Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.449.2025.3.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Skutki podatkowe przedawnienia zobowiązania
pożyczkowego.
Słowa kluczowe: pożyczka
pożyczka-odsetki od pożyczki
przedawnienie
termin-termin przedawnienia-bieg terminu
przedawnienia
termin-termin przedawnienia-bieg terminu
przedawnienia-zawieszenie biegu przedawnienia
umowa-umowa pożyczki
zobowiązanie-przedawnienie zobowiązania podatkowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Umorzone lub przedawnione zobowiązania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 3-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący skutków podatkowych przedawnienia zobowiązania
    pożyczkowego. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20
    października 2025 r. (data wpływu 14 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    DEFINICJE:
    1) Umowa Pożyczki – umowa pożyczki z dnia 5 grudnia 2007 r., na podstawie której
    Wnioskodawca pożyczył od Pożyczkodawcy kwotę pieniężną, z ostatecznym terminem
    spłaty całości kwoty pożyczki przypadającym na dzień 31 grudnia 2008 r.
    2) Aneks – aneks do Umowy Pożyczki z dnia 18 grudnia 2008 r., zawarty pomiędzy
    stronami Umowy Pożyczki, modyfikujący termin spłaty pożyczki na dzień 31 grudnia 2009
    r.
    3) Zawezwanie do Próby Ugodowej – pismo z dnia 28 grudnia 2012 r. złożone do Sądu
    Rejonowego w (...) Wydział (...) przez Pożyczkodawcę.
    4) Posiedzenie w Przedmiocie Zawezwania do Próby Ugodowej – posiedzenie Sądu
    Rejonowego w (...) Wydział (...), które odbyło się w dniu 14 marca 2013 r. w sprawie o sygn.
    akt (...).
    5) Pożyczkodawca - Y Limited
    STAN FAKTYCZNY
    X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej jako „Wnioskodawca”
    lub „Spółka” lub „Pożyczkobiorca”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych (dalej jako „podatek CIT”).
    Podstawowym przedmiotem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej jest
    kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (68.10.Z). Uzyskiwane przychody
    Wnioskodawca ustala zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej jako „ustawa CIT”).
    W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej Wnioskodawca zawarł (jako
    pożyczkobiorca), Umowę Pożyczki a następnie Aneks z Pożyczkodawcą.
    Przedmiotem świadczenia w Umowie Pożyczki były środki pieniężne.
    Umowa Pożyczki zawierała zobowiązanie Pożyczkobiorcy do regulowania odsetek od
    kwoty pożyczki, obliczanych w oparciu o oprocentowanie ustalone na bazie stopy
    procentowej LIBOR 3M, powiększonej o marżę w wysokości 3% (w skali rocznej). Odsetki
    naliczane miały być w okresach 3-miesięcznych, w ostatnim dniu okresu. Odsetki z tytułu

    udzielenia pożyczki naliczone miały być za okres rozpoczynający się w dniu następnym po
    dniu udzieleniu pożyczki i kończący się w dniu jej spłaty włącznie.
    Zobowiązanie do zwrotu udzielonej pożyczki wynikające z Umowy pożyczki zostało przez
    Wnioskodawcę uregulowane w terminie wyłącznie częściowo, co znalazło swoje
    potwierdzenie w zawartym przez Spółkę Aneksie.
    Aneksem Pożyczkobiorca przyznał, że uregulował swoje zobowiązanie do zwrotu pożyczki
    jedynie częściowo.
    Pomimo zawarcia Aneksu, Pożyczkobiorca nie spłacił swojego pozostałego do spłaty
    zobowiązania wynikającego z Umowy pożyczki w żadnym zakresie. Jego niespłacone
    zobowiązanie (należność główna) na dzień 31 grudnia 2009 r. dalej istniało.
    W zakresie niespłaconej przez Pożyczkobiorcę części pożyczki wynikającej z Umowy
    pożyczki z dniem 1 stycznia 2010 r. rozpoczął bieg terminu przedawnienia zobowiązania
    pieniężnego. W toku biegu tego terminu przedawnienia, Pożyczkodawca wystąpił do sądu
    z Zawezwaniem do Próby Ugodowej. Złożenie przez Pożyczkodawcę Zawezwania do Próby
    Ugodowej skutkowało przerwaniem ww. terminu przedawnienia, co miało miejsce 28
    grudnia 2012 r.
    Na Posiedzeniu w Przedmiocie Zawezwania do Próby Ugodowej, które miało miejsce 14
    marca 2013 r. nie doszło do zawarcia ugody. Z tego powodu termin przedawnienia
    zobowiązania Pożyczkobiorcy do zapłaty pozostałej do spłaty części pożyczki wynikającej z
    Umowy pożyczki rozpoczął swój bieg na nowo, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego.
    Dla zobowiązań opisanych powyżej (zwrotu pożyczki) termin przedawnienia wynosi trzy
    lata. Jest tak, ponieważ dla zobowiązań związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej termin przedawnienia, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, wynosi
    trzy lata. Wprawdzie od dnia 9 lipca 2018 r. obowiązują znowelizowane przepisy ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: k.c.) w zakresie przedawnienia, jednakże
    termin przedawnienia roszczeń okresowych i związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej nie uległ zmianie i nadal wynosi 3 lata.
    Trzyletni termin przedawnienia dla zobowiązania Wnioskodawcy (niespłaconej kwoty
    pożyczki), po przerwaniu tego terminu poprzez Zawezwanie do Próby Ugodowej i
    rozpoczęciu biegu na nowo, zakończył się dnia 14 marca 2016 r. (3 lata od dnia odbycia
    Posiedzenia w Przedmiocie Zawezwania do Próby Ugodowej).
    Oznacza to, że 1 dzień, kiedy Wnioskodawca mógł skutecznie podnieść zarzut
    przedawnienia wobec Pożyczkodawcy (uchylić się od spełnienia świadczenia) to dzień 15
    marca 2016 r.
    Umowa Pożyczki zawierała zobowiązanie Pożyczkobiorcy do regulowania odsetek od
    kwoty pożyczki, obliczanych w oparciu o oprocentowanie ustalone na bazie stopy
    procentowej LIBOR 3M, powiększonej o marżę w wysokości 3% (w skali rocznej). Odsetki
    naliczane miały być w okresach 3-miesięcznych, w ostatnim dniu okresu. Odsetki z tytułu
    udzielenia pożyczki naliczone miały być za okres rozpoczynający się w dniu następnym po
    dniu udzieleniu pożyczki i kończący się w dniu jej spłaty włącznie.
    Spółka nie regulowała odsetek powstałych w zakresie Umowy Pożyczki.
    Wobec powyższego, odsetki z tytułu udzielenia pożyczki, mające charakter roszczenia
    okresowego, uległy przedawnieniu z upływem 3 lat od momentu, w którym stały się
    wymagalne. Zgodnie z postanowieniami Umowy Pożyczki, odsetki stały się wymagalne w
    terminie zapłaty pożyczonej sumy pieniężnej, a zatem przedawniły się wraz z kwotą
    roszczenia głównego, tj. roszczenia o zwrot otrzymanej kwoty pożyczki. Choć bieg terminu
    przedawnienia odsetek został przerwany wskutek Zawezwania do Próby Ugodowej, to po
    jego rozpoczęciu na nowo również upłynął, skutkując przedawnieniem roszczeń
    odsetkowych.

    Postanowienia Umowy Pożyczki nie przewidywały zapisów dotyczących odsetek za
    opóźnienie, wobec czego w tym zakresie zastosowanie znajdują regulacje ustawowe.
    Z uwagi na fakt, że odsetki za opóźnienie należą do świadczeń okresowych, uległy
    przedawnieniu się z upływem 3 lat. Przy czym nie uległy one przedawnieniu wszystkie
    naraz, lecz po kolei za każdy dzień osobno, bowiem roszczenia o odsetki za każdy dzień
    powstają oddzielnie. Jednakże jako roszczenie uboczne należności odsetkowe przedawniły
    się najpóźniej z chwilą przedawnienia roszczenia głównego, tj. roszczenia o zwrot
    otrzymanej kwoty pożyczki, co zostało już potwierdzone szeregiem orzeczeń sądowych.
    Wobec Pożyczkodawcy żadne organy podatkowe nie podejmowały żadnych czynności
    podatkowych, które dotyczyłoby pośrednio bądź bezpośrednio Umowy Pożyczki. W
    szczególności nie było ze strony organów podatkowych żadnych czynności, które
    przerwałyby bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku CIT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    W odniesieniu do Spółki doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia
    cywilnoprawnego z tytułu pożyczki udzielonej przez Y Limited.
    Przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło w dniu 28 grudnia 2012 roku, w związku ze
    złożeniem przez Pożyczkodawcę Zawezwania do Próby Ugodowej do Sądu Rejonowego w
    (...), Wydział (...). Postępowanie pojednawcze zakończyło się posiedzeniem w dniu 14
    marca 2013 roku, podczas którego nie doszło do zawarcia ugody.
    W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia rozpoczął się ponownie od dnia 15
    marca 2013 roku. Po tej dacie nie wystąpiły żadne inne okoliczności, które mogłyby
    skutkować zawieszeniem lub ponownym przerwaniem biegu terminu przedawnienia
    zobowiązania cywilnego.
    Jednocześnie Spółka potwierdza, że w odniesieniu do zobowiązań podatkowych nie
    wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, tj. nie doszło
    do wszczęcia postępowania, zawieszenia biegu terminu, ani jego przerwania.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przychód z tytułu
      przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy z tytułu zaciągniętej pożyczki
      (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia odsetek z tytułu udzielenia
      pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym z tytułu
      przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy koniec terminu
      przedawnienia tych zobowiązań przypadł na dzień 14 marca 2016 r., przychód powstał
      dnia następnego po upływie terminu przedawnienia zobowiązań, czyli powstał 15
      marca 2016 r.?
    3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym zobowiązanie
      podatkowe Spółki w zakresie podatku CIT z tytułu przedawnionych zobowiązań
      (zaciągniętej pożyczki), a wynikających z Umowy Pożyczki, uległo przedawnieniu na
      postawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji Spółka nie jest
      zobowiązana do zapłaty podatku CIT od kwoty otrzymanej przez Spółkę z tytułu
      zaciągniętej pożyczki w części dotyczącej niespłaconej kwoty pożyczki?
    4. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym zobowiązanie
      podatkowe Spółki w zakresie podatku CIT z tytułu przedawnionych zobowiązań
      (przedawnionych odsetek od zaciągniętych pożyczek), a wynikających z Umowy
      Pożyczki, uległo przedawnieniu na postawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a w
      konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku CIT od kwoty
      niezapłaconych przez Spółkę odsetek od zaciągniętej pożyczki?
    Państwa stanowisko w sprawie

    A. STANOWISKO WNIOSKODAWCY CO DO PYTANIA 1, 2 i 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy z
    tytułu zaciągniętej pożyczki (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia
    odsetek z tytułu udzielenia pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1
    pkt 3 lit. a Ustawy CIT.
    Momentem powstania obowiązku podatkowego będzie w takiej sytuacji dzień następujący
    po dni przedawnienia zobowiązania z tytułu Umowy pożyczki. W analizowany przypadku
    to dzień 15 marca 2016 r.
    Koniec terminu przedawnienia zobowiązania Wnioskodawcy z tytułu zaciągniętej pożyczki
    przypada na 14 marca 2016 r., zatem z racji tego, że przedawnienie nastąpiło przez
    nowelizacją przepisu art. 118 kc wchodzącą w życie 9 lipca 2018 r., przychód Spółki z
    tytułu przedawnionych zobowiązań przypada na dzień 15 marca 2016 r. i podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w tymże roku.
    Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego o jakim mowa powyżej upłynie 31
    grudnia 2021 r. Od dnia 1 stycznia 2022 r. Wnioskodawca może podnosić zarzut
    przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu przedawnionych zobowiązań
    Wnioskodawcy z tytułu zaciągniętej pożyczki (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz
    uiszczenia odsetek z tytułu udzielenia pożyczki). Moment powstania obowiązku
    podatkowego
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym
    jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art.
    22 i art. 24b ustawy CIT, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Dochodem ze źródła
    przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f ustawy
    CIT, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami
    ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 7 ust. 2 u.p.
    d.o.p.).
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych wskazuje na objęcie zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się
    dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym, powodująca zwiększenie
    aktywów lub zmniejszenie pasywów. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi
    bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie
    zobowiązań ciążących na podatniku. Bez znaczenia jest również to, czy przysporzenie jest
    wynikiem działania innej osoby, czy też samego podatnika, jak również to, czy korzyść
    wiąże się z konkretnymi przepływami finansowymi. Kluczową zatem przesłanką
    wystąpienia przychodu jest osiągnięcie wymiernego przysporzenia o charakterze
    definitywnym. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej
    definicji przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w
    ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy (Pismo z dnia 18 kwietnia 2019 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0111-KDIB2-1.4010.75.2019.2.BJ Powstanie
    przychodu z tytułu umorzenia odsetek od pożyczki).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT przychodem, jest wartość, z zastrzeżeniem
    ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych
    pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Wyjątek od tej
    zasady został określony w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy CIT, zgodnie z którym, do
    przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych zobowiązań, w
    tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z: -
    bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji
    finansowej przedsiębiorstw i banków, lub - postępowaniem restrukturyzacyjnym,
    postępowaniem upadłościowym, lub - realizacją programu restrukturyzacji na podstawie
    odrębnych ustaw, - przymusową restrukturyzacją w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca

    2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
    przymusowej restrukturyzacji.
    Należy wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT odnosi się do umorzonych lub
    przedawnionych zobowiązań. Przepis ten precyzuje, że w szczególności dotyczy to
    zobowiązań z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów). Oznacza to, że przepis ten dotyczy
    wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (za wyjątkiem pożyczek
    z Funduszu Pracy oraz wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy CIT zobowiązań
    związanych z określonego rodzaju postępowaniami).
    Należy zauważyć, że fakt zaliczenia do przychodów podatkowych wartości zobowiązań
    umorzonych lub przedawnionych ujawnia intencje ustawodawcy opodatkowania
    podatkiem dochodowym nie tylko faktycznie otrzymanych pieniędzy, ale także
    umorzonych wierzytelności. Jeżeli więc zobowiązanie pieniężne zostanie umorzone (lub
    ulegnie przedawnieniu), to dojdzie do wzbogacenia po stronie dłużnika będącego stroną
    tego stosunku prawnego z tego powodu, że dłużnik przestanie być zobowiązany do
    świadczenia, a środki pieniężne, które winien przekazać w ramach wymaganego
    świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w sposób definitywny.
    Pociąga to za sobą skutek w postaci przyrostu majątku podatnika, z czym związany jest
    obowiązek rozliczenia podatku dochodowego z tego tytułu.
    Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia
    wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z
    prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu
    przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin
    przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Terminy przedawnienia nie mogą być skracane
    ani przedłużane przez czynność prawną (art. 119). Ogólny trzyletni termin przedawnienia
    odnosi się do roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co do
    zasady przedawnienie zobowiązania wobec wierzyciela skutkuje powstaniem po stronie
    dłużnika przychodu podatkowego.
    Ustawa z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych
    innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1104, dalej jako: „Nowelizacja”) wprowadziła zmiany
    dotyczące zasad przedawnienia cywilnoprawnych roszczeń majątkowych. Do dnia 9 lipca
    2018 roku podstawowymi terminami przedawnienia były terminy: 3 letni oraz termin 10
    letni i zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 2 Nowelizacji nadal mogą one mieć zastosowanie
    do roszczeń, które w dniu wejścia w życie Nowelizacji istniały, ale nie upłynął jeszcze ich
    okres przedawnienia.
    Jako, że od dnia 9 lipca 2018 roku skróceniu uległ termin przedawnienia wynoszący 10 lat,
    a termin przedawnienia roszczeń okresowych i związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej nie uległ zmianie i nadal wynosi 3 lata, istnieje możliwość zastosowania w
    drodze wyjątku jedynie terminu przedawnienia wynoszącego lat 10.
    Powyższe oznacza, że nowelizacja przepisów określających zasady przedawnienia nie
    miała wpływu na termin przedawnienia zobowiązań Wnioskodawcy, z uwagi na fakt ich
    związania z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz okresowy charakter roszczeń
    odsetek od udzielonej pożyczki. Wobec tego wszelkie zobowiązania Wnioskodawcy z
    tytułu zaciągniętych pożyczek są w istocie zobowiązaniami przedawnionymi, co zostało
    przez Wnioskodawcę wskazane w stanie faktycznym.
    Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że przedawnienie zaciągniętej przez
    Wnioskodawcę pożyczki powoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu do
    opodatkowania w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT, tj. w wysokości
    niespłaconej kwoty pożyczki oraz w wysokości wartości nieuregulowanych odsetek, które
    uległy przedawnieniu. Przepis ten w sposób jednoznaczny odnosi się bowiem do
    "zobowiązań", a więc reguluje sytuację dłużnika, którego zobowiązanie zostało umorzone

    lub uległo przedawnieniu. Ponadto, użyte w przepisie sformułowanie „z tytułu
    zaciągniętych pożyczek (kredytów)” dodatkowo potwierdza fakt, że hipotezą przepisu
    objęty jest podmiot, który zaciąga zobowiązanie, a więc dłużnik (pożyczkobiorca).
    Dodatkowo, w sprawie zostało złożone Zawezwanie do Próby Ugodowej, które – zgodnie z
    obowiązującymi wówczas przepisami prawa – skutkowało przerwaniem biegu
    przedawnienia. Zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 Kodeksu cywilnego (w brzmieniu
    obowiązującym w momencie złożenia wniosku), bieg przedawnienia przerywa się przez
    każdą czynność przed sądem, dokonaną w celu dochodzenia roszczenia lub jego
    ustalenia, zaspokojenia albo zabezpieczenia. Zawezwanie do próby ugodowej, będące
    czynnością zmierzającą do dochodzenia roszczenia, zostało uznane przez orzecznictwo i
    doktrynę za czynność przerywającą bieg przedawnienia. Po zakończeniu postępowania
    pojednawczego, bieg przedawnienia rozpoczął się na nowo.
    W przedmiotowym postępowaniu pojednawczym odbyło się Posiedzenie w Przedmiocie
    Zawezwania do Próby Ugodowej, co potwierdza, że postępowanie rzeczywiście zostało
    wszczęte i przeprowadzone. W konsekwencji, doszło do skutecznego przerwania biegu
    terminu przedawnienia, a następnie do jego ponownego rozpoczęcia po zakończeniu
    postępowania ugodowego. Nowy trzyletni termin przedawnienia upłynął już również, co
    skutkuje obecnie przedawnieniem roszczenia wynikającego z Umowy Pożyczki.
    Jednocześnie podkreślić należy, że podstawę do rozpoznania przychodu podatkowego
    zawsze powinno stanowić wystąpienie realnego przysporzenia majątkowego po stronie
    podatnika. Na gruncie niniejszej sprawy takie przysporzenie po stronie Wnioskodawcy
    wystąpiło. Wobec powyższego, przedawnienie zobowiązania wynikającego z tytułu
    zaciągnięcia pożyczki, zarówno w kwocie niespłaconej kwoty pożyczki (należności głównej),
    jak i nieuregulowanych odsetek od pożyczki przewidzianych w umowie pożyczki, będzie
    stanowić przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.
    W Piśmie z dnia 26 lutego 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP2-
    1.4010.458.2020.1.KS stwierdził, że przepisy ustawy CIT nie przewidują szczególnego
    momentu powstania przychodu w wyniku przedawnienia. Przychód ten powstaje zatem w
    momencie przedawnienia się zobowiązania, co oznacza następny dzień po upływie
    terminu przedawnienia. Organ stwierdził, że aby uznać zobowiązanie za przedawnione,
    musi upłynąć termin przedawnienia. Do momentu upływu tego terminu, czyli do
    ostatniego dnia roku kalendarzowego włącznie, wierzyciel może skutecznie wystąpić z
    żądaniem zapłaty tego zobowiązania przez spółkę. Zatem, dopiero po upływie tego
    terminu, czyli po upływie ostatniego dnia roku kalendarzowego, zobowiązanie jest
    przedawnione. Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym
    zobowiązania spółki, dla których bieg terminu przedawnienia został przerwany, a
    następnie rozpoczął się na nowo i ostatecznie upłynął bez kolejnego przerwania lub
    zawieszenia, stają się przychodem spółki z dniem 1 stycznia roku następującego po roku,
    w którym upłynął nowy termin przedawnienia, i podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w tymże roku.
    B. STANOWISKO WNIOSKODAWCY CO DO PYTANIA 4.
    Przedawnienie zobowiązania podatkowego
    W myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej
    „Ordynacja Podatkowa”), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art.
    59 § 1 pkt 9 Ordynacji Podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części
    wskutek przedawnienia.
    Jak zostało wyjaśnione powyżej, moment powstania obowiązku podatkowego miał miejsce
    w dniu 15 marca 2016 r. Był to pierwszy dzień po upływie okresu przedawnienia, a więc
    pierwszy dzień, kiedy Wnioskodawca mógł skutecznie podnieść wobec Pożyczkodawcy
    zarzut przedawnienia zobowiązania.

    W świetle art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
    a) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
      skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
      przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
    b) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;
    c) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku
      prawnego lub prawa;
    d) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,
      lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;
    e) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
      określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
      postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, 1301, 1692,
      1967, 2127 i 2180);
    f) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym
      mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
      Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub
      środków ograniczających umowne korzyści.
    Z kolei w myśl art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia rozpoczyna
    się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:
    a) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub
      wykroczenie skarbowe;
    b) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze
      stwierdzeniem jego prawomocności;
    c) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub
      nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
    d) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
    e) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;
    f) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do
      zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, lub
      po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć. Przedawnienie oznacza, że organ podatkowy, po upływie
    terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości
    wyegzekwowania) należnego świadczenia. Należy przy tym zauważyć, że przedawnienie
    następuje z mocy prawa” (Pismo z dnia 19.09.2024 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, 0114-KDIP2-2.4010.382.2024.2.KW, Moment uzyskania przychodu i
    przedawnienie zobowiązania podatkowego, http://sip.mf.gov.pl).
    Przedawnienie zobowiązań podatkowych oznacza, że po upływie określonego czasu,
    zobowiązanie podatkowe, niezależnie czy zapłacone, czy niezapłacone, wygasa (tzw.
    efektywne i nieefektywne sposoby wygasania zobowiązań podatkowych). Po upływie
    okresu przedawnienia z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania żadnych
    postanowień, czy też decyzji, przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy pomiędzy
    podatnikiem (np. Spółką) i wierzycielem podatkowym (np. Urzędem Skarbowym).
    Przedawnienie jako jedna z podstawowych instytucji prawa podatkowego ma za zadanie

    ochronę pewności obrotu. Ma ono bowiem na celu zabezpieczenie podatnika przed
    możliwością ingerowania po pływie określonego czasu w sferę jego praw i obowiązków
    podatkowych, dotyczących lat objętych terminem przedawnienia.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, w odniesieniu do zobowiązań podatkowych
    Wnioskodawcy nie wystąpiły zdarzenia skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu
    terminu przedawnienia podatkowego, o których mowa w art. 70 § 6 Ordynacji
    podatkowej. Należy jednak zaznaczyć, że w toku dochodzenia należności z tytułu Umowy
    Pożyczki doszło do przerwania biegu przedawnienia cywilnoprawnego (poprzez
    zawezwanie do próby ugodowej), co jednak nie miało wpływu na bieg terminu
    przedawnienia podatkowego.
    Wobec powyższego, w stosunku do przychodu, który powinien być opodatkowany w 2016
    r., wynikającego z przedawnienia zobowiązań z tytułu Umowy Pożyczki, mają
    zastosowanie przepisy o przedawnieniu zobowiązań podatkowych. W odniesieniu do
    podatku CIT nie zaszły okoliczności zawieszenia lub przerwania biegu terminu
    przedawnienia zobowiązania podatkowego. Należy jednak pamiętać, że moment
    powstania tego przychodu determinowany jest momentem przedawnienia roszczenia
    cywilnego, który – jak wskazano – uległ przesunięciu z uwagi na wcześniejsze przerwanie
    biegu przedawnienia w wyniku Zawezwania do Próby Ugodowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie uznania, że:
    · przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy z tytułu zaciągniętej
      pożyczki (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia odsetek z tytułu
      udzielenia pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a
      ustawy CIT – jest prawidłowe.
    · z tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy koniec terminu
      przedawnienia tych zobowiązań przypadł na 14 marca 2016 r. (zgodnie z przepisami
      kodeksu cywilnego), przychód powstał dnia kolejnego po upływie terminu
      przedawnienia zobowiązań, czyli powstał 15 marca 2016 roku – jest nieprawidłowe.
    · zobowiązanie podatkowe Spółki w zakresie podatku CIT z tytułu przedawnionych
      zobowiązań – zaciągniętej pożyczki oraz odsetek – a wynikających z Umowy Pożyczki,
      uległo przedawnieniu i Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku CIT – jest
      prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych wskazuje na objęcie zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się
    dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym, powodująca zwiększenie
    aktywów lub zmniejszenie pasywów. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi

    bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie
    zobowiązań ciążących na podatniku. Bez znaczenia jest również to, czy przysporzenie jest
    wynikiem działania innej osoby, czy też samego podatnika, jak również to, czy korzyść
    wiąże się z konkretnymi przepływami finansowymi. Kluczową zatem przesłanką
    wystąpienia przychodu jest osiągnięcie wymiernego przysporzenia o charakterze
    definitywnym.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji
    przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w ustawie ma
    charakter otwarty i jedynie przykładowy.
    Ad 1
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT:
      Przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest w szczególności wartość, z
      zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z
      tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z
      Funduszu Pracy.
    Wyjątek od tej zasady został wskazany w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT: zgodnie z
    którym:
      Do przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych
      zobowiązań, w tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań
      jest związane z:
      a. bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji
        finansowej przedsiębiorstw i banków lub
      b. postępowaniem restrukturyzacyjnym, postępowaniem upadłościowym lub
      c. realizacją programu restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw lub
      d. przymusową restrukturyzacją w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o
        Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
        przymusowej restrukturyzacji.
    Brzmienie powyższego przepisu wskazuje, że do powstania przychodu podatkowego
    dochodzi po stronie podatnika na skutek zmniejszenia jego zobowiązań np. w wyniku
    umorzenia lub przedawnienia istniejącego już zobowiązania.
    Przedawnienie zobowiązania jest zdarzeniem prawnym, powodującym określone skutki w
    zakresie możliwości dochodzenia zobowiązań.
    Zgodnie z art. 117 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j . Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071, ze zm., dalej: „K.c”):
      Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie,
      może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu
      przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem
      terminu jest nieważne.
                1Zgodnie z art. 117 § 2 K.c.:
      Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia
      przysługującego przeciwko konsumentowi.
    Powyższe oznacza, że zobowiązanie przedawnione przekształca się w tzw. zobowiązanie
    naturalne. Nie może ono być wyegzekwowane pod przymusem ani też zasądzone przez
    sąd powszechny, jeżeli dłużnik powoła się na upływ terminu przedawnienia.

    Nie ulega zatem wątpliwości, że gdy występuje niemożność przymusowego
    wyegzekwowania zobowiązania, mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik
    uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać
    zobowiązania.
    Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje
    zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia).
    Co do zasady przedawnienie zobowiązania wobec wierzyciela skutkuje powstaniem po
    stronie dłużnika przychodu podatkowego.
    Na gruncie powyższej sprawy, przedawnieniu ulegnie zarówno zobowiązanie do zwrotu
    kwoty pożyczki jak i odsetek od nieuregulowanej w terminie pożyczki.
    Zgodnie z art. 481 § 1 K.c.:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Jak wynika natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu
    nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790):
      W transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest
      podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za
      opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za
      okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są
      spełnione łącznie następujące warunki:
      1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;
      2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.
    W przepisach ustawy o CIT przewidziano szczególny tryb opodatkowania odsetek od
    należności i zobowiązań.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT:
      do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od
      należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).
    Natomiast stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Kwestia uznania za przychód podatkowy przedawnionych zobowiązań odsetkowych, które
    to zobowiązania powstały po Państwa stronie, w związku z nieuregulowaniem zobowiązań
    w umówionym terminie, podlega określeniu na zasadach wskazanych w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że przedawnienie
    zobowiązania odsetkowego spowoduje powstanie po stronie Wnioskodawcy (dłużnika)
    przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na tle powyższych stwierdzeń należy wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT
    dotyczy wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (za wyjątkiem
    pożyczek z Funduszu Pracy oraz wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT
    zobowiązań związanych z określonego rodzaju postępowaniami). W kontekście art. 12 ust.
    1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT jako przychód podatkowy należy kwalifikować każdą
    przedawnioną wierzytelność, w tym odsetkową. W sytuacji gdy odsetki stały się
    wymagalne, a kontrahent je umorzył bądź uległy one przedawnieniu, wartość takich
    odsetek będzie stanowiła przychód określony w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.

    Wystarczy zatem istnienie zobowiązania pieniężnego po stronie podatnika i jego
    przedawnienia. Jeżeli więc zobowiązania z tytułu niespłaconej pożyczki oraz odsetek od tej
    pożyczki ulegną przedawnieniu, to dojdzie do wzbogacenia po stronie dłużnika będącego
    stroną tego stosunku prawnego z tego powodu, że dłużnik przestanie być zobowiązany do
    świadczenia, a środki pieniężne, które winien w postaci pożyczki oraz odsetek przekazać w
    ramach wymaganego świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w
    sposób definitywny.
    Zatem wartość przedawnionych zobowiązań stanowić będzie dla Wnioskodawcy przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Podsumowując, przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań Spółki z zaciągniętych
    pożyczek (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia odsetek z tytułu
    udzielenia pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy
    o CIT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ad 2
    Przedmiotem Państwa wątpliwości przedstawionych w pytaniu nr 2 jest ustalenie, czy z
    tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy, w sytuacji gdy koniec terminu
    przedawnienia tych zobowiązań przypadł na 14 marca 2016 r., to przychód powstał dnia
    kolejnego po upływie terminu przedawnienia zobowiązań, czyli powstał 15 marca 2016
    roku.
    Zgodnie z art. 118 K.c. w brzmieniu od 1 tycznia 1990 r. (Dz. U. z 1990 r. nr 55, poz. 321):
      Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat
      dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z
      prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.
    Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną
    (art. 119 K.c.).
    Ogólny trzyletni termin przedawnienia odnosi się do roszczeń związanych z
    prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Art. 120 K.c. wskazuje, że:
      § 1. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się
      wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności
      przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie
      stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym
      terminie.
      § 2. Bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym
      ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia.
    Odnosząc się do zadanego pytania wskazuję, że przywołane przepisy, w szczególności art.
    12 ust. 1 ustawy o CIT nie przewidują szczególnego momentu powstania przychodu w
    wyniku przedawnienia, zatem przychód ten powstaje w momencie przedawnienia się
    zobowiązania, co oznacza następny dzień po upływie terminu przedawnienia. Innymi
    słowy, aby uznać zobowiązanie za przedawnione, musi upłynąć termin przedawnienia. Do
    momentu upływu tego terminu wierzyciel może skutecznie wystąpić z żądaniem zapłaty
    tego zobowiązania przez Spółkę. Zatem, dopiero po upływie tego terminu, zobowiązanie
    jest przedawnione.
    Zatem, w analizowanej sprawie, bieg terminu przedawnienia rozpoczął się od dnia, w
    którym roszczenie stało się wymagalne, zgodnie z cytowanym wyżej art. 120 K.c. i trwał 3
    lata – to oznacza, że jego koniec przypadł na 13 marca 2016 r. Dopiero po upływie tego
    dnia zobowiązanie można uznać za przedawnione.
    Tym samym, momentem powstania przychodu stał się dzień następny, tj. 14 marca 2016 r.

    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którym z
    tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy koniec terminu
    przedawnienia tych zobowiązań przypadł na 14 marca 2016 r. (zgodnie z przepisami
    kodeksu cywilnego), przychód powstał dnia kolejnego po upływie terminu przedawnienia
    zobowiązań, czyli powstał 15 marca 2016 roku, jest nieprawidłowe.
    Końcowo wskazuję również, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o CIT:
      podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z
      zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy
      wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać
      urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu
      osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym – do końca trzeciego miesiąca
      roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między
      podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych
      zaliczek za okres od początku roku.
    Ad 3 i 4
    Państwa wątpliwości również dotyczą ustalenia, czy zobowiązanie podatkowe Spółki w
    zakresie podatku CIT z tytułu przedawnionych zobowiązań – zaciągniętej pożyczki oraz
    przedawnionych odsetek od zaciągniętych pożyczek – a wynikających z Umowy Pożyczki,
    uległo przedawnieniu na postawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji
    Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku CIT od kwoty otrzymanej przez Spółkę z
    tytułu zaciągniętej pożyczki w części dotyczącej niespłaconej kwoty pożyczki oraz
    niezapłaconych przez Spółkę odsetek od zaciągniętej pożyczki.
    Przechodząc na grunt regulacji prawnych dotyczących instytucji przedawnienia, należy
    powołać art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 111 ze zm.):
      Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa
      podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.
    W myśl art. 59 § 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia.
    Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    W świetle art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej:
      Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
      rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
      1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
        skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
        przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
      2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
        zobowiązania;
      3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
        stosunku prawnego lub prawa;
      4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d §
        2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
        egzekucyjnym w administracji;

      5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
        określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
        postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, z późn.
        zm.);
      6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
        którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
        Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub
        środków ograniczających umowne korzyści.
    W myśl art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej:
      Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia
      następującego po dniu:
      1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe
        lub wykroczenie skarbowe;
      2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego,
        ze stwierdzeniem jego prawomocności;
      3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia
        istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
      4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
      5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
        egzekucyjnym w administracji;
      6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
        Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co
        do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne
        korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej, jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć.
    Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania
    zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie
    terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości
    wyegzekwowania) należnego świadczenia.
    W rozpatrywanej sprawie, przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań na gruncie K.c.
    (zaciągniętej pożyczki oraz odsetek) powstał 14 marca 2016 r.
    Jak Państwo wskazali, w odniesieniu do Państwa nie wystąpiły żadne okoliczności, które
    mogłyby być przyczyną zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego tytułu zaciągniętej i niespłaconej pożyczki i odsetek.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. art. 27 ust. 1 ustawy o CIT: podatnicy są obowiązani,
    składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu
    osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym – do końca trzeciego miesiąca roku
    następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem
    należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od
    początku roku.
    Skoro zatem w analizowanej sprawie przychód powstał 14 marca 2016 r. (termin płatności
    przypadał na 13 marca 2016 r.) i nie wystąpiły żadne okoliczności, które mogłyby być
    przyczyną zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego,
    to należy uznać, że zobowiązanie podatkowe, zarówno w zakresie pożyczki, jak i odsetek,
    uległo przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej – z upływem 13
    marca 2016 r.)

    W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 i 4, należało uznać
    za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.