Opinia w sprawie opodatkowania wyrównawczego
Sygnatura: 0111-KDGB.480.3.2025.2.KKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-09
Teza: Nieuznanie ulgi badawczo; rozwojowej (art. 18d ustawy CIT) za
kwalifikowaną zwrotną ulgę w rozumieniu art. 64 ust. 3 ustawy
GLOBE.
Słowa kluczowe: podatek-podatek wyrównawczy
ulga-ulga badawczo-rozwojowa (B+R)
Zagadnienia: Opodatkowanie wyrównawcze jednostek składowych
grup międzynarodowych i krajowych (GLOBE)-
Kwalifikowany dochód (strata)-Przepisy ogólne-Korekty
księgowe dochodu (straty) netto-Korekta w zakresie
kwalifikowanej zwrotnej ulgi oraz niekwalifikowanej
zwrotnej ulgi
Przepisy: [GLOBE] Ustawa o opodatkowaniu wyrównawczym
jednostek składowych grup międzynarodowych i
krajowych-Dział V-Rozdział 1-Oddział 2-art. 64-ust. 3

## Ocena stanowiska

W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej stanowisko Zainteresowanego
    przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.
    Uzasadnienie opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 listopada 2024 r. o opodatkowaniu
    wyrównawczym jednostek składowych grup międzynarodowych i krajowych (Dz. U. z 2024
    r. poz. 1685, dalej jako: „ustawa”):
      1. Przepisy ustawy stosuje się do jednostek składowych grupy międzynarodowej lub
        grupy krajowej, jeżeli za co najmniej 2 z 4 lat podatkowych bezpośrednio
        poprzedzających rok podatkowy osiągnęły minimalny przychód grupowy.
      2. Przez minimalny przychód grupowy rozumie się roczny przychód grupy
        międzynarodowej lub grupy krajowej wykazany w skonsolidowanym
        sprawozdaniu grupy, wynoszący co najmniej 750 000 000 euro.
    Z podanych przez Zainteresowanego informacji wynika, że należy do międzynarodowej
    grupy. Roczne globalne przychody Grupy przekraczają 750 mln euro. Rok finansowy i
    podatkowy Spółki trwa od (...) do (...). Od (...) 2025 r. Spółka podlega w Polsce ustawie o
    opodatkowaniu wyrównawczym jednostek składowych grup międzynarodowych i
    krajowych.

    Zainteresowany prowadzi działalność badawczo-rozwojową („B+R”) w rozumieniu art. 4a
    pkt 26 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U.
    z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej: „ustawa CIT”) i jest uprawniony do odliczania od
    podstawy opodatkowania kosztów kwalifikowanych prowadzonej działalności badawczo-
    rozwojowej, o których mowa w art. 18d ustawy CIT. Koszty kwalifikowane B+R rozliczane
    przez Spółkę w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową stanowią co do zasady
    koszty pracowników, których Spółka zatrudnia na podstawie umów o pracę.
    Przedmiotem wątpliwości Zainteresowanego jest uznanie ulgi, o której mowa w art. 18d
    ustawy CIT, za kwalifikowaną zwrotną ulgę w rozumieniu art. 64 ust. 3 ustawy.
    Stosownie do art. 64 ust. 3 i ust. 2 ustawy:
      3. Przez kwalifikowaną zwrotną ulgę rozumie się ulgę podatkową polegającą na
        zwrocie lub odliczeniu, w całości albo części, podatku dochodowego, w tym w
        kwocie przewyższającej taki podatek, jeżeli taki zwrot lub takie odliczenie podatku
        przysługuje, w całości albo części, w formie pieniężnej lub w formie ekwiwalentu
        środków pieniężnych na rzecz jednostki składowej w okresie 4 lat podatkowych
        liczonych od dnia, w którym taka jednostka nabyła prawo do tej ulgi.
        Kwalifikowana zwrotna ulga nie obejmuje wyłączonego przypisanego podatku lub
        kwalifikowanego przypisanego podatku, o których mowa odpowiednio w art. 79
        ust. 2 i 3, które podlegają zwrotowi lub zaliczeniu na poczet innych zobowiązań
        podatkowych.
      2. Przez niekwalifikowaną zwrotną ulgę rozumie się ulgę podatkową polegającą na
        zwrocie lub odliczeniu, w całości albo części, podatku dochodowego, w tym w
        kwocie przewyższającej taki podatek, niespełniającą warunków kwalifikowanej
        zwrotnej ulgi.
    Definicja odpowiednio kwalifikowanej zwrotnej ulgi i niekwalifikowanej zwrotnej ulgi,
    przyjęta dla potrzeb niniejszej ustawy, stanowi implementację art. 3 pkt 38 i pkt 39
    dyrektywy Rady (UE) 2022/2523 z dnia 15 grudnia 2022 r. w sprawie zapewnienia
    globalnego minimalnego poziomu opodatkowania międzynarodowych grup
    przedsiębiorstw oraz dużych grup krajowych w Unii (Dz. Urz. UE. L 2022 Nr 328, str. 1).
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że kwalifikowaną zwrotną ulgą podatkową jest
    ulga polegająca na pełnym lub częściowym zwrocie (odliczeniu) na rzecz jednostki
    składowej podatku dochodowego, w tym w formie kwoty przewyższającej taki podatek,
    jeżeli zwrot (odliczenie) podatku przysługuje w całości lub w części w formie pieniężnej lub
    ekwiwalentu środków pieniężnych i następuje w okresie czterech lat od daty nabycia przez
    tę jednostkę prawa do takiej ulgi.
    Zgodnie z brzmieniem przepisu, aby określona ulga podatkowa spełniała warunki uznania
    za „kwalifikowaną zwrotną ulgę”, musi podlegać zwrotowi (odliczeniu) w ciągu 4 lat od
    dnia, w którym dana jednostka nabyła prawo do tej ulgi. Z kolei zwrotny charakter takiej
    ulgi oznacza, że jej niewykorzystana kwota jest płatna w formie pieniężnej lub
    ekwiwalentu środków pieniężnych.
    Jak wskazuje m.in. motyw 24 dyrektywy opisanej wyżej:
      Wdrażając niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny wykorzystać
      modelowe zasady OECD oraz wyjaśnienia i przykłady z dokumentu pt. „Wyzwania
      podatkowe wynikające z cyfryzacji gospodarki – modelowe globalne zasady
      przeciwdziałania erozji podstawy opodatkowania (filar drugi)”, zawarte w
      komentarzu OECD do zasad GloBE w ramach filaru drugiego, a także ramy
      wdrażania GloBE, łącznie z ich zasadami „bezpiecznej przystani”, jako źródło ilustracji
      lub interpretacji w celu zapewnienia spójności stosowania we wszystkich państwach
      członkowskich w zakresie, w jakim są te źródła zgodne z przepisami niniejszej
      dyrektywy i z prawem Unii. Takie zasady „bezpiecznej przystani” powinny mieć
      znaczenie z punktu widzenia grup MNE oraz dużych grup krajowych.

    Oznacza to, że dyrektywa wprowadzająca globalny minimalny poziom opodatkowania
    nakazuje stosowanie właściwych dokumentów OECD przy wykładni przepisów tej
    dyrektywy oraz wymaga, aby państwa członkowskie Unii Europejskiej implementowały
    system globalnego minimalnego opodatkowania zgodnie z tymi dokumentami.
    Tematykę objętą zakresem wniosku o opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego
    porusza komentarz opracowany przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju
    (OECD) w ramach prac mających na celu doprecyzowanie i wyjaśnienie stosowania Zasad
    GloBE. Zgodnie z opublikowaną 9 maja 2025 r. przez OECD skonsolidowaną wersją
    komentarza pt.: „Tax Challenges Arising from the Digitalisation of the Economy –
    Consolidated Commentary to the Global Anti-Base Erosion Model Rules (2025)”
    (https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/publications/reports/2025/05/tax-
    challenges-arising-from-the-digitalisation-of-the-economy-consolidated-commentary-to-
    the-global-anti-base-erosion-model-rules-2025_be9651c2/a551b351-en.pdf), dalej jako:
    „komentarz OECD”:
      135. In order to be treated as a Qualified Refundable Tax Credit under the GloBE
      Rules, the tax credit regime must be designed in a way so that a credit becomes
      refundable within four years from when the conditions under the laws of the
      jurisdiction granting the credit are met. Refundable means that the amount of the
      credit that has not been applied already to reduce Covered Taxes is either payable as
      cash or cash equivalent. (...)
      136. (...)The assessment of whether a credit is refundable in the sense contemplated
      by the GloBE Rules must be made based on the conditions under which the credit is
      granted and on the information that was available at the time the credit was
      introduced into domestic law. This analysis is based on a qualitative assessment of
      the tax credit regime as a whole, and not on a taxpayer specific basis, however it
      should take into account circumstances under which the credit is made available. (...)
      137. The determination of whether a credit is refundable within four years is made at
      the time the conditions for granting the credit are met based on the law of the
      jurisdiction that granted the credit. Thus, in a situation where the Constituent Entity
      has incurred no tax or other liability to a government in the jurisdiction that granted
      the credit, a credit must be payable in cash or cash equivalents within four years
      from when the relevant conditions for granting the credit are met in order to be a
      Qualified Refundable Tax Credit. Where the tax credit regime under the laws of a
      jurisdiction provides for a partial refund such that only a fixed percentage or portion
      of the credit is refundable, the refundable portion of the credit can be treated as a
      Qualified Refundable Tax Credit provided that portion will become refundable within
      four years from when the conditions for granting the credit under the laws of the
      jurisdiction granting the credit are met.
    Ustalenie, czy ulga podlega zwrotowi (odliczeniu) w ciągu 4 lat, dokonuje się w momencie
    spełnienia warunków jej udzielenia na podstawie prawa danej jurysdykcji. W związku z
    tym w sytuacji, gdy jednostka składowa nie posiada żadnych zobowiązań podatkowych ani
    innych zobowiązań wobec jurysdykcji, która udzieliła ulgi, jej zwrot (odliczenie) musi być
    dokonany w formie pieniężnej lub ekwiwalentu środków pieniężnych w ciągu 4 lat od
    spełnienia odpowiednich wymogów ustawowych uprawniających do takiej ulgi. W
    przypadku, gdy system danej jurysdykcji przewiduje wyłącznie częściowy zwrot lub
    odliczenie ulgi we wskazanym okresie, dana ulga może być traktowana jako kwalifikowana
    zwrotna ulga tylko w zakresie tego częściowego zwrotu lub odliczenia.
    Jeśli zatem dana ulga jest dostępna wyłącznie w formie zmniejszenia wysokości podatków
    kwalifikowanych, tj. nie może zostać zwrócona w formie pieniężnej lub ekwiwalentu
    środków pieniężnych ani zaliczona na poczet innego podatku, nie jest traktowana jako
    podlegająca zwrotowi lub odliczeniu dla celów stosowania omawianej definicji. Jeżeli
    system danej jurysdykcji przewiduje możliwość wyboru przez podatnika otrzymania
    zwrotu lub odliczenia ulgi, ulgę taką uznaje się za kwalifikowaną zwrotną ulgę, w zakresie

    w jakim system prawny tej jurysdykcji dopuszcza możliwość jej zwrócenia (odliczenia),
    niezależnie od tego, czy dany podmiot faktycznie skorzysta z takiej możliwości.
    Zgodnie z paragrafem 136 komentarza OECD, analiza charakteru ulgi opiera się zatem na
    jakościowej ocenie całego systemu ulg podatkowych, a nie na sytuacji jednostkowej
    konkretnego podatnika.
    Jak wskazano powyżej, warunkiem uznania ulgi za kwalifikowaną zwrotną ulgę, jest
    możliwość jej zwrotu (odliczenia) w terminie 4 lat od spełnienia odpowiednich wymogów
    ustawowych uprawniających do takiej ulgi. Wskazany termin zwrotu (odliczenia) ulgi
    powinien wynikać z przepisów uprawniających do ulgi. Jeżeli dana ulga podlega zwrotowi
    lub odliczeniu w okresie dłuższym niż 4 lata podatkowe liczonym od dnia nabycia prawa
    do ulgi – nie wypełnia definicji kwalifikowanej zwrotnej ulgi wskazanej w art. 64 ust. 3
    ustawy.
    Jak wskazano powyżej przedmiotem wątpliwości Zainteresowanego jest kwestia ustalenia,
    czy ulga, o której mowa w art. 18d ustawy CIT, stanowi kwalifikowaną zwrotną ulgę, o
    której mowa w art. 64 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 18d ust. 1 i 8 ustawy CIT:
      1. Podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza
        od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania
        przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej
        „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym
        przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż
        przychody z zysków kapitałowych.
      8. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty
        kwalifikowane. W przypadku gdy podatnik poniósł za rok podatkowy stratę albo
        wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń,
        odliczenia – odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części – dokonuje się w
        zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych następujących
        bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z
        odliczenia. Dokonując odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim, uwzględnia się
        kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1.
    Z powołanych przepisów wynika, że ulga na działalność badawczo-rozwojową polega na
    możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania, ustalonej na gruncie ustawy CIT,
    kosztów podatkowych, które zostały poniesione przez podatnika na działalność badawczo-
    rozwojową. Wydatki te określane są w ustawie CIT jako koszty kwalifikowane.
    Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty dochodu uzyskanego
    przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Odliczenia
    dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty kwalifikowane.
    W przypadku jednak, gdy podatnik poniósł za rok podatkowy stratę albo wielkość
    dochodu podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia –
    odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części – dokonuje się w zeznaniach za
    kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych następujących bezpośrednio po roku,
    w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z odliczenia. Nieodliczona we
    wskazanym okresie kwota wydatków na działalność badawczo-rozwojową pozostaje
    nierozliczona w ramach przedmiotowej ulgi.
    Z kolei zgodnie z art. 18da ust. 1 i 2 ustawy CIT:
      1. Podatnikowi, który w roku rozpoczęcia prowadzenia działalności poniósł stratę albo
        osiągnął dochód niższy od kwoty przysługującego za ten rok odliczenia
        określonego w art. 18d ust. 1, przysługuje kwota odpowiadająca iloczynowi
        nieodliczonego na podstawie art. 18d ust. 1 odliczenia i stawki podatku określonej
        w art. 19 ust. 1 obowiązującej tego podatnika w danym roku podatkowym.

      2. Przepis ust. 1 stosuje się również w roku podatkowym następującym bezpośrednio
        po roku rozpoczęcia działalności, jeżeli w tym roku podatnik, o którym mowa w
        ust. 1, jest mikroprzedsiębiorcą, małym lub średnim przedsiębiorcą w rozumieniu
        przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.
    Jak stanowi art. 18db ust. 1-4 ustawy CIT:
      1. Podatnik będący płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, uzyskujący
        przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych, który poniósł za rok
        podatkowy stratę albo osiągnął dochód niższy od kwoty przysługującego w roku
        podatkowym odliczenia na podstawie art. 18d, może pomniejszyć kwotę
        podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek
        dochodowy oraz zryczałtowanego podatku dochodowego wskazanych w ust. 2 o
        iloczyn kwoty nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w
        danym roku podatkowym.
      2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie do zaliczek na podatek dochodowy i
        zryczałtowanego podatku dochodowego, o których mowa w art. 32 oraz art. 41
        ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
        fizycznych, pobranych od dochodów (przychodów) osób fizycznych, z tytułu:
      1) stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku
        pracy oraz wypłacanego przez podatnika zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia
        społecznego;
      2) wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło;
      3) praw autorskich.
      3. Przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 2, rozumie się osoby fizyczne
        bezpośrednio zaangażowane w działalność badawczo-rozwojową, których czas:
      1) pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w
        ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
      2) przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej
        na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający
        w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%.
      4. Uprawnienie do pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1, przysługuje począwszy od
        miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył
        zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, do końca roku podatkowego, w którym
        zostało złożone to zeznanie.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów, podatnikowi, który poniósł stratę albo
    osiągnął dochód niższy od kwoty przysługującego za dany rok odliczenia określonego w
    art. 18d ust. 1 ustawy CIT przysługuje:
      · w przypadku podatnika rozpoczynającego działalność, w roku rozpoczęcia
        prowadzenia działalności, albo w roku podatkowym następującym bezpośrednio po
        roku rozpoczęcia działalności, jeżeli w tym roku podatnik jest mikroprzedsiębiorcą,
        małym lub średnim przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca
        2018 r. – Prawo przedsiębiorców – kwota odpowiadająca iloczynowi nieodliczonego
        na podstawie art. 18d ust. 1 odliczenia i stawki podatku określonej w art. 19 ust. 1
        obowiązującej tego podatnika w danym roku podatkowym (art. 18da ust. 1 i 2
        ustawy CIT),
      · w przypadku podatnika będącego płatnikiem podatku dochodowego od osób
        fizycznych – pomniejszenie kwoty podlegających przekazaniu na rachunek urzędu
        skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku
        dochodowego o którym mowa w art. 18db ust. 2 ustawy CIT, o iloczyn kwoty
        nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym roku
        podatkowym (art. 18db ust. 1 ustawy CIT).

    Rozwiązania określone w art. 18da oraz 18db ustawy CIT są zatem mechanizmami
    komplementarnymi ulgi badawczo-rozwojowej i stanowią dostępne sposoby rozliczenia
    nadwyżki nierozliczonych kosztów poniesionych na działalność badawczo-rozwojową.
    Z powołanego art. 18d ust. 8 ustawy CIT wynika, że ustawodawca umożliwił dokonanie
    odliczenia w ramach ulgi badawczo-rozwojowej kosztów kwalifikowanych w roku ich
    poniesienia oraz w okresie sześciu następujących po sobie lat podatkowych liczonych
    bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z
    odliczenia.
    Natomiast jak już wskazano w myśl art. 64 ust. 3 ustawy, przez kwalifikowaną zwrotną
    ulgę rozumie się ulgę podatkową polegającą na zwrocie lub odliczeniu, w całości lub w
    części, w formie pieniężnej lub ekwiwalentu środków pieniężnych, w ciągu 4 lat od
    spełnienia odpowiednich wymogów ustawowych do niej uprawniających. Powyższego
    warunku dotyczącego terminu zwrotu lub odliczenia ulgi nie spełnia ulga, o której mowa w
    art. 18d ustawy CIT.
    Przysługujące prawo do odliczenia w ramach ulgi badawczo-rozwojowej jest rozwiązaniem
    systemowym. Termin korzystania z ulgi, o którym mowa w art. 18d ustawy CIT, wynika z
    przepisu art. 18d ust. 8 ustawy CIT. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy podatnik podatku
    dochodowego od osób prawnych dokona rozliczenia ulgi w krótszym okresie, niż
    umożliwia to przepis art. 18d ust. 8 ustawy CIT. Spełnienie warunków uznania za
    kwalifikowaną zwrotna ulgę należy rozpatrywać w świetle rozwiązań systemowych, tj.
    brzmienia przepisów regulujących ulgę na gruncie ustawy CIT, a nie w świetle
    zindywidualizowanej sytuacji konkretnego podatnika.
    Również regulacje przepisów art. 18da i 18db ustawy CIT, które pozwalają na uzyskanie
    zwrotu lub odliczenia w całości albo części, w formie pieniężnej lub w formie ekwiwalentu
    środków pieniężnych, nie wpływają na systemowo określony termin rozliczenia ulgi na
    działalność badawczo-rozwojową na gruncie art. 18d ustawy CIT. Sposób rozliczenia ulgi
    na podstawie art. 18da i 18db ustawy CIT nie daje gwarancji zwrotu ulgi w ciągu 4 lat.
    Podsumowując, ulga, o której mowa w art. 18d ustawy CIT, nie spełnia warunku
    dotyczącego terminu w jakim kwalifikowana zwrotna ulga podlega zwrotowi lub
    odliczeniu, a w konsekwencji nie stanowi kwalifikowanej zwrotnej ulgi, o której mowa w
    art. 64 ust. 3 ustawy.
    Wobec powyższego, stanowisko Zainteresowanego należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Opinia w sprawie opodatkowania wyrównawczego dotyczy przedstawionych we wniosku
    czynności i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania opinii.
    Ważność opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego
    · Niniejsza opinia jest ważna przez 5 lat od dnia jej wydania (art. 14w ustawy z dnia 29
      sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm., zwanej
      dalej: „Ordynacją podatkową”).
    · Zgodnie z art. 14ze Ordynacji podatkowej:
      Opinia w sprawie opodatkowania wyrównawczego wygasa z mocy prawa w
      przypadku zmiany przepisów prawa dotyczących opodatkowania wyrównawczego
      zastosowanych w opinii, w zakresie, w jakim opinia staje się niezgodna z tymi
      przepisami. Wygaśnięcie opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego
      następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi ta opinia stała się niezgodna.
    Pouczenie o funkcji ochronnej opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego

    · Funkcję ochronną opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego określają przepisy
    art. 14zj-14zl Ordynacji podatkowej. Opinia w sprawie opodatkowania wyrównawczego
    będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja zainteresowanego będzie zgodna
    (tożsama) z opisem czynności i zainteresowany zastosuje się do tej opinii.
    · Zgodnie z art. 14zm § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14zj-14zl nie stosuje się, jeżeli czynności będące przedmiotem opinii
      w sprawie opodatkowania wyrównawczego stanowią element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · W myśl art. 14zm § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14zj-14zl nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1 jest skutkiem zastosowania się do interpretacji
      ogólnej lub objaśnień podatkowych.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na opinię
    Na niniejszą opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego przysługuje prawo
    wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania
    opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z
    późn. zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art.
    54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia opinii w sprawie
    opodatkowania wyrównawczego (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego może opierać się wyłącznie
    na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub
    niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany
    zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
    Podstawa prawna dla wydania opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego
    Podstawą prawną dla wydania tej opinii jest art. 13 § 2a pkt 1a oraz art. 14t § 1 Ordynacji
    podatkowej.