Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.606.2025.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Opodatkowanie aportu do Spółki sieci wodociągowych z
przyłączami i ujęć wody, zwolnienie tej transakcji z
opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o
VAT.
Słowa kluczowe: aport
czynności-czynności opodatkowane
gmina
sieć-sieć wodno-kanalizacyjna
wodociągi
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy:
        braku wyłączenia z opodatkowania VAT transakcji aportu do Spółki sieci
        wodociągowych z przyłączami i ujęć wody,
        zwolnienia ww. transakcji z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw.
        z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r.,
    poz. 1153 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym), Gmina jest wyposażona w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina wykonuje
    zadania własne samodzielnie lub przez powołane gminne jednostki organizacyjne.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, zadania własne Gminy
    obejmują m.in. sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę. W ramach realizacji
    powierzonych Gminie zadań, sukcesywnie rozbudowuje ona posiadaną infrastrukturę
    wodociągową.
    W tym zakresie Gmina w przeszłości poniosła wydatki inwestycyjne w szczególności na
    następujące elementy infrastruktury wodociągowej:
    1) sieć wodociągową z przyłączami - wodociąg grupowy (...) - z ujęcia wody w A;
    2) sieć wodociągową z przyłączami - wodociąg grupowy (...) - z ujęcia wody w B;
      (dalej infrastruktura z pkt 1 i 2 łącznie będzie nazywana Infrastrukturą A);
    3) ujęcie wody w miejscowości A.;
    4) ujęcie wody w miejscowości B.;
      (dalej infrastruktura z pkt 3 i 4 łącznie będzie nazywana Infrastrukturą B).
    Infrastruktura A została wybudowana w latach 90. XX wieku, natomiast Infrastruktura B
    została wybudowana ok. 1980 r.
    Infrastruktura A oraz B stanowi budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca
    1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.). Zgodnie z
    rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji
    Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, dalej: PKOB), sieci wodociągowe oraz
    ujęcia wody zostały sklasyfikowane w grupowaniach:

        2212 jako rurociągi przesyłowe do transportu wody i ścieków (klasa ta obejmuje m.
        in. stacje ujęć wody),
        2222 jako rurociągi sieci wodociągowej rozdzielczej.
    Budowle powstałe w związku z realizacją Infrastruktury A i B stanowią środki trwałe Gminy
    podlegające amortyzacji, których wartość początkowa przekracza 15 000 zł.
    Gmina pragnie wskazać, że po oddaniu ww. Infrastruktury A i B do użytkowania nie
    poniosła żadnych innych nakładów stanowiących wydatki na ich ulepszenie w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym.
    Jednocześnie, Gmina pragnie wskazać, że w 2023 r. Spółka Sp. z o.o. (dalej: Spółka)
    przeprowadziła remont Infrastruktury B - w tym zakresie nie doszło do rozliczenia
    nakładów pomiędzy Spółką a Gminą. Ponadto, Spółka posiada odrębne dokumenty
    księgowe przyjęcia środka trwałego (OT), obejmujące nakłady poniesione na
    Infrastrukturę B. W konsekwencji, wydatki poniesione pierwotnie przez Gminę na
    wytworzenie Infrastruktury B stanowią odrębne środki trwałe od nakładów poniesionych
    przez Spółkę na późniejszą modernizację Infrastruktury B (remont). W odniesieniu do
    Infrastruktury A Spółka nie ponosiła żadnych nakładów na jej ulepszenie.
    Spółka jest zorganizowana w formie komunalnej spółki prawa handlowego, z wyłącznym
    (100%) udziałem Gminy w kapitale zakładowym. Przedmiotem działalności Spółki jest
    między innymi organizacja gospodarki wodociągowej na terenie Gminy, w szczególności
    poprzez świadczenie usług dostarczania wody. Spółka z uwagi na posiadaną osobowość
    prawną stanowi na gruncie VAT odrębnego od Gminy podatnika VAT.
    Przyjęty obecnie na terenie Gminy sposób prowadzenia gospodarki wodociągowej
    znajduje swoje uzasadnienie w posiadanych przez Spółkę zasobach organizacyjnych,
    kadrowych i technicznych, których Gmina nie posiada, a które są niezbędne, aby zapewnić
    odpowiedni poziom świadczonych na terenie Gminy usług w zakresie dostarczania wody.
    Współpraca ze Spółką pozwala zatem Gminie na zapewnienie wysokiej efektywności
    wykorzystania infrastruktury wodociągowej, stałe podnoszenie jakości świadczonych usług
    (w tym np. zwiększenie dostępności usług dostawy wody) oraz racjonalizację kosztów i
    korzyści o charakterze organizacyjnym.
    W związku z powyższym, z uwagi na pełnioną przez Spółkę funkcję dostawcy usług w
    zakresie dostarczania wody do mieszkańców, przedsiębiorców i instytucji na terenie
    Gminy, to Spółka rozlicza VAT należny związany ze świadczeniem ww. usług.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej model prowadzenia gospodarki wodociągowej
    na terenie Gminy, Wnioskodawca zamierza dokonać aportu do Spółki ww. środków
    trwałych (tj. Infrastruktury A i B).
    Na tę chwilę, Infrastruktura A i B - co do zasady - jest nieodpłatnie udostępniana Spółce, a
    Gmina za udostępnianie ww. infrastruktury nie pobiera opłat od Spółki.
    Aktualnie Gmina podejmuje czynności zmierzające do dokonania aportu Infrastruktury A
    oraz B na rzecz Spółki. W tym zakresie, zamiarem Gminy jest przeprowadzenie opisywanej
    czynności w najbliższej przyszłości, jednak ze względów organizacyjnych obecnie Gmina
    nie jest w stanie określić konkretnej daty.
    W efekcie planowanej czynności aportu środków trwałych wchodzących w skład
    Infrastruktury A i B Spółka stanie się właścicielem przedmiotowej infrastruktury, która
    będzie służyła Spółce do prowadzenia działalności w zakresie zaopatrzenia w wodę.
    Odpowiednie postanowienia określające wynagrodzenie Gminy zostaną uwzględnione w
    sporządzonej w związku z planowanym aportem dokumentacji aportowej. Gmina planuje
    przy tym dokonać aportu do Spółki składników majątkowych (materialnych) wchodzących
    w skład Infrastruktury A i B w zamian za udziały w kapitale zakładowym Spółki.

    W tym miejscu należy zaznaczyć, że w ramach planowanego aportu na Spółkę zostanie
    przeniesiona jedynie własność Infrastruktury A i B. Planowana transakcja wniesienia
    aportu nie obejmie zatem przeniesienia żadnych należności Gminy, rachunków
    bankowych ani środków pieniężnych zdeponowanych na rachunkach Gminy. Spółka nie
    przejmie również żadnych zobowiązań Gminy (w szczególności zobowiązań z tytułu
    pożyczek lub kredytów) i nie dojdzie do przeniesienia umów o pracę osób zatrudnionych
    w Gminie (tj. nie dojdzie do przeniesienia zakładu pracy). Powyższe wynika z tego, iż
    Infrastruktura stanowi wyłącznie jeden z elementów całości infrastruktury wodociągowej
    występującej na terenie Gminy.
    Gmina podkreśla, że przedmiot aportu na moment wniesienia go do Spółki nie będzie
    wyodrębniony na płaszczyźnie:
        organizacyjnej - przejawem tego będzie brak statutu, regulaminu lub innego aktu o
        podobnym charakterze, który ten przedmiot by wyodrębniał;
        finansowej - planowana transakcja wniesienia aportu nie obejmie przeniesienia
        należności Gminy, jak również przeniesienia rachunków bankowych oraz środków
        pieniężnych zdeponowanych na rachunkach Gminy, ponadto Spółka nie przejmie
        również zobowiązań Gminy (w szczególności zobowiązań z tytułu pożyczek lub
        kredytów);
        funkcjonalnej - w ramach planowanego aportu nie dojdzie do przeniesienia umów
        o pracę osób zatrudnionych w Gminie (tj. nie dojdzie do przeniesienia zakładu
        pracy).
    Jak wskazano wcześniej, Gmina nie prowadzi samodzielnie działalności gospodarczej w
    zakresie zaopatrzenia w wodę. Robi to powołana przez Gminę Spółka, realizując tym
    samym zadania własne Gminy. Spółka, korzystając nieodpłatnie z Infrastruktury A i B
    (Gmina nieodpłatnie użyczyła przedmiotowy majątek Spółce) wykorzystuje ją do
    prowadzenia własnej działalności gospodarczej. W drodze aportu, którego dotyczy
    wniosek, przedmiotowy majątek w postaci Infrastruktury A i B zostanie przekazany Spółce
    na własność i dalej będzie przez Spółkę wykorzystywany do działalności gospodarczej
    realizowanej przez Spółkę.
    Gmina pragnie zaznaczyć, że przedmiotem wniosku jest wyłącznie potwierdzenie sposobu
    traktowania ww. aportu dla potrzeb VAT.
    Pytania
    1) Czy wniesienie aportem Infrastruktury A i B do Spółki będzie stanowić wyłączoną z
      opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT transakcję zbycia
      przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa?
    2) Czy wniesienie aportem Infrastruktury A do Spółki będzie stanowiło działalność
      gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze
      zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?
    3) Czy wniesienie aportem Infrastruktury B do Spółki będzie stanowiło działalność
      gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze
      zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Wniesienie aportem Infrastruktury A i B do Spółki nie będzie stanowić wyłączonej z
      opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT transakcji zbycia
      przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a w rezultacie będzie
      stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.

    2) Wniesienie aportem Infrastruktury A do Spółki będzie stanowiło działalność
      gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze
      zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    3) Wniesienie aportem Infrastruktury B do Spółki będzie stanowiło działalność
      gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze
      zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska
    Ad 1.
    Planowane wniesienie aportem Infrastruktury A i B do Spółki stanowić będzie czynność
    cywilnoprawną (patrz: Decyzja Izby Skarbowej w Rzeszowie w sprawie interpretacji prawa
    podatkowego z dnia 16 marca 2006 r., sygn. IS.I/2-4361/4/06: „Należy bowiem zauważyć, iż
    sama czynność wniesienia aportu jest czynnością czysto techniczną i następuje w
    konsekwencji zawarcia (lub zmiany) umowy spółki)”. W rezultacie, Gmina działać będzie w
    przypadku tej czynności jako podatnik VAT na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.
    Transakcja wniesienia Infrastruktury A i B do Spółki nie powinna być w ocenie Gminy
    uznana przy tym za czynność niepodlegającą opodatkowaniu VAT na mocy art. 6 pkt 1
    ustawy o VAT. Przepis ten przewiduje, że z zakresu opodatkowania VAT wyłączone są
    transakcje zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Zgodnie z art. 55[1]
    Kodeksu cywilnego, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników
    niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:
    1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;
    4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    5) koncesje, licencje i zezwolenia;
    6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    8) tajemnice przedsiębiorstwa;
    9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Co prawda ww. pojęcie nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT, niemniej, skoro
    ustawodawca zdefiniował dane pojęcie w systemie prawnym (tutaj: Kodeksie cywilnym) to
    nie ma podstaw do tego, aby odrzucać istniejącą definicję i tworzyć nową.
    Natomiast pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa zostało zdefiniowane
    bezpośrednio w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, zgodnie z którym zorganizowana część
    przedsiębiorstwa to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
    przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Zdaniem Gminy, składniki majątkowe, które będą przedmiotem aportu nie będą stanowić
    ani przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przedmiotem aportu
    będzie jedynie Infrastruktura A i B w postaci wybranych odcinków sieci wodociągowej,
    ujęć wody oraz związanych z nimi urządzeń. Jak zaznaczono w opisie zdarzenia przyszłego,
    planowana transakcja wniesienia aportu nie obejmie przeniesienia należności Gminy, jak

    również przeniesienia rachunków bankowych oraz środków pieniężnych zdeponowanych
    na rachunkach Gminy. Spółka nie przejmie również zobowiązań Gminy (w szczególności
    zobowiązań z tytułu pożyczek lub kredytów). W ramach aportu nie dojdzie równocześnie
    do przeniesienia umów o pracę osób zatrudnionych w Gminie (tj. nie dojdzie do
    przeniesienia zakładu pracy). Mając na uwadze powyższe należy również zauważyć, że
    Infrastruktura A i B stanowi wyłącznie jeden z elementów całości infrastruktury
    wodociągowej na terenie Gminy.
    Tym samym nie można uznać, że wnoszona przez Gminę aportem Infrastruktura A i B
    będzie stanowić przedsiębiorstwo - Gmina w ramach aportu przeniesie wyłącznie
    określone składniki majątkowe, którym nie będą towarzyszyć żadne inne elementy
    wymienione w art. 55[1] Kodeksu cywilnego.
    Przedmiotem aportu nie będzie też zorganizowana część przedsiębiorstwa, gdyż
    Infrastruktura A oraz B nie będzie organizacyjnie i finansowo wyodrębnionym w
    istniejącym przedsiębiorstwie zespołem składników materialnych i niematerialnych, nie
    obejmuje zobowiązań i nie mogłaby w ocenie Gminy stanowić niezależnego
    przedsiębiorstwa samodzielnie realizującego zadania gospodarcze, w tym przypadku z
    zakresu działalności wodociągowej.
    Czynność aportu stanowić będzie zatem podlegającą VAT odpłatną dostawę towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W jej przypadku dojdzie do przeniesienia na
    Spółkę prawa do rozporządzania Infrastrukturą A oraz B jak właściciel, w zamian za
    uzyskane przez Gminę wynagrodzenie w postaci udziałów w Spółce.
    Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych,
    przykładowo w:
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z
        dnia 13 października 2023 r., 0112-KDIL1-3.4012.395.2023.2.AKS, gdzie stwierdzono:
    „Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego - w zależności od tego
    co jest jego przedmiotem - spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni
    związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów. W sytuacji zatem, gdy
    przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i gdy czynność ta
    prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel,
    mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy”;
        interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. 0111-KDIB3-
        2.4012.577.2022.2.MD, w której wskazano, iż:
    „Wnosząc do Spółki aport w postaci Infrastruktury powstałej w ramach realizacji
    Inwestycji wraz z nakładami, nie będą Państwo działać w roli organu władzy publicznej,
    lecz w charakterze podatnika podatku od towarów. Czynność ta będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dostawa towaru dokonywana za
    wynagrodzeniem (w formie wyrażonych pieniężnie udziałów oraz środków pieniężnych)
    zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy”.
    Uwzględniając przedstawione powyżej uwagi, należy stwierdzić, że wniesienie aportem
    Infrastruktury A i B do Spółki nie będzie stanowiło zbycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a tym samym w niniejszej sprawie nie znajdzie
    zastosowania art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.
    Ad 2.

    Zgodnie z wyjaśnieniami Gminy przedstawionymi w odpowiedzi na pytanie nr 1,
    planowana przez Gminę czynność wniesienia aportem Infrastruktury A do Spółki stanowić
    będzie na gruncie VAT podlegającą opodatkowaniu odpłatną dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje jednak, czy do
    przedmiotowej transakcji powinno znaleźć zastosowanie zwolnienie z VAT przewidziane w
    art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Definicja pojęcia pierwszego zasiedlenia została przy tym zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy o
    VAT, który stanowi, iż przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania
    pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
    budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z treści powołanych przepisów wynika zatem, iż:
        w sytuacji, w której dostawa budynków, budowli lub ich części, w tym ich aport,
        będzie miała miejsce w okresie równym bądź późniejszym niż 2 lata od pierwszego
        zasiedlenia, zwolnienie z VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT,
        znajdzie zastosowanie;
        pierwsze zasiedlenie powinno być rozumiane możliwie szeroko, a więc jako
        rozpoczęcie użytkowania budynku, budowli lub ich części, bez względu na
        okoliczność czy użytkownikiem tego obiektu stanie się nabywca, użytkownik czy też
        sam podmiot, który doprowadził do powstania tego obiektu.
    Jak wskazała Gmina, Infrastruktura A została przez nią wytworzona we własnym zakresie i
    oddana do użytkowania na potrzeby własne bezpośrednio po zakończeniu jej budowy, a
    więc w latach 90. XX wieku. W konsekwencji, w ocenie Gminy pierwsze zasiedlenie
    omawianej Infrastruktury A, zgodnie z przytoczonym powyżej rozumieniem pojęcia
    pierwszego zasiedlenia, miało miejsce już w latach 90. XX wieku, tj. z momentem oddania
    Infrastruktury A do użytkowania. Tym samym, zdaniem Gminy, pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a momentem dostawy Infrastruktury A na rzecz Spółki (w ramach
    planowanej transakcji aportu) upłynie okres dłuższy niż 2 lata.
    Ponadto, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Gmina nie ponosiła wydatków na
    przebudowę lub ulepszenie Infrastruktury A, które stanowiłyby co najmniej 30% jej
    wartości początkowej - tj. nie doszło / nie dojdzie w tym zakresie do istotnych zmian
    przeprowadzonych w celu zmiany wykorzystania Infrastruktury A lub w celu znaczącej
    zmiany warunków jej zasiedlenia.
    Tym samym, warunki niezbędne do zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT na planowanej czynności aportu Infrastruktury A należy uznać
    za spełnione.
    Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdzają wydawane przez DKIS interpretacje
    indywidualne. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn.
    0114-KDIP4-1.4012.183.2025.2.AM, DKIS wskazał, że:

    „(...) sieć wodociągowa została wybudowana przez osobę fizyczną, która następnie w
    2022 r. przekazała ten majątek Państwu odpłatnie, na podstawie zawartej umowy
    cywilnoprawnej. Z uwagi na status zbywcy, nie otrzymali Państwo faktury. Nie dokonali
    Państwo odliczenia podatku VAT od wydatków na wytworzenie tej Infrastruktury.
    Majątek ten został następnie nieodpłatnie udostępniony Spółce. Spółka z kolei
    wykorzystuje ten majątek w prowadzeniu własnej działalności związanej z gospodarką
    wodną. Planują Państwo dokonać aportu majątku A w 2025 r. Zatem przed dokonaniem
    aportu budowli - wodociągu w miejscowości 1, doszło już do pierwszego zasiedlenia w
    rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, ponieważ wodociąg został oddany do użytkowania.
    Pomiędzy oddaniem wodociągu do użytkowania po jego nabyciu, a wniesieniem go
    aportem do Spółki upłynie okres dłuższy niż dwa lata, ponieważ nabyli Państwo ten
    majątek w 2022 r., a aport jest zaplanowany w 2025 r. Zatem transakcja aportu
    wodociągu do Spółki, tj. majątku A będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy”.
    Analogicznie, w interpretacji indywidualnej z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    3.4012.403.2024.2.KAK, DKIS wskazał, że:
    „Przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość zabudowana budynkiem oraz budowlami,
    w stosunku do których pierwsze zasiedlenie miało miejsce w 2010 r. Nie ponieśliście
    Państwo wydatków na ulepszenie budynku i budowli wchodzących w skład
    nieruchomości. (...) Podsumowując sprzedaż nieruchomości (...) będzie korzystać ze
    zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy”.
    Mając na uwadze powyższe, planowana przez Gminę transakcja aportu Infrastruktury A
    stanowić będzie dla celów VAT transakcję korzystającą ze zwolnienia z opodatkowania VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Ad 3.
    Również zgodnie z wyjaśnieniami Gminy przedstawionymi w odpowiedzi na pytanie nr 1,
    planowana przez Gminę czynność wniesienia aportem Infrastruktury B do Spółki stanowić
    będzie na gruncie VAT podlegającą opodatkowaniu odpłatną dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Analogicznie jak w przypadku Infrastruktury A, kwestią
    do rozstrzygnięcia pozostaje jednak, czy do przedmiotowej transakcji powinno znaleźć
    zastosowanie zwolnienie z VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Definicja pojęcia pierwszego zasiedlenia została przy tym zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy o
    VAT, który stanowi, iż przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania
    pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
    budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z treści powołanych przepisów wynika zatem, iż:
        w sytuacji, w której dostawa budynków, budowli lub ich części, w tym ich aport,
        będzie miała miejsce w okresie równym bądź późniejszym niż 2 lata od pierwszego
        zasiedlenia, zwolnienie z VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT,
        znajdzie zastosowanie;

        pierwsze zasiedlenie powinno być rozumiane możliwie szeroko, a więc jako
        rozpoczęcie użytkowania budynku, budowli lub ich części, bez względu na
        okoliczność czy użytkownikiem tego obiektu stanie się nabywca, użytkownik czy też
        sam podmiot, który doprowadził do powstania tego obiektu.
    Jak wskazała Gmina, Infrastruktura B została przez nią wytworzona we własnym zakresie i
    oddana do użytkowania na potrzeby własne bezpośrednio po zakończeniu jej budowy, a
    więc ok. 1980 r. W konsekwencji, w ocenie Gminy pierwsze zasiedlenie omawianej
    Infrastruktury B, zgodnie z przytoczonym powyżej rozumieniem pojęcia pierwszego
    zasiedlenia, miało miejsce około ww. 1980 r., tj. z momentem oddania Infrastruktury B do
    użytkowania. Tym samym, zdaniem Gminy, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a
    momentem dostawy Infrastruktury B na rzecz Spółki (w ramach planowanej transakcji
    aportu) upłynie okres dłuższy niż 2 lata.
    Ponadto, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Gmina nie ponosiła wydatków na
    przebudowę lub ulepszenie Infrastruktury B, które stanowiłyby co najmniej 30% jej
    wartości początkowej - tj. nie doszło / nie dojdzie w tym zakresie do istotnych zmian
    przeprowadzonych w celu zmiany wykorzystania Infrastruktury B lub w celu znaczącej
    zmiany warunków jej zasiedlenia.
    Jednocześnie, jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, w 2023 r. Spółka
    przeprowadziła remont Infrastruktury B - w tym zakresie nie doszło do rozliczenia
    nakładów pomiędzy Spółką a Gminą. Spółka posiada odrębne dokumenty księgowe
    przyjęcia środka trwałego (OT) obejmujące nakłady poniesione przez nią na Infrastrukturę
    B. W konsekwencji, wydatki poniesione pierwotnie przez Gminę na wytworzenie
    Infrastruktury B stanowią odrębne środki trwałe od nakładów poniesionych przez Spółkę
    na późniejszą modernizację Infrastruktury B (remont).
    W świetle ukształtowanej linii interpretacyjnej DKIS w przypadku nakładów poniesionych
    przez inny podmiot na ulepszenie środka trwałego (tj. nakładów na obcy środek trwały) - w
    sytuacji, kiedy nie dojdzie do ich rozliczenia między stronami - nie mogą one stanowić
    wydatków na ulepszenie środka trwałego w myśl przepisów o podatku dochodowym. W
    konsekwencji, nawet w sytuacji, gdy ww. nakłady przekraczałyby 30% wartości
    początkowej środka trwałego, nie prowadzą one do ponownego pierwszego zasiedlenia w
    rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-
    3.4012.115.2021.2.PRM, DKIS wskazał, że:
    „(...) w przedstawionych okolicznościach sprawy wydatki poniesione przez najemcę, w
    tym również wydatki przekraczające 30% wartości początkowej nieruchomości - które
    zgodnie z umową zawartą pomiędzy stronami najmu nieruchomości nie zobowiązują
    Spółki do ich zwrotu na rzecz najemcy - nie mogą stanowić u Wnioskodawcy wydatków
    na ulepszenie środka trwałego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Nie
    mogą one zatem wpływać na ocenę pierwszego zasiedlenia obiektu w rozumieniu art. 2
    pkt 14 ustawy”.
    Tym samym - analogicznie jak w przypadku Infrastruktury A - warunki niezbędne do
    zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT do
    planowanej czynności aportu Infrastruktury B należy uznać za spełnione.
    Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdzają wydawane przez DKIS interpretacje
    indywidualne. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn.
    0114-KDIP4-1.4012.183.2025.2.AM, DKIS wskazał, że:
    „(...) sieć wodociągowa została wybudowana przez osobę fizyczną, która następnie w
    2022 r. przekazała ten majątek Państwu odpłatnie, na podstawie zawartej umowy
    cywilnoprawnej. Z uwagi na status zbywcy, nie otrzymali Państwo faktury. Nie dokonali
    Państwo odliczenia podatku VAT od wydatków na wytworzenie tej Infrastruktury.

    Majątek ten został następnie nieodpłatnie udostępniony Spółce. Spółka z kolei
    wykorzystuje ten majątek w prowadzeniu własnej działalności związanej z gospodarką
    wodną. Planują Państwo dokonać aportu majątku A w 2025 r. Zatem przed dokonaniem
    aportu budowli - wodociągu w miejscowości 1, doszło już do pierwszego zasiedlenia w
    rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, ponieważ wodociąg został oddany do użytkowania.
    Pomiędzy oddaniem wodociągu do użytkowania po jego nabyciu, a wniesieniem go
    aportem do Spółki upłynie okres dłuższy niż dwa lata, ponieważ nabyli Państwo ten
    majątek w 2022 r., a aport jest zaplanowany w 2025 r. Zatem transakcja aportu
    wodociągu do Spółki, tj. majątku A będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy”.
    Analogicznie, w interpretacji indywidualnej z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    3.4012.403.2024.2.KAK, DKIS wskazał, że:
    „Przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość zabudowana budynkiem oraz budowlami,
    w stosunku do których pierwsze zasiedlenie miało miejsce w 2010 r. Nie ponieśliście
    Państwo wydatków na ulepszenie budynku i budowli wchodzących w skład
    nieruchomości. (...) Podsumowując sprzedaż nieruchomości (...) będzie korzystać ze
    zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego. Stronami tego
    stosunku są:
        odbiorca (nabywca) usługi, oraz

        podmiot świadczący usługę.
    Świadczenie jest odpłatne, gdy istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a
    odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi wypłacane jest wynagrodzenie. Musi istnieć
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Oznacza to, że ze stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa,
    musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    O czynności dokonanej za wynagrodzeniem można mówić w sytuacji, gdy:
        istnieje ścisły związek pomiędzy wykonanymi czynnościami i wysokością
        otrzymanego wynagrodzenia, oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy
        podmiotami,
        wynagrodzenie może być wyrażone w pieniądzu,
        związek, o którym mowa powyżej, ma charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby
        można było powiedzieć, że odpłatność następuje za dane świadczenie.
    Jednocześnie przepisy art. 6 ustawy wyłączają określone czynności spod zakresu
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Termin „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak
    właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może
    nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji przedsiębiorstwa,
                                                    1zatem dla potrzeb przepisów podatkowych należy stosować definicję zawartą w art. 55
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.,
    dalej: Kodeks cywilny):
      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
      Obejmuje ono w szczególności:
        1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
          (nazwa przedsiębiorstwa);
        2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów
          i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
        3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości
          oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
          stosunków prawnych;
        4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;

        5) koncesje, licencje i zezwolenia;
        6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
        7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
        8) tajemnice przedsiębiorstwa;
        9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
        2Art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym. Najistotniejsze jest, czy przenoszony majątek stanowi na
    tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań
    gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu. Przedsiębiorstwo, w rozumieniu
    powyższego przepisu, powinno łączyć mienie w funkcjonalnie zorganizowane
    przedsięwzięcie gospodarcze.
    Przedsiębiorstwo jest nie tylko sumą składników materialnych i niematerialnych, lecz ich
    zorganizowanym zespołem. To oznacza, że składniki te powinny pozostawać ze sobą we
    wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie tylko o
    zbiorze pewnych elementów. Pojęcie zespół (a nie zbiór) zakłada istnienie pewnego
    poziomu powiązań organizacyjnych pomiędzy składnikami przedsiębiorstwa. Jak
    podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 stycznia 2017 r. (sygn. akt I FSK
    1969/16):
      „Czynnikiem „konstytuującym” przedsiębiorstwo lub jego część w znaczeniu
      przedmiotowym jest występowanie elementu organizacji oraz funkcjonalnego
      powiązania różnorodnych jego składników umożliwiających traktowanie
      przedsiębiorstwa, jako pewną całość (zespół)”.
    Art. 2 pkt 27e ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa -
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.
    Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem również
    stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że
    najistotniejsze dla tego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na
    tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań
    gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być

    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której
    przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa. Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku
    zakładu lub oddziału osoby prawnej.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość - obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona - obiektywnie oceniając - posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako
    samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić nabywcy
    podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Podsumowując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
        istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
        zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
        przedsiębiorstwie;
        składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
        zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
        realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Gdy którakolwiek z przesłanek nie zaistnieje, wówczas nie można uznać zespołu
    składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w rozumieniu art.
    2 pkt 27e ustawy.
    Ponadto, przy ocenie, czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy, uwzględnić należy następujące
    okoliczności:
        zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
        zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji
        oraz

        faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
        przedmiotem transakcji.
    Definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest
    definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1
    ustawy, który wyłącza z opodatkowania podatkiem od towarów i usług zbycie składników
    majątkowych i niemajątkowych uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w
    istniejącym przedsiębiorstwie, przeznaczonych do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, nie dotyczy natomiast zbycia poszczególnych składników majątkowych
    przedsiębiorstwa.
    Zakres powyższego wyłączenia zdefiniował w wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    W wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl, stwierdził, że
    celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że:
      „jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
      pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania
      całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to
      zasada ta ma zastosowanie - nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania
      do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu - do każdego
      wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając
      składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub
      część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą.
      Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego
      przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży
      zapasów”.
    TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być
    interpretowane w sposób jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i
    cel regulacji.
    W wyroku tym, dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE
    uznał, że celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie
    neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym
    zobowiązaniem podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku
    naliczonego. Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE, dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma
    funkcjonalne powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego
    zadania gospodarczego.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Kwestia zbycia przedsiębiorstwa była również przedmiotem wyroku z 10 listopada 2011 r.,
    w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christel Schriever.
    TSUE wywiódł w nim, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy
    112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym
    składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą, nie obejmuje natomiast samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu
    produktów.
    Jak wskazał Trybunał:

      „stwierdzenie, iż nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części
      w rozumieniu art. 5 ust. 8 szóstej dyrektywy, wymaga, by całość przekazanych
      składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej”.
    W wyroku tym Trybunał wywiódł, że jeżeli działalność gospodarcza tego nie wymaga,
    przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z nią związane, aby czynność ta
    wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy.
    Z wyłączenia stosowania przepisów ustawy korzysta więc przekazanie przedsiębiorstwa
    (lub jego niezależnej części), w tym dóbr materialnych oraz ewentualnie elementów
    niematerialnych, które razem tworzą przedsiębiorstwo (lub jego część) zdolne do
    prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. Nabywca musi mieć jednak na celu
    prowadzenie przekazanego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jedynie
    natychmiastową likwidację danej działalności lub sprzedanie zapasów, zasobów, jeśli
    istnieją.
    Sformułowanie zawarte w art. 6 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym przepisów ustawy nie
    stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, należy rozumieć w sposób funkcjonalny. Należy więc przeanalizować,
    czy zespół aktywów, który jest przedmiotem zbycia, pozwala na prowadzenie i służy w
    sposób trwały prowadzeniu samodzielnej działalności gospodarczej nabywcy,
    realizowanej uprzednio w przedsiębiorstwie zbywcy.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa (sprzedaż, darowizna itp.) lub jego
    zorganizowanej części decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną
    transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu
    opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej
    czynności.
    Aby uznać, że zbywana część przedsiębiorstwa stanowi zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa trzeba ocenić, czy ta zbywana część jest zdolna do prowadzenia
    niezależnej działalności gospodarczej. Oznacza to, że zespół składników materialnych i
    niematerialnych pozwala z uwagi na swoje zorganizowanie, infrastrukturę, itp., na
    prowadzenie określonej działalności gospodarczej. Możliwość stanowienia przez ten
    zespół składników niezależnego przedsiębiorstwa samodzielnie realizującego zadania
    gospodarcze, powinna mieć wymiar rzeczywisty, a nie jedynie potencjalny. Oznacza to, że
    majątek ten powinien stanowić już u zbywcy zorganizowany zespół składników gotowy
    realizować określone zadania gospodarcze jako samodzielne przedsiębiorstwo, a po
    przeniesieniu powinno być możliwe kontynuowanie działalności gospodarczej przez
    nabywcę, w oparciu o nabyte składniki.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    W przeszłości ponieśli Państwo wydatki inwestycyjne w szczególności na następujące
    elementy infrastruktury wodociągowej:
        1) sieć wodociągową z przyłączami - wodociąg grupowy (...) - z ujęcia wody w A.;
        2) sieć wodociągową z przyłączami - wodociąg grupowy (...) - z ujęcia wody w B.;
      (dalej infrastruktura z pkt 1 i 2 łącznie będzie nazywana Infrastrukturą A);
        3) ujęcie wody w miejscowości A.;
        4) ujęcie wody w miejscowości B.;
      (dalej infrastruktura z pkt 3 i 4 łącznie będzie nazywana Infrastrukturą B).
    Zamierzają Państwo wnieść Infrastrukturę A i B aportem do Spółki z. o. o. - w zamian za
    udziały w kapitale zakładowym Spółki. Spółka jest zorganizowana w formie komunalnej
    spółki prawa handlowego, z Państwa wyłącznym (100%) udziałem w kapitale zakładowym.
    Przedmiotem działalności Spółki jest między innymi organizacja gospodarki wodociągowej
    na terenie Gminy.

    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności braku wyłączenia z opodatkowania
    VAT transakcji aportu Infrastruktury A i B do Spółki na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
    Jak Państwo wskazali, w ramach planowanego aportu na Spółkę zostanie przeniesiona
    jedynie własność Infrastruktury A i B.
    Podkreślili Państwo, że planowana transakcja wniesienia aportu nie obejmie przeniesienia
    żadnych Państwa należności, rachunków bankowych ani środków pieniężnych
    zdeponowanych na Państwa rachunkach. Spółka nie przejmie również żadnych Państwa
    zobowiązań (w szczególności zobowiązań z tytułu pożyczek lub kredytów) i nie dojdzie do
    przeniesienia umów o pracę zatrudnionych przez Państwa osób (tj. nie dojdzie do
    przeniesienia zakładu pracy). Infrastruktura stanowi wyłącznie jeden z elementów całości
    infrastruktury wodociągowej występującej na terenie Gminy.
    Zaznaczyli Państwo również, że przedmiot aportu na moment wniesienia go do Spółki nie
    będzie wyodrębniony na płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej ani funkcjonalnej.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że opisane we
    wniosku składniki majątkowe, będące przedmiotem planowanego aportu, nie będą
                              1stanowiły przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego, ponieważ zbyciu
    (aportowi) nie będzie towarzyszył transfer kluczowych składników, wchodzących w skład
    normatywnej definicji przedsiębiorstwa i determinujących funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa zbywającego. Przedmiotem aportu będą tylko niektóre składniki
    przedsiębiorstwa, niezdolne do samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zbyciu podlegać będą tylko wybrane składniki Infrastruktury wodociągowej, których nie
    można uznać za przedsiębiorstwo w rozumieniu powołanego przepisu.
    Opisany we wniosku przedmiot planowanego aportu nie stanowi również zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa, ponieważ nie spełnia przesłanek zawartych w art. 2 pkt 27e
    ustawy. Przedmiot aportu nie będzie stanowił składników majątkowych wydzielonych
    organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie, które umożliwiałyby prowadzenie niezależnego
    przedsiębiorstwa. Zatem, przedmiot aportu nie może funkcjonować jako samodzielny
    podmiot gospodarczy; nie będzie na tyle zorganizowany, aby umożliwiał prowadzenie
    działalności bez dodatkowych nakładów Spółki.
    Zatem, w rozpatrywanej sprawie składniki majątkowe, które przekażą Państwo Spółce w
                                            1formie aportu, nie będą stanowiły przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 Kodeksu
    cywilnego ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, której definicję zawiera art. 2 pkt
    27e ustawy. Tym samym, do planowanej transakcji nie będzie miał zastosowania art. 6 pkt
    1 ustawy. Planowany aport nie będzie zatem wyłączony z opodatkowania podatkiem VAT.
    Zatem wniesienie aportem Infrastruktury A i B do Spółki nie będzie stanowić transakcji
    zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, wyłączonej z
    opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Sformułowali Państwo również wątpliwości dotyczące opodatkowania aportu
    Infrastruktury A i B do Spółki i możliwości skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT (pytanie nr 2 i 3).
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe. W
    związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
        wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
        rozporządzania określonymi składnikami majątku,

        w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające
        określoną wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy - nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego - w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem - spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym uznawane jest za sprzedaż w rozumieniu art. 2 pkt 22
    ustawy, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem - istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i
    gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, wniesienie aportem składników majątku w zamian za udziały należy
    uznać za odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju.
    Aby czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonana przez
    podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status.
    Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności:
        inne niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz
        mieszczące się w ramach ich zadań, ale wykonywane na podstawie umów
        cywilnoprawnych.
    Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa
    publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub
    składki.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności - czy są to czynności
    publicznoprawne czy cywilnoprawne.

    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, może korzystać ze zwolnienia od
    podatku. Warunki stosowania zwolnień zawarte zostały zarówno w ustawie, jak i
    przepisach wykonawczych.
    Art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
        a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
        b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
          upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
        a) wybudowaniu lub
        b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
          podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy
    całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich doszło do pierwszego
    zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy
    niż 2 lata. Pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania, w
    tym używania na potrzeby własnej działalności, jak również dostawa nieruchomości na
    rzecz pierwszego nabywcy.
    Art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
        1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
        2) złożą:
        a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
          naczelnikowi urzędu skarbowego lub
        b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
          obiektów
      - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    Art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
        1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
          dokonującego dostawy oraz nabywcy;
        2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w
          przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
        3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budynku” i „budowli”.
    W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.).
    Art. 3 pkt 3 i 3a ustawy Prawo budowlane:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o:
      3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem
      lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty,
      estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno
      stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe,
      budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno
      stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków,
      składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i
      podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe,
      cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów,
      pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich
      turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia,
      jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na
      całość użytkową;
      3a) obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego
      charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze
      zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i
      trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio
      w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym
      kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale
      technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii
      kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani
      urządzenia budowlanego.
    W przypadku budynków lub budowli niespełniających przesłanek do zastosowania art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych
    warunków - skorzystanie ze zwolnienia, o którym stanowi art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
        a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy
          prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
        b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
          których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
          początkowej tych obiektów.
    Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku dla dostawy
    budynków, budowli lub ich części na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy,
    należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - jeśli:
        przy ich nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) nie przysługiwało podatnikowi prawo
        do odliczenia podatku VAT oraz
        podatnik wykorzystywał te towary wyłącznie na cele działalności zwolnionej od
        podatku VAT i w żadnym momencie ich posiadania nie zmieniał ich przeznaczenia
        oraz sposobu wykorzystywania.

    Jeśli choć jeden z tych warunków nie jest spełniony, to dostawa towarów nie może
    skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Grunt dzieli byt prawny budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania VAT,
    co wynika z art. 29a ust. 8 ustawy:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Co do zasady grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej
    stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle na nim
    posadowione. Oznacza to, że gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia
    od podatku, również sprzedaż gruntu będzie korzystała ze zwolnienia od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Infrastruktura A została wybudowana w latach 90. XX wieku i
    stanowi budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Po oddaniu
    Infrastruktury A do użytkowania nie ponieśli Państwo żadnych innych nakładów
    stanowiących wydatki na ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    Infrastruktura A jest - co do zasady - nieodpłatnie udostępniana Spółce, nie pobierają
    Państwo opłat od Spółki za udostępnianie ww. infrastruktury.
    Należy zatem uznać, że pierwsze zasiedlenie nastąpiło w latach 90. XX wieku po oddaniu
    Infrastruktury A do użytkowania po jej wybudowaniu, czyli do planowanego aportu upłyną
    ponad 2 lata. Nie ponosili Państwo żadnych nakładów na ulepszenie Infrastruktury A.
    Zatem spełnione zostaną przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i aport
    Infrastruktury A będzie korzystać ze zwolnienia od podatku.
    Zatem wniesienie aportem Infrastruktury A do Spółki będzie stanowiło czynność
    podlegającą opodatkowaniu, mogącą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Infrastruktura B została wybudowana ok. 1980 r. i stanowi budowle w rozumieniu art. 3
    pkt 3 Prawa budowlanego. Po oddaniu Infrastruktury B do użytkowania nie ponieśli
    Państwo żadnych innych nakładów stanowiących wydatki na ich ulepszenie w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym. Infrastruktura B jest - co do zasady - nieodpłatnie
    udostępniana Spółce, nie pobierają Państwo opłat od Spółki za udostępnianie ww.
    infrastruktury.
    Wskazali Państwo również, że w 2023 r. Spółka przeprowadziła remont Infrastruktury B i
    nie doszło do rozliczenia nakładów pomiędzy Państwem a Spółką.
    Nakłady nie stanowią odrębnej rzeczy, a jedynie skutkują powstaniem po stronie
    dzierżawcy/najemcy/użytkownika roszczenia względem właściciela nieruchomości o zwrot
    poniesionych kosztów. Nakład jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem
    obrotu gospodarczego. Przeniesienie nakładów jest świadczeniem usług.
    Zatem, w przedstawionych okolicznościach sprawy wydatki poniesione przez Spółkę (w
    tym również wydatki przekraczające 30% wartości początkowej budynku lub budowli) nie
    mogą stanowić u Państwa wydatków na ulepszenie środka trwałego w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym. Nie mogą one zatem wpływać na ocenę pierwszego
    zasiedlenia obiektu w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy i możliwości zastosowania
    zwolnienia dla dostawy tego obiektu, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Należy zatem uznać, że pierwsze zasiedlenie nastąpiło ok. 1980 r. po oddaniu
    Infrastruktury B do użytkowania po jej wybudowaniu, czyli do planowanego aportu upłyną
    ponad 2 lata. Nie ponosili Państwo żadnych nakładów na ulepszenie Infrastruktury B.
    Zatem spełnione zostaną przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i aport
    Infrastruktury B będzie korzystać ze zwolnienia od podatku.

    Zatem wniesienie aportem Infrastruktury B do Spółki będzie stanowiło czynność
    podlegającą opodatkowaniu, mogącą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.