Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.724.2025.2.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Ulga na powrót z Danii
Słowa kluczowe: Dania
rezydencja-rezydencja podatkowa
ulga-ulga na powrót
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 21 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem (wpływ 9 października 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W okresie od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 5 grudnia 2023 r. wykonywał Pan pracę
    zarobkową na terytorium Królestwa Danii w firmie X. Początkowo świadczył Pan pracę w

    systemie trzytygodniowym (19 dni pracy w Danii, 9 dni w Polsce), natomiast po około
    trzech latach przeszedł Pan na system dwutygodniowy (12 dni pracy, 9 dni w Polsce). W
    tym czasie Pana życie zawodowe i prywatne związane było przede wszystkim z Danią,
    gdzie wynajmował Pan mieszkanie, uiszczał Pan podatki oraz rozliczał się Pan corocznie z
    tamtejszym urzędem skarbowym (SKAT).
    W 2021 r., w związku z planami zakupu nieruchomości w Polsce oraz koniecznością
    wykazania zdolności kredytowej w polskim systemie bankowym, zawarł Pan na okres
    sześciu miesięcy umowę o pracę z polskim oddziałem X. Należy jednak podkreślić, że była
    to wyłącznie formalna zmiana pracodawcy. W dalszym ciągu mieszkał Pan i pracował Pan
    na terenie Danii, wykonując te same obowiązki służbowe w siedzibie duńskiego podmiotu.
    Nie zmienił Pan wówczas faktycznego miejsca zamieszkania ani centrum interesów
    życiowych, które nadal znajdowało się poza Polską. Po upływie tego półrocznego okresu
    powrócił Pan do zatrudnienia na umowie duńskiej, a podatki i składki społeczne
    odprowadzał Pan zgodnie z tamtejszym prawem.
    W dniu 5 grudnia 2023 r. na stałe powrócił Pan do Polski, kończąc wszelkie powiązania
    gospodarcze i prywatne z Danią. Od dnia 6 stycznia 2024 r. prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą w Polsce, w ramach której świadczy Pan usługi informatyczne dla
    firmy Y. Regularnie opłaca Pan składki ZUS oraz podatki w Polsce. Równocześnie rozpoczął
    Pan studia na kierunku inżynieria logistyki w Polsce. Obecnie jest Pan właścicielem
    nieruchomości w Polsce, posiada Pan obywatelstwo polskie i od momentu powrotu
    podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    W latach 2018-2023 to właśnie w Danii znajdowało się centrum Pana aktywności
    zawodowej, a Pana dochody opodatkowane były zgodnie z duńskimi przepisami.
    Rozliczenia podatkowe składał Pan w tamtejszym urzędzie skarbowym (SKAT).
    Dokumentacji tych rozliczeń nie przechowuje Pan osobiście, niemniej – zgodnie z Pana
    wiedzą – znajdują się one w systemie tamtejszej administracji i mogą zostać wydane na
    Pana wniosek.
    Pana decyzje zawodowe były podyktowane przede wszystkim troską o przyszłość rodziny.
    W 2019 r. urodził się Pana syn, co dodatkowo wzmocniło Pana dążenie do zapewnienia
    mu i najbliższym stabilnych warunków życia, w tym własnego domu. Wyjazd do Danii miał
    więc na celu zdobycie środków finansowych na ten cel.
    Okres pracy i życia w Danii był dla Pana również czasem niezwykle trudnym w wymiarze
    osobistym. Przez dłuższy czas zmagał się Pan z silną depresją, starając się – mimo
    przeciwności – nie poddać się i wypełniać obowiązki zawodowe. Ten ciężki etap życia
    sprawił, że nie prowadził Pan szczegółowych zapisów dotyczących długości pobytu w
    Polsce w poszczególnych latach. Dlatego obecnie nie jest Pan w stanie jednoznacznie
    wskazać, czy w latach 2018-2023 przebywał Pan w Polsce więcej niż 183 dni w roku
    kalendarzowym.
    Od chwili Pana powrotu w grudniu 2023 r. nie posiada Pan żadnych powiązań z Danią –
    ani zawodowych, ani osobistych. W Polsce prowadzi Pan działalność gospodarczą, mieszka
    Pan z rodziną, tutaj też koncentrują się Pana interesy życiowe oraz gospodarcze.
    Z uwagi na fakt, że przez nieprzerwany okres pięciu lat (od 1 maja 2018 r. do 5 grudnia
    2023 r.) Pana życie zawodowe i prywatne toczyło się poza Polską, uważa Pan, iż spełnia
    Pan warunki do skorzystania z ulgi na powrót, począwszy od 2024 r. Nigdy wcześniej nie
    korzystał Pan z tego rozwiązania. Pana przychody w Polsce nie przekroczą kwoty 85 528 zł
    rocznie, a jednoosobową działalność gospodarczą prowadzi Pan w sposób zgodny z
    przepisami.
    W uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje.
    W latach 2018, 2019, 2020, 2021, 2022 oraz 2023 pracował Pan w Królestwie Danii, co
    stanowi okres, którego dotyczy Pana rozliczenie podatkowe.
    Po raz pierwszy wyjechał Pan do Danii w dniu 1 maja 2018 r.

    Wyjazd miał charakter wyłącznie zarobkowy – celem było świadczenie pracy. Uczęszczał
    Pan do szkoły językowej w celu nauki języka duńskiego, jednak jedynie z zamiarem
    zwiększenia Pana możliwości zawodowych i uzyskania wyższych dochodów.
    Do Danii wyjechał Pan sam, natomiast Pana rodzina pozostała w Polsce.
    W Polsce znajdowały się wszystkie Pana najważniejsze więzi osobiste i rodzinne – Pana
    partnerka, z którą tworzy Pan rodzinę, Państwa syn, Pana rodzice i rodzeństwo.
    Utrzymywał Pan z nimi codzienny kontakt telefoniczny i wideo. Przebywając w Danii
    odczuwał Pan silną tęsknotę i pogorszenie samopoczucia psychicznego z powodu rozłąki,
    natomiast pobyt w Polsce zawsze przywracał Panu równowagę emocjonalną.
    W czasie pobytu w Danii wszelkie Pana relacje osobiste i życiowe koncentrowały się wokół
    rodziny przebywającej w Polsce.
    Równocześnie podjął Pan studia na kierunku inżynieria logistyki w Polsce, które ukończy
    Pan w najbliższym czasie. Dodatkowo, w trakcie pracy w Danii zdobył Pan kwalifikacje w
    zakresie obsługi programu SAP, co pozwoliło Panu rozwinąć się zawodowo i po powrocie
    do Polski rozpocząć pracę w branży informatycznej.
    W okresie zatrudnienia w Danii był Pan pracownikiem zarówno duńskiego oddziału X, jak i
    – w innych, niepokrywających się okresach – polskiego oddziału tej samej spółki. Umowa z
    duńskim pracodawcą kończyła się przed rozpoczęciem umowy z polskim oddziałem i
    odwrotnie.
    Do dnia 5 grudnia 2023 r. posiadał Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Danii.
    W grudniu 2023 r. zarejestrował Pan w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą, a
    od dnia 6 stycznia 2024 r. rozpoczął Pan świadczenie usług informatycznych w ramach tej
    działalności.
    Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej wydanego przez władze duńskie,
    jednak dysponuje Pan dokumentami potwierdzającymi zatrudnienie – umowami o pracę,
    paskami wynagrodzeń oraz zagranicznymi zeznaniami podatkowymi.
    Obecnie uzyskuje Pan dochody w Polsce z tytułu prowadzenia jednoosobowej działalności
    gospodarczej i wystawia Pan faktury za świadczone usługi.
    Uprzejmie poprosił Pan o uwzględnienie powyższych informacji przy rozpatrywaniu Pana
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

## Pytanie

1) W związku z powyższym zwrócił się Pan z uprzejmą prośba o ponowną analizę Pana
        przypadku oraz potwierdzenie, że przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na
        powrót do kraju, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego.
      2) Poprosił Pan również o wskazanie podstawy prawnej ewentualnej odmowy oraz
        doprecyzowanie, w jaki sposób okres przejściowego zatrudnienia w polskim
        oddziale, bez faktycznego powrotu do kraju, miałby wpływać na Pana prawo do
        skorzystania z przedmiotowej ulgi.
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, w związku z faktem, że w okresie od maja 2018 roku do dnia 31 grudnia
    2023 roku był Pan zatrudniony w firmie X na terenie Danii, gdzie nie tylko wykonywał Pan
    obowiązki służbowe, ale również prowadził Pan swoje codzienne życie, traktując Danię
    jako swoje główne miejsce zamieszkania i przez cały ten okres to właśnie w Danii
    znajdowało się centrum Pana interesów życiowych oraz gospodarczych, uważa Pan, że
    przysługuje Panu ulga na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 UPDOF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
          stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
          opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
          zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
          ewidencjonowanych,
        d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r.
          o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
          macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
        1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
          Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
        2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
          w okresie obejmującym:
            a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
              zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
              oraz
            b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
              terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
              którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
              Polskiej, oraz
        3) podatnik:
            a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
              Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
              państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
              Konfederacji Szwajcarskiej lub
            b) miał miejsce zamieszkania:
              - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w
              państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
              Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej,
              Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie,
              Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice
              Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
              Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

              - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co
              najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa
              w pkt 2, oraz
        4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
          zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia
          prawa do tego zwolnienia, oraz
        5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
          podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
          Rzeczypospolitej Polskiej.
    Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret
    13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Zgodnie z uzasadnieniem do ww. ustawy wprowadzającej ulgę na powrót:
      Jest to nowa propozycja (dotychczas brak regulacji w tym zakresie) dotycząca
      podatników osiedlających się w Polsce, w konsekwencji zmieniających rezydencję
      podatkową. (...) Prawo do stosowania zwolnienia będzie przysługiwać podatnikowi
      przez 4 kolejno po sobie następujące lata podatkowe, licząc od początku roku, w
      którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w wyniku czego stał się podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1, albo od
      początku roku następnego. Podatnik sam wybierze korzystniejsze dla niego
      rozwiązanie, tj. rok, od którego będzie korzystał z ulgi. (...)
    Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów
    osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez
    podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po
    dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby
    przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione
    muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy
    tym, w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie
    przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej).
    Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynika to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub”
    w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w

    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się również
    do przepisów umowy między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie 6 grudnia 2001 r.
    (Dz.U. z 2003 r. Nr 43 poz. 368) zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 7
    grudnia 2009 r.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. umowy:
      W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o
      podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, jego jednostkę terytorialną
      lub organ lokalny. Określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu
      w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z
      tytułu majątku położonego tylko w tym Państwie.
    Z koeli na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania
      w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących
      zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym
          ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania
          w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce
          zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania
          osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
          życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania z żadnym
          z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
          Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
          żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
          Państwie, którego jest obywatelem,
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego
          z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w
          drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że
    każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący
    własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli
    osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w
    drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z
    nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i
    w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami
    wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym
    państwie.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem
    obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych
    państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować
    będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd
    do pracy za granicę, podczas gdy małżonek/partner życiowy oraz dzieci pozostają w
    Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na
    terytorium Polski.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3
    ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego
    wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja
    podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu
    faktów i okoliczności.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W
    przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym
    państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie
    podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    Opis zdarzenia doprecyzował Pan następująco:
        · Wyjazd miał charakter wyłącznie zarobkowy – celem było świadczenie pracy.
          Uczęszczał Pan do szkoły językowej w celu nauki języka duńskiego, jednak
          jedynie z zamiarem zwiększenia Pana możliwości zawodowych i uzyskania
          wyższych dochodów.

        · Do Danii wyjechał Pan sam, natomiast Pana rodzina pozostała w Polsce.
        · W Polsce znajdowały się wszystkie Pana najważniejsze więzi osobiste i rodzinne
          – Pana partnerka, z którą tworzy Pan rodzinę, Państwa syn, Pana rodzice i
          rodzeństwo. Utrzymywał Pan z nimi codzienny kontakt telefoniczny i wideo.
          Przebywając w Danii odczuwał Pan silną tęsknotę i pogorszenie samopoczucia
          psychicznego z powodu rozłąki, natomiast pobyt w Polsce zawsze przywracał
          Panu równowagę emocjonalną.
        · W czasie pobytu w Danii wszelkie Pana relacje osobiste i życiowe koncentrowały
          się wokół rodziny przebywającej w Polsce.
    Biorąc pod uwagę sytuację, w której Pana powiązania z Polską w okresie świadczenia
    pracy w Danii odnosiły się do relacji rodzinnych, to w Polsce miał Pan przez cały okres
    świadczenia pracy w Danii skoncentrowanie interesów osobistych: w Polsce znajdowały
    się wszystkie Pana najważniejsze więzi osobiste i rodzinne, w Polsce miał Pan partnerkę
    życiową, dziecko, rodziców oraz rodzeństwo, wyjazd miał charakter wyłącznie zarobkowy –
    celem było świadczenie pracy, w czasie pobytu w Danii wszelkie Pana relacje osobiste i
    życiowe koncentrowały się wokół rodziny przebywającej w Polsce, przebywając w Danii
    odczuwał Pan silną tęsknotę i pogorszenie samopoczucia psychicznego z powodu rozłąki,
    natomiast pobyt w Polsce zawsze przywracał Panu równowagę emocjonalną. Nie
    podejmował Pan jakichkolwiek działań, które zmierzałyby do stałego zamieszkania w
    Danii. Wskazał Pan również jednoznacznie i wprost, że celem wyjazdu były względy
    zarobkowe, natomiast w Polsce miał Pan ośrodek interesów osobistych.
    W związku z powyższym w Pana sytuacji zmiana przez Pana miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski, o której mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, nie nastąpiła. Pana centrum interesów osobistych znajdowało się cały
    czas (w okresie świadczenia pracy w Danii) w Rzeczpospolitej Polskiej. Przedstawione
    przez Pana okoliczności wskazują zatem, że nie przeniósł Pan miejsca zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Oznacza to, że na gruncie opisanego zdarzenia nie przysługuje Panu prawo do
    skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, tj. tzw. „ulgi na powrót”, ponieważ nie spełnił Pan przesłanki zmiany
    miejsca zamieszkania (nie utracił Pan polskiej rezydencji podatkowej).
    Wyjaśniam przy tym, że w Pana przypadku na ów brak prawa do ulgi nie wpływa okres
    przejściowego zatrudnienia w polskim oddziale, bez faktycznego powrotu do kraju, lecz
    fakt niespełnienia przez Pana wymaganej ww. przesłanki zmiany podatkowoprawnego
    miejsca zamieszkania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.