Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.45.2025.2.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Opodatkowania dochodów osiąganych w Norwegii.
Słowa kluczowe: Norwegia
dochód-dochody uzyskiwane za granicą
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
praca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 18 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 18 stycznia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 9 marca 2025 r. (wpływ 9 marca
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która ma problem z ustaleniem rezydencji podatkowej
    za rok 2024, a w związku z tym interpretacji tego, czy w rozliczeniu za rok 2024 powinien
    wykazać cały światowy dochód czy tylko ten uzyskany w Polsce. Wnioskodawca przyjmuje,
    że Wnioskodawca za 2024 r. (zdarzenie przyszłe w momencie składania wniosku) będzie
    miał następujące powiązania z Polską i Norwegią:
    - przebywał 21 dni w Polsce, resztę dni w Norwegii,
    - posiadał wyłącznie obywatelstwo polskie,
    - w Norwegii mieszkał od 2011 roku (jest jego stałym miejscem zamieszkania),
    - był żonaty, była żona mieszka w Polsce z (...) i (...) córką Wnioskodawcy. Małżeństwo
      ustało w roku 2011,
    - mama Wnioskodawcy mieszka w (...) i tam pracuje, tata jest na emeryturze i mieszka w
      Polsce,
    - w Norwegii (...) Wnioskodawca posiada mieszkanie, którego właścicielem jest w 50%
      udziałów, oraz ma mieszkanie w Polsce w miejscowości (...), którego właścicielem jest
      w 85% udziałów. Posiada również w Polsce działkę budowlaną w 50% udziałów,
    - wartość mieszkania w Norwegii to (...) nok, mieszkanie jest kupione na kredyt
      hipoteczny. Do spłaty na koniec 2024 r. pozostało (...) nok. Posiada również w Norwegii
      samochód warty (...)
    - wartość mieszkania w Polsce to ok. (...) zł, wartość działki budowlanej to ok. (...) zł,
    - w Polsce Wnioskodawca opłaca podatek od nieruchomości za mieszkanie oraz podatek
      od działki budowlanej,
    - w Norwegii Wnioskodawca ma umowę o pracę na czas nieokreślony, zarabia rocznie ok.
      (...) nok,
    - centrum interesów życiowych znajduje się, w opinii Wnioskodawcy, w Norwegii w 2024
      roku. Wnioskodawca ma tam znajomych i prowadził tam życie osobiste. Z Polską
      łączyły go sporadyczne wyjazdy przez co jego relacje z córką nie są za dobre.
      Wnioskodawca płaci alimenty w wysokości (...) zł. Relacje z byłą żona ograniczają się
      jedynie do spraw związanych z córką,
    - Wnioskodawca opłacał składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne w Norwegii.
    Uzupełnienie wniosku:
    Czy wyjechał Pan do Norwegii tylko w celach zarobkowych, czy też z zamiarem
    przesiedlenia się na stałe?
    Wyjechał Pan z zamiarem przesiedlenia się.
    Czy w okresie obejmującym Pana wniosek (tj. w 2024 r.) posiadał/posiada Pan w Norwegii
    stałe ognisko domowe, które urządził i zastrzegł dla swojego trwałego użytkowania (w
    przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas)?
    Tak, posiada Pan stałe ognisko domowe w Norwegii.

    Czy w okresie obejmującym Pana wniosek (tj. w 2024 r.) posiadał Pan certyfikat rezydencji
    dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii - jeżeli tak,
    proszę wskazać, przez który kraj został wystawiony oraz dokładną datę od kiedy uznano
    Pana za rezydenta podatkowego Norwegii lub na jaki okres czasu certyfikat został wydany?
    Tak, posiada Pan interpretację podatkową wydaną przez z-cę dyrektora krajowej
    informacji skarbowej (...) w dniu 12.12.2022 oraz 04.12.2023.
    Czy w 2024 r. zgodnie z prawem Norwegii podlegał/podlega Pan tam opodatkowaniu z
    uwagi na swoje miejsce zamieszkania (posiadał/posiada Pan miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych w Norwegii zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju)?
    Tak, odprowadza Pan podatki w Norwegii.
    Czy w okresie obejmującym Pana wniosek, poza wskazanym w opisie sprawy
    wynagrodzeniem z Norwegii, uzyskiwał Pan inne dochody (proszę podać: z jakiego tytułu i
    w jakim kraju); w szczególności proszę wskazać, czy w 2024 r. uzyskał Pan przychody ze
    źródeł położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej − jeśli tak, to proszę wskazać
    konkretne źródła (np. stosunek pracy, renta, pozarolnicza działalność gospodarcza,
    sprzedaż nieruchomości, wynajem nieruchomości itp.)?
    Tak, uzyskał Pan dochód z wynajmu mieszkania w (...), który rozliczył Pan w PIT-28.
    Czy kredyt hipoteczny na zakup mieszkania w Norwegii zaciągnął Pan w banku w Norwegii?
    Tak, kredyt jest w norweskim banku.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do złożenia rozliczenia PIT za 2024 rok z
    uwzględnieniem dochodów uzyskanych z Norwegii, inaczej mówiąc: czy Wnioskodawca
    ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – jest Pan rezydentem podatkowym Norwegii i na podstawie przepisów
    konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Norwegią jego
    miejscem zamieszkania jest Norwegia. Wnioskodawca osiągnął dochód z wynajmu
    mieszkania w Polsce i odprowadza od tego podatek co miesiąc oraz złoży rozliczenie PIT w
    Polsce za 2024 rok.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie do art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
        tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
        nich wynikających;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw
        o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że ustalenie miejsca zamieszkania
    podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej
    mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem
    podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają
    oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu
    na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce
    zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów
    (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek

    podatkowy). Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie”
    odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby stwierdzić, że
    osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a tej ustawy). Ocena, czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Jak wynika z wniosku, pracuje Pan i mieszka w Norwegii od 2011 roku. Zatem, w Pana
    sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 9
    września 2009 r., oraz Protokołu do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134 poz. 899 ze zm.)
    (dalej: „Konwencja polsko-norweska”)
    Przy czym wskazuję, że zarówno Polska, jak i Norwegia notyfikowały Konwencję polsko-
    norweską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa
    podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz.
    1369, dalej: Konwencja MLI). Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski
    jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Norwegii dzień 1 listopada 2019 r.

    Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający). W
    praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami
    Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).
    Dla celów stosowania prawa postanowienia Konwencji MLI muszą być interpretowane
    równolegle z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz Protokołem do tej Konwencji, z uwzględnieniem
    stanowisk Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. Stanowisko
    Polski zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 6 czerwca 2018 r. w
    sprawie mocy obowiązującej Konwencji wielostronnej implementującej środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r.
    (Dz. U. z 2018 r. poz. 1370), natomiast wspólne stanowisko Polski i Norwegii zostało
    przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 25 października 2019 r. w sprawie mocy
    obowiązującej w relacjach między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii
    Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego
    mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku,
    sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., oraz jej zastosowania w realizacji
    postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz Protokołu do tej Konwencji, podpisanych w
    Warszawie dnia 9 września 2009 r., oraz w realizacji postanowień Protokołu między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii zmieniającego Konwencję między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, sporządzoną w Warszawie dnia 9 września 2009 r., podpisanego w Oslo dnia 5
    lipca 2012 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2361).
    Z kolei zgodnie z art. 34 ust. 1 Konwencji MLI:
      Konwencja wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie
      terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania
      piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
    Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 2 Konwencji MLI:
      Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia
      niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub
      zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca
      następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych,
      rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania przez tego Sygnatariusza jego
      instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
    Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej
    wynikają z art. 35 ww. Konwencji.
    Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:
      Przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się
      Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie
      niniejsza Konwencja:
      a) w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
        zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na
        terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania
        takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku
        kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą

        niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji,
        która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza
        Konwencja; oraz
      b) w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się
        Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych
        rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu
        miesięcy kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie
        Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest
        stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z
        którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się
        Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie
        niniejsza Konwencja.
    Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy
    podatkowej począwszy od innych dat niż data wejścia w życie. Przy tym, poszczególne
    postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju
    podatków (podatki pobierane u źródła lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych
    przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.
    W konsekwencji, jeśli nie wskazano inaczej, zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:
      Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7
      ust. 1, i art. 11 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania
      Konwencji przez Polskę:
      - w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
        zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w
        Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu
        lub po dniu 1 stycznia 2020 r.; oraz
      - w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, w zakresie
        podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub
        po dniu 1 maja 2020 r.
    W tym miejscu wskazuję, że okresem podatkowym dla osoby fizycznej jest rok podatkowy.
    Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383) rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa
    podatkowa stanowi inaczej.
    Zatem Konwencja MLI ma zastosowanie do dochodów z pracy najemnej uzyskanych od 1
    stycznia 2021 r.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej
      miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium
      o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego
      podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.
    W myśl art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się zgodnie z następującymi zasadami:
      a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu

        Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
        Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
      b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek
        interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym
        z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w
        którym stale przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,
        którego jest obywatelem;
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do
    Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest
    umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w
    zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z
    zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych
    konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w
    Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe)
    uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami,
    została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym
    Konwencja polsko-norweska.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je, biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego.

    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną
    rezydencją podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    powołanym wyżej art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że posiada Pan obywatelstwo
    polskie. W Norwegii mieszka Pan od 2011 r. Wyjechał Pan do Norwegii z zamiarem stałego
    pobytu. Od tego czasu kraj ten jest Pana stałym miejscem zamieszkania. W 2024 r.
    przebywał Pan w Polsce 21 dni, a pozostałą część roku w Norwegii. Małżeństwo Pana
    ustało w 2011 r. Była Pana żona mieszka w Polsce z (...) i Pana (...) córką. Pana mama
    mieszka w (...) i tam pracuje, tata jest na emeryturze i mieszka w Polsce. W Norwegii
    posiada Pan mieszkanie, którego jest właścicielem w udziale 50%. Na jego zakup zaciągnął
    Pan kredyt hipoteczny, zaciągnięty w norweskim banku. W Polsce posiada Pan mieszkanie,
    którego jest właścicielem w udziale 85%, oraz działkę budowlaną w udziale 50%. W Polsce
    opłaca Pan podatek od nieruchomości (za mieszkanie oraz działkę budowlaną). W 2024 r.
    uzyskiwał Pan dochody z wynajmu mieszkania w Polsce, od czego został odprowadzony
    podatek. W Norwegii posiada Pan umowę o pracę na czas nieokreślony. Pana centrum
    interesów życiowych w 2024 r. znajduje się w Norwegii. Ma Pan tam znajomych i prowadzi
    tam życie osobiste. Z Polską łączą Pana sporadyczne wyjazdy, przez co Pana relacje z
    córką nie są dobre. Płaci Pan alimenty, a relacje Pana z byłą żoną ograniczają się jedynie
    do spraw związanych z córką. Składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne opłaca Pan
    w Norwegii. Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej. W 2024 r. zgodnie z
    prawem Norwegii podlegał Pan tam opodatkowaniu z uwagi na swoje miejsce
    zamieszkania (posiadał Pan miejsce zamieszkania do celów podatkowych w Norwegii
    zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju).
    Zgodnie z art. 6 Konwencji polsko-norweskiej:
      1) Dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
        Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając w to dochód z
        gospodarstwa rolnego lub leśnego) położonego w drugim Umawiającym się
        Państwie może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
      2) Określenie "majątek nieruchomy" ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego
        Umawiającego się Państwa, na którego terytorium dany majątek jest położony.
        Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do majątku
        nieruchomego (włączając w to żywy inwentarz oraz wyposażenie używane w
        gospodarstwach rolnych i leśnych), prawa, do których mają zastosowanie przepisy
        prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawo użytkowania majątku
        nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu
        eksploatacji lub prawa do eksploatacji, złoża mineralne, źródła i inne zasoby
        naturalne; statki morskie i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.
      3) Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu stosuje się do dochodu
        uzyskiwanego z bezpośredniego użytkowania, dzierżawy lub innych form
        korzystania z majątku nieruchomego.
    W myśl art. 14 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej:
      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji,
      wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą
      miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem
      pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca

      wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam
      wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym
      drugim Państwie.
    Na podstawie przedstawionego we wniosku opis sprawy, w szczególności okoliczność, że
    skoro mieszka Pan na stałe w Norwegii od 2011 r. i zgodnie z prawem Norwegii podlega
    Pan tam opodatkowaniu z uwagi na Pana miejsce zamieszkania (posiada Pan miejsce
    zamieszkania do celów podatkowych w Norwegii zgodnie z wewnętrznym prawem tego
    kraju), a także posiadał Pan w 2024 r. ściślejsze powiązania ekonomiczne (umowa o pracę
    na czas nieokreślony będąca głównym źródłem utrzymania), jak i osobiste z Norwegią,
    ponadto w roku podatkowym 2024 nie przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej dłużej niż 183 dni i nie planuje Pan powrotu do Polski z zamiarem stałego pobytu,
    stwierdzam, że brak jest przesłanek uprawniających uznanie Pana za osobę mającą
    miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, w 2024 r. podlegał
    Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegał opodatkowaniu w Polsce
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj.
    uzyskanych z najmu mieszkania). Zatem, w Polsce nie będzie Pan zobowiązany do
    wykazania w zeznaniu podatkowym za 2024 r. dochodów osiągniętych z pracy
    wykonywanej w Norwegii. To oznacza, że w Polsce opodatkuje Pan jedynie przychody
    osiągane z najmu mieszkania położonego w Polsce.
    Podsumowanie: w 2024 r. podlegał Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tym samym nie jest Pan zobowiązany do wykazania w zeznaniu podatkowym
    za 2024 r. dochodów osiągniętych z pracy wykonywanej w Norwegii. W Polsce
    opodatkowaniu podlegają jedynie Pana przychody osiągane z najmu mieszkania
    położonego w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.