Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-129/09-2/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-05-07
Teza: wpłata dokonana przez Wnioskodawcę nie może być traktowana jako darowizna ze względu na niespełnioną przesłankę nieekwiwalentności. Zatem w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: darowizna; dochód; emerytura; wypadek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 17.02.2009 r. (data wpływu: 20.02.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia od dochodu darowizny przekazanej na rzecz Domu Opieki – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 lutego 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia od dochodu darowizny przekazanej na rzecz Fundacji.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Od ponad 10-ciu lat Wnioskodawca przebywa na emeryturze otrzymywanej z ZUS-u. W tym czasie dwukrotnie uległ poważnym wypadkom, złamania lewej nogi w kolanie, w wyniku których od 10 lat jest inwalidą ruchu i może się poruszać na krótkich odcinkach tylko przy pomocy dwóch kul.

Pierwszy wypadek Wnioskodawca miał w dniu 5 lipca 1999 r. w autobusie komunikacji miejskiej. Wówczas miał wstrząs mózgu i poważne złamanie lewej nogi w kolanie m.in. zerwanie tzw. wiązadeł. W wyniku tego wypadku Wnioskodawca przebywał w Szpitalu w W., a po tym czasie, mimo iż jest osoba samotną, został przez nieżyjącego już Ordynatora – wypisany z tego Szpitala. Ponieważ był wówczas, i jest nadal osoba samotną – przez okres dalszych 8 i pół miesiąca Wnioskodawca przebywał w dwóch Prywatnych Domach Opieki za pobyt w których to domach płacił wówczas po 1600 – 1800 zł miesięcznie ze swojej emerytury. Oczywiście, mimo nie przebywania w swoim mieszkaniu, musiał przez ten okres opłacać czynsz za mieszkanie i wszelkie inne oświadczenia.

Za wypadek ten Wnioskodawca otrzymał wówczas z MPK /MZK/ za pośrednictwem P. stosowne odszkodowanie, które jednak wystarczyło jedynie na pokrycie kosztów pobytu w tych Domach Opieki.

Po opuszczeniu Domów Opieki ok. 20 kwietnia 2000 r., przez następne 9 lat, tj. aż do drugiego wypadku w dniu 27 stycznia 2008 r. Wnioskodawca mógł poruszać się tylko przy pomocy dwóch kul.

Tak było aż do 27 stycznia 2008 r. /niedziela/, kiedy to we własnym mieszkaniu, około godziny 11.00 Wnioskodawca nieszczęśliwie poślizgnął się na wykładzinie podłogowej i padając na wznak na podłogę, doznał ponownego złamania tej samej lewej nogi w kolanie, tylko tym razem w nieco innych miejscach, tj. m.in. złamanie kości udowej nad kolanem.

Po około 2 godzinach został zabrany z mieszkania karetką Pogotowia Ratunkowego i odwieziony ponownie do tego samego Szpitala P., bo to Jego rejon, w którym tak jak poprzednio, założono Wnioskodawcy tzw. opatrunek gipsowy na 3 miesiące.

Ale tym razem już po 4-5 dniach, na polecenie już innego Ordynatora oddziału chirurgii urazowej, został wypisany z tego Szpitala i znowu musiał, jako osoba samotna /podobnie jak w 1999-2000 roku/ szukać dla siebie opieki w Prywatnym Domu Opieki.

Tym razem Wnioskodawca znalazł taki Dom Opieki na B. przy ulicy /północna Dzielnica W./, w którym to Domu Wnioskodawca przebywał od 1 lutego do 15 października 2008 r., tj. także przez 8 i pół miesiąca. Za pobyt w tym Domu i za tzw. opiekę /z tzw. wyżywieniem/ Wnioskodawca płacił w formie darowizny po 1.600 zł miesięcznie na dowód czego Wnioskodawca posiada stosowne kwity.

Od 15 października 2008 r. Wnioskodawca przebywa już we własnym mieszkaniu, ale nadal jest inwalidą ruchu, w jeszcze gorszym stanie niż po pierwszym wypadku, i z dużym trudem może poruszać się tylko po swoim mieszkaniu tylko przy pomocy dwóch kul. Z tym że nawet obecnie tj. po 4 miesiącach od wyjścia z Domu Opieki Wnioskodawca nadal może chodzić tylko po kilka kroków wyłącznie po mieszkaniu. O wyjściu o kulach na zewnątrz budynku, tak jak to było po pierwszym wypadku, nadal na razie nie ma mowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

W związku z powyższym stanem faktycznym Wnioskodawca chciałby otrzymać potwierdzeniem indywidualnej informacji i interpretacji, czy tzw. darowizny Wnioskodawcy lub ich część – wpłacane co miesiąc na rzecz Fundacji pod nazwą „P. – Fundacja Pożytku Publicznego”, która to Fundacja prowadziła /i chyba nadal prowadzi/ - Ośrodek Pielęgnacyjno – Opiekuńczy, w którym to Ośrodku Wnioskodawca przebywał od 1 lutego do 15 października 2008 r. i za pobyt opłacał co miesiąc tzw. darowiznę na rzecz tej Fundacji w kwocie 1600 zł miesięcznie mogą być odliczone od dochodu Wnioskodawcy uzyskanego w 2008 r. z tytułu emerytury wypłaconej przez ZUS lub też od podatku pobranego od tej emerytury i przekazywanego przez Oddział ZUS na konto Urzędu Skarbowego.

Zdaniem Wnioskodawcy, wpłacona przez Niego co miesiąc tzw. darowizna na rzecz Fundacji Pożytku Publicznego pod nazwą „P.” prowadzącej Ośrodek Pielęgnacyjno – Opiekuńczy, za którego pośrednictwem ww. darowizna w kwocie 1600 zł była wpłacana, powinna być odliczona od rocznego dochodu osiągniętego przez Wnioskodawcę z tytułu emerytury wypłacanej przez Oddział II ZUS w W. lub też od podatku wpłacanego od tej emerytury do Urzędu Skarbowego, ponieważ to „dochód” Wnioskodawcy z tytułu emerytury ulegał co miesiąc pomniejszeniu, aż o około 64% a dochody Fundacji z tytułu tych darowizn co miesiąc powiększały się o kwotę 1600 zł i były źródłem istnienia i działalności tej Fundacji.

Wprawdzie sama nazwa „Fundacja” sugeruje, że dana fundacja, coś tam funduje, ale rzeczywistość jest zupełnie inna. Niemal każda Fundacja prowadzi tzw. działalność gospodarczą, nawet tzw. pożytku publicznego. W rzeczywistości dobrze na siebie zarabia, pobierając różne opłaty od osób, które z przyczyn losowych z konieczności muszą korzystać z usług takiej fundacji. W czasie swojej kilkuletniej pracy w pewnej „Firmie” Wnioskodawca zaopiniował jako radca prawny około 200 projektów statutów różnych Fundacji i zna te sprawy bardzo dobrze od tzw. podszewki.

Reasumując comiesięczny „dochód” z tytułu otrzymywanej emerytury z ZUS, był znacznie co miesiąc pomniejszany o około 64%, mimo iż w tym samym ośmiu i pół miesięcznego przebywania w Domu Opieki i opłacaniu tzw. „darowizn” na rzecz Fundacji Wnioskodawca musiał ze swojej pomniejszonej emerytury opłacać wszystkie świadczenia mieszkaniowe i inne.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29–30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a–4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot darowizn przekazanych na cele określone w art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego, organizacjom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy lub równoważnym organizacjom określonym w przepisach regulujących działalność pożytku publicznego obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzącym działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych, realizujących te cele, z zastrzeżeniem ust. 6e – w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6% dochodu.

Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem odliczenia od dochodu jest dokonanie darowizny w rozumieniu Kodeksu Cywilnego oraz przeznaczenie darowizny na cel enumeratywnie wymieniony w art. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 ze zm.).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t. j. Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) pod pojęciem darowizny należy rozumieć umowę, mocą której darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Darowizna polega zatem na bezpłatnym, nie ekwiwalentnym świadczeniu darczyńcy kosztem jego majątku i nie wiąże się z uzyskaniem jakiegokolwiek dobra albo innego świadczenia w związku z przekazaną kwotą pieniędzy.

Ponadto z przytoczonego przepisu art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy wynika, iż aby można było dokonać odliczenia od dochodu darowizny, musi ona spełniać następujące warunki:

*   być przekazana na cele określone w art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,

*   obdarowanym musi być organizacja określona w art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy prowadząca działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych.

Zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, Wnioskodawca jako osoba samotna i niepełnosprawna od 1 lutego do 15 października 2008 r. tj. przez około 8 i pół miesiąca przebywał w Domu Opieki na B. przy ul. w W. Za pobyt w tym domu i za tzw. opiekę /z tzw. wyżywieniem/ Wnioskodawca płacił w formie tzw. darowizny po 1600 zł miesięcznie na dowód czego posiada stosowne dokumenty.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika zatem, że świadczenie pieniężne w formie tzw. „darowizny”, które Wnioskodawca przekazywał do Domu Opieki stanowiły opłatę za jego pobyt, opiekę i wyżywienie.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że podstawową cechą darowizny jest jej nieekwiwalentność i nieodpłatność – co oznacza, że darczyńca nie spodziewa się i nie oczekuje żadnego świadczenia wzajemnego ze strony obdarowanego. Istotą darowizny jest zatem jej bezinteresowność i fakt, że przekazanie owej darowizny nie skutkuje żadnym działaniem „w zamian”.

Mając na uwadze powyższe, przedmiotowa wpłata, której dokonał Wnioskodawca mogłaby stanowić podstawę do odliczenia od dochodu tytułem darowizny, gdyby:

*   zamiarem Wnioskodawcy byłoby tylko i wyłącznie przysporzenie korzyści obdarowanemu – nieodpłatne, nieekwiwalentne i bezinteresowne, nie zaś uzyskanie opieki z wyżywieniem oraz zapewnionym pobytem w Domu Opieki,

*   wpłata została dokonana na cele określone w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, wpłata dokonana przez Wnioskodawcę nie może być traktowana jako darowizna ze względu na niespełnioną przesłankę nieekwiwalentności. Zatem w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.