Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.338.2022.4.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-10-20
Teza: Brak opodatkowania czynności sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych). Uznania sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych) za odpłatne świadczenie usług, opodatkowane w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy. Braku opodatkowania na terytorium kraju zaliczek otrzymanych na poczet ceny przyszłej transakcji sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych).
Słowa kluczowe: sprzedaż; sprzedaż-sprzedaż praw; zaliczka; zapłata; świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe
====================================================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

· **nieprawidłowe** – w zakresie braku opodatkowania czynności sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych);

· **prawidłowe** – w zakresie uznania sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych) za odpłatne świadczenie usług, opodatkowane w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy;

· **prawidłowe** – w zakresie braku opodatkowania na terytorium kraju zaliczek otrzymanych na poczet ceny przyszłej transakcji sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

10 sierpnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 sierpnia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

### Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca posiada grunty rolne, które wydzierżawia osobie prowadzącej gospodarstwo rolne, i która to osoba na gruntach rolnych Wnioskodawcy prowadzi działalność rolniczą o charakterze wytwórczym. Po ustaniu dzierżawy Wnioskodawca zamierza samodzielnie prowadzić działalność rolniczą na nieruchomości.

Wnioskodawca planuje przystąpienie do dobrowolnego programu węglowego (dalej jako: program), który umożliwia poprawę zdrowia gleby, zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenie sekwestracji węgla w glebie poprzez wdrożenie określonych praktyk rolniczych. Program jest prowadzony przez estońskiego przedsiębiorcę prowadzącego działalność w formie spółki prawa estońskiego i będącego estońskim podatnikiem. Program ma trwać 30 lat.

Przystąpienie i uczestnictwo w programie może spowodować wyemitowanie jednostek węglowych w ramach programu (dalej jako: jednostki lub jednostki programu lub jednostki węglowe). Emisja odbędzie się w formie elektronicznych certyfikatów. Jednostki będą miały postać kredytów buforowych lub kredytów handlowych. Kredyty handlowe będą unikalnymi jednostkami i będą reprezentowały prawo posiadacza jednostki do domagania się osiągnięcia redukcji lub pochłaniania emisji gazu cieplarnianego w ilości 1 tony dwutlenku węgla, zweryfikowaną i wydaną zgodnie z odpowiednimi zasadami programu standardów węglowych zarządzanego przez niezależną organizację.

Wyemitowane kredyty handlowe będą opatrzone unikatowym numerem seryjnym i zdeponowane w odpowiednim rejestrze. Z kolei kredytami buforowymi są kredyty niemające numeru seryjnego rejestrowanego kredytu węglowego i nie są uważane za handlowe kredyty węglowe. Kredyty buforowe są niezbywalne i służą pokryciu ryzyka braku trwałości programu i będą tworzone oraz zarządzane przez rejestr. Rejestrem będzie wiarygodna platforma wybrana przez podmiot prowadzący program, która umożliwia emisję, transfer, posiadanie, deponowanie, anulowanie i wycofanie zweryfikowanych jednostek emisji (dalej jako: rejestr).

Poprawa zdrowia gleby, redukcja emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenie sekwestracji węgla w glebie prowadzić będzie do wygenerowania jednostek programu.

Udział w programie nie jest równoznaczny z jakąkolwiek emisją jednostek programu. Emisja jednostek programu wymaga redukcji emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenie sekwestracji węgla w glebie oraz zatwierdzenia osiągniętych wyników przez rejestr.

Badania mające na celu ustalenie, czy cele programu zostały osiągnięte będą odbywały się raz na 5 lat, chyba że wcześniej jedna za stron odstąpi od zawartej umowy. W wypadku osiągnięcia celów programu zostaną wyemitowane jednostki programu. Może się jednak zdarzyć w danym cyklu 5-letnim, że cele programu nie zostaną osiągnięte i nie będzie emisji jednostek programu. Cykle 5-letnie będą ponawiane przez cały okres trwania programu i uczestniczenia w nim przez Wnioskodawcę. Punktem odniesienia co do stanu gleby w każdym cyklu będzie stan gleby stwierdzony po przystąpieniu do programu i po zawarciu umowy. Ponadto dane potwierdzające spełnienie przesłanek do uczestniczenia w emisji jednostek węglowych muszą zostać zaakceptowane przez rejestr. Pula dostępnych i możliwych do wyemitowania kredytów będzie ponawiana co 5 lat.

Wnioskodawca umówi się z estońskim kontrahentem na odsprzedaż części kredytów handlowych, poza ogólnodostępnym obiegiem. Strony przewidują także możliwość zapłaty na rzecz Wnioskodawcy zaliczki na poczet przyszłej sprzedaży. Dokładna ilość sprzedawanych kredytów handlowych będzie znana dopiero po przeprowadzeniu, po 5 latach, audytu potwierdzającego osiągniecie planowanych celów redukcji dwutlenku węgla. Brak osiągnięcia celów lub odstąpienie przez Wnioskodawcę od programu skutkował będzie mniejszą od przewidywanej emisji kredytów handlowych lub nawet brakiem emisji. W sytuacji pobrania przez Wnioskodawcę zaliczek na poczet przyszłej emisji i nieosiągnięcia celów redukcji lub odstąpienia przez Wnioskodawcę od programu, Wnioskodawca będzie zmuszony do zwrotu całości pobranych zaliczek lub kwoty zaliczek odpowiadającej różnicy pomiędzy planowanymi celami redukcji a faktycznie osiągniętymi.

Kredyty handlowe, które pozostaną własnością Wnioskodawcy, będą mogły być przedmiotem obrotu handlowego i od decyzji Wnioskodawcy zależeć będzie ich pozostawienie lub sprzedaż.

Wnioskodawca rozważa dwie możliwości zaewidencjonowania transakcji zbycia kredytów handlowych na rzecz estońskiego kontrahenta. Pierwsza: Wnioskodawca – w chwili emisji jednostek i uzyskania przychodu z tytułu przeniesienia własności kredytów handlowych na rzecz estońskiego kontrahenta – jako podatnik zamierza wystawić estońskiemu przedsiębiorcy fakturę VAT z adnotacją „nie podlega podatkowi VAT”, gdyż transakcja będzie na zasadzie odwrotnego obciążenia opodatkowana w Estonii, tj. w kraju siedziby estońskiego przedsiębiorcy. Druga: Wnioskodawca – w chwili emisji jednostek i uzyskania przychodu z tytułu przeniesienia własności kredytów handlowych – jako niepodatnik nie będzie wystawiał faktury VAT z powodu braku powiązania transakcji z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

Na gruncie podatku dochodowego, wynagrodzenie z tytułu emisji jednostek węglowych i ich zbycia Wnioskodawca zamierza zaliczyć do przychodów osiąganych w ramach prowadzonej działalności i je opodatkować podatkiem CIT. Natomiast w świetle ustawy o podatku od towarów i usług, zdaniem Wnioskodawcy, czynność ta nie będzie stanowiła działalności gospodarczej z uwagi na brak cykliczności i niepewność tego przychodu. Wnioskodawca nie zamierza uczynić z ewentualnej emisji kredytów węglowych źródła przychodów stanowiących trzon prowadzonej działalności gospodarczej. Ewentualna emisja kredytów węglowych i wygenerowany z tego tytułu przychód będzie efektem wdrożenia praktyk mających na celu poprawę jakości gleby i redukcji dwutlenku węgla.

W zakresie potencjalnych zaliczek otrzymywanych tytułem ceny przyszłej sprzedaży wyemitowanych kredytów handlowych Wnioskodawca zamierza wystawiać dokumenty zaliczkowe, które nie będą uwzględniane w przychodzie do czasu faktycznej emisji i przeniesienia własności kredytów handlowych na estońskiego kontrahenta. Wynika to z faktu, iż faktyczna liczba wyemitowanych kredytów handlowych będzie znana dopiero po 5-letnim audycie, który każdorazowo będzie się wiązał z ryzykiem zmiany ustalonej ilości kredytów handlowych lub nawet ich brakiem, co będzie skutkowało koniecznością zwrotu otrzymanych zaliczek. Natomiast opodatkowanie zaliczek podatkiem od towarów i usług będzie odbywało się na identycznych zasadach jak w przypadku faktycznej sprzedaży wyemitowanych kredytów handlowych.

**Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego**

1\. Wszelkie czynności związane z doprowadzeniem do emisji będzie wykonywał estoński Kontrahent. Natomiast emisja zostanie przeprowadzona przez wiarygodną platformę wybraną przez estońskiego Kontrahenta, która umożliwia emisję, transfer, posiadanie, deponowanie, anulowanie i wycofanie zweryfikowanych jednostek emisji. Wnioskodawca nie wie i nie jest w stanie sprecyzować podmiotu prowadzącego emisję, a nadto Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na wybór podmiotu prowadzącego emisję.

2\. Wyemitowane jednostki będą należne albo Wnioskodawcy albo estońskiemu Kontrahentowi, na którego, na mocy cesji uprawnień Wnioskodawca przeniesie prawa do jednostek węglowych. Dzierżawca nie będzie beneficjentem programu i nie dotyczy go przedmiotowy wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Prawa majątkowe w postaci jednostek węglowych są powiązane z własnością nieruchomości, a ta należy do Wnioskodawcy.

3\. Na gruntach Wnioskodawcy działalność prowadzona przez dzierżawcę stanowi działalność rolniczą, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jest to stan tymczasowy trwający do końca grudnia 2022 r. Po zakończeniu dzierżawy Wnioskodawca będzie prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pierwszym zdaniu samodzielnie, tj. nie odda gruntów w kolejną dzierżawę. Na potrzeby wniosku o wydanie interpretacji należy przyjąć, że pewnym jest, że do ewentualnej emisji dojdzie już po zakończeniu dzierżawy.

4\. Działalność rolnicza nie stanowi i nie będzie stanowić działów specjalnych produkcji rolnej zgodnie z art. 2 ust. 3 przywołanej ustawy.

5\. Wnioskodawca nie ma pewności, niemniej zdaniem Wnioskodawcy jednostki węglowe, o których mowa we wniosku (zwane również kredytami węglowymi) stanowić będą instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Zdaniem Wnioskodawcy można je klasyfikować na podstawie:

\- art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. e – instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar dopuszczony do obrotu lub;

\- art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f – instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym są towary, które nie są przeznaczone do celów handlowych lub;

\- art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i – instrumenty pochodne odnoszą się do zmian klimatycznych lub

\- art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j – uprawnienia do emisji.

Wnioskodawca stwierdza, że jednostki węglowe będą miały charakter prawa majątkowego, które winno być klasyfikowane jako instrument finansowy w rozumieniu przywołanej ustawy. Jednak ze względu na otwartość katalogu instrumentów finansowych Wnioskodawca ma trudność z jednoznacznym zaklasyfikowaniem jednostki węglowej jako konkretnego instrumentu finansowego. Jednostki węglowe będą prawami majątkowymi, będącymi przedmiotem obrotu i wycenianymi na podstawie cen wolnorynkowych stosowanych do obrotu jednostkami węglowymi. Powstanie jednak jednostek węglowych i ich liczba w każdym razie są niepewne, ze względu na brak gwarancji osiągnięcia celów programu w postaci redukcji CO2.

6\. Wnioskodawca nie otrzyma wynagrodzenia zarówno za emisję jak i za sprzedaż. Wnioskodawca otrzyma jedno wynagrodzenie wyłącznie za sprzedaż (przeniesienie praw) do jednostek węglowych. Natomiast są dwie drogi otrzymania wynagrodzenia przez Wnioskodawcę i obie uzależnione od redukcji CO2. Bez redukcji nie będzie emisji jednostek węglowych. Jeśli emisja nastąpi, to Wnioskodawca może otrzymać wynagrodzenie w chwili zbycia jednostek węglowych w dowolnym momencie. Drugim wariantem jest otrzymanie wynagrodzenia przez Wnioskodawcę w chwili emisji z tytułu przeniesienia uprawnień do wyemitowanych jednostek węglowych na estońskiego Kontrahenta. W takim wypadku Wnioskodawca przeniósłby wcześniej (przed emisją) uprawnienia do jednostek węglowych na estońskiego Kontrahenta, który w momencie emisji byłby zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia za zbyte jednostki węglowe. Przy czym, Wnioskodawca podkreśla, iż momentem zbycia jednostek czy też praw do nich może być najwcześniej moment emisji jednostek węglowych, gdyż wcześniej strony nie będą znały ewentualnej ilości wygenerowanych jednostek węglowych.

7\. W odpowiedzi na pytanie o treści: „kiedy nastąpi przeniesienie własności jednostek węglowych na estońskiego Kontrahenta?”, Wnioskodawca wskazał: W momencie sprzedaży jednostek węglowych po emisji lub w chwili emisji. W wypadku cesji uprawnień do jednostek węglowych strony przyjmą fikcję, że emisja nastąpi. W wypadku niespełnienia warunków programu i braku emisji cesja będzie bezprzedmiotowa. Zatem skutek przeniesienia własności nie nastąpi wcześniej niż z chwilą emisji i zapłaty wynagrodzenia. Warunkiem otrzymania wynagrodzenia jest wcześniejsza emisja jednostek węglowych.

### Pytania

1\. Czy zbycie jednostek węglowych (kredytów handlowych) będzie przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

2\. Czy zbycie jednostek węglowych (kredytów handlowych) będzie traktowane jako świadczenie usług opodatkowane podatkiem od towarów i usług, co do którego naliczenia i zapłaty będzie zobowiązany usługobiorca mający siedzibę na terenie Estonii? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

3\. Czy otrzymana zaliczka na poczet ceny przyszłej transakcji sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych) będzie opodatkowana podatkiem VAT lub zwolniona z tego podatku na analogicznych zasadach jak transakcja sprzedaży? (pytanie oznaczone we wniosku nr 5)

### Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1.

Wnioskodawca ma wątpliwość czy zbycie jednostek węglowych będzie przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług i stoi na stanowisku, że zbycie jednostek węglowych jest na gruncie ustawy o VAT wyłączone z zakresu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, gdyż posiadanie jednostek węglowych i obrót nimi nie jest celem prowadzonej działalności.

Emisja jednostek węglowych jest uzależniona od spełnienia przesłanek ekologicznych, których spełnienie nie jest pewne. Poprawa zdrowia gleby, redukcja emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenie sekwestracji węgla w glebie nie jest aktywnością zawodową Wnioskodawcy. Jeżeli Wnioskodawca podejmie jakiekolwiek czynności w kierunku poprawy jakości gleby, to wyłącznie w celu osiągnięcia celów programu, poprawa jakości gleby i wyemitowane z tej przyczyny jednostki węglowe nie są jednak celem aktywności Wnioskodawcy. Stąd też Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w zakresie zbywania jednostek węglowych Wnioskodawca nie spełnia definicji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, który stanowi, iż działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zdaniem Wnioskodawcy trudno jest mówić o jednostkach węglowych w kategoriach celów zarobkowych realizowanych w sposób ciągły.

Jednostki węglowe będą miały charakter nagrody za wsparcie środowiska, a celem Wnioskodawcy w żadnym razie nie jest uczynienie z nich formy aktywności gospodarczej oferowanej na wolnym rynku. Stąd też Wnioskodawca jest zdania, iż transakcja zbycia jednostek węglowych nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawca nie będzie miał przy nich statusu podatnika VAT.

Ad 2.

Wnioskodawca zadaje pytanie (oznaczone we wniosku numer 3) wyłącznie na wypadek negatywnego stanowiska organu co do pytania oznaczonego we wniosku numer 2. Przyjmując, że zbycie jednostek węglowych jest objęte zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, to zdaniem Wnioskodawcy winno być traktowane jako świadczenie usług. Zgodnie bowiem z treścią art. 8 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Wobec faktu, iż w przedmiotowej sytuacji sprawa dotyczy przeniesienia uprawnień do jednostek węglowych (kredytów handlowych), a więc uprawnień niematerialnych przedstawiających wartość, to czynność winna być traktowana jako świadczenie usług.

Ponadto wobec faktu, iż nabywcą jednostek węglowych będzie podmiot zagraniczny posiadający siedzibę na terenie Unii Europejskiej to zastosowanie znajdzie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.

W sytuacji gdy zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT będzie zagraniczny usługobiorca tj. estoński podatnik, Wnioskodawca zamierza – w wypadku zbycia jednostek węglowych – wystawić fakturę VAT z adnotacją „odwrotne obciążenie” – zgodnie z treścią art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT. Zatem do rozliczenia podatku VAT będzie zobowiązany estoński kontrahent.

Ad 3.

Co do opodatkowania podatkiem VAT potencjalnych zaliczek, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż opodatkowanie podatkiem VAT będzie na analogicznych zasadach jak w przypadku końcowej sprzedaży. Oznacza to, że w przypadku uznania transakcji za opodatkowaną podatkiem VAT, zaliczka będzie opodatkowana w mechanizmie odwrotnego obciążenia, w którym do naliczenia i uiszczenia podatku VAT będzie zobowiązany estoński kontrahent. Natomiast w wypadku uznania, iż zaliczki są wystawiane na świadczenie niepodlegające pod podatek VAT, to Wnioskodawca nie będzie wystawiał faktury VAT i rozpozna transakcję na podstawie wyciągu bankowego.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:

· **nieprawidłowe** – w zakresie braku opodatkowania czynności sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych);

· **prawidłowe** – w zakresie uznania sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych) za odpłatne świadczenie usług, opodatkowane w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy;

· **prawidłowe** – w zakresie braku opodatkowania na terytorium kraju zaliczek otrzymanych na poczet ceny przyszłej transakcji sprzedaży jednostek węglowych (kredytów handlowych).

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 2 pkt 5 ustawy:

Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

W myśl natomiast art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

\- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

\- świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów opodatkowaniu podatkiem VAT – co do zasady – podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Wobec powyższej analizy, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powołanych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Natomiast stosownie do art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:

a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany wyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (Spółka) prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka posiada grunty rolne, które wydzierżawia osobie prowadzącej gospodarstwo rolne. Po ustaniu dzierżawy Wnioskodawca zamierza samodzielnie prowadzić działalność rolniczą na nieruchomości. Wnioskodawca planuje przystąpienie do dobrowolnego programu węglowego, który umożliwia poprawę zdrowia gleby, zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenie sekwestracji węgla w glebie poprzez wdrożenie określonych praktyk rolniczych. Program jest prowadzony przez estońskiego przedsiębiorcę prowadzącego działalność w formie spółki prawa estońskiego i będącego estońskim podatnikiem. Program ma trwać 30 lat. Przystąpienie i uczestnictwo w programie może spowodować wyemitowanie jednostek węglowych w ramach programu. Emisja odbędzie się w formie elektronicznych certyfikatów. Jednostki będą miały postać kredytów buforowych lub kredytów handlowych. Kredyty handlowe będą unikalnymi jednostkami i będą reprezentowały prawo posiadacza jednostki do domagania się osiągnięcia redukcji lub pochłaniania emisji gazu cieplarnianego w ilości 1 tony dwutlenku węgla, zweryfikowaną i wydaną zgodnie z odpowiednimi zasadami programu standardów węglowych zarządzanego przez niezależną organizację. Wyemitowane kredyty handlowe będą opatrzone unikatowym numerem seryjnym i zdeponowane w odpowiednim rejestrze. Z kolei kredytami buforowymi są kredyty niemające numeru seryjnego rejestrowanego kredytu węglowego i nie są uważane za handlowe kredyty węglowe. Kredyty buforowe są niezbywalne i służą pokryciu ryzyka braku trwałości programu i będą tworzone oraz zarządzane przez rejestr. Rejestrem będzie wiarygodna platforma wybrana przez podmiot prowadzący program, która umożliwia emisję, transfer, posiadanie, deponowanie, anulowanie i wycofanie zweryfikowanych jednostek emisji. Badania mające na celu ustalenie, czy cele programu zostały osiągnięte będą odbywały się raz na 5 lat, chyba że wcześniej jedna za stron odstąpi od zawartej umowy. W wypadku osiągnięcia celów programu zostaną wyemitowane jednostki programu. Może się jednak zdarzyć w danym cyklu 5-letnim, że cele programu nie zostaną osiągnięte i nie będzie emisji jednostek programu. Cykle 5-letnie będą ponawiane przez cały okres trwania programu i uczestniczenia w nim przez Wnioskodawcę. Ponadto dane potwierdzające spełnienie przesłanek do uczestniczenia w emisji jednostek węglowych muszą zostać zaakceptowane przez rejestr. Pula dostępnych i możliwych do wyemitowania kredytów będzie ponawiana co 5 lat. Wnioskodawca umówi się z estońskim kontrahentem na odsprzedaż części kredytów handlowych, poza ogólnodostępnym obiegiem. Strony przewidują także możliwość zapłaty na rzecz Wnioskodawcy zaliczki na poczet przyszłej sprzedaży. Dokładna ilość sprzedawanych kredytów handlowych będzie znana dopiero po przeprowadzeniu, po 5 latach, audytu potwierdzającego osiągniecie planowanych celów redukcji dwutlenku węgla.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia, czy zbycie jednostek węglowych (kredytów handlowych) będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług jako świadczenie usług, oraz czy do naliczenia i zapłaty podatku będzie zobowiązany usługobiorca, mający siedzibę na terenie Estonii (pytanie oznaczone we wniosku nr 2 i nr 3).

Należy ponownie zauważyć, że aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

\- istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

\- wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

\- istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,

\- odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

\- istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca planuje przystąpienie do programu węglowego prowadzonego przez estońskiego przedsiębiorcę, który umożliwia poprawę zdrowia gleby, zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenie sekwestracji węgla w glebie poprzez wdrożenie określonych praktyk rolniczych. Celem zastosowania określonych praktyk rolniczych przez Spółkę na nieruchomości, na której Wnioskodawca będzie prowadził działalność rolniczą – oprócz poprawy zdrowia gleby, redukcji emisji gazów cieplarnianych, czy zwiększenia sekwestracji węgla w glebie – będzie wyemitowanie jednostek węglowych w ramach programu, które jako kredyty węglowe mogą być przedmiotem sprzedaży. Emisja odbędzie się w formie elektronicznych certyfikatów. Jednostki węglowe będą miały postać kredytów buforowych lub kredytów handlowych. Wyemitowane kredyty handlowe będą opatrzone unikatowym numerem seryjnym i zdeponowane w odpowiednim rejestrze. Rejestrem będzie wiarygodna platforma wybrana przez podmiot prowadzący program, która umożliwia emisję, transfer, posiadanie, deponowanie, anulowanie i wycofanie zweryfikowanych jednostek emisji. Badania mające na celu ustalenie, czy cele programu zostały osiągnięte będą odbywały się raz na 5 lat, chyba że wcześniej jedna za stron odstąpi od zawartej umowy. W wypadku osiągnięcia celów programu zostaną wyemitowane jednostki programu. Wnioskodawca wskazał, że jednostki węglowe będą prawami majątkowymi, będącymi przedmiotem obrotu i wycenianymi na podstawie cen wolnorynkowych stosowanych do obrotu jednostkami węglowymi. Wnioskodawca umówi się z estońskim kontrahentem na odsprzedaż części wytworzonych w ramach programu kredytów handlowych. Z wniosku wynika, że Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie za sprzedaż (przeniesienie praw) do jednostek węglowych. Strony przewidują także możliwość zapłaty na rzecz Wnioskodawcy zaliczki na poczet przyszłej sprzedaży. Brak osiągnięcia celów lub odstąpienie przez Wnioskodawcę od programu skutkował będzie mniejszą od przewidywanej emisji kredytów handlowych lub nawet brakiem emisji. W sytuacji pobrania przez Wnioskodawcę zaliczek na poczet przyszłej emisji i nieosiągnięcia celów redukcji lub odstąpienia przez Wnioskodawcę od programu, Wnioskodawca będzie zmuszony do zwrotu całości pobranych zaliczek lub kwoty zaliczek odpowiadającej różnicy pomiędzy planowanymi celami redukcji a faktycznie osiągniętymi. Natomiast kredyty handlowe, które pozostaną własnością Wnioskodawcy, będą mogły być przedmiotem obrotu handlowego i od decyzji Wnioskodawcy zależeć będzie ich pozostawienie lub sprzedaż.

W konsekwencji, z uwagi na to, że przedmiotem sprzedaży są – jak wynika z okoliczności sprawy – uprawnienia do jednostek węglowych (kredytów handlowych), to czynność przeniesienia tych uprawnień, która nie stanowi dostawy towarów, stanowić będzie świadczenie usług na rzecz kontrahenta z Estonii w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy. Istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą (przeniesieniem uprawnień do jednostek węglowych) i przekazanym za nią wynagrodzeniem.

**W związku z powyższym, zbycie jednostek węglowych (kredytów handlowych) będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy.**

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 **jest nieprawidłowe.**

W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Ogólna reguła dotycząca miejsca świadczenia usług została określona w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

W związku z tym, że dla opisanych we wniosku usług, tj. przeniesienia uprawnień do jednostek węglowych, prawodawca nie przewidział szczególnego miejsca świadczenia, to przy określaniu tego miejsca – w przypadku, gdy nabywca jest podatnikiem, o którym mowa w art. 28a ustawy oraz usługi nie są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej – znajdują zastosowanie zasady ogólne, wynikające z art. 28b ust. 1 ustawy, tj. miejscem świadczenia (opodatkowania) usług jest terytorium państwa, w którym odbiorca usług posiada swoją siedzibę.

Z opisu sprawy wynika, że kontrahent Wnioskodawcy, prowadzi działalność w formie spółki prawa estońskiego i jest podatnikiem, który posiada siedzibę działalności gospodarczej w Estonii. Zatem, skoro usługobiorcą (nabywcą uprawnień do jednostek węglowych) jest podatnik z siedzibą działalności gospodarczej w Estonii, to w przedmiotowej sprawie miejscem świadczenia tej usługi jest terytorium państwa, w którym nabywca usługi (tj. kontrahent z Estonii) posiada siedzibę działalności gospodarczej. Tym samym, sprzedaż kredytów węglowych będzie opodatkowana poza terytorium kraju.

**W konsekwencji zbycie jednostek węglowych (kredytów handlowych) – jako odpłatne świadczenie usług – będzie opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy, tj. w Estonii.**

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 **jest prawidłowe**.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również kwestii opodatkowania zaliczek otrzymanych przez Spółkę na poczet ceny przyszłej transakcji sprzedaży jednostek węglowych.

Podkreślenia wymaga, że dla czynności, która podlega opodatkowaniu w miejscu świadczenia znajdującym się poza terytorium kraju według przepisów obowiązujących w tym miejscu, na terytorium kraju nie powstaje obowiązek podatkowy. Taka też sytuacja występuje w niniejszej sprawie.

Jednakże w tej sytuacji trzeba mieć na uwadze art. 109 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym:

Podatnicy świadczący usługi, których miejscem świadczenia nie jest terytorium kraju, są obowiązani w prowadzonej ewidencji podać nazwę usługi, wartość usługi bez podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, uwzględniając moment powstania obowiązku podatkowego określany dla tego rodzaju usług świadczonych na terytorium kraju. W przypadku usług, do których stosuje się art. 28b, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19a ust. 1-3 i 8.

Zatem także w przypadku ww. usług świadczonych na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z siedzibą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na art. 109 ust. 3a ustawy, koniecznym jest ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego dla tego rodzaju usług świadczonych na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Dla celów powstania obowiązku podatkowego wykonanie usługi następuje z chwilą jej faktycznego dokonania, z wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment.

Na podstawie art. 19a ust. 3 ustawy:

Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Obowiązek podatkowy rodzi również otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem usługi.

Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:

Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:

1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b;

2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.

Powyższy przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Jednakże, w sytuacji, gdy przed wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Jak wynika z okoliczności sprawy, Strony przewidują możliwość zapłaty na rzecz Wnioskodawcy zaliczki na poczet przyszłej sprzedaży jednostek węglowych. Brak osiągnięcia celów lub odstąpienie przez Wnioskodawcę od programu skutkował będzie mniejszą od przewidywanej emisją kredytów handlowych lub nawet brakiem emisji. W sytuacji pobrania przez Wnioskodawcę zaliczek na poczet przyszłej emisji i nieosiągnięcia celów redukcji lub odstąpienia przez Wnioskodawcę od programu, Wnioskodawca będzie zmuszony do zwrotu całości pobranych zaliczek lub kwoty zaliczek odpowiadającej różnicy pomiędzy planowanymi celami redukcji a faktycznie osiągniętymi.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy przed wykonaniem usługi, tj. przed przeniesieniem na Kontrahenta w drodze sprzedaży uprawnień do emisji jednostek węglowych, Wnioskodawca otrzyma zaliczkę, to wówczas obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania.

**Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy, dotyczących kwestii opodatkowania zaliczek otrzymanych na poczet ceny przyszłej transakcji sprzedaży jednostek węglowych, należy wskazać, że w przypadku otrzymania przez Spółkę całości lub części zapłaty w odniesieniu do usług**, **do których stosuje się art. 28b ustawy, świadczonych na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, będącego podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium innego niż Polska kraju członkowskiego Unii Europejskiej, zaliczki te nie podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju.**

**W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym „otrzymana** zaliczka będzie opodatkowana w mechanizmie odwrotnego obciążenia, w którym do naliczenia i uiszczenia podatku VAT będzie zobowiązany estoński kontrahent”, **jest prawidłowe.**

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

**Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.**

Niniejsza interpretacja rozstrzyga jedynie w zakresie podatku od towarów i usług natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygniecie.

Tutejszy organ wskazuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytań) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ponadto należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).