Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.836.2025.1.KD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-17
Teza: Możliwość dokonania korekty stawki amortyzacji inwestycji w
obcym środku trwałym oraz możliwość korekty zeznań
podatkowych za lata 2019; 2024.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja liniowa
inwestycje-inwestycje w obcych środkach trwałych
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Inwestycje w obcym środku trwałym, budynki i budowle
wybudowane na cudzym gruncie.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 1

## Pytanie

Czy biorąc pod uwagę fakt, że to inwestycja w obcym środku trwałym oraz że okres
    umowy najmu wynosi 15 lat, ma Pan prawo dokonać korekty stawki amortyzacji na 10% i
    okres na 10 lat oraz dokonać korekty zeznań za lata 2019-2024 (w danym okresie podatnik
    był opodatkowany podatkiem liniowym 19%)?
    Pana stanowisko w sprawie

    Pana zdaniem, powinna być zastosowana stawka amortyzacji 10% i okres rozliczenia
    inwestycji w obcym środku trwałym powinien wynosić 10 lat. Tym bardziej, że Pana
    świadomość w tym zakresie była taka, że 10% stawka amortyzacji była przyjęta przez biuro
    rachunkowe.
    W związku z powyższym, planuje Pan skorygowanie zapisu amortyzacyjnego i dokonanie
    korekt zeznań rocznych PIT-36L za lata 2019 - 2024. Ma Pan świadomość, że 4 lata
    amortyzacji w okresie 2015 r. - 2018 r. nie są już możliwe do skorygowania, jednakże
    biorąc pod uwagę przekształcenie firmy jest Pan zdecydowany zakończyć amortyzację tej
    inwestycji.
    Podsumowując, uważa Pan, że powinien zastosować 10% stawkę amortyzacji i 10 letni
    okres amortyzacji na podstawie przepisów art. 22a-22o ustawy z 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Należy zatem przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie tego źródła przychodów. Aby
    zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy ocenić
    jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie
    ponoszenia kosztów lub w przyszłości.
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ww. ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (...).
    Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub
      wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład
      nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części – wydatki te,
      zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Jak stanowi bowiem art. 22a ust. 2 pkt 1-2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania:

      1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
      2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
      – zwane także środkami trwałymi.
    Z powyższego wynika, że (co do zasady) wydatki poniesione przez podatnika na nabycie
    lub wytworzenie środków trwałych, w tym również stanowiące inwestycję w obcych
    środkach trwałych, są rozliczane w czasie i podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodu prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej
    pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych
    środków.
    Należy jednak zaznaczyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    definiuje wprost, co należy rozumieć przez inwestycję w obcych środkach trwałych.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych znajduje się natomiast definicja
    pojęcia „inwestycji”.
    Zgodnie z art. 5a pkt 1 tej ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza to środki trwałe w budowie w
      rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz.
      120, 295 i 1598), zwanej dalej ,,ustawą o rachunkowości”.
    W myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych w budowie - rozumie się przez to
      zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub
      ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
    Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowego przez „inwestycje w obcych środkach
    trwałych” należy rozumieć nakłady ponoszone na ulepszenie istniejącego już środka
    trwałego, który nie stanowi własności (współwłasności) podatnika, jest jednak przez niego
    wykorzystywany, na podstawie stosownej umowy (najmu, dzierżawy, użyczenia, itp.). Przy
    czym wszystkie nakłady poniesione przed oddaniem składnika majątku do używania
    (również o charakterze odtworzeniowym - remontowym) należy zaliczyć do inwestycji w
    obcym środku trwałym. Przykładem nakładów o charakterze ulepszającym obcy środek
    trwały jest konieczność dostosowania używanych na podstawie umowy najmu, dzierżawy
    lub umowy użyczenia, obcych budynków do potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej użytkownika. Podejmując inwestycję w obcym środku trwałym podatnik
    powinien dysponować zezwoleniem uzyskanym od właściciela ulepszanego środka
    trwałego. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że wydatki poniesione na
    inwestycję w obcym środku trwałym podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tej
    inwestycji.
    Zatem, inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań podatnika zmierzających do
    przystosowania niestanowiących jego własności środków trwałych do używania przez tego
    podatnika. Dotyczy to przy tym takich działań, które mają na celu ulepszenie środka
    trwałego.
    Z treści wniosku wynika, że firma prowadzi działalność oświatową od 2010 r. W związku z
    rozwojem firmy w 2014 r. podpisano umowę najmu budynku w stanie surowym
    zamkniętym z przeznaczeniem na obiekt oświatowy na okres 15 lat. Zgodnie z umową
    dokonano adaptacji budynku. Po oddaniu budynku do użytkowania, na kwotę nakładów
    poniesionych na adaptację biuro rachunkowe w ewidencji środków trwałych wprowadziło
    inwestycję w obcym środku trwałym. Według karty środka trwałego zastosowano stawkę
    amortyzacji 2,5%, współczynnik 1 i metodę amortyzacji liniową. Okres amortyzacji: od
    stycznia 2015 r. do grudnia 2046 r. W trakcie inwestycji ustalano z biurem rachunkowym,

    że amortyzacja tej inwestycji będzie obejmowała okres 10 lat. Najprawdopodobniej
    nastąpiła pomyłka biura rachunkowego. Obecnie jest planowana reorganizacja firmy i
    okazało się, że jednak ta amortyzacja została wprowadzona inaczej.
    Działalność gospodarcza opodatkowana jest podatkiem liniowym - stawka 19%.
    Dokumentacja podatkowa prowadzona jest w formie podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów. W momencie podpisania umowy najmu w 2014 r. budynku w stanie surowym
    zamkniętym, budynek nie stanowił środka trwałego wynajmującego. Adaptacja budynku
    polegała na: zaadaptowaniu budynku w stanie surowym zamkniętym na potrzeby
    prowadzonej działalności oświatowej przedszkola i szkoły podstawowej. W budynku
    dokonano wszelkich prac na podstawie projektu, między innymi: częściowa wymiana
    okien, ocieplenie budynku, ścianki działowe, posadzki, tynki, instalacje co, energetyczne i
    wodnokanalizacyjne, malowanie, montaż drzwi, podłóg, instalacje sanitarne, armatura,
    płytki. Budynek został oddany do użytkowania 1 grudnia 2014 r. Wskazany we wniosku
    budynek, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowalnych, sklasyfikowany został w
    sekcji 1, dział 12 budynki niemieszkalne. Natomiast, zgodnie z Klasyfikacją Środków
    Trwałych budynek sklasyfikowano jako budynki niemieszkalne, podgrupa 10.
    Przedmiotem Pana wątpliwości jest możliwość dokonania korekty stawki amortyzacji
    inwestycji w obcym środku trwałym na 10% i okres na 10 lat oraz możliwość korekty
    zeznań za lata 2019 - 2024.
    Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w przypadku inwestycji w obcym środku trwałym
    regulują przepisy art. 22a-22n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    W myśl art. 22g ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych oraz budynków i
      budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się, stosując odpowiednio ust. 3-5.
    Zgodnie z art. 22g ust. 4 tej ustawy:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się
      wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów
      ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i
      kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i
      prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka
      trwałego do używania.
    W myśl art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich
      ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
      których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    W myśl art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne
      dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych
      do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla budynków (lokali) i
      budowli, innych niż wymienione w pkt 4 nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem:
      a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w
        rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w
        rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
                                  3b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m, domków kempingowych i
      budynków zastępczych- dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3
      lata.
    Zgodnie z art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:
      1) używane - jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane
        co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
      2) ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez
        podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Treść powyższych przepisów wskazuje, że zastosowanie indywidualnej stawki
    amortyzacyjnej jest możliwe wyłącznie do składników majątku, które przed
    wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych i przed dokonaniem ulepszenia spełniały
    ustawowe kryteria uznania ich za środek trwały. Stawkę tą można stosować dla
    używanych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego
    podatnika lub dla ulepszonych środków trwałych, które przed wprowadzeniem do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uległy ulepszeniu.
    Zauważyć przy tym należy, że wynikająca z art. 22j ww. ustawy, możliwość stosowania
    indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych lub ulepszonych budynków jest
    prawem, a nie obowiązkiem podatnika.
    Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich zasadach, jak właściciel tego
    środka trwałego. Czyli co do zasady, zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Zgodnie z art. 22j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do
      używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w obcych
      budynkach (lokalach) lub budowlach – okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10
      lat.
    Stosownie do art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 22h ust. 4 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 22i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji (wykazu)
      do końca tego roku podatkowego.
    W myśl art. 22i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać:
      1) dla budynków i budowli używanych w warunkach:
      a) pogorszonych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2,
      b) złych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4;
      2) dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru
      pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków
      przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej, przy
      zastosowaniu w tym okresie współczynników nie
      wyższych niż 1,4;
      3) dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji, poddanych
      szybkiemu postępowi technicznemu, przy zastosowaniu współczynników nie
      wyższych niż 2,0.
    Zgodnie z art. 22i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie zaś do art. 22i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Przy czym, zgodnie z art. 22i ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym
      - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Powołane przepisy art. 22i ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie zabraniają odpowiednio podwyższenia, czy obniżenia stawki
    amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać
    zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te
    zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc
    możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy
    rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 22i ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę
    żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów
    ustawy. Zatem, ww. przepisy umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek
    amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem
    określenia terminów, w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca
    wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów
    amortyzacyjnych metodą liniową.
    W art. 22i ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca
    jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu, stwierdzając, że zmiany
    stawki w odniesieniu do:
      środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się
      począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
      środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

    Jak już wcześniej wskazano, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru
    jednej z metod amortyzacji określonych w art. 22i-22k dla poszczególnych środków
    trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
    zamortyzowania danego środka trwałego.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz przytoczone przepisy prawa, w
    szczególności art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    stwierdzić należy, że skoro dokonał Pan wyboru metody amortyzacji (metody liniowej)
    inwestycji w obcym środku trwałym i nie zastosował indywidualnej stawki amortyzacji, to
    metody tej nie może Pan w trakcie amortyzowania zmienić na inną, w tym na metodę
    indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Wybraną metodę jest Pan zobowiązany
    stosować do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Z tego względu, nie ma Pan
    możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji na zasadach określonych w
    art. 22j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zmiana metody
    amortyzacji stanowiłaby bowiem naruszenie art. 22h ust. 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W tej sytuacji, w związku z brakiem możliwości zastosowania 10% stawki amortyzacji, nie
    przysługuje Panu również możliwość korekty zeznań podatkowych za lata 2019 - 2024.
    Tym samym, Pana stanowisko, zgodnie z którym, powinien Pan dokonać korekty stawki
    amortyzacyjnej i zastosować 10% stawkę amortyzacji i 10 letni okres amortyzacji, na
    podstawie przepisów art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie wydania interpretacji indywidualnej.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na opisie stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Organ podatkowy wydający interpretacje indywidualne nie jest uprawniony do
    analizowania i oceny załączonych dokumentów – jest związany wyłącznie opisem stanu
    faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku, zadanym przez niego
    pytaniem oraz zajętym stanowiskiem. W związku z powyższym załączone do wniosku
    dokumenty nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej analizy w niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.