Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.113.2025.2.MMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-14
Teza: Opodatkowanie opłaty administracyjnej, pobieranej przez
Państwa od Klienta na podstawie umowy najmu
długoterminowego lub leasingu, za zapłatę mandatu lub
przekazanie danych Klienta na uzasadnione wezwanie organu
krajowego (polskiego) lub zagranicznego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
mandaty-mandaty karne
opłata-opłata administracyjna
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy kwestii opodatkowania opłaty administracyjnej, pobieranej
    przez Państwa od Klienta na podstawie umowy najmu długoterminowego lub leasingu, za
    zapłatę mandatu lub przekazanie danych Klienta na uzasadnione wezwanie organu
    krajowego (polskiego) lub zagranicznego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest spółka A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej:
    „Wnioskodawca”, „Spółka”). Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT czynnym,
    zarejestrowanym jako podatnik VAT UE.
    Działalność gospodarcza Spółki obejmuje przede wszystkim świadczenie usług leasingu
    oraz najmu długoterminowego, w ramach których Spółka występuje w roli finansującego
    (leasingodawcy) lub wynajmującego. Na podstawie zawieranych ze swoimi klientami
    umów leasingu Spółka nabywa i oddaje do odpłatnego korzystania klientom
    (korzystającym), lub oddaje w najem posiadane przez siebie środki trwałe obejmujące m.
    in. pojazdy silnikowe w rozumieniu ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
    drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.), a w szczególności samochody
    osobowe, ciężarowe/dostawcze, specjalne.
    Spółka świadczy swoje usługi na podstawie umów zawieranych z korzystającymi w
    przypadku usług leasing oraz najemcami w przypadku usług najmu długoterminowego
    (dalej łącznie jako „Klienci”). Spółka pozostaje właścicielem pojazdu w okresie trwania
    umowy.
    Umowy z Klientami przewidują, że korzystający lub najemca pojazdu jest zobowiązany
    używać pojazd zgodnie z prawem, w tym w szczególności zgodnie z przepisami ruchu
    drogowego, zdarzają się jednak przypadki, w których kierujący nimi dopuszczają się
    naruszeń przepisów ustawy - Prawo o Ruchu Drogowym, w szczególności przekraczają
    dozwoloną prędkość.
    Właściwy organ administracji ustala dane właściciela pojazdu na podstawie danych
    dostępnych w krajowym systemie - Centralna Ewidencja Pojazdów. Natomiast w związku z
    faktem, iż wykroczenie drogowe według polskiego prawa, uznaje się za popełnione przez
    osobę kierującą pojazdem, właściwy organ administracji, zwraca się do Spółki jako
    właściciela pojazdu z żądaniem wskazania danych kierującego pojazdem w dacie
    zdarzenia zarejestrowanego za pomocą wideorejestratora. Ze względu na to, że

    Wnioskodawca nie jest posiadaczem pojazdu i nie użytkuje pojazdów, w odpowiedzi na
    wezwanie każdorazowo wskazuje organowi dane Klienta zawarte w umowie leasingu
    /najmu.
    Przekazanie organom danych Klientów przez Spółkę wymaga wykonania szeregu działań
    przez pracowników Spółki lub osób/podmiotów działających na jej zlecenie. Wezwanie jest
    każdorazowo wstępnie weryfikowane pod kątem prawidłowości danych. Ponadto, Spółka
    ustala, czy wskazany pojazd stanowi jej własność, wiąże go z odpowiednią umową i
    Klientem, a także przygotowuje odpowiednie pismo i wysyła je do właściwego organu.
    Odpowiedzi na wezwania angażują zatem Spółkę i wymagają istotnego nakładu pracy osób
    /podmiotów delegowanych do obsługi tych wezwań.
    W takich przypadkach, zgodnie z warunkami umowy Spółka uprawniona jest do
    obciążenia Klienta opłatami dodatkowymi za obsługę wezwania (dalej „Opłaty
    administracyjne”) w wysokości wynikającej z aktualnej Tabeli Opłat i Prowizji.
    W związku ze zgłaszanymi przez Klientów zapytaniami i zastrzeżeniami dotyczącymi
    zasadności opodatkowania Opłat administracyjnych stawką właściwą dla usługi leasingu
    /najmu długoterminowego Spółka rozważa zmianę podejścia w odniesieniu do Opłat
    administracyjnych i traktowanie ich, jako czynności pozostających poza zakresem ustawy
    o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji niewymagających wystawiania faktury i
    ich opodatkowywania.

## Pytanie

Czy opłata administracyjna, pobierana przez Spółkę od Klienta na podstawie umowy
    najmu długoterminowego lub leasingu, za zapłatę mandatu lub przekazanie danych
    Klienta na uzasadnione wezwanie organu krajowego (polskiego) lub zagranicznego,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że obciążenie Klientów przez Spółkę z tytułu opisanych
    we wniosku Opłat administracyjnych, jako niestanowiące elementu świadczonej usługi
    leasingu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają między
    innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Natomiast w myśl w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Dodatkowo, jak stanowi art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika.
    Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym
    charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty

    opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub
    usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    Jak wspomniano powyżej, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatek od towarów i
    usług obejmuje m.in. odpłatną dostawę towarów oraz odpłatne świadczenie usług na
    obszarze kraju. Dostawa towarów oznacza przeniesienie prawa do dysponowania
    towarem tak, jak czyni to właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy).
    Z kolei w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT świadczenie usług definiowane jest jako każde
    działanie wykonywane na rzecz osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej
    nieposiadającej osobowości prawnej, które nie kwalifikuje się jako dostawa towarów w
    rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
    Tym samym ustawodawca przyjął podejście definicji negatywnej, co oznacza, że
    świadczenie usług to każda czynność, której nie można uznać za dostawę towarów.
    W związku z tym, w rozumieniu przepisów VAT, każda odpłatna czynność, w tym działanie,
    zaniechanie, tolerowanie czy inne zachowanie, spełnia warunki definicji usługi.
    Jednocześnie pojęcie „świadczenia” odnosi się do działań, które przynoszą korzyść drugiej
    stronie, czyli beneficjentowi. Aby dana transakcja mogła zostać zakwalifikowana jako
    świadczenie usług, musi istnieć jasno określony odbiorca (konsument), który odnosi
    korzyść z wykonanego świadczenia.
    Aby świadczenie mogło być uznane za odpłatne, konieczne jest istnienie stosunku
    prawnego pomiędzy stronami, a wynagrodzenie powinno być wypłacane w zamian za
    realizację usługi. Ważne jest, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych
    między wykonaniem świadczenia a otrzymaną zapłatą musi istnieć bezpośredni związek
    przyczynowy, na tyle wyraźny, by można było stwierdzić, iż płatność następuje właśnie za
    to konkretne świadczenie, a otrzymana kwota jest wynikiem jego wykonania.
    Jeśli taki związek nie istnieje, wówczas zapłata nie może być uznana za wynagrodzenie za
    usługę i nie podlega opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy podkreślić, że dla celów podatkowych każde świadczenie powinno być traktowane
    jako odrębne i niezależne, chyba że kilka świadczeń składa się z ekonomicznego punktu
    widzenia na jedną usługę. W takim przypadku usługi te nie powinny być sztucznie
    rozdzielane na potrzeby podatkowe. Zatem, gdy świadczenia tworzą jedną usługę
    kompleksową, obejmującą różne elementy pomocnicze, całość traktowana jest jako jedno
    świadczenie złożone.
    Kluczowe znaczenie ma to, czy świadczenia pozostają ze sobą w tak ścisłej relacji, że
    oddzielnie nie dostarczają oczekiwanej korzyści praktycznej z perspektywy przeciętnego
    klienta. Subiektywne odczucia dostawcy lub odbiorcy nie mają tutaj wpływu na ocenę.
    Jeżeli jednak w ramach świadczonej usługi wykonywane są czynności, które nie są
    wyłącznie podporządkowane realizacji głównego celu, lecz mogą funkcjonować
    niezależnie, to brak podstaw, by traktować je jako część usługi kompleksowej.
    Podstawowym kryterium decydującym o uznaniu zestawu czynności za usługę
    kompleksową (złożoną) jest analiza wzajemnych powiązań między składnikami takiej
    usługi pod względem celów, jakie realizują. Usługę pomocniczą należy traktować jako
    uzupełniającą w stosunku do głównej usługi, jeśli jej celem nie jest samodzielna korzyść
    dla klienta, ale wsparcie lepszego wykonania usługi głównej. Głównym zadaniem usługi
    pomocniczej wchodzącej w skład kompleksowej usługi jest zapewnienie większej
    efektywności wykorzystania usługi głównej przez nabywcę. Aby usługa pomocnicza mogła
    być uznana za część usługi kompleksowej, musi ona bezpośrednio wspierać realizację
    usługi zasadniczej. Ocena, czy dana usługa stanowi usługę złożoną, wymaga szczegółowej
    analizy przebiegu konkretnej transakcji, uwzględniając wszystkie jej aspekty ekonomiczne.

    Należy podkreślić, że choć zdarzają się przypadki, w których jedna umowa obejmuje wiele
    świadczeń, mogą one być traktowane jako jedna usługa (i opodatkowane według jednej
    stawki VAT), ale jedynie w sytuacjach, gdy składają się na nie nierozerwalnie powiązane
    czynności, które wspólnie tworzą finalną, jednorodną usługę.
    Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który
    wypowiedział się w tym zakresie m.in. w wyroku z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07
    RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanćni reditelstvi v Usti nad Labem, w którym TSUE
    stwierdził, że „(...) z art. 2 szóstej dyrektywy wynika, że każde świadczenie powinno być
    zwykle uznawane za odrębne i niezależne (...). Co więcej, w pewnych okolicznościach
    formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które
    mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą
    czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można
    stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie
    lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los
    podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
    świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
    warunkach z głównej usługi usługodawcy (...). Ponadto można również uznać, że jednolite
    świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej
    czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
    obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby
    charakter sztuczny”. Tak również w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06
    Ministero dellEconomia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl.
    Wyrok ten sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie
    złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:
        świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do
        korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
        poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby
        charakter sztuczny,
        kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów
        zewnętrznych,
        kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
    Opłaty administracyjne, zdaniem Wnioskodawcy, nie będą mogły być rozpatrywane jako
    usługa pomocnicza do usługi leasingu w ramach tzw. świadczeń kompleksowych. Każde
    świadczenie dla celów VAT powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Natomiast
    aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), winna składać się
    ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę
    złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do wykonania
    świadczenia głównego. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi
    ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania
    usługi zasadniczej.
    Zdaniem Wnioskodawcy po stronie Klienta nie wystąpi żadne przysporzenie, czy też
    poprawa jakości lub szerszy pakiet korzyści w ramach świadczenia zasadniczego. Spółka
    wykonując świadczenia, którymi obciążany jest Klient, będzie działać niejako pod
    przymusem (w warunkach zagrożenia sankcją karną), jako iż przekazanie informacji do
    organu administracyjnego, lub opłacenie mandatu jest obowiązkiem Spółki. W obu
    przypadkach beneficjentem usługi będzie bezpośrednio organ, który zwraca się o
    udzielenie informacji lub opłatę oraz niejako Spółka, w której interesie leży tych informacji
    udzielić lub spełnić prawne zobowiązane, a nie Korzystający.

    Należy również podkreślić, iż Spółka w swoich umowach (w ramach swobody umów)
    uzgadnia z Klientami dodatkowe opłaty, w tym Opłaty administracyjne, których obowiązek
    zapłaty powstaje w wyniku konkretnych zdarzeń. Natomiast, zgodnie z powyższym, sam
    ten fakt nie oznacza, iż Korzystający otrzymuje w ten sposób jakąkolwiek usługę
    dodatkową lub pomocniczą do usługi leasingu.
    Przyjęte ustalenia umowne oznaczają tylko tyle, że sfera działalności, której beneficjentem
    jest organ, zaś Spółka z tego tytułu nie otrzymuje od organu żadnej gratyfikacji, będzie
    poniekąd finansowana przez Klientów, ilekroć dopuszczą się wykroczenia.
    Powyższe stanowisko potwierdzone zostało m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
    w Warszawie w wyroku z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 81/22, w którym sąd
    wskazał, że co prawda, zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy o VAT,
    leasingodawca, spełniając obowiązek udzielenia informacji odnośnie podmiotu
    użytkującego pojazd, świadczy usługę, to jednak jest to usługa świadczona na rzecz
    organu, a nie podmiotu użytkującego. Przede wszystkim nie występuje tutaj świadczenie
    wzajemne w postaci zapłaty wynagrodzenia za udzielenie informacji. Jest to zatem usługa
    nieodpłatna, która - zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT - nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Sąd wskazał ponadto: „Dychotomiczny podział na gruncie ustawy o VAT czynności na
    świadczenie usług i dostawę towarów nie oznacza, że wypełnia on wszelkie przejawy
    bogatej aktywności podmiotów gospodarczych, a każdy przepływ środków finansowych,
    odbywający się w ramach relacji pomiędzy podatnikami VAT, musi być przyporządkowany
    świadczeniu usług lub dostawie towarów. Szerokie określenie zakresu przedmiotowego
    art. 8 ust. 1 Uptu nie oznacza, że świadczeniem usług jest każda czynność czy zdarzenie,
    którego efektem jest odpłatne przysporzenie jednej ze stron na skutek działania bądź
    zaniechania innej strony. Niewątpliwie poinformowanie właściwego organu o sprawcy
    wykroczenia nie może być uznane za świadczenie usługi na rzecz tegoż sprawcy”.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w interpretacjach indywidualnych
    prawa podatkowego, takich jak z 5 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.349.2023.1.DS w której organ wskazał, że w ramach tego typu czynności nie
    zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy usługą leasingu a kosztem
    Opłat dodatkowych z tytułu udzielenia informacji o użytkowniku pojazdu organom
    ścigania i organom administracyjnym w związku z popełnieniem wykroczeń przez
    Korzystającego - nie stanowią one zatem elementu usługi leasingu.
    W ocenie Wnioskodawcy obciążenie Klienta ww. Opłatami administracyjnymi nie stanowi
    elementu kompleksowej usługi leasingu, świadczonej na podstawie umowy zawartej
    pomiędzy Spółką a Klientem. Obciążenie Klienta tymi opłatami nie służy lepszemu
    korzystaniu przez niego z usługi podstawowej, tj. usługi leasingu/najmu. Stąd też nie
    można traktować tych opłat jako elementu wynagrodzenia należnego w zamian za
    świadczoną przez Spółkę usługę leasingu, która podlega opodatkowaniu VAT.
    Obciążenie Klientów tymi opłatami nie będzie służyło lepszemu korzystaniu przez niego z
    usługi podstawowej, tj. usługi leasingu lub najmu. Stąd też nie można traktować ww. Opłat
    administracyjnych jako elementu wynagrodzenia należnego w zamian za świadczoną
    przez Spółkę usługę, która podlega opodatkowaniu VAT.
    Zatem zdaniem Wnioskodawcy w tym zakresie nie znajdzie zastosowania art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT.
    Podobne stanowisko wyrażone zostało w interpretacji indywidualnej z 7 czerwca 2023 r.,
    nr 0114-KDIP4-3.4012.173.2023.1.RK, oraz z 5 listopada 2021 r., nr 0114-KDIP4-
    2.4012.673.2021.2.AS.
    Zdaniem Wnioskodawcy, analiza obowiązujących przepisów prawa na tle przedmiotowego
    stanu faktycznego pozwala stwierdzić, że Opłaty dodatkowe nie mogą być traktowane jako
    wynagrodzenie za dostawę towaru lub świadczenie usług, gdyż w wyniku działania

    Wnioskodawcy, Korzystający nie nabywa żadnego świadczenia, z którego mógłby odnieść
    (chociażby potencjalnie) konkretną korzyść o charakterze majątkowym.
    Zdaniem Spółki działanie, polegające na udzieleniu informacji organom władzy publicznej
    nie stanowi zatem świadczeń mieszczących się w dyspozycji art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7
    ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
    2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Trzeba podkreślić, że oba ww. warunki muszą być spełnione, aby świadczenie jako usługa
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Co ważne, na gruncie przepisów

    o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego
    wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia
    towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J.
    Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że
    czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego
    istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną
    korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne
    korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z przepisu tego wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Jednocześnie, w myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem podatku VAT czynnym,
    zarejestrowanym jako podatnik VAT UE. Działalność gospodarcza Spółki obejmuje przede
    wszystkim świadczenie usług leasingu oraz najmu długoterminowego, w ramach których
    Spółka występuje w roli finansującego (leasingodawcy) lub wynajmującego. Na podstawie
    zawieranych ze swoimi klientami umów leasingu Spółka nabywa i oddaje do odpłatnego
    korzystania klientom (korzystającym), lub oddaje w najem posiadane przez siebie środki
    trwałe obejmujące m.in. pojazdy silnikowe a w szczególności samochody osobowe,
    ciężarowe/dostawcze, specjalne. Spółka świadczy swoje usługi na podstawie umów
    zawieranych z korzystającymi w przypadku usług leasing oraz najemcami w przypadku
    usług najmu długoterminowego. Spółka pozostaje właścicielem pojazdu w okresie trwania
    umowy. Umowy z Klientami przewidują, że korzystający lub najemca pojazdu jest

    zobowiązany używać pojazd zgodnie z prawem, w tym w szczególności zgodnie z
    przepisami ruchu drogowego, zdarzają się jednak przypadki, w których kierujący nimi
    dopuszczają się naruszeń przepisów ustawy - Prawo o Ruchu Drogowym, w szczególności
    przekraczają dozwoloną prędkość.
    Właściwy organ administracji ustala dane właściciela pojazdu na podstawie danych
    dostępnych w krajowym systemie - Centralna Ewidencja Pojazdów. Natomiast w związku z
    faktem, iż wykroczenie drogowe według polskiego prawa, uznaje się za popełnione przez
    osobę kierującą pojazdem, właściwy organ administracji, zwraca się do Spółki jako
    właściciela pojazdu z żądaniem wskazania danych kierującego pojazdem w dacie
    zdarzenia zarejestrowanego za pomocą wideorejestratora. Ze względu na to, że nie są
    Państwo posiadaczem pojazdu i nie użytkują Państwo pojazdów, w odpowiedzi na
    wezwanie każdorazowo wskazują Państwo organowi dane Klienta zawarte w umowie
    leasingu/najmu. Przekazanie organom danych Klientów przez Spółkę wymaga wykonania
    szeregu działań przez pracowników Spółki lub osób/podmiotów działających na jej
    zlecenie. Wezwanie jest każdorazowo wstępnie weryfikowane pod kątem prawidłowości
    danych. Ponadto, Spółka ustala, czy wskazany pojazd stanowi jej własność, wiąże go z
    odpowiednią umową i Klientem, a także przygotowuje odpowiednie pismo i wysyła je do
    właściwego organu. Odpowiedzi na wezwania angażują zatem Spółkę i wymagają
    istotnego nakładu pracy osób/podmiotów delegowanych do obsługi tych wezwań. W
    takich przypadkach, zgodnie z warunkami umowy Spółka uprawniona jest do obciążenia
    Klienta opłatami dodatkowymi za obsługę wezwania w wysokości wynikającej z aktualnej
    Tabeli Opłat i Prowizji.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy opłata administracyjna, pobierana przez
    Państwa od Klienta na podstawie umowy najmu długoterminowego lub leasingu, za
    zapłatę mandatu lub przekazanie danych Klienta na uzasadnione wezwanie organu
    krajowego (polskiego) lub zagranicznego, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    W tym miejscu należy wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem VAT powinno być traktowane jak odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z
    ekonomicznego punktu widzenia, usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych
    wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową obejmującą kilka świadczeń
    pomocniczych.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie
    nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego
    konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy
    świadczenia. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie
    służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    usługi kompleksowej. Podstawowym kryterium pozwalającym uznać zbiór określonych
    czynności za usługę kompleksową (złożoną) jest określenie wzajemnych relacji pomiędzy
    elementami składowymi złożonej usługi w zakresie celów, które usługi te realizują.
    Pojedynczą usługę należy uznać za pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli
    nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego
    wykonania usługi zasadniczej. Podstawowym celem usługi pomocniczej tworzącej razem z
    usługą główną – usługę kompleksową – jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi
    głównej. Aby dana pomocnicza usługa mogła być uznana za element kompleksowej usługi,
    winna służyć bezpośrednio realizacji głównej usługi. W celu ustalenia, czy dana usługa
    może być uznana za złożoną, konieczne jest zbadanie przebiegu konkretnej transakcji z
    uwzględnieniem jej wszystkich ekonomicznych aspektów.
    Zauważyć należy, że jakkolwiek zdarzają się sytuacje, gdy występuje wielość świadczeń
    wynikających z jednej umowy i mogą być one potraktowane jako jedna usługa (i

    opodatkowane jedną stawką podatkową), jednak możliwe jest to tylko i wyłącznie w takich
    sytuacjach, gdy na taką usługę składa się cały zespół niedających się w istocie wyodrębnić
    czynności, stanowiących w efekcie ostateczną, jednorodną usługę.
    Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który
    wypowiedział się w tym zakresie m.in. w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Levob, C-111/05
    Aktiebolaget NN.
    W orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of
    Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że:
      „W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części
      składowych, które należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub
      więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę
      treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług
      powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, że świadczenie
      obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być
      sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu
      systemu podatku VAT”.
    Trybunał wskazał, że:
      „pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą
      w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w
      sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy
    nabywcy. Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na
    subiektywne kryteria, przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski,
    co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego,
    nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób
    opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w
    pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde
    świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie
    złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie
    pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z
    szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest
    dokonywana rozpatrywana transakcja.
    Jak ponadto wskazał TSUE, z jednym świadczeniem mamy do czynienia w szczególności w
    przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za istotne dla świadczenia
    głównego, podczas gdy z kolei jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako
    pomocnicze, dzielące los podatkowy świadczenia głównego; to samo odnosi się do
    przypadku, gdy dwa lub więcej elementów dostarczanych przez podatnika do klienta,
    będącego typowym konsumentem, są tak ściśle ze sobą związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny (tak np. ww. wyrok TSUE w sprawie Levob Verzekeringen i OV
    Bank, pkt 21-22 i przywołane tam orzecznictwo; wyrok TSUE z 29 marca 2007 r. w sprawie
    C#111/05 - Aktiebolaget NN, pkt 22-23). Zdaniem TSUE, w celu ustalenia, czy kontrahent
    podatnika – rozumiany jako przeciętny klient – otrzymuje kilka odrębnych świadczeń
    głównych czy jedno świadczenie złożone, należy poszukiwać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności i uwzględnić wszystkie okoliczności, w
    których jest ona dokonywana. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
    świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
    warunkach z głównej usługi usługodawcy (tak np.: ww. wyrok TSUE w sprawie Everything

    Everywhere, pkt 25-26 i przywołane tam orzecznictwo; ww. wyrok TSUE w sprawie Graphic
    Procédé, pkt 20, 24 i przywołane tam orzecznictwo). W związku z tym należy stwierdzić, że
    świadczone przez Konsultanta usługi wypełniają wskazane wyżej istotne elementy,
    charakterystyczne dla usługi pośrednictwa.
    Przywołać można również wyrok z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer
    Property sro przeciwko Finanćni reditelstvi v Usti nad Labem, w którym TSUE stwierdził,
    że:
      „(...) z art. 2 szóstej dyrektywy wynika, że każde świadczenie powinno być zwykle
      uznawane za odrębne i niezależne (...). Co więcej, w pewnych okolicznościach
      formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem
      które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za
      jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji,
      gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a
      inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych
      dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie
      należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy
      dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak
      najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (...). Ponadto można również
      uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy
      albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle
      związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze,
      którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.
    Tak również w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dellEconomia e
    delle Finanze przeciwko Part Service Srl.
    Wyrok ten sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie
    złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:
        świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do
        korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
        poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby
        charakter sztuczny,
        kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów
        zewnętrznych,
        kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w świetle powołanych przepisów prowadzi
    do wniosku, że obciążenie Klientów opłatami administracyjnymi za zapłatę mandatu lub
    przekazanie danych Klienta na uzasadnione wezwanie organu krajowego (polskiego) lub
    zagranicznego, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Obciążenie przez Państwa Klientów ww. opłatami administracyjnymi, nie wiąże się z
    otrzymaniem przez nich w zamian żadnego świadczenia, które przynosiłoby Klientom
    (chociażby potencjalnie) konkretną korzyść o charakterze majątkowym.
    W takim przypadku nie jest spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy opłatami
    administracyjnymi, którymi obciążany jest Klient a otrzymaniem świadczenia wzajemnego
    co jest warunkiem koniecznym do uznania świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust.
    1 ustawy, która w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.

    W analizowanej sprawie nie zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    Usługą leasingu/najmu a opłatami administracyjnymi, tj. za zapłatę mandatu, jak też za
    przekazanie danych Klienta na uzasadnione wezwanie organu krajowego (polskiego) lub
    zagranicznego – nie stanowią one zatem elementu Usługi leasingu/najmu.
    Wobec tego, czynności dodatkowe, za które pobierane są opłaty administracyjne, tj. za
    zapłatę mandatu, jak też za przekazanie danych Klienta na uzasadnione wezwanie organu
    krajowego (polskiego) lub zagranicznego, nie stanowią elementów kompleksowej Usługi
    leasingu/najmu, świadczonej na podstawie Umów zawartych przez Państwa z Klientami.
    Obciążenie Klientów tymi opłatami administracyjnymi nie służy lepszemu korzystaniu
    przez nich z usługi podstawowej, tj. Usługi leasingu/najmu. Stąd też nie można pobierania
    ww. opłat administracyjnych traktować jako elementu wynagrodzenia należnego w
    zamian za świadczoną przez Państwa Usługę leasingu/najmu, która podlega
    opodatkowaniu VAT.
    Tym samym, pobierane przez Państwa od Klientów, zgodnie z Umową leasingu/najmu,
    opłat administracyjnych (tj. za zapłatę mandatu, jak też za przekazanie danych Klienta na
    uzasadnione wezwanie organu krajowego (polskiego) lub zagranicznego), nie stanowią
    wynagrodzenia za czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług, o których
    mowa w art. 7 oraz art. 8 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W niniejszej interpretacji udzielono odpowiedzi tylko w zakresie zadanego przez Państwa
    pytania. Inne kwestie nieobjęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.