Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.165.2025.2.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-23
Teza: Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości i prawo do
odliczenia podatku.
Słowa kluczowe: działki
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    28 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 21 lutego 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT zbycia
    nieruchomości i wystawienia faktury VAT oraz prawa do odliczenia podatku VAT przez
    Nabywcę. Uzupełnili go Państwo pismem z 10 kwietnia 2025 r. (wpływ 11 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A. B.
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        A. C.
    3. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        A. Spółka z o.o.

## Opis zdarzenia przyszłego

A. B. i A. C. (dalej łącznie jako: Wnioskodawca lub Wnioskodawcy), małżonkowie zamierzają
    sprzedać znajdującą się w małżeńskiej wspólności majątkowej nieruchomość, stanowiącą
    jedną działkę ewidencyjną o nr 1, położoną w (...) dla której prowadzona jest księga
    wieczysta o nr (...) (dalej: Nieruchomość).
    Sprzedający aktualnie nie prowadzą działalności gospodarczej. Niemniej przed sprzedażą
    Nieruchomości zarejestrują się na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej: VAT), aby
    uzyskać status zarejestrowanego, czynnego podatnika VAT - dla każdego z małżonków.
    Nabywcą działki ma być spółka A. Sp. z o.o., która jest aktualnie czynnym,
    zarejestrowanym podatnikiem VAT (dalej: Nabywca) i będzie posiadała ten status również
    na moment nabycia Nieruchomości.
    Na Nieruchomości nie znajdują się żadne naniesienia (w tym obiekty budowlane), w tym
    trwale z gruntem związane. Nieruchomość jest jedynie ogrodzona. Na moment sprzedaży
    omawiane okoliczności nie ulegną zmianie.
    Aktualnie Nieruchomość zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi grunty orne.
    Jednocześnie, na terenie na którym znajduje się Nieruchomość nie obowiązuje miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP).
    Natomiast Nieruchomość, zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków
    Zagospodarowania Przestrzennego Gminy i Miasta (...) zatwierdzonym uchwałą Rady
    Miasta (...) nr (...) z dnia (...) nie będącym prawem miejscowym, a stanowiącym wytyczne
    do sporządzenia MPZP znajduje się na obszarze, który został przeznaczony pod zabudowę
    mieszkaniową (MW- tereny mieszkalnictwa wielorodzinnego).
    Sprzedający oraz Nabywca przed sprzedażą Nieruchomości zamierzają uzyskać od
    odpowiednich organów administracyjnych decyzję o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym dla Nieruchomości. Nabywca zamierza bowiem nabyć
    Nieruchomość na cele prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego w postaci
    wzniesienia budynków mieszkalnych, a następnie realizować sprzedaż lokali mieszkalnych.
    W rezultacie, z tytułu sprzedaży Nieruchomości Sprzedający zamierzają wystawić
    odpowiednie faktury dokumentujące sprzedaż na rzecz Nabywcy.

    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    Sprzedający weszli w posiadanie działki nr 1 w 1995 r. w wyniku postępowania
    spadkowego po zmarłym A. D. (ojciec Sprzedającej).
    W związku z nabyciem działki nr 1 Sprzedającym nie przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego.
    Nabycie ww. działki nie było udokumentowane fakturą z wykazanym podatkiem VAT.
    Działka nr 1 nie jest na dziś sprzedana. Została, póki co zawarta umowa przedwstępna
    sprzedaży. Działka przez Sprzedających nie była w żaden sposób wykorzystywana.
    Sprzedający przez cały okres jej posiadania do dziś ograniczali się tylko do dbania o jej
    należyte utrzymanie. Po 2013 r., czyli po wprowadzeniu tzw. ustawy śmieciowej, to na
    właścicielu ciąży obowiązek utrzymania czystości w obrębie nieruchomości, a także na
    chodniku, który bezpośrednio do niej przylega.
    Sprzedający nie wykorzystywali działki do żadnych czynności od momentu jej nabycia do
    dnia dzisiejszego.
    Działka nr 1 od momentu nabycia jej przez Sprzedających do dziś nie była przedmiotem
    umowy najmu ani dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    Sprzedający udzielili Kupującemu pełnomocnictwa i oświadczenia o prawie do
    dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mające na celu umożliwić Kupującemu
    uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz uzyskanie
    decyzji pozwolenia na budowę. Uzyskanie powyższych dwóch decyzji jest warunkiem
    koniecznym, do przystąpienia do umowy sprzedaży, ujętym w umowie przedwstępnej
    zawartej między stronami.
    Sprzedający zawarli z Kupującymi umowę przedwstępną. Umowa mówi o terminie
    zawarcia umowy sprzedaży, oraz warunków koniecznych do przystąpienia do niej.
    Sprzedający nie angażują własnych środków w jakiekolwiek dziania mające na celu
    sprzedaż działki, lub podniesienie jej wartości. Wszelkie starania i nakłady finansowe
    mające doprowadzić do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu oraz pozwolenia na budowę ponosi Kupujący.
    Sprzedający dokonali wcześniej sprzedaży nieruchomości nie objętych przedmiotowym
    wnioskiem, ze względu na znaczny upływ czasu od dnia sprzedaży tych nieruchomości (w
    niektórych przypadkach pomiędzy ok 15 - 25 lat) na chwilę obecną nie dysponują
    dokumentacją w postaci aktów notarialnych ich sprzedaży, Sprzedający na dziś dysponują
    jedynie dokumentacją związaną ze sprzedażą jednej ostatniej nieruchomości, a było nią
    mieszkanie wraz z przynależącym do niego miejscem parkingowym w hali garażowej.
    Mieszkanie wraz z przynależącym do niego miejscem parkingowym w hali garażowej
    weszli w posiadanie 29 czerwca 2020 r. (mieszkanie), oraz miejsce parkingowe w hali
    garażowej (30 października 2020 r.). Nieruchomość ta została zakupiona od dewelopera.
    Nieruchomość (mieszkanie wraz z przynależącym do niego miejscem parkingowym w hali
    garażowej) Sprzedający zakupili z myślą o późniejszym jej zamieszkiwaniu.
    Nieruchomość (mieszkanie wraz z przynależącym do niego miejscem parkingowym w hali
    garażowej) od momentu kupna do chwili sprzedaży nie było przez nich w żaden sposób
    wykorzystywane.
    Nieruchomość (mieszkanie wraz z przynależącym do niego miejscem parkingowym w hali
    garażowej) Sprzedający sprzedali 29 marca 2021 r. Przyczyną sprzedaży tej nieruchomości
    okazał się dysonans po zakupowy.
    Sprzedający sprzedali: 1 niezabudowaną nieruchomość gruntowa, 12 lokali mieszkalnych
    zostało sprzedanych ponad 20 lat temu, 1 dom jednorodzinny mieszkalny w stanie
    surowym otwartym ok 15 lat temu. Ze względu na upływ czasu Sprzedający nie dysponują
    dokumentacją sprzedażową w formie aktów notarialnych. Jedyną nieruchomością co do

    której posiadają dokumentację sprzedażową jest mieszkanie wraz z przynależącym do
    niego miejscem parkingowym w hali garażowej - była to nieruchomość mieszkalna.
    Środki ze sprzedaży przeznaczone zostały w części na powiększenia areału prowadzonego
    przez Sprzedających gospodarstwa rolnego oraz na cele związane z bieżącą konsumpcją.
    Pytania
    1. Czy sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedających na rzecz Nabywcy będzie stanowiła
      sprzedaż na gruncie VAT podlegającą opodatkowaniu VAT i będzie zachodził
      obowiązek wystawienia faktury/faktur z tego tytułu?
    2. Czy Nabywcy z tytułu nabycia Nieruchomości od Sprzedających będzie przysługiwało
      prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury lub faktur dokumentujących
      nabycie Nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie, Sprzedających i Nabywcy:
    1. sprzedaż Nieruchomości przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy będzie stanowiła
      sprzedaż na gruncie VAT podlegającą opodatkowaniu VAT i będzie zachodził
      obowiązek wystawienia faktury/faktur z tego tytułu;
    2. Nabywcy z tytułu nabycia Nieruchomości od Wnioskodawcy będzie przysługiwało
      prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury lub faktur dokumentujących
      nabycie Nieruchomości.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega m.in. odpłatna dostawa
    towarów na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż podstawą opodatkowania jest zasadniczo
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika.
    Natomiast w świetle art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT podstawa opodatkowania obejmuje
    podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podstawowa stawka
    VAT wynosi obecnie 23%. Niemniej, w przepisach o VAT ustawodawca przewidział
    sytuacje, w których dostawa towaru podlega zwolnieniu od podatku.
    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane; przy czym przez tereny budowlane
    rozumie się, zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, grunty przeznaczone pod zabudowę
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
    takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
    których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W rezultacie, w odniesieniu do opodatkowania VAT gruntów niezabudowanych
    ustawodawca przewidział w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT zwolnienie z VAT dla dostawy
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

    Tym samym, z przepisu tego wynika, że sprzedaż gruntu należy uznać za zwolnioną z VAT
    w przypadku łącznego zaistnienia następujących przesłanek:
    1) grunt jest terenem niezabudowanym, tj. nie znajdują się na nim faktycznie jakiekolwiek
      naniesienia [dalej: Warunek 1];
    2) grunt nie jest terenem budowlanym, przy czym przez „tereny budowlane” rozumie się,
      zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
      planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
      których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [dalej:
      Warunek 2].
    Z uwagi na fakt, iż w momencie zbycia Nieruchomości nie będą znajdować się na niej
    jakiekolwiek obiekty budowlane (budynki/budowle/urządzenia budowlane w rozumieniu
    Prawa budowlanego), Warunek 1 należy uznać za spełniony.
    W odniesieniu do Warunku 2 należy natomiast stwierdzić, że brak jest MPZP. Niemniej
    przed sprzedażą Nieruchomości Wnioskodawca i Nabywca planują pozyskać decyzję o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla Nieruchomości. Nabywca zamierza
    bowiem nabyć Nieruchomość na cele prowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego w
    postaci wzniesienia budynków mieszkalnych, a następnie realizować sprzedaż lokali
    mieszkalnych.
    W efekcie, na tej podstawie możliwe będzie uznanie, że Nieruchomość stanowi teren
    budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy VAT. Zatem, zdaniem Wnioskodawcy,
    Warunek 2 nie będzie spełniony w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia
    przyszłego.
    W konsekwencji, zdaniem Sprzedających i Nabywcy, a contrario do art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy o VAT, dostawa/sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedających na rzecz Nabywcy
    będzie opodatkowana według właściwej stawki VAT.
    Jednocześnie, przepisy ustawy o VAT w art. 106b ust. 1 pkt 1 przewidują, że podatnicy
    mają obowiązek dokumentować fakturami sprzedaż dokonywaną na rzecz innych
    podatników.
    Z kolei z art. 2 pkt 22 ustawy VAT wynika, że przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrz- wspólnotową dostawę towarów.
    Z powyższego wynika zatem, że ustawodawca zastrzegł formę faktury dla
    dokumentowania ściśle określonych w ustawie czynności podlegających VAT, co
    potwierdza również DKIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych m.in. w
    interpretacji z 6 października 2023 r. (sygn. 0114-KDIP1-1.4012.450.2023.1.AKA): „(...)
    faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji sprzedaży, a
    ustawodawca określił, w jakich okolicznościach należy ją wystawić. Przede wszystkim,
    wystawiane przez podatników podatku od towarów i usług faktury muszą dokumentować
    wykonanie przez nich czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, tj. dostawy towarów lub świadczenia usług (...)”.
    Mając na uwadze powyższe, skoro sprzedaż Nieruchomości będzie stanowiła odpłatą
    dostawę towarów i będzie podległa opodatkowaniu VAT oraz kupującym będzie Nabywca,
    który na moment zakupu będzie czynnym podatnikiem VAT, to czynność ta powinna
    zostać udokumentowana fakturą lub fakturami, wystawionymi przez Sprzedających.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast - w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy
    VAT - suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
    nabycia towarów i usług.
    Powyższy przepis jest wyrazem fundamentalnej cechy podatku od wartości dodanej,
    wynikającej z Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jaką jest neutralność tego podatku dla
    podatników.
    I tak, na gruncie ustawy VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje
    podatnikowi pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego - w
    szczególności, z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy VAT wynika, że nie stanowią podstawy do
    obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku
    naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana
    fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Stosownie zaś do art. 86 ust. 10 ustawy VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w
    odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał
    obowiązek podatkowy (nie wcześniej jednak niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik
    otrzymał fakturę lub dokument celny - zgodnie z art. art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy VAT).
    Jak wynika z powyższego, na gruncie obowiązujących przepisów ustawy VAT, prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przysługuje w przypadku spełnieniu następujących
    warunków:
    i. odliczenia dokonuje czynny, zarejestrowany podatnik VAT [dalej: Warunek 1],
    ii. nabyte towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności
      opodatkowanych [dalej: Warunek 2],
    iii. w odniesieniu do nabytych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
      podatkowy [dalej: Warunek 3],
    iv. podatnik dysponuje fakturą dokumentującą dokonany przez niego zakup towarów lub
      usług [dalej: Warunek 4],
    v. nie znajdują zastosowania negatywne przesłanki skutkujące brakiem możliwości
      odliczenia podatku naliczonego, wymienione w art. 88 ustawy VAT [dalej: Warunek 5].
    Zdaniem Sprzedających i Nabywcy, Nabywcy przysługuje prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z faktur lub faktur dokumentujących zakup Nieruchomości od Sprzedających.
    W pierwszej kolejności Sprzedający i Nabywca wskazują, że nie budzi wątpliwości
    spełnienie Warunku 1 - jak bowiem wskazano w opisie zdarzenia przyszłego - Nabywca
    jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT (i będzie czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem VAT na moment wykonania prawa do odliczenia).
    Po drugie, w ocenie Sprzedających i Nabywcy za spełniony należy uznać również Warunek
    2, tj. dotyczący istnienia związku nabytej Nieruchomości z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych VAT. Należy w tym zakresie wskazać, że przepisy ustawy VAT nie
    precyzują, jakiego rodzaju musi być to związek, aby podatnik mógł skorzystać z prawa do
    odliczenia VAT. W praktyce przyjmuje się, iż związek ten może być bezpośredni lub
    pośredni. I tak, z praktyki interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej:
    DKIS) wynika, że:
        bezpośredni związek zakupów z działalnością podatnika występuje w sytuacji, gdy
        nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też

        nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług
        będących przedmiotem dostawy;
        pośredni związek nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy
        występuje wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem
        funkcjonowania przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością
        gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem
        opodatkowanym VAT.
    Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku
    dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup
    towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np.
    poprzez ich sprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu (por. np. stanowisko
    DKIS w interpretacji indywidualnej z 29 września 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.236.2023.5.AW).
    Zatem warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek (bezpośredni lub pośredni)
    zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Mając na uwadze powyższe uznać należy, że nabycie Nieruchomości przez Nabywcę
    będzie wykazywać pośredni związek z działalnością opodatkowaną VAT Nabywcy. Jak
    bowiem wskazano w opisie zdarzenia przyszłego zakupiona Nieruchomość ma służyć
    realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego w wyniku, którego mają powstać budynki
    mieszkalne. Z kolei w budynkach będą znajdowały się lokale mieszkalne, które mają być
    przedmiotem późniejszej sprzedaży przez Nabywcę na rzez klientów. Sprzedaż lokali
    mieszkalnych będzie podlegała opodatkowaniu VAT, w rezultacie wystąpi pośredni
    związek nabywanej Nieruchomości z czynnościami opodatkowanymi VAT po stronie
    Nabywcy.
    Ponadto, zdaniem Sprzedających i Nabywcy niewątpliwe jest również spełnienie
    pozostałych warunków uprawniających do odliczenia VAT, tj. Warunku 3 (Nabywca będzie
    dysponować fakturami dokumentującymi nabycie Nieruchomości) oraz Warunku 4 (w
    stosunku do sprzedaży Nieruchomości powstanie obowiązek podatkowy w VAT -
    Nieruchomość zostanie bowiem wydana Nabywcy).
    W omawianym przypadku spełniony będzie ponadto Warunek 5, bowiem przeszkodą w
    odliczeniu VAT naliczonego przy nabyciu Nieruchomości nie będzie fakt, że podatek ten
    został naliczony nieprawidłowo - na czynności niepodlegającej opodatkowaniu, czy też z
    podatku zwolnionej, tj. okoliczność, o której mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy VAT. W
    szczególności nie ma w ocenie Wnioskodawcy oraz Nabywcy podstaw aby uznać, iż
    sprzedaż Nieruchomości będzie zwolniona z VAT - nie będzie miał bowiem zastosowania
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Tym samym, zasadne jest stwierdzenie, że Nabywcy z tytułu nabycia Nieruchomości od
    Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury
    lub faktur dokumentujących nabycie Nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych
    pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i
    Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i
    opiekuńczym.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów
    (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej
    w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą
    na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby
    w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od

    wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej
    dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie
    ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych
    z nich.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż działki nr 1 będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT i czy z tego tytułu zajdzie obowiązek wystawienia faktury
    VAT.
    Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje
    podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga jednak oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Zatem należy przeanalizować całokształt działań, jakie podjęli i podejmą Sprzedający w
    odniesieniu do ww. nieruchomości przed jej sprzedażą i ustalić czy spełnią przesłanki do
    uznania Sprzedających za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu tej sprzedaży.
    Istotne znaczenie ma w tej sprawie również kwestia udzielenia pełnomocnictwa, która
    uregulowana jest w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne,
    Rozdział II Pełnomocnictwo ustawy Kodeksu cywilnego.

    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwana dalej Kodeksem cywilnym:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Zgodnie z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    W myśl art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    W tym miejscu, wskazać również należy, że kwestie dotyczące stosunków
    cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności
    nieruchomości, reguluje art. 535 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.

    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wskazuje, że:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    W celu sprzedaży posiadanej nieruchomości, Sprzedający zawarli z kupującą spółką
    umowę przedwstępną. Sprzedający również udzielili Kupującemu pełnomocnictwa i
    oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mające na
    celu umożliwić Kupującemu uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu, oraz uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę. Uzyskanie powyższych dwóch
    decyzji jest warunkiem koniecznym, do przystąpienia do umowy sprzedaży, ujętym w
    umowie przedwstępnej zawartej między stronami. Sprzedający oraz Nabywca przed
    sprzedażą nieruchomości zamierzają uzyskać od odpowiednich organów
    administracyjnych decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Udzielone pełnomocnictwo i zgoda upoważniły kupującego do wykonania w imieniu
    Sprzedających czynności, wynikających z warunków ww. umowy przedwstępnej, których
    wykonanie dodatkowo wyklucza uznanie, że była to sprzedaż majątku prywatnego w
    ramach zarządzania majątkiem osobistym.
    Podjęte działania mają doprowadzić do zawarcia transakcji na potrzeby wybudowania na
    ww. nieruchomościach inwestycji budowlanej kupującego. Do czasu zawarcia umowy
    przyrzeczonej nieruchomości te podlegać więc będą wielu ww. czynnościom. Wszystkie te
    czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną „wykonane” w sferze
    prawnopodatkowej Sprzedających. W efekcie dokonanych ww. czynności, Sprzedający
    sprzedadzą nieruchomość gruntową o zupełnie innym charakterze, niż w chwili zawarcia
    umowy przedwstępnej, uatrakcyjnioną, gotową do realizacji zamierzeń inwestycyjnych
    Nabywcy.
    Tym samym, udzielenie przez Sprzedających stosownego pełnomocnictwa i zgody
    spowodowało, że wszystkie ww. czynności podejmowane są i będą przez Kupującego w
    ich imieniu, ponieważ to Sprzedający posiadają prawo współwłasności tej nieruchomości i
    to Sprzedający są stroną uzyskującą stosowne decyzje, pozwolenia, warunki itp. związane
    z realizacją inwestycji kupującego. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje okoliczność
    wykonywania ww. czynności przez kupującą spółkę.
    Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że taki zakres przygotowania nieruchomości do
    sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne, w zakresie
    zarządzania majątkiem osobistym – prywatnym.

    Zatem, dokonując opisanych we wniosku czynności w celu sprzedaży działki nr 1,
    Sprzedający podejmą działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się
    profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, tj. Sprzedający wykażą aktywność w przedmiocie zbycia
    nieruchomości, porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem.
    Biorąc pod uwagę wskazany powyżej całokształt podjętych przez Sprzedających działań, w
    odniesieniu do terenu ww. nieruchomości w celu jego sprzedaży na tle ww. regulacji i
    orzeczeń, stwierdzić należy, że planowana przez Sprzedających sprzedaż ww. działki,
    zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, będzie stanowiła dostawę dokonywaną przez nich
    jako podatnika podatku VAT w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro w analizowanej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do
    uznania Sprzedających za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy prowadzących
    działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to sprzedaż działki nr 1 podlegała
    będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem według właściwej stawki.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na wstępie należy wskazać, że działka która będzie sprzedawana jest ogrodzona.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia
    „budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
    Prawo budowlane
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418).
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
    W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice
      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

    W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
    Urządzenia budowlane stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem
    budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
    przeznaczeniem, nie są to samodzielne budowle zdefiniowane w art. 3 pkt 3 ww. ustawy
    Prawo budowlane, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów i usług.
    Jednakże urządzenia te należy traktować, jako elementy przynależne do budynku/budowli
    i opodatkować łącznie z budynkiem/budowlą, z którym są powiązane, a tym samym należy
    przypisać zwolnienie dla sprzedawanego obiektu budowlanego znajdującego się na tej
    samej działce, co urządzenie techniczne. Brak podstaw do stosowania przepisów ustawy o
    podatku od towarów w zakresie zwolnienia od podatku VAT dla ww. urządzeń w
    oderwaniu od budynków/budowli, do których przynależą, gdyż w świetle obowiązujących
    przepisów nie mają one samodzielnego bytu.
    Powyższe koreluje z Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10
    sierpnia 2021 r. o sygn. akt III SA/Wa 119/21:
    „(...) zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy
    rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające
    możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
    instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy,
    ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle tego przepisu, ogrodzenie
    nie jest budowlą lecz jedynie urządzeniem budowlanym. Odnosząc się do twierdzenia, że
    „ogrodzenie działki zabudowanej budynkiem jest urządzeniem budowlanym, zaś w
    przypadku, gdy grunt jest niezabudowany, ogrodzenie jest samodzielną budowlą”, NSA
    stwierdził, że pogląd taki nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo
    budowlane.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w świetle
    przywołanych przepisów znajdujące się na przedmiotowej działce ogrodzenie nie stanowi
    budowli. Ustawa Prawo budowlane w cytowanym powyżej art. 3 pkt 9 wymienia wprost
    ogrodzenia i place postojowe w katalogu urządzeń budowlanych. Skoro są to urządzenia
    budowlane, a nie budowle, to prawidłowo organ przyjął, że do dostawy prawa
    użytkowania wieczystego nieruchomości (ogrodzonej) nie mają zastosowania zwolnienia z
    opodatkowania określone w przepisach art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10a
    ustawy o VAT. Przepisy te odnoszą się bowiem do dostawy budynków, budowli lub ich
    części. Jak wyżej wskazano, decydujące znaczenie przy interpretacji pojęć użytych w
    ustawie o podatku od towarów i usług ma walor i skutki ekonomiczne danej czynności
    opodatkowanej, a nie jego definicja w innej ustawie. W niniejszej sprawie, z opisu
    zdarzenia przyszłego podanego we wniosku o wydanie interpretacji nie wynika, że celem
    ekonomicznym dostawy była sprzedaż ogrodzenia. To oznacza, że w tym przypadku art.
    43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT nie może mieć zastosowania. (...). W związku z tym
    również w tym względzie należało przyznać rację organowi interpretującemu, który
    analizując opis zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku oraz okoliczność, iż
    ogrodzenie nie stanowi budowli, prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie przedmiotem
    obrotu jest działka niezabudowana”.
    Zatem w odniesieniu do powyższych przepisów oraz powołując się na przytoczone
    fragmenty wyroku NSA, wskazać należy, że działka nr 1, na której znajduje się ogrodzenie,
    stanowi działkę niezabudowaną.
    Kwestię zwolnienia dostawy niezabudowanych gruntów reguluje natomiast przepis art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym:

      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, obejmuje zbycie
    nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one
    przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z
    ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele
    inne niż budowlane. Przy czym o tym, że dany teren jest terenem budowlanym
    przesądzają zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach
    zabudowy.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Jeżeli przy zbyciu nieruchomości niezabudowanej wystąpią przesłanki uniemożliwiające
    zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to
    należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zaznaczyć należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że dla nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży nie
    obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednak jak wynika z
    wniosku, zgodnie z umową przedwstępną Sprzedający udzielili Kupującemu
    pełnomocnictwa i oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele
    budowlane, mające na celu umożliwić Kupującemu uzyskanie decyzji o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę.

    Uwzględniając powyższą okoliczność, działka nr 1, w momencie dostawy będzie więc
    stanowiła teren budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie jej sprzedaż
    nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W omawianej sprawie, zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy sprzedaży ww. nieruchomości, również nie będzie miało miejsca,
    ponieważ nie zostały spełnione warunki przedstawione w tym przepisie. Jak bowiem
    wynika z okoliczności sprawy Sprzedający weszli w posiadanie działki nr 1 w 1995 r. w
    wyniku postępowania spadkowego, w związku z czym nie można stwierdzić, że nie
    przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym
    podatkiem.
    Zatem sprzedaż przez Sprzedających działki nr 1, będzie stanowiła czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7
    ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.
    Tym samym, dostawa tej nieruchomości, dokonana przez Sprzedających na rzecz spółki,
    będzie opodatkowana podatkiem VAT według właściwej stawki podatku od towarów i
    usług.
    W odniesieniu natomiast do kwestii ustalenia czy Sprzedający powinni udokumentować
    fakturą obrót uzyskany z tytułu sprzedaży działki nr 1 należy wskazać, że zgodnie z art.
    106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    Okoliczności sprawy wskazują, że działkę nr 1 nabędzie spółka, która jest czynnym
    podatnikiem podatku VAT.
    W konsekwencji, z uwagi na fakt, że Sprzedający będą z tytułu dostawy działki nr 1
    podatnikiem podatku od towarów i usług, a transakcja ta będzie stanowiła czynność
    opodatkowaną i nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, zatem Sprzedający będą
    zobowiązani do wystawienia faktury na podstawie art. 106b ustawy, z tytułu sprzedaży
    ww. działki.
    Kolejne Państwa wątpliwości sprowadzają się do ustalenia, czy Spółka uprawniona będzie
    do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedających.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 tej ustawy.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Wskazali Państwo, że kupującym nieruchomość jest Spółka z o. o. będąca czynnym
    podatnikiem podatku VAT. Spółka zamierza nabyć nieruchomość na cele prowadzenia
    przedsięwzięcia deweloperskiego w postaci wzniesienia budynków mieszkalnych, a
    następnie realizować sprzedaż lokali mieszkalnych.
    W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że Nabywca będzie miał
    prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem ww. nieruchomości.
    Wynika to z faktu, że w analizowanym przypadku będą spełnione – wskazane w art. 86 ust.
    1 ustawy – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego. Ponadto,
    przepis art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko w całości uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Wskazać również należy, że wszystkie informacje niezbędne z punktu widzenia przepisów,
    których interpretacji Pani oczekuje powinny wynikać z opisu zdarzenia przyszłego, a nie z
    załączonych dokumentów. W ramach wydawania interpretacji indywidualnych prawa
    podatkowego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie prowadzi postępowania
    dowodowego i nie analizuje załączników.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A. B. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.