Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-3.4010.80.2019.1.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-07-01
Teza: Kalkulacja wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz dochodu opodatkowanego PDOP na zasadach ogólnych.
Słowa kluczowe: dochód-opodatkowanie dochodu; działalność; opodatkowanie-przedmiot opodatkowania; zwolnienie; zyski
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 7; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 maja 2019 r. (data wpływu 15 maja 2019r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kalkulacji wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz dochodu opodatkowanego PDOP na zasadach ogólnych – **jest prawidłowe**

UZASADNIENIE

W dniu 15 maja 2019 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie kalkulacji wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz dochodu opodatkowanego PDOP na zasadach ogólnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca (dalej również: Spółka) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: PDOP). Spółka prowadzi działalność gospodarczą w branży AGD. Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja i sprzedaż elektrycznego i gazowego sprzętu grzejnego gospodarstwa domowego, a także sprzedaż innych produktów AGD.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: SSE). Spółka posiada 3 zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie SSE:

*   Zezwolenie z listopada 2011 r.;
*   Zezwolenie z kwietnia 2014 r.;
*   Zezwolenie z kwietnia 2017 r. (dalej łącznie: Zezwolenia).

Zakres przedmiotowy wszystkich ww. Zezwoleń obejmuje zasadniczy przedmiot działalności Spółki, z tytułu której uzyskuje ona przychody podlegające zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy o PDOP, tj. działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wytwarzanego na terenie SSE elektrycznego i gazowego sprzętu grzejnego gospodarstwa domowego.

Poza dochodami osiąganymi w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, korzystającymi ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (dalej: działalność strefowa), Spółka osiąga również dochody opodatkowane na zasadach ogólnych (dalej: działalność opodatkowana, działalność pozastrefowa).

Ponadto, w związku z nowelizacją Ustawy o PDOP (m.in. art. 7) Spółka od 1 stycznia 2018 r. zobowiązana jest do odrębnego określenia wysokości dochodu/straty osiągniętego z tytułu zysków kapitałowych (dalej: dochód z zysków kapitałowych) oraz dochodu/straty osiągniętego z pozostałych źródeł (dalej: dochód z działalności operacyjnej).

Dochody z podstawowej działalności gospodarczej Spółki, dla której została ona powołana, mieszczą się w zakresie dochodów z działalności operacyjnej. Dodatkowo, Spółka uzyskuje również dochody, które od 1 stycznia 2018 r. kwalifikowane są do dochodów z zysków kapitałowych, zdefiniowanych w art. 7b ust. 1 Ustawy o PDOP.

W celu ustalenia wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz dochodu opodatkowanego, Spółka dokonuje kalkulacji dwuetapowo:

1.  Etap I

W ramach I etapu Spółka dokonuje podziału przychodów na (i) przychody z działalności kapitałowej zwiększające dochód z zysków kapitałowych oraz (ii) przychody z działalności operacyjnej zwiększające dochód z działalności operacyjnej. Następnie Spółka dokonuje podziału kosztów uzyskania przychodu do odpowiadającego im źródła przychodów. Koszty, dla których możliwe jest bezpośrednie przyporządkowanie do działalności kapitałowej lub operacyjnej na podstawie sporządzanych dokumentów i prowadzonych ksiąg rachunkowych, są bezpośrednio alokowane przez Spółkę do odpowiedniego źródła przychodów.

Koszty pośrednie, stanowiące tzw. „koszty wspólne” obu rodzajów działalności, tj. działalności kapitałowej i operacyjnej, co do których brak jest możliwości ich obiektywnego, jednoznacznego przypisania do dochodu z zysków kapitałowych lub dochodów z zysków z działalności operacyjnej, w oparciu o wartości rzeczywiste (np. koszty ogólnego zarządu), Spółka przyporządkowuje do poszczególnych źródeł stosując tzw. „klucz przychodowy”, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2b Ustawy o PDOP obliczany jako udział przychodów z danego źródła (tj. działalności kapitałowej lub operacyjnej) do przychodów ogółem.

1.  Etap II

W ramach II etapu, Spółka, w ramach działalności operacyjnej, dokonuje podziału przychodów na (i) przychody z działalności strefowej objętej Zezwoleniami, tj. przychody podlegające zwolnieniu z PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz (ii) przychody z działalności pozastrefowej – opodatkowanej na zasadach ogólnych.

Następnie w celu ustalenia wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania oraz dochodu opodatkowanego, Spółka w ramach działalności operacyjnej przypisuje koszty uzyskania przychodów

do odpowiadającego im źródła przychodów. Koszty, dla których możliwe jest przyporządkowanie do działalności zwolnionej lub opodatkowanej są bezpośrednio alokowane przez Spółkę do odpowiedniego rodzaju działalności.

Wnioskodawca ponosi także wydatki stanowiące tzw. „koszty wspólne” działalności strefowej i pozastrefowej, co do których brak jest możliwości ich obiektywnego, jednoznacznego przypisania do wyniku w ramach działalności zwolnionej lub opodatkowanej, w oparciu o wartości rzeczywiste (są to np. koszty ogólnego zarządu w części zaalokowanej do działalności operacyjnej w ramach Etapu I).

W przypadku, gdy nie jest możliwe przyporządkowanie danego kosztu uzyskania przychodu do przychodów, z których dochód podlega opodatkowaniu PDOP lub do przychodów, z których dochód podlega zwolnieniu z tego opodatkowania, Spółka przyporządkowuje je do poszczególnych rodzajów działalności stosując „klucz przychodowy”, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o PDOP obliczany jako udział przychodów z danego rodzaju działalności (pozastrefowej – opodatkowanej na zasadach ogólnych lub strefowej – zwolnione) do przychodów ogółem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka stosuje prawidłową metodologię kalkulacji wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz dochodu opodatkowanego PDOP na zasadach ogólnych?

Zdaniem Spółki, stosuje ona prawidłową metodologię kalkulacji wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz dochodu opodatkowanego PDOP na zasadach ogólnych.

Spółka zaznacza, że kwestia dochodu, jako przedmiotu opodatkowania oraz metodologia jego ustalania została uregulowana w art. 7 Ustawy o PDOP. Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o PDOP „Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.”. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 Ustawy o PDOP „Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.”

Biorąc pod uwagę powyższe, aby dokonać prawidłowej kalkulacji dochodu, o którym mowa w art. 7 Ustawy o PDOP, Spółka dokonuje analizy osiąganych przychodów i mając na uwadze m.in. katalog przychodów wskazany w art. 7b Ustawy o PDOP dokonuje podziału przychodów na (i) przychody z działalności kapitałowej zwiększające dochód z zysków kapitałowych oraz (ii) przychody z działalności operacyjnej zwiększające dochód z działalności operacyjnej.

Następnie Spółka dokonuje podziału kosztów uzyskania przychodu do odpowiadającego im źródła przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o PDOP, „kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1”.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalności gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w Ustawie o PDOP, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

1.  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
2.  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
3.  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
4.  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
5.  został właściwie udokumentowany,
6.  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone rzez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Ustawa o PDOP nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego”. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są wydatki, których poniesienie skutkuje wprost (tj. w sposób bezpośredni) uzyskaniem konkretnych przychodów (np. wydatki na nabycie lub wytworzenie wyrobu gotowego i przychód ze zbycia tego wyrobu).

Kosztami pośrednimi są natomiast wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie koszty, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jednakże ich poniesienie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. W konsekwencji, w odniesieniu do kosztów pośrednich dotyczących ogółu działalności podatnika, często nie ma obiektywnej możliwości przypisania ich do konkretnego źródła przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust 2. „Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio”.

Z uwagi na obowiązującą od 1 stycznia 2018 r. nowelizację Ustawy o PDOP, wprowadzającą podział przychodów na dwie kategorie, tj. (i) przychody z zysków kapitałowych oraz (ii) przychody z innych źródeł przychodów, ustawodawca dostosował regulację dotyczącą alokacji kosztów pośrednich przez dodanie nowego art. 15 ust. 2b Ustawy o PDOP.

Zgodnie z art. 15 ust. 2b Ustawy o PDOP „w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami”.

Przepis art. 15 ust. 2b Ustawy o PDOP ma więc zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik osiąga zarówno przychody z zysków kapitałowych, jak i z pozostałych źródeł. W tym przypadku ustawodawca nie ustanowił jednak odrębnych zasad podziału kosztów pośrednich pomiędzy oba źródła, ale posłużył się bezpośrednim odesłaniem do stosowania zasad z art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy o PDOP. Bezpośrednie odesłanie do treści art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy o PDOP oznacza, że wynikającą z tych przepisów metodologię ustalania proporcji kosztów pośrednich alokowanych do poszczególnych źródeł przychodów należy stosować również do alokacji kosztów pośrednich do przychodów z zysków kapitałowych oraz przychodów z zysków z działalności operacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca w pierwszej kolejności dokonuje, na podstawie sporządzonych dokumentów i prowadzonych ksiąg rachunkowych, podziału kosztów bezpośrednio związanych z działalnością kapitałową i operacyjną, natomiast koszty pośrednie, stanowiące tzw. „koszty wspólne” obu rodzajów działalności, tj. działalności kapitałowej i operacyjnej, co do których brak jest możliwości ich obiektywnego, jednoznacznego przypisania do dochodu z zysków kapitałowych lub dochodów z zysków z działalności operacyjnej, przyporządkowuje do poszczególnych źródeł stosując „klucz przychodowy:, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2b Ustawy o PDOP obliczany jako udział przychodów z danego źródła (tj. działalności kapitałowej lub operacyjnej) do przychodów podatkowych ogółem.

Jednocześnie Spółka zaznacza, że taka metodologia alokacji kosztów pomiędzy zyski z działalności kapitałowej i operacyjnej została potwierdzona np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 grudnia 2018 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.498.2018.1.BM), w której organ uznał, że „Faktycznie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością, w pierwszej kolejności należy ocenić na podstawie kryteriów określonych w art. 15 i art. 16 updop. Następnie wydatki, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, powinny zostać przyporządkowane do przychodów z zysków kapitałowych oraz przychodów z innych źródeł przychodów. To przyporządkowanie winno nastąpić na podstawie właściwie sporządzonych dokumentów i prowadzonych ksiąg podatkowych. Dopiero, jeżeli nie jest możliwe ich dokładne przyporządkowanie do poszczególnych rodzajów działalności, należy dokonać tego zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2b updop”.

Ponadto, Wnioskodawca zaznacza, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy o PDOP wolne od podatku są „dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1010 oraz z 2018r. poz. 650), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami”.

Zgodnie z powyższym, ze zwolnienia podatkowego korzysta dochód osiągnięty z działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, w zakresie określonym w zezwoleniu.

Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 3 Ustawy o PDOP „przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:

1.  przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;
2.  kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład”.

Mając na uwadze powyższe należy więc stwierdzić, że ustalając dochód stanowiący podstawę opodatkowania nie należy łączyć ze sobą przychodów ze źródeł podlegających opodatkowaniu oraz zwolnionych z opodatkowania PDOP. Ta sama zasada odnosi się do kosztów uzyskania przychodów.

Jak Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego, zasadniczy przedmiot działalności Spółki jest objęty zakresem przedmiotowym posiadanych Zezwoleń. Z działalności tej Spółka uzyskuje przychody stanowiące przychody z działalności operacyjnej, podlegające zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP, tj. działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie wytwarzanego na terenie SSE elektrycznego i gazowego sprzętu grzejnego gospodarstwa domowego.

Poza dochodami osiąganymi w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, korzystającymi ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, Spółka w ramach działalności operacyjnej osiąga również dochody opodatkowane na zasadach ogólnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, po dokonaniu podziału przychodów i kosztów pomiędzy działalność kapitałową i operacyjną, Spółka dokonuje w ramach działalności operacyjnej, podziału przychodów na (i) przychody z działalności strefowej objętej Zezwoleniami, tj. przychody podlegające zwolnieniu z PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz (ii) przychody z działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych. Z kolei wszystkie przychody osiągane z działalności kapitałowej nie korzystają ze zwolnienia z PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP.

Następnie w celu ustalenia wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania oraz dochodu opodatkowanego, Spółka w ramach działalności operacyjnej przypisuje koszty uzyskania przychodów do odpowiadającego im źródła przychodów. Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami zwolnionymi Spółka alokuje do kosztów działalności strefowej (zwolnionej z PDOP), natomiast koszty bezpośrednio związane z działalnością opodatkowaną Spółka alokuje do działalności pozastrefowej (tj. niekorzystającej ze zwolnienia z PDOP).

W sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać dochód stanowiący podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, a jaka powinna zostać alokowana do dochodu zwolnionego z opodatkowania, Spółka stosuje proporcję odpowiednio przychodów podlegających opodatkowaniu oraz pozostałych przychodów do ogólnej sumy osiągniętych w danym roku przychodów ogółem. Takie rozwiązanie, wobec braku możliwości przeprowadzenia bezpośredniej alokacji, pozwala, zdaniem Wnioskodawcy, na możliwie najbardziej racjonalne i uzasadnione ekonomicznie ustalenie kosztów, które będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności strefowej (zwolnionej z PDOP) oraz pozastrefowej (podlegającej opodatkowaniu na zasadach ogólnych).

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2a Ustawy o PDOP, zasadę, o której mowa w art. 15 ust. 2 (wskazanym powyżej), „stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio”.

Jednocześnie Spółka zaznacza, że taka metodologia alokacji kosztów pomiędzy działalność strefową (zwolnioną z PDOP) oraz pozastrefową (opodatkowaną na zasadach ogólnych) została potwierdzona np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2018 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.510.2017.1.JKT), w której organ uznał, że „(\`(...)\`) sposób ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodu określony w art. 15 ust. 2a updop, ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy podatnik jednocześnie osiąga dochody ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz dochody, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego zwolnione i ponosi wydatki, zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, których nie można przyporządkować do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z opodatkowania. Faktycznie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością, w pierwszej kolejności należy ocenić na podstawie kryteriów określonych w art. 15 i art. 16 updop. Następnie wydatki, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, powinny zostać przyporządkowane do dochodów z działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej (tj. niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych albo zwolnionej z tego podatku). To przyporządkowanie winno nastąpić na podstawie właściwie sporządzonych dokumentów i prowadzonych ksiąg podatkowych. Dopiero, jeżeli nie jest możliwe ich dokładne przyporządkowanie do poszczególnych rodzajów działalności, należy dokonać tego zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a updop. Ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów zgodnie z powołaną zasadą ma więc charakter szczególny i może mieć zastosowanie jedynie w stosunku do niektórych kosztów, np. dotyczących zarówno działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i działalności poza strefą, których obiektywnie nie można rozdzielić na dotyczące dochodów zwolnionych od podatku i dotyczące dochodów podlegających opodatkowaniu.”

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Spółki, metodologa kalkulacji wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP oraz dochodu opodatkowanego stosowana przez Spółkę jest prawidłowa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidulana wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.