Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-142a/10/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-05-28
Teza: Czy składka na fundusz promocji wieprzowiny może stanowić koszt uzyskania przychodów dla grupy producentów (jako podmiotu gospodarczego)?
Słowa kluczowe: fundusz; grupa-grupa producentów rolnych; koszt-koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 22 marca 2010 r. (data wpływu 26 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – uzupełnionym pismem z dnia 14 kwietnia 2010 r. (data wpływu 16 kwietnia 2010 r.) – dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów podatkowych składki na fundusz promocji wieprzowiny – **jest prawidłowe,** o ile Wnioskodawca jest zbywcą towaru w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych.

UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie m.in. kwalifikacji do kosztów podatkowych składki na fundusz promocji wieprzowiny. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych. Wobec tego pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. wezwano Wnioskodawcę o jego uzupełnienie. Niniejsze zostało dokonane w dniu 16 kwietnia 2010 r. (data wpływu).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od dnia 8 lipca 2008 r. w oparciu o ustawę z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych.

Jednostka pośredniczy w sprzedaży produktów (trzoda chlewna) wytworzonych w gospodarstwach rolnych członków grupy i pozostałych dostawców do zakładów mięsnych.

W związku z powyższym Wnioskodawca prowadzi skup i sprzedaż, zarabiając 1% od obrotu netto.

Od dnia 1 lipca 2009 r. zakłady mięsne potrącają składkę na fundusz promocji wieprzowiny w wysokości 0,1% od wartości netto zbytego towaru, zgodnie z ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 97, poz. 799). Jedne zakłady przesyłają oświadczenie o wysokości potrąconej składki w zapłacie za daną fakturę, inne – umieszczają adnotację na rozliczeniach uboju świń.

Członkowie Wnioskodawcy podjęli uchwalę o nie potrącaniu składki na fundusz promocji wieprzowiny od poszczególnych rolników (z zapłaty za sprzedane przez nich tuczniki).

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy składka na fundusz promocji wieprzowiny może stanowić koszt uzyskania przychodów dla grupy producentów (jako podmiotu gospodarczego)?
2.  Czy składkę na fundusz promocji może płacić grupa producentów rolnych, czy poszczególni rolnicy (czy można nie obciążać tą składką rolników)?

Przedmiot niniejszej interpretacji stanowi ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego. W zakresie pytania drugiego zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego – w zakresie pytania pierwszego – Wnioskodawca wskazuje, iż traktuje składkę na fundusz promocji wieprzowiny, jako koszt uzyskania przychodów i nie obciąża tą składką poszczególnych rolników. W przypadku Wnioskodawcy składkę płaci grupa producentów rolnych, jako spółdzielnia na podstawie uchwały członków.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe,** o ile to Wnioskodawca jest zbywcą towaru w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych.

Z dniem 1 lipca 2009 r. weszła w życie ustawa z 22 maja 2009 r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych (Dz. u. Nr 97, poz. 799), która reguluje tworzenie, zadania, zasady finansowania, organizację i funkcjonowanie funduszy promocji produktów rolno-spożywczych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy, w celu wspierania marketingu rolnego, wzrostu spożycia i promocji produktów rolno-spożywczych tworzy się następujące fundusze promocji:

1.  Fundusz Promocji Mleka;
2.  Fundusz Promocji Mięsa Wieprzowego;
3.  Fundusz Promocji Mięsa Wołowego;
4.  Fundusz Promocji Mięsa Końskiego;
5.  Fundusz Promocji Mięsa Owczego;
6.  Fundusz Promocji Ziarna Zbóż i Przetworów Zbożowych;
7.  Fundusz Promocji Owoców i Warzyw;
8.  Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego;
9.  Fundusz Promocji Ryb.

Na podstawie art. 3 ust. 2 ww. ustawy wpłaty na fundusze promocji, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-9, są naliczane, w wysokości 0,1% wartości netto, od następujących rzeczy ruchomych, będących przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług:

1.  świnie żywe,
2.  bydło i cielęta żywe,
3.  konie żywe,
4.  owce żywe,
5.  zboża,
6.  owoce i warzywa,
7.  drób żywy,
8.  ryby

*   zwanych dalej „towarami”.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, do naliczania, pobierania i przekazywania wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Wieprzowego są obowiązani:

1.  przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie uboju świń,
2.  przedsiębiorcy będący podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej żywych świń.

Stosownie natomiast do art. 3 ust. 4 ww. ustawy, wpłaty na fundusze promocji, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-9, są naliczane i pobierane od podmiotów, które zbywają towary na rzecz podmiotów, o których mowa w ust. 3 pkt 1-5, pkt 6 lit. a, pkt 7 oraz pkt 8 lit. a.

Zgodnie z art. 3 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy podmioty, o których mowa m.in. w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2:

1.  naliczają i pobierają od podmiotów, które zbywają na ich rzecz towary, wpłaty na fundusze promocji z należności za te towary na podstawie faktur, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich wystawienia,
2.  potwierdzają, w formie pisemnego oświadczenia, naliczenie i pobranie wpłat na fundusze promocji, które zawiera w szczególności:

*   nazwę, siedzibę i adres albo imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres podmiotu obowiązanego do wpłat na dany fundusz promocji oraz podmiotu, od którego naliczono i pobrano tę wpłatę,

*   określenie wartości i rodzaju towaru, stanowiącego podstawę wpłaty,

*   kwotę pobraną z tytułu wpłaty na dany fundusz promocji od zbytego towaru.

Z powyżej przytoczonych przepisów wynika więc, iż przedsiębiorcy zobowiązani są do naliczenia i pobrania wpłaty na Fundusz Promocji Mięsa Wieprzowego i dokonują tego niezależnie od formy prawnej i sposobu prowadzenia rozliczeń podatkowych swojego dostawcy. Ustawa o funduszach promocji produkcji rolno-spożywczych nie reguluje natomiast kwestii pobrania wpłat na Fundusz w relacjach pomiędzy podmiotem, od którego wpłata została pobrana (w przedstawionym stanie faktycznym – Wnioskodawcy), a jego dostawcą, tj. np. producentem rolnym (członkiem Grupy).

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia przy tym koszty podatkowe:

*   bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz

*   inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Kosztami uzyskania przychodów będą zatem takie koszty, które spełniają łącznie następujące warunki:

*   zostały poniesione przez podatnika,

*   pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą,

*   ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,

*   nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Reasumując, wyłącznie uzasadnione i udokumentowane wydatki poniesione przez Wnioskodawcę mogą stanowić – w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – koszty podatkowe.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak:

1.  podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy,
2.  odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.

Fundusz Promocji Wieprzowiny jest tworzony na podstawie ustawy o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych. Wobec tego powstaje z mocy prawa, zatem nie jest funduszem tworzonym przez podatnika w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odpisy i wpłaty na ten fundusz mają więc charakter obligatoryjny i mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Należy jednak wskazać, iż w sytuacji, gdyby zbywcą towarów byli poszczególni rolnicy (członkowie Grupy), to na nich ciążyłby obowiązek wpłaty na Fundusz Promocji Wieprzowiny. W takiej sytuacji przedmiotowe wydatki nie spełniałby warunków wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. W konsekwencji nie mogłyby stanowić kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.