Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.571.2025.4.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego dla
usługi wykonanej w 2017 r. oraz przedawnienie zobowiązania
podatkowego dla tej usługi.
Słowa kluczowe: faktura
obowiązek-obowiązek podatkowy
usługi
zobowiązanie-przedawnienie zobowiązania podatkowego
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 8 Przedawnienie-Przedawnienie zobowiązania
podatkowego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
7-art. 59-§ 1-pkt 9
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 1
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 2
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 3
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 4
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów
    prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 19 sierpnia 2025 r. oraz
    pismem 9 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą
    wpisaną do CEIDG. Posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu
    art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 163).
    W chwili składania wniosku działalność jest zawieszona. Wnioskującą prowadzącą
    działalność gospodarczą i 2CS spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (następnie
    przekształconą w spółkę komandytową), realizującą usługi pn. X łączyła pierwotnie
    pisemna umowa o współpracy zawarta 1 kwietnia 2015 r., a następnie ustna umowa.
    Przedmiotem wskazanej umowy było odpłatne świadczenie przez wnioskującą (określaną
    w treści umowy współpracy jako „Ajent”) na rzecz Spółki czynności polegających na:
    a) pozyskiwaniu biur sprzedaży nieruchomości mieszkalnych do współpracy z X (dalej:)
    b) współpracy z biurami sprzedaży nieruchomości mieszkalnych (...) mieszkaniowych
      objętych współpracą X.;
    c) zarządzaniu realizacjami projektów aranżacji wnętrz (...);
    d) wykonywaniu wycen realizacji wnętrz oraz elementów wyposażenia wnętrz (...);

    e) prowadzenia negocjacji handlowych z klientami X, zmierzających do zawarcia umów w
      imieniu Spółki, sprzedaży usług i produktów X;
    f) realizacji oraz sprawowania nadzoru nad realizacjami zawartych umów w imieniu Spółki.
    Z tytułu realizacji umowy zawartej ze Spółką Wnioskodawczyni miała otrzymywać
    wynagrodzenie, które ostatecznie było ustalone ustnie dwutorowo, tj.: (...).
    Zgodnie zaś z zawartymi z klientami i aneksowanymi umowami, po zakończeniu realizacji
    wykończenia wnętrza i spełnieniu przez klienta końcowej zapłaty, projektant wraz z
    wnioskującą protokolarnie oddawali klientowi lokal, a osoba działająca w imieniu Spółki
    wystawiała klientowi fakturę końcową oraz przygotowywała rozliczenia przychodów i
    kosztów celem wyliczenia uzyskanej marży do wyliczenia prowizji przysługującej
    wnioskującej i projektantkom.
    Z tytułu prowizji za realizację przedmiotowej umowy na rzecz Spółki, w okresie od lipca do
    31 października 2017 r., wnioskująca wystawiała na rzecz ww. Spółki trzy faktury VAT,
    które przez Spółką nie zostały zapłacone, co spowodowało wniesienie pozwu do Sądu.
    Spółka, pomimo wezwań ze strony wnioskującej, w tym ostatecznego przedsądowego
    wezwania do zapłaty z dnia 12 lutego 2018 r., nie rozliczyła również ani w całości, ani
    chociażby w części, należnego wnioskującej wynagrodzenia z tytułu realizacji innych umów
    zawartych przez wnioskującą w imieniu Spółki z pozostałymi klientami, z którymi Spółka w
    okresie od 7 marca do 27 października 2017 r. zawarła umowy na realizację projektów.
    Spółka począwszy od listopada 2017 r. całkowicie zaniechała wypłacania wnioskującej
    wynagrodzenia przysługującego jej, za wszystkie usługi będące również przedmiotem
    zawartej pomiędzy stronami ww. umowy.
    Wnioskująca na podstawie zawartych przez nią umów z klientami wyliczyła należne
    wynagrodzenie w wysokości (...) zł brutto tytułem niezapłaconej prowizji o wartości (...)
    przy podpisanych przez wnioskującą umowach z klientami jaka należna była wnioskującej
    od uzyskanej marży netto wyliczonej zgodnie z zawartą umową ze Spółką.
    Oświadczeniem Spółki z dnia 27 października 2017 r. umowa współpracy z dnia 1 kwietnia
    2015 r. została wnioskującej wypowiedziana z zachowaniem miesięcznego okresu
    wypowiedzenia, tj. ze skutkiem na dzień 30 listopada 2017 r.
    Ponieważ Spółka nie dokonała akceptacji, ani nie rozliczyła z wnioskującą z wyliczonych
    należnych prowizji, w dniu 29 marca 2018 r. został złożony do Sądu Okręgowego (...)
    pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym. Pierwotny pozew obejmował zarówno
    niezapłacone kwoty z tytułu wystawionych faktur, jak i wyliczoną przez wnioskującą
    prowizję w wysokości (...) zł brutto, która nie została przez Spółkę zaakceptowana, a
    umowa o współpracy wypowiedziana. Na mocy wyroku Sądu Okręgowego z dnia 2
    czerwca 2025 r. Spółka zobowiązana została do zapłaty na rzecz wnioskującej kwoty (...) zł
    (należność główna) wraz z ustawowymi odsetkami, w tym z tytułu niezapłaconych faktur,
    należnych prowizji i odszkodowania (które było objęte w rozszerzeniu powództwa). Do
    dnia składania niniejszego wniosku nie jest wiadomym, czy Spółka od wyroku Sądu
    Okręgowego wniesie apelację.
    Pismem z 19 sierpnia 2025 r. oraz pismem z 9 września 2025 r. uzupełniała Pani opis
    sprawy w następujący sposób:
    Ad. 1.1.
    Wykonywane przez Panią czynności wymienione w opisie stanu faktycznego z punktu
    widzenia Kontrahenta tworzyły jedną całość. Do Pani obowiązków typowych dla agenta
    należało pozyskiwanie biur sprzedaży nieruchomości mieszkalnych do współpracy oraz
    prowadzenie negocjacji handlowych z klientami zmierzających do zawarcia umów w
    imieniu 2CS, a zakres obowiązków sprowadzający się do realizacji oraz sprawowania
    nadzoru nad wykonaniem zawartych z klientami umów był z kolei charakterystyczny dla
    umowy o świadczenie usług.

    Ad. 1.2.
    Na podstawie zawartej umowy Kontrahenta nabywał On od Pani jedno (złożone)
    świadczenie. Pisemną umowę o współpracy z 1 kwietnia 2015 r., jak i jej analogiczną ustną
    umowę z Kontrahentem (jedynie ze zmianą ustalonych stawek Pani wynagrodzenia)
    należy zdaniem Sądu kwalifikować jako umowę mieszaną z elementami umowy
    agencyjnej oraz umowy o świadczenie usług.
    Ad.1.3.
    Wykonywane przez Panią czynności wskazane w opisie stanu faktycznego składały się na
    jedno świadczenie kompleksowe prowadzące do realizacji określonego celu Kontrahenta:
    zaprojektowania, wykończenia/remontu lokalu klienta z wybranych materiałów i uzyskania
    jak najwyższej marży z realizacji kontraktu.
    Ad. 1.4.
    Kompleksowa usługa polegała na pozyskaniu klienta dla Kontrahenta i nadzorze nad
    zaprojektowaniem i wykończeniem/remontem jego lokalu. Celem i świadczeniem
    głównym zobowiązania wnioskującej było zawieranie umów na rachunek i w imieniu
    Kontrahenta, którego spełnienie było powiązane z utworzeniem zobowiązania i bez
    spełnienia, którego wszelkie inne czynności traciłyby sens.
    Ad. 1.5.
    Wszystkie wykonywane czynności w procesie obsługi klienta: sprzedaż, projektowanie,
    dostawa materiałów do wykończenia i usługa wykończenia/remontu lokalu tworzyły z
    ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, którą jedynie sztucznie można byłoby
    podzielić. Zadania, za które odpowiadała Wnioskodawczyni stwarzały warunki powstania
    innych zdarzeń, za które odpowiadały też inne współpracujące z Kontrahentem osoby
    (projektanci, wykonawcy, stolarze, szklarz itd.), jak również sam Kontrahent
    odpowiedzialny za realizację zawartych umów o dzieło w Jego imieniu i na jego rzecz
    wobec osób trzecich.
    Ad. 2
    Zgodnie z ustną umową, za zrealizowaną sprzedaż oraz obsługę klienta Kontrahenta
    przysługiwało Pani wynagrodzenie prowizyjne w wysokości: (..) netto (przy zawarciu
    umowy z klientem przez Panią) i (..) netto (przy zawarciu umowy przez promotora, którego
    była Pani przełożoną, szkoliła Pani i sprawowała Pani nad jego pracą nadzór) wartości
    uzyskanej marży netto rozumianej jako różnica pomiędzy sumaryczną kwotą sprzedaży
    zrealizowanej z jednego kontraktu, a sumaryczną kwotą zakupu materiałów i usług
    zewnętrznych koniecznych do realizacji tego kontraktu.
    Ad. 3
    Pani wynagrodzenie było prowizją wyliczoną na podstawie informacji od Kontrahenta o
    uzyskanej marży (przychody minus koszty) na zrealizowanym i zakończonym kontrakcie z
    klientem.
    Ad. 4.
    Wynagrodzenie ustalone z kontrahentem obejmowało całość świadczenia. Pani
    wynagrodzenie było uzależnione od doprowadzenia do zawarcia umowy z klientem na
    wykończenie pod klucz mieszkania/domu, a przede wszystkim od tego, czy umowy te dla
    Kontrahenta mają jakąkolwiek wartość. Prawo do wynagrodzenia prowizyjnego uzyskiwała
    Pani bowiem z chwilą, gdy warunek ten został spełniony, czyli gdy wskutek Pani zabiegów,
    przyrzekający Pani wynagrodzenie zawarł ważne umowy z osobami trzecimi, a następnie
    je zrealizował i uzyskał marżę dodatnią na kontrakcie.
    Ad.5.
    Zakończenie świadczenia na rzecz Kontrahenta następowało z chwilą wykonania całości
    świadczenia jako jedna usługa - wszystkie elementy tego świadczenia musiały zostać

    wykonane, zarówno przez Panią, jak i inne osoby współpracujące z Kontrahentem, i klienci
    spełnili swoje świadczenia wobec Kontrahenta.
    Ad.6.
    W okresie od 7 marca 2017 r. była Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku
    od towarów i usług.
    Ad.7.
    Wykonanie przeze Panią usług w okresie od 7 marca 2017 r. do 27 października 2017 r.
    zostało zakwestionowane przez zleceniodawcę, nie wypłacono Pani wynagrodzenia za ich
    wykonanie, co jest przedmiotem postępowania przed sądem. Począwszy od listopada
    2017 r. Kontrahent całkowicie zaniechał wypłacania Pani wynagrodzenia przysługującego,
    zarówno za wystawione przez Panią faktury (...) z dnia 30 listopada 2017 r. w kwocie (...) zł
    brutto, (...) z dnia 14 grudnia 2017 r. w kwocie (...) zł brutto oraz (...) z dnia 31 stycznia 2018
    r., opiewającą na kwotę (...) zł brutto, które Pani rozliczyła i odprowadziła wszelkie należne
    podatki, jak i za kolejno zrealizowane umowy, za które nie wystawiła Pani faktur, ale to
    wynikało z tego w jakiej sytuacji się Pani znalazła. Po rozwiązaniu umowy współpracy
    miała Pani już świadomość, że Kontrahent całkowicie uchyla się od obowiązku zapłaty Pani
    wynagrodzenia oraz całkowicie zaprzestał udzielać Pani informacji o zakończonych
    realizacjach i uzyskanej marży na danym kontrakcie. Co zresztą, trwało podczas procesu i
    trwa do dnia dzisiejszego. Zatem, część wykonanych usług (przedmiot sporu) nie były
    przez Panią opodatkowane podatkiem od towarów i usług i z tego tytułu nie
    zadeklarowała Pani i nie odprowadziła podatku należnego do urzędu skarbowego.
    Ad.8.
    W odniesieniu do usług wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27 października
    2017 r., nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych na
    podstawie żadnego z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa: art. 70 § 2, § 3, § 4. § 6. § 7,
    nie ma również zastosowania § 8.
    Ad.9.
    Obecnie nie jest jeszcze wiadome, czy na wyrok Sądu Okręgowego (...) zostały bądź
    zostaną wniesione środki zaskarżenia.
    Pytania ostatecznie sformułowane w piśmie uzupełniającym z 19 sierpnia 2025 r.
    1) Kiedy powstał obowiązek podatkowy z tytułu usług, które zostały wykonane w okresie
      od 7 marca 2017 r. do 27 października 2017 r. a zostały zasądzone wyrokiem Sądu w
      2025 r.?
    2) Czy w związku z faktem, że obowiązek podatkowy z tytułu usług wykonanych w okresie
      od 7 marca 2017 r. do 27 października 2017 r., powstał w 2017 r. a ich wykonanie nie
      zostało potwierdzone wystawieniem faktury i nie zostało opodatkowane podatkiem od
      towarów i usług, to zobowiązanie w podatku VAT uległo przedawnieniu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. I
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się,
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku towarów i usług.
    Zgodnie z zasadą ogólną uregulowaną w art. 19a ustawy o podatku od towarów i usług w
    brzmieniu obowiązującym w roku 2017 obowiązek podatkowy w zakresie podatku od
    towarów i usług powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi z zastrzeżeniem
    ust. ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.
    Zgodnie z art. 106b ustawy VAT Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem.
    W art. 106i ust. 1 ustawy VAT została określona zasada ogólna regulująca termin
    wystawienia faktury: nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-8, które
    nie dotyczą wnioskującej. Stąd zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem wnioskująca
    zobowiązana była do wystawienia faktury VAT w terminie nie później niż do 15 dnia
    następnego miesiąca od daty wykonania usługi.
    Na podstawie wskazanych wyżej przepisów obowiązek podatkowy z tytułu usług
    wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27 października 2017 r., powstał w 2017 r. (w
    dacie ich zakończenia), zaś termin wystawienia faktury najpóźniej 15 listopada 2017 r.
    Ad.2.
    Przepisy nie regulują kwestii przedawnienia obowiązku podatnika w zakresie wystawienia
    faktury VAT. Należy w tym względzie odnieść się do regulacji art. 70 i następnych
    Ordynacji podatkowej
    W myśl art. 70 § 1 ustawmy - Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia
    się z upływem 5 lat. licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin
    płatności podatku.
    Istotą instytucji przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to. że
    upływ czasu powoduje, że zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa i przestaje
    istnieć.
    W art. 70 ustawy - Ordynacja podatkowa wskazano przesłanki, których wystąpienie
    powoduje zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia. W sprawie będącej
    przedmiotem wniosku nie wystąpiły żadne okoliczności powodujące przerwanie lub
    zawieszenie terminu przedawnienie zobowiązania podatkowego.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć. Organ podatkowy, po upływie terminu przedawnienia, nie może
    domagać się uregulowania (nie ma możliwości wyegzekwowania) należnego świadczenia.
    Zgodnie z linią interpretacyjną organów podatkowych instytucja przedawnienia ma to do
    siebie, że w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu nie mogą być dokonywane
    żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe, ani zmniejszające
    zobowiązanie podatkowe. Podatnik nie jest tym samym zobowiązany do posiadania
    dokumentów oraz ewidencji prowadzonych dla celów rozliczania podatku za okresy, które
    uległy przedawnieniu.

    Tym samym w stanie faktycznym opisanym we wniosku zobowiązanie w podatku od
    towarów i usług z tytułu należny od usług wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27
    października 2017 r., uległo przedawnieniu z końcem 2023 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, w kwestii objętej pytaniami nr 1 i 2 – jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
        towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
        Rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
        Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
        usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
        towarów.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 powołanej ustawy:
        Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
        rozumieniu art. 7 w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji,
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
        Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
        wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.
    Analiza przywołanych wyżej przepisów wskazuje, że przepis art. 19a ust. 1 ustawy o VAT
    formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się
    wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź
    świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Ustawa o VAT nie definiuje tego momentu ani w żaden sposób nie precyzuje jakimi
    kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia.
    Wskazać jednak należy, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Dla
    celów powstania obowiązku podatkowego dokonanie czynności następuje z chwilą
    faktycznego jej dokonania, za wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy o VAT
    określają wprost ten moment. W konsekwencji postanowienia umów cywilnoprawnych o
    uznaniu dostawy towarów za dokonaną lub usługi za wykonaną np. przyjęcie jej

    wykonania dopiero z chwilą podpisania dokumentu potwierdzającego odbiór usługi
    pozostają bez znaczenia dla ww. celów, mogą pełnić jedynie funkcję pomocniczą w
    przypadku zaistnienia wątpliwości.
    Dodatkowo, na podstawie art. 19a ust. 8 ustawy:
        Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano
        całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
        budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do
        lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy
        powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z
        zastrzeżeniem ustępu 5 pkt 4.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:
        Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentująca sprzedaż, a także
        dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
        dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
        dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
        niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106i ustawy o VAT:
        Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu,
        w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-
        8.
    Z opisu sprawy wynika, że od 1 kwietnia 2015 r na podstawie umowy realizowała Pani na
    rzecz Kontrahenta usługi pn. X polegających na:
    - pozyskiwaniu biur sprzedaży nieruchomości mieszkalnych do współpracy z X we
      Wrocławiu;
    - współpracy z biurami sprzedaży nieruchomości mieszkalnych polegającej na czynnym
      uczestnictwie w dniach otwartych oraz wydarzeniach handlowych inwestycji
      mieszkaniowych objętych współpracą X,
    - zarządzaniu realizacjami projektów aranżacji wnętrz, w tym inwentaryzacjami wnętrz (...);
    - wykonywaniu wycen realizacji wnętrz oraz elementów wyposażenia wnętrz wyłącznie na
      bazie elektronicznej platformy obsługi sprzedaży udostępnionej Ajentowi przez Spółkę;
    - prowadzenia negocjacji handlowych z klientami X;
    - realizacji oraz sprawowania nadzoru nad realizacjami zawartych umów w imieniu Spółki.
    Z tytułu realizacji umowy zawartej ze Spółką miała Pani otrzymywać wynagrodzenie, które
    ostatecznie było ustalone ustnie dwutorowo, tj.: według stawki (...) marży netto - stawka
    wynagrodzenia w zakresie umów z klientami zawieranych w imieniu Spółki przez
    wnioskującą oraz według stawki (...) netto - stawka wynagrodzenia w zakresie umów z
    klientami zawieranych w imieniu pozwanej Spółki przez jej pracownika, współpracującego
    z wnioskującą.
    Spółka począwszy od listopada 2017 r. całkowicie zaniechała wypłacania Pani
    wynagrodzenia przysługującego, za wszystkie usługi będące również przedmiotem
    zawartej pomiędzy Panią a Kontrahentem umowy.
    Powyższe spowodowało wniesienie pozwu do Sądu.
    Pani wątpliwości, objęte pytaniem nr 1, dotyczą kwestii, kiedy powstał obowiązek
    podatkowy z tytułu usług, które zostały wykonane w okresie od 7 marca 2017 r. do 27
    października 2017 r.

    Odnosząc się do Pani wątpliwości należy w pierwszej kolejności ustalić czy wykonywane
    przez Panią czynności na podstawie Umowy zawartej z Kontrahentem stanowią
    kompleksowe świadczenie.
    Ustawodawca opodatkowanie podatkiem VAT, na gruncie ustawy o podatku od towarów i
    usług, powiązał z wystąpieniem określonych zdarzeń, tj. np. z dostawą towaru lub ze
    świadczeniem usługi.
    Dla opodatkowania danej czynności istotne jest czy w danym przypadku mamy do
    czynienia z jedną z czynności enumeratywnie wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Bez znaczenia dla opodatkowania pozostaje natomiast treść stosunku cywilnoprawnego
    łączącego strony. Niezależnie bowiem od tego, jak strony określiły przedmiot umowy, o
    opodatkowaniu danej czynności podatkiem VAT będzie decydować faktyczna czynność, z
    którą ustawa wiąże obowiązek podatkowy, a nie ustalenia co do tego, jak zakres tych
    czynności został oznaczony przez strony w umowie.
    Powyższe stanowisko potwierdza treść art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, że
    opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje niezależnie od tego, czy
    czynności podlegające opodatkowaniu zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz
    form określonych przepisami prawa. Prawnopodatkowe skutki opodatkowania czynności,
    o jakich mowa w art. 5 ust. 1 ustawy są zatem „oderwane” od stosunku cywilnoprawnego,
    z którego wynikają, albowiem nawet jego wadliwość pozostaje bez wpływu na zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Przechodząc do oceny Pani wątpliwości w zakresie powstania obowiązku podatkowego z
    tytułu świadczenia usług opisanych we wniosku stanowiących jak Pani wskazała usługę
    kompleksową, należy wyjaśnić, że ustawodawca w art. 19a ust. 1 ustawy nie uzależnia
    powstania obowiązku podatkowego od wynagrodzenia, lecz od faktycznego wykonania
    usługi.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powołany wyżej przepis art.
    19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Jednakże, w
    sytuacji, gdy dana usługa jest przyjmowana częściowo - obowiązek podatkowy powstaje w
    chwili wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę. Jeżeli przed
    wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy
    powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Jednocześnie
    powyższe przepisy uniezależniają powstanie obowiązku podatkowego od wystawienia
    faktury.
    Jak Pani wyjaśniła świadczyła Pani kompleksową usługę, która polegała na pozyskaniu
    klienta dla Kontrahenta i nadzorze nad zaprojektowaniem i wykończeniem/remontem
    jego lokalu. Wskazała Pani, że zakończenie świadczenia na rzecz Kontrahenta następowało
    z chwilą wykonania przez Panią wszystkich czynności składających się na usługę. Zgodnie z
    umową wykonywała Pani swoje czynności od 7 marca 2017 r. do 27 października 2017 r.
    Zatem mając na uwadze charakter wykonywanej przez Panią kompleksowej usługi
    nazwanej „X” - należy stwierdzić, że w opisanej sytuacji obowiązek podatkowy powstał
    zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, czyli z chwilą jej wykonania, tj. z chwilą wykonania
    przez Panią wszystkich czynności, które miały zostać wykonane na rzecz Kontrahenta w
    ramach usługi nazwanej „X”, bowiem w tym momencie nastąpiło zakończenie wykonania

    wszystkich czynności po Pani stronie, składających się na ww. usługę kompleksową.
    Usługę kompleksową wykonała Pani dla Spółki. W przypadku, gdy Spółka jest podatnikiem
    VAT, wykonaną usługę powinna Pani udokumentować fakturą VAT.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że zgodnie z art. 106i ust. 1 VATU, fakturę wystawia
    się zasadniczo nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę.
    Faktura dokumentująca wykonanie opisanej we wniosku usługi wykonanej przez Panią, na
    rzecz Kontrahenta - powinna być wystawiona, zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy, najpóźniej
    do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu wykonania usługi „X”, czyli po zakończeniu
    wykonywania przez Panią wszystkich świadczeń składających się na tę kompleksową
    usługę. Skoro 27 października 2017 r. zostały wykonane wszystkie czynności na rzecz
    Kontrahenta, to fakturę należało wystawić do 15 listopada 2017 r. W przypadku, gdy
    wykonała Pani również inne usługi odrębne od kompleksowej, to każdą z usług należało
    udokumentować fakturą.
    Zatem odpowiadając na Pani pytanie nr 1, w stosunku do usług, które zostały wykonane w
    okresie od 7 marca 2017r. do 27 października 2017r., a zostały zasądzone wyrokiem Sądu
    w 2025 r. obowiązek podatkowy powstał zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy tj. z chwilą
    wykonania usługi odpowiednio w 2017r.
    Wobec powyższego Pani stanowisko, zgodnie z którym na podstawie przepisów
    obowiązek podatkowy z tytułu usług wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27
    października 2017 r., powstał w 2017 r. (w dacie ich zakończenia), zaś termin wystawienia
    faktury najpóźniej 15 listopada 2017 r. - jest prawidłowe.
    Ponadto Pani wątpliwości, objęte pytaniem nr 2, dotyczą kwestii czy w związku z faktem,
    że obowiązek podatkowy z tytułu usług wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27
    października 2017 r., powstał w 2017 r. a ich wykonanie nie zostało potwierdzone
    wystawieniem faktury i nie zostało opodatkowane podatkiem od towarów i usług, to
    zobowiązanie w podatku VAT uległo przedawnieniu.
    Z uwagi na przedstawiony we wniosku zakres oraz Pani wątpliwości należy wskazać
    przepisy ustawy Ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia zobowiązania
    podatkowego.
    Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
        Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia.
    Na podstawie art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
        Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
        kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Wskazać należy, że w Ordynacji podatkowej wymieniono również okoliczności, które
    zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia.
    Zgodnie z art. 70 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
        Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:
        1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia
        terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty
        podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej;
        2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu
        płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów
        publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu.
    W myśl art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

        Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu
        terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu
        uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania
        upadłościowego.
    Stosownie do art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa:
        Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka
        egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu
        terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w
        którym zastosowano środek egzekucyjny.
    Art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że:
        Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
        rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
        1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
        skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
        przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
        2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
        zobowiązania;
        3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
        stosunku prawnego lub prawa;
        4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art.
        33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o
        postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
        5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
        określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
        postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479, 1301, 1692,
        1967, 2127 i 2180);
        6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
        którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
        Opodatkowania, zwanej dalej "Radą", co do zasadności zastosowania art. 119a lub
        środków ograniczających umowne korzyści.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć.
    Przedawnienie zobowiązań podatkowych dotyczy wszystkich zobowiązań, bez względu na
    sposób ich powstania. Przedawnieniu podlegają zarówno zobowiązania powstałe po
    doręczeniu decyzji ustalającej, jak i zobowiązania powstające z mocy prawa.
    W komentowanym przepisie określony jest jeden termin przedawnienia - wynoszący 5 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin
    ten nie może być ani odroczony (art. 48 Ordynacji podatkowej) przez organ podatkowy,
    ani też przedłużony przez Ministra Finansów (art. 50 Ordynacji podatkowej).
    W związku z powyższym należy przyjąć tezę, że jeżeli przedawnia się zobowiązanie
    podatkowe, to wraz z nim przedawnieniu ulegają także inne elementy danego stosunku
    prawno-podatkowego.
    W kwestii przedawnienia wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości UE w
    orzeczeniu z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie C-472/08.
    W orzeczeniu tym TSUE orzekł, że artykuł 18 ust. 4 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie
    harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom

    państwa członkowskiego, wyznaczającym trzyletni termin przedawnienia na wystąpienie z
    wnioskiem o zwrot nadpłaty VAT nienależnie pobranej przez organy administracji
    skarbowej tego państwa.
    Termin taki sam w sobie nie jest w stanie praktycznie uniemożliwić lub nadmiernie
    utrudnić wykonywania prawa do odliczenia, ponieważ trzyletni termin przedawnienia
    może w zasadzie umożliwić każdemu przeciętnie uważnemu podatnikowi skuteczne
    dochodzenie uprawnień przysługujących mu w porządku prawnym Unii.
    Skoro TSUE za zgodny z zasadami uznał 3-letni okres przedawnienia, to tym bardziej za
    taki należy uznać termin 5-letni przewidziany w polskich przepisach podatkowych.
    Upływ terminu przedawnienia wywołuje szereg skutków zarówno ze sfery prawa
    materialnego jak i prawa procesowego. Skutkiem materialnoprawnym przedawnienia
    zobowiązania podatkowego jest jego wygaśnięcie o czym stanowi art. 59 § 1 pkt 9
    Ordynacji podatkowej.
    Zatem instytucja przedawnienia powoduje, że w odniesieniu do okresu, który uległ
    przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie
    podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe.
    Konsekwencją przedawnienia zobowiązania podatkowego jest to, że zarówno podatnik jak
    organ podatkowy nie może ingerować w treść takiego zobowiązania podatkowego. Tego
    stosunku prawnego nie można bowiem reaktywować i odtworzyć.
    Należy wskazać, że konsekwencje wpływają na obie strony stosunku zobowiązaniowego.
    Instytucja przedawnienia ma na celu stabilizację stosunków prawnych, przy czym owa
    stabilizacja działa w obie strony, a więc również na niekorzyść podatnika.
    Z opisu sprawy wynika, że część wykonanych usług (przedmiot sporu) nie były przez Panią
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług i z tego tytułu nie zadeklarowała Pani i nie
    odprowadziła podatku należnego do urzędu skarbowego. Jak Pani wyjaśniła w odniesieniu
    do usług wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27 października 2017 r., nie
    nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych na podstawie
    żadnego z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa: art. 70 § 2, § 3, § 4. § 6. § 7, nie ma
    również zastosowania § 8.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony stan prawny oraz opis sprawy należy wyjaśnić, iż w
    odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne
    czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie
    podatkowe. Ponadto podatnik nie jest zobowiązany do posiadania dokumentów oraz
    ewidencji prowadzonych dla celów rozliczania podatku za okresy, które uległy
    przedawnieniu.
    Biorąc pod uwagę ww. rozstrzygnięcie, dotyczące kwestii objętej pytaniem nr 1, z którego
    wynika, że obowiązek podatkowy dla wykonanych usług „X” powstał w 2017 r., zatem
    zobowiązanie podatkowe na płaszczyźnie podatku od towarów i usług z tytułu ww. usług,
    uległo przedawnieniu z końcem 2022 r.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że zgodnie z art. 106i ust. 1 VATU, fakturę wystawia
    się zasadniczo nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę.
    Faktura dokumentująca wykonanie opisanej we wniosku usługi wykonanej przez Panią, na
    rzecz Kontrahenta - powinna być wystawiona, zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy, najpóźniej
    do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu wykonania usługi „X”, czyli po zakończeniu
    wykonywania przez Panią wszystkich świadczeń składających się na tę kompleksową
    usługę. Skoro 27 października 2017 r. zostały wykonane wszystkie czynności na rzecz
    Kontrahenta, to dla tej usługi, w tym dniu powstał obowiązek podatkowy, zaś fakturę
    należało wystawić do 15 listopada 2017 r.

    Zatem należy stwierdzić, że dla usług wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27
    października 2017 r., nawet gdy ich wykonanie nie zostało potwierdzone fakturą powstał
    obowiązek podatkowy w 2017r. Powstało zobowiązanie podatkowe, które uległo
    przedawnieniu.
    Wobec powyższego Pani stanowisko, zgodnie z którym w stanie faktycznym opisanym we
    wniosku zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu należnego od usług
    wykonanych w okresie od 7 marca 2017 r. do 27 października 2017 r., uległo
    przedawnieniu z końcem 2023 r. - jest prawidłowe. Jednakże należy wskazać, że
    zobowiązanie w podatku od towarów i usług uległo przedawnieniu z końcem 2022r, a nie
    jak Pani wskazała 2023r. Pomimo powyższego błędnego wskazania wywiodła Pani
    prawidłowy skutek i uznano Pani stanowisko w zakresie pytania 2 za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie pytań, stąd wszelkie inne kwestie
    poruszone we wniosku (kompleksowość usług oraz brak okoliczności przerywających bieg
    przedawnienia) nie były przedmiotem rozstrzygnięcia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.