Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.597.2025.1.MPA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Braku uznania Wnioskodawców za podatników podatku VAT z
tytułu dostawy udziału w Nieruchomości, tj. działek rolnych.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
grunty-grunt niezabudowany
majątek-majątek prywatny
podatnik
udział
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług zakresie braku uznania Państwa za
    podatników podatku VAT z tytułu dostawy udziału w Nieruchomości jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    24 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej z
    16 lipca 2025 r., który dotyczy braku uznania Państwa za podatników podatku VAT z tytułu
    dostawy udziału w Nieruchomości, tj. działek rolnych o nr 1 i 2.
    Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      A.A.
        Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
      B.A.
      C.C.
      D.C.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości - działek rolnych o nr 1 i 2 w (...), w
    gminie (...), w powiecie (...), w województwie (...). Współwłaściciele są osobami
    pozostającymi w związkach małżeńskich, w których obowiązuje ustawowa wspólność
    majątkowa, czyli de facto współwłaścicielami są dwa małżeństwa (A. oraz C.), ale
    nieruchomości pozostają w majątku odrębnym każdego z małżonków.
    Nieruchomości stanowią działki rolne, a kupowane były jako inwestycja długoterminowa,
    bez intencji prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami
    czy wykorzystywania działek w ramach działalności gospodarczej w inny sposób.
    Dwóch małżonków Pan B.A. i Pani C.C. prowadzi działalność gospodarczą w ramach
    jednoosobowej działalności gospodarczej, ale tylko Pan B.A. jest czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Żaden z małżonków nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Żadna z przedmiotowych działek nie była wykorzystywana w ramach
    działalności gospodarczej, a ich sprzedaż nie jest i nie będzie dokonywana w ramach
    działalności gospodarczej. Żadna ze sprzedawanych działek nie została wprowadzona do
    działalności gospodarczej, nie była wykazywana w inwestycjach ani środkach trwałych.
    Jak wskazano powyżej przedmiotem potencjalnej sprzedaży są nieruchomości w postaci
    działek rolnych, stanowiących własność Wnioskodawców.
    Dla tych działek nie istnieje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego, a Wnioskodawcy nie występowali o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy.

    Działki nie były i nie są przeznaczone pod zabudowę w rozumieniu ustawy o VAT oraz
    ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są niezabudowane, na ich
    powierzchni występuje naturalna roślinność, głównie samosiejki, a jedyna interwencja w
    nasadzenia miała miejsce kilka lat temu i polegała na usunięciu skarłowaciałych i
    zdziczałych pozostałości drzewek owocowych.
    Obecnie na działkach nie ma żadnych zabudowań, a Wnioskodawcy nie dokonywali
    żadnych nakładów, takich jak doprowadzanie mediów, wykonywanie utwardzeń, ani
    innych prac mających na celu przygotowanie działek do sprzedaży, nie dokonywano
    podziałów geodezyjnych na mniejsze działki ani innych czynności podnoszących ich walory
    inwestycyjne.
    Działki zostały nabyte przez Wnioskodawców w dwóch pakietach (kilka działek) - pierwszy
    w 2019 roku, a drugi (kilka działek) w grudniu 2020 roku.
    Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych działań mających na celu zmianę funkcji tych
    działek z rolnej na inną, np. budowlaną lub inwestycyjną.
    W poszukiwaniu nabywcy Wnioskodawcy korzystają z usług pośrednika nieruchomości.
    Wnioskodawcy planują sprzedaż działek na rzecz jednego nabywcy w kilku etapach lub na
    rzecz różnych nabywców, a w zależności od tego, czy nabywca kupi wszystkie działki, czy
    tylko jedną, będą przystępować do aktu notarialnego łącznie lub do kilku odrębnych
    aktów notarialnych.

## Pytanie

Czy w związku z planowaną sprzedażą działek rolnych Wnioskodawcy będą występować w
    ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT i czy w konsekwencji przedmiotowa transakcja będzie objęta
    podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, w okolicznościach opisanych we wniosku, każdy
    Wnioskodawca powinien być rozpatrywany odrębnie jako potencjalny odrębny podatnik
    VAT w zakresie przysługującej mu współwłasnością.
    Fakt, iż w każdym z małżeństw panuje ustrój wspólności ustawowej nie ma znaczenia z
    perspektywy przepisów podatkowych.
    W interpretacji indywidualnej z 30 grudnia 2021 r., 0111-KDIB3-1.4012.921.2021.1.ABU
    Dyrektor KIS wskazał, że przepisy ustawy o VAT nie wymieniają małżonków jako odrębnej
    kategorii podatników tego podatku.
    Żaden z przepisów nie zabrania też małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej
    jako odrębnym podatnikom. Podatnikiem VAT jest więc ten z małżonków, który dokonał
    czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Gdy czynność wykonywana jest przez oboje małżonków, tak jak w przedmiotowej sprawie,
    mamy dwóch potencjalnych podatników VAT. Jednak mając na uwadze stan faktyczny,
    żaden ze Współwłaścicieli nie będzie występował w tej transakcji jako podatnik VAT i w
    konsekwencji sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług (VAT).
    Zdaniem Wnioskodawców planowana przez Wnioskodawców sprzedaż będzie związana ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawcy nie będą działać w ramach tej
    sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust.
    1 Ustawy o VAT.
    Wnioskodawcy dokonają sprzedaży jako osoby prywatne. Tego rodzaju sprzedaż nie może
    sama z siebie być uznana za prowadzenie działalności gospodarczej i nie zmienia tego fakt
    powierzenia sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który podejmuje aktywne

    działania w celu sprzedaży działek. Jednocześnie gdyby organ podatkowy uznał inaczej
    przedmiotowa sprzedaż nieruchomości wypełnia przesłankę do zwolnienia sprzedaży
    przedmiotowych działek z VAT w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT tj. jako dostawa
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Zdaniem Wnioskodawców, sprzedaż przedmiotowych działek jest wykonywana w formie
    zarządu majątku prywatnego i nie jest wykonywaniem pozarolniczej działalności
    gospodarczej, stąd już tylko z tego powodu przedmiotowa transakcja zbycia
    nieruchomości nie powoduje obowiązku naliczenia podatku VAT u żadnego z
    Wnioskodawców.
    Sprzedaż nieruchomości co do zasady podlega opodatkowaniu VAT i traktowana jest jako
    odpłatna dostawa towaru. Aby jednak uznać, że powinna ona zostać faktycznie
    opodatkowana VAT dostawa ta musi być dokonana przez osobę mającą status podatnika
    VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są m.in. osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, o której mowa w tym przepisie obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Definicja ta odwołuje się do samego faktu wykonywania określonych
    czynności, przez co aby zostać uznanym przez organy podatkowe za podatnika VAT nie
    jest wymagana formalna rejestracja do celów VAT w urzędzie skarbowym czy też
    rejestracja działalności gospodarczej. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług osoba fizyczna dokonująca jednorazowych
    transakcji, która nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej, lecz jedynie
    wyzbywa się majątku osobistego.
    Z treści interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2019 roku, 0111-
    KDIB3-2.4012.791.2018.2.MGO wynika, iż: „Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży
    swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do
    nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Szeroko w tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18
    października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), w którym stwierdził, że:
    „Wykonanie danej czynności jednorazowo (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub
    przeznaczonej pod zabudowę), jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko
    powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne bowiem jest ustalenie, że w
    odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba
    angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba
    wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba
    fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność
    czynności i wykazany obiektywnymi dowodami zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji
    zorganizowaną; przesłanka „stałości” działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9
    z art. 12 dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną,
    możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą
    w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, że zasadą ogólną jest, że działalność
    gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały). Nie jest

    działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty
    w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz do spożytkowania w celach prywatnych.
    Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia
    między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowana dokonała podziału gruntu na działki w
    celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego
    charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość
    osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów bowiem może odnosić się
    do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Fakt podjęcia np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych
    oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową
    (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną”.
    W innym wyroku skład orzekający wskazał, że charakterystyczną cechą handlowca jest
    nabywanie nowych towarów w miejsce tych które sprzeda. Tylko pod tym warunkiem
    sprzedaż może przekształcić się w działalność handlową i stanowić źródło utrzymania w
    dłuższej perspektywie pozwalającej przyjąć, że działalność handlowa jest wykonywana w
    sposób stały i systematyczny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14
    czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 174/18).
    Dodatkowo, sądy zauważają, że od zawodowego handlowca nieruchomościami należałoby
    oczekiwać np. profesjonalnie przygotowanej strony internetowej prezentującej oferowane
    do sprzedaży nieruchomości, a nie zlecanie sprzedaży pośrednikowi lub poszukiwanie
    nabywców przez „pocztę pantoflową”.
    Z kolei jak wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby oraz Emilian Kuć, Halina
    Jeziorska-Kuć: „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym
    ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu
    zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony
    pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu
    art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy
    dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania
    wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości
    dodanej”.
    Jak wskazał WSA w Gliwicach (wyrok z 18 listopada 2020 r., I SA/GI 389/20):
    „W ocenie Sądu nie można wymagać, aby osoba fizyczna posiadająca znaczny majątek w
    postaci niezabudowanych działek o sporej powierzchni, bez względu na swoją sytuację
    rodzinną i finansową, w ramach zarządu majątkiem własnym, podejmowała wyłącznie
    czynności zmierzające do zachowania prawa własności tych nieruchomości, jak również
    nie podejmowała żadnych czynności, które umożliwiałyby mu zbycie tej nieruchomości po
    cenie korzystnej”.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji nr 0113-
    KDIPT1-1.4012.948.2020.1.MH z 12 lutego 2021 r.: „Jeśli osoba fizyczna dokonuje

    sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie
    zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając
    grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą
    (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną).”
    Stąd sprzedaż majątku prywatnego nie podlega opodatkowaniu VAT, o ile nie nosi
    znamion transakcji wykonywanej w ramach działalności gospodarczej. Z taką sytuacją
    mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Nie ma jednocześnie znaczenia, że dwóch z
    małżonków posiada działalność gospodarczą a jeden jest czynnym podatnikiem VAT.
    Zgodnie z przedstawioną przez małżonków informacją w stanie faktycznym żadna ze
    sprzedawanych działek nie została wprowadzona do działalności gospodarczej, nie był
    wykazywany w inwestycjach ani środkach trwałych.
    Dodatkowo, należy zwrócić uwagę, że pojęcie „majątku prywatnego” nie zostało
    zdefiniowane w ustawie o VAT, ale wynika z wykładni art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT.
    Zasadne przy tym jest odwołanie się do treści jednego z orzeczeń TSUE (w sprawie C-291
    /92 Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    Trybunał podkreślił, że majątek prywatny, to aktywa które nie są przeznaczone ani
    wykorzystywane dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    Z orzeczeń sądów administracyjnych ale także dostępnych komentarzy wynika, iż znamion
    transakcji wykonywanej w ramach działalności gospodarczej niosą takie sytuacje, z
    których wynika, że nabycie nieruchomości nastąpiło w celu jej odsprzedaży, ale oczywiście
    także grunt od dawna posiadany może być przedmiotem opodatkowania gdy np.
    następuje odrolnienie gruntu, dokonywany jest podział jednej większej działki na kilka
    /kilkanaście mniejszych, następuje wytyczenie do tych działek dróg dojazdowych,
    następuje uzbrojenie (doprowadzenie mediów) do działek, wystąpienie o miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego.
    Organy podatkowe wskazują, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak
    uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o
    warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych świadczy o tym, że
    czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Tymczasem w rozpatrywanej
    sprawie nie występuje zbiór tych zorganizowanych działań.
    W przedmiotowej sprawie takie działania nie były podejmowane. W celu sprzedaży
    nieruchomości zatrudniono jedynie profesjonalnego agenta nieruchomości.

    W konsekwencji, nie można uznać za podatnika do celów VAT prowadzącego samodzielnie
    działalność gospodarczą osobę, która sprzedaje grunt stanowiący pierwotnie część jej
    majątku osobistego w warunkach opisanych w stanie faktycznym.
    Jednocześnie gdyby organ podatkowy uznał inaczej, przedmiotowa transakcja i tak nie
    będzie przedmiotem opodatkowania ze względu na art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Tym samym, w świetle cytowanych przepisów, przeniesienie prawa własności gruntu w
    ramach transakcji sprzedaży stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o
    VAT.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Zgodnie z art. 2 ust. 33 ustawy o VAT przez tereny budowlane rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    gospodarowaniu przestrzennym.
    Przedmiotem transakcji będą działki rolne, które nie są objęte definicją terenu
    budowlanego w rozumieniu ustawy.
    Podsumowując nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    była opodatkowana podatkiem VAT, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług albo musi być wyłączona ze
    zwolnienia.
    W przedmiotowej sprawie brak jest istotnych oraz zorganizowanych i ciągłych czynności,
    które mogłyby przesądzać o profesjonalnym prowadzeniu działalności gospodarczej.
    Wnioskodawcy ograniczyli się jedynie na terenie nieruchomości do usunięcia pozostałości
    krzewów.
    Tym samym, Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zapłaty podatku VAT z tytułu takiej
    sprzedaży, bo Wnioskodawcy sprzedają swój prywatny majątek nie wykonując przy tym
    pozarolniczej działalności gospodarczej w odniesieniu do transakcji sprzedaży
    przedmiotowych działek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, jak również udziału w gruncie, traktowane jest jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych
    pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i
    Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i
    opiekuńczym.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną
    sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.

    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym

    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.

    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziałów w działkach rolnych,
    istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży podjęli Państwo aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Skutkowałoby to koniecznością uznania Państwa za podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i
    usług.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że jesteście Państwo współwłaścicielami
    nieruchomości - działek rolnych o nr 1 i 2 położonych w (...), w gminie (...), w powiecie (...),
    w województwie (...).
    Dwóch małżonków Pan B.A. i Pani C.C. prowadzi działalność gospodarczą w ramach
    jednoosobowej działalności gospodarczej, ale tylko Pan B.A. jest czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Dla tych działek nie istnieje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego nie występowali Państwo o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
    Działki nie były i nie są przeznaczone pod zabudowę w rozumieniu ustawy o VAT oraz
    ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są niezabudowane, na ich
    powierzchni występuje naturalna roślinność, głównie samosiejki, a jedyna interwencja w
    nasadzenia miała miejsce kilka lat temu i polegała na usunięciu skarłowaciałych i
    zdziczałych pozostałości drzewek owocowych.
    Działki zostały nabyte przez Państwa w dwóch pakietach (kilka działek) - pierwszy w 2019
    roku, a drugi (kilka działek) w grudniu 2020 roku.
    Nie podejmowali Państwo żadnych działań mających na celu zmianę funkcji tych działek z
    rolnej na inną, np. budowlaną lub inwestycyjną.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa zapytania, należy
    wskazać, że nieruchomości co prawda były kupowane przez Państwa jako inwestycja
    długoterminowa ale bez intencji prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami czy wykorzystywania działek w ramach działalności gospodarczej w
    inny sposób.
    W tej sprawie należy zauważyć, że żaden z małżonków nie prowadzi działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Żadna z przedmiotowych działek nie
    była wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej, a ich sprzedaż nie jest i nie
    będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej. Żadna ze sprzedawanych działek
    nie została wprowadzona do działalności gospodarczej, nie była wykazywana w
    inwestycjach ani środkach trwałych.
    Obecnie na działkach nie ma żadnych zabudowań i Państwo nie dokonywali żadnych
    nakładów, zwiększających atrakcyjność działek, takich jak doprowadzanie mediów,
    wykonywanie utwardzeń, ani innych prac mających na celu przygotowanie działek do
    sprzedaży, nie dokonywano podziałów geodezyjnych na mniejsze działki ani innych
    czynności podnoszących ich walory inwestycyjne. W poszukiwaniu nabywcy korzystają
    Państwo z usług pośrednika nieruchomości.
    W związku z powyższymi okolicznościami, stwierdzić należy, że w odniesieniu do
    sprzedaży przez Państwa udziałów w działkach rolnych nie wystąpi ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie przesądzają, że dana sprzedaż wypełnia przesłanki działalności
    gospodarczej. Nie podjęli Państwo aktywnych działań w zakresie obrotu

    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że
    Państwa aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a
    stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    Zatem, dokonując sprzedaży udziałów w działkach rolnych będziecie Państwo korzystać z
    przysługującego Wam prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Państwa cech podatników podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w zakresie sprzedaży wskazanych działek rolnych, a dostawę - cech czynności
    podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, należy zgodzić się z Państwem, że sprzedaż udziałów w działkach rolnych
    nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż w związku z ich sprzedażą nie można uznać, że będą Państwo
    działali jako podatnicy prowadzący działalność gospodarczą stosownie do art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego

    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i 14r Ordynacji
    podatkowej.