Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-126/09-3/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-04-28
Teza: Czy Spółka miała prawo zaliczyć w roku 2007 i 2008 wydatki związane z podwyższeniem kapitału w drodze emisji akcji do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: akcja-emisja akcji; kapitał-kapitał zakładowy-podwyższenie kapitału zakładowego; kapitał-podwyższenie kapitału; koszt-koszty uzyskania przychodów; spółki; spółki-spółka akcyjna; usługi-usługi doradcze
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej, reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 05 lutego 2009 r. (data wpływu 09 lutego 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 09 lutego 2009 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. (data wpływu 20 kwietnia 2009 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka Akcyjna jest od dnia 01 lutego 1996 r. notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w (…) 03 sierpnia 2007 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Akcjonariuszy podjęło uchwalę o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki o kwotę nie mniejszą niż 5 zł i nie większą niż 43.678.150 zł, w drodze oferty publicznej akcji zwykłych na okaziciela serii E, o wartości nominalnej 5 zł każda. Dzień prawa poboru ustalony został na 15 października 2007 r.

W związku z podwyższeniem kapitału zakładowego i emisją akcji, Spółka ponosiła w 2007 i 2008 r. szereg wydatków związanych z nabyciem usług niezbędnych dla przeprowadzenia emisji, m.in. opłaty giełdowe, wynagrodzenie biura maklerskiego, opłaty notarialne.

Poprzez podwyższenie kapitału zakładowego w drodze emisji akcji, Spółka zwiększyła swą zdolność do działania na rynku pozyskując nowy kapitał, w tym również zdolność inwestycyjną. w ocenie Wnioskodawcy, powyższe wiąże się ze zwiększeniem wiarygodności oraz zdolności kredytowej Spółki, poprawą jej rynkowego statusu oraz pozwala, w sposób pośredni, uzyskać dodatkowe / wyższe przychody.

Do tej pory Spółka potraktowała wydatki związane z podwyższeniem kapitału (emisją akcji), jako wydatki nie będące kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. w konsekwencji, przedmiotowe wydatki zostały uznane w zeznaniu rocznym za rok 2007 oraz w bieżących rozliczeniach za rok 2008 za wydatki nie pomniejszające podstawy opodatkowania.

Spółka dodatkowo wyjaśnia, że w zakresie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatków związanych z podwyższeniem kapitału w drodze emisji akcji uzyskała interpretację Ministra Finansów z dnia 07 stycznia 2008 r. (sygn. ILPB3/423-149/07-2/EK).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Czy Spółka miała prawo zaliczyć w roku 2007 i 2008 wydatki związane z podwyższeniem kapitału w drodze emisji akcji do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Stanowisko Wnioskodawcy dotyczące zagadnień przedstawionych w pytaniu:

1\. Koszty uzyskania przychodów w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz orzecznictwa.

1.  Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2007 r.): „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu”. Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 ww. ustawy, przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się: i. przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Polski lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku, ii. kosztów uzyskania przychodów, o których mowa powyżej.
2.  Analiza art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych prowadzi do wniosku, iż warunkiem zakwalifikowania pewnych wydatków jako tak pojmowanego kosztu jest ich celowe ponoszenie przez podatnika dla osiągnięcia przychodów. Nie jest przy tym konieczne zaistnienie związku przyczynowego pomiędzy określonym wydatkiem a konkretnym przychodem, na co wskazuje także pośrednio zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 powyższej ustawy, obowiązująca od 1 stycznia 2007 r. (ustawa z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Dz. u. Nr 217, poz. 1588 i 1589).
3.  Jak trafnie podnosi w swym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”), ustawodawca nieprzypadkowo posłużył się pojęciem „przychodów”, a nie „przychodu”. Liczba mnoga, w której użyto tego słowa, wskazuje, że aby jakiś wydatek uznać na koszt w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie trzeba wykazywać zależności między nim a powstaniem lub powiększeniem konkretnego, poddającego się kwantyfikacji (mierzalnego) przychodu (uchwała 7 sędziów NSA z 18 czerwca 2007 r., sygn. akt II FPS 8/06, analogicznie np. wyrok WSA w Warszawie w wyroku z 01 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 115/08).
4.  W świetle dominującego w orzecznictwie sądowym poglądu, prezentowanego także przed nowelizacją art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, zmierzającą do stworzenia, zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów (tak np. NSA w wyroku z 13 marca 1998 r., sygn. akt SA/Lu 230/97 (niepubl.) i z 12 września 1999 r., sygn. akt l SA/Wr 482/97 (niepubl.)).
5.  Ponoszenie określonych wydatków w celu osiągnięcia przychodów nie przesądza automatycznie o wystąpieniu w każdej sytuacji związanego z nim, ujmowanego w sposób konkretny, przychodu. Może się zdarzyć, że mimo uzasadnionych ekonomicznie, uwzględniających zasady logiki, działań, nie dojdzie do powstania lub zwiększenia przychodu.
6.  Istotne jest natomiast to, że kosztami będą wydatki poniesione z zamiarem zachowania zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby przynosiło ono przychody także w przyszłości (wyrok WSA w Gdańsku z 15 listopada 2007 r., sygn. akt l SA/Gd 753/07).
7.  W tym miejscu warto przytoczyć wyrok NSA z 22 lutego 2006 r. (sygn. akt II FSK 191/05), w którym Sąd między innymi uznał: „(\`(...)\`) zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przewidziany jest również pośredni związek kosztów z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Do takich kosztów należą wydatki związane z ogólnymi kosztami funkcjonowania osoby prawnej. Bez wątpienia, wydatki związane z obsługą prawną osoby prawnej wiążą się z jej przychodami. (\`(...)\`) koszty organizacji osoby prawnej, a więc koszty poniesione przy zakładaniu spółki, a są to: opłata notarialna, opłata skarbowa, adwokacka (radcowska), stanowią koszt bytu prawnego spółki i stanowią koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 upod. Najogólniej można stwierdzić, iż gdyby nie powstała osoba prawna, nie byłoby przychodu. Skoro wydatki poniesiono na utworzenie osoby prawnej, to pośrednio poniesiono je w celu osiągnięcia przychodu. Również wydatki radcy prawnego związane z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z uwagi na potrzebną w tej kwestii wiedzę fachową, wiedzę prawniczą, uzasadniają ten wydatek jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop”.
8.  Analogiczne stanowisko zajął WSA w Gorzowie w wyroku z 26 września 2006 r. (sygn. akt l SA/Go 272/06), gdzie Sąd podkreślił: „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość zaliczenia danego, konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od powiązania poniesionego wydatku z działalnością podatnika. Musi więc istnieć bezpośredni, lub chociażby potencjalny związek przyczynowo-skutkowy między wydatkiem, a uzyskanym przychodem tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Oczywistym jest, że podatnik nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez inne osoby. Należy podkreślić, iż istnieją sytuacje, gdy ów związek przyczynowo – skutkowy nie jest tak wyraźny. Wszystkie takie przypadki należy rozwiązywać kierując się zasadą zdrowego rozsądku. Nie ma tu żadnych reguł. Każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania. Znamiennym jest, iż warunkiem koniecznym zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu nie jest wystąpienie konkretnego przychodu, lecz działanie podatnika w celu jego potencjalnego osiągnięcia. Wystarczające jest przy tym wykazanie związku pośredniego z przychodami. Kosztem uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 14 października 1999 roku, sygnatura akt III SA 7548/98 niepubl. – zgodnie z którym, wystarczającą przesłanką uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest działanie w celu uzyskania przychodu. Nie jest natomiast niezbędne osiągnięcie wspomnianego celu”.

2\. Specyfika wydatków związanych z podwyższeniem kapitału.

1.  Na wstępie należy zaznaczyć, że przyczyny podwyższenia kapitału zakładowego mogą być bardzo różne. Począwszy od unowocześnienia spółki, co ma także miejsce w przypadku Wnioskodawcy, pokrycia strat, podwyższenie kapitału może być również następstwem umów między wspólnikami, sposobem zwiększenia zdolności kredytowej Spółki, utworzenia nowych miejsc pracy, uwiarygodnieniem przed kontrahentami, w celu uniknięcia likwidacji, bądź upadłości.
2.  W świetle powyższego przychodami, z którymi wiążą się koszty poniesione w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie są kwoty przekazane na ten kapitał, lecz przychody uzyskiwane z działalności gospodarczej finansowanej tym kapitałem.
3.  Jak podkreślił WSA w Lublinie w wyroku z 07 marca 2007 r. (sygn. akt l SA/Lu 82/07), możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę w związku z podniesieniem kapitału akcyjnego, jeżeli wykaże ona związek tych wydatków z jej przychodami uzyskiwanymi z działalności gospodarczej, co niewątpliwie ma miejsce w przypadku Wnioskodawcy. Podkreślić przy tym należy, że związek ten nie musi być bezpośredni. Trafnie na specyfikę wydatków związanych z emisją akcji zwrócił uwagę także WSA w Warszawie w wyroku z 10 czerwca 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 544/08), podkreślając, iż kosztów związanych z emisją akcji nie można wiązać z konkretnym przychodem, gdyż w momencie ich poniesienia przychód ten jawi się jako zdarzenie przyszłe i niepewne.
4.  Do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnoadministracyjne.
5.  Na pośredni charakter kosztów związanych z obsługą prawną, świadczoną w procesie podwyższania kapitału zakładowego spółki, a w związku z tym brak możliwości powiązania tych kosztów z przychodem, o jakim mowa w art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wskazał także NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. (sygn. akt II FSK 191/05) oraz z 07 marca 2006 r. (sygn. akt l FSK 121/05).
6.  Jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z 26 marca 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 2218/07): „Koszty takie \[tj. koszty związane z emisją akcji - dop. Spółki\], chociaż niewątpliwie związane z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Do kosztów o charakterze pośrednim, zdaniem Sądu, zaliczyć należy wydatki wymienione przez Skarżącą we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, tj. wydatki związane z nabyciem usług w celu podwyższenia kapitału, jak koszty sporządzenia aktu notarialnego, koszty związane z przygotowaniem prospektu emisyjnego oraz koszty związane z jego ogłoszeniem, drukiem, i dystrybucją, a ponadto koszty kampanii reklamowych i promocyjnych”. „W takim ujęciu kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów, nawet wówczas, gdyby z obiektywnych przyczyn przychód nie został osiągnięty”. W tym względzie analogiczne stanowisko co WSA w wyroku z 26 marca 2008 r. zaprezentował WSA w Warszawie także w wyroku z 31 lipca 2008 r., (sygn. akt III SA/Wa 782/08).
7.  Do analogicznych wniosków doszedł WSA w Gdańsku w cytowanym wyżej wyroku z 15 listopada 2007 r., gdzie Sąd zaznaczył, że: „Do kosztów o charakterze pośrednim, zdaniem Sądu zaliczyć należy wydatki wymienione przez skarżącą we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, tj. koszty związane z doradztwem prawnym i finansowym, przygotowania prospektu emisyjnego, koszty oferowania papierów wartościowych, kampanii medialnej oraz opłaty notarialne, sądowe i giełdowe”.
8.  Niezależnie od powyższego WSA w Warszawie w wyroku z dnia 09 lipca 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 545/08) stwierdził, że również wiedza fachowa pozyskiwana na szkoleniach w zakresie Giełdy Papierów Wartościowych, jak również wiedza uzyskiwana przez korzystanie z usług doradztwa finansowego, jeśli wiąże się z podwyższeniem kapitału zakładowego, mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
9.  W zakresie wydatków / przysporzeń związanych z emisją akcji należy mieć na względzie także specjalne regulacje ustawowe, które potencjalnie mogłyby uniemożliwić zaliczenie przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
10.  W szczególności zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów nie zalicza się: „przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu zakładowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela”. Z kolei, w myśl przytoczonego na wstępie niniejszego wniosku art. 7 ust. 3 pkt 3 powyższej ustawy, przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się: kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku.
11.  W tym miejscu należy przytoczyć cytowany wyrok WSA z 10 czerwca 2008 r., (w tym względzie także wyrok NSA z 01 marca 2000 r., sygn. akt l SA/Wr 2285/98 oraz wyrok NSA z 19 września 2006 r., sygn. akt II FSK 498/06), w którym Sąd zauważył, iż posługiwanie się powyższymi regulacjami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez organy podatkowe dla zakwestionowania wydatków związanych z podwyższeniem kapitału (emisją akcji) jako kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe, gdyż: „(\`(...)\`) zdaniem Sądu, przepis art. 12 ust. 4 pkt 4 updop potwierdza jedynie tę okoliczność, że kapitały zakładowe w spółkach nie stanowią przychodów w rozumieniu art. 12 ust. 1 updop, są z niego wyłączone. Skoro kapitał zakładowy został wyłączony z przychodów, nie może być ani dochodem ze źródeł nie podlegających opodatkowywaniem ani też dochodami wolnymi od podatku. Tymczasem, drugi z przepisów, który posłużył organom podatkowym do tej koncepcji art. 7 ust. 3 pkt 1 oraz pkt 3 updop odwołuje się do dwóch kategorii dochodów – niepodlegających opodatkowaniu oraz wolnych od podatku. Nie można zapomnieć, że obie kategorie w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych scharakteryzowane są w dwóch różnych przepisach, zamieszczonych w dwóch różnych rozdziałach ustawy. Dochody niepodlegające opodatkowaniu opisane są w art. 2, natomiast dochody wolne od podatku w art. 17 updop. Żadna z wymienionych kategorii nie jest natomiast objęta treścią art. 12 ust. 4 pkt 4 updop. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 updop nie odnosi się w żadnej mierze do kategorii wymienionych w art. 12 ust. 4 updop. Nie można także zapomnieć, że przepis ten w ogóle nie odwołuje się do kategorii „przychodów”, lecz wyłącznie do „dochodów””.
12.  Jak zauważył WSA w cytowanym wyżej wyroku z 01 stycznia 2008 r.: „Nie można też zgodzić się z poglądem Ministra Finansów, że przychód otrzymany na powiększenie kapitału zakładowego nie stanowi przychodu dla celów podatkowych zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 updop, a poniesione przez Spółkę koszty jego uzyskania nie stanowią kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop, co ma wynikać z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 updop”.
13.  Przy takim rozumieniu pojęcia kosztów uzyskania przychodów, nie można zdaniem WSA w Warszawie podzielić stanowiska, że skoro przychód otrzymany przez spółkę na powiększenie kapitału zakładowego nie stanowi przychodu dla celów podatkowych (art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), to wydatków związanych z powiększeniem tego kapitału, co do zasady, nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (np. także wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2218/07).
14.  Składy orzekające uznają, że wydatki związane z emisją akcji mają lub potencjalnie mogą mieć wpływ na przychody spółki osiągane w przyszłości, a wiązanie kosztów emisji z przysporzeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jest nieprawidłowe. Wynika tak m.in. z wyroku WSA w Warszawie z 25 września 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 656/08), wyroku WSA w Gdańsku z 16 września 2008 r. (sygn. akt i SA/Gd 396/08), a także wyroku WSA w Warszawie z 12 września 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 873/08).
15.  Za szerokim rozumieniem kosztów uzyskania przychodów wypowiedział się także WSA w Warszawie w wyroku z 06 października 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 1419/08, 1420/08). Skład orzekający WSA podkreślił, że podwyższenie kapitału nie jest celem samym w sobie. Chodzi bowiem o zdobycie środków na rozwój firmy lub na finansowanie jej działalności. Sąd nie podzielił przy tym poglądu Ministra Finansów odmawiającego uznania kosztów podwyższenia kapitału zakładowego za koszt uzyskania przychodów powołującego się przy tym na art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się tych otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego albo też funduszu statutowego w banku państwowym czy funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela.
16.  Powyższe stanowisko sądów administracyjnych znajduje swoje potwierdzenie także na gruncie interpretacji dokonywanej przez organy podatkowe. Przykładowo w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 27 października 2006 r. (sygn. PP II 443/781/2006/PK) stwierdzono: „Analizując jednakże ekonomiczną stronę emisji akcji (podwyższenia kapitału) niewątpliwie będzie ona realizowana w celu pozyskania przez spółkę środków finansowych potrzebnych do zachowania, czy też rozwijania własnej działalności (inwestycje, ekspansja na rynki zagraniczne, przejęcia innych podmiotów). w tej sytuacji nie można odmówić racji argumentom przytoczonym przez S.A., (…) iż emisja akcji miała związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą (pozyskanie środków na finansowanie działalności gospodarczej spółki, rozwinięcie działalności, podjęcie akcji reklamowych i marketingowych). Takie wydatki (chociaż niewątpliwie pośrednio) mają wpływ na uzyskiwane przez podmiot gospodarczy przychody – chociaż przyszłe i niepewne (…)”.
17.  Warto także wskazać choćby na postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego z 16 sierpnia 2007 r. (sygn. ŁUS-II-2-423/256/07/AG), gdzie zaznaczono, że: „W ocenie tutejszego organu podatkowego, poniesione przez Spółkę wydatki związane z dopuszczeniem akcji do obrotu publicznego, należą do kosztów, których wprost nie można przyporządkować do określonego przychodu. Bezsprzecznie jednak spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 w/w ustawy – zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 – są więc kosztami związanymi z działalnością gospodarczą i dotyczą zwiększenia źródeł przychodów, w związku z czym stanowią koszt uzyskania przychodów w chwili ich poniesienia”.
18.  Reasumując, należy zdaniem Spółki stwierdzić, że wymienione wydatki stanowić będą koszty uzyskania przychodów, ponieważ pozostają one w związku z uzyskaniem przez nią przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej i nie zawierają się w katalogu określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. w związku z powyższym, Spółka miała prawo zaliczyć w roku 2007 i 2008 wydatki związane z podwyższeniem kapitału w drodze emisji akcji do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Z powołanego przepisu wynika, że podatnik ma możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów lub służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.

Należy przy tym zaznaczyć, że koszty podatkowe ponoszone przez podmiot gospodarczy podzielić można na koszty bezpośrednie i koszty pośrednie. Koszty bezpośrednie obejmują wydatki, które są ściśle (bezpośrednio) związane z konkretnymi przychodami, jakie osiąga podmiot gospodarczy. Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje prawidłowe funkcjonowanie podmiotu gospodarczego. Aby określić czy dany koszt jest bezpośrednio, czy pośrednio związany z przychodem, należy rozstrzygnąć czy istnieje możliwość powiązania tego wydatku z przychodem osiągniętym w roku podatkowym. Przy ocenie tej decydującym jest moment dokonania tegoż wydatku, a nie moment osiągnięcia przychodu.

Podwyższenie kapitału zakładowego w spółce akcyjnej, stosownie do regulacji zawartych w art. 431 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. u. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), wymaga zmiany statutu i następuje w drodze emisji nowych akcji lub podwyższenia wartości nominalnej dotychczasowych akcji. Oznacza to, iż wszelkie koszty ponoszone przez spółkę akcyjną przy jej założeniu lub rozszerzeniu pozostają w bezpośrednim związku z podwyższeniem kapitału zakładowego.

W myśl art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela. Powyższe oznacza, iż wartość wkładów zarówno pieniężnych jak i niepieniężnych, wnoszona na pokrycie kapitału zakładowego w związku z utworzeniem spółki, jak również z podwyższeniem tego kapitału nie jest zaliczana do przychodów podatkowych Spółki.

Skoro zatem, przychód otrzymany na powiększenie kapitału zakładowego nie stanowi przychodu dla celów podatkowych, to koszty jego uzyskania – w przedmiotowej sprawie opłaty giełdowe, wynagrodzenie biura maklerskiego, opłaty notarialne – nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie bowiem z tym przepisem nie stanowią kosztów podatkowych wydatki, co prawda nie wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, ale związane z przysporzeniami nie uważanymi za przychód przez ustawodawcę (art. 12 ust. 4 pkt 4 tej ustawy).

Nieistotny jest przy tym, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, cel ani konsekwencje (efekty) podwyższenia kapitału zakładowego Spółki. Tym samym, jeżeli określone wydatki w sposób jednoznaczny wiążą się z osiągnięciem przysporzenia, zidentyfikowanego przez ustawodawcę jako konkretny rodzaj przychodu, to bez względu na możliwość wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów oceniane być musi w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Ponadto z dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ww. ustawy wynika, że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Związane z tymi przychodami koszty nie mogą, stosownie do pkt 3 tego przepisu, pomniejszać przychodów uzyskiwanych z innych źródeł.

Mając na uwadze powyższe, wydatki jakie Spółka poniosła w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego i emisją akcji, takie jak: opłaty giełdowe, wynagrodzenie biura maklerskiego, opłaty notarialne – nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż są one związane z przychodem nie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Reasumując, Spółka nie miała prawa zaliczyć w roku 2007 i 2008 wydatków związanych z podwyższeniem kapitału w drodze emisji akcji do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W odniesieniu do powołanych przez Spółkę orzeczeń organów podatkowych oraz sądów administracyjnych stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Jednocześnie dodaje się, że w zakresie zaistniałego stanu faktycznego dotyczącego podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.