Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.126.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-28
Teza: Opodatkowanie działalności gospodarczej zarejestrowanej w
Polsce oraz zdalnie prowadzonej z terytorium RP.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
rezydent podatkowy
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 8 sierpnia 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce,
    opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem od przychodów.
    W ramach prowadzonej działalności (PKD 68.32.B - działalność związana z zarządzaniem
    nieruchomościami wykonywanymi na zlecenie) planuje Pan rozpoczęcie świadczenia usług
    polegających na zdalnym administrowaniu nieruchomościami (m.in. zarządzanie
    rezerwacjami, kontakt z najemcami, nadzór nad stanem nieruchomości, zlecanie usług
    serwisowych) znajdującymi się na terytorium Niemiec.
    Wszystkie czynności wykonywane będą z terytorium Polski, bez fizycznej obecności na
    terenie Niemiec. Nie będzie Pan posiadać biura, oddziału, przedstawicielstwa, magazynu
    ani personelu w Niemczech. Usługi będą świadczone drogą elektroniczną i telefoniczną.
    Odbiorcami usług będą niemieckie podmioty gospodarcze zarejestrowane w Niemczech.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    W okresie, którego dotyczy wniosek będzie Pan posiadał nieograniczony obowiązek
    podatkowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 1a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Przeniósł się Pan do Polski na stałe, tu ma Pan
    swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych.
    W okresie, którego dotyczy wniosek prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą, za pomocą całkowicie położonego przedsiębiorstwa w Polsce.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu
    świadczenia usług administrowania nieruchomościami w Niemczech podlegają
    opodatkowaniu tylko w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, jako dochody polskiego
    rezydenta podatkowego?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania/siedzibę
    na terytorium Polski podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania. Ponieważ Wnioskodawca wykonuje usługi wyłącznie z
    terytorium Polski, bez fizycznej obecności w Niemczech, dochody powinny podlegać
    opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.
    Zgodnie z art. 5 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zakład powstaje, gdy
    przedsiębiorca posiada stałą placówkę lub prowadzi działalność poprzez stałe
    przedstawicielstwo. Brak takiej obecności w Niemczech oznacza, że zakład nie powstaje, a
    Niemcy nie maja prawa do opodatkowania dochodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Jak wynika z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Według art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W Pana sprawie zastosowanie znajdzie umowa między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. 2005 Nr 12 poz. 90;
    dalej: umowa polsko-niemiecka).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) miejsce zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat i
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej wyłączono spod pojęcia
    „zakładu” działalność polegającą na:
      a) użytkowaniu placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
      b) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
      c) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
      d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
      e) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
      f) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek
      rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem
      jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia
      rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    W myśl art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:

      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Analiza zapisu art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej wskazuje m.in., że dochód
    przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji (czyli w Polsce),
    natomiast w państwie zakładu (w Niemczech) opodatkowany jest wyłącznie dochód
    uzyskany z tego zakładu.
    W konsekwencji, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie, a prowadzące
    działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie
    swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do
    opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju,
    pod warunkiem że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie
    zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają
    opodatkowaniu w państwie jego siedziby.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw
    członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie
    wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w
    państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Dokonując interpretacji postanowień umowy polsko-niemieckiej, zwracam uwagę na tekst
    Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej.
    Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie
    OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe
    podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem
    postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej
    Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą

    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa, to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Dysponowania nie należy zatem rozumieć w sensie prawnym, ale czysto faktycznym. Nie
    w każdym przypadku, gdy przedsiębiorca przebywa na terenie należącym do innego
    podmiotu, dochodzi do powstania placówki. Chodzi jedynie o sytuacje, w których mamy
    do czynienia z aktywnym prowadzeniem działalności gospodarczej. Precyzyjne określenie,
    kiedy mamy co czynienia z taką sytuacją jest trudne. Komentarz OECD wskazuje natomiast
    na kilka przykładów, jak choćby sytuacja, gdy pracownik podatnika jest upoważniony do
    wykorzystania biura kontrahenta np. w celu nadzorowania wykonania kontraktu przez
    tegoż kontrahenta. W takim przypadku biuro oddane do dyspozycji może stanowić
    placówkę. Z kolei wizyty przedstawiciela handlowego, nawet regularne, w
    pomieszczeniach kluczowego zagranicznego klienta i przyjmowanie zleceń nie pozwala
    przyjąć, że przedsiębiorstwo włada placówką za granicą.
    Dysponowania placówką nie należy rozumieć jako dysponowania szczególnego, to jest
    dysponowania wyłączającego inne podmioty. Oznacza to, że jedno miejsce, plac czy lokal
    może być w dyspozycji kilku podmiotów, np. właściciela lokalu oraz podmiotu
    prowadzącego za pośrednictwem lokalu (miejsca) działalność gospodarczą czy też w
    dyspozycji kilku podmiotów, które prowadzą za jego pośrednictwem działalność i
    każdemu można z tego tytułu przypisać posiadanie zakładu. Dla przykładu może być to
    plac budowy, na którym prace wykonuje kilku podwykonawców i generalny wykonawca.
    Każdy z nich posiada stały zakład na terenie placu budowy.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy
    rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej
    lokalizacji, będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa. Tytułem przykładu, przedsiębiorca
    układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność „przez” miejsce wykonywania tej
    czynności.
    Zgodnie z Komentarzem - prowadzenie działalności przez placówkę oznacza, że osoby w
    określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w
    państwie, w którym stała placówka jest położona. Działalność przedsiębiorstwa może być
    prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo
    na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby
    otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne.
    Z powyższego wynika, że kryterium prowadzenia działalności przez placówkę będzie
    spełnione, jeśli zostaną zrealizowane dwie przesłanki:
        podejmowane przez przedsiębiorcę czynności stanowią działalność gospodarczą,
        przedsiębiorca dysponuje personelem, który prowadzi tę działalność, przy czym
        mogą być to bądź osoby zatrudnione przez przedsiębiorcę, bądź pozostające z
        przedsiębiorcą w stosunku zależności.
    Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego. Działalność ta może mieć
    różnorodny charakter. Może to być np. działalność handlowa lub jak w opisanym we
    wniosku przypadku działalność polegająca na zdalnym administrowaniu
    nieruchomościami.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie

    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD w przypadku, gdy stała placówka
    jest wykorzystywana zarówno dla działalności w ramach wyłączeń, jak i dla innej
    działalności, uznaje się ją za zakład, który podlega opodatkowaniu z tytułu obu rodzajów
    działalności (np. gdy magazyn jest utrzymywany w celu wydawania towarów oraz zajmuje
    się sprzedażą).
    Innymi słowy, zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim
    zakresie.
    Z opisanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że:
        w Polsce posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy;
        prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce,
        opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem od przychodów;
        w ramach prowadzonej działalności planuje Pan rozpoczęcie świadczenia usług
        polegających na zdalnym administrowaniu nieruchomościami (m.in. zarządzanie
        rezerwacjami, kontakt z najemcami, nadzór nad stanem nieruchomości, zlecanie
        usług serwisowych) znajdującymi się na terytorium Niemiec;
        nie będzie Pan posiadać biura, oddziału, przedstawicielstwa, magazynu ani
        personelu w Niemczech. Usługi będą świadczone drogą elektroniczną i
        telefoniczną. Odbiorcami usług będą niemieckie podmioty gospodarcze
        zarejestrowane w Niemczech;
        wszystkie czynności wykonywane będą z terytorium Polski, bez fizycznej obecności
        na terenie Niemiec;
        będzie Pan prowadzić jednoosobową działalność gospodarczą, za pomocą
        całkowicie położonego przedsiębiorstwa w Polsce.
    Mając na względzie powyższe dochód uzyskany ze świadczonych usług na terytorium
    Polski, na rzecz podmiotów gospodarczych zarejestrowanych w Niemczech będzie
    podlegać opodatkowaniu w Polsce.
    Wobec powyższego Pana stanowisko uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez
    wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany

    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania
    o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza
    postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.