Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.666.2024.2.RK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-25
Teza: Uznanie czy koszty wynagrodzenia Faktora ponoszone przez Spółkę na podstawie umowy faktoringu pełnego stanowią koszty finansowania dłużnego.
Słowa kluczowe: dyskonto; finansowanie-finansowanie dłużne; prowizje; umowa-umowa faktoringu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania dłużnego-Wydatki uznawane za koszty finansowania dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15c-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia, czy wynagrodzenie Faktora ponoszone przez Spółkę
    na podstawie umów faktoringu pełnego stanowią koszty finansowania dłużnego, o
    których mowa w art. 15 ust. 12 ustawy o CIT.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 stycznia 2025 r. (wpływ
    27 stycznia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Podatkowa Grupa Kapitałowa X. (dalej PGK X. lub Wnioskodawca powstała na mocy
    zawartej umowy zawartej w dniu 29.11.2021 r. (akt notarialny ...) na okres trzech lat
    podatkowych, tj. od 01.02.2022 do 31.12.2024 r. PGK X została zarejestrowana na mocy
    decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) w dniu 30 grudnia 2021 r. PGK X jest
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej CIT).
    W skład PGK X wchodzi m.in. A. S.A. (dalej Spółka ), która prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie dystrybucji leków i wyrobów medycznych oraz świadczenia usług
    na rzecz aptek.
    W związku z prowadzoną działalnością Spółka korzysta m.in. z usług faktoringu pełnego
    (tzw. właściwego) nabywanych od podmiot w trzecich.
    Zgodnie z postanowieniami umów zawieranych w tym zakresie, podmiot świadczący
    usługi faktoringu na rzecz Spółki (dalej Faktor), nabywa wierzytelności z tytułu dostaw
    towarów lub usług wykonanych przez Spółkę.
    Z chwilą zawarcia umowy faktoringu pełnego, Spółka przelewa na Faktora istniejące i
    przyszłe wierzytelności wobec kontrahentów określonych w liście kontrahentów. Co do
    zasady, wierzytelności są nabywane automatycznie po ich powstaniu za cenę
    odpowiadającą ich wartości nominalnej, tj. 100 za 100.
    W zależności od postanowień konkretnej umowy faktoringu, Faktor, po spełnieniu
    określonych warunków wynikających z umowy faktoringu, może wypłacać Spółce zaliczkę
    na poczet ceny nabycia wierzytelności zaakceptowanych przez Faktora. W przypadku
    niektórych umów faktoringu pełnego, zaliczka może wynosić 100% wartości nominalnej
    wierzytelności.
    Przelew wierzytelności obejmuje wszelkie prawa związane wierzytelnością, w
    szczególności prawo do rozporządzania tą wierzytelnością, do pobierania z niej pożytków,
    zabezpieczenia wierzytelności oraz roszczenia o odsetki. Przy czym poszczególne umowy
    mogą zawierać odmienne postanowienia w zakresie roszczenia o odsetki. Z uwagi na to,
    że zawarte umowy są umowami faktoringu pełnego, Faktorowi nie przysługuje regres (tj.
    prawo do zwrotnego przeniesienia wierzytelności na Spółkę) w przypadku gdy dojdzie do
    stanu niewypłacalności dłużnika i niespłacenia wierzytelności w terminie wymagalności.
    Faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika pod warunkiem spełnienia
    przez nabywane wierzytelności warunków określonych w umowie faktoringu oraz umowie
    ubezpieczenia - wierzytelności będące przedmiotem przelewu na podstawie umów
    faktoringu pełnego są objęte ubezpieczeniem, którego koszt ponosi Spółka, jako faktorant.
    Faktor przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności dłużnika w takim zakresie, w jakim
    odpowiedzialność towarzystwa ubezpieczeń (ubezpieczającego wierzytelności) nie jest
    wyłączona. Spłaty uzyskiwane od dłużników na rachunki Spółki są systematycznie
    przekazywane przez Spółkę na dedykowany rachunek bankowy Faktora.
    Sposób kalkulacji wynagrodzenia Faktora w ramach umów faktoringu pełnego jest
    określony każdorazowo w zawartej umowie faktoringu. W praktyce wynagrodzenie
    Faktora stanowi dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje każdorazowo
    określone w umowie faktoringu i tabeli opłat i prowizji.

## Pytanie

Czy koszty wynagrodzenia Faktora ponoszone przez Spółkę na podstawie umów
    faktoringu pełnego stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c
    ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie należy brać je pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki
    kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 3 Ustawy o CIT, która zgodnie z
    ust. 2 w zw. z ust. 1 tego przepisu zwiększa dochód (zmniejsza stratę) PGK X.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty wynagrodzenia Faktora ponoszone przez Spółkę na
    podstawie umów faktoringu pełnego nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, a co za
    tym idzie nie należy brać ich pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania
    dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 3 Ustawy o CIT, która zgodnie z ust. 2 w zw. z ust. 1
    tego przepisu zwiększa dochód (zmniejsza stratę) PGK X.
    Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy
    Przepisy ustawy o CIT przewidują ograniczenia w zakresie możliwości zaliczenia do koszt w
    uzyskania przychód w podatnika wydatków ponoszonych na pozyskanie finansowania
    zewnętrznego (np. pożyczkowego czy kredytowego).
    W tym zakresie, przepis art. 15c ust. 1 przewiduje, że podatnicy, są obowiązani wyłączyć z
    kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
    kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
    1) kwotę 3 000 000 zł albo
    2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
    [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] 30%
    w którym poszczególne symbole oznaczają:
    P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
    dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    Po - przychody o charakterze odsetkowym,
    K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
    ustępu,
    Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
    podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
    Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
    finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z
    niniejszego ustępu.
    W przypadku podatkowych grup kapitałowych kwota obliczona zgodnie z ust. 1 art. 15c
    zwiększa dochód (zmniejsza stratę) podatkowej grupy kapitałowej (ust. 2 tego przepisu).
    Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione
    przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w
    tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym
    (art. 15c ust. 3 Ustawy o CIT).
    Jak wynika z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się
    wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

    Wskazana lista kosztów, które stanowią koszty finansowania dłużnego nie obejmuje
    kosztów ponoszonych na podstawie umów faktoringu pełnego (właściwego).
    Faktoring pełny w przeciwieństwie do tzw. faktoringu niepełnego (niewłaściwego) jest
    usługą finansową, której głównym celem jest przejęcie od wierzyciela ryzyka
    niewypłacalności dłużnika w zamian za uzgodnione przez strony wynagrodzenie (z reguły
    jest to dyskonto lub odsetki).
    W przypadku faktoringu niepełnego (niewłaściwego) ryzyko niewypłacalności dłużnika nie
    obciąża faktora, któremu przysługuje prawo regresu, tj. zwrotnego przeniesienia
    wierzytelności na wierzyciela, w sytuacji gdy dłużnik stanie się niewypłacalny. Istotą
    umowy faktoringu niewłaściwego, w przeciwieństwie do faktoringu pełnego, jest zatem
    udostępnienie usługobiorcy (faktorantowi) środków finansowych przed terminem
    wymagalności wierzytelności.
    W istocie, wydatki ponoszone na podstawie umów faktoringu pełnego stanowią koszty
    ponoszone w zamian za przejęcie ryzyka niewypłacalności dłużnika. Koszty te nie stanowią
    kosztów ponoszonych w celu pozyskania zewnętrznego finansowania, ale zdjęcia ze Spółki
    negatywnych konsekwencji finansowych na wypadek zrealizowania się ryzyka
    niewypłacalności dłużnika i trudności ze spłatą wierzytelności.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 października 2023 r. (sygn. II FSK 391/22), w którym NSA wskazał: „Z
    powyższego wynika, że ustawodawca także w zakresie uregulowań prawnych związanych
    z rachunkowością za koszty finansowania zewnętrznego (koszty finansowania dłużnego na
    mocy u.p.d.o.p.) uznał przede wszystkim odsetki, ale także inne koszty, ponoszone przez
    przedsiębiorców w związku z pożyczeniem obcych środków (np. na działalność bieżącą lub
    inwestycyjną), czyli głównie wskutek zaciągnięcia kredytów, pożyczek czy emisji dłużnych
    papierów wartościowych (obligacji). Należy jeszcze raz podkreślić odmienność umowy
    faktoringu właściwego (pełnego) od umów pożyczki czy kredytu, albowiem w umowie
    faktoringu właściwego (pełnego) nie ma mowy o "zwrocie środków".
    Według Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji doszedł do
    prawidłowego wniosku, że skoro koszty dyskonta ponoszone przez spółkę w związku z
    zawartymi umowami faktoringu właściwego (pełnego) nie stanowią kosztów finansowania
    dłużnego, to nie podlegają one ograniczeniom, o jakich mowa w art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p.”
    W świetle przywołanego wyroku NSA, charakter kosztów ponoszonych na podstawie
    umów faktoringu pełnego, jak to ma miejsce w przypadku Wnioskodawcy, jest całkowicie
    odmienny od kosztów ponoszonych na podstawie umów pożyczek/kredytów gdzie koszty
    ponoszone na podstawie tych umów dotyczą otrzymania (od pożyczkodawcy
    /kredytodawcy) środków pieniężnych pod tytułem zwrotnym.
    Tymczasem w przypadku umów faktoringu pełnego (właściwego), koszty ponoszone na ich
    podstawie nie są związane z uzyskiwaniem od faktora środków pieniężnych pod tytułem
    zwrotnym (na zasadach takich jak to ma miejsce w przypadku usług pożyczkowych), ale
    służą przeniesieniu na faktora ryzyka niewypłacalności dłużnika.
    Intencją ustawodawcy było objęcie limitacją przewidziana w art. 15c ustawy o CIT
    wyłącznie kosztów ponoszonych w zamian za udostępnienie środków pieniężnych pod
    tytułem zwrotnym (tj. niedefinitywnym). Umowa faktoringu właściwego, jako
    nieprzewidująca regresu, czyli możliwości zwrotnego przeniesienia wierzytelności na
    Spółkę w przypadku sytuacji niewypłacalności dłużnika, nie może być traktowana jako
    umowa na podstawie której następuje udostępnienie środków pieniężnych pod tytułem
    zwrotnym - przekazanie środków pieniężnych ma charakter definitywny w zamian za
    zbycie wierzytelności.

    Mając na uwadze powyższe nie powinno budzić wątpliwości, że koszty wynagrodzenia
    Faktora ponoszone przez Spółkę na podstawie umów faktoringu pełnego nie stanowią
    kosztów finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a w
    konsekwencji nie zwiększają dochodu ani nie zmniejszają straty PGK X.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT” lub „updop”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Zgodnie z powyższym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą
    koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi
    przychodami.
    Na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
      kosztów finansowania dłużnego przewyższa:
      1) kwotę 3 000 000 zł albo
      2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
      [ (P – Po) – (K – Am – Kfd)] x 30%
      w którym poszczególne symbole oznaczają:
      P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
      dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
      Po - przychody o charakterze odsetkowym,
      K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
      ustępu,

      Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
      podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
      Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
      finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń
      wynikających z niniejszego ustępu.
    Stosownie do art. 15c ust. 3 ustawy o CIT:
      Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką
      poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do
      kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez
      podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o
      charakterze odsetkowym.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT:
      Przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane
      z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków
      finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym
      skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości
      niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej,
      kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia
      zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na
      rzecz kogo zostały one poniesione.
    Jak stanowi art. 15c ust. 13 omawianej ustawy:
      Przez przychody o charakterze odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek,
      w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie
      odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.
    Jak wynika z opisu sprawy, należą Państwo do Podatkowej Grupy Kapitałowej X., która
    zarejestrowana została na mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...).
    W związku z prowadzoną działalnością korzystają Państwo m.in. z usług faktoringu
    pełnego (tzw. właściwego) nabywanych od podmiotów trzecich. Zgodnie z
    postanowieniami umów zawieranych w tym zakresie, podmiot świadczący usługi
    faktoringu na rzecz Spółki (dalej Faktor), nabywa wierzytelności z tytułu dostaw towarów
    lub usług wykonanych przez Spółkę.
    Sposób kalkulacji wynagrodzenia Faktora w ramach umów faktoringu pełnego jest
    określony każdorazowo w zawartej umowie faktoringu. W praktyce może wynagrodzenie
    Faktora stanowi dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje każdorazowo
    określone w umowie faktoringu i tabeli opłat i prowizji.
    Przelew wierzytelności obejmuje wszelkie prawa związane wierzytelnością, w
    szczególności prawo do rozporządzania tą wierzytelnością, do pobierania z niej pożytków,
    zabezpieczenia wierzytelności oraz roszczenia o odsetki. Przy czym poszczególne umowy
    mogą zawierać odmienne postanowienia w zakresie roszczenia o odsetki. Z uwagi na to,
    że zawarte umowy są umowami faktoringu pełnego, Faktorowi nie przysługuje regres (tj.
    prawo do zwrotnego przeniesienia wierzytelności na Spółkę) w przypadku gdy dojdzie do
    stanu niewypłacalności dłużnika i niespłacenia wierzytelności w terminie wymagalności.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy koszty wynagrodzenia
    Faktora ponoszone przez Spółkę na podstawie umów faktoringu pełnego stanowią koszty
    finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, i należy je brać je
    pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art.
    15c ust. 3 ww. ustawy.

    Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r.
    ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    („dyrektywa ATAD”), która stworzyła podstawy do wprowadzenia w ustawie CIT przepisów
    ograniczających koszty finansowania dłużnego:
      „koszty finansowania zewnętrznego” oznaczają wydatki z tytułu odsetek od
      wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i
      wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w
      prawie krajowym, w tym – choć nie tylko – płatności w ramach pożyczek
      partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak obligacje
      zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień
      dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu islamskiego, element
      odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego,
      odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów, lub
      amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do
      zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w
      stosownych przypadkach, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów
      pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem
      zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu
      różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z
      pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami
      dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty
      związane z zaciąganiem pożyczek;
    Wynikający z powyższej dyrektywy zakres pojęcia „finansowanie zewnętrzne” jest bardzo
    szeroki.
    Należy zaznaczyć, że faktoring polega na wykupie przez faktora (bank lub inną instytucję
    finansową) nieprzeterminowanych wierzytelności finansowych, które powstały pomiędzy
    dostawcą towarów lub usług a ich odbiorcą. Przedsiębiorstwo korzystające z faktoringu
    szybciej otrzymuje środki finansowe wynikające z zawartej transakcji sprzedaży. Faktoring
    pozwala zatem przedsiębiorstwu skrócić cykl rotacji należności, a więc poprawić jego
    bieżącą płynność. Ponadto faktoring umożliwia podmiotom gospodarczym ograniczyć
    ryzyko niewypłacalności kontrahenta (ryzyko to podejmuje faktor). Nie ulega zatem
    wątpliwości, że faktoring stanowi formę finansowania działalności gospodarczej. Również
    w przypadku opisanych transakcji w ramach faktoringu dyskonto, odsetki faktoringowe
    oraz inne opłaty i prowizje określone w umowie stanowią wynagrodzenie Faktora należne
    w zamian za przystąpienie do umowy faktoringu.
    Podkreślić również należy, że treść przywołanego art. 15c ust. 12 ustawy CIT wskazuje, że
    katalog kosztów ujętych w definicji „kosztów finansowania dłużnego” ma charakter
    przykładowy (nie enumeratywny), o czym świadczy użycie przez ustawodawcę
    sformułowań „wszelkiego rodzaju koszty” oraz „w szczególności”. Nie budzi zatem
    wątpliwości, że definicja kosztów finansowania dłużnego została nakreślona zarówno w
    ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i w dyrektywie bardzo szeroko.
    Każdorazowo o tym, czy dany koszt stanowi „koszt finansowania dłużnego” decydować
    będzie, czy jest to „koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z
    nich”.
    Z opisu sprawy wynika, że koszty ponoszone w związku z umowami faktoringu (dyskonto,
    odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje) stanowią zapłatę za udostępnienie
    środków i korzystanie z nich. Oznacza to, że ponoszone koszty – o wartości dyskonta,
    odsetek oraz innych opłat i prowizji uzyskiwanych przez Faktorów w ramach faktoringu –
    stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 updop i należy je
    brać ich pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w
    rozumieniu art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, która zgodnie z ust. 2 w zw. z ust 1 tego przepisu
    zwiększa dochód (zmniejsza stratę) PGK X.

    Wypłacane dyskonto, odsetki faktoringowe oraz inne opłaty i prowizje stanowi
    wynagrodzenie należne w zamian za przystąpienie do transakcji faktoringu. Wypłata
    dyskonta, odsetek oraz innych opłat i prowizji na rzecz podmiotów świadczących usługi
    faktoringu stanowi dla Spółki koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z
    korzystaniem z nich.
    Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanego przez Państwa wyroku sądu administracyjnego należy
    zaznaczyć, że jest on wiążący jedynie w sprawie, której dotyczy. Organ, pomimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią źródła materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.