Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.412.2018.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-12-07
Teza: Stosowanie art. 15c ustawy o CIT
Słowa kluczowe: gospodarka-gospodarka komunalna; odsetki; pożyczka
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z 6 października 2018 r. (data wpływu 9 października 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania art. 15c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w części dotyczącej:

*   uznania kosztów finansowania dłużnego wynikających z opisanej we wniosku pożyczki za koszty wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) – **jest prawidłowe**;
*   przepisów jakie należy stosować w roku 2018 do kosztów finansowania dłużnego wynikających z pożyczki zawartej i otrzymanej przed 1 stycznia 2018 r. (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 9 października 2018 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania art. 15c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (dalej także: „Spółka”) zawarł z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w 2012 r. umowę o dofinansowanie w formie pożyczki inwestycyjnej. Wartość pożyczki wyniosła 145.115.590,00 zł, natomiast łączna wartość odsetek opiewała na kwotę 51.425.184,70 zł. Przedmiotowa pożyczka przeznaczona jest na dofinansowanie realizowanego projektu „\`(...)\`” (dalej: „Projekt”) współfinansowanego ze środków Funduszu Spójności w ramach II osi priorytetowej Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko - gospodarka odpadami i ochrona powierzchni ziemi.

W ramach projektu wybudowano Zakład Termicznego Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych w Y oraz zrekultywowano 14 gminnych składowisk odpadów.

Celem Projektu jest dostosowanie gospodarki odpadami na terenie 33 gmin objętych Projektem do wymogów prawa polskiego i unijnego, zapewnienie dla subregionu X czystego środowiska poprzez poprawę gospodarki komunalnej w zakresie odpadów, dążenie do zwiększenia ilości selektywnie zbieranych odpadów komunalnych, spalania odpadów, a w wyniku tego ograniczenie ilości odpadów składowanych.

Kompletna infrastruktura Spółki pozwoli na prowadzenie gospodarki odpadami zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami:

*   zapobiegania powstawaniu odpadów i zmniejszenia ilości wytwarzanych odpadów,
*   odzysku odpadów, ich ponownego wykorzystania i recyklingu,
*   redukcji ilości odpadów ulegających biodegradacji, kierowanych na składowisko bez ich uprzedniego przetworzenia,
*   zagospodarowania odpadów ulegających biodegradacji metodami biologicznymi lub termicznymi,
*   minimalizacji ilości odpadów wytwarzanych i deponowanych na składowisku odpadów komunalnych,
*   bezpiecznego dla środowiska ostatecznego unieszkodliwiania odpadów pozbawionych wartości materiałowych i energetycznych.

Warunkiem koniecznym pozyskanych pomocowych środków pieniężnych z funduszy Unii Europejskiej jest zapewnienie zgodności otrzymywanej pomocy z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zawarcie Umowy Wykonawczej, określającej między innymi szczegółowe warunki świadczenia usług publicznych, w tym szczegółowe zasady przekazywania spółce komunalnej rekompensaty na pokrycie ewentualnych strat poniesionych w związku ze świadczeniem usług publicznych.

Spółka informuje, że niniejsze obowiązki zostały wypełnione poprzez zawarcie w grudniu 2011 r. umowy wykonawczej na świadczenie usług w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych i nadzoru zrekultywowanych składowisk odpadów. Stronami umowy były 33 gminy objęte Projektem - zdefiniowane w umowie jako Zleceniodawcy oraz Spółka - jako Wykonawca Projektu. Przedmiotem niniejszej umowy było między innymi określenie zasad świadczenia przez Spółkę usług publicznych oraz określenie szczegółowych warunków ustalania wysokości i przekazywania przez Zleceniodawców oraz weryfikacji przez Zleceniodawców kwoty Rekompensaty Eksploatacyjnej przekazywanej Wnioskodawcy tytułem świadczenia usług publicznych w okresie świadczenia tych usług.

Przedmiotowa umowa zobowiązuje Zleceniodawców (gminy) oraz Wykonawcę (Spółkę) do zarządzania usługami publicznymi jako usługami w ogólnym interesie gospodarczym – w rozumieniu art. 4 Decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorcom do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym \[C(2005) 2637, (2005/842/WE)\]. Poza tym Wykonawca (Spółka) złożyła oświadczenie, a Zleceniodawcy (gminy) potwierdzili w niniejszej umowie, że zgodnie z uchwałami Zleceniodawcy zobowiązali Spółkę do wykonywania Usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi polegających na odzysku i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych na instalacjach będących w posiadaniu Spółki a także w zakresie nadzoru zrekultywowanych składowisk odpadów, a Spółka przyjęła na siebie wykonywanie tego zobowiązania.

Spółka potwierdza, że przedmiotowe usługi publiczne wykonywane będą przy wykorzystaniu wskazanej wyżej infrastruktury.

Poza tym w przedmiotowej umowie wprowadzono zapis, że przedmiot i zakres usług publicznych wymienionych w umowie oraz ich standardy doprecyzowane są w Regulaminie stanowiącym jej załącznik. Spółka informuje, że Regulamin (regulamin świadczenia usług publicznych przez Spółkę) określa zakres świadczonych usług przez Spółkę. W § 4 ust. 1 niniejszego regulaminu zdefiniowano, że usługą publiczną świadczoną przez Spółkę w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 827 z późn. zm.) jest zaspokojenie potrzeb mieszkańców na terenie obszaru działania Spółki w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi, powierzone Spółce przez miasto Y oraz jednostki samorządu terytorialnego.

Wracając do zagadnienia odsetek, które Wnioskodawca reguluje w związku z zaciągniętą pożyczką na sfinansowanie opisywanego projektu, analizując bieżącą strukturę przepływów pieniężnych, Spółka doszła do wniosku, że łączna nadwyżka kosztów finansowania dłużnego zdefiniowana w art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1036 z późn. zm.; dalej: „ustawa o CIT”) (kwota, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym) przekroczy w 2018 r. wartość 3.000.000,00 zł. Wartość nadwyżki kosztów finansowania dłużnego prawdopodobnie przekroczy również 30% wartości opisanego w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT tzw. dochodu referencyjnego (EBITDA).

Spółka zaznacza jednak, iż nawet w sytuacji, gdyby w 2018 r. łączna nadwyżka kosztów finansowania dłużnego nie przekroczyła 30% wartości dochodu referencyjnego, to specyfika działalności Spółki powoduje, iż nie może wykluczyć, że sytuacja taka będzie mieć miejsce w kolejnych latach podatkowych, dlatego niezbędne jest uzyskanie interpretacji nowych przepisów.

Poza tym Spółka informuje, że koszty finansowania zewnętrznego są i będą przez nią wykazywane dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w całości w Polsce, tj. na terytorium Unii Europejskiej (Spółka nie rozlicza podatku dochodowego od osób prawnych w jakimkolwiek innym państwie).

Podobnie, dochody osiągane przez Spółkę z tytułu realizacji projektu należy uznać za osiągnięte w całości na terytorium kraju (przemawiają za tym takie okoliczności jak siedziba Spółki, położenie nieruchomości, których projekt dotyczy, a także lokalny charakter inwestycji).

Spółka informuje również, że pożyczka opisana w niniejszym stanie faktycznym była uzyskana od podmiotu niepowiązanego kapitałowo i osobowo, poza tym rok podatkowy spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym a zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych regulowane są w okresach miesięcznych.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania:

1.  Czy odsetki od pożyczki przyznanej Wnioskodawcy w związku z realizacją opisanego w stanie faktycznym projektu stanowią koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 8 ustawy o CIT i w rezultacie, dla celów stosowania art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, czy Wnioskodawca przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie będzie brał pod uwagę kosztów finansowania dłużnego odnoszących się do pożyczki wykorzystywanej do zrealizowania projektu, a także przy obliczaniu dochodu referencyjnego w rozumieniu art. 15c ust. 1 ustawy o CIT nie będzie uwzględniał dochodu wynikającego z realizacji projektu?
2.  Niezależnie od pytania nr 1, czy do opisanych w stanie faktycznym kosztów finansowania dłużnego (wynikających z pożyczki zawartej i otrzymanej przed 1 stycznia 2018 r.) należy w 2018 r. stosować art. 15c w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad pytania nr 1

Odsetki od pożyczki uzyskanej w związku z realizacją projektu opisanego w stanie faktycznym stanowią koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 8 ustawy o CIT i w rezultacie kosztów odsetek związanych z projektem nie uwzględnia się przy obliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego oraz dochodu referencyjnego z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie następujące warunki:

1.  wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej;
2.  aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;
3.  koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;
4.  dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Dochodu wynikającego z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej nie uwzględnia się przy obliczaniu przychodów i kosztów, o których mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT (art. 15c ust. 9 ustawy o CIT).

Długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym (art. 15c ust. 10 ustawy o CIT).

Należy zaznaczyć, że przepis art. 15c ustawy o CIT ma na celu implementację do prawa polskiego dyrektywy ATAD.

Zgodnie z art. 4 dyrektywy ATAD, nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego podlega odliczeniu w okresie rozliczeniowym, w którym koszty te zostały poniesione, jedynie do wysokości 30% wyniku finansowego podatnika przed uwzględnieniem odsetek, opodatkowania, deprecjacji i amortyzacji (EBITDA). EBITDA jest obliczany przez dodanie do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w państwie członkowskim podatnika skorygowanych o podatek kwot z tytułu nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego, a także skorygowanych o podatek kwot z tytułu deprecjacji i amortyzacji. Dochodu zwolnionego z podatku nie uwzględnia się w EBITDA podatnika. Dyrektywa przewiduje, iż państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania powyższego przepisu nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku, gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują się w całości w Unii. Zgodnie z dyrektywą ATAD, długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. W takim przypadku, ewentualny dochód wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wyłącza się z EBITDA podatnika.

W opisanym stanie faktycznym projekt pn. „\`(...)\`” należy uznać za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 8 i 10 ustawy o CIT i w rezultacie dla celów stosowania art. 15c ust. 1 ustawy o CIT Wnioskodawca przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie będzie brał pod uwagę kosztów finansowania dłużnego odnoszących się do pożyczki wykorzystanej do realizacji projektu, a także przy obliczaniu dochodu referencyjnego z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT nie będzie uwzględniał dochodu wynikającego z realizacji przedmiotu umowy.

W ocenie Wnioskodawcy, nie ma wątpliwości zarówno okoliczność, iż projekt jest długoterminowy (jego realizacja obejmowała okres kilku lat) i obejmuje dostarczenie znaczącego składnika aktywów (kompleksowa instalacja dla gospodarki odpadami komunalnymi obsługująca 33 gminy) którego wartość dofinansowania w formie pożyczki inwestycyjnej wyniosła 145.115.590,00 zł. Zdaniem Spółki, przedstawiony powyżej stan faktyczny nie pozostawia żadnych wątpliwości, że projekt został przeprowadzony w ogólnym interesie publicznym (wybudowana infrastruktura służy realizacji zadań w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi na terenie 33 gmin, gwarantuje zapewnienie dla subregionu konińskiego czystego środowiska poprzez poprawę gospodarki komunalnej w zakresie odpadów, dążenie do zwiększenia ilości selektywnie zbieranych odpadów komunalnych, spalania odpadów, a w wyniku tego ograniczenie ilości odpadów składowanych.

Jak wyjaśniono powyżej, odmienne uregulowanie przewidziane w art. 15c ust. 8, 9 i 10 ustawy o CIT dotyczy nie wszystkich długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej, lecz tylko takich, które spełniają dodatkowe cztery warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, wszystkie powyżej wskazane warunki zostały spełnione.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wnioskodawca, odpowiedzialny za wdrożenie i realizację projektu, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych wyłącznie w Polsce, tj. państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Ponadto, wszystkie aktywa, których projekt dotyczy (wchodzące w skład Zakładu Termicznego Unieszkodliwiania Odpadów w Y) są zlokalizowane w całości na terytorium Polski.

Koszty finansowania zewnętrznego są i będą przez Wnioskodawcę wykazywane dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w całości w Polsce, tj. na terytorium Unii Europejskiej (Spółka nie rozlicza podatku dochodowego od osób prawnych w jakimkolwiek innym państwie).

Podobnie, dochody osiągane przez Wnioskodawcę z tytułu realizacji projektu należy uznać za osiągnięte w całości na terytorium kraju (przemawiają za tym takie okoliczności jak siedziba Wnioskodawcy, położenie nieruchomości, których projekt dotyczy, a także lokalny charakter inwestycji).

Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, iż wszystkie warunki dotyczące długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT będą w opisanym stanie faktycznym spełnione.

Ad pytania nr 2

Niezależnie od odpowiedzi na pytanie nr 1, mając na uwadze przepis art. 7 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2175; dalej: „ustawa zmieniająca”) - do opisanych w stanie faktycznym kosztów finansowania dłużnego (wynikających z pożyczki zawartej i otrzymanej przed 1 stycznia 2018 r) nie należy w 2018 r. stosować art. 15c w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r.

Przepis art. 7 ustawy zmieniającej stanowi przepis przejściowy, regulujący w szczególny sposób nie tyle opodatkowanie, co zastosowanie przepisów regulujących opodatkowanie. W tym przypadku - dotyczy stosowania przepisów o opodatkowaniu dochodu, który powstaje już w czasie obowiązywania nowych przepisów, lecz ustawodawca postanowił, że ze względów celowościowych zastosowanie powinny znaleźć dotychczasowe regulacje.

W efekcie art. 7 ustawy zmieniającej należy rozumieć w ten sposób, że stare przepisy mają zastosowanie do wszystkich odsetek od kredytów (pożyczek) udzielonych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej niezależnie od tego czy dotyczą pożyczek (kredytów) udzielonych przez podmioty powiązane czy podmioty niepowiązane. Wobec powyższego w 2018 r. nie należy rozważać tej regulacji w kontekście nowych regulacji, a więc i powiązań między podmiotami, bowiem te regulacje nie są stosowane do kredytów (pożyczek) udzielonych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Ad pytania nr 1

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1.

Ad pytania nr 2

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 oraz art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1036 z późn. zm.; dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie o CIT, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Na mocy przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2175, dalej: „ustawa zmieniająca”) nastąpiła nowelizacja przepisów ograniczających wysokość zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów odsetek (kosztów finansowania dłużnego).

W ramach implementacji dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (dalej: „dyrektywa ATAD”), dokonano modyfikacji przepisów dotyczących tzw. niedostatecznej kapitalizacji (thin cap), tj. przepisów przeciwdziałających nadmiernemu finansowaniu podatników długiem, co skutkuje erozją bazy podatkowej w państwie siedziby spółki (art. 15c i art. 15ca ustawy o CIT).

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m ww. ustawy, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

W myśl art. 7 ustawy zmieniającej, do odsetek od kredytów (pożyczek), w przypadku których kwota udzielonego podatnikowi kredytu (pożyczki) została temu podatnikowi faktycznie przekazana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 15c lub art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 oraz ust. 6, 7b, 7g i 7h ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2018 r.

Mając na uwadze brzmienie wskazanego wyżej przepisu przejściowego (art. 7 ustawy zmieniającej) zgodzić należy się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, zgodnie z którym do opisanych w stanie faktycznym kosztów finansowania dłużnego (wynikających z pożyczki zawartej i otrzymanej przed 1 stycznia 2018 r.) nie należy w 2018 r. stosować art. 15c ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. Podkreślić należy, że uprawnienie wynikające z ww. przepisu przejściowego ma zastosowanie wyłącznie do kosztów finansowania dłużnego poniesionych w 2018 r. Po tej dacie do Wnioskodawcy będą miały zastosowanie przepisy art. 15c ustawy o CIT w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, że w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 3 i 4 wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.