie
    odpowiednio udokumentowanych wydatków, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dniu w
    którym ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto
    koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach
    rachunkowych.”
    Także sądy administracyjne wskazują, iż ustawodawca nie miał intencji do uregulowania
    kwestii momentu zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu poprzez
    odniesienie do zasad stosowanych w tym zakresie w rachunkowości. Skoro tak, to należy
    uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych jako kosztu
    bilansowego nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment
    zaliczenia go jako kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT (przykładowo: wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2015 r., o sygn. II FSK 1236/13).
    Dlatego Wnioskodawca uważa, że zarachowanie Kosztu Dofinansowania w księgach
    pomocniczych w momencie objęcia akcji przez Osobę Uprawnioną (tj. w momencie w
    którym wymiar kwotowy kosztu staje się ustalony ostatecznie) pozwala Spółce w tymże
    okresie rozpoznać koszt uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Jednocześnie zaznaczyć należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie
    jest ocena prawidłowości ujęcia wskazanych we wniosku wydatków w prowadzonych
    przez Państwa księgach rachunkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które przedstawili Państwo we wniosku i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych
    wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje
    organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się z kolei do przywołanego przez Państwa wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast
    Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują
    się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.