Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.51.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Ustalenie, czy Spółka ma prawo do naliczania amortyzacji
podatkowej środków trwałych w maksymalnej wysokości
wynikającej ze stawek wskazanych w Wykazie stawek
amortyzacyjnych, niezależnie od momentu wprowadzenia
tego środka trwałego do ewidencji rachunkowej oraz prawa
do korekty stawek amortyzacji
Słowa kluczowe: amortyzacja
korekta-korekta zeznania
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Metoda liniowa
amortyzacji-Podwyższanie (i obniżanie) stawek
amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu na gruncie rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób
    prawnych. Spółka działa na podstawie ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek
    handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 z późn. zm., dalej: „KSH”) oraz innych powszechnie
    obowiązujących przepisów prawa, a także na podstawie umowy Spółki i wewnętrznie
    uchwalonych regulaminów.
    Wnioskodawca należy do (...) grupy kapitałowej (dalej: „Grupa A”), która jest dostawcą (...).
    Grupa A prowadzi działalność w branży (...), w szczególności w (...). Podmiotem
    nadrzędnym w Grupie A, jak również jedynym udziałowcem Spółki jest B z siedzibą w
    Stanach Zjednoczonych. W ramach swojej działalności A zajmuje się produkcją części dla
    branży (...).
    Ze względu na specyfikę działalności, prace prowadzone przez Spółkę w znacznej mierze
    opierają się na wykorzystaniu środków trwałych. Środki te stanowią kluczowy element
    infrastruktury Spółki, umożliwiając realizację procesów produkcyjnych oraz świadczenie
    usług na wysokim poziomie. W związku z zarządzaniem szeroką gamą środków trwałych,
    Spółka jest w stanie utrzymać konkurencyjność na rynku oraz zapewnić ciągłość
    operacyjną. Wśród posiadanych przez Spółkę środków trwałych znajdują się w
    szczególności maszyny i urządzenia produkcyjne, jak również inne, niezbędne do
    funkcjonowania przedsiębiorstwa zasoby.
    Spółka prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994
    r. o rachunkowości (dalej: „Ustawa o rachunkowości”), a także - w myśl art. 10 ust. 3 tej
    ustawy – w sprawach nieuregulowanych jej przepisami, stosuje krajowe standardy
    rachunkowości (dalej: „PL GAAP”) wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości.
    Jednocześnie, z uwagi na fakt przynależności Spółki do międzynarodowej grupy
    kapitałowej, co wiąże się między innymi z wymogiem konsolidacji sprawozdań
    finansowych, A stosuje również amerykańskie standardy rachunkowości, tj. Generally
    Accepted Accounting Principles (dalej: „US GAAP”). Są to ogólnie przyjęte zasady
    rachunkowości, tworzone przez Radę Standardów Rachunkowości Finansowej (Financial
    Accounting Standards Board - FASB). Jest to zbiór zasad, standardów i procedur
    rachunkowych, które są wydawane i często aktualizowane przez FASB oraz Radę
    Standardów Rachunkowości Rządowej (Governmental Accounting Standards Board -
    GASB).
    Zgodnie z globalną polityką Grupy A, w zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych Spółka
    używa tego samego systemu co inne podmioty powiązane. W kwestii rachunkowej
    ewidencji środków trwałych, zgodnie z wytycznymi obowiązującymi w Grupie, Spółka

    prowadzi dla celów rachunkowych dwie odrębne ewidencje, zgodnie ze standardami US
    GAAP oraz ze standardami PL GAAP.
    Jak wspomniano wcześniej, istotnym elementem prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy są środki trwałe, wykorzystywane przez niego w poszczególnych obszarach
    tejże działalności. Spółka nabywa lub wytwarza maszyny i urządzenia we własnym zakresie
    oraz weryfikuje przy tym ich kompletność i zdatność do użytkowania. Następnie A
    sprawdza, czy w zakresie każdej z trwałych maszyn czy urządzeń przewidywany czas
    użytkowania jest dłuższy niż rok, a wartość przekracza 10 000 zł. Weryfikacja ta
    dokonywana jest dla potrzeb identyfikacji spełnienia definicji środka trwałego.
    Zgodnie z przepisami wskazanymi w art. 16d Ustawy o CIT, jeżeli wartość początkowa
    środka trwałego - określona zgodnie z art. 16g tej ustawy - nie przekracza 10 000 zł, wtedy
    Spółka zalicza koszt nabycia środka trwałego jako koszt uzyskania przychodów
    jednorazowo, w miesiącu przekazania go do użytkowania. Jeżeli jednak wartość
    początkowa środka trwałego określona zgodnie z art. 16g Ustawy o CIT przekracza 10 000
    zł, wtedy Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a i nast. Ustawy o
    CIT.
    W ramach działalności gospodarczej A wyróżnić można procesy produkcyjne, w których
    wykorzystywane są środki trwałe, takie jak maszyny, a także urządzenia produkcyjne oraz
    testowe. Procesy te mogą różnić się w zależności od zakresu i charakteru prac
    wykonywanych w ramach projektów prowadzonych przez Spółkę. Zazwyczaj jednak
    obejmują one charakterystyczne elementy, które składają się na rozwój i wprowadzanie
    zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, a także udoskonalania samych
    procesów produkcyjnych. Projekty dzielą się na główne dwa typy, w ramach których
    najczęściej wyróżnić można poszczególne fazy, jak poniżej:
    - Prace związane z opracowaniem nowych/ulepszonych produktów dzielą się na fazy:
      - prac koncepcyjnych,
      - prac projektowych,
      - rozruchu technologicznego produkcji,
      - produkcji seryjnej.
    - Prace związane z rozwijaniem/ulepszaniem procesów produkcyjnych dzielą się na:
      - prace koncepcyjne,
      - prace projektowe - projekt nowego procesu,
      - rozruch technologiczny,
      - produkcję seryjną.
    W zakresie wskazanych powyżej środków trwałych, takich jak maszyny, a także urządzenia
    produkcyjne oraz testowe, które są nabywane oraz wykorzystywane w związku z
    prowadzeniem przez Spółkę działalności produkcyjnej, Spółka wskazuje, że spełniają one
    wymogi postawione w art. 16a Ustawy o CIT, tj. są zdatne do użytkowania o
    przewidywanym czasie dłuższym niż rok oraz są wykorzystywane na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą Wnioskodawcy w części w jakiej prowadzi on działalność
    produkcyjną. Wnioskodawca wskazuje również, że są one fizycznie kompletne, a także
    zdatne do użytkowania już na etapie prowadzonych przez A prac badawczo-rozwojowych
    oraz w procesach testowych. Spółka wykorzystuje je bowiem we wskazanych etapach
    produkcji. Ponadto, Wnioskodawca pragnie wskazać, że w momencie pierwszego użycia
    wskazanych powyżej środków trwałych, spełniają one wymogi wskazane w art. 16a ust. 1
    Ustawy o CIT, co oznacza, że na moment przyjęcia ich do użytkowania:
    - przewidywany okres ich użytkowania jest dłuższy niż rok,
    - wartość każdego środka trwałego przekracza kwotę 10 000 zł,
    - wykorzystywane są przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną przez
      niego działalnością.

    Co więcej, wspomniane maszyny, a także urządzenia produkcyjne oraz testowe, o których
    mowa powyżej, nie stanowią środków trwałych, o których mowa w art. 16c Ustawy o CIT,
    zatem nie należą do katalogu środków niepodlegających pod proces amortyzacji.
    Pomimo wykorzystania wskazanych powyżej środków trwałych na wcześniejszych etapach
    produkcji, do wspomnianej ewidencji środków trwałych prowadzonej dla celów
    rachunkowych - zarówno zgodnej ze standardami US GAAP, jak i PL GAAP - są one
    wprowadzane w momencie rozpoczęcia z ich pomocą produkcji seryjnej danego
    produktu, co związane jest z zastosowaniem zasad obowiązujących w Grupie A. W
    momencie rozpoznania środków trwałych w ewidencji rachunkowej, Spółka rozpoczyna
    również dokonywanie odpisów amortyzacyjnych dla celów rachunkowych.
    W związku z powyższym, dla celów podatkowych A prowadzi osobną ewidencję środków
    trwałych zgodnie z przepisami Ustawy o CIT. W tym przypadku Spółka rozpoznaje i
    wprowadza środki trwałe do ewidencji prowadzonej na potrzeby podatkowe we
    wskazanym momencie przekazania ich do użytkowania, co jest zgodne z art. 16d ust. 2
    Ustawy o CIT. Środki te są wprowadzane do ewidencji podatkowej w wartości początkowej
    ustalonej na podstawie przepisów wskazanych w art. 16g wspomnianej ustawy.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, Spółka może rozpocząć
    amortyzację środków trwałych dla celów podatkowych, począwszy od miesiąca
    następującego po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji.
    Dla celów ustalenia wartości amortyzacji dla celów podatkowych A stosuje stawki
    amortyzacyjne wskazane w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, tj. wynikające z Wykazu stawek
    amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1 do Ustawy o CIT (dalej: „Wykaz stawek
    amortyzacyjnych”).
    Przy czym w przypadku przywołanych maszyn, a także urządzeń produkcyjnych oraz
    testowych, z uwagi na stosowanie osobnych momentów wprowadzenia środków trwałych
    do ewidencji prowadzonej dla celów rachunkowych oraz ewidencji prowadzonej dla celów
    podatkowych, od chwili rozpoczęcia amortyzacji dla celów podatkowych, aż do momentu
    rozpoczęcia amortyzacji dla celów rachunkowych (który jak wskazano powyżej ma miejsce
    w momencie startu produkcji seryjnej produktu wytwarzanego przy użyciu danego środka
    trwałego), A korzysta z regulacji wskazanej w art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT.
    W związku z tym Spółka obniża we wskazanym okresie stawki amortyzacyjne dla tych
    środków trwałych do wartości 0%. Natomiast po rozpoczęciu amortyzacji dla celów
    rachunkowych, Spółka dokonuje stosownej korekty stawki amortyzacji danego środka
    trwałego dla celów podatkowych, do poziomu wynikającego z Wykazu stawek
    amortyzacyjnych. W tym miejscu należy podkreślić, że w momencie zakończenia prac
    rozwojowych oraz produkcji testowej, użytkowane środki trwałe co do zasady nie
    przechodzą dodatkowej modernizacji czy też ulepszenia w rozumieniu Ustawy o CIT, w
    celu dostosowania ich do użycia w produkcji seryjnej.
    Obecnie Spółka rozważa zmianę metodologii procesu naliczania amortyzacji podatkowej
    środków trwałych takich jak maszyny, a także urządzenia produkcyjne oraz testowe, które
    użytkowane są przez Spółkę w działalności produkcyjnej. W tym zakresie Wnioskodawca
    rozpatruje zmianę podejścia poprzez amortyzowanie środków trwałych od miesiąca
    następującego po miesiącu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji podatkowej,
    według stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, z zastrzeżeniem sytuacji,
    gdy sposób wykorzystania środka trwałego uzasadnia zastosowanie podwyższonej stawki
    amortyzacji bądź innego indywidualnego podejścia. Innymi słowy, Spółka rozważa
    dokonywanie podatkowej amortyzacji środków trwałych niezależnie od momentu, w
    którym dany środek trwały zostanie rozpoznany w ewidencji rachunkowej.
    Wnioskodawca wskazuje również, że środki trwałe jakich używa i będzie używać w
    działalności gospodarczej, tj. zarówno działalności produkcyjnej jak i pozostałej, nie
    stanowią środków trwałych zdefiniowanych w katalogu wskazanym w art. 16a ust. 2
    Ustawy o CIT, takich jak:

    - przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych,
    - budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
    - składniki majątku, wymienione w art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, niestanowiące własności
      lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z
      prowadzoną działalnością na podstawie umowy leasingu, zawartej z właścicielem lub
      współwłaścicielami tych składników - jeżeli odpisów amortyzacyjnych dokonuje
      korzystający,
    - tabor transportu morskiego w budowie, sklasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i
      Usług (PKWiU) w grupowaniu o symbolu ex 30.11 „Statki i konstrukcje pływające”.
    Ponadto, Wnioskodawca zaznacza, że wykorzystywane środki trwałe nie są i nie będą
    środkami trwałymi, o których mowa w art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT, zatem nie będą
    środkami trwałymi wykorzystywanymi przez Wnioskodawcę w działalności, z której
    dochody podlegają pod zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie
    korzystania z takiego zwolnienia.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym ma on prawo do
      naliczania amortyzacji podatkowej środków trwałych wykorzystywanych w działalności
      produkcyjnej, w maksymalnej wysokości wynikającej ze stawek amortyzacji
      wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, począwszy od miesiąca
      następującego po miesiącu wprowadzenia danego środka trwałego do ewidencji
      prowadzonej dla celów podatkowych, niezależnie od momentu wprowadzenia tego
      środka trwałego do ewidencji rachunkowej?
    2. Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest twierdząca, to czy Wnioskodawca będzie uprawniony
      do dokonania korekty stawek amortyzacji podatkowej za okres od momentu
      wprowadzenia środków trwałych do ewidencji prowadzonej dla celów podatkowych, ze
      stosowanej dotychczas obniżonej stawki amortyzacji 0%, do wysokości wynikających z
      Wykazu stawek amortyzacyjnych, w myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 oraz art. 16i ust. 1 Ustawy
      o CIT. W następstwie czego, Spółka jest tym samym uprawniona do skorygowania
      deklaracji podatkowych za lata ubiegłe na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji Podatkowej
      oraz rozliczenia amortyzacji w skorygowanej wartości za bieżący rok podatkowy oraz
      kolejne (przyszłe) lata?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma on prawo do naliczania amortyzacji podatkowej
    środków trwałych wykorzystywanych w działalności produkcyjnej, w maksymalnej
    wysokości wynikającej ze stawek amortyzacji wskazanych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia
    danego środka trwałego do ewidencji podatkowej, niezależnie od momentu
    wprowadzenia tego środka trwałego do ewidencji rachunkowej.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    I. Obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m Ustawy o CIT.

    Jak wynika z art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, który to przepis zawiera definicję środka
    trwałego dla celów podatkowych, środkami trwałymi są określone składniki majątkowe,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym
    okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby
    związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania
    na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Istnieje zatem wymóg, aby
    dany składnik majątku - który ma być środkiem trwałym - stanowił własność
    (współwłasność) podatnika.
    Przepis art. 16d ust. 2 zdanie pierwsze Ustawy o CIT stanowi, że składniki majątku mające
    być środkami trwałymi wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych prowadzonej zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania.
    Z powyższych regulacji wynika, że w ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych mają być zawarte informacje niezbędne do obliczenia
    wysokości odpisów amortyzacyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych
    wskazywane jest, że „w zakresie odnoszącym się do odpisów amortyzacyjnych w ujęciu
    podatkowym przepis ten nakazuje prowadzenie ewidencji w taki sposób, aby możliwe
    było obliczenie odpisów amortyzacyjnych według zasad określonych w ustawie
    podatkowej” (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 23 września 2009 r., sygn. I SA/Op 199/09;
    wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. I SA/Łd 915/10 oraz wyrok NSA z dnia
    2 lutego 2016 r., sygn. II FSK 3263/13).
    Należy przy tym wskazać, że normy prawa regulujące obowiązek prowadzenia przez
    podatnika ewidencji rachunkowej, nie ograniczają możliwości prowadzenia dwóch
    odrębnych ewidencji środków trwałych - ewidencji dla celów rachunkowych oraz ewidencji
    dla celów podatkowych.
    W doktrynie prezentowane jest stanowisko zgodnie, z którym „kierownik jednostki może
    tak zorganizować ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    aby spełniała obowiązki obydwu ustaw” (zob. W. Nykiel, A. Mariański, Komentarz do
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Gdańsk 2006, s. 576). Należy jednak w
    tym miejscu wskazać, że istotne w powyższym komentarzu jest użycie słowa „może”
    oznaczające prawo kierownika takiej jednostki, a nie obowiązek, który sprowadzałby się
    do ograniczenia możliwości prowadzenia ewidencji środków trwałych tylko w formie
    ewidencji rachunkowej.
    W nawiązaniu do powyższego, podkreślenia wymaga fakt, iż ewidencja podatkowa
    środków trwałych prowadzona przez Wnioskodawcę spełnia wymagania prowadzenia
    ewidencji w taki sposób, aby możliwe było obliczenie odpisów amortyzacyjnych według
    zasad określonych w Ustawie o CIT.
    Jak wspomniano powyżej, norma prawna wynikająca z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT,
    nakładająca na podatnika obowiązek prowadzenia ewidencji, określa jedynie wymóg w
    zakresie odnoszącym się do odpisów amortyzacyjnych w ujęciu podatkowym. Przepis ten
    nakazuje prowadzenie ewidencji w taki sposób, aby możliwe było obliczenie odpisów
    amortyzacyjnych według zasad określonych w Ustawie o CIT - zatem podejście
    Wnioskodawcy, zgodnie z którym prowadzi on odrębne ewidencje środków trwałych dla
    celów podatkowych oraz dla celów rachunkowych, należy uznać za uzasadnione.
    II. Przepisy regulujące dokonanie amortyzacji dla celów podatkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.

    Stosownie do treści art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w przypadku środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    ich zużycia (odpisy amortyzacyjne).
    Należy zaznaczyć, że amortyzacja stanowi szacunek rzeczywistego zużycia, który
    bezpośrednio wpływa na wyniki finansowe spółek. Najbardziej powszechną i najprostszą
    formą amortyzacji jest amortyzacja liniowa, zgodnie z którą co roku odlicza się stałą
    kwotę, tak aby po założonej z góry liczbie lat księgowa wartość majątku wynosiła zero.
    Zasady dotyczące rozliczenia kosztów środków trwałych przez ich amortyzację wynikają z
    decyzji narzuconych przez państwo w ramach prowadzonej polityki fiskalnej i
    gospodarczej oraz z zasad przyjętych w rachunkowości. Z jednej strony rozliczenie
    poniesionych kosztów przez amortyzację zabezpiecza interesy ekonomiczne państwa, z
    drugiej strony dzięki amortyzacji, której koszty są równomiernie rozkładane w czasie, zyski
    przedsiębiorstw nie ulegają zaburzeniu. Jednocześnie, choć coroczne odpisy
    amortyzacyjne traktowane są jako koszt, nie wiążą się one z regularnym odpływem
    gotówki i z tego względu nazywane są kosztami niepieniężnymi. Sposób amortyzacji, okres
    amortyzacji (m.in. to, czy ma odzwierciedlać planowany okres użytkowania środka
    trwałego, czy też możliwość jednorazowej amortyzacji itp.), stawki oraz inne jej elementy
    dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zamieszczone zostały w przepisach art. 16a-16m Ustawy o CIT.
    W myśl art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, amortyzacji podlegają - z zastrzeżeniem art. 16c
    Ustawy o CIT - stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone
    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1 Ustawy o CIT, zwane środkami trwałymi.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 i 3 Ustawy o CIT, podatnicy - z wyjątkiem tych, którzy ze względu
    na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności
    gospodarczej - dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust.
    2 oraz w art. 16b Ustawy o CIT. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-
    16m Ustawy o CIT, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i
    prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku, gdy wartość
    początkowa jest równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1
    Ustawy o CIT, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo
    jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości
    niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zauważyć należy, że stosownie do art. 16h ust. 2 Ustawy o CIT podatnicy, z zastrzeżeniem
    art. 16I i 16ł Ustawy o CIT, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art.
    16i-16k Ustawy o CIT dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich
    amortyzacji, a wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka
    trwałego.
    Maksymalną wysokość stawek amortyzacyjnych określa Wykaz stawek amortyzacyjnych,
    zgodnie z którym różne rodzaje środków trwałych amortyzowane są według określonych
    maksymalnych stawek amortyzacyjnych. Zgodnie z art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, podatnicy
    mogą obniżać stawki dla niektórych środków trwałych lub rezygnować z ich stosowania
    począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.

    Natomiast w myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje
    się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
    począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek lub
    wartość wprowadzono do ewidencji.
    Jak wskazano w stanie faktycznym [winno być – stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym –
    przyp. organu], w zakresie ewidencji prowadzonej na potrzeby podatkowe, Spółka
    rozpoznaje i wprowadza środek trwały do tejże ewidencji w momencie przekazania go do
    użytkowania, zgodnie z art. 16d ust. 2 Ustawy o CIT. Jednocześnie, zgodnie z art. 16h ust. 1
    pkt 1 tejże ustawy, Spółka rozpoczyna amortyzację podatkową poszczególnych środków
    trwałych od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji.
    Ponadto, od momentu rozpoczęcia amortyzacji dla celów podatkowych, do momentu
    wprowadzenia środka trwałego do ewidencji dla celów rachunkowych, A stosuje dla celów
    podatkowych obniżoną stawkę amortyzacji podatkowej 0%, zgodnie z art. 16i ust. 5
    Ustawy o CIT.
    W nawiązaniu do wskazanych powyżej regulacji należy zauważyć, że Wnioskodawca
    prowadząc ewidencję dla celów podatkowych może amortyzować środki trwałe według
    stawki amortyzacji w wysokości maksymalnej, określonej w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia
    środka trwałego do ewidencji podatkowej. Należy podkreślić, że przepisy Ustawy o CIT nie
    uzależniają w żaden sposób prawa do naliczania amortyzacji podatkowej, od faktu
    wprowadzenia środków trwałych do ewidencji rachunkowej.
    III. Podsumowanie.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy podejście, zgodnie z którym środki trwałe takie
    jak maszyny oraz urządzenia produkcyjne są wprowadzane do ewidencji prowadzonej dla
    celów podatkowych w momencie przekazania ich do użytkowania, jest spójne z
    przepisami wskazanymi w art. 16d ust. 2 Ustawy o CIT i w związku z tym należy je uznać za
    poprawne. Co za tym idzie, za prawidłowe należy uznać także działanie Wnioskodawcy w
    zakresie rozpoczęcia amortyzacji środków trwałych dla celów podatkowych, co ma miejsce
    począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do tej ewidencji i jest zgodne z regulacjami wskazanymi w art. 16h ust. 1 pkt
    1 Ustawy o CIT. Z uwagi na zgodność działania A z wymogami wskazanymi w powyższych
    przepisach, zdaniem Wnioskodawcy dla zaistnienia prawa do naliczania amortyzacji
    podatkowej bez znaczenia pozostaje fakt oraz moment wprowadzenia środków trwałych
    do ewidencji rachunkowej.
    Ad 2.
    W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 1, Wnioskodawca uważa
    również, że będzie on uprawniony do dokonania korekty stawek amortyzacji podatkowej
    za okres od momentu wprowadzenia środków trwałych do ewidencji prowadzonej dla
    celów podatkowych, ze stosowanej dotychczas obniżonej stawki amortyzacji 0%, do
    wysokości wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych, w myśl art. 16h ust. 1 pkt 1
    oraz art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT. W następstwie czego, zdaniem Wnioskodawcy, będzie on
    uprawniony do skorygowania deklaracji podatkowych za lata ubiegłe na postawie art. 81 §
    1 Ordynacji podatkowej oraz rozliczenia amortyzacji w skorygowanej wartości za bieżący
    rok podatkowy oraz kolejne (przyszłe) lata.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    I. Stawki amortyzacyjne i możliwość ich zmiany.
    Zgodnie z art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł Ustawy o CIT, dokonuje się przy zastosowaniu stawek
    amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych oraz zasad, o których
    mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT.

    Stosownie zaś do treści art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać stawki
    podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, podatnicy mogą stosować stawki amortyzacyjne w przedziale
    mieszczącym się pomiędzy stawkami określonymi w Wykazie stawek amortyzacyjnych,
    stanowiącymi górną ich granicę a wartością ustaloną na najniższym poziome, tj. w
    praktyce równą zero. Jednocześnie cytowany powyżej przepis nie wprowadza
    jakichkolwiek ograniczeń w zakresie modyfikowania (tj. zwiększenia lub dalszego
    zmniejszania) uprzednio obniżonej stawki amortyzacyjnej, jednakże w żadnym przypadku
    wartość nowej zmodyfikowanej stawki nie może przekroczyć wartości stawki wskazanej w
    Wykazie stawek amortyzacyjnych, jak również nie może być mniejsza niż zero.
    Wnioskodawca pragnie przy tym wskazać, iż jedyne ograniczenia wprowadzone przez
    ustawodawcę w omawianym zakresie dotyczą momentu, od którego podatnik może
    dokonać zmiany stosowanych stawek amortyzacyjnych, określonego jako miesiąca, w
    którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego. W praktyce oznacza to, iż zmiana stawek amortyzacyjnych
    według zasad wskazanych powyżej może być dokonana od miesiąca, w którym środki te
    zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego
    roku podatkowego, nie później jednak niż w momencie dokonania pierwszego w danym
    roku podatkowym odpisu amortyzacyjnego.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, że podatnik amortyzujący środki trwałe
    wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem metody
    liniowej, może obniżać/podwyższać stosowane dla celów podatkowych stawki
    amortyzacyjne, przy zachowaniu limitów określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    W ocenie Wnioskodawcy w związku ze wskazanym stanem faktycznym/zdarzeniem
    przyszłym, przepis art. 16i ust. 5 zdanie drugie Ustawy o CIT, w zakresie w jakim wskazuje
    on, iż zmiany stawek dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego, należy interpretować w ten sposób, że zmian stawek amortyzacji można
    dokonywać począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji
    podatkowej. Ponadto, obniżenia/podwyższenia stawki amortyzacji można dokonać
    zarówno w odniesieniu do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (tj. za okresy
    podatkowe, za które podatnik złożył już zeznanie CIT-8), w tym za wszystkie lata
    podatkowe wstecz, które nie uległy jeszcze przedawnieniu zgodnie z przepisami Ordynacji
    podatkowej.
    Wnioskodawca wskazuje, iż w art. 16i ust. 5 zdanie drugie Ustawy o CIT nie zostało
    określone, że zmiana ta musi następować od pierwszego miesiąca roku podatkowego
    następnego po roku bieżącym, jak również nie zastrzeżono, że zmian stawek amortyzacji
    nie wolno dokonywać wstecz.
    Co istotniejsze jednak wobec faktu, iż powyższy przepis art. 16i ust. 5 zdanie drugie
    Ustawy o CIT nie wskazuje, o który tzw. „następny” rok podatkowy chodzi, w ocenie
    Wnioskodawcy uznać należy jednoznacznie, iż obniżenia/podwyższenia stawki
    amortyzacyjnej można dokonywać:
    - począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, albo
    - od pierwszego miesiąca każdego (jakiekolwiek) kolejnego roku podatkowego,
      następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie środka
      trwałego do ewidencji środków trwałych
    - przy czym zmiany te mogą być dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak i wstecznie, z
    uwzględnieniem oczywiście okresu przedawnienia zobowiązania CIT, jak również górnych
    granic stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

    Taka interpretacja powyższego przepisu oznacza, że jeśli przykładowo środek trwały został
    wprowadzony do podatkowej ewidencji środków trwałych w styczniu 2019 r., to na mocy
    przepisu art. 16i ust. 5 zdanie drugie Ustawy o CIT, podatnik może obniżyć/podwyższyć
    stawkę amortyzacji stosowaną dotychczas, tj. w latach 2019-2024 zarówno:
    - na bieżąco, tj. od pierwszego miesiąca roku następującego po roku bieżącym,
    - z mocą wsteczną, tj.:
      - począwszy od miesiąca, w którym dany środek został wprowadzony do ewidencji
        podatkowej (tu: od stycznia 2019 r.), lub
      - począwszy od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego,
        następującego po roku, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji
        podatkowej (tj. od stycznia 2020 r., stycznia 2021 r. itd.), z odpowiednim
        zachowaniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazanego w
        art. 70 Ordynacji podatkowej.
    II. Ograniczenia zmiany stawki amortyzacyjnej.
    Należy przy tym wskazać, że samą intencją ustawodawcy było udzielenie podatnikowi
    prawa do podjęcia swobodnej decyzji, od kiedy zmiana stawki amortyzacyjnej zacznie
    obowiązywać, nie zakreślając okresu za jaki zmiana stawki amortyzacyjnej będzie możliwa.
    Niewątpliwie jednak jedynym ograniczeniem czasowym dokonania obniżenia stawki
    amortyzacyjnych jest okres przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikający z art.
    70 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT nie odnosi się natomiast w
    żadnym zakresie do tego czy zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na
    przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe).
    Ponadto, przepisy Ustawy o CIT regulujące kwestie amortyzacji nie wprowadzają
    ograniczeń w zakresie ponownego obniżania lub podwyższania uprzednio obniżonej
    stawki amortyzacyjnej, z zastrzeżeniem momentu dokonania tej operacji zgodnie z art. 16i
    ust. 5 Ustawy o CIT oraz wysokością stawek wskazanych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż stawki amortyzacyjne
    mogą być zmieniane i ustalane na dowolnym poziomie pod warunkiem, że ich wysokość
    nie przekroczy wartości określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, przy czym jak
    wskazano powyżej zmiana ich wysokości może być dokonana od pierwszego miesiąca
    każdego roku podatkowego nie później jednak niż w momencie dokonania pierwszego w
    danym roku podatkowym odpisu amortyzacyjnego.
    Co istotne, zmiana, o której mowa w powołanym przepisie, dotyczy zarówno sytuacji, w
    której stawka amortyzacyjna może być obniżona (zgodnie z art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT),
    jak i rezygnacji z obniżonej stawki na rzecz stawek określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych. Wobec powyższego, zmiana stawki amortyzacyjnej, tj. zmniejszenie bądź
    zwiększenie uprzednio obniżonej może nastąpić od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji podatkowej albo od pierwszego miesiąca każdego następnego
    roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość zastosowania różnych stawek
    amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym, że zmienione
    stawki nie mogą być wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych może nastąpić zarówno w odniesieniu do środków
    trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji podatkowej, jak i w odniesieniu do
    środków trwałych będących już przedmiotem amortyzacji.
    Dla środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji podatkowej zmiana
    stawki amortyzacyjnej, czyli jej obniżenie może nastąpić w momencie dokonania
    pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego. Natomiast możliwość obniżenia
    stawki amortyzacyjnej, a także zwiększenia uprzednio obniżonej odnosi się do środków
    trwałych będących już przedmiotem amortyzacji i powinno nastąpić nie później niż w
    momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego.

    Możliwość obniżania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek
    okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik. W kolejnych latach podatkowych podatnik
    ma prawo do obniżać/podwyższać uprzednio obniżonej stawki amortyzacyjnej, jednakże
    tylko w granicach wyznaczonych stawką wynikającą z Wykazu stawek amortyzacyjnych.
    Podstawowym warunkiem jest, aby podwyższone stawki nie były wyższe od stawek
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Wysokość obniżenia/podwyższenia
    stawki dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika.
    Należy wreszcie podkreślić również fakt, iż wsteczna zmiana stawek amortyzacji
    podatkowej, w istocie stanowi jedynie techniczne rozliczenie kosztu w czasie, które nie
    rzutuje wstecznie na treść obowiązków podatkowych. Nie spowoduje jednocześnie, że
    podatnicy uzyskają w rozliczeniu globalnym korzyści podatkowe, ponieważ górną granicą
    sumy odpisów amortyzacyjnych pozostaje wartość początkowa środka trwałego
    podlegającego amortyzacji.
    Dodatkowo należy zauważyć, iż zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy, podatnicy mogą
    dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach, co miesiąc albo w równych
    ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art.
    16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających
    za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku podatkowego. W aktualnie
    obowiązującym stanie prawnym podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych
    miesięcznie, kwartalnie lub jednorazowo na koniec roku. W przypadku obniżenia
    /podwyższenia stawki amortyzacyjnej i dokonywania odpisów amortyzacyjnych, np. co
    kwartał lub na koniec roku, zmniejszenie stawki nastąpi praktycznie na koniec kwartału
    lub koniec roku. Tak więc obniżenie/podwyższenie stawki w trakcie roku podatkowego
    powinno nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku
    odpisu amortyzacyjnego.
    Możliwość zmian w zakresie wysokości stawek amortyzacyjnych i tym samym ustalenia ich
    wysokości na dowolnym poziomie, jednakże nie przekraczającym wartości określonych w
    Wykazie stawek amortyzacyjnych znajduje swoje odzwierciedlenie w następujących
    interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    - interpretacja indywidualna z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn.: 0114-KDIP2-
      1.4010.487.2019.1.KS,
    - interpretacja indywidualna z dnia 16 sierpnia 2019 r., sygn.: 0111-KDIB2-
      3.4010.265.2019.1.KK,
    - interpretacja indywidualna z dnia 12 lipca 2018 r., sygn.: 0111-KDIB1-2.4010.193.2018.2.
      AW,
    - interpretacja indywidualna z dnia 18 maja 2017 r., sygn.: 0111-KDIB2-1.4010.27.2017.1.BJ,
    - interpretacja indywidualna z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn.: 0461-ITPB3.4510.719.2016.1.
      MJ.
    Jednocześnie potwierdzenie stanowiska Wnioskodawcy w kwestii możliwości dokonania
    korekty stawek amortyzacji za okresy przeszłe stanowi ugruntowane w ciągu ostatnich lat
    orzecznictwo sądów administracyjnych, zaprezentowane w następujących wyrokach:
    - wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2021 r., sygn. I SA/Go 32/21,
    - wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. III SA/Wa 566/18,
    - wyrok NSA z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. II FSK 708/21,
    - wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1413/19,
    - wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 545/21,
    - wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 807/21.
    III. Możliwość skorygowania deklaracji podatkowych.

    Z przepisu art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że zasadą przewidzianą na gruncie
    polskiego prawa podatkowego jest możliwość dokonania korekty uprzedniego samo-
    obliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie
    podatkowej wyjątek wyłącza możliwość dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa
    do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego, o którym
    mowa w art. 70 Ordynacji podatkowej. W art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT nie uregulowano
    wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej z uwagi na zmianę stawki
    amortyzacji dokonaną „wstecz”, ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek
    amortyzacji za lata wcześniejsze. Podkreślić należy, że gdyby ustawodawca zdecydował się
    na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący
    wątpliwości w ustawie.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w związku z dokonaniem korekty stawek
    amortyzacyjnych, na postawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej Wnioskodawcy
    przysługiwać będzie prawo do skorygowania deklaracji podatkowych za lata ubiegłe oraz
    rozliczenia amortyzacji w skorygowanej wartości za bieżący rok podatkowy oraz kolejne
    (przyszłe) lata.
    IV. Podsumowanie.
    Podsumowując, niezależnie od stawek amortyzacji podatkowej stosowanych w trakcie
    poprzednich lat podatkowych, przepisy Ustawy o CIT nie ograniczają możliwości
    dokonywania dalszych zmian, tj. ponownego obniżania lub podwyższania uprzednio
    obniżonych stawek amortyzacyjnych z zastrzeżeniem okresów wskazanych w art. 16i ust.
    5 Ustawy o CIT oraz wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych, w odniesieniu do ubiegłych lat podatkowych, w przypadku których nie
    upłynął okres przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT (zgodnie z art. 70 Ordynacji
    podatkowej), jak również w odniesieniu do bieżącego roku podatkowego (w którym
    Wnioskodawca podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji podatkowej) oraz w
    kolejnych (przyszłych) latach. W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy jest on
    uprawniony do dokonania korekty polegającej na zastosowaniu w odniesieniu do tych
    okresów stawek amortyzacji podatkowej zgodnych z Wykazem stawek amortyzacyjnych,
    dla wybranych lub wszystkich środków trwałych (tzn. takich, które zostały już wcześniej
    wprowadzone do ewidencji środków trwałych dla celów podatkowych i tym samym
    podlegają amortyzacji dla celów podatkowych), w myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 oraz art. 16i
    ust. 1 Ustawy o CIT dla wybranych środków trwałych.
    Ponadto, w związku z dokonaniem korekt stawek amortyzacyjnych, o których mowa
    powyżej, Wnioskodawca będzie uprawniony do skorygowania deklaracji podatkowych za
    lata ubiegłe i rozliczenia amortyzacji w skorygowanej wartości za bieżący rok podatkowy
    oraz kolejne (przyszłe) lata.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278; dalej: „ustawa o CIT”):

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.

    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    W myśl art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy Państwa Spółka ma
    prawo do naliczania amortyzacji podatkowej środków trwałych wykorzystywanych w
    działalności produkcyjnej, w maksymalnej wysokości wynikającej ze stawek amortyzacji
    wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, począwszy od miesiąca następującego
    po miesiącu wprowadzenia danego środka trwałego do ewidencji prowadzonej dla celów
    podatkowych, niezależnie od momentu wprowadzenia tego środka trwałego do ewidencji
    rachunkowej.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT wynika, że:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin
      wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Z powołanych przepisów wynika, że środki trwałe wprowadza się do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w momencie przekazania ich do

    używania, zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT. Ponadto, art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT wskazuje, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych poszczególnych środków
    trwałych rozpoczyna się od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu
    wprowadzenia tych środków do ewidencji.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że składniki majątku (maszyny, urządzenia)
    spełniają wymogi z art. 16a Ustawy o CIT, tj. są zdatne do użytkowania o przewidywanym
    czasie dłuższym niż rok oraz są wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością
    gospodarczą Spółki w części w jakiej prowadzi ona działalność produkcyjną. Wskazali
    Państwo również, że są one fizycznie kompletne, a także zdatne do użytkowania już na
    etapie prowadzonych przez Spółkę prac badawczo-rozwojowych oraz w procesach
    testowych. Spółka wykorzystuje je bowiem we wskazanych etapach produkcji. W
    momencie pierwszego użycia wskazanych powyżej środków trwałych, spełniają one
    wymogi wskazane w art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, co oznacza, że na moment przyjęcia ich
    do użytkowania przewidywany okres ich użytkowania jest dłuższy niż rok, wartość
    każdego środka trwałego przekracza kwotę 10 000 zł, wykorzystywane są przez Spółkę na
    potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością.
    W świetle powyższego, skoro w rozpatrywanej sprawie środki trwałe takie jak maszyny
    oraz urządzenia produkcyjne spełniają warunki do uznania ich za środki trwałe w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i zostały
    wprowadzane do ewidencji prowadzonej dla celów podatkowych w momencie
    przekazania ich do użytkowania zgodnie z przepisami wskazanymi w art. 16d ust. 2 ustawy
    o CIT, to rozpoczęcie amortyzacji środków trwałych dla celów podatkowych następuje
    począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do tej ewidencji, zgodnie z regulacjami wskazanymi w art. 16h ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT. Stosownie do przywołanego wcześniej art. 16i ust. 1 ustawy o CIT dla
    wyliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych stosuje się stawki amortyzacyjne
    określone w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Z uwagi na powyższe, są/będą Państwo uprawnieni do amortyzowania środków trwałych
    według stawek amortyzacyjnych w wysokości określonej w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia
    środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, w
    sytuacji prowadzenia ewidencji dla celów podatkowych. Prowadzenie odrębnej ewidencji
    dla celów rachunkowych pozostaje bez wpływu na powyższe.
    Zatem, Państwa stanowisko wskazujące, że mają Państwo prawo do naliczania amortyzacji
    podatkowej środków trwałych wykorzystywanych w działalności produkcyjnej, w
    maksymalnej wysokości wynikającej ze stawek amortyzacji wskazanych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia
    danego środka trwałego do ewidencji podatkowej, niezależnie od momentu
    wprowadzenia tego środka trwałego do ewidencji rachunkowej należy uznać za
    prawidłowe.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy Państwa Spółka jest
    /będzie uprawniona do dokonania korekty stawek amortyzacji podatkowej za okres od
    momentu wprowadzenia środków trwałych do ewidencji prowadzonej dla celów
    podatkowych, ze stosowanej dotychczas obniżonej stawki amortyzacji 0%, do wysokości
    wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych. Przedmiotem wątpliwości jest również
    ustalenie, czy Państwa Spółka jest/będzie uprawniona do skorygowania deklaracji
    podatkowych za lata ubiegłe oraz rozliczenia amortyzacji w skorygowanej wartości za
    bieżący rok podatkowy oraz kolejne (przyszłe) lata.
    Przepis art. 16i ust. 4 ustawy o CIT wskazuje, że podatnicy mogą podwyższać stawki dla
    środków trwałych począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo dokonywać ich zwiększenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego

    następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania wyższych stawek
    amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko
    zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 ustawy o CIT powinna być
    również dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww.
    przepisy umożliwiły podatnikom podwyższenie stawek amortyzacyjnych, nie określając
    przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których
    może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    W świetle powyższego, wysokość podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla danego środka
    trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika, z zastrzeżeniem dotyczącym
    wysokości wynikającej ze stawek amortyzacji wskazanych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych oraz terminów, w których może dojść do tych zmian. Podatnik ma więc
    możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych w
    wysokości nie wyższej od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki
    amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza
    każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc obniżenia/podwyższenia stawek
    amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym
    okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Wskazuje na to także treść uzasadnienia projektu ustawy z 27 lipca 2002 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (druk sejmowy nr 411 z dnia 17
    kwietnia 2002 r.) „zgodnie z założeniami pakietu „Przede wszystkim przedsiębiorczość”
    zmieniono również Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji
    Wykazu. Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w
    dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana
    podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami
    przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki
    podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia
    strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić
    do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym
    samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania”.
    W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano zatem na możliwość
    zaplanowania obniżonych stawek amortyzacji dla celów podatkowych w okresie
    ponoszenia strat, a tym samym wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania. Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na
    modyfikowanie odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów
    podatkowych) za okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia
    stawek amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów
    uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości
    według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną
    może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki
    amortyzacji.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane powyżej przepisy stwierdzić należy, że
    zgodnie z rozumieniem art. 16i ust. 4 i ust. 5 omawianej ustawy, zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ustawodawca stworzył więc
    możliwość obniżenia/podwyższenia stawek określonych w Wykazie, a decyzję w tym
    zakresie pozostawił podatnikowi. Jednocześnie brzmienie art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o
    CIT, nie pozostawia wątpliwości co do momentu, w którym może nastąpić modyfikacja

    stawki z Wykazu – jest to (w odniesieniu do środków będących już w ewidencji) – pierwszy
    miesiąc każdego następnego roku podatkowego. Zmiana stawki nie może być więc
    dokonana, jak twierdzi Spółka, „wstecznie” od momentu wprowadzenia środków trwałych
    do ewidencji. Gdyby istniała taka możliwość przepis art. 16i ust. 4 i ust. 5 musiałby mieć
    brzmienie: „zmiany stawki można dokonać „wstecz” lub w trakcie roku podatkowego ze
    skutkiem począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego”.
    Zatem, literalna wykładnia przepisu art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw
    do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej, a więc podjęcia przez podatnika decyzji
    w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego.
    W związku z powyższym, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, zmiany stawek
    amortyzacyjnych mogą Państwo dokonać/dokonywać począwszy od pierwszego miesiąca
    następnego roku podatkowego, przy czym przez słowo „następny” należy rozumieć każdy
    następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym. Nie mogą Państwo natomiast w
    trakcie lub po zakończeniu roku podatkowego w którym stosowali Państwo obniżone
    /podwyższone stawki podjąć decyzji dotyczącej modyfikacji stawki amortyzacyjnej ze
    skutkiem wstecz, dokonując korekty uprzednio dokonywanych odpisów amortyzacyjnych
    wg stawek wynikających z Wykazu, ponieważ jak wynika z wyżej powołanego przepisu art.
    16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnik może dokonać zmiany od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego. Kolejne obniżenie/podwyższenie stawki amortyzacyjnej
    dla tych konkretnych środków trwałych będzie możliwe jak wynika z przepisu art. 16i ust.
    5 ustawy o CIT, od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.
    W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że są
    /będą Państwo uprawnieni do dokonania korekty stawek amortyzacji podatkowej za okres
    od momentu wprowadzenia środków trwałych do ewidencji prowadzonej dla celów
    podatkowych, ze stosowanej dotychczas obniżonej stawki amortyzacji 0%, do wysokości
    wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych, w następstwie czego, są/będą Państwo
    uprawnieni do skorygowania deklaracji podatkowych za lata ubiegłe oraz rozliczenia
    amortyzacji w skorygowanej wartości za bieżący rok podatkowy oraz kolejne (przyszłe) lata.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast odnosząc się do przywołanych przez Państwa
    wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w
    których zapadły. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.