Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.530.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Obowiązek wystawiania faktur przy pomocy KSeF.
Słowa kluczowe: faktura-wystawienie faktury
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązku wystawiania faktur przy pomocy KSeF. Uzupełnili
    go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami, które wpłynęły 18 i 24 września 2025
    r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH (dalej: Spółka) jest podatnikiem podatku od towarów i usług w Polsce. Spółka
    dokonuje zakupów oraz sprzedaży towarów (produkty oświetleniowe) na terytorium kraju,
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka nie posiada w
    Polsce personelu, a także nie użytkuje środków trwałych (ruchomości oraz nieruchomości)
    położonych na terytorium kraju.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. od kiedy Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT na terytorium
      Polski i w związku z jakimi czynnościami dokonał tej rejestracji;
    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski od (...)
    2015 r. Rejestracja została przeprowadzona ze względu na to, że Wnioskodawca
    uczestniczy w transakcjach podlegających podatkowi VAT, odbywających się na terytorium
    Polski.
    2. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Wnioskodawcy
      w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
      szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jaką działalność i jak
      Wnioskodawca prowadzi działalność w Niemczech np. czy działalność w kraju
      siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, w sposób ogólny jakie zasoby
      osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itp.);
    A. GmbH jest osobą prawną zarejestrowaną w Niemczech i tam prowadzącą działalność
    gospodarczą w zakresie sprzedaży źródeł światła oraz opraw oświetleniowych. Spółka
    posiada w Niemczech wszelkie niezbędne zasoby osobowe i techniczne, żeby zajmować
    się taką działalnością w Niemczech. Jednym z klientów A. GmbH jest B. SARL (z siedzibą w
    Luksemburgu), którego wolą była kontynuacja zakupów od A. GmbH po rozpoczęciu
    działalności B. SARL w Polsce.
    3. na czym konkretnie polega, jakich konkretnie świadczeń dotyczy oraz w jaki sposób
      jest zorganizowana/prowadzona działalność Wnioskodawcy w Polsce;
    Wnioskodawca dokonuje zakupów towarów od A. Sp. z o.o. i następnie sprzedaje je spółce
    B. SARL posługującej się polskim numerem VAT (...).
    4. jakiego rodzaju zakupów (towarów/usług) Wnioskodawca dokonuje na terytorium
      Polski, należało wymienić;
    Wnioskodawca kupuje źródła światła oraz oprawy oświetleniowe, które sprzedaje na
    terytorium Polski B. SARL.
    5. w przypadku nabywania na terytorium Polski usług to czy Wnioskodawca posiada
      bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi i technicznymi/rzeczowymi polskich
      usługodawców wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz, w tym
      należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana
      oraz czy jest porównywalna do kontroli jaką Wnioskodawca sprawuje nad własnym
      zapleczem personalnym;
    Wnioskodawca nie dokonuje zakupu usług w Polsce.

    6. kim są podmioty od których Wnioskodawca nabywa towary i/lub usługi na terytorium
      Polski, czy są to spółki zależne czy inne niezależne podmioty i na jakich zasadach
      odbywa się współpraca z tymi podmiotami;
    Wnioskodawca nabywa towary od C. Sp. z o.o. - spółki siostrzanej, należącej do Grupy A.
    Zakupy dokonywane są na podstawie zamówień składanych w C. Sp. z o.o.
    7. czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski oddział;
    Wnioskodawca nie posiada oddziału na terytorium Polski. Wnioskodawca jest jedynie
    zarejestrowany w Polsce na potrzeby podatku VAT.
    8. kim są klienci Wnioskodawcy tj. podmioty nabywające na terytorium Polski towary
      (produkty oświetleniowe), czy są to konsumenci (osoby fizyczne nieprowadzące
      działalności gospodarczej) czy kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą;
    Wnioskodawca sprzedaje towary jedynie B. SARL. Spółka nie sprzedaje towarów osobom
    fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej.
    9. czy Wnioskodawca oddelegowuje na terytorium Polski jakichś pracowników; jeśli tak
      należy wskazać na jaki okres są oddelegowani do pracy na terytorium Polski oraz
      jakie czynności/zadania realizują;
    Wnioskodawca nie oddelegowuje personelu do pracy w Polsce.
    10. czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli/handlowców
      (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie
      udzielonego przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów
      w imieniu Spółki;
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców.
    11. przez jaki okres czasu Wnioskodawca zamierza realizować działalność na terytorium
      Polski;
    Wnioskodawca zamierza realizować działalność na terytorium Polski przez czas
    nieoznaczony. Względy biznesowe mogą zadecydować o zaprzestaniu tejże działalności,
    ale na chwilę obecną nie ma takiej intencji.
    12. gdzie, w Polsce czy w Niemczech, podejmowane są istotne decyzje dotyczące
      działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski.
    Istotne decyzje biznesowe, w tym dotyczące zasad współpracy z B. SARL, podejmowane są
    w Niemczech.

## Pytanie

W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym, w połączeniu z art. 106ga
    ustawy o podatku od towarów i usług, powstaje pytanie, czy Spółka, będąca podatnikiem
    podatku od towarów i usług jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF).
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług
    nie ma ona obowiązku z dniem 1 lutego 2026 r. wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu KSeF. Ogólna zasada wyrażona w art. 106ga ust.1 nakłada taki obowiązek na
    podatników podlegających przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast
    art. 106ga ust. 2 pkt 1 zawiera jedną z kategorii podatników, która obowiązkowi
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie podlega. Są to podatnicy nieposiadający
    siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium kraju.
    Jak zaznaczono w sekcji G niniejszego wniosku Spółka nie ma siedziby w Polsce, jest nią
    Hamburg położony w Niemczech. Dodatkowo w Polsce Spółka nie posiada ani personelu,

    ani żadnej infrastruktury, które prowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Dlatego też zdaniem Spółki, spełnia ona warunki wymienione w
    art. 106ga ust. 2 pkt 1 i w drodze wyjątku, będąc podatnikiem podatku od towarów i usług,
    nie podlega obowiązkowi wystawiana faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji,
    gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024

    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
      procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Z wniosku wynika, że Spółka A. GmbH w kraju siedziby tj. w Niemczech prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży źródeł światła oraz opraw oświetleniowych.
    Spółka posiada w Niemczech wszelkie niezbędne zasoby osobowe i techniczne, żeby
    zajmować się taką działalnością. A. GmbH jest także zarejestrowana jako czynny podatnik
    VAT na terytorium Polski od (...) 2015 r. Wnioskodawca kupuje źródła światła oraz oprawy
    oświetleniowe od C. Sp. z o.o. które następnie sprzedaje na terytorium Polski spółce B.
    SARL posługującej się polskim numerem VAT (...).
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy
    Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur („KSeF”).
    Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości należy wskazać, że przepis art. 106ga
    ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są

    obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego
    obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Definicja
    „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy

      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył

    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka A. GmbH nie będzie posiadała w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem
    na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku
    wynika, że Spółka kupuje źródła światła oraz oprawy oświetleniowe od C. Sp. z o.o.
    które następnie sprzedaje na terytorium Polski spółce B. SARL posługującej się polskim
    numerem VAT (...). Spółka nie nabywa żadnych usług w Polsce.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy
    uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie
    zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i
    technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i
    wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się
    stałością. W analizowanej sprawie Spółka A. GmbH nie posiada w Polsce personelu, a
    także nie użytkuje środków trwałych (ruchomości oraz nieruchomości) położonych na
    terytorium kraju. Ponadto Spółka nie oddelegowuje personelu do pracy w Polsce i nie
    posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców. Dodatkowo Spółka nie
    posiada również oddziału na terytorium Polski. Zatem należy uznać, że Wnioskodawca
    nie posiada żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych na
    terytorium Polski.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów
    technicznych i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników.
    Dodatkowo istotne decyzje biznesowe, w tym dotyczące zasad współpracy z B. SARL,
    podejmowane są w Niemczech. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski
    odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia
    działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium
    to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

    Zatem oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    W konsekwencji skoro Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium
    Niemiec i jak ustaliłem nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu
    nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    W związku z tym Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.