Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.25.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-03
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT licytacyjnej sprzedaży działek należących do dłużnika.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany; komornik-komornik sądowy; licytacja; majątek-majątek prywatny; opodatkowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Płatnicy podatku od dostawy (organy egzekucyjne i komornicy sądowi)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 18

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Pana wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT
    licytacyjnej sprzedaży działek należących do dłużnika.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy (...) prowadzi postępowanie egzekucyjne z wniosku Sądu Okręgowego
    w (...), (...) Wydziału Cywilnego przeciwko A.A. (PESEL (...)) – małoletniemu
    reprezentowanemu przez przedstawiciela ustawowego B.B., na podstawie Wyroku Sądu
    Okręgowego w (...) (...) Wydział Cywilny z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt (...) w celu
    wyegzekwowania nieuiszczonych kosztów sądowych. W pkt 1 lit. a) ww. wyroku uznano za
    bezskuteczną w stosunku do Skarbu Państwa zawartą w dniu 12 lipca 2017 r. w formie
    aktu notarialnego pomiędzy C.C. a A.A., umowę darowizny:
        nieruchomości nr KW (...),
        ½ nieruchomości nr KW (...)
    celem umożliwienia zaspokojenia wierzytelności powoda w stosunku do dłużnika C.C. z
    tytułu podatku od towarów i usług na podstawie faktur VAT wystawionych w IV kwartale
    2013 r. W kwocie (...) zł (należność główna) i (...) zł (odsetki od należności głównej na dzień
    27 listopada 2019 r.), podatku od towarów i usług na podstawie faktur VAT wystawionych
    w I kwartale 2014 r. W kwocie (...) zł (należność główna) i (..) zł (odsetki od należności
    głównej na dzień 27 listopada 2019 r.), podatku od towarów i usług na podstawie faktur
    VAT wystawionych w II kwartale 2014 r. W kwocie (...) zł (należność główna) i (...) zł (odsetki
    od należności głównej na dzień 27 listopada 2019 r.)
    O wszystkich stwierdzonych ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z
    dnia 16 maja 2018 r., znak: (...), utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji
    Skarbowej w (...) z dnia 30 listopada 2018 r., znak: (...), podatku od towarów i usług na
    podstawie faktur VAT wystawionych w III kwartale 2014 r. w kwocie (...) zł (należność
    główna) i (...) zł (odsetki od należności głównej na dzień 27 listopada 2019 r.), stwierdzonej
    ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia 16 maja 2018 r., znak: (...),
    utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia 2 września
    2019 r., znak: (...), podatku od towarów i usług za I kwartał 2019 r. w kwocie (...) zł
    (należność główna) i (...) zł (odsetki od należności głównej na dzień 27 listopada 2019 r.),
    których łączna wysokość, uwzględniając należność główną i odsetki obliczone na dzień 27
    listopada 2019 r., wynosi (...) zł.
    W pkt 1 lit. b) wyroku uznano za bezskuteczną w stosunku do Skarbu Państwa zawartą w
    dniu 12 lipca 2017 r. w formie aktu notarialnego pomiędzy B.B. a C.C., umowę darowizny
    ½ nieruchomości nr KW (...) celem umożliwienia zaspokojenia wierzytelności powoda w
    stosunku do dłużnika B.B. z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 r. w
    kwocie (...) zł (należność główna) i (...) zł (odsetki od należności głównej na dzień 27
    listopada 2019 r.), podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r. w kwocie (...) zł
    (należność główna) i (...) zł (odsetki od należności głównej na dzień 27 listopada 2019 r.),

    podatku od towarów i usług za III kwartał 2014 r. w kwocie (...) zł (należność główna) i (..) zł
    (odsetki od należności głównej na dzień 27 listopada 2019 r.), podatku od towarów i usług
    za IV kwartał 2014 r. W kwocie (...) zł (należność główna) i (...) zł (odsetki od należności
    głównej na dzień 27 listopada 2019 r.) oraz podatku od towarów i usług na podstawie
    faktur VAT wystawionych w IV kwartale 2014 r. w kwocie (...) zł (należność główna) i (...) zł
    (odsetki od należności głównej na dzień 27 listopada 2019 r.) - wszystkich stwierdzonych
    ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w (...) z dnia 16 maja 2018 r., znak (...),
    utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) z dnia 31
    października 2019 r., znak (...), - podatku od towarów i usług za IV kwartał 2018 r. w kwocie
    (...) zł (należność główna) i (...) zł (odsetki od należności głównej na dzień 27 listopada 2019
    r.), - podatku od towarów i usług za I kwartał 2019r. w kwocie (...) zł (należność główna) i
    (...) zł (odsetki od należności głównej nadzień 27 listopada 2019 r.), których łączna
    wysokość, uwzględniając należność główną i odsetki na dzień 27 listopada 2019 r.,
    wynosiła łącznie (...) zł.
    Komornik w dniu 16 marca 2024 r. dokonał zajęcia nieruchomości dłużnika, tj.:
        nieruchomość, numer działki 1 o pow. 2,2707 ha, sposób korzystania - grunty orne
        położonej: (...), dla której Sąd Rejonowy w (...) (...) Wydział Ksiąg Wieczystych
        prowadzi księgę wieczystą o numerze KW (...),
        nieruchomość składająca się z działek nr 2, 3 o łącznej pow. 0,2292 ha, sposób
        korzystania - działka gruntu położonej: (...), dla której Sąd Rejonowy w (...) (...)
        Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze KW (...).
    Zgodnie z wnioskiem wierzyciela komornik zlecił biegłemu sądowemu wycenę zajętych
    nieruchomości. Biegły w operacie szacunkowym z dnia 20 sierpnia 2024 r. wycenił ww.
    nieruchomości w sposób następujący:
      a) (...) działka nr 2 – na kwotę (...) zł,
      b) (...) działka nr 3 – na kwotę (...) zł,
      c) (...) działka nr 1 – na kwotę (...) zł.
    Do egzekucji przyłączył się Naczelnik Urzędu Skarbowego w (...) w związku z ww.
    należnościami. Sprawy zostały zarejestrowane pod sygn. Km (...), Km (...).
    Nieruchomość o nr KW (...), składająca się z działek nr 2; 3 o powierzchni odpowiednio
    0,1116 ha oraz 0,1176 ha (łączna powierzchnia 0,2292 ha) o przeznaczeniu planistycznym
    działek: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ww. działki są zachwaszczone,
    niedawno znajdowały się na niej samosiewny drzewostan sosnowy, który został wycięty.
    Nieruchomość o nr KW (...), numer działki 1 pow. 2,2707 ha, sposób korzystania - grunty
    orne. Przeznaczenie planistyczne: tereny powierzchniowej eksploatacji surowców.
    Powierzchniowa eksploatacja kruszy była prowadzona prawdopodobnie po roku 2013 i
    zakończona przed 2020 r. Po roku 2020 r. działka została zrekultywowana i jest
    użytkowana jako grunt orny.
    Komornik nadmienia, że w bazie CEiDG dłużnik nie występuje. Zgodnie ze złożonym przez
    pełnomocnika dłużnika oświadczeniem:
        działki nr 1, 2, i 3 nie były wykorzystywane przez dłużnika ani przez przedstawicielkę
        ustawową dłużnika w okresie ich posiadania,
        dłużnik oraz przedstawicielka ustawowa nie wykorzystywali działek do czynności
        opodatkowanych podatkiem VAT,

        działki nie są i nie były przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych umów o
        podobnym charakterze.
    Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego:
        działka nr ewidencyjny 2 w części północnej przylegającej do drogi wojewódzkiej
        położona jest na terenie oznaczonym symbolem 1KGD (W563 – publiczne drogi
        główne, zaś w pozostałej części na terenie oznaczonym symbolem 22MN – teren
        zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;
        działka nr ewidencyjny 3 w całości położona jest na terenie oznaczonym symbolem
        22MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;
        działka nr ewidencyjny 1 znajduje się w całości na terenie oznaczonym 12PG –
        tereny powierzchniowej eksploatacji kruszyw. Przez północny narożnik działki
        przebiega strefa ochronna od linii energetycznych (SN 15 KV).
    Pytania
      1. Czy dłużnik jest podatnikiem podatku VAT?
      2. Czy sprzedaż wyżej wymienionych nieruchomości w drodze licytacji publicznej
        podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
      1. Dłużnik nie jest podatnikiem podatku VAT.
      2. Sprzedaż wyżej wymienionych nieruchomości w drodze licytacji publicznej nie będzie
        podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że komornik sądowy jest płatnikiem podatku od
    dostawy towaru dokonywanej w trybie egzekucji, w przypadku, gdy wykonuje czynności
    egzekucyjne. Przez czynność egzekucyjną należy rozumieć każde formalne, oparte na
    przepisach procesowych, działanie uprawnionego organu egzekucyjnego wywołujące
    skutek prawny dla prowadzonej egzekucji.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), zgodnie z którym:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.

    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania
    czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w
    celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne,
    to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik, natomiast w przypadku, gdy
    powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego
    zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku. Jeżeli na
    dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów, to komornik
    jest zobowiązany do wystawienia faktury w imieniu i na rzecz dłużnika.
    Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej
    towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2
    pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby

    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Jest to takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się
    powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika
    majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    W świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem, jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie
    jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Zatem, w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy w danej sprawie, w
    celu dokonania sprzedaży gruntów sprzedający podjął aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje
    koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która
    może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową”
    wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich, tylko wtedy działania Sprzedającego przybierają formę
    zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10)
    oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki, wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Przykładowo podane zostały działania polegające na

    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Ze wskazanych regulacji należy wywnioskować, że w świetle definicji zawartej w art. 15
    ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą
    istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi
    również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych
    w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem, dostawa towarów (w tym gruntów) będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom
    podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan przeciwko dłużnikowi – C.
    C., małoletniego reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego B.B. -
    postępowanie egzekucyjne odnośnie nieruchomości gruntowych stanowiących działkę nr
    1 położoną: (...), objętej księgę wieczystą o numerze KW (...) oraz działki nr 2, 3 położonych:
    (...), objętych księgą wieczystą o numerze KW (...).
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż ww. nieruchomości w trybie licytacji
    publicznej w postępowaniu egzekucyjnym podlega opodatkowaniu VAT, a dłużnika należy
    uznać za podatnika VAT z tytułu tych transakcji.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wyjaśniono wyżej - w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem
    osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym,
    wykluczone są z grona podatników VAT.
    W analizowanej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy
    działek będących przedmiotem wniosku dłużnik wystąpi w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy. Jak Pan wskazał działki nr 1, 2, i 3 nie były wykorzystywane przez dłużnika
    ani przez przedstawicielkę ustawową dłużnika w okresie ich posiadania do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT. Ponadto działki również nie są i nie były przedmiotem
    najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Z przedstawionego opisu
    zdarzenia przyszłego nie wynika bowiem taka aktywność dłużnika, która wykraczałaby
    poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem w
    stosunku do przedmiotowych działek dłużnik wyzbywa się jedynie majątku osobistego.
    Zatem, sprzedaż ww. nieruchomości tj. działek nr 1, 2, i 3, nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej
    aktywności dłużnika, które wykraczałoby poza ramy wykonywania prawa własności
    majątkiem prywatnym. Dłużnik w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości nie
    będzie więc podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącym działalność
    gospodarczą, a dostawa ich będzie dokonywana w ramach majątku prywatnego. Tym
    samym, sprzedaż ww. nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu na podstawie
    art. 5 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, sprzedaż w drodze licytacji komorniczej działek gruntu nr 1, 2, i 3,
    będących własnością dłużnika, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Zatem Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
        Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.