Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.683.2025.2.GG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Opodatkowanie wartości finansowanych noclegów dla
Zleceniobiorców jako przychodu z tytułu nieodpłatnych
świadczeń.
Słowa kluczowe: cel-cele osobiste
finansowanie
kwatera
nocleg
przychód-powstanie przychodu
umowa-umowa cywilnoprawna
zleceniobiorca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w związku z zapewnieniem zleceniobiorcom noclegu.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą przez cały rok, jednak z
    uwagi na lokalizację – ..... – działalność faktyczna koncentruje się w sezonie letnim, tj. od
    maja do września. W tym okresie czynne są punkty usługowo -handlowe, w tym:
    restauracja, szkoła sportów wodnych (kitesurfing, windsurfing, surfing) oraz sklep z
    odzieżą i sprzętem sportowym.
    Charakter sezonowy powoduje konieczność pozyskiwania pracowników wyłącznie na kilka
    miesięcy w roku. Zleceniobiorcy wykonują prace w ramach umów cywilnoprawnych –
    umów zlecenia (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT).
    Z uwagi na trudności w zatrudnieniu wystarczającej liczby osób z lokalnego rynku pracy,
    większość Zleceniobiorców stanowią osoby spoza regionu, przyjeżdżające z różnych części
    kraju. Aby umożliwić wykonanie zleceń w miejscu oddalonym od miejsca zamieszkania
    Zleceniobiorców, Wnioskodawca zapewnia im nieodpłatne noclegi. Noclegi te
    organizowane są poprzez wynajem pokoi pracowniczych u prywatnych właścicieli.
    Wnioskodawca otrzymuje z tego tytułu rachunki (dowody poniesienia wydatku).
    Zapewnienie noclegów odbywa się za zgodą Zleceniobiorców – korzystanie z tego
    świadczenia jest dobrowolne, a Zleceniobiorca może samodzielnie zapewnić sobie
    zakwaterowanie. Gdyby noclegi nie były zapewnione, Zleceniobiorcy musieliby ponieść
    koszty zakwaterowania we własnym zakresie. Świadczenie w postaci noclegów służy
    wyłącznie realizacji zadań wynikających z umowy zlecenia i leży w interesie Wnioskodawcy
    – umożliwia bowiem zapewnienie odpowiednio wykwalifikowanego personelu w miejscu,
    gdzie lokalny rynek pracy nie zapewnia wymaganej liczby pracowników. Wnioskodawca
    prowadzi ewidencję umożliwiającą przypisanie wartości poniesionych kosztów noclegów
    do poszczególnych Zleceniobiorców. Koszt noclegu jest więc możliwy do ustalenia
    indywidualnie dla każdej osoby wykonującej zlecenie.
    Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy wartość finansowanych przez Niego noclegów
    stanowi przychód Zleceniobiorcy z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11
    ust. 1 ustawy o PIT, a tym samym – czy ma On obowiązek jako płatnik (art. 41 ust. 1
    ustawy o PIT), doliczania tej wartości do przychodów Zleceniobiorcy i poboru zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych.

    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych
    występują istotne rozbieżności co do kwalifikacji podatkowej świadczeń w postaci
    zakwaterowania osób wykonujących usługi na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Przykładowo:
    - Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z 13 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 3247/16 –
      noclegi opłacane zleceniobiorcom to ich przychód z art. 13 pkt 8 PIT; relacja
      zleceniobiorca – zleceniodawca nie jest tożsama z pracowniczą.
    - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrok z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II
      FSK 2724/17 (ze skargi kasacyjnej Szefa KAS od wyroku WSA we Wrocławiu z 17 maja
      2017 r. I SA/Wr 44/17) – stwierdzono, że koszty zakwaterowania i dojazdu finansowane
      zleceniobiorcom są ich opodatkowanym przychodem; uchylono jednocześnie
      wcześniejszy korzystny dla podatnika wyrok WSA we Wrocławiu z 17 maja 2017 r.
      sygn. akt I SA/Wr 44/17, co obrazuje rozbieżność stanowisk.
    - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrok z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt II FSK
      1093/22 – dodatkowe świadczenia dla zleceniobiorców (noclegi, bilety, ubezpieczenia)
      kwalifikowano jako przychód, z konsekwencją w postaci obowiązków płatnika.
    Równolegle, w sprawach pracowniczych – przy podobnym typie świadczeń – utrwaliła się
    odmienna linia (akcentująca brak osobistego przysporzenia i interes po stronie
    pracodawcy), która bywa przywoływana per analogiam:
    - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrok z dnia 1 sierpnia 2023 r. sygn. akt II
      FSK 270/21 – świadczenia w postaci noclegów/transportu zapewnianych pracownikom
      delegowanym nie stanowią ich przychodu (w realiach sprawy).
    - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrok z dnia 7 listopada 2024 r. sygn. Akt
      I SA/Gl 438/24 – uznano, że opłacane pracownikom noclegi nie generują po ich stronie
      przychodu (w stanie faktycznym sprawy).
    Wątpliwości interpretacyjne co do zakresu pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” (art.
    11 ust. 1 ustawy o PIT) wzmacnia również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2004
    r. sygn. akt K 7/13, który wprowadził kryteria uznania świadczenia za przychód (m.in.
    dobrowolność, interes po stronie podatnika, wymierność i indywidualizacja korzyści).
    Zestawienie powyższych orzeczeń – zwłaszcza rozbieżności między linią dotyczącą
    Zleceniobiorców a linią pracowniczą – potwierdza zasadność wątpliwości Wnioskodawcy,
    co do istnienia przychodu po stronie Zleceniobiorców oraz co do Jego obowiązków
    płatnika wynikających z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT.
    Uzupełnienie wniosku
    Wszyscy Zleceniobiorcy posiadają rezydencję podatkową w Polsce, tj. mają miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegają w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W umowie zlecenia nie planuje Wnioskodawca umieszczać szczegółowego zapisu
    dotyczącego pokrywania kosztów zakwaterowania.
    Informacja o zapewnieniu bezpłatnego noclegu stanowi jednak element oferty współpracy
    i jest przekazywana Zleceniobiorcom przed zawarciem umowy (np. w ogłoszeniu lub
    podczas rozmowy kwalifikacyjnej). Zakwaterowanie ma charakter organizacyjny, jest
    zapewniane wyłącznie w związku z miejscem wykonywania zlecenia i nie stanowi
    elementu wynagrodzenia.
    Brak zapewnienia zakwaterowania uniemożliwiłby pozyskanie wystarczającej liczby osób
    do realizacji usług w sezonie. Oferta współpracy byłaby wówczas nieatrakcyjna w
    porównaniu z innymi ofertami sezonowymi, a lokalny rynek pracy nie jest w stanie pokryć
    zapotrzebowania kadrowego w Pana branży. Ponoszenie wydatków na najem pokoi dla
    Zleceniobiorców jest wydatkiem niezbędnym z punktu widzenia prowadzonej działalności

    gospodarczej. Bez zapewnienia bezpłatnego zakwaterowania Zleceniobiorcy nie
    podejmowaliby sezonowej pracy w Pana firmie, a lokalny rynek pracy jest zbyt wąski, by
    pokryć zapotrzebowanie kadrowe. Zapewnienie noclegów jest więc racjonalnym i
    gospodarczym wydatkiem służącym osiąganiu przychodów oraz zabezpieczeniu źródła
    przychodów w sezonie. Zleceniobiorcy nie mają możliwości samodzielnego wyboru
    miejsca zakwaterowania. O miejscu zakwaterowania decyduje Pan samodzielnie, zgodnie
    z dostępnością pokoi i kolejnością przyjazdu Zleceniobiorców.
    Miejsce zakwaterowania nie będzie wykorzystywane do celów osobistych. Możliwość
    korzystania z zakwaterowania przysługuje wyłącznie w okresie wykonywania zlecenia na
    rzecz Pana firmy. Zakwaterowanie nie jest dostępne poza okresem obowiązywania
    umowy i nie może być wykorzystywane prywatnie (np. przez osoby trzecie lub po
    zakończeniu świadczenia usług).
    Fakt ponoszenia przez Wnioskodawcę wydatków z tytułu najmu pokoi nie ma wpływu na
    wysokość wynagrodzenia Zleceniobiorców, ponieważ zakwaterowanie nie stanowi
    elementu ich wynagrodzenia. Jednocześnie ponoszenie tych wydatków pozostaje w
    bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością i jest niezbędne do zapewnienia
    odpowiedniej liczby osób wykonujących zlecenia w miejscu prowadzenia działalności.
    Zapewnienie noclegów ma charakter organizacyjny i umożliwia faktyczne świadczenie
    usług w sezonie, co bezpośrednio wpływa na uzyskiwanie przychodów.
    Z umów zlecenia wynikać będzie, że Zleceniobiorcy zobowiązują się do wykonania
    określonych czynności w konkretnym miejscu – w miejscowości Jastarnia, w której
    prowadzi Pan działalność gospodarczą. Wymaga tego charakter i specyfika Pana
    działalności sezonowej.
    Zleceniobiorcy nie będą ponosić żadnych kosztów z tytułu najmu pokoi. Zakwaterowanie
    jest zapewniane przez Zleceniodawcę nieodpłatnie, wyłącznie w związku z wykonywaniem
    zlecenia. Zleceniobiorcy nie są zobowiązani do żadnych dopłat ani świadczeń z tego tytułu.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym (art. 11 ust. 1 ustawy o PIT) podlegający doliczeniu do
    ich przychodu z umów zlecenia (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT), a tym samym powoduje
    obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy przez Wnioskodawcę jako płatnika (art.
    41 ust. 1 ustawy o PIT)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, wartość noclegów finansowanych Zleceniobiorcom nie stanowi
    ich przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń (art. 11 ust. 1 ustawy o PIT), a zatem po
    Jego stronie nie powstaje obowiązek płatnika w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy o PIT.
    Przemawiają za tym następujące argumenty:
    1. Brak spełnienia łącznie kryteriów z wyroku TK z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13. Aby
      uznać świadczenie za przychód, musi ono:
    - zostać spełnione za zgodą podatnika,
    - leżeć w interesie podatnika i przynosić mu wymierną korzyść (wzrost aktywów lub
      uniknięcie wydatku), oraz
    - dać się indywidualnie przypisać i wycenić.
    W niniejszej sprawie kryterium b) nie jest spełnione, gdyż świadczenie leży przede
      wszystkim w interesie Wnioskodawcy – stanowi element organizacji świadczenia usług
      w miejscu oddalonym, bez którego realizacja zleceń byłaby niemożliwa lub
      ekonomicznie nieuzasadniona.
    2. Ścisły, funkcjonalny związek świadczenia z wykonywaniem zlecenia.

    Noclegi są udostępniane wyłącznie na czas i w miejscu wykonywania zleceń; służą
      wyłącznie realizacji powierzonych zadań. Nie mają samodzielnej wartości
      konsumpcyjnej dla Zleceniobiorców (brak celu osobistego, rekreacyjnego).
    Brak swobody dysponowania świadczeniem przez Zleceniobiorców. Zakwaterowanie ma
    charakter „narzędzia organizacyjnego”:
    - nie może być zamienione na ekwiwalent pieniężny,
    - nie służy dowolnej, prywatnej dyspozycji (np. zakaz podnajmu, przyjmowania osób
      trzecich),
    - przysługuje tylko w okresach faktycznego wykonywania zlecenia i w standardzie
      właściwym noclegom pracowniczym (pokoje pracownicze, warunki podstawowe).
    3. Interes gospodarczy i ryzyko po stronie Wnioskodawcy.
    Realnym beneficjentem świadczenia jest Wnioskodawca – zapewnienie noclegów
      umożliwia obsadę stanowisk w sezonie i ciągłość świadczenia usług. To Wnioskodawca
      ponosi koszty i ryzyko organizacyjne; Zleceniobiorcy nie odnoszą trwałego, osobistego
      przysporzenia.
    4. Należyta staranność po stronie płatnika.
    Wnioskodawca prowadzi ewidencję noclegów (miejsce, okres, osoby), zawiera umowy z
      wynajmującymi i dysponuje dowodami poniesionych wydatków. Ustalono zasady
      korzystania (tylko na potrzeby zlecenia, bez ekwiwalentu, bez użytku prywatnego).
      Takie uwarunkowania potwierdzają, że świadczenie ma charakter czysto służbowy.
    5. Spójność z nowszą linią orzeczniczą w sprawach świadczeń „organizacyjnych”
    W orzecznictwie dotyczącym pracowników (delegowania) sądy akcentują brak przychodu,
      gdy świadczenie służy wyłącznie interesowi podmiotu zatrudniającego i brak jest
      osobistego przysporzenia. Choć relacja zleceniowa różni się od stosunku pracy,
      powyższe kryteria – wynikające z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT i wyroku TK – pozostają
      aktualne także przy umowach cywilnoprawnych.
    6. Zasada in dubio pro tributario (art. 2a Ordynacji podatkowej).
    Ewentualne, nierozstrzygalne wątpliwości co do zakresu pojęcia „nieodpłatnego
      świadczenia” i granic interesu podatnika powinny być rozstrzygane na korzyść
      podatnika.
    Podsumowując, wartość finansowanych noclegów nie powinna być doliczana do
    przychodu Zleceniobiorców, a Wnioskodawca – jako płatnik – nie ma obowiązku poboru
    zaliczek od tej wartości.
    Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, wskazuje, że przychodem są m. in. przychody z tytułu
    wykonywania usług na podstawie umów zlecenia.
    Art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, nakłada na płatników obowiązek poboru zaliczek od
    wypłacanych świadczeń stanowiących przychód podatnika.
    Trybunał Konstytucyjny sygn. akt K 7/13 oraz sądy administracyjne wskazują, że aby
    świadczenie było uznane za nieodpłatne świadczenie, musi m.in. zostać spełnione w
    interesie podatnika i przynosić mu wymierną korzyść majątkową. W sytuacji, gdy
    zapewnienie noclegu służy wyłącznie realizacji obowiązków zleceniobiorcy i jest niezbędne
    do wykonania umowy,korzyść taka nie występuje.
    W analizowanym przypadku:

    - świadczenie jest wykonywane w interesie Wnioskodawcy, jego celem jest umożliwienie
      wykonania zlecenia w odległym miejscu,
    - brak jest elementu realnego wzbogacenia Zleceniobiorcy.
    W świetle art. 11 ust. 1, art. 13 pkt 8 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, przy zastosowaniu
    kryteriów wynikających z wyroku TK sygn. akt K 7/13, wartość finansowanych noclegów
    nie stanowi przychodu Zleceniobiorców w przedstawionych okolicznościach faktycznych.
    W konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek płatnika w zakresie doliczania tej
    wartości do podstawy opodatkowania i poboru zaliczek.
    Z ostrożności procesowej: gdyby Organ przyjął odmienną kwalifikację, przychód mógłby
    powstawać jedynie w zakresie faktycznie wykorzystanych noclegów, indywidualnie
    przypisanych danej osobie, a wartość świadczenia należałoby ustalać według ceny zakupu
    (art. 11 ust. 2a ustawy o PIT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Stosownie do jego treści:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
          członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
          się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
        2) działalność wykonywana osobiście.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Zgodnie art. 13 pkt 8 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
          jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
          prawnej,
        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
          działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora- jeżeli podatnik
          wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Stosownie do art. 41 ust 1 cytowanej ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy:

      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Według art. 42 ust. 1a ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby,
      roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące
      podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust.
      10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
    Z opisu sprawy wynika, że zatrudnionym Zleceniobiorcom finansuje Pan koszty noclegu w
    miejscowości, w której prowadzi Pan działalność gospodarczą.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu Zleceniobiorcy wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska On realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Rozumienie tego
    pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w aspekcie świadczeń
    pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy,
    mogą być uznane takie świadczenia, które:

    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych
    przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć
    nieodpłatne świadczenia i przywołane ustalenia pozostają aktualne również do sytuacji
    osób zatrudnionych na podstawie umowy zlecenie, umowy o dzieło, czy innej umowy
    cywilnoprawnej.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w przypadku
    braku świadczenia ze strony pracodawcy zleceniobiorca musiałby ponieść wydatek. W
    konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie
    tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie zleceniobiorcy, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA– uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od zleceniodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie zleceniobiorcy musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    zleceniobiorcy nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko
    pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą
    pracownika/zleceniobiorcy na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik/zleceniobiorca
    decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który
    musiałby ponieść. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy
    nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem
    wykonania pracy – po stronie pracownika/zleceniobiorcy nie pojawia się korzyść, która
    mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał

    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz zleceniobiorcy bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty
    i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców, w rozpatrywanym
    przypadku przez zleceniodawców– nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie
    podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności
    przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    W tym miejscu warto przytoczyć chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    19 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3365/17:
      (...) w uzasadnieniu wyroku (pkt 3.4.3.) Trybunał stwierdził, że: sytuacja jest zupełnie
      oczywista w razie wskazania w umowie o pracę określonych świadczeń, które
      pracodawca będzie wypełniał na rzecz pracownika (mieszkanie służbowe, bilet
      miesięczny, pakiet ubezpieczenia zdrowotnego, dowóz do pracy itp.). Akceptując
      warunki umowy pracownik wyraża zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w istocie
      traktując je jako - stanowiący część dochodu - element wynagrodzenia za pracę.
      Zdaniem Trybunału, kwalifikacja prawnopodatkowa tego rodzaju świadczeń nie
      powinna ulec zmianie, jeśli zostaną one zaproponowane w trakcie trwania stosunku
      służbowego czy stosunku pracy, zawsze jednak po uzyskaniu zgody pracownika.
      Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
      świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest
      celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze
      strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji: przyjęcie
      świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Pogląd ten nie jest odosobniony, zarysowany problem był wielokrotnie przedmiotem
    analizy i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. wyrok z 29 listopada 2018 r. sygn.
    akt II FSK 799/18, wyrok z 6 marca 2020 r. sygn. akt II FSK 800/18, wyrok z 5 lutego 2020 r.
    sygn. akt II FSK 677/18. Na marginesie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że przepisy
    podatkowe − niezależnie od konieczności realizacji obowiązku ustalonego w art. 84
    Konstytucji − nie mogą prowadzić do takiego ukształtowania pozycji pracowników, aby
    pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny sposób obciążało strony tego stosunku w
    porównaniu do samozatrudnienia, bądź pracy na czarno.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że − w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom
    całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako w pół drogi
    między gratyfikacją (rzeczową, czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi, jako
    element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a
    wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które
    służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy b.h.p.) i które są zwolnione z
    tego podatku − każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich
    elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o
    pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie
    obowiązujących przepisów prawa pracy.
    W przypadku wykonywania przez zleceniobiorcę umowy zlecenia, powszechnie
    obowiązujące przepisy prawa cywilnego regulujące umowę zlecenia, nie nakładają na

    zleceniodawcę obowiązku zrekompensowania zleceniobiorcy wydatków, tak jak ma to
                                    5miejsce w przypadku podróży służbowej zgodnie z art. 77 ustawy z 26 czerwca 1974 r.
    Kodeksu pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    Co prawda, z treści art. 742 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 1071 ze zm.), wynika, że dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie
    wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami
    ustawowymi; powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten
    w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym. Niemniej ustawodawca ogranicza
    obowiązek zwrotu poniesionych przez przyjmującego zlecenie wydatków do wydatków
    służących należytemu wykonaniu zlecenia. Pomimo że w art. 742 Kodeksu cywilnego, brak
    jest wyraźnego określenia charakteru tych wydatków, należy przyjąć, że chodzi o zwrot
    wydatków koniecznych i użytecznych. Decydujące znaczenie ma więc celowy charakter
    tych wydatków. Muszą one być uzasadnione dążeniem do należytego wykonania umowy.
    Natomiast wydatki o innym charakterze będą podlegały zwrotowi, jeżeli w zawartej między
    stronami umowie zostaną przewidziane, nie oznacza to jednak, że te pozostałe wydatki
    również należy kwalifikować do wydatków wymienionych w art. 742 Kodeksu cywilnego.
    W świetle powyższego, w przypadku finansowania Zleceniobiorcy noclegu w pobliżu
    miejsca wykonywania pracy nie sposób uznać, że są to wydatki, o których mowa w art. 742
    Kodeksu cywilnego.
    W konsekwencji, w sytuacji, gdy Zleceniodawca – mimo braku ciążącego na nim
    obowiązku nałożonego przepisami Kodeksu cywilnego - zapewni zatrudnionemu
    Zleceniobiorcy nieodpłatnie nocleg, to wartość tego świadczenia stanowi dla
    Zleceniobiorcy, który je otrzymał, przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. W takim przypadku mamy bowiem do czynienia ze świadczeniem, którego
    otrzymanie nie jest wynikiem zaistnienia zdarzenia o charakterze nietypowym lub
    okazjonalnym, lecz jest związane z wykonywaniem umowy zlecenia w miejscu, tj. w
    nowym miejscu pracy przyjętym i zaakceptowanym przez Zleceniobiorcę w drodze
    porozumienia stron. To z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji braku tego świadczenia
    ze strony Zleceniodawcy, Zleceniobiorca musiałby ponieść przedmiotowy wydatek.
    Zatem, przyjęcie świadczenia oferowanego przez Zleceniodawcę leży w interesie
    Zleceniobiorcy, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez Niego wydatku związanego z
    noclegiem, jaki musiałby ponieść dla wykonania obowiązków zgodnie z postanowieniami
    umowy zlecenia, którą zawarł ze zleceniobiorcą. Z tych względów, przyjęcie przez
    Zleceniobiorcę świadczenia w postaci noclegu następuje za zgodą Zleceniobiorcy oraz
    przynosi mu wymierną korzyść majątkową (w omawianym przypadku korzyść polega na
    uniknięciu wydatku). Tym samym spełniony jest warunek dobrowolności świadczeń oraz
    jego udzielenia w interesie Zleceniobiorcy. Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana
    indywidualnie do Zleceniobiorcy. Jako Zleceniodawca to tym konkretnym Zleceniobiorcom
    finansuje Pan noclegi. Posiada Pan zatem informacje, na podstawie których jest Pan w
    stanie ustalić przychód przypadający na konkretnego Zleceniobiorcę. Zauważyć również
    należy, że ewentualne trudności w ustaleniu wartości świadczenia nie mogą stanowić
    podstawy do uznania, że dana osoba świadczenia nie otrzymała. Jest to tylko problem
    organizacyjny możliwy do rozwiązania.
    Na tej podstawie trzeba uznać, że świadczenie jest spełniane w interesie Zleceniobiorcy i
    to on powinien samodzielnie zorganizować sobie warunki pracy. Jeżeli to Zleceniodawca
    zapewnia mu nocleg, którego kosztami go nie obciąża, to wartość noclegu stanowi dla
    niego zaoszczędzony wydatek, a więc przychód, który musi zostać opodatkowany.
    Świadczenia w postaci zapewnienia Zleceniobiorcy zakwaterowania są świadczeniami,
    które mają charakter osobisty, niezależnie od celu i okoliczności w jakich zostały
    poniesione. Skoro bowiem przez okres wykonywania umowy zlecenia Zleceniobiorca
    będzie zamieszkiwał w miejscu zakwaterowania zapewnionym przez Wnioskodawcę, to
    stwierdzić należy, że będzie on wykorzystywał to miejsce przede wszystkim dla celów

    osobistych (prywatnych). Ww. kwatera nie będzie bowiem służyła Zleceniobiorcy jako
    narzędzie pracy, miejsce pracy (służące wykonaniu umowy), lecz będzie służyła osobistym
    celom Zleceniobiorcy.
    W przedstawionej przez Pana sytuacji mamy do czynienia ze świadczeniem na rzecz
    danego Zleceniobiorcy, którego otrzymanie nie jest wynikiem zaistnienia zdarzenia o
    charakterze nietypowym lub okazjonalnym. Z tych też względów przyjęcie przez
    Zleceniobiorcę świadczenia w postaci noclegu następuje za jego zgodą oraz przynosi mu
    wymierną korzyść majątkową. Ponadto nieodpłatne świadczenie nie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania umowy zlecenia. Tym samym
    spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego udzielenia w interesie
    Zleceniobiorcy. Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do Zleceniobiorcy.
    Jako Zleceniodawca w oparciu o posiadane dane jest Pan w stanie ustalić przychód
    przypadający na konkretnego Zleceniobiorcę.
    Ponadto, stosownie do art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego
      rozstrzyga się na korzyść podatnika.
    Wobec powyższego, odnosząc się do zasady in dubio pro tributario – zawartej w art. 2a
    Ordynacji podatkowej – na którą powołuje się Pan we własnym stanowisku, stwierdzić
    należy, że nie może być ona rozumiana w ten sposób, że w przypadku wątpliwości
    interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane zawsze przyjąć punkt widzenia
    podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu
    prawa nie daje zadowalających rezultatów. W analizowanym przypadku w zakresie pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”, znaczenie przepisów znajdujących w nim zastosowanie jest
    jasne, niebudzące wątpliwości i wynikające z ich literalnego brzmienia. Dlatego też
    wskazana zasada w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowania. Podkreślić
    przy tym należy, że w przepisie art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa, chodzi o wątpliwości
    organu podatkowego, a nie wątpliwości podatnika, oraz że podatnik nie może oczekiwać,
    aby ww. artykuł był stosowany w każdej sytuacji, gdy wynik wykładni przedstawiony przez
    organ podatkowy oznacza dla niego konsekwencje mniej korzystne niż zakładał.
    Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że wartość sfinansowanych przez Pana noclegów
    Zleceniobiorcom stanowi dla nich przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Jest to przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w
    art. 11 ust. 1 oraz w art. 13 pkt 8 w związku z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Od wartości tych świadczeń, Pan jako płatnik, ma
    obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Zatem, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Końcowo nadmieniam, że w niniejszej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego
    zajmuję stanowisko tylko w kwestii, która była przedmiotem pytania i nie odnosi się w tej
    interpretacji do innych przedstawionych przez Pana zagadnień, niebędących przedmiotem
    tego zapytania. Ponadto, procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów
    prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To
    na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, jest sam
    przepis prawa. Jeżeli zatem przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różnić
    się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana
    chroniła.

    Odnosząc się do powołanych przez Pana we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych
    wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonych stanach
    faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one
    zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi orzeczeniami, to nie
    mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.