Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.265.2025.3.ENB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Skutki podatkowe wypłaty byłemu pracownikowi świadczenia
na podstawie ugody sadowej.
Słowa kluczowe: odszkodowania
odszkodowania-odszkodowanie umowne
pracownik-były pracownik
płatnik
ugody-ugoda sądowa
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na wezwanie uzupełnili go
    Państwo 13 maja 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A S.A. (dalej: A, Spółka lub Wnioskodawca) jest (...), zatrudniającym około 2 tysięcy
    pracowników.
    (...) maja 2024 r. A jednemu z pracowników (dalej: Były Pracownik/Powód) wypowiedziała
    umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony, z zachowaniem 3 miesięcznego okresu
    wypowiedzenia. Były Pracownik (...) czerwca 2024 r. wniósł do Sądu Rejonowego (...) (dalej:
    Sąd Pracy) odwołanie od ww. wypowiedzenia umowy o pracę, w którym wnosił o:
    · uznanie za bezskuteczne wypowiedzenie umowy o pracę – Powód nie zgadzał się z
      przyczynami rozwiązania stosunku pracy,
    · przywrócenie go do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy w Spółce.
    (...) stycznia 2025 r. odbyła się pierwsza rozprawa przed Sądem Pracy, podczas której
    pełnomocnik Powoda wyraził chęć polubownego rozwiązania sporu na warunkach
    obejmujących m.in. brak przywrócenia Byłego Pracownika do pracy, wypłatę na rzecz
    Powoda odszkodowania w wysokości 2-krotności jego wynagrodzenia. Do podjęcia
    mediacji nakłaniał Byłego Pracownika i Spółkę również Sąd Pracy.
    (...) kwietnia 2025 r. Spółka i Były Pracownik zawarli przed Sądem Pracy ugodę o poniższej
    treści:
    1. Pozwany – A Spółka Akcyjna w B zobowiązuje się zapłacić powodowi (...) kwotę (...) zł
      brutto (słownie: (...)) tytułem odszkodowania związanego z rozwiązaniem umowy o
      pracę.
    2. Zapłata kwoty określonej w pkt 1, nastąpi na konto bankowe powoda o numerze (...) w
      terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu
      postępowania, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia
      terminowi zapłaty.
    3. Sposób i termin rozwiązania umowy o pracę nie ulega zmianie – umowa o pracę
      rozwiązała się w dniu (...) sierpnia 2024 r. na skutek oświadczenia pracodawcy z dnia
      (...) maja 2024 r. o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia.
    4. Powód oświadcza, że niniejsza ugoda wyczerpuje jego roszczenia zgłoszone w
      niniejszym procesie.
    5. Strony oświadczają, że koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    W ugodzie nie powołano przepisów powszechnie obowiązujących ani wewnętrznych, jak
    regulaminy wynagradzania oraz układy zbiorowe pracy przewidziane w przepisach prawa
    pracy, które uzasadniałyby wysokość wypłaconego odszkodowania, jednakże jego
    wysokość stanowiła 1,5 krotność wynagrodzenia Byłego Pracownika.
    Uzupełniając wniosek Wnioskodawca wyjaśnił, że we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej Wnioskodawca przytoczył pełną treść ugody. W ugodzie nie wskazano, że
    wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub zostało dokonane z naruszeniem
    przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązywania umów o pracę.
    Jednakże intencją Spółki i Byłego Pracownika było zawarcie porozumienia w zakresie
                                1wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 47 w związku z art. 45 Kodeksu pracy.
    Celem ugody zawartej przed Sądem Pracy było zakończenie sporu zainicjowanego przez
    Byłego Pracownika odwołaniem od wypowiedzenia umowy o pracę, w którym wniósł m.in.
    o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne oraz o przywrócenie go do pracy na
    poprzednich warunkach. Przepisy prawa nie wprowadzają ograniczeń w zakresie

    postanowień, jakie strony sporu powinny zawrzeć w ugodzie – strony mogą więc w
    ramach ugody odstąpić od części spornych roszczeń. Ugoda sądowa jest ponadto
    czynnością procesową dokonaną w formie przewidzianej prawem wywołującą zamierzony
    przez strony skutek w postaci wyłączenia dalszego postępowania sądowego co do istoty
    sporu i w efekcie umorzenie postępowania.
    W odwołaniu od wypowiedzenia umowy o pracę Były Pracownik wskazał jako wartość
    przedmiotu sporu kwotę odpowiadającą 12-krotności jego wynagrodzenia. Podczas
    pierwszej rozprawy przed Sądem Pracy, pełnomocnik Powoda wyraził chęć polubownego
    rozwiązania sporu na warunkach obejmujących m.in. wypłatę na rzecz Byłego Pracownika
    odszkodowania w wysokości 2-krotności wynagrodzenia – tj. w granicach wyznaczonych
          1przez art. 47 Kodeksu pracy (3-krotność wynagrodzenia). W ramach negocjacji nad treścią
    ugody, Spółka i Powód poczynili wzajemne ustępstwa i ustalili wysokość odszkodowania
    na poziomie 1,5 krotności wynagrodzenia Byłego Pracownika (tj. połowy świadczenia, jakie
    mógłby otrzymać Były Pracownik, gdyby wygrał spór przed Sądem Pracy).
    Odszkodowanie wypłacone Byłemu Pracownikowi nie dotyczyło szkody rzeczywistej, w
    związku z czym nie występuje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy szkodą a
    wypłaconym świadczeniem.
    Odszkodowanie, o którym mowa we wniosku, nie dotyczyło korzyści, które pracownik
    mógłby osiągnąć, gdyby nie został zwolniony z pracy – nie rekompensowało
    wynagrodzenia ani innych świadczeń, które mógłby otrzymać Były Pracownik, gdyby nie
                                            1wypowiedziano mu umowy o pracę. Odszkodowanie określone w art. 47 Kodeksu pracy
    to szczególny rodzaj świadczenia dot. odpowiedzialności pracodawcy z tytułu dokonania
    wadliwej czynności prawnej – jak wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z 27
                                                    1kwietnia 2022 r., sygn. akt. (...): „Odszkodowania, o których mowa w przepisach art. 47 K.
    p. i art. 58 K.p., nie są powiązane z rzeczywistą szkodą pracownika i przysługują
    niezależnie od jej wystąpienia. Przykładem tego może być obowiązek wypłaty
    odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę za
    wypowiedzeniem, chociażby pracownik, podjąwszy natychmiast inną pracę, ani jednego
    dnia nie pozostawał bez pracy, a jego zarobki związane z nowym zatrudnieniem są wyższe
    niż te, które osiągał u poprzedniego pracodawcy. (...) Tak też postrzega te przepisy
    Trybunał Konstytucyjny, podkreślając, że odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy
    i jej wysokość nie jest uzależniona od wystąpienia realnej szkody po stronie pracownika
    oraz że w tym aspekcie odpowiedzialność pracodawcy to szczególnego rodzaju
    odpowiedzialność z tytułu dokonania wadliwej czynności prawnej, występująca bez
    względu na powstanie rzeczywistej szkody (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia
    18 października 2005 r., SK 48/03, OTK-A 2005 Nr 9, poz. 101; z dnia 27 listopada 2007 r.,
    SK 18/05, OTK-A 2007).”

## Pytanie

Czy kwota odszkodowania związanego z rozwiązaniem umowy o pracę, wypłacona Byłemu
    Pracownikowi na podstawie ugody zawartej przed Sądem Pracy, korzysta ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, ewentualnie w art. 21 ust. 1 pkt 3b tej
    ustawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Kwota odszkodowania związanego z rozwiązaniem umowy o pracę, wypłacona Byłemu
    Pracownikowi na podstawie ugody zawartej przed Sądem Pracy, jest zwolniona z podatku
    dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub

    zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465
    oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Wysokość odszkodowania za nieuzasadnione lub naruszające przepisy wypowiedzenie
                      1umowy o pracę wynika z art. 47 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 277 ze zm., dalej: Kodeks pracy), zgodnie z którym pracownikowi przysługuje
    odszkodowanie z ww. tytułu w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3
    miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Ugoda zawarta przed Sądem Pracy pomiędzy Spółką a Byłym Pracownikiem określa
    wypłatę odszkodowania w wysokości niższej niż 3-krotność wynagrodzenia za pracę, w
    odniesieniu do umówionej kwoty nie znalazły zastosowania wyłączenia określone w art. 21
    ust. 1 pkt 3 lit. a-g ustawy o PIT. W związku z czym, w ocenie Spółki, kwota odszkodowania
    w całości powinna być zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych. Wysokość
                                              1odszkodowania mieści się w granicy kwoty określonej w przytoczonym art. 47 Kodeksu
    pracy. Podkreślenia wymaga fakt, iż ugoda zawarta została przed Sądem Pracy, który na
    mocy art. 203 § 4 w związku z art. 223 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm., dalej KPC) weryfikuje, czy
    jej zawarcie nie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo nie
    zmierza do obejścia prawa. Dodatkowo w sprawach pracowniczych, sąd jest zobowiązany
    do badania ugody, by ta nie naruszała słusznego interesu pracownika (art. 469 KPC).
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej z
    10 kwietnia 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.218.2025.1.JK, w której wskazano, że: „(...)
    odszkodowanie przyznane w granicach wyznaczonych przez artykuły ustawy – Kodeks
    pracy regulujące wysokość odszkodowania jest zwolnione od podatku dochodowego na
    podstawie ww. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.”
    W ocenie Spółki podstawą zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych
    odszkodowania wypłaconego na rzecz Byłego Pracownika może być również art. 21 ust. 1
    pkt 3b ustawy o PIT, zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są inne
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub
    zadośćuczynień otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą lub
    dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Wypłacone odszkodowanie nie jest bowiem związane z prowadzoną przez Byłego
    Pracownika działalnością gospodarczą i nie dotyczy korzyści jakie mógłby osiągnąć Były
    Pracownik gdyby nie wypowiedziano mu umowy o pracę, gdyż Spółka nie dokonała na

    jego rzecz wypłaty kwoty odpowiadającej wysokości wynagrodzenia, jakie mógłby osiągnąć
    do czasu wygaśnięcia stosunku pracy (w przypadku przejścia na emeryturę lub
    zakończenia działalności przez zakład pracy).
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z 3 stycznia
    2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.661.2024.3.KKA, w której organ interpretacyjny
    podkreślił, że: „(...) odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego
    rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych
    warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza,
    że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy
    jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała. Odszkodowania takie traktowane są
    bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to,
    czy pracownik – na skutek niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł
    szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie
    przysługujące w kwocie z góry określonej w przepisach Kodeksu pracy.”
    Ostatecznie organ uznał, że „(...) wypłacone Panu odszkodowanie, które nie obejmuje
    między innymi utraconych dochodów z tytułu premii regulaminowej, w związku z powstałą
    u Pana szkodą rzeczywistą, stanowi dla Pana przychód korzystający ze zwolnienia od
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło

      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane w nim kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Przy czym na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei z art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje, że:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z
      2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,

        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia
    obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie
    dotyczy utraconych korzyści.
    Wyjaśnić należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego
    na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego
    rodzaju dobrach przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę
    polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się
    uboższy niż był dotychczas (szkoda rzeczywista), lub może dotyczyć utraconych korzyści,
    jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono –
    wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.

    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Z treści wniosku wynika w szczególności, że (...) maja 2024 r. wypowiedzieli Państwo
    umowę o pracę zawartą z pracownikiem na czas nieokreślony, z zachowaniem 3
    miesięcznego okresu wypowiedzenia. Były Pracownik w (...) czerwca 2024 r. wniósł do
    Sądu Rejonowego odwołanie od ww. wypowiedzenia umowy o pracę, w którym wnosił o:
    · uznanie za bezskuteczne wypowiedzenie umowy o pracę – Powód nie zgadzał się z
      przyczynami rozwiązania stosunku pracy,
    · przywrócenie go do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy w Spółce.
    (...) stycznia 2025 r. odbyła się pierwsza rozprawa przed Sądem Pracy, podczas której
    pełnomocnik Powoda wyraził chęć polubownego rozwiązania sporu na warunkach
    obejmujących m.in. brak przywrócenia Byłego Pracownika do pracy, wypłatę na rzecz
    Powoda odszkodowania w wysokości 2-krotności jego wynagrodzenia.
    (...) kwietnia 2025 r. zawarli Państwo przed Sądem Pracy ugodę o wskazanej we wniosku
    treści.
    W ugodzie nie powołano przepisów powszechnie obowiązujących ani wewnętrznych, jak
    regulaminy wynagradzania oraz układy zbiorowe pracy przewidziane w przepisach prawa
    pracy, które uzasadniałyby wysokość wypłaconego odszkodowania, jednakże jego
    wysokość stanowiła 1,5- krotność wynagrodzenia Byłego Pracownika. W ugodzie nie
    wskazano, że wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub zostało dokonane z
    naruszeniem przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązywania umów o pracę.
    Jednakże intencją Spółki i Byłego Pracownika, było zawarcie porozumienia w zakresie
                                1wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 47 w związku z art. 45 Kodeksu pracy.
    Celem ugody zawartej przed Sądem Pracy było zakończenie sporu zainicjowanego przez
    Byłego Pracownika odwołaniem od wypowiedzenia umowy o pracę, w którym wniósł m.in.
    o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne oraz o przywrócenie go do pracy na
    poprzednich warunkach.
    W odwołaniu od wypowiedzenia umowy o pracę Były Pracownik wskazał jako wartość
    przedmiotu sporu kwotę odpowiadającą 12-krotności jego wynagrodzenia. W ramach
    negocjacji nad treścią ugody, Spółka i Powód poczynili wzajemne ustępstwa i ustalili
    wysokość odszkodowania na poziomie 1,5 krotności wynagrodzenia Byłego Pracownika.
    Odszkodowanie wypłacone Byłemu Pracownikowi nie dotyczyło szkody rzeczywistej, w
    związku z czym nie występuje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy szkodą a
    wypłaconym świadczeniem.
    Odszkodowanie, o którym mowa we wniosku, nie dotyczyło korzyści, które pracownik
    mógłby osiągnąć, gdyby nie został zwolniony z pracy – nie rekompensowało
    wynagrodzenia ani innych świadczeń, które mógłby otrzymać Były Pracownik, gdyby nie
    wypowiedziano mu umowy o pracę.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć nie może
    odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu
    zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i
    stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu uniknięcia takiej
    dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów
    ustawowych.

    Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z
    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się
    terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do
                                          3d  1których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 omawianego Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
    naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 wskazanego
    Kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku gdy pracodawca
    dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 §
    11 omawianego Kodeksu).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Zgodnie zaś z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Ocena skutków podatkowych Państwa sytuacji
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że w drodze ugody i wzajemnych ustępstw
    wysokość świadczenia została ustalona na 1,5-krotność wynagrodzenia byłego
                                                  1pracownika, tj. w wysokości mieszczącej się w granicach wyznaczonych przez art. 47

    Kodeksu pracy. Treść ugody nie odwołuje się do przepisów Kodeksu pracy, jednak – jak
    Państwo wskazali w uzupełnieniu wniosku – intencją było zawarcie porozumienia w
                                    1zakresie wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 47 w zw. z art. 45 Kodeksu pracy.
    Wobec powyższego podkreślić należy, że odszkodowanie na podstawie art. 45 § 1 ustawy
    przysługuje wyłącznie w sytuacji gdy wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub
    narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę.
    Tymczasem w zawartej ugodzie sądowej – której treść Państwo precyzyjnie przytoczyli –
    nie wskazano, że wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub zostało dokonane z
    naruszeniem przepisów prawa pracy, zasadnym jest więc uznanie, że świadczenie to ma
    charakter umowny. Jego wysokość wynika jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody i
    uwzględnia interesy obu stron – co potwierdza wskazanie, że ugoda wyczerpuje
    roszczenia zgłoszone w pozwie.
    Zatem przyznanie świadczenia w wysokości mieszczącej się w granicach wyznaczonych w
        1art. 47 w zw. z art. 45 Kodeksu pracy, w sytuacji gdy brak potwierdzenia w ugodzie, że
    wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub naruszało przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę, nie uprawnia do przyjęcia, że wysokość lub zasady ustalania świadczenia
    wynikały z tych przepisów.
    W kontekście powyższego zauważyć również należy, że zgodnie z art. 32 Kodeksu pracy
    stosunek pracy może zostać rozwiązany za wypowiedzeniem przez każdą ze stron. Co do
    zasady nie istnieje zatem prawnie sankcjonowany obowiązek zatrudnienia pracownika, jak
    też nie istnieje przepis prawa, który przewidywałby odszkodowanie za sam fakt zgodnego
    z prawem rozwiązania stosunku pracy.
    Wobec powyższego opisane w ugodzie świadczenie nie spełnia wymogów określonych w
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji
    nie jest objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z tego przepisu.
    Do wypłaconej kwoty nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na
    podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o
    którym mowa w tym przepisie. Wypłacone odszkodowanie – jak Państwo wskazali – nie
    dotyczy bowiem szkody rzeczywistej. Natomiast, skoro wysokość świadczenia została
    ustalona w drodze wzajemnych ustępstw – przy uwzględnieniu wysokości wynagrodzenia
    byłego pracownika, to uznać należy, że ma ono częściowo rekompensować utracone przez
    pracownika spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę, które uzyskałby
    gdyby nie doszło do rozwiązania umowy o pracę, lub też gdyby został przywrócony do
    pracy. Potwierdza to okoliczność, że pierwotnie pracownik domagał się 12-krotności
    wynagrodzenia, a punktem wyjścia negocjacji była dwukrotność wynagrodzenia.
    W konsekwencji wypłacona przez Państwa kwota świadczenia na rzecz byłego pracownika
    nie korzysta również ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem skoro ww. świadczenie nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jak też dla tego typu świadczenia ustawodawca nie przewidział żadnego innego
    zwolnienia przedmiotowego to stanowi ono przychód ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem wypłata tego świadczenia miała swe źródło w
    uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – byli Państwo zobowiązani do naliczenia,
    pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty
    wypłaconej byłemu pracownikowi na podstawie zawartej ugody sądowej.

    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych informuję, że
    zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Należy również podkreślić, że dotyczą one sytuacji odmiennych od
    przedstawionej we wniosku.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.