Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.79.2025.2.WK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-10
Teza: Zwolnienie od podatku VAT usług terapii TSR i brainspotting
na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy.
Słowa kluczowe: usługi-usługi medyczne
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 19

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c
    ustawy, usług terapii TSR i brainspotting świadczonych przez Pana. Uzupełnił go Pan
    pismem z 4 kwietnia 2025 r. (wpływ 4 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Jest Pan psychotraumatologiem oraz terapeutą terapii skoncentrowanej na rozwiązaniach
    oraz brainspotting (obie formy w procesie certyfikacji). Jest Pan również coachem, gdzie
    usługi coachingu świadczy Pan stawką 23% oraz zajmuje się Pan wydawaniem i sprzedażą
    e-booków. Jest Pan również studentem psychologii, natomiast na chwilę obecną ma Pan
    tylko tytuł psychotraumatologa. Czy w świadczonych przez Pana terapiach (TSR oraz
    brainspotting), może Pan skorzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. art. 43 ust. 1
    pkt 19 lit. c) ustawy o VAT. Obie formy terapii prowadzone są w celu poprawy
    samopoczucia oraz dobrostanu klientów.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    1. Jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT od (...) 2025 r., w
      związku z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na świadczeniu usług
      terapeutycznych (PKD 86.90.E).
    2. Świadczone usługi to:
    - TSR (Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach) – krótkoterminowa forma
      psychoterapii skoncentrowana na zasobach i celach klienta;
    - Brainspotting – metoda terapeutyczna wykorzystywana w leczeniu traumy, lęków,
      depresji, oparta na pracy z systemem nerwowym.
    3. TSR polega na prowadzeniu rozmów z klientem mających na celu osiągnięcie
      założonych przez Pana celów terapeutycznych, z wykorzystaniem technik z nurtu
      psychoterapii pozytywnej. Brainspotting polega na pracy z klientem poprzez
      identyfikację tzw. „miejsc spojrzenia” aktywujących trudne doświadczenia i ich
      przepracowanie.
    4. Posiada Pan następujące kwalifikacje do świadczenia powyższych usług:
    - Certyfikat ukończenia szkolenia I i II stopnia TSR wydany przez akredytowaną jednostkę
      szkoleniową w Polsce;
    - Certyfikat ukończenia szkoleń Brainspotting (...);
    - Dyplom ukończenia studiów podyplomowych z psychotraumatologii w (...).
    5. Nie jest Pan podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o działalności
      leczniczej.
    6. Nie jest Pan wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.
    7. Usługi TSR i brainspotting nie są wykonywane w ramach działalności leczniczej.
    8. Nie wykonuje Pan zawodu lekarza, psychologa ani innego zawodu medycznego
      wskazanego w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.
    9. Usługi TSR i brainspotting stanowią usługi w zakresie opieki psychicznej i emocjonalnej,
      mające na celu poprawę dobrostanu psychicznego klientów. W szczególności:
    - TSR wspiera klientów w zakresie profilaktyki zdrowia psychicznego oraz zachowania
      zdrowia poprzez wzmacnianie kompetencji emocjonalnych;
    - Brainspotting wspomaga przywracanie równowagi psychicznej po przeżyciu traum i
      silnych stresów, wspiera leczenie skutków zaburzeń lękowych.

## Pytanie

Czy w świadczonych przez Pana terapiach (TSR oraz brainspotting), może Pan skorzystać
    ze zwolnienia od podatku, na podstawie art. art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zawód psychotraumatologa, jest zawodem medycznym. Według tej informacji zwolnienie
    z VAT na podstawie art. art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy o VAT, powinno mieć miejsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienia od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostawy towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i
      świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach
      działalności leczniczej przez podmioty lecznicze.
    Powyższe zwolnienie od podatku, adresowane jest do podmiotów leczniczych, które
    świadczą usługi opieki medycznej służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
    przywracaniu i poprawie zdrowia oraz dokonują dostawy towarów i świadczenia usług
    ściśle z tymi usługami związane.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach
      wykonywania zawodów:
        a) lekarza i lekarza dentysty,
        b) pielęgniarki i położnej,
        c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia
          2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972),
        d) psychologa.
    Przepisy art. 43 ust. 1 pkt 18 i 19 ustawy zwalniają od podatku wyłącznie usługi w zakresie
    opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie
    zdrowia, nie zwalniają zatem wszystkich świadczeń, które można wykonać w ramach

    działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź w ramach zawodów medycznych, ale
    tylko te, które służą określonemu celowi. Wszędzie tam, gdzie nie ma bezpośredniego
    związku z leczeniem – nie ma prawa do zastosowania zwolnienia od podatku.
    Przytoczone powyżej przepisy krajowe w zakresie opieki medycznej stanowią
    implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b) oraz lit. c)
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
        · opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane
          przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych
          porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa
          publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne
          odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze;
        · świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i
          paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.
    Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od
    towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
    · przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj.
      usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
      przywracaniu i poprawie zdrowia, a także
    · przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być
      podmiotem leczniczym bądź osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty,
      pielęgniarki, położnej, psychologa lub inny zawód medyczny w rozumieniu ww. art. 2
      ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.
    Zatem, powyższe zwolnienie ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Niespełnienie
    chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie od podatku nie znajduje
    zastosowania.
    Należy zauważyć, że definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani
    we wspólnotowych przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia
    tych pojęć w bogatym dorobku orzecznictwa wspólnotowego.
    W odniesieniu do powołanych wyżej przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    ukształtowała się wspólnotowa linia orzecznicza. I tak, w wyroku w sprawie C-106/05 L.u.P.
    GmbH (pkt 27) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:
      „pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej” (...) odnoszą się do
      świadczeń, które służą diagnozie, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób
      lub zaburzeń zdrowia”.
    Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie C-307/01 Peter d ́Ambrumenil (pkt
    57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować
    w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż
    postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe,
    leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych.
    Analizując przedstawione powyżej regulacje należy zauważyć, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt
    18 i pkt 19 ustawy pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom
    używanym przez TSUE „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w
    zakresie, w jakim jest to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu
    tym zawierają się również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok
    w sprawie C-212/01 Margarete Unterpertinger, pkt 40).

    Należy podkreślić, że ani przytoczone przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady, ani
    orzecznictwo TSUE nie dają podstaw do tego, aby zakresem opieki medycznej
    podlegającej zwolnieniu objąć wszystkie działania medyczne wynikające z procesu
    leczenia. Zatem czynności, których celem nie jest ochrona zdrowia nie mogą być uznane
    za świadczenia opieki medycznej i nie mogą podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i
    usług. Stanowisko takie wynika z wyroku w sprawie C-212/01.
    Ponadto, w przedmiotowym wyroku Trybunał stwierdził, że:
      „(...) to cel usługi medycznej decyduje o tym, czy powinna ona być zwolniona z
      podatku VAT. Dlatego też, jeśli kontekst, w jakim taka usługa jest wykonywana,
      pozwala ustalić, że jej głównym celem nie jest ochrona zdrowia, włączając w to
      utrzymanie lub przywrócenie zdrowia, lecz udzielanie porad wymaganych przed
      podjęciem decyzji wywołujących skutki prawne, zwolnienie nie ma zastosowania do
      takiej usługi”.
    Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia. Jeżeli z kontekstu
    wynika, że jej podstawowym celem nie jest ochrona zdrowia, w tym jego utrzymanie lub
    przywrócenie, lecz raczej udzielenie porady wymaganej przed podjęciem decyzji wiążącej
    się z konsekwencjami prawnymi, to wówczas zwolnienie nie będzie miało zastosowania.
    Wyrażenie „opieka medyczna” dotyczy działalności mającej na celu ochronę zdrowia
    ludzkiego i obejmuje opiekę nad pacjentem. Celem zwolnienia jest ułatwienie ochrony
    zdrowia ludzkiego, która obejmuje diagnozę i badania w celu sprawdzenia czy osoba
    cierpi na jakąś chorobę i jeżeli to możliwe zapewnia jej leczenie. Nie obejmuje diagnozy i
    badania w innym celu. Aby podlegać zwolnieniu świadczenie powinno mieć cel
    terapeutyczny, tym samym liczy się nie charakter usługi, ale jej cel. Jeżeli podstawowym
    celem danego świadczenia nie są diagnoza, opieka, bądź leczenie chorób lub zaburzeń
    zdrowia, świadczenie takie nie podlega zwolnieniu od VAT.
    Ponadto jak zauważył Rzecznik Generalny w sprawie C-262/08 CopyGene A/S:
      „Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia; jeżeli z
      kontekstu wynika, że jej głównym celem nie jest ochrona, utrzymanie bądź
      przywrócenie zdrowia, lecz inny cel, to wówczas zwolnienie nie będzie miało
      zastosowania”.
    Zatem zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 18 i pkt 19 ustawy,
    objęte są wyłącznie te usługi w zakresie opieki medycznej, które realizują cel związany z
    profilaktyką, zachowaniem, ratowaniem, przywracaniem i poprawą zdrowia. Usługi, które
    tych celów nie realizują nie mogą korzystać z ww. zwolnienia. W związku z tym
    każdorazowo należy poddawać analizie, jaki cel przyświecał danej usłudze świadczonej na
    rzecz pacjenta. Nie w każdym przypadku działania podejmowane na rzecz pacjenta mają
    na celu zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawę jego zdrowia. W przypadku, gdy
    świadczone usługi nie będą związane z ochroną zdrowia i takiego celu nie będą
    realizować, nie mogą korzystać z omawianego zwolnienia.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług ważnym jest wykazanie, że celem
    świadczonych usług jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywrócenie i poprawa
    zdrowia.
    Precyzując czynności opieki medycznej, których celem jest profilaktyka, zachowanie,
    ratowanie, przywracanie lub poprawa zdrowia, pojęcia te należy interpretować z
    zastosowaniem wykładni językowej.
    „Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś
    niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk, to działania i środki
    stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje
    działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku
    zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona
    również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też

    zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które
    przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.
    „Zachowywanie” rozumiane jest jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym,
    nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności,
    utrzymywanie.
    Interpretując słowo „ratowanie”, należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”.
    Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako
    ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach
    zagrożenia.
    Słowo „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś na
    nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się
    znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. Pojęcie „przywracanie
    zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie
    się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio.
    „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się,
    polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca
    określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia
    na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.
    Zatem dokonując ustalenia, czy dana usługa medyczna korzysta ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług należy ustalić, czy będzie spełniała wyżej określone warunki.
    Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że zwolnienia stanowią
    autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, które służą unikaniu rozbieżności w
    stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich i które
    należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT (wyrok C-473
    /08 w sprawie Eulitz, pkt 25). Jak również wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    UE w swym orzecznictwie: pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13
    VI Dyrektywy (obecnie art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady,
    zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa
    świadczona odpłatnie przez podatnika.
    Dokonując oceny przedstawionych okoliczności sprawy należy mieć na względzie zasadę
    wykładni zwolnień, stanowiących w istocie odstępstwo od generalnej zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem VAT. Tym samym, wszelkie zwolnienia należy
    interpretować możliwie ściśle i wąsko tak, aby nie doprowadzić do rozszerzenia zwolnień.
    Z opisu sprawy wynika, że nie jest Pan podmiotem leczniczym, tym samym nie może Pan
    korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy.
    Zatem zbadać należy czy spełnia Pan warunki do zastosowania dla świadczonych usług
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy.
    W świetle przywołanej wyżej regulacji zauważenia wymaga, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy jest
    spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
    - przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być
      osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej, psychologa
      lub inny zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności
      leczniczej;
    - przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj.
      usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
      przywracaniu i poprawie zdrowia.

    Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    W związku z tym zasadnym jest przeanalizowanie czy usługi terapii TSR i brainspotting są
    świadczone przez Pana w ramach wykonywania zawodów medycznych.
    Wobec tego, należy dokonać oceny, czy w niniejszej sprawie spełniony zostanie warunek
    podmiotowy określony w ww. przepisie, tzn. czy ww. usługi będą świadczone w ramach
    wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    działalności leczniczej.
    Przepis art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy, odsyła do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności
    leczniczej, który jednakże nie wymienia wprost zawodów medycznych odsyłając do
    kolejnych uregulowań.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    450) o działalności leczniczej:
      Osoba wykonująca zawód medyczny - osobę uprawnioną na podstawie odrębnych
      przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się
      nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w
      określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności leczniczej:
      Podmiot wykonujący działalność leczniczą - podmiot leczniczy, o którym mowa w art.
      4, oraz lekarza, pielęgniarkę, fizjoterapeutę lub diagnostę laboratoryjnego
      wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o
      której mowa w art. 5.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy o działalności leczniczej:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają - świadczenie zdrowotne - działania służące
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania
      medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących
      zasady ich wykonywania.
    W kwestii ww. zwolnienia wypowiedział się również TSUE, który w wyroku w sprawie C-141
    /00 Ambulanter Pflegedienst Kügler GmbH wskazał, że:
      „zwolnienie przyznane w art. 13 (A) (J) (c) Szóstej Dyrektywy (aktualnie art. 132 ust. 1
      lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady) nie zależy od formy prawnej podatnika
      świadczącego usługi medyczne lub paramedyczne, o których mowa w tym przepisie”.
      Wyjaśnił również: „W dosłownej interpretacji, przepis ten (art. 132 ust. 1 lit. c
      dyrektywy) nie wymaga, by usługi medyczne były świadczone przez podatnika o
      konkretnej formie prawnej, aby objąć je zwolnieniem. Spełnione muszą być tylko
      dwa warunki: musi to obejmować usługi medyczne i muszą one być świadczone
      przez osoby posiadające konieczne kwalifikacje zawodowe” (pkt 27).
    Zatem przewidziany w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej warunek, zgodnie
    z którym świadczenie zdrowotne musi być dokonywane przez osobę, która na podstawie
    odrębnych przepisów uprawniona jest do ich udzielania świadczeń zdrowotnych oraz
    osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń
    zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma na celu
    zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń opieki
    medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe.
    Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem zwolnienia od
    podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim poziomie jakości, biorąc
    pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących.
    Przewidziany w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy warunek, zgodnie z którym
    zwolnione od podatku VAT są usługi w zakresie opieki medycznej wykonywane w ramach

    zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności
    leczniczej, ma na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie
    do świadczeń opieki medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane
    kwalifikacje zawodowe. Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest
    zakresem zwolnienia od podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim
    poziomie jakości, biorąc pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących.
    Zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych
    aktach prawnych, np. zawód lekarza, pielęgniarki, położnej, ratownika medycznego,
    farmaceuty, felczera czy diagnosty laboratoryjnego. Poza wymienionymi istnieje jeszcze
    spora grupa innych zawodów medycznych, dla których jednak nie zostały określone
    zasady wykonywania w odrębnych przepisach.
    Należy zatem przyjąć, że pojęcie „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby
    wykonujące zawody, których status jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają
    na gruncie obowiązującego prawa takiego uregulowania. Pojęcie „wykonywanie zawodu
    medycznego” należy odnieść do osób, które fachowo, stale i w celach zarobkowych
    zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i które mają
    odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności
    wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych.
    W odniesieniu do zawodu „psychotraumatologa” wskazać należy, że zgodnie z
    nomenklaturą zawartą w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 7 sierpnia
    2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz
    zakresu jej stosowania (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 227 ze zm.), w załączniku w grupie 2299
    „Specjaliści ochrony zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowani” został wymieniony
    psychotraumatolog – 229910.
    W świetle § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19 czerwca 2019 r. w sprawie
    świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (t. J. Dz.
    U. z 2019 r. poz. 1285 ze zm.):
      Osoba posiadająca certyfikat psychoterapeuty oznacza osobę, która spełnia łącznie
      następujące warunki:
        a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa,
          lub magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki,
          resocjalizacji, socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z
          dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym
          psychologów (Dz.U. z 2019 r. poz. 1026),
        b) ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań
          psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia,
          prowadzone metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w
          szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub
          integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub
          psychodynamicznej, lub systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo
          przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań
          psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w
          wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia,
        c) posiada zaświadczenie poświadczające odbycie szkolenia wymienionego w lit. b,
          zakończonego egzaminem przeprowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec
          podmiotu kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu
          kształcącego, w szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające
          certyfikaty psychoterapeuty, zwane dalej „certyfikatem psychoterapeuty”.
    W myśl § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia:
      Osoba ubiegająca się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty oznacza osobę,
      która spełnia łącznie następujące warunki:

        a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa,
          lub magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki,
          resocjalizacji, socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z
          dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym
          psychologów,
        b) posiada status osoby uczestniczącej co najmniej dwa lata w podyplomowym
          szkoleniu w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających
          zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonym metodami o
          udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii
          humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-
          behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej,
          w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła
          podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych
          mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu
          określonym w programie tego szkolenia,
        c) posiada zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący kształcenie oraz
          pracująca pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty.
    Jednocześnie z załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia, stanowiącego wykaz świadczeń
    gwarantowanych realizowanych w warunkach ambulatoryjnych psychiatrycznych i
    leczenia środowiskowego (domowego) oraz warunków realizacji tych świadczeń, wynika,
    że określone świadczenia w zakresie psychoterapii (np. sesja psychoterapii indywidualnej,
    sesja psychoterapii rodzinnej, sesja psychoterapii grupowej, sesja wsparcia
    psychospołecznego) mogą być wykonywane przez osoby ubiegające się o otrzymanie
    certyfikatu psychoterapeuty.
    W świetle przepisów ww. rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu
    opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień, wskazania wymaga, że świadczenie w zakresie
    psychotraumatologii może wykonywać osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:
    · posiada dyplom lekarza lub magistra: psychologii, pielęgniarstwa, pedagogiki,
      resocjalizacji
        albo
    · spełnienia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o
      zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów,
        oraz
    · ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych
      mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia prowadzonych metodami o
      udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii
      psychodynamicznej, poznawczo-behawioralnej lub systemowej, w wymiarze co
      najmniej 1 200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w
      zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu
      zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia,
    · posiada zaświadczenie poświadczające odbycie ww. szkolenia zakończonego
      egzaminem przeprowadzanym przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu
      kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu kształcącego, w
      szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty psychoterapeuty,
      zwanym „certyfikatem psychoterapeuty”.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan dyplom ukończenia studiów podyplomowych z
    psychotraumatologii w (...). Ponadto we wniosku wskazał Pan, że jest Pan studentem
    psychologii, natomiast na chwilę obecną ma Pan tylko tytuł psychotraumatologa. Nie
    wykonuje Pan zawodu lekarza, psychologa ani innego zawodu medycznego wskazanego w
    art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej. Usługi TSR i brainspotting stanowią

    usługi w zakresie opieki psychicznej i emocjonalnej, mające na celu poprawę dobrostanu
    psychicznego klientów. W szczególności: TSR wspiera klientów w zakresie profilaktyki
    zdrowia psychicznego oraz zachowania zdrowia poprzez wzmacnianie kompetencji
    emocjonalnych; Brainspotting wspomaga przywracanie równowagi psychicznej po
    przeżyciu traum i silnych stresów, wspiera leczenie skutków zaburzeń lękowych.
    Analiza przepisów ww. rozporządzenia w kontekście przedstawionych okoliczności sprawy
    prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do świadczonych przez Pana usług nie został
    spełniony warunek zawarty w ww. rozporządzeniu, tj. posiadanie dyplomu lekarza lub
    magistra: psychologii, pielęgniarstwa, pedagogiki, resocjalizacji. Z przedstawionych przez
    Pana okoliczności nie wynika również, aby spełniał Pan warunki określone w art. 63 ust. 1
    ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym
    psychologów. Jednocześnie ukończenie przez Pana szkoleń niewątpliwie świadczy o
    posiadaniu określonych umiejętności do ww. usług, ale nie jest to równoznaczne z
    prawem do legitymowania się fachowymi kwalifikacjami pozwalającymi na stwierdzenie,
    że wykonuje Pan zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.
    Samo odbycie licznych szkoleń może świadczyć o posiadaniu określonych umiejętności
    nawet na wysokim poziomie, ale nie jest to równoznaczne z prawem do legitymowania się
    „fachowymi kwalifikacjami” pozwalającymi na stwierdzenie, że dana osoba wykonuje
    zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej. Są to dwie różne kwestie.
    Co innego jest nauczyć się, posiadać wiedzę, praktykę, umiejętność i wykonywać
    określone czynności z zakresu np. zachowania czy ratowania zdrowia, a czym innym
    posiadać kwalifikacje do wykonywania zawodu medycznego. Podkreślić należy, że
    zwolnienie podatkowe obejmuje świadczenie usługi z zakresu opieki medycznej, ale
    wyłącznie wówczas, gdy będzie ono świadczone w ramach wykonywania zawodu
    medycznego. Z kolei ten zawód medyczny musi być regulowany przepisami prawa (przez
    osobę uprawnioną na podstawie przepisów prawa) lub potwierdzony posiadanymi
    fachowymi kwalifikacjami do udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu medycyny czy
    dziedziny medycyny. Jeżeli zatem nie ma żadnej procedury mogącej potwierdzić nabycie,
    posiadanie, zweryfikowanie, potwierdzenie tych kwalifikacji, co pozwoliłoby na uznanie ich
    za uprawniające do wykonywania zawodu medycznego, to nie można przyjąć, że dana
    osoba wykonuje zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.
    Wskazania wymaga, że z powołanego powyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy,
    wynika, że dla zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług istotny jest cel
    wykonywanych świadczeń. Ze zwolnienia będą generalnie korzystać tylko te czynności,
    które mają charakter diagnostyczny lub terapeutyczny (leczniczy). Jeśli świadczenie nie
    będzie służyć profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, to
    wówczas nie będzie objęte zwolnieniem podatkowym. W związku z tym każdorazowo
    należy poddawać analizie, jaki cel przyświeca danej usłudze świadczonej na rzecz
    pacjenta. Należy mieć zatem na uwadze fakt, że na podstawie ww. przepisu zwalnia się od
    podatku wyłącznie usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.
    W związku z powyższym, jakkolwiek usługi objęte zakresem pytania mogą spełniać
    przesłanki do uznania ich za usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, to nie spełnia Pan przesłanki
    podmiotowej do skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy. Z wniosku nie wynika bowiem, aby posiadał Pan
    wykształcenie w dziedzinie nauk medycznych. Wskazał Pan natomiast, że jest Pan
    studentem psychologii, a tym samym nie został spełniony warunek zawarty w ww.
    rozporządzeniu, tj. posiadanie dyplomu lekarza lub magistra: psychologii, pielęgniarstwa,
    pedagogiki, resocjalizacji albo spełnienie warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy z
    dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów.

    Ponadto, w uzupełnieniu do wniosku sam Pan wskazał, że nie wykonuje Pan zawodu
    lekarza, psychologa ani innego zawodu medycznego wskazanego w art. 2 ust. 1 pkt 2
    ustawy o działalności leczniczej.
    Należy bowiem mieć na uwadze, że świadczenie usług wykonywanych przez osobę
    posiadającą kwalifikacje do wykonywania usług w zakresie opieki psychicznej i
    emocjonalnej, mające na celu poprawę dobrostanu psychicznego klientów o ile osoba ta
    nie legitymuje się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych z
    zakresu medycyny czy dziedziny medycyny, nie jest świadczeniem w ramach wykonywania
    zawodów medycznych określonych przez ustawodawstwo krajowe.
    Podsumowanie
    Świadczone przez Pana usługi terapii (TSR oraz brainspotting) nie korzystają ze zwolnienia
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy, gdyż nie spełniają one
    podstawowej przesłanki podmiotowej umożliwiającej zastosowanie zwolnienia, tj. nie są
    świadczone przez określony ustawą podmiot (nie są świadczone przez osobę posiadającą
    uprawnienia do świadczenia usług w ramach wykonywania zawodu medycznego, o
    którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej).
    Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Interpretacja ta została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.