Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.1018.2024.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Zaniechanie poboru podatku dochodowego w odniesieniu do kredytu zaciągniętego na dwie inwestycje mieszkaniowe i wypłata kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy; kwota-kwota dodatkowa; nadpłata; przychód; rozporządzenie; wierzytelność-umorzenie wierzytelności; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanym są polskimi rezydentami podatkowymi i
    podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    W 2008 r. Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanym postanowili zakupić docelowe
    mieszkanie dla Ich rodziny. Wobec braku dostępności większych mieszkań – w lokalizacji i
    zasięgu finansowym Wnioskodawczyni i Zainteresowanego – zdecydowali się Oni na zakup
                                          2dwóch przylegających do siebie mieszkań o powierzchni około 65 m każde, celem
    połączenia ich w jeden duży lokal mieszkalny.
    W tym celu, 1 lipca 2008 r. Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanym zawarli z (...) S.A. z
    siedzibą w (...) (dawniej: (...) S.A. z siedzibą w (...), dalej jako: Bank), umowę kredytu
    hipotecznego nr (...) (dalej jako: Umowa Kredytu) na zakup nieruchomości mieszkalnych, o
    których mowa powyżej. Mimo że kredyt był kredytem denominowanym powiązanym z
    walutą CHF i wyrażonym w walucie obcej, tj. 542 940 CHF, Wnioskodawczyni i
    Zainteresowanemu wypłacony został w złotówkach, w łącznej kwocie 1 020 250,89 PLN.
    W związku z zawarciem Umowy Kredytu Wnioskodawczyni i Zainteresowany zostali
    zobowiązani do dokonania dodatkowych opłat – prowizji od udzielenia kiedym w
    wysokości 4 884,46 CHF oraz opłaty stanowiącej koszt ubezpieczenia niskiego wkładu
    własnego w wysokości 2 376,29 CHF. W przeliczeniu na złote polskie opłaty te wynosiły
    odpowiednio 9 306,75 PLN oraz 4 525,88 PLN.
    Sposobem zabezpieczenia spłaty kiedym była hipoteka umowna kaucyjna do kwoty 814
    410 CHF ustanowiona na rzecz Banku na kredytowanych nieruchomościach. Umowa
    Kredytu została zawarta na okres 29 lat.

    Po odbiorze mieszkań będących w stanie deweloperskim (dla których prowadzone są dwie
    oddzielne księgi wieczyste), Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanym wykonali
    niezbędne prace budowlane, mające na celu połączenie nieruchomości w jeden docelowy
    lokal. Po wykonaniu koniecznych prac, Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanym
    wprowadzili się do tak wykończonego lokalu, gdzie do dnia dzisiejszego zaspakajane są
    potrzeby mieszkaniowe Wnioskodawczyni oraz Jej dzieci. Stan prawny mieszkań się nie
    zmienił (nadal posiadają dwie księgi wieczyste), nie były również potrzebne dodatkowe
    zgody ze wspólnoty mieszkaniowej, gdyż mieszkania znajdują się w jednej klatce i są
    przylegle do siebie, wobec czego prace remontowe nie wymagały przebijania się do innej
    klatki schodowej i nie naruszały konstrukcji nośnej budynku.
    22 lipca 2020 r. Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanym złożyli do Sądu (...) w (...)
    pozew o:
      1) zapłatę solidarnie na Ich rzecz kwoty 1 045 569,95 PLN tytułem zwrotu świadczenia
        nienależnego spowodowanego nieważnością umowy kredytu z 1 lipca 2008 r.;
        ewentualnie
      2) unieważnienie umowy kredytu z 1 lipca 2008 r. w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 4 w zw.
        z art. 5 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom
        rynkowym w całości oraz o zapłatę solidarnie na rzecz Wnioskodawczyni oraz
        Zainteresowanego kwoty 1 045 569,95 PLN; ewentualnie
      3) zasądzenie na rzecz Wnioskodawczyni i Zainteresowanego kwoty 406 667,73 PLN
        tytułem nadpłaty rat kredytu wynikających z umowy kredytu z 1 lipca 2008 r. oraz
        tytułem pobranych przez Bank opłat dodatkowych.
    Przy czym, żądanie wskazane w pkt 2) i w pkt 3) stanowiło żądanie ewentualne w stosunku
    do żądania głównego, wskazanego w pkt 1).
    Aktualnie, w związku z dalszymi spłatami rat kredytu oraz modyfikacjami pozwu
    dokonanymi przez Wnioskodawczynię i Zainteresowanego, Wnioskodawczyni domaga się
    zapłaty na Jej rzecz kwoty 746 380,47 PLN zaś Zainteresowany kwoty 620 805,54 PLN.
    Łącznie na dzień 5 kwietnia 2024 r. (data ostatniej modyfikacji pozwu) Wnioskodawczyni
    wraz z Zainteresowanym zapłacili na rzecz Banku kwotę 1 367 186,01 PLN.
    Po wniesieniu pozwu przez Wnioskodawczynię i Zainteresowanego, Bank wystąpił z
    powództwem o zapłatę kwoty 1 148 956,18 PLN, w tym kwoty 1 020 250,89 PLN tytułem
    zwrotu kwoty wypłaconej na rzecz Wnioskodawczyni i Zainteresowanego oraz kwoty 128
    705,29 PLN tytułem zwrotu kwoty waloryzacji kapitału wypłaconego Wnioskodawczyni i
    Zainteresowanemu. Sprawa obecnie toczy się przed Sądem (...) w (...). Obecnie Bank
    wystąpił z propozycją ugody.

    W treści ugody Wnioskodawczyni wraz Zainteresowanymi potwierdzają, że 1 lipca 2008 r.
    zawarli z Bankiem Umowę Kredytu, na podstawie której Bank udzielił Im kredytu w
    wysokości 524 940,00 CHF (§ 1 ust. 1 ugody). Wnioskodawczyni, Zainteresowany oraz Bank
    (dalej jako: Strony) oświadczają, że są zainteresowane ugodowym zakończeniem sporów
    sądowych (tj. postępowania z powództwa Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego i
    postępowania z powództwa Banku), co pozwoli Stronom ostatecznie usunąć stan
    niepewności prawnej związany z Umową Kredytu i dokonać ostatecznego rozliczenia
    wzajemnych wierzytelności (§ 1 ust. 5 ugody).
    Zgodnie z § 1 ust. 7 ugody, saldo zadłużenia Wnioskodawczyni i Zainteresowanego
    zostanie ustalone na koniec dnia poprzedzającego dzień sporządzenia ugody oraz
    obejmować będzie:
      1) kwotę kapitału;
      2) kwotę odsetek umownych;
      3) kwotę odsetek podwyższonych.
    Kwoty te zostaną wyrażone w walucie CHF. Podana kwota stanu zadłużenia nie będzie
    uwzględniała kwoty nadpłaconej, ustalonej na dzień zawarcia ugody, jednakże zgodnie z
    wolą Stron zostanie ona zaliczona na poczet spłaty kapitału kredytu, a tym samym kwota
    salda zadłużenia ulegnie pomniejszeniu o wartość nadpłaty (§ 1 ust. 7 ugody).
    Z uwagi na to, że niniejszy wniosek obejmuje zdarzenie przyszłe, tj. nie doszło jeszcze do
    zawarcia ugody pomiędzy Stronami, na dzień składania wniosku nie jest możliwe
    wskazanie konkretnej wysokości salda zadłużenia.
    Zgodnie z postanowieniami zawartymi w § 2 ugody, Bank zobowiąże się do częściowego
    zwrotu zapłaconych przez Wnioskodawczynię rat kapitałowo-odsetkowych na rzecz
    Wnioskodawczyni i Zainteresowanego w kwocie 270 000 PLN. Zwrot kwoty wskazanej
    powyżej nastąpi w terminie 7 dni od dnia przedstawienia Bankowi przez
    Wnioskodawczynię i Zainteresowanego pisma zawierającego oświadczenie o cofnięciu
    pozwu w postępowaniu z powództwa Wnioskodawczyni i Zainteresowanego wraz ze
    zrzeczeniem się roszczeń (§ 2 ust. 1-2 ugody). Dodatkowo, z dniem dokonania zwrotu
    kwoty 270 000 PLN, Bank zwolni Wnioskodawczynię i Zainteresowanego z długu (umorzy
    zadłużenie Wnioskodawczyni i Zainteresowanego) w zakresie pozostałej do spłaty kwoty,
    wskazanej w § 1 ust. 7 ugody (treść tego paragrafu została opisana we wniosku powyżej), a
    Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany zwolnienie przyjmą.
    W oparciu o zapisy zawarte w § 3 ugody, Wnioskodawczyni i Zainteresowany zobowiążą
    się do cofnięcia, na zasadzie art. 203 § 3 KPC, w całości pozwu w postępowaniu z
    powództwa Wnioskodawczyni i Zainteresowanego wraz ze zrzeczeniem się roszczeń
    dochodzonych w tym postępowaniu, w terminie 3 dni kalendarzowych od dnia zawarcia

    ugody. Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany oświadczą także, że zwrot kwoty 270 000
    PLN wyczerpuje całość roszczeń Wnioskodawczyni i Zainteresowanego względem Banku.
    Ponadto, Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany oświadczą, że gdyby istniały jakiekolwiek
    prawa i roszczenia Wnioskodawczyni i Zainteresowanego z tytułu Umowy Kredytu lub
    związane z Umową Kredytu (w tym roszczenia związane z niewykonaniem, nieistnieniem
    czy nieważnością Umowy Kredytu, nienależnym świadczeniem i bezpodstawnym
    wzbogaceniem), Wnioskodawczyni i Zainteresowany nieodwołalnie się ich zrzekną w
    najpełniejszym możliwym zakresie i oświadczą, że nie będą ich dochodzili w przyszłości na
    drodze sądowej.
    W oparciu o zapisy zawarte w § 3 ugody, Bank oświadczy, iż z dniem zapłaty, wszystkie
    prawa i roszczenia Banku z tytułu Umowy Kredytu lub związane z Umową Kredytu (w tym
    roszczenia związane z niewykonaniem, nieistnieniem czy nieważnością Umowy Kredytu,
    nienależnym świadczeniem i bezpodstawnym wzbogaceniem) zostaną zaspokojone, a
    gdyby jakiekolwiek roszczenia i prawa istniały, Bank nieodwołanie się ich zrzeknie w
    najpełniejszym możliwym zakresie i oświadczy, że nie będzie ich dochodzić w przyszłości
    na drodze sądowej.
    Dodatkowo, Bank oświadczy, że z dniem zapłaty na rzecz Wnioskodawczyni i
    Zainteresowanego kwoty 270 000 PLN zwalnia Wnioskodawczynię i Zainteresowanego z
    długu (umarza zadłużenie Wnioskodawczyni i Zainteresowanego z tytułu kredytu) w
    zakresie pozostałego do spłaty salda kredytu, tj. wszelkich wierzytelności Banku
    wynikających z Umowy Kredytu z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty oraz
    odsetek umownych lub karnych lub innych kosztów, na które składają się:
      a) zadłużenie z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty wraz z odsetkami
        umownymi lub karnymi lub innymi kosztami, o którym mowa w § 1 ust. 7;
      b) a także dalsze zadłużenie z tytułu odsetek umownych lub odsetek karnych lub
        innych kosztów naliczonych od dnia wskazanego w § 1 ust. 7 do dnia zapłaty na
        rzecz Zainteresowanych przez Bank kwoty 270 000 PLN.
    Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany oświadczą, że przyjmują opisane powyżej
    zwolnienie z długu (umorzenie zadłużenia Wnioskodawczyni i Zainteresowanego z tytułu
    kredytu).
    Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany podkreślają, że zawarcie przedmiotowej ugody
    wynika przede wszystkim z faktu, że jak wynika z orzecznictwa sądów dotyczącego wad
    umów kredytów powiązanych z walutą obcą, istnieją podstawy prawne do stwierdzenia,
    że Umowa Kredytowa zawarta pomiędzy Wnioskodawczynią i Zainteresowanym a
    Bankiem jest nieważna. Mając jednak na uwadze zasady ekonomiki procesu, jego
    czasochłonność oraz wolę Stron co do polubownego zakończenia sporu, korzystniejszym
    rozwiązaniem będzie zawarcie ugody.

    Nadmienić przy tym należy, że gdyby Umowa Kredytowa nie zawierała niedozwolonych
    klauzul o denominacji do CHF, to obecnie Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany
    spłaciliby już kapitał w PLN. Kwota spłaty przewyższa bowiem kwotę postawioną (w PLN)
    przez Bank do dyspozycji Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego w dniu wypłaty
    kredytu.
    Wolą Wnioskodawczyni, Zainteresowanego oraz Banku jest doprowadzenie do takiego
    stanu, jaki by istniał w sytuacji, gdyby do zawarcia umowy w ogóle nie doszło lub gdyby
    Umowa Kredytu została unieważniona przez sąd. W obydwu przypadkach skutek będzie
    ten sam, tj. wzajemny zwrot świadczeń wynikających z nieważnej umowy. Stąd też,
    zważywszy na to, że Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany dokonali już spłaty całego
    kapitału, a ponadto znacznie go nadpłacili, zaległość wobec Banku wygaśnie, a ponadto
    Bank zwróci Wnioskodawczyni i Zainteresowanemu niemalże całą wpłaconą kwotę, która
    przewyższać będzie kwotę Im wypłaconą.
    W rzeczywistości, nie dojdzie zatem do zwolnienia Wnioskodawczyni oraz
    Zainteresowanego z długu, a jedynie do wzajemnych rozliczeń pomiędzy stronami Umowy
    Kredytu – w taki sam sposób, jak miałoby to miejsce, gdyby do zawarcia umowy nie doszło
    lub gdyby sąd uznał, że Umowa Kredytu jest nieważna. Z rozmów prowadzonych z
    pełnomocnikiem procesowym reprezentującym Bank wynika, iż nie ma żadnej możliwości
    negocjowania treści zaproponowanej ugody, w ten sposób, aby usunąć z niej zapisy
    dotyczące zwolnienia z długu, mimo że tak jak już wskazano powyżej, co do zasady wolą
    Stron nie jest zwolnienie z długu Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego, a dokonanie
    zwrotu wzajemnych świadczeń.

## Dodatkowe informacje

do zdarzenia przyszłego:
      1) w związku z zawarciem Umowy Kredytu Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanemu
        została wypłacona kwota w wysokości 1 020 250,89 PLN;
      2) na dzień 5 kwietnia 2024 r. Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany wpłacili łącznie
        na rzecz Banku kwotę 1 367 186,01 PLN co oznacza, że Wnioskodawczyni oraz
        Zainteresowany nadpłacili już otrzymaną kwotę kapitału;
      3) kwota zwrotu 270 000 PLN ustalona została pomiędzy Stronami w trakcie
        pertraktacji ugodowych, niemniej jednak zgodnie z wolą Stron stanowi ona
        częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych oraz:
        a) nie stanowi wynagrodzenia za odstąpienie przez Wnioskodawczynię oraz
          Zainteresowanego od dochodzenia dalszych roszczeń związanych z umową
          kredytową;
        b) nie jest odszkodowaniem jakie Bank ma wypłacić Wnioskodawczyni oraz
          Zainteresowanemu;

        c) nie jest zadośćuczynieniem ze strony Banku.
      4) w treści ugody z Bankiem nie ma zapisów, że umorzenie pozostałego do spłaty
        zadłużenia oraz zwrot zaproponowanych kwot jest skutkiem uznania umowy
        kredytu za nieważną w wyniku zawarcia przez Bank w umowie klauzul abuzywnych.
        W treści ugody wskazano, że zgodnym celem Stron jest uniknięcie wskazanych
        ryzyk związanych z dalszym prowadzeniem sporów sądowych, zakończenie stanu
        niepewności prawnej i polubowne zakończenie sporów pomiędzy Stronami, a
        niniejsza ugoda ma wyeliminować niepewność prawną w najpełniejszym możliwym
        zakresie.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że zgodnie z zawartą umową o kredyt
    hipoteczny, wszyscy Kredytobiorcy odpowiadają za spłatę solidarnie, a więc do pełnej
    wysokości.
    Kredyt hipoteczny został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jaki dokładnie cel zaciągnięcia kredytu hipotecznego
    został wpisany w umowie kredytowej z bankiem?”, wskazali Państwo, że w treści umowy
    kredytowej jako cel kredytu wskazano zakup nieruchomości na rynku pierwotnym oraz
    pokrycie kosztów transakcji.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy lokale mieszkalne na zakup których został zaciągnięty
    w 2008 r. kredyt hipoteczny są położone w Polsce lub innym państwie członkowskim Unii
    Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego
    albo w Konfederacji Szwajcarskiej?”, wskazali Państwo, że lokale mieszkalne są położone w
    Polsce, w (...).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jaki tytuł prawny przysługuje Pani i drugiemu
    kredytobiorcy do każdego z lokali mieszkalnych na zakup których zaciągnięto w 2008 r.
    kredyt hipoteczny (lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, inny – jaki)?”, wskazali Państwo, że aktualnie,
    w związku z zawarciem (...) 2023 r. umowy o podział majątku wspólnego, tytuł prawny do
    obu lokali mieszkalnych, gdzie każdy z nich stanowi odrębną nieruchomość przysługuje
    Wnioskodawczyni. Jednocześnie, Wnioskodawczyni wskazuje, że do (...) 2023 r.
    Wnioskodawczyni i drugi Kredytobiorca pozostawali w ustroju majątkowym wspólności
    ustawowej.
    Do zawarcia umowy przenoszącej na Wnioskodawczynię i drugiego Kredytobiorcę
    własność lokali mieszkalnych doszło (...) 2008 r.

    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w dacie zawarcia umowy przenoszącej własność
    lokali mieszkalnych na rzecz Pani i drugiego kredytobiorcy:
      a) cena sprzedaży lokali mieszkalnych została w umowie określona łącznie jako jedna i
        niepodzielna kwota, czy umowa wyszczególniła odrębne kwoty dotyczące każdego z
        dwóch lokali mieszkalnych?”, wskazali Państwo, że cena sprzedaży lokali
        mieszkalnych została określona odrębnie dla każdego z nich, przy czym:
        cena sprzedaży dla pierwszego lokalu wynosiła (...) PLN,
        cena sprzedaży dla drugiego lokalu wynosiła (...) PLN,
      b) „lokale mieszkalne stanowiły jedno połączone ze sobą i posiadające jedno wejście
        mieszkanie, czy dwa odrębne lokale mieszkalne posiadające osobne wejścia?”,
        wskazali Państwo, że w dacie zawarcia umowy przenoszącej własność lokali
        mieszkalnych nieruchomości stanowiły dwa odrębne lokale mieszkalne posiadające
        osobne wejścia. Po odbiorze nieruchomości będących w stanie deweloperskim,
        Wnioskodawczyni wraz z drugim Kredytobiorcą wykonali niezbędne prace
        budowlane, mające na celu połączenie nieruchomości w jeden docelowy lokal;
      c) „każdy z lokali mieszkalnych posiadał odrębną księgę wieczystą?”, wskazali Państwo,
        że tak, każdy z lokali mieszkalnych posiadał odrębną księgę wieczystą;
      d) „miały jedno oznaczenie numeracyjne (jeden adres), czy dwa odrębne adresy?”,
        wskazali Państwo, że każdy z lokali mieszkalnych posiadał odrębny adres, tj.
        odrębne oznaczenie numeracyjne.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy ww. kredyt hipoteczny jest to kredyt mieszkaniowy
    zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze
    zm.)?”, wskazali Państwo, że w ocenie Wnioskodawczyni jest to kredyt mieszkaniowy
    zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. na nabycie lokali mieszkaniowych
    stanowiących odrębne nieruchomości. Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że do
    każdego z lokali mieszkalnych przynależy także miejsce postojowe – nieposiadające
    oddzielnej księgi wieczystej. Wobec powyższego, należy przyjąć, że lokale mieszkalne wraz
    z miejscami postojowymi stanowią jako całość lokale mieszkalne mieszczące się we
    wspomnianym wcześniej katalogu wydatków mieszkaniowych.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy celem zakupu pierwszego lokalu mieszkalnego na
    zakup którego zaciągnięty został w 2008 r. kredyt hipoteczny jest zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych:
      jednego gospodarstwa domowego albo

      więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2024 r. poz. 596 ze zm.)?”,
    wskazali Państwo, że w ocenie Wnioskodawczyni, celem zakupu pierwszego lokalu
    mieszkalnego było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego, tworzonego przez: Wnioskodawczynię, drugiego Kredytobiorcę oraz Ich dzieci.
    Mając jednak na uwadze fakt, iż metraż mieszkania był za mały, a jednocześnie nie było
    dostępnych większych mieszkań w lokalizacji i zasięgu finansowym Wnioskodawczyni i
    drugiego Kredytobiorcy, potrzeby te zostały zaspokojone dopiero poprzez zakup drugiego
    lokalu mieszkalnego i połączenia obu lokali w jedną nieruchomość. W ocenie
    Wnioskodawczyni, cały kredyt był zaciągnięty na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
    jednego gospodarstwa domowego (pomimo tego, iż doszło do nabycia dwóch lokali
    mieszkalnych, lokale te w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych zostały faktycznie
    połączone w jedno mieszkanie).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy celem zakupu drugiego lokalu mieszkalnego na
    zakup którego zaciągnięty został w 2008 r. kredyt hipoteczny jest zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych:
      jednego gospodarstwa domowego albo
      więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2024 r. poz. 596 ze zm.)?”,
    wskazali Państwo, że w ocenie Wnioskodawczyni, celem zakupu drugiego lokalu
    mieszkalnego było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego, tworzonego przez: Wnioskodawczynię, drugiego Kredytobiorcę oraz Ich dzieci.
    Mając na uwadze fakt, iż metraż pierwszego lokalu mieszkalnego był za mały, a
    jednocześnie nie było dostępnych większych mieszkań w lokalizacji i zasięgu finansowym
    Wnioskodawczyni i drugiego Kredytobiorcy, potrzeby te zostały zaspokojone dopiero
    poprzez zakup drugiego lokalu mieszkalnego i połączenia obu lokali w jedną
    nieruchomość. W ocenie Wnioskodawczyni, cały kredyt był zaciągnięty na zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego (pomimo tego, iż doszło do
    nabycia dwóch lokali mieszkalnych, lokale te w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych
    zostały faktycznie połączone w jedno mieszkanie).
    Planowo, do zawarcia ugody z bankiem dojdzie w 2025 r., a stronami ugody będą:
    Wnioskodawczyni, drugi Kredytobiorca oraz Bank, który udzielił kredytu hipotecznego.

    W ramach ugody, poza umorzeniem części wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    oraz wypłaty konkretnej kwoty, nie nastąpi „przewalutowanie” kredytu hipotecznego.
    W dacie zawarcia ugody z bankiem lokale mieszkalne będą posiadały odrębne księgi
    wieczyste.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „wobec wskazania w opisie sprawy, że bank „zwalnia
    Wnioskodawczynię i Zainteresowanego z długu (umarza zadłużenie Wnioskodawczyni i
    Zainteresowanego z tytułu kredytu) w zakresie pozostałego do spłaty salda kredytu, tj.
    wszelkich wierzytelności Banku wynikających z Umowy Kredytu z tytułu kapitału kredytu
    pozostałego do spłaty oraz odsetek umownych lub karnych lub innych kosztów, na które
    składają się:
      a) zadłużenie z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty wraz z odsetkami
        umownymi lub karnymi lub innymi kosztami, o którym mowa w § 1 ust. 7.
      b) a także dalsze zadłużenie z tytułu odsetek umownych lub odsetek karnych lub
        innych kosztów naliczonych od dnia wskazanego w § 1 ust. 7 do dnia zapłaty na
        rzecz Zainteresowanych przez Bank kwoty 270 000 PLN”
      - proszę wskazać, na jakie „inne koszty” składać się będzie kwota umorzenia w zakresie
        pozostałego do spłaty salda kredytu?”, wskazali Państwo, że pod pojęciem innych
        kosztów rozumieć należy wszystkie ewentualne koszty, które Wnioskodawczyni oraz
        drugi Kredytobiorca ponoszą w związku z umową, z wyłączeniem odsetek, np.
        opłaty za rozpatrzenie wniosku, opłaty za obsługę rachunku bankowego.
        Wnioskodawczyni wskazuje przy tym, iż jest to standardowy zapis umowny w
        ugodach proponowanych przez bank, a w przypadku Wnioskodawczyni oraz
        drugiego Kredytobiorcy żadna kwota umorzenia nie będzie związana z innymi
        kosztami.
    Wnioskodawczyni nigdy nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 102).
    Drugi Kredytobiorca nigdy nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 102).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „W odniesieniu do kwoty, którą bank zobowiązał się Pani i
    drugiemu kredytobiorcy wypłacić, proszę wskazać:

      a) Z jakiego tytułu (tytułów) zostanie Pani i drugiemu kredytobiorcy wypłacona przez
        bank konkretna kwota pieniężna?”, wskazali Państwo, że kwota ta stanowić będzie
        częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych, które Wnioskodawczyni wraz z
        drugim Kredytobiorcą zapłacili na rzecz Banku w związku z Umową Kredytową.
        Postanowienia ugody w zakresie zwrotu tej kwoty wynikają z faktu, iż w przypadku
        uznania, że w związku z klauzulami abuzywnymi zastosowanymi przez Bank,
        Umowa Kredytu jest nieważna, Wnioskodawczyni oraz drugi z Kredytobiorców
        dokonali już spłaty całego otrzymanego kapitału, a ponadto znacznie go nadpłacili;
      b) „Czy kwota, którą bank zobowiązał się Pani i drugiemu kredytobiorcy wypłacić będzie
        stanowiła kwotę nadwyżki (nadpłaty) powstałej w wyniku zmiany waluty z franka
        szwajcarskiego na polski złoty (przewalutowania) i czy z zawartej ugody z bankiem
        będzie wynikało, że bank zwróci Pani i drugiemu kredytobiorcy określoną kwotę
        pieniężną tytułem nadpłaty (nadwyżki)? Czy w wyniku przewalutowania powstanie
        nadpłata wpłaconych przez Panią i drugiego kredytobiorcę środków pieniężnych w
        ramach spłat kapitałowo-odsetkowych, które bank zobowiąże się Pani i drugiemu
        kredytobiorcy zwrócić?”, wskazali Państwo, że w związku z zawartą ugodą formalnie
        nie dojdzie do przewalutowania kredytu. Saldo zadłużenia Wnioskodawczyni oraz
        drugiego Kredytobiorcy na dzień poprzedzający dzień zawarcia ugody w dalszym
        ciągu wyrażone zostanie w walucie CHF. Niemniej jednak cała konstrukcja ugody
        docelowo zmierza do odzwierciedlenia sytuacji, w której Umowa Kredytu zostałaby
        unieważniona i Strony byłyby zobowiązane do tego, aby zwrócić sobie wzajemnie
        wszystko to, co otrzymały na skutek zawarcia i realizacji Umowy Kredytowej. W
        związku z powyższym, zważywszy na to, że łącznie wszystkie zapłacone przez
        Wnioskodawczynię i drugiego Kredytobiorcę kwoty (w walucie PLN/przeliczone na
        CHF) na rzecz Banku przewyższają kwotę kapitału wypłaconego przez Bank na rzecz
        Wnioskodawczyni i drugiego Kredytobiorcy (w walucie CHF/przeliczone na PLN),
        Strony uznają, że Wnioskodawczyni i drugi Kredytobiorca nie są już zobowiązani do
        spłaty kredytu, a ponadto Bank dokona na rzecz Wnioskodawczyni i drugiego
        Kredytobiorcy częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych, które
        Wnioskodawczyni wraz z drugim Kredytobiorcą zapłacili na rzecz Banku w związku z
        Umową Kredytową, ponad kwotę udzielonego kredytu. Na skutek zawartej ugody
        Wnioskodawczyni i drugi Kredytobiorca nie otrzymają nic, ponad kwoty uiszczane
        przez Nich tytułem spłaty kredytu mieszkaniowego.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy poza wypłatą na rzecz Pani i drugiego kredytobiorcy
    kwoty nadpłaty (nadwyżki), w skład kwoty, którą bank zobowiąże się wypłacić na rzecz
    Pani i drugiego kredytobiorcy będzie wchodziła jeszcze inna kwota (z jakiego tytułu), a
    jeżeli tak, to:

      Czy ugoda z bankiem będzie wyodrębniała kwotę inną niż nadpłata jako odrębne
      świadczenie banku na rzecz Pani i drugiego kredytobiorcy (czyli świadczenie inne niż
      np. zwrot nadpłaconego kredytu i odsetek)? – jeśli tak, czy ugoda będzie określała
      charakter przedmiotowego świadczenia (jeśli tak, w jaki sposób)?
      Czy inna kwota niż nadpłata, którą bank zobowiąże się Pani i drugiemu kredytobiorcy
      wypłacić będzie stanowiła zwrot uiszczonych przez Panią i drugiego kredytobiorcy
      kwot tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku, zawartych w ratach kredytu?
      Czy z zawartej ugody z bankiem będzie wynikać, że ww. kwota inna niż kwota
      nadpłaty, którą bank zobowiąże się Pani i drugiemu kredytobiorcy wypłacić będzie
      zwrotem na rzecz Pani i drugiego kredytobiorcy środków pieniężnych, które
      wcześniej, na mocy umowy finansowania kredytu mieszkaniowego, Pani i drugi
      kredytobiorca przekazali na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-
      odsetkowych od otrzymanego finansowania?
      Czy ww. kwota inna niż kwota nadpłaty, którą bank zobowiąże się Pani i drugiemu
      kredytobiorcy wypłacić będzie stanowić przysporzenie ponad kwoty uiszczane przez
      Panią i drugiego kredytobiorcy tytułem spłaty kredytu mieszkaniowego?
      Na jakiej podstawie (w oparciu o jakie wartości lub wskaźniki) zostanie w ugodzie
      ustalona ww. kwota inna niż kwota nadpłaty?
      Czy ww. kwota została już wypłacona przez bank Pani i drugiemu kredytobiorcy, a
      jeżeli tak, to kiedy?”,
    wskazali Państwo, że poza wypłatą na rzecz Wnioskodawczyni i drugiego Kredytobiorcy
    kwoty nadpłaty (nadwyżki), w skład kwoty, którą Bank zobowiąże się wypłacić na rzecz
    Wnioskodawczyni i drugiego Kredytobiorcy nie będzie wchodziła żadna inna kwota ponad
    kwotę 270 000 PLN tytułem częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych.
    Pytania
      1) Czy kwota wynikająca ze zwolnienia Wnioskodawczyni i Zainteresowanego z długu
        pozostałego do spłaty na rzecz Banku na podstawie zawartej ugody sądowej (kwota
        umorzenia), będzie stanowiła dla Wnioskodawczyni i Zainteresowanego przychód, o
        którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
        czy powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
      2) W przypadku uznania przez Organ podatkowy, że na skutek zawarcia ugody i
        umorzenia części kapitału po stronie Wnioskodawczyni i Zainteresowanego
        powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
        fizycznych, czy Wnioskodawczyni i Zainteresowany będą uprawnieni do
        skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
        (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
        mieszkaniowe, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
        r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
        (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele

        mieszkaniowe wraz ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Ministra Finansów z
        dnia 20 grudnia 2022 r.?
      3) Czy kwota 270 000 PLN zwrócona przez Bank tytułem częściowego zwrotu rat
        kapitałowo-odsetkowych, będzie stanowiła dla Wnioskodawczyni i
        Zainteresowanego przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych i czy powinna podlegać opodatkowaniu
        podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Ad 1.
    Wskazana w treści ugody kwota wynikająca ze zwolnienia Wnioskodawczyni i
    Zainteresowanego z długu pozostałego do spłaty na rzecz Banku na podstawie zawartej
    ugody sądowej (kwota umorzenia), nie będzie stanowiła dla Wnioskodawczyni i
    Zainteresowanego przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym nie będzie podlegać opodatkowaniu
    tym podatkiem.
    Ad 2.
    W przypadku uznania przez Organ podatkowy, że na skutek zawarcia ugody i
    umorzenia części kapitału po stronie Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego
    powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, Wnioskodawczyni i Zainteresowany będą uprawnieni do skorzystania z
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zgodnie z
    rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wraz ze zmianą wynikającą z
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2022 r.
    Ad 3.
    Wskazana w treści ugody kwota 270 000 PLN zwrócona przez Bank tytułem
    częściowego zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych, nie będzie stanowiła dla
    Wnioskodawczyni i Zainteresowanego przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym nie będzie
    podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców
    I. Uzasadnienie stanowiska wskazanego w pkt 1 oraz w pkt 3 wniosku.
    Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych określają przepisy
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i
    52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś
    jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady
    dotyczą:

      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznymi lub ważnym interesem
      podatników).
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Stosownie do tego przepisu, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-
    15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie
    podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym
    przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem
    przychodów są także inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych
    niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika
    ma charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1
    pkt 1-8b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest przypisywane do
    źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z elementów gwarantujących
    realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za
    przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu

    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
    tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
    umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
    określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
    Prawo bankowe (dalej jako: ustawa prawo bankowe).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
    Zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych, przychód po stronie kredytobiorcy
    pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub
    odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe
    (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany nie kwestionują tego stanowiska, pragną jednak
    wskazać, że w niniejszym stanie faktycznym, rzeczywistym skutkiem zawarcia ugody
    będzie doprowadzenie do takiego stanu, jaki by istniał w sytuacji, gdyby do zawarcia
    umowy w ogóle nie doszło lub gdyby Umowa Kredytu została unieważniona przez sąd.
    Z uwagi na to, pomimo formalnego użycia w treści ugody sformułowań typu
    „zwolnienie z długu” czy „umorzenie postępowania”, w rzeczywistości nie mamy do
    czynienia z żadnym przysporzeniem ze strony Wnioskodawczyni oraz
    Zainteresowanego.
    Kwota wynikająca z ugody stanowić będzie co do zasady różnicę pomiędzy wpłatami
    dokonanymi przez Wnioskodawczynię i Zainteresowanego a wysokością otrzymanego
    kapitału. Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany nie uzyskają więc nic więcej, poza tym,
    co wpłacili na rzecz Banku.
    Potwierdzenie powyższego stanowi także fakt, iż nie można mówić o umorzeniu długu,
    gdy dług ten nie istnieje z uwagi na to, że umowa, z której miałby on wynikać jest
    nieważna. Dodatkowo, Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany jeszcze raz pragną
    podkreślić, że celem zawarcia ugody do wzajemnych rozliczeń pomiędzy Stronami
    umowy jest doprowadzenie do takiego stanu, jaki by istniał w sytuacji, gdyby do
    zawarcia umowy w ogóle nie doszło lub gdyby Umowa Kredytu została unieważniona
    przez sąd.
    Zgodnie natomiast z art. 199a Ordynacji podatkowej, organ podatkowy dokonując
    ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a
    nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego, w związku z
    zawarciem ugody z Bankiem, nie uzyskają Oni przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie spowoduje to po Ich stronie
    obowiązku zapłaty podatku dochodowego.
    Stanowisko Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego w zakresie braku powstania
    przysporzenia majątkowego z tytułu otrzymanego zwrotu potwierdzają również m.in.
    następujące interpretacje indywidualne:

      z 25 listopada 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.764.2024.1.KF;
      z 21 października 2024 r., nr 0115-KDIT1.4011.495.2024.2.DB;
      z 29 lipca 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ;
      z 17 lipca 2024 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.394.2024.2.DA;
      z 23 kwietnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.207.2024.1.MKA.
    II. Uzasadnienie stanowiska wskazanego w pkt 2 wniosku.
    Jedynie z daleko idącej ostrożności w sytuacji, gdyby Organ podatkowy uznał, że na
    skutek zawarcia ugody z Bankiem po stronie Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego
    powstanie jakikolwiek przychód podlegający opodatkowaniu na gruncie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany stoją
    na stanowisku, że będą uprawnieni do skorzystania w tym zakresie z zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zgodnie z rozporządzeniem
    Ministra Finansów.
    Uzasadniając swoje stanowisko, Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany wskazują, że
    zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
        inwestycji mieszkaniowej
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
    całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
    gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
    mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu

    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn.
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
    gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
    albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
    osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
    osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
    zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 rozporządzenia Ministra Finansów stanowi, że zaniechanie, o którym mowa
    w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
    2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o
    kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębna nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego

        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Reasumując, zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
      1) kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w
        przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty
        mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
        do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
      3) kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
      4) kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
        kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany spełniają wszystkie warunki wskazane powyżej,
    z uwagi na to, że:
      1) kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej (pomimo tego,
        iż doszło do nabycia dwóch lokali mieszkalnych, lokale te w celu zaspokojenia
        potrzeb mieszkaniowych zostały faktycznie połączone w jedno mieszkanie);
      2) kredyt był udzielony przez podmiot uprawniony do udzielania kredytów na
        podstawie odrębnych ustaw przed 15 stycznia 2015 r. (Wnioskodawczyni oraz
        Zainteresowany zawarli Umowę Kredytu 1 lipca 2008 r.);
      3) kredyt został zabezpieczony hipotecznie;
      4) zarówno Wnioskodawczyni, jak i Zainteresowany, nie korzystali dotychczas z
        zaniechania poboru podatku.
    Uzasadniając stanowisko wskazane w pkt 1 powyżej, tj. że w niniejszym stanie
    faktycznym kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany pragną wskazać, że § 1 ust. 5 rozporządzenia
    Ministra Finansów definiuje pojęcie inwestycji mieszkaniowej jako zmierzającej do
    „zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych”. Określa ją zatem poprzez wskazanie celu
    inwestycji. Mając na względzie wskazaną regulację, inwestycję mieszkaniową należy –
    zdaniem Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego – rozumieć szeroko, jako
    obejmującą wszelkie działania służące zapewnieniu lokum. Należy mieć także na
    względzie powód wydania rozporządzenia Ministra Finansów, jakim była pomoc
    osobom, które zaciągnęły kredyty denominowane w walutach obcych lub do nich
    indeksowane (polepszenie sytuacji kredytobiorców) oraz liczne wyroki sądów
    uznających wadliwość prawną tego typu kredytów. Z tego względu kredyt zaciągnięty
    przez Wnioskodawczynię oraz Zainteresowanego w 2008 r. należy uznać za
    mieszkaniowy, bowiem zaciągnięty na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny,

    stanowiącej jedno gospodarstwo domowe, poprzez realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej w postaci nabycia lokali mieszkalnych połączonych w jedno mieszkanie.
    Zgodnie ze stanem faktycznym, w tym bowiem celu cały przedmiotowy kredyt został w
    2008 r. zaciągnięty.
    W ocenie Wnioskodawczyni oraz Zainteresowanego, brak jest logicznej i spójnej
    argumentacji, która uzasadniałaby stanowisko, że w świetle brzmienia i celu § 1 ust. 5
    pkt 1 rozporządzenia, nabycie dwóch lokali mieszkalnych oraz połączenie ich w jedno
    mieszkanie w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, nie mogłoby służyć realizacji
    jednej inwestycji mieszkaniowej rodziny Wnioskodawczyni i Zainteresowanego –
    zwłaszcza jeśli jeden lokal mieszkalny (z uwagi na jego powierzchnię) celu takiego nie
    spełniał. Taka interpretacja przepisów rozporządzenia Ministra Finansów stanowiłaby
    także o nierównym traktowaniu podatników. Finalnie bowiem, na skutek połączenia
    dwóch odrębnych lokali, sytuacja mieszkaniowa Wnioskodawczyni i Zainteresowanego
    jest bowiem taka sama jak innych podatników, którzy od razu nabyli jeden większy lokal
    mieszkalny.
    Podsumowując, z uwagi na przeznaczenie przez Wnioskodawczynię oraz
    Zainteresowanego całości środków pieniężnych uzyskanych z Umowy Kredytu na zakup
    dwóch lokali mieszkalnych, a następnie połączenie tych lokali w jedną nieruchomość w
    celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni i Zainteresowanego,
    uznać należy, że zostały spełnione warunki do zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zgodnie z rozporządzeniem Ministra
    Finansów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).

    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów

    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiących częściowy zwrot rat
    kapitałowo-odsetkowych, które Państwo zapłacili na rzecz banku w związku z umową
    kredytową
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.

    Wobec powyższego, skoro jak Państwo wskazali we wniosku i jego uzupełnieniu – kwota,
    którą bank zobowiązał się Państwu wypłacić będzie stanowić częściowy zwrot rat
    kapitałowo-odsetkowych, które Państwo zapłacili na rzecz banku w związku z umową
    kredytową oraz na skutek zawartej ugody nie otrzymają Państwo nic ponad kwoty
    uiszczane przez Państwa tytułem spłaty kredytu mieszkaniowego, to stwierdzam, że zwrot
    ten nie będzie stanowił dla Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowiła zwrot własnych
    pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie będą Państwo mieli obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla
    celów podatkowych.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy Kodeks cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem
    wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył
    zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do
    czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem
    zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do
    zwolnienia z długu.
    Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie
    umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik)
    zwolnienie z długu.
    Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie jest przysporzenie po
    stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego majątku. Skoro zatem
    dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on przychód, bowiem uzyskuje
    on przysporzenie.
    Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają
    się dwa elementy:
      1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania,
      2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.
    Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności
    istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego.

    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Poprawność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że
    „gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też
    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy”.
    Jak przedstawili Państwo w opisie sprawy, bank wystąpił z propozycją ugody, w której
    oświadczy, że z dniem zapłaty na rzecz Państwa kwoty 270 000 zł zwalnia Państwa z długu
    (umarza Państwa zadłużenie z tytułu kredytu) w zakresie pozostałego do spłaty salda
    kredytu, tj. wszelkich wierzytelności banku wynikających z umowy kredytu z tytułu kapitału
    kredytu pozostałego do spłaty oraz odsetek umownych lub karnych lub innych kosztów,
    na które składają się:
      a) zadłużenie z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty wraz z odsetkami
        umownymi lub karnymi lub innymi kosztami, o którym mowa w § 1 ust. 7;
      b) a także dalsze zadłużenie z tytułu odsetek umownych lub odsetek karnych lub
        innych kosztów naliczonych od dnia wskazanego w § 1 ust. 7 do dnia zapłaty na
        rzecz Państwa przez bank kwoty 270 000 PLN.
    Państwo oświadczą, że przyjmują opisane powyżej zwolnienie z długu w zakresie
    pozostałego do spłaty salda kredytu (umorzenie Państwa zadłużenia z tytułu kredytu).
    Skoro zatem, w wyniku ugody z bankiem nastąpi zwolnienie Państwa z długu (umorzenie
    Państwa zadłużenie z tytułu kredytu), tj. wszelkich wierzytelności banku wynikających z
    umowy kredytu z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty oraz odsetek umownych
    lub karnych lub innych kosztów i Państwo to zwolnienie z długu przyjmą, to wskutek
    zmniejszenia Państwa zobowiązań wobec banku (umorzenia zadłużenia w zakresie
    pozostałego do spłaty salda kredytu), po Państwa stronie nastąpi przysporzenie
    majątkowe.
    Przy czym, przedstawiając własne stanowisko w sprawie powołali się Państwo na art. 199a
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111),
    który stanowi, że:
      § 1. Organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia
      zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli
      złożonych przez strony czynności.
      § 2. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności
      prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.

      § 3. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań
      strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do
      istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki
      podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie
      istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.
    W odniesieniu do wskazanego przez Państwa przepisu prawa wskazuję, że organy
    podatkowe nie mają prawa ingerować w treść zawieranych ugód i przyjęte w nich
    ustalenia, chyba że postanowienia ugód naruszają przepisy podatkowe, a to może być
    stwierdzone jedynie w trakcie przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji
    postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 199a § 1 i 2 ustawy Ordynacja
    podatkowa, organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia
    zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli
    złożonych przez strony czynności, a jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej
    dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności
    prawnej.
    Natomiast organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie ma prawnej
    możliwości ingerencji w treść tych ugód. Z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa wynika
    bowiem, iż powołany art. 199a ww. ustawy nie ma zastosowania w postępowaniu w
    przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnej.
    Zatem, Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie jest właściwy do
    ustalenia czy w rzeczywistości nie dojdzie do zwolnienia Państwa z długu, a jedynie do
    wzajemnych rozliczeń pomiędzy Stronami umowy kredytu, w taki sam sposób jaki miałoby
    to miejsce, gdyby do zawarcia umowy nie doszło lub gdyby sąd uznał, że umowa kredytu
    jest nieważna – lecz jest właściwy do oceny skutków tej ugody na gruncie prawa
    podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym stwierdzam, że wartość umorzonych Państwu kwot wierzytelności z tytułu
    kredytu hipotecznego (kwoty kapitału i odsetek), na podstawie ugody z bankiem, którą
    zawrą Państwo w 2025 r., będzie stanowić przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2024 r.
    poz. 102 ze zm.):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
            – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
            jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1
            ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z
            2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 3 ww. rozporządzenia zmieniony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20
    grudnia 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1912), które weszło w życie 24 grudnia 2024 r.
    stanowi, że:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:

          1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego
            działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
            finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
            ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
          2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub
            udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub
            udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do
            lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu
            jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie,
            oraz
          3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z
            dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
      określone w ust. 1.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia zmieniony ww. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia
    20 grudnia 2024 r. stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    W myśl natomiast § 4a ww. rozporządzenia dodanego rozporządzeniem zmieniającym z
    dnia 20 grudnia 2024 r.:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego

      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Wobec powyższego, zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych
    od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych
    hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w
    przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Kwota ww. wierzytelności może
    przy tym obejmować kapitał, odsetki, a także prowizje oraz poniesione opłaty niezbędne
    do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
    szczególności ubezpieczeń. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na
    wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w 2008 r. postanowili Państwo
    zakupić docelowe mieszkanie dla swojej rodziny. Wobec braku dostępności większych
    mieszkań – w Państwa lokalizacji i zasięgu finansowym, zdecydowali się Państwo na zakup
                                          2dwóch przylegających do siebie mieszkań o powierzchni około 65 m każde, celem
    połączenia ich w jeden duży lokal mieszkalny.
    W tym celu, 1 lipca 2008 r. zawarli Państwo umowę kredytu hipotecznego na zakup
    nieruchomości mieszkalnych, o których mowa powyżej. W treści umowy kredytowej jako
    cel kredytu wskazano zakup nieruchomości na rynku pierwotnym oraz pokrycie kosztów
    transakcji. Do zawarcia umowy przenoszącej na Państwa własność lokali mieszkalnych
    doszło (...) 2008 r. W dacie zawarcia umowy przenoszącej własność lokali mieszkalnych
    każdy z lokali mieszkalnych posiadał odrębną księgę wieczystą, odrębny adres – tj.
    odrębne oznaczenie numeracyjne oraz osobne wejście. Cena sprzedaży lokali
    mieszkalnych została w umowie przenoszącej własność tych lokali mieszkalnych określona
    odrębnie dla każdego z nich. Do każdego z lokali mieszkalnych przynależy także miejsce
    postojowe nieposiadające oddzielnej księgi wieczystej. Celem zakupu pierwszego lokalu
    mieszkalnego było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego, tworzonego przez Państwa oraz Państwa dzieci. Celem zakupu drugiego
    lokalu mieszkalnego było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego, tworzonego przez Państwa oraz Państwa dzieci.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie definiują pojęcia lokalu mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia
    należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j.
    Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Stosownie do art. 2 ust. 2 ww. ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,

      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości
    nabytej odrębnym aktem notarialnym, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią
    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wynika, że w
    przypadku kredytu mieszkaniowego, kredyt powinien zostać zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe, rozumie się gospodarstwo prowadzone
    przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny
    jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    Zatem, z ww. rozporządzenia wynika wprost, że aby kwota umorzona osobom fizycznym
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe
    mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie tego rozporządzenia, kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną
    inwestycję mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć albo jednego
    lokalu mieszkalnego albo drugiego lokalu mieszkalnego.
    Natomiast, w przedmiotowej sprawie, jeżeli kredyt hipoteczny został zaciągnięty na zakup
    dwóch nieruchomości mieszkalnych (dwóch lokali mieszkalnych) i wynika to z umowy
    kredytowej oraz umowa przenosząca własność również dotyczyła dwóch lokali
    mieszkalnych, dla których prowadzone były odrębne księgi wieczyste i wyszczególniała
    dwie odrębne kwoty jako ceny sprzedaży lokali mieszkalnych, to stwierdzam, że w
    Państwa przypadku kredyt mieszkaniowy dotyczył dwóch różnych inwestycji
    mieszkaniowych – dwóch lokali mieszkalnych.
    Nie nabyli bowiem Państwo w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swojego
    gospodarstwa domowego jednego lokalu mieszkalnego albo jednego budynku
    mieszkalnego jednorodzinnego, lecz dwa lokale mieszkalne posiadające odrębne księgi
    wieczyste, odrębne adresy i osobne wejścia.
    Powyższego nie zmienia fakt, że po odbiorze mieszkań będących w stanie deweloperskim
    (dla których nadal prowadzone są dwie oddzielne księgi wieczyste), wykonaliście Państwo
    niezbędne prace budowlane, mające na celu połączenie nieruchomości w jeden docelowy
    lokal i wprowadziliście się Państwo do tak wykończonego lokalu, gdzie zaspakajane są

    potrzeby mieszkaniowe Pani i Pani dzieci, bowiem przedmiotem kredytowania był zakup
    dwóch nieruchomości (dwóch lokali mieszkalnych). Kredytem sfinansowano więc dwie
    inwestycje mieszkaniowe służące zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych jednego
    gospodarstwa domowego.
    Reasumując, stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2008 r., która zostanie Państwu umorzona przez bank w 2025 r. (kwota
    kapitału i odsetek), będzie stanowić dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro kredyt zaciągnięty w 2008 r. dotyczył dwóch różnych inwestycji mieszkaniowych, tj.
    dwóch lokali mieszkalnych, zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe nie
    znajdzie zastosowania do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu
    tego kredytu.
    W konsekwencji, od przychodu, który uzyskacie Państwo w 2025 r. w związku z
    umorzeniem kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego (kwoty kapitału i
    odsetek), będziecie Państwo zobowiązani – każdy z osobna – do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we własnym stanowisku interpretacji
    indywidualnych wskazuję, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw
    podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko
    w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o
    niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów
    podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Niemniej jednak, powołane przez Państwa interpretacje indywidualne nr: 0112-KDIL2-
    1.4011.764.2024.1.KF, 0115-KDIT1.4011.495.2024.2.DB, 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ,
    0112-KDIL2-1.4011.207.2024.1.MKA, potwierdzają stanowisko Organu zawarte w
    niniejszym rozstrzygnięciu w zakresie braku powstania przychodu na gruncie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do kwoty, którą bank zobowiązał
    się Państwu wypłacić, natomiast powołana przez Państwa interpretacja nr 0113-KDIPT2-

    2.4011.394.2024.2.DA dotyczy wnioskodawcy posiadającego nieograniczony obowiązek
    podatkowy i rezydencję podatkową w Niemczech – a zatem odmiennego zdarzenia
    przyszłego od zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
      funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani (...) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.