Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.874.2025.1.KT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Brak uwzględnienia uzyskiwanych przychodów/zysków z tytułu
wykupu/umorzenia Certyfikatów Inwestycyjnych przy
kalkulacji współczynnika wynikającego z art. 90 ustawy o VAT
oraz prewspółczynnika wynikającego z art. 86 ust. 2a ustawy o
VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
elementy-elementy kalkulacyjne
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku uwzględnienia uzyskiwanych przez
    Państwa przychodów/zysków z tytułu wykupu/umorzenia Certyfikatów Inwestycyjnych
    przy kalkulacji współczynnika wynikającego z art. 90 ustawy o VAT oraz prewspółczynnika
    wynikającego z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    ... S.A. [dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”] jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług [dalej: „VAT”]. Wnioskodawca jest jednostką dominującą
    grupy kapitałowej [dalej: „Grupa”].
    W związku z pogłębiającymi się w 2018 roku trudnościami finansowymi Spółki (w tym
    pogłębiającym się brakiem możliwości terminowego regulowania wymagalnych
    zobowiązań) oraz potrzebą ochrony praw i interesów Spółki, Grupy, jej akcjonariuszy oraz
    kontrahentów Spółki i Grupy, zarząd Spółki oraz inne podmioty z Grupy podjęły decyzję o
    przystąpieniu do prac związanych z restrukturyzacją Spółki oraz Grupy.
    Wobec powyższego, na wniosek Spółki, we właściwym sądzie otworzono w stosunku do
    niej przyspieszone postępowanie układowe, a w lutym 2020 r. uprawomocniło się
    postanowienie sądu rejonowego w przedmiocie zatwierdzenia układu [dalej: Układ]. Na
    mocy Układu na Spółkę nałożone zostały określone zobowiązania w zakresie spłaty
    zobowiązań na rzecz wierzycieli – rat układowych, w tym posiadających obligacje
    wyemitowane przez Spółkę.
    W listopadzie 2020 r. KNF cofnął Spółce zezwolenie na zarządzanie sekurytyzowanymi
    wierzytelnościami funduszu sekurytyzacyjnego. Spółka, w ustawowo przyjętym terminie,
    złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, niemniej ww. decyzja została
    podtrzymana przez KNF. W efekcie, Spółka zakończyła działalność w zakresie zarządzania
    wierzytelnościami funduszy sekurytyzacyjnych. Do 31 sierpnia 2021 r. przeważającym
    rodzajem działalności Spółki było odzyskiwanie nabywanych wierzytelności oraz
    zarządzanie pakietami wierzytelności w funduszach sekurytyzacyjnych, w tym:
    restrukturyzacja i odzyskiwanie nabywanych wierzytelności.
    Z kolei, od momentu cofnięcia ww. zezwolenia, Spółka wykazywała w ramach rozliczeń
    VAT sprzedaż/odsprzedaż głównie usług najmu, mediów, usług porządkowych, usług
    księgowych, udzielania sublicencji, doradztwa podatkowego, doradztwa prawnego, jak
    również sprzedaż towarów, takich jak artykuły biurowe, czy sprzęt biurowy. Przy czym
    obecnie, Spółka dokonuje sprzedaży głównie usług księgowych, udzielenia sublicencji,
    doradztwa podatkowego, doradztwa prawnego jak również sprzedaż towarów, takich jak
    artykuły biurowe, czy sprzęt biurowy.
    Działalność operacyjna Grupy pozostała niezmieniona, tzn. w ramach Grupy nadal
    prowadzone są działania windykacyjne w ramach czynności zarządzania pakietami
    wierzytelności należącymi do Grupy. Grupa w ramach działalności operacyjnej na bieżąco
    generuje nadwyżki środków pieniężnych.
    Środki pieniężne na realizację zobowiązań wynikających z Układu Spółka pozyskuje w
    ramach posiadanego majątku tj.:

      • akcji i udziałów spółek zależnych oraz środków pieniężnych zgromadzonych na
        rachunkach spółek zależnych,
      • umorzeń certyfikatów inwestycyjnych Funduszy Własnych,
      • środków pozyskanych w drodze inwestycji nadwyżek pieniężnych,
      • wpływów z tytułu dochodzenia roszczeń odszkodowawczych.
    Wraz ze wzrostem stóp procentowych, w celu maksymalizacji poziomu generowanych
    środków pieniężnych niezbędnych do spłaty rat wynikających z Układu, Spółka i Grupa
    podjęły wspólne działania celem zbudowania strategii inwestycyjnej pozwalającej na
    osiąganie dodatkowych przychodów z tytułu lokowania nadwyżek środków przy
    akceptowalnym poziomie ryzyka. W ramach przyjętych założeń podjęto decyzję o
    lokowaniu posiadanych środków pieniężnych w ramach instrumentów finansowych, m.in.
    depozytów bankowych, obligacji lub jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych
    inwestujących w papiery dłużne jako alternatywa do lokat bankowych i bezpośrednich
    inwestycji w obligacje.
    Jednocześnie, jednym z istotniejszych działań restrukturyzacyjnych podjętych w ramach
    Grupy w latach 2022 – 2023, który miał na celu ograniczenie kosztów oraz zabezpieczyć
    swobodny dostęp do środków pieniężnych niezbędnych do spłaty rat wynikających z
    Układu był proces konsolidacji aktywów windykacyjnych Grupy (portfeli wierzytelności) w
    nowo utworzonym przez Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych funduszu inwestycyjnym
    – ... [dalej: „Fundusz”], w którym Spółka obejmowała certyfikaty inwestycyjne.
    W kwietniu 2023 r. zarząd .... Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. [dalej:
    „Towarzystwo”] zarządzający Funduszem, na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o
    funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi [t. j.
    Dz.U.2022.0.1523, dalej: „Ustawa o funduszach”], jak również zgodnie ze Statutem
    Funduszu otworzył emisję certyfikatów inwestycyjnych serii od 1 do 10 Funduszu [dalej:
    „Certyfikaty inwestycyjne”].
    Certyfikaty te stanowiły niepodzielne, imienne papiery wartościowe, nieposiadające formy
    dokumentu ani uprzywilejowania w zakresie prawa głosu.
    Stosownie do Warunków emisji certyfikatów inwestycyjnych [dalej: „Warunki emisji”], w
    związku z ich nabyciem, posiadacz był uprawniony do:
      • żądania wykupu (umorzenia) Certyfikatu inwestycyjnego przez Fundusz na zasadach
        określonych w Ustawie o funduszach i statucie Funduszu,
      • uczestniczenia i wykonywania prawa głosu na posiedzeniach zgromadzenia
        inwestorów,
      • udziału w dochodach Funduszu na zasadach określonych w statucie Funduszu,
      • zbycia Certyfikatu inwestycyjnego lub ustanowienia na nim ograniczonych praw
        rzeczowych (z zastrzeżeniem, iż wymaga ono uprzedniego zawiadomienia
        Towarzystwa),
      • wypłat w postępowaniu likwidacyjnym.
    W Warunkach emisji przewidziano, że Certyfikaty inwestycyjne dają takie same prawa do
    otrzymania wypłat dokonywanych w związku z likwidacją Funduszu proporcjonalnie do
    liczby posiadanych przez nabywcę Certyfikatów inwestycyjnych, jak w przypadku
    wykupienia (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz na żądanie
    posiadacza, na zasadach określonych w statucie Funduszu.
    Zgodnie z Warunkami emisji, nabywcy Certyfikatów inwestycyjnych mają prawo zgłoszenia
    Towarzystwu żądania ich wykupu (umorzenia) przez Fundusz w określonej liczbie i serii.
    Wykup Certyfikatów inwestycyjnych może nastąpić wyłącznie w przypadku, w którym
    Fundusz w Dniu Wykupu posiada aktywa płynne pozwalające na wypłatę środków z tytułu
    umorzenia Certyfikatów inwestycyjnych w związku z ich wykupem.

    Z chwilą wykupienia Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz są one umarzane z mocy
    prawa, a Towarzystwo przekazuje Uczestnikom, których Certyfikaty inwestycyjne uległy
    umorzeniu, w terminie 3 dni roboczych od ich wykupu, pisemne potwierdzenie ich
    umorzenia.
    W Warunkach emisji przewidziano, iż przyjmowanie zapisów na Certyfikaty inwestycyjne
    rozpocznie się 7 kwietnia 2023 r. a zakończy się 7 czerwca 2023 r. W dniu 7 kwietnia 2023
    r. do Spółki wpłynęły imienne propozycje nabycia poszczególnych serii Certyfikatów
    inwestycyjnych serii od 1 do 10.
    Mając na uwadze podjęte w Grupie działania restrukturyzacyjne służące redukcji kosztów
    oraz zabezpieczeniu i pozyskaniu środków finansowych na spłatę zobowiązań
    wynikających z Układu, na podstawie uchwały zarządu oraz uchwały rady nadzorczej
    Spółki wyrażono zgodę na objęcie przez Wnioskodawcę Certyfikatów inwestycyjnych serii
    od 1 do 10 emitowanych przez Fundusz, m.in. na następujących zasadach:
      1. przedmiotem zapisów na Certyfikaty inwestycyjne będzie nie mniej niż 1.000 i nie
        więcej niż 40.000 certyfikatów inwestycyjnych w każdej ich serii;
      2. wysokość wpłat do Funduszu w związku z emisją Certyfikatów inwestycyjnych nie
        może być niższa niż 1.000.000,00 zł oraz wyższa niż 40.000.000,00 zł dla każdej serii
        Certyfikatów inwestycyjnych;
      3. cena emisyjna jednego Certyfikatu inwestycyjnego będzie wyższa niż wartość
        aktywów netto przypadający na Certyfikat inwestycyjny według wyceny dokonanej
        na 7 dni przed rozpoczęciem przyjmowania zapisów na Certyfikaty inwestycyjne i
        będzie wynosić nie mniej niż 1.350 zł;
      4. emisja Certyfikatów inwestycyjnych będzie przeprowadzona w terminie określonym
        przez Towarzystwo zarządzające Funduszem, które zostaje upoważnione do
        określania szczegółowych parametrów emisji Certyfikatów inwestycyjnych na
        warunkach emisji każdej serii.
    W okresie wskazanym w Warunkach emisji Spółka dokonała nabycia trzech serii
    Certyfikatów inwestycyjnych od 1 do 3, których emisyjna cena jednostkowa wynosiła
    1.350,00 zł w ilości odpowiednio: 1 – 6.000 szt., 2 – 12.000 szt., 3 – 24.000 szt.
    W celu zabezpieczenia spłaty rat układowych Spółka – zgodnie z warunkami Układu –
    złożyła wnioski o ustanowienie zastawu na kolejno emitowanych i obejmowanych przez
    Spółkę Certyfikatach inwestycyjnych Funduszu, o czym informowała w raportach
    bieżących. Wykreślenie ww. zastawów rejestrowych będzie następowało w następstwie
    umorzenia Certyfikatów inwestycyjnych.
    Jednocześnie, wobec konieczności uiszczenia na rzecz wierzycieli Spółki kolejnej raty
    wynikającej z Układu, Spółka zgłosiła Funduszowi żądanie wykupu (umorzenia) wszystkich
    posiadanych przez nią Certyfikatów inwestycyjnych serii 1 i 2, wobec czego 31 grudnia
    2024 r. Fundusz dokonał ich wykupu (umorzenia) zgodnie z ich aktualną wyceną
    wynoszącą 2.104,15 zł za jeden Certyfikat inwestycyjny.
    Zgłoszenie przez Spółkę żądania wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych
    Funduszu związane było z koniecznością zapewnienia środków niezbędnych do
    sfinansowania wypłaty najbliższej wymagalnej raty wynikającej z Układu i nie wynikało z
    chęci osiągnięcia dalszych zysków z inwestycji lub ograniczenia potencjalnych strat. Spółka
    w tym zakresie nie działała jak racjonalny inwestor, tzn. nie kierowała się zyskiem/możliwą
    do osiągnięcia stopą zwrotu a jedynie poziomem wygenerowanych przez Fundusz
    nadwyżek pieniężnych, które w konsekwencji wykupu (umorzenia) Certyfikatów
    inwestycyjnych umożliwią Spółce pozyskanie środków na terminową spłatę rat
    wynikających z Układu. Raty wynikające z Układu są bowiem spłacane przez Spółkę z
    generowanych nadwyżek pieniężnych, które alokowane i gromadzone są przez Fundusz,
    który jest właścicielem portfeli wierzytelności stanowiących zasadniczą część aktywów
    Grupy. Zasadniczy wpływ ma na to zdolność (umiejętność) Spółki i Grupy do efektywnego

    prowadzenia działalności w zakresie windykacji własnych wierzytelności oraz dochodzenia
    roszczeń.
    W okresie posiadania przez Wnioskodawcę Certyfikatów inwestycyjnych, Spółka nie
    uczestniczyła w zarządzaniu lub kontroli Funduszu w zakresie wykraczającym poza zwykłe
    prawa i obowiązki posiadacza Certyfikatów inwestycyjnych, wynikających ze statutu
    Funduszu oraz Warunków emisji (zgodnie z Ustawą o funduszach podmiotem
    odpowiedzialnym za zarządzanie i reprezentację Funduszu jest wyłącznie Towarzystwo).
    Co więcej, nabycie oraz wykup (umorzenie) Certyfikatów inwestycyjnych serii 1 oraz serii 2
    nie było realizowane w ramach działalności maklerskiej i brokerskiej, jak również nie było
    podejmowane w celach handlowych Spółki, tylko w celach dopuszczalnego zarządzania
    majątkiem/aktywami.
    Ponadto, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nie realizowała na
    rzecz Funduszu jakichkolwiek czynności podlegających opodatkowaniu VAT, w tym
    zakresie czynności związane z obsługą Funduszu były realizowane przez odrębny podmiot.
    Jednocześnie, posiadanie przez Spółkę ww. Certyfikatów inwestycyjnych było jedynie
    działaniem mającym na celu zabezpieczenie oraz pozyskanie środków finansowych,
    umożliwiających terminowe regulowanie zobowiązań wobec wierzycieli wynikających z
    Układu zawartego w postępowaniu sądowym, a zatem nie stanowiło bezpośredniego,
    stałego ani niezbędnego rozszerzenia jej działalności gospodarczej.
    Pytania
      1) Czy uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody lub zysk z tytułu wykupu/umorzenia
        Certyfikatów inwestycyjnych powinny być uwzględniane przy kalkulacji tzw.
        współczynnika VAT (w mianowniku jako sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia
        VAT naliczonego)?
        W razie negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 (zgodnie ze stanowiskiem Spółki j
        /n.) Wnioskodawca zwraca się o potwierdzenie prawidłowości jego stanowiska w
        odniesieniu do kolejnego pytania, tj.:
      2) Czy w związku z uzyskiwaniem przychodów lub zysku z tytułu wykupu/umorzenia
        Certyfikatów inwestycyjnych jest zobowiązana do ustalania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
        według „sposobu ustalenia proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o
        VAT [dalej: Prewspółczynnik]?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
      1) Uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody lub zysk z tytułu wykupu/umorzenia
        Certyfikatów inwestycyjnych nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji tzw.
        współczynnika VAT (w mianowniku jako sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia
        VAT naliczonego);
      2) W związku z uzyskiwaniem przychodów lub zysku z tytułu wykupu/umorzenia
        Certyfikatów inwestycyjnych nie jest zobowiązany do ustalania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
        według Prewspółczynnika.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
      Ad. 1)
      1. Uwagi ogólne
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, przy czym jak wynika z art. 7
    ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, natomiast przez świadczenie usług rozumie się

    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w ww. rozumieniu.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy VAT, przez pojęcie towaru należy rozumieć
    rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z brzmienia wskazanych wyżej przepisów wynika, iż pojęcia dostawy towarów i
    świadczenia usług na gruncie ustawy VAT uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady
    wszelkie czynności (zachowania) podejmowane przez podatników VAT (działających w
    takim charakterze) podlegają VAT i o ile nie stanowią one dostawy towarów, należy je
    uznawać za świadczenie usług. Taka konstrukcja zakresu przedmiotowego opodatkowania
    prowadzi do zapewnienia zasady powszechności VAT.
    Co się z kolei tyczy strony podmiotowej opodatkowania VAT, to zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy VAT podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy tym przez działalność
    gospodarczą rozumieć należy, zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody;
    działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W świetle powyższych regulacji, warunkiem opodatkowania danej czynności VAT jest
    łączne spełnienie dwóch przesłanek tj. dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT oraz czynność została wykonana przez podmiot, który
    w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem VAT.
    Innymi słowy, dany podmiot może występować w dwojakim charakterze:
    1. jako podatnik VAT, którego czynności:
    a. podlegają VAT (są opodatkowane lub zwolnione z podatku), jeśli mieszczą się w
    katalogu czynności określonych w art. 5 ust. 1 ustawy VAT, tj. w szczególności odpłatnego
    świadczenia usług lub dostawy towarów,
    b. nie podlegają VAT, jeśli nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 5 ust. 1 ustawy VAT;
    2. jako podmiot niebędący podatnikiem VAT, którego czynności nie podlegają przepisom
    ustawy VAT – nawet jeśli spełniają warunki przedmiotowe określone w art. 5 ust. 1 tej
    ustawy. Wynika to z faktu, że nie są wykonywane przez podmiot działający w charakterze
    podatnika, co z góry wyklucza możliwość ich objęcia regulacjami VAT.
    Uwzględnić przy tym należy, iż nie każda czynność wykonywana przez podmiot
    posiadający status podatnika VAT – zarówno formalnie, jak i faktycznie – w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, automatycznie podlega opodatkowaniu VAT.
    Status przedsiębiorcy jako podatnika VAT nie ma zatem charakteru uniwersalnego.
    Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego [dalej: „NSA”] z dnia 29 października 2007 r. (sygn. I FPS 3/07),
    zgodnie z którą: „Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego,
    ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.”
    Pogląd ten podzielił także Wojewódzki Sąd Administracyjny [dalej: „WSA”] w Białymstoku w
    wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. (sygn. I SA/Bk 659/15).
    W konsekwencji, nie wszystkie przychody osiągane przez podmiot, będący
    zarejestrowanym podatnikiem VAT, muszą stanowić wynagrodzenie za czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT. Na gruncie VAT niezbędne jest zatem określenie, czy w

    ramach konkretnej transakcji, podmiot będący co do zasady podatnikiem VAT, działa w
    takim charakterze, tj. czy dana transakcja ma miejsce w ramach prowadzonej przez niego
    działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy VAT.
    Powyższe uwagi mają istotne znaczenie w kontekście kalkulacji Współczynnika VAT,
    bowiem dla jego wyliczenia uwzględnia się wyłącznie obroty (przychody) z tytułu czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT – zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych z VAT.
    W konsekwencji, przychody uzyskiwane przez podatnika VAT z transakcji, które nie
    podlegają opodatkowaniu VAT nie powinny być uwzględniane przy obliczaniu
    Współczynnika VAT.
      2. Współczynnik VAT
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, co
    do zasady, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT kwotę podatku naliczonego stanowi
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    W przypadku, kiedy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z czynnościami, w
    związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i z
    czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, zastosowanie znajdują
    przepisy art. 90 ustawy VAT, uzupełniające generalną zasadę wyrażoną w art. 86 ust. 1
    ustawy VAT.
    Jak stanowi art. 90 ust. 1 ustawy VAT w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1,
    podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
    naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (art. 90 ust. 2
    ustawy VAT).
    Proporcję tę (Współczynnik VAT) ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności,
    w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w
    całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z
    którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo (art. 90 ust. 3 ustawy VAT).
    Zasadniczo podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT naliczonego w związku z
    czynnościami opodatkowanymi VAT (według właściwej stawki) – ujmowanymi w liczniku
    oraz mianowniku ułamka wyrażającego Współczynnik VAT.
    Odliczenie VAT naliczonego nie przysługuje natomiast w odniesieniu do wykonywanych
    przez podatnika czynności zwolnionych z VAT (ujmowanych w mianowniku ułamka
    wyrażającego Współczynnik VAT). Podkreślenia jednak wymaga, że uwzględnieniu w
    ramach kalkulacji Współczynnika VAT podlegają wyłącznie przychody z tytułu czynności
    podlegających VAT (opodatkowanych VAT/zwolnionych od podatku). Stąd, poza kalkulacją
    Współczynnika VAT pozostają przychody podatnika z tytułu transakcji niepodlegających
    VAT (m.in. które nie stanowią odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu przepisów
    ustawy VAT).

    Dla ustalenia, czy przychody/zyski uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu wykupu
    (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz powinny być uwzględniane przy
    obliczaniu Współczynnika VAT (w mianowniku jako sprzedaż nieuprawniająca do
    odliczenia VAT naliczonego) konieczne jest rozstrzygnięcie, czy wykup (umorzenie)
    Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT z perspektywy Spółki.
    Poniżej Wnioskodawca przedstawia okoliczności które przesądzają o tym, czy dana
    aktywność spełnia definicję działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy VAT.
      3. Obrót Certyfikatami inwestycyjnymi jako działalność gospodarcza w rozumieniu
        ustawy VAT
    Uwagi ogólne
    Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na nabyciu,
    posiadaniu i wykupie (umorzeniu) papierów wartościowych nie została wprost
    uregulowana w ustawie VAT.
    Wobec powyższego, zasadne jest odwołanie do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej [dalej: „TSUE” lub „Trybunał”], zgodnie z którym, w przypadku sprzedaży
    akcji oraz udziałowych papierów wartościowych nie stanowi działalności gospodarczej, a
    zatem podmiot dokonujący tych czynności nie ma statusu podatnika VAT, nawet jeżeli z
    tytułu innej działalności jest podatnikiem.
    Przykładowo, w wyroku z dnia 29 kwietnia 2004 r. (sygn. C-77/01) TSUE podkreślił, iż:
    „Zgodnie z art. 17 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw
    Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, jeśli podatnik
    wykorzystuje towary i/lub usługi, za które zapłacił naliczony podatek, tak w przypadku
    transakcji, od których podatek VAT podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których
    podatek ten nie podlega odliczeniu, konieczne jest, zgodnie z art. 19 przywołanej
    dyrektywy, obliczenie części podatku podlegającej odliczeniu, którą należy zastosować do
    kwoty naliczonego podatku, przy czym transakcje będące poza zakresem przywołanej
    dyrektywy, które nie dają prawa do odliczenia, powinny zostać wyłączone z obliczenia tej
    części. W tym kontekście działania polegające na zwykłej odsprzedaży akcji i innych
    papierów wartościowych, takich jak jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych,
    nie stanowią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 ust. 2 szóstej dyrektywy VAT i,
    tym samym, nie są objęte jej zakresem. Co więcej, lokowanie kapitału w funduszach
    inwestycyjnych nie stanowi świadczenia usług "za wynagrodzeniem" w rozumieniu art. 2
    pkt 1 szóstej dyrektywy i, w związku z tym, nie jest objęte jej zakresem. Wartość obrotów
    dotyczących tych transakcji musi zatem zostać wyłączona z obliczenia części podatku
    podlegającej odliczeniu, o której mowa w art. 17 i 19 przywołanej dyrektywy.”
    Podobnie TSUE orzekł w wyroku z dnia 14 listopada 2000 r. wskazując, że: „Zgodnie z art.
    19 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, przedsiębiorstwo, które nie jest
    podatnikiem podatku od wartości dodanej w stosunku do wszystkich swoich operacji,
    może odliczyć od podatku, do którego zapłaty jest zobowiązane, podatek zapłacony, nie
    przekraczając przy tym części podlegającej odliczeniu, stanowiącej ułamek, którego
    mianownik to suma obrotu przypadającego na transakcje, dla których podatek od
    wartości dodanej podlega odliczeniu, oraz transakcje, dla których podatek od wartości
    dodanej nie podlega odliczeniu. Przepis ten musi być interpretowany jako oznaczający, że
    następujące kwoty powinny zostać wyłączone z mianownika: po pierwsze, dywidendy od
    udziałów płacone przez podmioty zależne spółce holdingowej, która jest podatnikiem
    podatku w odniesieniu do innych operacji i która świadczy usługi polegające na
    zarządzaniu na rzecz tych podmiotów zależnych, ponieważ, jako że otrzymanie dywidend
    nie jest otrzymaniem zapłaty za jakąkolwiek działalność gospodarczą, nie jest tym samym
    objęte podatkiem od wartości dodanej; po drugie, odsetki płacone przez podmioty
    zależne spółce holdingowej od pożyczek udzielonych im przez tą spółkę, jeżeli transakcje

    pożyczkowe nie stanowią, dla celów art. 4 ust. 2 szóstej dyrektywy, działalności
    gospodarczej spółki holdingowej.”
    Posiłkując się ww. orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady czynności polegające
    na posiadaniu i zbywaniu papierów wartościowych nie stanowią działalności
    gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych czynności nie ma statusu podatnika VAT,
    nawet jeżeli z tytułu innej działalności posiada status podatnika.
    Niemniej, orzecznictwo TSUE przewiduje również wyjątki, w których posiadanie papierów
    wartościowych może zostać uznane za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    VAT. Dotyczy to sytuacji, gdy:
      1. posiadacz papierów wartościowych aktywnie uczestniczy w zarządzaniu spółką,
        której akcje lub udziały posiada;
      2. sprzedaż akcji lub udziałów jest prowadzona w ramach działalności maklerskiej lub
        brokerskiej; 3. posiadanie akcji lub udziałów jest bezpośrednim, stałym i
        koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, jak podkreślił TSUE w powołanym wcześniej wyroku z 14 listopada 2000 r.
    (sygn. C-142/99) zarządzanie spółkami zależnymi w ramach holdingu może być uznane za
    działalność gospodarczą, ale tylko wówczas, gdy wiąże się z wykonywaniem transakcji
    podlegających VAT, takich jak świadczenie usług administracyjnych, rachunkowych czy
    informatycznych.
    Podobne stanowisko zostało przez TSUE wyrażone także w wyroku z 12 lipca 2001 r. (sygn.
    C-102/00) oraz w wyroku z 27 września 2001 r. (sygn. C-16/00). Trybunał stwierdził
    wówczas, że samo zarządzanie spółkami zależnymi przez spółkę holdingową nie stanowi
    działalności gospodarczej, chyba że wiąże się z dokonywaniem transakcji podlegających
    VAT.
    Z kolei, w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. (sygn. C-77/01) TSUE stwierdził, że: „ (...) zwykłe
    nabycie udziałów w innych podmiotach nie stanowi wykorzystania majątku w celu
    osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ dywidenda uzyskana z udziału jest
    skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem uzyskanym w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy. Podobnie transakcje
    finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych papierów wartościowych,
    np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w ogóle działalności
    gospodarczej.”
    Ponadto, w ocenie Trybunału wyrażonej w wyroku z 26 czerwca 2003 r. (sygn. C-442/01),
    jeżeli objęcie akcji nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego
    charakteru ich zbycie (podobne stanowisko przyjął TSUE w wyroku z 20 czerwca 1996 r.,
    sygn. C-155/94).
    Zatem, w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie
    wchodzi obrót papierami wartościowymi to czynność samego nabycia/sprzedaży akcji czy
    udziałów innych spółek nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu
    VAT. Czynności te uznawane są za polegające na zarządzaniu własnym portfelem w celu
    maksymalizacji zwrotu z inwestycji. Tak więc, samego nabycia czy sprzedaży udziałów
    finansowych w innych przedsiębiorstwach nie powinno się traktować jako
    wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób częstotliwy.
    Uwzględniając powyższe uwagi, niezbędne jest dokonanie oceny, czy przychody uzyskane
    przez Spółkę z tytułu nabycia i wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez
    Fundusz spełniają przesłanki uznania jej za działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy VAT, interpretowanych zgodnie z orzecznictwem TSUE.
    W dalszej kolejności Wnioskodawca wskazuje, że w okolicznościach przedstawionych w
    opisie stanu faktycznego przychody uzyskane przez Spółkę z tytułu wykupu (umorzenia)

    Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz należy kwalifikować jako czynność pozostającą
    poza zakresem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, w rozumieniu
    przepisów ustawy VAT.
    Opodatkowanie VAT wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz
    Wnioskodawca wskazuje, iż nie jest spółką holdingową, rozumianą jako spółka, której
    jedynym albo podstawowym przedmiotem działalności jest osiąganie zysków z posiadania
    papierów wartościowych innych podmiotów oraz zarządzanie nimi.
    Jak Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego, do 31 sierpnia 2021 roku przeważającym
    rodzajem jej działalności było odzyskiwanie nabywanych wierzytelności oraz zarządzanie
    pakietami wierzytelności w funduszach sekurytyzacyjnych, w tym: restrukturyzacja i
    odzyskiwanie nabywanych wierzytelności. Natomiast od momentu cofnięcia zezwolenia
    na prowadzenie ww. działalności, Spółka wykazywała w ramach rozliczeń VAT sprzedaż
    /odsprzedaż głównie usług najmu, mediów, usług porządkowych, usług księgowych,
    udzielania sublicencji, doradztwa podatkowego, doradztwa prawnego jak również
    sprzedaż towarów, takich jak artykuły biurowe, czy sprzęt biurowy.
    Natomiast aktualnie, Spółka dokonuje sprzedaży/odsprzedaży usług księgowych,
    udzielenia sublicencji, doradztwa podatkowego, doradztwa prawnego jak również
    sprzedaż towarów, takich jak artykuły biurowe, czy sprzęt biurowy.
    Z kolei, zgłoszenie przez Spółkę żądania wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych
    Funduszu miało na celu zapewnić środki niezbędne do sfinansowania płatności
    wymagalnej raty wynikającej z Układu i nie wynikało z chęci osiągnięcia dalszych zysków z
    inwestycji lub ograniczenia potencjalnych strat. Spółka w tym zakresie nie działała jak
    racjonalny inwestor, tzn. nie kierowała się zyskiem/możliwą do osiągnięcia stopą zwrotu a
    jedynie poziomem wygenerowanych przez Fundusz nadwyżek pieniężnych, które w
    konsekwencji wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych miały na celu umożliwić
    Spółce terminową wypłatę raty wynikającej z Układu. Wykup Certyfikatów inwestycyjnych
    może nastąpić wyłącznie w przypadku, w którym Fundusz w Dniu Wykupu posiada aktywa
    płynne pozwalające na wypłatę środków z tytułu umorzenia Certyfikatów inwestycyjnych
    w związku z ich wykupem.
    Z chwilą wykupienia Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz są one umarzane z mocy
    prawa, a Towarzystwo przekaże Uczestnikom, których Certyfikaty inwestycyjne uległy
    umorzeniu, w terminie 3 dni roboczych od ich wykupu, pisemne potwierdzenie ich
    umorzenia.
    Raty wynikające z Układu są bowiem spłacane przez Spółkę z generowanych nadwyżek
    pieniężnych, które alokowane i gromadzone są przez Fundusz, który jest właścicielem
    portfeli wierzytelności stanowiących zasadniczą część aktywów Grupy. Zasadniczy wpływ
    ma na to zdolność (umiejętność) Spółki i Grupy do efektywnego prowadzenia działalności
    w zakresie windykacji własnych wierzytelności oraz dochodzenia roszczeń.
    Wnioskodawca podkreśla również, iż co do zasady inwestycje Spółki mają charakter
    długoterminowy, co oznacza, że Wnioskodawca nie obejmuje/nabywa Certyfikatów
    inwestycyjnych z zamiarem ich odsprzedaży. Wnioskodawca wskazuje ponadto, że nie
    prowadził i nie prowadzi działalności polegającej na obrocie Certyfikatami inwestycyjnymi.
    W okolicznościach przedstawionych w niniejszym wniosku, zarówno nabycie, jak i wykup
    (umorzenie) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz służyły wyłącznie celom
    związanym z zarządzaniem majątkiem Spółki, tj. w szczególności zabezpieczeniu środków
    pieniężnych na regulowanie zobowiązań na rzecz wierzycieli w związku z Układem.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, posiadanie przez Spółkę Certyfikatów
    inwestycyjnych Funduszu nie było/nie jest bezpośrednim, stałym i koniecznym
    rozszerzeniem działalności gospodarczej Wnioskodawcy podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Jednocześnie Wnioskodawca zwraca uwagę, iż zgodnie z Warunkami emisji, nabyte przez
    Spółkę Certyfikaty inwestycyjne nie stanowiły papierów wartościowych uprzywilejowanych

    w zakresie prawa głosu, wobec czego nie sposób uznać, aby w związku z ich posiadaniem
    Wnioskodawca w sposób aktywny uczestniczył w zarządzaniu Funduszem. Zgodnie ze
    statutem Funduszu i Ustawą o funduszach inwestycyjnych wyłącznym podmiotem
    odpowiedzialnym za zarządzanie Funduszem jest Towarzystwo.
    Co więcej, nabyciu/posiadaniu przez Spółkę Certyfikatów inwestycyjnych nie towarzyszyła
    również pośrednia ingerencja w zarządzanie Funduszem, bowiem Wnioskodawca nie
    świadczył i nie świadczy na rzecz Fundusz jakichkolwiek usług opodatkowanych VAT, w
    szczególności takich jak zarządzanie, administrowanie i prowadzenie polityki handlowej, w
    tym zakresie usługi świadczy podmiot trzeci.
    Stosownie do Warunków emisji Certyfikatów inwestycyjnych, w okresie ich posiadania,
    Wnioskodawca był uprawniony jedynie do:
      • żądania wykupu (umorzenia) Certyfikatu inwestycyjnego przez Fundusz na zasadach
        określonych w Ustawie o funduszach i statucie Funduszu,
      • uczestniczenia i wykonywania prawa głosu na posiedzeniach zgromadzenia
        inwestorów,
      • udziału w dochodach Funduszu na zasadach określonych w statucie Funduszu,
      • zbycia Certyfikatu inwestycyjnego lub ustanowienia na nim ograniczonych praw
        rzeczowych (z zastrzeżeniem, iż wymaga ono uprzedniego zawiadomienia
        Towarzystwa),
      • wypłat w postępowaniu likwidacyjnym.
    Tym samym, interesy finansowe Wnioskodawcy w związku z posiadaniem oraz
    potencjalną możliwością zbycia Certyfikatów inwestycyjnych Funduszu nie przekraczały
    interesów zwykłego inwestora realizowanych w ramach ustawowych uprawnień
    obejmujących m.in. żądanie wykupu (umorzenia) Certyfikatu inwestycyjnego przez
    Fundusz na zasadach określonych w Ustawie o funduszach i statucie Funduszu.
    Jednocześnie, jak wynika z treści wniosku, wykup (umorzenie) Certyfikatów inwestycyjnych
    przez Fundusz nie będzie dokonywane w ramach działalności maklerskiej i brokerskiej
    Wnioskodawcy.
    Mając zatem na uwadze przywołane regulacje oraz orzecznictwo TSUE zdaniem
    Wnioskodawcy należy przyjąć, iż przychody/zyski z tytułu wykupu (umorzenia)
    Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz nie stanowią wynagrodzenia z tytułu
    świadczenia przez Spółkę usług podlegających VAT (Wnioskodawca nie występuje bowiem
    w charakterze podatnika VAT w odniesieniu do czynności/transakcji, w związku z którymi
    uzyskuje przychody/zyski z tytułu wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez
    Fundusz. W efekcie, wykup (umorzenie) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz nie
    będą traktowane jako realizowane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów ustawy VAT, a Wnioskodawca jako ich zbywca nie uzyska statusu podatnika w
    tym zakresie.
    Przedstawione wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 12 września 2016 r. (sygn. IPPP1
    /4512-499/16-5/lGo), w której, w okolicznościach zbliżonych do będących przedmiotem
    niniejszego wniosku, organ wskazał, iż: „(...) zamierzone przez Wnioskodawcę czynności
    posiadania i czerpania pożytków z certyfikatów inwestycyjnych w FIZ oraz ich
    ewentualnego przyszłego zbycia lub umorzenia, nie będą stanowiły działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast
    Wnioskodawca nie uzyska statusu podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT w odniesieniu do tych czynności”.
    Tożsame stanowisko znajduje odzwierciedlenie także w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 10 grudnia 2013 r. (sygn. IBPP2/443-794/13
    /BW), w której wskazano, iż: „Biorąc powyższe pod uwagę oraz obowiązujące w tym
    zakresie przepisy prawa, w tym również regulacje zawarte w k.s.h., stwierdzić należy, iż

    otrzymanie przez Wnioskodawcę wynagrodzenia za przekazane akcje w celu ich
    umorzenia nie mieści się ani w pojęciu dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o
    VAT, ani świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 tej ustawy. Wobec powyższego
    czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu tym podatkiem po stronie Wnioskodawcy
    (akcjonariusza).”
    W efekcie, skoro uwzględnieniu w ramach kalkulacji Współczynnika VAT podlegają
    wyłącznie obroty (przychody) z tytułu czynności podlegających VAT (opodatkowanych VAT
    /zwolnionych od podatku), zaś poza kalkulacją Współczynnika VAT pozostają przychody
    podatnika z tytułu transakcji niepodlegających VAT, przychody/zyski Wnioskodawcy z
    wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz nie powinny być
    ujmowane w ramach kalkulacji Współczynnika VAT Spółki (w mianowniku jako sprzedaż
    nieuprawniająca do odliczenia VAT naliczonego).
      Ad. 2)
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy VAT w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice
    wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Z uzasadnienia do projektu ustawy, który wprowadził przepisy o Prewspółczynniku do
    ustawy VAT wynika, iż: „Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w
    kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej przepisami art. 15 ust. 2 i 3
    ustawy o VAT. Mieścić będą się tutaj również działania czy sytuacje występujące w ramach
    działalności gospodarczej, jednakże niegenerujące opodatkowania podatkiem VAT,
    przykładowo otrzymanie odszkodowań umownych czy odsetek za nieterminowe
    dokonywanie płatności od kontrahentów, sprzedaż wierzytelności „trudnych” itp.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT (przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność
    statutową), a także cele prywatne, z definicji niemające nic wspólnego z działalnością
    gospodarczą podatnika”.
    Z powyższego wynika zatem wprost, że realizowanie przez podatnika czynności
    niepodlegających opodatkowaniu VAT nie decyduje o powstaniu po jego stronie
    obowiązku kalkulowania Prewspółczynnika. Obowiązek taki zaistnieje jedynie w przypadku
    prowadzenia przezeń działalności (aktywności), która pozostaje w ogóle/całkowicie poza
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, tj. ma to miejsce w
    przypadku organów/podmiotów publicznych czy innych podmiotów (prywatnych)
    działających w charakterze takich organów bądź też generalnie w sferze publicznej
    (niegospodarczej), tj. fundacje czy stowarzyszenia realizujące niegospodarcze cele
    statutowe.
    Analogiczne podejście zostało zaprezentowane w odpowiedzi Ministra Finansów z 27
    stycznia 2015 r. na interpelację poselską nr 30157, w której czytamy m.in., iż:
    „Obowiązek wydzielenia podatku naliczonego przy zastosowaniu ww. prewspółczynnika
    dotyczy (...) tylko wąskiej grupy podatników, którzy poza działalnością gospodarczą w
    rozumieniu ustawy o VAT wykonują również działalność nieobjętą systemem VAT (np. jako
    organ władzy publicznej), i nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie podatku

    naliczonego do każdego z tych typów działalności. Powyższe zapewni realizację zasady
    neutralności podatku VAT, która uniemożliwia odliczanie podatku w związku z
    działalnością nieobjętą systemem VAT.”
    Zdaniem Spółki, okoliczność, iż uzyskuje ona również przychody (vide wcześniejsze uwagi)
    z tytułu czynności niepodlegających VAT (tj. w związku z którymi uzyskała/uzyskuje
    przychody/zyski z wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz), nie
    wyłącza związku pomiędzy nabyciem przez Spółkę Certyfikatów inwestycyjnych Funduszu
    oraz ich wykupem (umorzeniem) przez Fundusz, a prowadzoną przez Spółkę działalnością
    gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT. Okoliczność, że transakcje, z których
    wynikały/wynikają ww. przychody/zyski nie podlegają VAT, jest wynikiem czynności
    podejmowanych przez Spółkę w ramach działalności gospodarczej Spółki. O ile więc
    przychody/zyski z wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz nie są
    bezpośrednim wynagrodzeniem w zamian za realizowane przez Wnioskodawcę czynności
    podlegające VAT, to są one konsekwencją strategii inwestycyjnej Spółki (zakładającej
    wzrost wartości jej aktywów).
    Wnioskodawca podkreśla, iż Spółka funkcjonuje w formie spółki akcyjnej, tj. podmiotu,
    który został powołany w celu prowadzenia działalności gospodarczej, a więc realizacji
    określonych celów gospodarczych na zasadach komercyjnych, tj. z nastawieniem na zysk.
    Spółka nie jest jednostką samorządu terytorialnego, organem władzy publicznej zakładem
    budżetowym, jak również stowarzyszeniem lub fundacją, które to podmioty zasadniczo
    prowadzą działalność inną niż gospodarczą. Jak natomiast wynika z uzasadnienia, ratio
    legis wprowadzenia ust. 2a i nast. do art. 86 ustawy VAT było, aby przepisy o
    Prewspółczynniku miały zastosowanie właśnie do podmiotów działających w części poza
    sferą gospodarczą/komercyjną, a więc innych niż Wnioskodawca.
    W rezultacie, w odniesieniu do przychodów/zysków Wnioskodawcy otrzymanych
    /otrzymywanych z tytułu wykupu (umorzenia) Certyfikatów inwestycyjnych przez Fundusz
    zastosowania nie będą miały przepisy art. 86 ust. 2a i nast. ustawy VAT, dotyczące
    Prewspółczynnika – Spółka nie będzie zobowiązana do ich stosowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane
    z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku

    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.