Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/2/415-540/09/CJS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-07-29
Teza: Czy dokonywanie przez Spółkę opłat za aplikację radcowska stanowi przychód pracownika skutkujący obowiązkiem pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: aplikacja-aplikacja radcowska; dofinansowanie; obowiązek-obowiązek płatnika; praca-stosunek pracy; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 15 maja 2009r. (data wpływu do tut. Biura – 19 maja 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę na pokrycie kosztów aplikacji radcowskiej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 maja 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę na pokrycie kosztów aplikacji radcowskiej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi kancelarię prawną świadczącą profesjonalne usługi doradztwa prawnego. W kancelarii tej zatrudnia na podstawie umowy o pracę osoby na stanowiskach prawniczych „młodszy konsultant” oraz „konsultant”. Wśród zatrudnionych osób znajdują się również aplikanci radcowscy.

Aplikacja radcowska jest formą szkolenia, podczas którego pracownik pod nadzorem upoważnionej osoby patrona wykonuje czynności i uczestniczy w zajęciach, w czasie których zdobywa wiedzę teoretyczną oraz praktyczną z zakresu prawa, niezbędną do rzetelnego wykonania przez niego zawodu.

Biorąc pod uwagę zakres świadczonych przez wnioskodawcę usług niezbędne jest stałe dokształcanie oraz aktualizacja wiedzy posiadanej przez pracowników, albowiem poziom wykształcenia poszczególnych pracowników przekłada się w bezpośredni sposób na zakres i poziom usług świadczonych przez wnioskodawcę.

Dla przykładu zatrudnianie pracowników odbywających aplikację radcowską lub z ukończoną aplikacją radcowską umożliwia wnioskodawcy podjęcie większej ilości spraw, wymagających reprezentowania klientów przed sądem. Pracownicy, którzy nie są aplikantami radowskimi, nie maja zaś kompetencji do reprezentowania klientów wnioskodawcy przed sądem.

W związku z powyższym obowiązek stałego dokształcania i uczestniczenia w różnego rodzaju szkoleniach określonych przez pracodawcę należy do obowiązków pracowniczych pracowników zatrudnionych u wnioskodawcy na podstawie umowy o pracę. W ramach wypełnienia zobowiązania pracodawcy do umożliwienia podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników, określonego w art. 17 oraz w art. 94 ust. 6 Kodeksu pracy, wnioskodawca chce pokryć koszty związane z odbywaną przez tych pracowników aplikacją radcowską. Z powyższych względów wnioskodawca chce zawrzeć z pracownikami odbywającymi aplikację radcowską umowę o skierowanie na naukę w formach pozaszkolnych, zgodnie z którą zobowiąże się do uiszczenia opłat z tytułu odbywania przez pracowników aplikacji poprzez pokrycie z góry kosztów aplikacji lub też poprzez refinansowania kosztów aplikacji pokrytych wcześniej przez pracownika. Ponadto w umowie tej, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 06 lipca 1982r. o radcach prawnych, wnioskodawca zobowiąże się udzielić pracownikowi płatnego urlopu szkoleniowego w wymiarze jednego dnia tygodniowo na udział w obowiązkowych zajęciach, zgodnie z harmonogramem ustalonym przez OIRP oraz płatnego urlopu szkoleniowego na przygotowanie się do egzaminów końcowych w wymiarze przewidzianym ustawą z dnia 06 lipca 1982r. o radcach prawnych.

W przypadku podpisania z pracownikiem umowy dotyczącej opłacania kosztów aplikacji, wnioskodawca zamierza zobowiązać pracownika do przepracowania w spółce określonego czasu, natomiast w przypadku niedopełnienia przez pracownika warunku przepracowania w spółce określonego czasu, pracownik będzie zobowiązany do zwrotu uiszczonych przez wnioskodawcę kosztów szkolenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy świadczenia przyznane przez pracodawcę w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników w postaci ponoszenia przez pracodawcę kosztów aplikacji radcowskiej (np. poprzez pokrycie z góry przez pracodawcę kosztów aplikacji lub też poprzez refinansowanie kosztów aplikacji pokrytych wcześniej przez pracownika) korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w związku z tym, czy koszty ponoszone na ten cel przez pracodawcę nie stanowią dodatkowego przychodu pracownika?

Zdaniem wnioskodawcy świadczenia przyznane przez pracodawcę w związku podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników w postaci ponoszenia przez pracodawcę kosztów aplikacji radcowskiej (np. poprzez pokrycie z góry przez pracodawcę kosztów aplikacji lub też poprzez refinansowanie kosztów aplikacji pokrytych wcześniej przez pracownika) korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że koszty ponoszone na ten cel przez pracodawcę nie stanowią dodatkowego przychodu pracownika.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) (dalej ustawa o pdof), wolna od podatku jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Takim odrębnym, choć nie jedynym, przepisem będzie przykładowo rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Polityki Socjalnej z 12 października 1993r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472 ze zm.). Przepisy Rozporządzenia stosuję się tylko i wyłącznie do osób podnoszących kwalifikacje zawodowe i wykształcenie ogólne, zakładów pracy oraz organizatorów oświaty dorosłych prowadzących działalność w formach szkolnych i pozaszkolnych w rozumieniu ustawy z dnia 07 września 1991r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. 2004. Nr 256, poz. 2572 ze zm. – dalej „ustawa o systemie oświaty”). Oznacza to, że powyżej wskazane Rozporządzenie dotyczy tylko obszarów objętych ustawą o systemie oświaty. Wobec powyższego nie można wymogów wskazanych w Rozporządzeniu, a dotyczących obowiązku skierowania pracownika na szkolenie przez zakład pracy (§ 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia), czy obowiązku posiadania akredytacji w przypadku podmiotów prowadzących kursy zawodowe, stosować wobec podmiotów prowadzących szkolenia na podstawie innych przepisów niż przepisy Rozporządzenia.

Zdaniem wnioskodawców ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych celowo nie powołał się na konkretne przepisy wykonawcze, aby również inne przepisy, niż wskazane powyżej Rozporządzenie, stanowić mogły podstawę do zwolnień od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, zdaniem wnioskodawcy, wartość otrzymanych świadczeń przyznanych pracownikowi na podstawie umowy o skierowanie na odbywanie szkolenia aplikacji radcowskiej, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy i nie stanowi dodatkowego przychodu pracownika.

Na potwierdzenie przedstawionego stanowiska wnioskodawca powołał orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2008r., w którym to Sąd stwierdził, iż koszty aplikacji ponoszone przez pracodawcę wolne są od podatku dochodowego i nie stanowią dodatkowego przychodu pracownika, decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 lipca 2008r. o sygnaturze ILPB1/415-320/08-5/RP oraz stanowisko Ministra Finansów przedstawione w Gazecie Podatkowej w dniu 25 lutego 2008r.

Zdaniem wnioskodawcy, w odniesieniu do podmiotów nie objętych zakresem ustawy o systemie oświaty, art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o pdof nie uzależnia stosowania określonego w nim zwolnienia podatkowego od posiadania akredytacji przez organizatora szkoleń.

Stąd też, należy zgodzić się z prezentowanym wyżej stanowiskiem Ministra Finansów, że „posiadanie bądź brak akredytacji przez organizatora szkolenia, należy uznać za pozostające bez wpływu na prawo do korzystania od podatku świadczeń przyznanych pracownikowi na podstawie odrębnych przepisów w związku z jego dokształcaniem”. Wnioskodawca ponadto podkreślił, iż zgodnie z art. 94 ust. 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. 1998r. Nr 121, poz. 94 ze zm.- dalej: ”kp”) szkolenie pracowników oraz podnoszenie ich kwalifikacji stanowi obowiązek wnioskodawcy jako pracodawcy – wskazane przepisy Kodeksu pracy, zdaniem wnioskodawcy powinny być potraktowane jako „odrębne przepisy”, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o pdof.

Ponadto, za odrębne przepisy w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o pdof uznać można przepisy ustawy z dnia 06 lipca 1982r. o radcach prawnych (t. j. Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) regulujące kwestię szkoleń przeprowadzanych w ramach aplikacji i zawierające przepisy odnoszące się Okręgowych Izb Radców Prawnych prowadzących szkolenia w ramach aplikacji. Wnioskodawca zaznacza, iż pracownik na stanowisku „młodszego konsultanta” oraz „konsultanta” w ramach zakresu obowiązków zobowiązany jest do podnoszenia kwalifikacji. Kształcenie i podnoszenie kwalifikacji pracowników leży bowiem w interesie wnioskodawcy. Wobec powyższego, zdaniem wnioskodawcy, podnoszenie kwalifikacji pracowników poprzez ich udział w aplikacji radcowskiej, w związku z obowiązkiem nałożonym na pracownika przez pracodawcę, a także koszty związane z tym szkoleniem, nie powinny być uznane za przychód pracowników.

Podobny pogląd można odnaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2008r., sygnatura akt I SA/PO 1597/07 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2008r., sygnatura akt III SA/Wa 1915/2007, których fragmenty wnioskodawca przytacza.

W świetle przedstawionych wyżej argumentów wnioskodawca uważa, iż jego stanowisko, że świadczenia przyznane przez pracodawcę w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników w postaci ponoszenia przez pracodawcę kosztów aplikacji radcowskiej (np. poprzez pokrycie z góry przez pracodawcę kosztów aplikacji lub też poprzez refinansowanie kosztów aplikacji pokrytych wcześniej przez pracownika) korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że koszty ponoszone na ten cel przez pracodawcę nie stanowią dodatkowego przychodu pracownika, znajduje swoje uzasadnienie nie tylko w przepisach prawa, ale również w orzecznictwie sądów oraz decyzjach organów podatkowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że do przychodów pracownika zaliczyć należy wszystkie otrzymywane przez niego świadczenia, wynikające z zawartej umowy bądź mające związek z wykonywaniem przez niego pracy. Jednakże przychody te, w określonych sytuacjach mogą być zwolnione od podatku dochodowego.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Ustawodawca nie wskazał w przywołanym wyżej artykule konkretnych, odrębnych przepisów, stanowiących podstawę do uzyskania zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Użyte w cytowanym wyżej przepisie sformułowanie „odrębne przepisy” obejmuje cały szereg aktów prawnych, z których wynika prawo pracownika do otrzymywania od pracodawcy świadczeń w związku z podnoszeniem swych kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego. Do tego katalogu zaliczyć można m.in. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472 ze zm.), będące aktem wykonawczym do art. 103 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 07 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

Zgodnie z art. 103 ww. ustawy w zakresie i na warunkach ustalonych w drodze rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, pracodawca ułatwia pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Przepis ten formułuje po stronie pracodawcy obowiązek ułatwiania pracownikom podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Tym samym, pracodawca umożliwiający pracownikom podnoszenie ich kwalifikacji realizuje nakaz ustawowy, wynikający z art. 94 pkt 6 Kodeksu pracy.

Powołane powyżej rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych, reguluje rodzaj i zakres świadczeń jakie pracodawca ma możliwość przyznać pracownikom podnoszącym kwalifikacje zawodowe w ramach kształcenia w formach szkolnych i pozaszkolnych. Nie ulega wątpliwości, że podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego przybiera w praktyce różne formy i odbywa się poprzez np. seminaria, szkolenia, praktyki, kursokonferencje, kursy zawodowe, aplikacje, wykłady.

Jednakże rozporządzenie to nie zawiera definicji pojęcia „formy pozaszkolne”.

Niewątpliwie zakres pozaszkolnych form dokształcania osób dorosłych doprecyzowuje § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 03 lutego 2006r. w sprawie uzyskiwania i uzupełnienia przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31, poz. 216).

Zgodnie z tym przepisem uzyskiwanie i uzupełnianie przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych odbywa się w następujących pozaszkolnych formach kształcenia:

*   kurs,

*   kurs zawodowy,

*   seminarium,

*   praktyka zawodowa.

Rozporządzenie to dotyczy jednak form kształcenia osób dorosłych wyłącznie na poziomie wynikającym z ustawy o systemie oświaty. Regulacja ta nie obejmuje swoim zakresem zagadnienia podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez osoby dorosłe będące pracownikami realizowanych w różnorodnych formach o charakterze pozaszkolnym przez szerokie i zróżnicowane grono podmiotów na podstawie innych przepisów. Zatem podnoszenie kwalifikacji na studiach podyplomowych, różnego rodzaju aplikacjach, które nie są realizowane na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 03 lutego 2006r. może zostać uznane za udział w pozaszkolnej formie kształcenia.

W konsekwencji nie ma przeszkód do zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy do świadczeń przyznanych przez pracodawcę związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika także w formie studiów podyplomowych, aplikacji na podstawie skierowania zakładu pracy.

Należy jednak zwrócić uwagę, że zasady i formy w jakich możliwe jest podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego przez pracowników normują także przepisy odnoszące się do niektórych grup zatrudnionych.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż wnioskodawca zamierza ponosić koszty związane ze szkoleniem pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę i odbywających aplikację radcowską organizowaną - zgodnie z ustawą o radcach prawnych (Dz. U. z 2002r., Nr 123, poz. 1059 ze zm.) - przez Okręgową Izbę Radców Prawnych.

Szkolenie aplikantów radcowskich, będące niewątpliwie szkoleniem zawodowym, reguluje ustawa z dnia 06 lipca 1982r. o radcach prawnych. Przepisy tej ustawy nie zawierają jednak samoistnych uregulowań dotyczących zasad finansowania przez pracodawców opłat ponoszonych przez aplikantów radcowskich za uczestnictwo w aplikacji czy też kosztów przejazdów na zajęcia i praktyki zawodowe. Ustawodawca uregulował w przepisach powyższej ustawy, w omawianym zakresie, wyłącznie kwestie dotyczące płatnego urlopu dla pracownika oraz zwolnień od pracy.

Ponoszenie kosztów edukacji zależy od woli stron. Przyznanie takiego świadczenia jest zależne tym samym wyłącznie od woli pracodawcy i następuje na mocy umowy o charakterze cywilnoprawnym pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. Umowa ta może mieć formę pisemną, ale może również nie zostać w żaden sposób sformalizowana.

Ponieważ nie istnieją odrębne regulacje dotyczące finansowania przez pracodawcę kosztów szkolenia pracowników skierowanych do odbycia aplikacji radcowskiej, zastosowanie do takich świadczeń ma § 9 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 12 października 1993r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych. W konsekwencji świadczenie przyznane zgodnie z tym przepisem korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, wartość świadczeń otrzymanych przez pracownika w związku z opłacaniem przez pracodawcę kosztów kształcenia w ramach aplikacji radcowskiej, stanowi dla pracownika przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednakże z uwagi na zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 90 pracodawca nie jest obowiązany do naliczania i odprowadzania podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

W odniesieniu do przytoczonego w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej orzecznictwa należy stwierdzić, iż interpretacja indywidualna zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Cytowane wyroki co do zasady wiążą w sprawie, w której zostały wydane i nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.