Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.954.2025.2.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Zastosowanie stawki podatku VAT w wysokości 0% dla
świadczonych usług turystki.
Słowa kluczowe: stawka-stawka zerowa
usługi-usługi turystyczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 7

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania stawki podatku VAT w wysokości
    0% dla świadczonych usług turystki.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 października 2025 r.
    (data wpływu 31 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

    Wnioskodawca jest spółką komandytową wpisaną do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców
    z dniem 4 stycznia 2019 r. Posiada wyłączną siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium Polski. Wnioskodawca organizuje pielgrzymki m.in. do ... od października 2022
    roku. Usługa obejmuje: przelot, zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i na lotnisko w
    ..., opiekę pilota wycieczek, ubezpieczenie. Wnioskodawca klasyfikuje swoje usługi w
    ramach PKWiU: 79.12.11.0 - usługi organizowania imprez turystycznych.
    Świadczone usługi Wnioskodawca opodatkowuje na podstawie art. 119 ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    W uzupełnieniu wniosku na pytania zawarte w wezwaniu wskazali Państwo odpowiednio:
    1. Czy są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT?
    Tak, Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
    2. Czy wymienione we wniosku usługi: przelot, zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z
      i na lotnisko w ..., opieka pilota wycieczek i ubezpieczenie nabywają/będą Państwo
      nabywali od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty?
    Tak.
    3. W jaki sposób/na jakiej podstawie (np. umowa zlecenie, umowa o dzieło) nabywają
      /będą Państwo nabywali usługi w zakresie opieki pilota wycieczek?
    Na podstawie umowy o dzieło.
    4. Kto ponosi/będzie ponosił odpowiedzialność wobec osób trzecich z tytułu
      świadczonych usługi w zakresie opieki pilota wycieczek (Państwo czy pilot wycieczki)?
    Odpowiedzialność ponosi pilot wycieczki.
    5. Czy pilot wycieczki dysponuje samodzielnością oraz niezależnością podczas
      świadczenia ww. usługi?
    Tak.
    6. Czy posiadają/będą Państwo posiadali dokumenty, z których wynika/będzie wynikało,
      że świadczenia tych usług dokonano poza terytorium Unii Europejskiej?
    Tak.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca może opodatkować świadczone
    dotychczas i przyszłe usługi turystyczne w ... w całości stawką podatku w wysokości 0%,
    zgodnie z art. 119 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Jak stanowi art. 28n ust. 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług turystyki, o których
    mowa w art. 119 ust. 1, miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca
    posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
    W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone ze
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia usług
    jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 28n ust. 2 ustawy).
    W przypadku, gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem
    świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest miejsce, w którym
    posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (art. 28n ust. 3 ustawy).
    Zgodnie z definicją zawartą w literaturze, usługa turystyki to kompleksowa usługa
    świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez
    których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc

    uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i
    rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).
    Według art. 119 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług
    turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust.
    5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy, przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę
    między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi
    przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi
    stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport,
    zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    Zgodnie z art. 119 ust. 3 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa
    usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:
    1. (uchylony);
    2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
    3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
      bezpośredniej korzyści turysty;
    4. (uchylony).
    Zgodnie z art. 119 ust. 7 ustawy, usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką
    podatku w wysokości 0%, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści turysty są świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    W świetle art. 119 ust. 8 ustawy, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty są świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak
    i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%
    tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów
    potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii Europejskiej (art. 119 ust. 9
    ustawy).
    Na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 2 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się przez to
    państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym
    w Protokole w sprawie Irlandii/lrlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego
    Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty
    Energii Atomowej (Dz.Urz.UE.L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).
    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez
    to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej
    ustawy:

    a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, suwerenne strefy
      Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,
    b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako
      wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
    - wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,
    - Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,
    - Livigno, Campione dltalia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej,
    - francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o
      funkcjonowaniu Unii Europejskiej - z Republiki Francuskiej,
    - Górę Athos - z Republiki Greckiej,
    - Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,
    - (uchylone),
    c) (uchylona),
    d) Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie określonym
      w Protokole w sprawie Irlandii/lrlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu
      Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i
      Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
    Jak stanowi art. 2 pkt 4 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie
    się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 5 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa trzeciego - rozumie się
    przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    ... to państwo położone w południowej Europie, na ... . Kraj ten złożył wniosek o
    członkostwo w UE w lutym 2016 r., a w grudniu 2022 r. otrzymał status kraju
    kandydującego. Negocjacje akcesyjne ... będzie mogła rozpocząć, gdy w wymaganym
    stopniu spełni kryteria członkostwa. Na dzień złożenia wniosku ... nie jest krajem
    członkowskim Unii Europejskiej.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że Wnioskodawca posiada wyłączną siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz świadczy usługi turystyki nabywane od
    innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a usługi te są świadczone na
    terytorium poza Unią Europejską - w ..., zdaniem Wnioskodawcy, dla świadczonej
    dotychczas i przyszłej usługi znajdzie zastosowanie stawka podatku VAT 0%, przy
    założeniu posiadania dokumentów, z których wynika, iż świadczenia tych usług dokonano
    poza terytorium Unii Europejskiej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
        1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

        2. eksport towarów;
        3. import towarów na terytorium kraju;
        4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna
    dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy:
      Przez państwo członkowskie rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej, a
      także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii
      Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i
      Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.
      Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy:
    a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, suwerenne
      strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,
    b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako
      wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
    # wyspę Helgoland, terytorium Buesingen – z Republiki Federalnej Niemiec,
    # Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie – z Królestwa Hiszpanii,
    # Livigno, Campione d’Italia, włoską część jeziora Lugano – z Republiki Włoskiej,
    # francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o
      funkcjonowaniu Unii Europejskiej – z Republiki Francuskiej,
    # Górę Athos – z Republiki Greckiej,
    # Wyspy Alandzkie – z Republiki Finlandii,
    # (uchylone),
    c) (uchylona),
    d) Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie
      określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
    Jak wynika z art. 2 pkt 4 ustawy:
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...)
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z kolei w myśl art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Zgodnie z art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik:
        1) (uchylony)
        2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
        3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
          bezpośredniej korzyści turysty.
        4) (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1 ustawy, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Zgodnie z art. 119 ust. 7 ustawy:
      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    W świetle art. 119 ust. 8 ustawy:
      Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi
      turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części,
      która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Zgodnie z art. 119 ust. 9 ustawy:
      Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika
      dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii
      Europejskiej.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to
    katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również
    powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, że czynnikiem wyróżniającym
    konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności
    zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o VAT nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami
    nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy o
    VAT przyjąć należy, że nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i
    oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku
    wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    W przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie
    część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala
    się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług
    nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Podkreślenia wymaga, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które Wnioskodawca nabywa od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków”
    do wyświadczenia usługi własnej Wnioskodawcy, która następnie staje się elementem

    kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez
    Wnioskodawcę dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi
    turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    Zatem co do zasady, jeśli usługa świadczona na rzecz klienta stanowi usługę turystyczną,
    to na podstawie art. 119 podlega opodatkowaniu na zasadzie marży.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera
    także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej
    usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy
    ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie
    pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system
    podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.).
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
      Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym
      biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
    Według art. 306 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
      Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani
      jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TSUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że głównym celem
    wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania
    podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów
    gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji
    obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia
    22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin,
    Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy
    opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne

    trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co
    mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12
    listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Nie ma przy tym
    znaczenia, iż własne usługi są niezbędne do świadczenia uczestnikom całościowych usług
    turystycznych przez biuro podróży. Niezależnie bowiem od tego, czy usługi te są
    niezbędne do świadczenia całościowej usługi turystycznej, nie można ich uznać za element
    „pojedynczej usługi” w rozumieniu art. 307 i 308 Dyrektywy, ani w konsekwencji traktować
    ich z punktu widzenia opodatkowania w taki sam sposób.
    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu
    kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie,
    przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden
    produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s.
    99).
    Analiza powyższego prowadzi do wniosku, że usługa turystyki, o której mowa w art. 119
    ustawy, to świadczenie złożone, które obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez
    których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc
    uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i
    rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez). Wobec tego aby daną usługę uznać za
    usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia,
    świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny
    rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych
    podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty. A contrario, w sytuacji, gdy świadczący
    usługę nie działa we własnym imieniu i na własny rachunek, nie nabywa usług dla
    bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów, a także usługa ta jest usługą
    pojedynczą (nie jest złożona z co najmniej dwóch świadczeń), usługa taka nie może być
    uznana za usługę turystyki, o której mowa w cytowanym wcześniej art. 119 ust. 1 ustawy.
    Jak wyżej wskazałem, podstawowym kryterium zasadności zastosowania specjalnych
    zasad opodatkowania marży jest uznanie całego pakietu świadczeń za jedną usługę
    turystyki. Usługa turystyki jest kompleksową usługą, realizowaną przez podatnika,
    obejmującą swym zakresem różne usługi składowe świadczone dla bezpośredniej korzyści
    turysty, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć, przy czym muszą
    one być nabywane od innych podatników.
    Zatem opodatkowanie świadczonych przez Państwa usług turystyki uzależnione będzie od
    tego, czy będą Państwo świadczyli wyłącznie usługi własne, czy też będą nabywali we
    własnym imieniu i na własny rachunek towary i usługi od innych podatników, dla
    bezpośredniej korzyści turystów.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że organizują Państwo pielgrzymki do ... w ... .
    Usługa obejmuje: przelot, zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i na lotnisko, opiekę
    pilota wycieczek, ubezpieczenie. Jak Państwo wskazali, wymienione we wniosku usługi:
    przelot, zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i na lotnisko, opieka pilota wycieczek i
    ubezpieczenie nabywają/będą Państwo nabywali od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści turysty.
    Wobec powyższego organizowane przez Państwa pielgrzymki do ... w ... na rzecz klienta
    jako całość stanowią/będą stanowiły usługi turystyki, które na podstawie art. 119 ust. 1
    ustawy podlegają/będą podlegały opodatkowaniu na zasadzie marży.
    Przy czym w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić czy świadczone przez Państwa usługi turystyki
    podlegają/będą podlegały opodatkowaniu na terytorium kraju.
    Regulacje prawne w zakresie określania miejsca świadczenia usług, zostały zawarte w
    ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy
    świadczeniu usług”.
    W myśl art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
          nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
          świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
          do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług. Użyta w
    przedmiotowym przepisie nazwa „podatnik” odnosi się w zasadzie do „przedsiębiorcy”
    prowadzącego działalność gospodarczą.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Natomiast w myśl art. 28c ust. 1 ustawy:

      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3
      oraz art. 28h–28n.
    W myśl art. 28n ust. 1 ustawy:
      W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1,
      miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę
      działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
    Na mocy art. 28n ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone
      ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego
      się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
      świadczenia usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 28n ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
      miejscem świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest miejsce,
      w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższego wynika, że dla określenia miejsca opodatkowania usług turystyki nie jest
    istotny status nabywcy, lecz siedziba (siedziba działalności gospodarczej, stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, a w razie ich braku – stałe miejsce zamieszkania
    lub zwykłe miejsce pobytu) usługodawcy.
    Jak wyżej wskazałem, usługa którą Państwo świadczą jest/będzie stanowiła usługę
    turystyki, opodatkowaną na podstawie art. 119 ust. 1 ustawy. Ponadto posiadają Państwo
    siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski. Zatem miejscem świadczenia
    (opodatkowania) świadczonych przez Państwa usług turystyki jest/będzie, zgodnie z art.
    28n ust. 1 ustawy, miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej
    czyli terytorium Polski.
    Wobec powyższego, stosownie do art. 119 ust. 7 ustawy, świadczone przez Państwa usługi
    turystyki do .. w ..., na potrzeby których nabywają/będą Państwo nabywali usługi od
    innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników, tj. przelot, zakwaterowanie z
    wyżywieniem, transfer z i na lotnisko w ..., opiekę pilota wycieczek, ubezpieczenie,
    podlegają/będą podlegały opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, pod
    warunkiem posiadania przez Państwa dokumentów, z których wynika, iż świadczenie tych
    usług jest/będzie dokonywane poza terytorium Unii Europejskiej.
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

    Ponadto wskazuję, że wydana interpretacja dotyczy wymienionych we wniosku usług.
    Natomiast zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej przedmiotem interpretacji nie
    mogą być zdarzenia nieokreślone, nienazwane.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.