Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.144.2025.3.MAP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-25
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży lokalu.
Słowa kluczowe: lokal
opodatkowanie
skutki podatkowe
sprzedaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 3-pkt 12

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od
    towarów i usług. Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie pismem z 17 kwietnia
    2025 r. (wpływ 22 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Aktem notarialnym rep. A numer ... . Wnioskodawczyni kupiła z mężem od ... lokal
    użytkowy. Na podstawie faktury wystawionej przez sprzedającego, Wnioskodawczyni i Jej
    mąż zobowiązani byli do uiszczenia 22% podatku VAT. Nie skorzystali z odliczenia tego
    podatku, ponieważ w 1995 r. oboje nie byli płatnikami podatku VAT.
    W latach 1996 - 1999 Wnioskodawczyni prowadziła w nim jednoosobową działalność
    gospodarczą (handel). Lokal ten nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych i nie stanowił podstawy do odliczenia kosztów
    uzyskania przychodów. Po likwidacji przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej,
    służył jako przedmiot najmu prywatnego. Przychody z najmu były opodatkowywane tylko
    przez Wnioskodawczynię. Wydatki poniesione na jego ulepszenie były niewielkie
    (malowanie, uzupełnienie ubytków w ścianach, itp.). Nie przekroczyły 30% wartości
    początkowej tego lokalu. Mąż Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą (ma ona zupełnie inny charakter, od tej którą prowadziła Wnioskodawczyni) i
    korzysta ze zwolnienia z art. 113 ust.1 ustawy o podatku VAT. Lokal użytkowy o którym
    mowa nigdy nie był przez męża Wnioskodawczyni wykorzystywany w jego działalności
    gospodarczej. Nie był przez niego wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych i nie stanowił podstawy do odliczania kosztów
    uzyskania przychodu.
    Aktem notarialnym rep. A ... z 31 stycznia 2025 r. Wnioskodawczyni i Jej mąż dokonali
    sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Płatność za nieruchomość nabywcy dokonali
    gotówką. Mąż Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie
    wystawił faktury na sprzedaż zwolnioną.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni doprecyzowała, że wskazany we wniosku lokal
    kupiła z mężem w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Budynek, w którym
    znajduje się ten lokal sklasyfikowany został zgodnie z PKOB pod nr 1122 jako „Budynki o
    trzech i więcej mieszkaniach”. Lokal usytuowany jest na parterze tego budynku. W okresie
    od 14 listopada 1996 r. do 31 stycznia 1999 r. Wnioskodawczyni prowadziła w tym lokalu
    jednoosobową działalność gospodarczą. Lokal ten od maja 1999 r. do końca 2006 r. służył
    jako przedmiot najmu prywatnego (art. 10 ust 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych).
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy uzyskany przez Panią przychód ze sprzedaży wskazanego we wniosku lokalu, będzie
    podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Interpretacja dotyczy sprawy będącej przedmiotem zapytania w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Natomiast w zakresie podatku od towarów i usług
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawczyni, uzyskany przez Nią przychód nie będzie podlegał
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych - art. 14 ust. 3 pkt 12 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów ww. ustawy:
      Odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6:
          pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
          najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
          charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
          produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
          nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
          wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
    Ustawa powyższa zawiera definicję działalności gospodarczej, wyrażoną w art. 5a pkt 6.
    Zgodnie z brzmieniem tego przepisu:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 powołanej ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
      przez zlecającego te czynności,
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
      prowadzoną działalnością.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim
    jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe
    warunki, tj.:
      zaistnienie przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych pozwalających na stwierdzenie, że mamy
      do czynienia z działalnością gospodarczą,
      brak wystąpienia przesłanek negatywnych z art. 5b ust. 1 ustawy, oraz
      wykluczenie, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
      przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób
      fizycznych.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych :
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.

    Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem,
    wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika zatem, że najem dla celów podatkowych może
    być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło
    przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy podatkowej.
    Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu
    dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot
    najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej
    rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
    Najem może być zawarty na czas oznaczony albo na czas nieoznaczony. Zawarcie umowy
    na czas oznaczony może polegać na wskazaniu daty kalendarzowej zakończenia najmu,
    określeniu czasu jego trwania w dniach, tygodniach, bądź innym oznaczeniu jego
    momentu końcowego. Jeśli w umowie czas nie został w ten sposób określony, ani też nie
    wynika w sposób dostateczny z okoliczności, uważa się, że została ona zawarta na czas
    nieoznaczony.
    Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z najmu niestanowiącego przedmiotu
    pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z najmu w ramach prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty
    na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim
    jest umowa najmu.
    Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że najem stanowi odrębne od
    działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest
    w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy
    przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą albo
    najem jest przedmiotem tej działalności, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do
    źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W tym miejscu należy powołać Uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w
    składzie siedmiu sędziów z 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21, w której wskazano:
      To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. (...)
      Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o
      podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
      wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który
      został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
      gospodarczej.
      Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów do źródła – najem, a wyjątkiem
      sytuacja, w której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do
      kategorii „związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą” – do przychodów z
      działalności gospodarczej.
    Zważywszy na fakt, że lokal opisany we wniosku został nabyty przez Panią w ramach
    wspólności majątkowej małżeńskiej, to należy odnieść się do przepisów ustawy z 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809).

    Zgodnie z art. 31 § 1 ww. Kodeksu:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.
    Stosownie do art. 35 ww. Kodeksu:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy
    na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,
    definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    Co do zasady wspólność majątkowa trwa tak długo jak małżeństwo. Ustawowy ustrój
    majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na skutek zawartej
    między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na skutek
    orzeczenia sądu (art. 52 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) albo z mocy prawa np. w
    razie ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego).
    Przedstawiła Pani informacje, z których wynika, że 4 lipca 1995 r. kupiła Pani z mężem
    lokal użytkowy w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Budynek, w którym znajduje
    się ten lokal sklasyfikowany został zgodnie z PKOB pod nr 1122 jako „Budynki o trzech i
    więcej mieszkaniach”. Lokal usytuowany jest na parterze budynku. W okresie od 14
    listopada 1996 r. do 31 stycznia 1999 r. prowadziła Pani w tym lokalu jednoosobową
    działalność gospodarczą (handel). Lokal ten nie był wprowadzony do ewidencji środków
    trwałych i nie stanowił podstawy do odliczenia kosztów uzyskania przychodów. Po
    likwidacji przez Panią działalności gospodarczej, służył jako przedmiot najmu prywatnego.
    Lokal ten od maja 1999 r. do końca 2006 r. służył jako przedmiot najmu prywatnego (art.
    10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Przychody z najmu
    były opodatkowywane tylko przez Panią. Pani mąż prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą (ma ona zupełnie inny charakter, od tej którą Pani prowadziła). Lokal
    użytkowy, o którym mowa we wniosku nigdy nie był przez Pani męża wykorzystywany w
    jego działalności gospodarczej. 31 stycznia 2025 r. sprzedała Pani z mężem przedmiotową
    nieruchomość.
    Skoro w 1999 r. zlikwidowała Pani działalność gospodarczą, w której wykorzystywała
    wskazany we wniosku lokal użytkowy, to przedmiotem najmu nie był składnik majątku
    związany z działalnością gospodarczą. Zaznaczyła Pani, że lokal użytkowy, o którym mowa
    we wniosku nigdy nie był przez Pani męża wykorzystywany w jego działalności
    gospodarczej. W tej sytuacji najem tego lokalu nie był wykonywany w ramach działalności
    gospodarczej, tylko stanowił źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c)-przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje
    więc generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości oraz ww. praw majątkowych
    przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w podatku dochodowym. Jeżeli natomiast
    ich odpłatne zbycie następuje po upływie tego okresu, przychód z tego tytułu nie podlega
    w ogóle opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Jednakże z art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy wynika, że:
      Przepisu ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a pomiędzy pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Z kolei, w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej
      działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych
      podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód
      pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    W art. 14 ust. 2 ww. ustawy, wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które
    w przypadku uzyskania ich przez podatnika, stanowią przychody z pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego
    zbycia środków trwałych, co wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
    W myśl przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i
      prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z
      zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19
      stosuje się odpowiednio.
    Zatem, regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy, objęty został przychód z odpłatnego
    zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego,
    podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te
    składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak
    również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne
    dokonywane od ich wartości początkowej.
    Jednocześnie zgodnie z art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego

      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są
    zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych
    wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy) używanych aktualnie w działalności, jak i
    przychody uzyskane z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które zostały z
    działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli jednak między pierwszym
    dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane
    z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód z odpłatnego
    zbycia tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia składników majątku :
      a) pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej samodzielnie działalności
        gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji
        rolnej,
      b) otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną,
        wystąpieniem wspólnika z takiej spółki lub zmniejszeniem udziału kapitałowego w
        takiej spółce, z wyjątkiem składników majątku stanowiących udziały (akcje),
        papiery wartościowe, tytuły uczestnictwa w funduszach kapitałowych, pochodne
        instrumenty finansowe oraz składników majątku, w wyniku otrzymania których
        Rzeczpospolita Polska traci prawo do opodatkowania dochodów z ich odpłatnego
        zbycia
      - jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych
      samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną
      lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki albo zmniejszenie udziału
      kapitałowego w takiej spółce, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i
      odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej lub działów
      specjalnych produkcji rolnej.
    Zatem, przy ustaleniu źródła przychodu ze sprzedaży składników majątkowych
    wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej istotny jest okres, jaki
    upłynął między datą wycofania tych składników majątkowych z prowadzonej działalności
    gospodarczej, bądź datą likwidacji tej działalności, a datą ich sprzedaży. Jeżeli okres ten
    nie przekracza sześcioletniego okresu, o którym mowa w ww. przepisach, to przychód
    uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych stanowi przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Natomiast, gdy okres ten przekracza sześcioletni okres, o
    którym mowa w ww. przepisach, to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników
    majątkowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 12 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych sprzedaż przez Panią wskazanego we wniosku
    lokalu użytkowego nie stanowiła źródła przychodu z działalności gospodarczej, gdyż
    nastąpiła po upływie 6 lat od dnia zakończenia prowadzenia przez Panią działalności
    gospodarczej, zatem przychód z tej sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na opisie stanu faktycznego przedstawionym we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku w
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Inne kwestie nie podlegały ocenie.
    Ponadto należy nadmienić, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa
    przedmiotowa interpretacja dotyczy wyłącznie Pani indywidualnej sprawy, nie dotyczy
    Pani męża.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.