Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.889.2025.1.ESZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Uznanie, że sprzedaż gruntu nie będzie podlegać zwolnieniu a
Nabywca będzie miał prawo do odliczenia podatku VAT.
Słowa kluczowe: budowle
linia-linia energetyczna
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
spółki-majątek spółki
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    28 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy do transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki
    powstałej z podziału działki nr 1 (Nieruchomość Po Podziale) oraz prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z faktury dokumentującej tą sprzedaż.
    Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

## Opis zdarzenia przyszłego

i stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką prawa polskiego, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny.
    Wnioskodawca jest (...).
    Zainteresowany jest spółką prawa polskiego, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny.

    Wnioskodawcy nie są podmiotami powiązanymi, o których mowa w art. 11a ust. 1 pkt 4
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 z późn. zm.).
    Zainteresowany posiada prawo użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę nr
    1 o powierzchni 2,8248 ha, położonego w (...), obręb (...) (dalej: „Nieruchomość”). Zgodnie z
    wypisem z rejestru gruntów, Nieruchomość stanowi tereny przemysłowe na powierzchni
    2,5235 ha oraz lasy na powierzchni 0,3013 ha.
    Nieruchomość będzie przedmiotem podziału w rozumieniu przepisów o gospodarce
    nieruchomościami. W wyniku podziału powstanie nowa działka ewidencyjna.
    Wnioskodawca i Zainteresowany zawarli przedwstępną umowę sprzedaży dotyczącą
    sprzedaży przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy prawa użytkowania
    wieczystego części Nieruchomości po jej podziale (około 2,3 ha; dalej: „Nieruchomość Po
    Podziale”). Wnioskodawcy informują, że przedmiotowy wniosek o wydanie wspólnej
    interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczy klasyfikacji transakcji
    sprzedaży Nieruchomości Po Podziale (przeniesienia prawa użytkowania wieczystego) z
    perspektywy podatku VAT.
    Wnioskodawca planuje nabyć przedmiotową Nieruchomość Po Podziale w celu realizacji
    inwestycji budowlanej (tj. budowy obiektu magazynowego wraz z drogami). Kupujący
    będzie wykorzystywał nabytą Nieruchomość Po Podziale do celów swojej działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Ponadto, Wnioskodawcy informują, że zgodnie z warunkami transakcji następujące
    okoliczności powinny zostać spełnione przed transakcją (tj. sprzedażą prawa użytkowania
    wieczystego Nieruchomości Po Podziale):
      a) uzyskanie pozwolenia/zgody na zmianę przebiegu linii kolejowej,
      b) uzyskanie pozwolenia/zgody na zmianę przebiegu sieci elektroenergetycznej
        wysokiego napięcia,
      c) uzyskania decyzji na wyłączenie Nieruchomości z produkcji leśnej,
      d) uzyskania decyzji/pozwolenia/zgody na podział Nieruchomości.
    Jednocześnie Wnioskodawcy informują, że na dzień składania przedmiotowego wniosku
    podział Nieruchomości nie został jeszcze dokonany.
    Nieruchomość nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego oraz nie wydano dla niej decyzji o warunkach zabudowy.
    W momencie sprzedaży, na Nieruchomości Po Podziale będą znajdować się:
      a) sieć elektroenergetyczna wysokiego napięcia,
      b) tory kolejowe będące częścią bocznicy kolejowej,
      c) drzewostan leśny.
    Sieć elektroenergetyczna wysokiego napięcia, zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071; dalej: „Kodeks cywilny”)
    stanowi część przedsiębiorstwa zakładu energetycznego. Nie jest zatem własnością
    Zainteresowanego.
    Tory kolejowe również nie są własnością Zainteresowanego oraz nie będą przedmiotem
    transakcji.
    Tym samym, w ramach przedmiotowej transakcji sprzedaży Nieruchomości Po Podziale,
    nie zostanie przeniesione prawo własności (tj. prawo do rozporządzania towarami jak
    właściciel) sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia oraz torów kolejowych, które
    pozostaną własnością stron trzecich.

    Ponadto Wnioskodawcy informują, że w niniejszej sprawie nie będzie miało zastosowanie
    zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, ponieważ po stronie
    Zainteresowanego nie zostały spełnione łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Wnioskodawcy wskazują, że Zainteresowany w przeszłości nabył prawo użytkowania
    wieczystego Nieruchomości w ramach transakcji, która została opodatkowana VAT z
    zastosowaniem stawki 23%.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, zgodnie z którym Nieruchomość
        Po Podziale będzie stanowić grunt, którego nie można uznać za teren
        niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, tym samym
        jego sprzedaż (zbycie prawa użytkowania wieczystego) będzie podlegać
        opodatkowaniu VAT z zastosowaniem standardowej stawki VAT?
      2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, zgodnie z którym Kupujący będzie
        miał prawo do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony wynikający z faktury
        dokumentującej sprzedaż (zbycie prawa użytkowania wieczystego) Nieruchomości
        Po Podziale?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawców, Nieruchomość Po Podziale będzie stanowić grunt, którego nie
    można uznać za teren niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o
    VAT, tym samym jego sprzedaż (zbycie prawa użytkowania wieczystego) będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT z zastosowaniem standardowej stawki VAT.
    W ocenie Wnioskodawców, Kupujący będzie miał prawo do obniżenia VAT należnego o
    VAT naliczony wynikający z faktury dokumentującej sprzedaż (zbycie prawa użytkowania
    wieczystego) Nieruchomości Po Podziale.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy
    oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT). Ponadto, na
    podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się również
    oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego.
    Mając na uwadze przywołane przepisy, w ocenie Wnioskodawców należy stwierdzić, że
    transakcja sprzedaży Nieruchomości Po Podziale (tj. przeniesienie prawa użytkowania
    wieczystego) będzie stanowić dostawę towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-
    12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do
    końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
    11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na

    ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku,
    oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42
    ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu
    przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i
    3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po
    wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest
    wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej
    ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art.
    138i ust. 4, wynosi 23%.
    Ustawodawca, zarówno w treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od
    podatku VAT. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów
    lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku VAT dostawę
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Jako tereny budowlane należy
    klasyfikować grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 33 ustawy o VAT).
    Powyższe oznacza, że w przypadku dostawy nieruchomości gruntowych niezabudowanych
    opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone
    pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np.
    gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę - są zwolnione od
    podatku VAT.
    W ocenie Wnioskodawców, analiza art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT wskazuje
    jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Oznacza to, że w przypadku dostawy
    nieruchomości gruntowych niezabudowanych opodatkowane są wyłącznie te, których
    przedmiotem są tereny budowlane.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.; dalej: „ustawa o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym”), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej
    na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z
    wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy
    ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister
    właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
    ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i
        zagospodarowaniu przestrzennym).
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

    Zdaniem Wnioskodawców warto również odnieść się do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej również: „TSUE”) z 28 marca 1996 r. w sprawie C-
    468/93 (Gemeente Emmen), zgodnie z którym „teren budowlany” oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem w myśl przywołanego orzeczenia TSUE, za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. Art. 2 pkt 33
    ustawy o VAT odpowiada więc także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod
    zabudowę ustala się na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa
    miejscowego.
    Z powyższego wynika, że ustawa o VAT nakazuje ocenę przeznaczenia określonego gruntu
    wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane
    decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawców mając na uwadze opis stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego w niniejszej sprawie należy podkreślić, że Nieruchomość (w tym
    Nieruchomość Po Podziale) nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano dla niej decyzji o warunkach
    zabudowy. Tym samym w ocenie Wnioskodawców, Nieruchomość Po Podziale nie będzie
    stanowić terenów budowalnych w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Jednakże, kluczowe jest ustalenie, czy Nieruchomość Po Podziale będzie stanowić teren
    niezabudowany. Aby bowiem, objąć transakcję dostawy gruntu zwolnieniem na podstawie
    art. 43 ust.1 pkt 9 ustawy o VAT, konieczne jest nie tylko, aby dana działka nie stanowiła
    „ternu budowlanego”, ale również nie może ona być „terenem zabudowanym”
    (budowlami lub budynkami).
    Jak zostało wskazane przez Wnioskodawców w opisie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego, sieć elektroenergetyczna wysokiego napięcia oraz tory kolejowe nie są
    własnością Zainteresowanego i nie będą one przedmiotem sprzedaży (tj. w wyniku
    dostawy Nieruchomości Po Podziale nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania nimi jak właściciel). Tak więc w przypadku dostawy Nieruchomości Po
    Podziale, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt (prawo użytkowania wieczystego).
    Natomiast w ocenie Wnioskodawców, naniesienia znajdujące się na nieruchomości
    przesądzają o tym, że Nieruchomość Po Podziale będzie stanowić teren zabudowany,
    który nie jest objęty zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Zdaniem Wnioskodawców należy podkreślić, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT
    nie uzależnia zwolnienia od tego podatku od wielkości, czy ilości zabudowań na gruncie.
    Tym samym przez teren zabudowany należy więc uznać każdy teren, na którym znajdują
    się budynki, czy budowle.
    Podsumowując w momencie transakcji, Nieruchomość Po Podziale nie będzie objęta
    obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano
    dla niej decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże Nieruchomość Po Podziale nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, gdyż
    przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny
    budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest zabudowany siecią
    elektroenergetyczną oraz torami kolejowymi.
    Nieruchomość Po Podziale należy więc uznać za teren zabudowany, tym samym jego
    sprzedaż będzie podlegać opodatkowaniu VAT z zastosowaniem standardowej stawki VAT.
    Stanowisko przedstawione przez Wnioskodawców znajduje również odzwierciedlenie w
    podejściu prezentowanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Jak zostało
    wskazane w interpretacji indywidualnej z 23 kwietnia 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-
    1.4012.94.2024.2.ŻR: „Wobec powyższego dostawa działki nr 3 nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje

    się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w
    przedstawionej sytuacji grunt ten jest zabudowany siecią elektroenergetyczną, stanowiącą
    budowlę w rozumieniu Prawa Budowlanego”.
    Ponadto, jak zostało wskazane przez Wnioskodawców w opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego, w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie od
    podatku VAT w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług w
    zakresie, w jakim są one wykorzystywane do wykonywania przez podatnika czynności
    opodatkowanych VAT.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego
    stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
    nabycia towarów i usług.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w
    rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez
    podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy (art. 86 ust. 10 ustawy o VAT).
    W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit.
    a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę
    lub dokument celny.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest więc związek nabycia z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są/nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z ww.
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jak i niezaistnienia przesłanek negatywnych, wskazanych w art.
    88 ustawy o VAT. W treści tej regulacji ustawodawca wymienił przypadki, w odniesieniu do
    których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego oraz
    przypadki, w których faktury i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia
    podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W opisie sprawy wskazano, że Kupujący będzie wykorzystywał nabytą Nieruchomość Po
    Podziale do celów swojej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Ponadto, Kupujący oraz Sprzedający będą w dniu transakcji zarejestrowani jako czynni
    podatnicy VAT.
    Jednocześnie, jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, w ocenie Wnioskodawców
    sprzedaż Nieruchomości Po Podziale będzie podlegała w całości opodatkowaniu

    podatkiem VAT jako dostawa towarów i nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    VAT. W przedmiotowej sprawie nie zajdzie więc przesłanka negatywna wymieniona w art.
    88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT wyłączająca prawo do skorzystania z odliczenia podatku.
    Podsumowując w ocenie Wnioskodawców, po otrzymaniu prawidłowo wystawionej
    faktury potwierdzającej dokumentującej dostawę Nieruchomości Po Podziale,
    Kupującemu będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego z tytułu tej transakcji, zgodnie z art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust.
    10 i ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z zawartego w przytoczonym przepisie wyrażenia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” nie można utożsamiać z prawem własności.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przy definiowaniu wyrażenia „dostawa
    towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych
    przepisów prawa cywilnego regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu
    C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Enterprise Safe B.V.
    TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie »dostawa towarów« w rozumieniu artykułu 5(1) VI
    Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel
    nawet, jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1),
    jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym
    przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania
    rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była

    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką prawa polskiego, zarejestrowana jako
    podatnik VAT czynny. Planują Państwo nabyć część nieruchomości po jej podziale.
    Na dzień składania wniosku podział Nieruchomości nie został jeszcze dokonany.
    Nieruchomość nie jest objęta obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano dla niej decyzji o warunkach zabudowy. W momencie sprzedaży, na
    Nieruchomości Po Podziale będą znajdować się: sieć elektroenergetyczna wysokiego
    napięcia, tory kolejowe będące częścią bocznicy kolejowej oraz drzewostan leśny.
    Sieć elektroenergetyczna wysokiego napięcia oraz tory kolejowe nie są własnością
    Sprzedającego. Tym samym w ramach przedmiotowej transakcji sprzedaży Nieruchomości
    Po Podziale, nie zostanie przeniesione prawo własności do ww. sieci elektroenergetycznej
    oraz torów kolejowych, które pozostaną własnością osób trzecich.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż
    nieruchomości po podziale będzie stanowić grunt, który nie można uznać za teren
    niezabudowany i tym samym jego sprzedaż będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
    Jak wynika z wniosku, nieruchomość na którą składa się działka nr 1 stanowi mienie spółki
    z o.o. Majątek spółki kapitałowej zawsze będzie wykazywał bezpośredni związek z
    prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą jako nabyty na skutek świadomego
    działania organów spółki w okresie jej istnienia i właśnie z zamiarem wykorzystania go do
    prowadzenia działalności gospodarczej spółki.
    Mając na uwadze fakt, że Sprzedający jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością,
    stwierdzić należy, że dojdzie do sprzedaży majątku należącego do przedsiębiorstwa
    Sprzedającego.
    Tym samym, sprzedaż przez spółkę B sp. z o.o. Nieruchomości Po Podziale (działki nr 1)
    będzie stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym
    podatkiem.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy
    towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Należy w tym miejscu powołać art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w myśl którego:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.

    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie
    zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 - Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen - „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony
    lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod
    zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Zwolnienie od podatku przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest
    grunt niezabudowany o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od
    podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego wiąże
    zarówno organy administracji, osoby fizyczne, osoby prawne, jak i inne jednostki
    organizacyjne. Zatem w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego, to właśnie zapisom miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego należy nadać decydujące znaczenie dla oceny
    przeznaczenia danego terenu, w tym również dla potrzeb art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego
    decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego, istotna jest decyzja o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług art. 2 pkt 33, odpowiada więc
    także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na
    podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
    W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać
    przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości

    niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod
    zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od
    podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia
    „budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
    Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), zwanej dalej „ustawą Prawo budowlane”.
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
    W świetle art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący
      budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty,
      wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty
      antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia
      reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne,
      zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne,
      oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje
      oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu,
      budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń
      technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych
      urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:

      Obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem
      jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg,
      kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa
      nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał
      przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane
      nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.
    W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z
      obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
      przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
      lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place
      pod śmietniki.
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy, zamierzają Państwo nabyć Nieruchomość Po
    Podziale, która jest niezabudowana i zostanie wydzielona z działki nr 1. W momencie
    sprzedaży na Nieruchomości Po Podziale będzie znajdować się sieć elektroenergetyczna
    wysokiego napięcia ora tory kolejowe, które nie są własności Sprzedającego.
    W konsekwencji, skoro znajdujące się na Nieruchomości Po Podziale sieć
    elektroenergetyczna wysokiego napięcia ora tory kolejowe (które zgodnie z powołanymi
    wyżej definicjami należy uznać za budowle w rozumieniu ustawy Prawo budowlane) i nie
    są one własnością Sprzedającego, to nie sposób przyjąć, że będą Państwo nabywali grunt
    wraz ze znajdującymi się na nim naniesieniami.
    Zatem, w świetle ustawy o podatku od towarów i usług przedmiotem dostawy w opisanym
    zdarzeniu będzie tylko grunt.
    W analizowanym przypadku Nieruchomość Po Podziale na której znajdują się tory
    kolejowe i sieć elektroenergetyczna wysokiego napięcia, która w świetle ustawy Prawo
    budowlane są budowlą, stanowi teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy, co
    wyklucza zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.
    Dostawa Nieruchomości Po Podziale nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się do dostawy terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedmiotowej sytuacji grunt będzie
    zabudowany.
    Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn.
    akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:
      „(...) W świetle powyższego należy uznać, że określenie „teren niezabudowany”
      oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle),
      przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część
      wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak również czy
      zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich
      posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zrazem terenów (sąsiadujących
      działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie będącego terenem
      niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak przedstawione
      we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem planowanej
      dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części budynków,

      które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem warunkach
      Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak właściciel (art.
      7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to jednak
      tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie gruntem
      zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym). Pojęcie „zabudowania”
      gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do
      zabudowy (do obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego stanu naniesienia
      budynków i budowli w terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust.
      1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu niezabudowanego, nie obejmuje
      gruntu, na którym posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich części.”
    Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z 30 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 889/16.
    W tej sytuacji należy przeanalizować przesłanki do ewentualnego zastosowania zwolnienia
    od opodatkowania podatkiem VAT wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj. :
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że nie będzie miało zastosowanie zwolnienie określone
    w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ po stronie Sprzedającego nie zostały spełnione
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie.
    Zatem dla dostawy wyżej opisanej nieruchomości nie znajdzie zastosowania również
    zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko, zgodnie z którym Nieruchomość Po Podziale będzie
    stanowić grunt, którego dostawa nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT i jego sprzedaż w konsekwencji będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT właściwą stawką uznaję za prawidłowe.

    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy będą Państwo jako Kupujący mieli prawo
    do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktury dokumentującej sprzedaż (zbycie prawa
    użytkowania wieczystego) Nieruchomości Po Podziale.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy transakcja
      udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od
      podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

    Aby Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT z otrzymanych faktur,
    faktury muszą dokumentować czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT,
    niekorzystającą ze zwolnienia od tego podatku.
    Jak wcześniej wywiedziono, sprzedaż Nieruchomości Po Podziale będzie czynnością
    opodatkowaną podatkiem VAT według stawki podatku VAT właściwej dla przedmiotu
    transakcji. Ponadto, zamierzacie Państwo wykorzystywać nabytą od Sprzedającej spółki
    Nieruchomość Po Podziale do celów prowadzenia działalności gospodarczej podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, będziecie mieli Państwo prawo do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony w związku z transakcją nabycia Nieruchomości Po Podziale. Wynika to z faktu, że
    w analizowanym przypadku będą spełnione - wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy - przesłanki
    warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego. Przy czym, w myśl art. 86 ust. 10,
    ust. 10b pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstanie w
    rozliczeniu za okres, w którym powstanie obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabytej
    Nieruchomości, jednak nie wcześniej niż w okresie rozliczeniowym, w którym Nabywca
    otrzymał fakturę dokumentującą faktyczne dokonanie przedmiotowej Transakcji.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od dnia 1 lipca 2020 r. może być określona wyłącznie w ramach
    wydania wiążącej informacji stawkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o VAT.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywać się będzie ze stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.