Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.375.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-21
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz zastosowanie procedury
magazynu call; of stock.
Słowa kluczowe: call-off stock
działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Przemieszczenie towarów do magazynu
konsygnacyjnego
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 9-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3a-art. 13a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3a-art. 13b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3a-art. 13d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz zastosowania procedury magazynu call-of stock. Uzupełnili go
    Państwo pismem z 20 czerwca 2025 r. (wpływ 20 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie – oraz pismem z 11 lipca 2025 r. (wpływ 14 lipca 2025 r.) i pismem z 15 lipca
    2025 r. (wpływ 15 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A (dalej: „Spółka”) jest spółką utworzoną zgodnie z prawem niemieckim, z siedzibą w
    Niemczech, obecnie niezarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce. Spółka jest
    wiodącym producentem i dystrybutorem (...). W ramach głównej działalności, Spółka
    zajmuje się produkcją i bezpośrednią dystrybucją (...) do klientów biznesowych zarówno w
    regionie, jak i na terenie całej Polski.
    Spółka posiada w Polsce zarejestrowany oddział zagranicznego przedsiębiorcy – B Oddział
    w Polsce (dalej: „Oddział” lub „Wnioskodawca”). Oddział jest zarejestrowany w Krajowym
    Rejestrze Sądowym. Obecnie Oddział wynajmuje niewielką powierzchnię biurową na
    potrzeby swojej działalności, a także zatrudnia jednego pracownika na stanowisku
    Kierownika regionu (dalej: „Pracownik”). Pracownik korzysta z podstawowych zasobów
    administracyjnych, w tym: sprzętu informatycznego, pojazdu służbowego, telefonu
    komórkowego i materiałów biurowych, które ułatwiają jego codzienną pracę i przyczyniają
    się do ogólnej efektywności działań.
    Wszystkie istotne decyzje biznesowe Spółki są podejmowane poza granicami Polski, w
    siedzibie na terytorium Niemiec. Wszystkie umowy sprzedaży są zawierane bezpośrednio
    między Spółką, a klientami. Pracownik nie uczestniczy w procesie podejmowania decyzji
    /działaniach zarządzających lub kontrolnych oraz nie kieruje żadnym zespołem w Polsce.
    Głównym zadaniem Pracownika jest pośredniczenie w negocjacjach oraz koordynowanie
    zawierania i realizacji umów między centralą a klientami. Do obowiązków Pracownika
    należy m.in.: przygotowywanie ofert dla klientów, informowanie klientów o produktach,
    utrzymywanie relacji, obsługa zapytań i reklamacji oraz prowadzenie negocjacji
    handlowych. Pracownik zapewnia wsparcie polskim klientom w imieniu Spółki oraz pełni
    rolę pośrednika między centralą Spółki a klientami, ułatwiając sprzedaż produktów.
    Pracownik aktywnie angażuje się w pozyskiwanie nowych klientów i zawieranie
    kontraktów. W celu zwiększenia swojej efektywności, Pracownik stale monitoruje rynek w
    celu identyfikacji nowych możliwości biznesowych.

    Pracownik jest również odpowiedzialny za realizację obowiązków administracyjnych i
    związanych z przestrzeganiem przepisów, w tym: zarządzanie Oddziałem, prowadzenie
    ksiąg statutowych, sporządzanie rocznych sprawozdań finansowych oraz zapewnienie
    terminowego regulowania zobowiązań podatkowych Oddziału. Co więcej, Pracownik
    posiada pełnomocnictwo do zawierania umów, które wymagają jednak podpisu zarówno
    Pracownika, jak również osoby umocowanej do reprezentacji Spółki zatrudnionej w
    siedzibie Spółki.
    Oddział nie posiada oraz nie korzysta z żadnej infrastruktury technicznej (np. maszyn
    produkcyjnych, magazynów), a działalność Oddziału sprowadza się do opisanych powyżej
    wykonywanych wyłącznie przez Pracownika czynności w zakresie wsparcia dla głównej
    działalności Spółki prowadzonej w Niemczech.
    Obecnie towary są produkowane w Niemczech w zakładach Spółki i dostarczane
    bezpośrednio do odbiorców poza granicami Niemiec, w tym do polskich klientów. W
    konsekwencji, Spółka rozpoznaje wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej: „WDT”)
    z terytorium Niemiec, a klient rozpoznaje odpowiednio wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów na terytorium Polski.
    Spółka rozważa zmianę modelu dystrybucji wyprodukowanych towarów poprzez dostawę
    towarów do magazynu konsygnacyjnego prowadzonego przez jednego z jej klientów
    biznesowych na terytorium Polski. W tym zakresie, Spółka zamierza stosować
    uproszczenie, o którym mowa w art. 13a-13g ustawy o VAT. Spółka korzysta już z
    uproszczenia dla dostaw towarów poza Niemcy do magazynów typu call-off stock dla
    klientów w krajach UE innych niż Polska.
    Planowana zmiana zakłada następujące działania:
    - produkcja towarów będzie nadal odbywać się w zakładach Spółki w Niemczech,
    - towary będą przemieszczane z Niemiec do magazynu zlokalizowanego w Polsce,
    - Spółka utworzy zapas towarów w magazynie zlokalizowanym w Polsce,
    - w momencie pobrania towarów przez kontrahenta, Spółka rozpozna WDT z Niemiec do
      Polski (z 0% stawką VAT – pod warunkiem posiadania wymaganej dokumentacji),
      zgodnie z art. 13a ust. 1 ustawy o VAT,
    - Spółka będzie prowadziła ewidencję dla magazynu call-off stock, zgodnie z art. 54a ust.
      1 Rozporządzenia.
    Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że warunkiem koniecznym do zastosowania
    uproszczenia jest, zgodnie z art. 13a ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, brak posiadania przez
    dostawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce,
    Spółka zmierza do potwierdzenia, że w przypadku spełnienia wszystkich pozostałych
    wymogów formalnych będzie mogła korzystać z ww. uproszczenia.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego (doprecyzowane w piśmie z 11 lipca 2025 r.)
    1. W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju
      siedziby działalności gospodarczej, gdyż we wniosku zostały podane jedynie ogólne
      informacje (proszę ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący
      wątpliwości wskazać jak Spółka prowadzi działalność w Niemczech, jakie zasoby
      osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itp.).
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
      A (dalej: „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą w Niemczech jako producent i
      dystrybutor, specjalizując się w produktach takich jak (...). Spółka zarządza różnymi
      funkcjami, w tym produkcją, badaniami i rozwojem, kontrolą jakości,
      magazynowaniem oraz dystrybucją produktów. Ponadto, Spółka odpowiada także za
      działania sprzedażowe i marketingowe na niektórych rynkach.

      Spółka dysponuje personelem oraz zasobami technicznymi niezbędnymi do
      efektywnego zarządzania tymi procesami, w tym zespołami ds. produkcji, jakości,
      logistyki, marketingu oraz sprzedaży. Wszystkie kluczowe decyzje biznesowe, w tym
      ustalanie polityki cenowej oraz strategii marketingowych, reklamowych i
      promocyjnych, podejmowane są poza granicami Polski, w siedzibie na terytorium
      Niemiec.
    2. Jeśli działalność Spółki w Polsce wymaga posiadania stosownych zezwoleń, to kto
      Spółka czy Oddział w Polsce posiada takie zezwolenie, od kiedy jest ważne i do kiedy
      obowiązuje?
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
      Wnioskodawca wskazuje, że działalność Spółki w Polsce nie wymaga posiadania
      stosownych zezwoleń.
    3. Czy Spółka posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby
      pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego
      przez Spółkę pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów?
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
      Wnioskodawca zaznacza, że Spółka prowadzi działalność w Polsce jedynie poprzez
      zarejestrowany oddział przedsiębiorstwa zagranicznego. Oddział zatrudnia jedną
      osobę na stanowisku Kierownika regionu (dalej: „Pracownik”). Pracownik ma
      pełnomocnictwo do zawierania umów, które wymagają podpisów zarówno
      Pracownika, jak również osoby umocowanej do reprezentacji Spółki zatrudnionej w
      siedzibie Spółki.
      Pracownik zapewnia wsparcie polskim klientom w imieniu Spółki oraz pełni rolę
      pośrednika między centralą Spółki a klientami, ułatwiając sprzedaż produktów.
      Ponadto, Pracownik stale analizuje rynek w celu identyfikacji nowych możliwości
      biznesowych oraz aktywnie angażuje się w pozyskiwanie nowych klientów i
      zawieranie kontraktów.
    4. Na jakiej podstawie Spółka będzie korzystać z magazynu prowadzonego przez jej klienta
      biznesowego (najem, użyczenie)?
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
      Wnioskodawca wskazuje, że współpraca pomiędzy Spółką a jej klientem biznesowym
      w zakresie korzystania z magazynu nie będzie polegała na świadczeniu przez klienta
      usług magazynowych na rzecz Spółki. Towary będą przechowywane zgodnie z
      zasadami zawartymi w umowie o magazyn konsygnacyjny, na mocy której podmiot
      prowadzący magazyn udziela zgody na przechowywanie towarów w swoich
      obiektach.
    5. Czy klient biznesowy Spółki będzie świadczył usługi magazynowe tylko na rzecz Spółki?
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
      Wnioskodawca zaznacza, że klient biznesowy Spółki nie będzie świadczył usług tylko
      na rzecz Spółki.
    6. Czy Spółka będzie posiadać bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi
      /rzeczowymi klienta biznesowego wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki
      usług magazynowych, w tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki
      sposób jest/będzie realizowana?
    Odpowiedź:
      Wnioskodawca wskazuje, że Spółka nie będzie miała ani bezpośredniej, ani
      pośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi klienta biznesowego.

      Ponadto, Wnioskodawca podkreśla że klient biznesowy nie świadczy usług
      magazynowych na rzecz Spółki.
    7. Czy Spółka będzie miała wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych klienta
      biznesowego ma zostać wykorzystana do świadczenia usług w ramach umowy
      magazynowej, w tym należy wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki sposób
      jest/będzie realizowany?
    Odpowiedź:
      Wnioskodawca wskazuje, że pomiędzy Spółką a jej klientem biznesowym nie zostanie
      zawarta umowa magazynowa, ponieważ warunki przechowywania towarów zostaną
      uregulowane w ramach umowy o magazyn konsygnacyjny. Niemniej jednak,
      Wnioskodawca zaznacza, że nie będzie miał ani bezpośredniej, ani pośredniej
      kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi klienta biznesowego i w tym
      zakresie nie będą świadczone odrębne usługi magazynowe.
    8. Czy Spółka będzie posiadać bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi klienta
      biznesowego wykorzystywanymi do świadczenia usług magazynowych na rzecz Spółki,
      w tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest/będzie
      realizowana?
    Odpowiedź:
      Jak zostało wskazano powyżej, współpraca pomiędzy Spółką a jej klientem
      biznesowym nie polega na świadczeniu usług magazynowych przez klienta na rzecz
      Spółki. Pomimo tego, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że nie będzie posiadał ani
      bezpośredniej, ani pośredniej kontroli nad zasobami osobowymi i w tym zakresie nie
      będą świadczone odrębne usługi magazynowe.
    9. Czy Spółka będzie miała wpływ jaka część zasobów osobowych ma świadczyć usługi
      magazynowe na rzecz Spółki, czy Spółka ma/będzie miała wpływ na czas pracy
      zasobów osobowych klienta biznesowego, czy Spółka będzie miała wpływ, które
      zasoby osobowe klienta biznesowego mają realizować usługi?
    Odpowiedź:
      Biorąc pod uwagę charakter współpracy, jak wcześniej podkreślono, relacja
      pomiędzy Spółką a jej klientem biznesowym nie obejmuje świadczenia przez klienta
      usług magazynowych na rzecz Spółki. Zatem to pytanie też nie ma zastosowania w
      tym przypadku.
    10. W jaki sposób będzie przebiegał proces administrowania/zarządzania zwrotami,
      skargami, reklamacjami sprzedawanych towarów (jeżeli takowe wystąpią), proszę
      opisać czy będą składane do siedziby Spółki w Niemczech czy do Oddziału w Polsce,
      kto/jaki podmiot będzie rozpatrywał reklamacje/zwroty/skargi itd.)?
    Odpowiedź:
      Z uwagi na to, że wszystkie istotne decyzje biznesowe są podejmowane w siedzibie
      Spółki w Niemczech, proces administrowania/zarządzania zwrotami, skargami,
      reklamacjami sprzedawanych towarów, jeżeli takowe wystąpią, będą składane do
      siedziby Spółki w Niemczech i tam procedowane.
    11. Czy Spółka będzie posiadać nieograniczony (swobodny) wstęp na teren magazynu
      prowadzonego przez klienta biznesowego, czy będzie posiadać możliwość
      decydowania o rozmieszczeniu swoich towarów oraz prawo do zarządzania
      powierzchnią magazynową, w której przechowywane będą towary Spółki?
    Odpowiedź:
      Wnioskodawca zaznacza, że Spółka nie będzie posiadała nieograniczonego
      (swobodnego) wstępu na teren magazynu prowadzonego przez klienta biznesowego.

      Wstęp dla pracowników lub przedstawicieli Spółki do magazynu konsygnacyjnego
      będzie możliwy wyłącznie w szczególnych przypadkach, w standardowych godzinach
      pracy, po uprzednim powiadomieniu z co najmniej 72-godzinnym wyprzedzeniem, w
      tym tylko w obecności pracownika klienta biznesowego. Ponadto, Spółka nie będzie
      miała możliwości decydowania o rozmieszczeniu swoich towarów ani prawa do
      zarządzania przestrzenią magazynową, w której będą przechowywane jej towary.
    12. Czy Spółka nabywa na terytorium Polski jakieś usługi bądź towary, jeśli tak proszę
      wskazać jakiego rodzaju usługi bądź towary są/będą nabywane w tym w jakim celu?
    Odpowiedź:
      Wnioskodawca pragnie wskazać, że Spółka nabywa w Polsce usługi telefoniczne i
      internetowe oraz paliwo ze względu na to, że Pracownik korzysta z podstawowych
      zasobów administracyjnych, takich jak sprzęt informatyczny, pojazd służbowy,
      telefon komórkowy.
    13. Czy między Spółką a klientami będzie zawarte porozumienie, zgodnie z którym klienci
      będą uprawnieni do pobierania towarów z magazynu prowadzonego przez jednego z
      klientów biznesowych Spółki?
    Odpowiedź:
      Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że nie będzie zawarte porozumienie pomiędzy
      Spółką a jej klientami, które uprawniałoby ich do odbioru towarów z magazynu
      prowadzonego przez jednego z klientów biznesowych Spółki. Towary będą
      przechowywane z zamiarem sprzedaży wyłącznie do klienta prowadzącego magazyn.
      Wnioskodawca wskazuje, że pomiędzy A (dalej: „Spółka”) a jej klientem biznesowym
      zostanie zawarta umowa na prowadzenie magazynu konsygnacyjnego (dalej: „
      Umowa”). Na podstawie Umowy klient biznesowy Spółki będzie zarówno
      prowadzącym magazyn konsygnacyjny, jak i jedynym podmiotem uprawnionym do
      pobierania z niego towarów.
      Wnioskodawca wskazuje również, że porozumienie w tym zakresie będzie zawarte
      bezpośrednio w Umowie, a zatem wszystkie szczegóły i postanowienia dotyczące
      pobierania towarów zostaną ujęte w treści Umowy.
    14. Czy Spółka zna nazwę lub imię i nazwisko danego klienta oraz numer identyfikacji
      podatkowej poprzedzony kodem PL w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu
      towaru?
      Wnioskodawca potwierdza, że Spółka zna nazwę oraz imię i nazwisko danego klienta,
      jak również jego numer identyfikacji podatkowej poprzedzony kodem PL w
      momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towaru.
    15. Czy przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel ze Spółki na
      danego klienta będzie następowało w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia
      towarów do magazynu prowadzonego przez jednego z klientów biznesowych Spółki?
    Odpowiedź:
      Wnioskodawca pragnie podkreślić, że przeniesienie prawa do dysponowania
      towarem jako właściciel ze Spółki na danego klienta nastąpi w terminie 12 miesięcy
      od dnia wprowadzenia towarów do magazynu prowadzonego przez jednego z
      klientów biznesowych Spółki, zgodnie z procedurą magazynu typu call-off stock.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 15 lipca 2025 r.)
    Czy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego spełniona będzie przesłanka
    braku posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, a w konsekwencji, w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek, Spółka będzie
    mogła stosować do przemieszczeń towarów z Niemiec do magazynu zlokalizowanego w

    Polsce procedurę magazynu call-off stock uregulowaną w Rozdziale 3a, art. 13a-13g
    ustawy o VAT, a w konsekwencji czy przemieszczenia towaru w procedurze nie będą
    skutkowały obowiązkiem rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
    którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, po stronie Spółki?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 15 lipca 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego
    spełniona będzie przesłanka braku posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, a w konsekwencji w przypadku spełnienia pozostałych
    przesłanek, Spółka będzie mogła stosować do przemieszczeń towarów z Niemiec do
    magazynu zlokalizowanego w Polsce procedurę magazynu call-off stock uregulowaną w
    Rozdziale 3a, art. 13a-13g ustawy o VAT, a w konsekwencji przemieszczenia towaru w
    procedurze nie będą skutkowały obowiązkiem rozpoznania wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, po stronie Spółki.
    Uzasadnienie:
    Oddział przedsiębiorcy zagranicznego na gruncie przepisów VAT.
    W pierwszej kolejności należy podkreślić, że dla celów podatku VAT, oddział zagranicznego
    przedsiębiorcy w Polsce nie stanowi odrębnego od spółki zagranicznej podatnika VAT.
    Konsekwentnie, dla określenia możliwości zastosowania przez Spółkę procedury
    magazynu call-off stock do przemieszczeń towarów z Niemiec do magazynu
    zlokalizowanego w Polsce, kluczowe jest ustalenie czy struktura związana z Oddziałem
    stanowi stale miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki.
    Należy wskazać, że zarówno przepisy ustawy o VAT, jak i przepisy wykonawcze do tej
    ustawy, nie definiują pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla
    celów VAT. Pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 11 Rozporządzenia.
    Zgodnie z tym przepisem, na potrzeby określania miejsca świadczenia usług nabywanych, „
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce – inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika. (...) które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Wskazówek co do identyfikacji stałego miejsca prowadzenia działalności dostarcza
    ponadto orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), w
    szczególności:
    · wyrok z dnia 4 lipca 1984 w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), w którym TSUE
      wskazał, że aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można
      było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą być łącznie
      spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować pewną
      minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie
      oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności;
    · wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari), w którym
      TSUE podkreślił, że „zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT
      pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez
      zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia
      określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień
      trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest
      w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.
    · wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV), gdzie TSUE stwierdził,
      że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość

      prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie
      stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i)
      sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.
    · wyrok z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd.), w którym TSUE
      potwierdził dotychczas stosowaną wykładnię i podkreślił, iż stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na podstawie
      wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci wynajmowanej
      nieruchomości) w sytuacji, gdy brakuje jej towarzyszących zasobów personalnych
      umożliwiających prowadzenie działalności.
    Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z art.
    11 Rozporządzenia oraz uwzględniając przytoczone orzecznictwo TSUE, należy wskazać, że
    przesłanki, których łączne zaistnienie powoduje, iż można mówić o powstaniu stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do danego podatnika
    obejmują:
    a) obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
      koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub
      zapewnionej przez podmiot zewnętrzny),
    b) prowadzenie działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej
      (niezależność decyzyjna),
    c) określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako
      zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób
      permanentny.
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Spółki, nie będzie ona posiadała w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, umożliwiającego jej odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Przedstawione elementy zdarzenia przyszłego, nie
    spełniają bowiem niezbędnych przesłanek warunkujących istnienie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Nawet przy założeniu, że fakt utworzenia Oddziału świadczy o pewnym poziomie stałości
    wykonywanych na terytorium Polski operacji, nie zostaną spełnione pozostałe przesłanki
    konieczne dla utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności z uwagi na: 1) brak
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego oraz 2) brak
    niezależności decyzyjnej.
    Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości
    zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    danego kraju. Tym samym, na potrzeby zdefiniowania, czy Spółka posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy przeanalizować, czy działalność
    podejmowana przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz cechuje się odpowiednim
    poziomem stałości i niezależności.
    1. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.
    Przesłanką niezbędną do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednim zapleczem technicznym,
    którego rozmiar i charakter pozwala na wykonywanie działalności gospodarczej Spółki na
    terytorium kraju.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie posiada na terytorium Polski
    rozbudowanego zaplecza technicznego, które byłoby wykorzystywane do prowadzenia
    działalności gospodarczej. Oddział korzysta w niewielkim zakresie z powierzchni biurowej
    oraz ze sprzętu informatycznego i pojazdu służbowego. Oddział nie posiada jednocześnie

    jakichkolwiek maszyn, urządzeń czy narzędzi związanych z istotną działalnością
    produkcyjną Spółki. Oddział nie korzysta również z żadnej infrastruktury technicznej w
    ramach użyczenia, najmu bądź leasingu.
    Z uwagi na brak wystarczającego zaplecza technicznego, Oddział nie ma możliwości
    prowadzenia w sposób niezależny podstawowej działalności Spółki na terytorium Polski.
    Ograniczone zasoby techniczne nie tworzą bowiem infrastruktury pozwalającej na
    samodzielne funkcjonowanie.
    Ponadto, nie można uznać, iż jeden Pracownik Oddziału, stanowi wystarczające zasoby
    ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Spółki w Polsce. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Pracownik przygotowuje
    oferty, informuje klientów o portfolio Spółki, utrzymuje relacje, obsługuje zapytania i
    reklamacje oraz prowadzi negocjacje handlowe. Aktywnie angażuje się w pozyskiwanie
    nowych klientów i monitoruje rynek. Pracownik posiada pełnomocnictwa do zawierania
    umów, które wymagają jednak podwójnego podpisu: jednego od pracownika i jednego od
    przedstawiciela handlowego z siedziby Spółki. Wszystkie istotne decyzje biznesowe Spółki
    są podejmowane jednak poza granicami Polski, w siedzibie na terytorium Niemiec.
    Wobec powyższego, w ocenie Spółki, mimo ww. zakresu obowiązków, w tym
    pośredniczenia w zawieraniu umów, pracownik nie posiada pełnej samodzielności
    operacyjnej, co skutkuje, że nie posiada ona na terytorium Polski odpowiedniego zaplecza
    personalnego.
    W tym miejscu należy powołać się na interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) i orzecznictwo potwierdzające, że zarówno rejestracja
    oddziału na terytorium Polski, jak i zatrudnianie pracownika wykonującego funkcje
    sprzedażowe, nie skutkują powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności:
    W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 marca
    2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.583.2022.2.RST, w opisie stanu faktycznego wskazane
    zostało, że wnioskodawca jest podmiotem z siedzibą w Niemczech posiadającym w Polsce
    oddział oraz zatrudniającym na terytorium kraju pracownika – Senior Business Manager
    odpowiedzialnego za m.in. pozyskiwanie nowych klientów. Pracownikowi udzielone było
    pełnomocnictwo do negocjowania i zawierania umów handlowych. W tak przedstawionym
    stanie faktycznym DKIS uznał, iż: „(...) nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w
    sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając
    odpowiednie zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności
    gospodarczej. Co prawda Spółka posiada na terytorium Polski Oddział, jednak nie ma on
    swojej fizycznej obecności, bowiem Spółka jedynie wynajmuje adres na cel siedziby firmy,
    natomiast zatrudniony Pracownik pracuje w systemie Home Office. W konsekwencji,
    posiadane przez Spółkę zaplecze personalne w postaci jednego Pracownika oraz zaplecze
    techniczne w postaci urządzeń i narzędzi biurowych oraz samochodu służbowego nie
    pozwalają na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej w zakresie produkcji i
    dystrybucji produktów chemicznych. Posiadane w Polsce zaplecze personalne i techniczne
    nie tworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną i niezależną
    działalność w sposób ciągły”.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11
    maja 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.41.2021.2.ŁN, opisano spółkę z siedzibą w Holandii
    udostępniającą platformę internetową polskim klientom. Spółka planowała utworzenie w
    Polsce oddziału z pracownikami pełniącymi funkcje opiekunów klienta i przedstawicieli
    handlowych. Również w tym wypadku organ podatkowy uznał, że: „(...) ustanowienie w
    Polsce Oddziału nie będzie prowadzić do powstania w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, gdyż Oddział nie będzie się charakteryzować wystarczającym
    zapleczem personalnym i technicznym niezbędnym do samodzielnego prowadzenia
    działalności gospodarczej”.

    Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na powyższe, w opisanym zdarzeniu przyszłym warunek
    posiadania przez Spółkę odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w Polsce nie będzie spełniony.
    2. Brak niezależności decyzyjnej.
    W ocenie Wnioskodawcy, wobec przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie zostanie
    również spełniona przesłanka niezależności działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Spółkę w Polsce.
    Jak zostało to wskazane powyżej, na terytorium Polski Spółka nie będzie delegowała
    żadnych osób oraz nie będzie posiadała zarządu, który byłby uprawniony do
    podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, tj. zawierania umów,
    przyjmowania zleceń, zobowiązywania się do dokonywania jakichkolwiek czynności. Do
    podejmowania takich działań w imieniu Spółki nie będzie również uprawniony Oddział ani
    działający w jego imieniu Pracownik. W rezultacie wszystkie decyzje strategiczne związane
    z działalnością prowadzoną przez Spółkę, dokonywane będą przez zarząd i uprawnionych
    pracowników Spółki w Niemczech.
    Jak zostało wskazane powyżej, do obowiązków Pracownika należy jedynie pośredniczenie
    w negocjacjach i zawieraniu umów, przygotowywanie ofert, obsługa zapytań i reklamacji
    oraz wsparcie sprzedaży, przy czym wszystkie kluczowe decyzje podejmowane są przez
    centralę Spółki.
    Tym samym, biorąc pod uwagę powyższe, nie sposób uznać, że Oddział charakteryzuje się
    wystarczającym poziomem niezależności decyzyjnej do prowadzenia samodzielnej
    działalności gospodarczej. Działalność Pracownika, choć istotna dla sprzedaży, pozostaje
    zależna od decyzji podejmowanych przez Spółkę, co wyklucza uznanie Oddziału za stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W kontekście powyższego, mając na
    uwadze, że w opisanym zdarzeniu przyszłym warunek niezależności decyzyjnej nie został
    spełniony, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, nie ma podstaw, aby przypisać Spółce
    posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, co oznacza,
    że są spełnione przesłanki do zastosowania procedury magazynu call-off stock
    uregulowanej w art. 13a ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Natomiast, na podstawie art. 13a ust. 1 i 2 ustawy:
        1. Przemieszczenia towarów w procedurze magazynu typu call-off stock nie uznaje
          się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1.
        2. Procedura magazynu typu call-off stock ma miejsce, jeżeli łącznie spełnione są
          następujące warunki:
        1) towary są wysyłane lub transportowane przez podatnika podatku od wartości
          dodanej lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz z terytorium państwa
          członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju w celu ich
          dostawy na późniejszym etapie i po ich wprowadzeniu do magazynu w
          procedurze magazynu typu call-off stock innemu podatnikowi, uprawnionemu
          do nabycia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, zgodnie z
          zawartym wcześniej porozumieniem między tymi podatnikami;

        2) podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary nie
          ma siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
          działalności gospodarczej na terytorium kraju;
        3) podatnik, któremu mają zostać dostarczone towary, jest zarejestrowany jako
          podatnik VAT UE, a jego nazwa lub imię i nazwisko oraz numer identyfikacji
          podatkowej poprzedzony kodem PL są znane podatnikowi podatku od wartości
          dodanej wysyłającemu lub transportującemu towary w momencie rozpoczęcia
          wysyłki lub transportu;
        4) podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary
          rejestruje przemieszczenie towarów w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust.
          1 rozporządzenia 282/2011, oraz podaje w informacji odpowiadającej informacji
          podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, numer identyfikacji
          podatkowej, o którym mowa w pkt 3.
    Jak stanowi art. 13b ustawy:
      Jeżeli warunki określone w art. 13a ust. 2 są spełnione, wewnątrzwspólnotowe
      nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1, uznaje się za dokonane przez
      podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, na terytorium kraju w momencie
      przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile
      przeniesienie to nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do
      magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.
    Zgodnie z art. 13d ust. 1-4 ustawy:
        1. Jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 13b, przestaje być spełniony
          którykolwiek z warunków, o których mowa w art. 13a ust. 2 lub art. 13c, uznaje
          się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust.
          1, nastąpiło z chwilą, gdy warunek ten przestał być spełniony.
        2. Jeżeli przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel nastąpiło
          na osobę inną niż podatnik, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, lub podatnik
          go zastępujący, uznaje się, że warunki, o których mowa w art. 13a ust. 2 lub art.
          13c, przestają być spełnione bezpośrednio przed taką czynnością.
        3. Jeżeli towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
          członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały
          pierwotnie przemieszczone, lub na terytorium państwa trzeciego, uznaje się, że
          warunki określone w art. 13a ust. 2 lub art. 13c przestają być spełnione
          bezpośrednio przed rozpoczęciem tej wysyłki lub transportu.
        4. W przypadku zniszczenia, utraty lub kradzieży towarów wprowadzonych do
          magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock uznaje się, że warunki
          określone w art. 13a ust. 2 lub art. 13c przestają być spełnione w dniu, w
          którym towary zostały zniszczone, utracone lub skradzione, a jeżeli określenie
          takiego dnia nie jest możliwe - w dniu, w którym stwierdzono ich zniszczenie lub
          brak.
    Na podstawie art. 13e ust. 1 i 2 ustawy:
        1. Jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 13b, nie nastąpiło przeniesienie prawa
          do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz podatnika, o którym mowa
          w art. 13a ust. 2 pkt 3, lub podatnika go zastępującego ani nie zaszła żadna z
          okoliczności określonych w art. 13d, uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe
          nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, ma miejsce w dniu
          następującym po upływie tego terminu.
        2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 13b, nie nastąpiło przeniesienie prawa
          do rozporządzania towarami jak właściciel i towary zostały powrotnie

          przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały
          pierwotnie wysłane lub przetransportowane, a podatnik podatku od wartości
          dodanej wysyłający lub transportujący towary zarejestrował ich powrotne
          przemieszczenie w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia
          282/2011, uznaje się, że nie miało miejsca wewnątrzwspólnotowe nabycie
          towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1.
    Stosownie do art. 13f ust. 1 ustawy,
      Podatnik lub podatnik podatku od wartości dodanej prowadzący magazyn, do
      którego wprowadzane są towary w procedurze magazynu typu call-off stock, w
      terminie 14 dni od dnia pierwszego wprowadzenia towarów do magazynu w tej
      procedurze, składa, zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
      ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
      realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1557 i 1717), za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, zawiadomienie o prowadzeniu magazynu
      wykorzystywanego w procedurze magazynu typu call-off stock.
    Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      przemieszczeniach towarów w procedurze magazynu typu call-off stock, o której
      mowa w dziale II rozdziale 3b, oraz o zmianach w zakresie tej procedury zawartych w
      informacjach – zwane dalej „informacjami podsumowującymi”.
    W myśl art. 109 ust. 11c ustawy:
      Podatnicy, którzy przemieszczają towary z terytorium kraju na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium kraju w procedurze magazynu typu call-off stock,
      o której mowa w dziale II rozdziale 3b, są obowiązani prowadzić ewidencję tych
      towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282
      /2011.
    Zatem, powołany przepis art. 109 ust. 11c ustawy wprowadza wymóg prowadzenia przez
    dostawcę towarów ewidencji dotyczącej przemieszczania towarów w procedurze
    magazynu typu call-off stock. Przy czym, szczegółowy zakres danych, jakie powinna
    zawierać ewidencja, wynika z art. 54a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z 15
    marca 2011 r. 282/2011 ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z
    23.03.2011 str. 1 ze. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem”, do którego wprost odsyła
    ww. przepis ustawy.
    Stosownie do art. 54a ust. 1 rozporządzenia:
      Ewidencja, o której mowa w art. 243 ust. 3 dyrektywy VAT, która ma być prowadzona
      przez każdego podatnika, który przemieszcza towary w ramach procedury magazynu
      typu call-off stock, zawiera następujące informacje:
      a) określenie państwa członkowskiego, z którego towary zostały wysłane lub
        przetransportowane, oraz datę wysyłki lub transportu towarów;
      b) numer identyfikacyjny VAT podatnika, dla którego przeznaczone są towary,
        nadany przez państwo członkowskie, do którego towary są wysyłane lub
        transportowane;
      c) określenie państwa członkowskiego, do którego towary są wysyłane lub
        transportowane, numer identyfikacyjny VAT prowadzącego magazyn, adres
        magazynu, w którym towary są składowane w momencie ich przybycia, oraz datę
        przybycia towarów do magazynu;
      d) wartość, opis i ilość towarów, które przybyły do magazynu;

      e) numer identyfikacyjny VAT podatnika zastępującego osobę, o której mowa w lit. b)
        niniejszego ustępu, na warunkach, o których mowa w art. 17a ust. 6 dyrektywy
        2006/112/WE;
      f) podstawę opodatkowania, opis i ilość dostarczonych towarów oraz datę dokonania
        dostawy towarów, o której mowa w art. 17a ust. 3 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE, a
        także numer identyfikacyjny VAT nabywcy;
      g) podstawę opodatkowania, opis i ilość towarów, oraz datę wystąpienia
        któregokolwiek z warunków, a także odpowiednią podstawę zgodnie z art. 17a ust.
        7 dyrektywy 2006/112/WE;
      h) wartość, opis i ilość powrotnie przemieszczonych towarów oraz datę powrotu
        towarów, o których mowa w art. 17a ust. 5 dyrektywy 2006/112/WE.
    Natomiast w myśl art. 243 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE z 11 grudnia 2006 r. (Dz.U.UE.L.
    2006.347.1):
      Każdy podatnik, który przemieszcza towary w ramach procedury magazynu typu call-
      off stock, o której mowa w art. 17a, prowadzi ewidencję umożliwiającą organom
      podatkowym zweryfikowanie prawidłowego stosowania tego artykułu.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 470 ze zm.), zwanej dalej
    „ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób
    zagranicznych”.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
    zagranicznych i innych osób zagranicznych:
      Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, jako:
      Wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej,
      wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym
      miejscem wykonywania działalności.
    Na podstawie art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność
      gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.

    W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany używać do
      oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z
      przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem
      wyrazów „oddział w Polsce”.
    Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur
    firmy macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    W świetle powołanych regulacji prawnych, podmiot zagraniczny prowadzący działalność
    na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i
    usług, traktowany jest jako jeden podmiot – przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego
    oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada
    więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej),
    natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym
    imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część
    działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym
    działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce,
    przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy
    stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki
    macierzystej, lecz jest jej częścią.
    Zatem oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług.
    Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji
    odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium
    kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od
    towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za
    pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką utworzoną zgodnie z prawem niemieckim, z
    siedzibą w Niemczech, obecnie niezarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce.
    Są Państwo wiodącym producentem i dystrybutorem szerokiego (...). W ramach głównej
    działalności, zajmują się Państwo produkcją i bezpośrednią dystrybucją (...) do klientów
    biznesowych zarówno w regionie, jak i na terenie całej Polski. Posiadają Państwo w Polsce
    zarejestrowany oddział zagranicznego przedsiębiorcy. Obecnie Oddział wynajmuje
    niewielką powierzchnię biurową na potrzeby swojej działalności, a także zatrudnia
    jednego pracownika na stanowisku Kierownika regionu. Oddział nie posiada oraz nie
    korzysta z żadnej infrastruktury technicznej (np. maszyn produkcyjnych, magazynów), a
    działalność Oddziału sprowadza się do wykonywanych wyłącznie przez Pracownika
    czynności w zakresie wsparcia dla głównej działalności Spółki prowadzonej w Niemczech.
    Obecnie towary są produkowane w Niemczech w zakładach Spółki i dostarczane
    bezpośrednio do odbiorców poza granicami Niemiec, w tym do polskich klientów. W
    konsekwencji, rozpoznają Państwo wewnątrzwspólnotową dostawę towarów z terytorium
    Niemiec, a klient rozpoznaje odpowiednio wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na
    terytorium Polski. Rozważają Państwo zmianę modelu dystrybucji wyprodukowanych
    towarów poprzez dostawę towarów do magazynu konsygnacyjnego prowadzonego przez
    jednego z Państwa klientów biznesowych na terytorium Polski. W tym zakresie, zamierzają
    Państwo stosować uproszczenie, o którym mowa w art. 13a-13g ustawy.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w przedstawionych okolicznościach, Spółka nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i w rezultacie
    będą spełnione przesłanki do zastosowania procedury magazynu call-of stock

    uregulowanej w art. 13a ustawy, a w konsekwencji, czy przemieszczenia towarów w tej
    procedurze nie będą stanowiły po stronie Spółki wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się do ww. wątpliwości należy w pierwszej kolejności wskazać, że dla
    ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011,
    str. 1, ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) – punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. – art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. – art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności

    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać – na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności – porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast – co należy podkreślić – czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio – stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że nie będą Państwo posiadali stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Nie zorganizują Państwo na terytorium
    kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności. Jak bowiem wynika z opisu sprawy, posiadają
    Państwo siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech. Są Państwo producentem i
    dystrybutorem (...). W ramach głównej działalności, zajmują się Państwo produkcją i
    bezpośrednią dystrybucją (...) do klientów biznesowych zarówno w regionie, jak i na
    terenie Polski. W kraju siedziby dysponują Państwo personelem oraz zasobami
    technicznymi niezbędnymi do efektywnego zarządzania tymi procesami, w tym zespołami
    ds. produkcji, jakości, logistyki, marketingu oraz sprzedaży. Zarządzają Państwo różnymi
    funkcjami, w tym produkcją, badaniami i rozwojem, kontrolą jakości, magazynowaniem
    oraz dystrybucją produktów. Ponadto, odpowiadają Państwo także za działania
    sprzedażowe i marketingowe na niektórych rynkach. Wszystkie kluczowe decyzje
    biznesowe, w tym ustalanie polityki cenowej oraz strategii marketingowych, reklamowych
    i promocyjnych, podejmowane są poza granicami Polski, w siedzibie na terytorium
    Niemiec. Posiadają Państwo w Polsce zarejestrowany oddział zagranicznego
    przedsiębiorcy. Oddział wynajmuje niewielką powierzchnię biurową na potrzeby swojej
    działalności, a także zatrudnia jednego pracownika na stanowisku Kierownika regionu.

    Pracownik korzysta z podstawowych zasobów administracyjnych, w tym: sprzętu
    informatycznego, pojazdu służbowego, telefonu komórkowego i materiałów biurowych,
    które ułatwiają jego codzienną pracę. Wszystkie umowy sprzedaży są zawierane
    bezpośrednio między Państwem (tj. Centralą w Niemczech) a klientami. Pracownik nie
    uczestniczy w procesie podejmowania decyzji/działaniach zarządzających lub kontrolnych
    oraz nie kieruje żadnym zespołem w Polsce. Głównym zadaniem Pracownika jest
    pośredniczenie w negocjacjach oraz koordynowanie zawierania i realizacji umów między
    centralą a klientami. Do obowiązków Pracownika należy m.in.: przygotowywanie ofert dla
    klientów, informowanie klientów o produktach, utrzymywanie relacji, obsługa zapytań i
    reklamacji oraz prowadzenie negocjacji handlowych. Pracownik zapewnia wsparcie
    polskim klientom w Państwa imieniu oraz pełni rolę pośrednika między centralą Spółki a
    klientami, ułatwiając sprzedaż produktów. Co prawda, Pracownik posiada
    pełnomocnictwo do zawierania umów, jednakże zawarcie umów wymaga zawsze podpisu
    zarówno Pracownika, jak również osoby umocowanej do reprezentacji Spółki zatrudnionej
    w siedzibie Spółki. Z uwagi na to, że wszystkie istotne decyzje biznesowe są podejmowane
    w siedzibie Spółki w Niemczech, proces administrowania/zarządzania zwrotami towarów,
    skargami, reklamacjami sprzedawanych towarów, jeżeli takowe wystąpią, będą składane
    do siedziby Spółki w Niemczech i tam procedowane. Oddział nie posiada oraz nie korzysta
    z żadnej infrastruktury technicznej (np. maszyn produkcyjnych, magazynów), a działalność
    Oddziału sprowadza się do opisanych powyżej wykonywanych wyłącznie przez Pracownika
    czynności w zakresie wsparcia dla głównej działalności Spółki prowadzonej w Niemczech.
    Ponadto, zamierzają Państwo zmienić schemat dystrybucji wyprodukowanych towarów
    poprzez dostawę towarów do magazynu konsygnacyjnego prowadzonego przez jednego z
    Państwa klientów biznesowych na terytorium Polski. Przy czym, współpraca pomiędzy
    Państwem a klientem biznesowym w zakresie korzystania z magazynu nie będzie polegała
    na świadczeniu przez klienta usług magazynowych na Państwa rzecz. Towary będą
    przechowywane zgodnie z zasadami zawartymi w umowie o magazyn konsygnacyjny, na
    mocy której podmiot prowadzący magazyn udziela zgody na przechowywanie towarów w
    swoich obiektach. Państwa klient biznesowy nie będzie świadczył usług tylko na Państwa
    rzecz. Nie będą Państwo mieli ani bezpośredniej, ani pośredniej kontroli nad zasobami
    technicznymi/rzeczowymi klienta biznesowego. Nie będą Państwo mieli nieograniczonego
    (swobodnego) wstępu na teren magazynu prowadzonego przez klienta biznesowego.
    Wstęp dla pracowników lub przedstawicieli Spółki do magazynu konsygnacyjnego będzie
    możliwy wyłącznie w szczególnych przypadkach, w standardowych godzinach pracy, po
    uprzednim powiadomieniu z co najmniej 72-godzinnym wyprzedzeniem, w tym tylko w
    obecności pracownika klienta biznesowego. Ponadto, nie będą Państwo mieli możliwości
    decydowania o rozmieszczeniu swoich towarów ani prawa do zarządzania przestrzenią
    magazynową, w której będą przechowywane jej towary.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższy opis, nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech, posiadając
    odpowiednie zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności
    gospodarczej. Co prawda posiadają Państwo na terytorium Polski Oddział, wynajmują
    niewielką powierzchnię biurową oraz zatrudniają jednego Pracownika, jednakże
    Pracownik ten nie uczestniczy w procesie podejmowania decyzji/działaniach
    zarządzających lub kontrolnych oraz nie kieruje żadnym zespołem w Polsce. Ponadto,
    wszystkie umowy sprzedaży są zawierane bezpośrednio między Państwem a klientami.
    Również proces administrowania/zarządzania zwrotami towarów, skargami, reklamacjami
    sprzedawanych towarów, będą składane do siedziby Spółki w Niemczech i tam
    procedowane. W konsekwencji, posiadane przez Państwa zaplecze personalne w postaci
    jednego Pracownika oraz zaplecze techniczne w postaci biura, sprzętu informatycznego,
    telefonu komórkowego czy pojazdu służbowego, nie pozwalają na prowadzenie
    samodzielnej działalności gospodarczej w zakresie produkcji i dystrybucji (...). Posiadane w
    Polsce zaplecze personalne i techniczne nie tworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by
    prowadzić samodzielną i niezależną działalność w sposób ciągły.

    Aby uznać daną lokalizację za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej
    struktury, która umożliwia takiemu miejscu prowadzenie działalności gospodarczej,
    odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze
    personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Natomiast
    w analizowanym przypadku struktura jaką Państwo dysponują na terytorium Polski nie
    jest w stanie skonsumować nabywanych towarów i usług. Mimo, że posiadają Państwo
    zaplecze osobowe w postaci jednego Pracownika oraz zaplecze techniczne w postaci
    wynajętego biura, urządzeń i narzędzi biurowych oraz samochodu, to jednak nie są
    Państwo w stanie prowadzić niezależnej działalności w zakresie produkcji i dystrybucji (...)
    na terytorium Polski. Proces składania zamówień, sprzedaży jak również administrowania
    /zarządzania zwrotami, skargami, reklamacjami sprzedawanych towarów, prowadzone są
    w siedzibie działalności Spółki, tj. w Niemczech.
    Zatem, nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w
    stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając odpowiednie zaplecze
    personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej.
    Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do
    działalności siedziby przedsiębiorstwa. Wykorzystując posiadane na terytorium Polski
    zaplecze personalne i techniczne nie byliby Państwo w stanie prowadzić niezależnej
    działalności gospodarczej w zakresie produkcji i dystrybucji (...). Tym samym, należy uznać,
    że Państwa działalność na terytorium Polski nie konstytuuje stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Ponadto odnosząc się do pozostałych Państwa wątpliwości należy wskazać, że biorąc pod
    uwagę okoliczności analizowanej sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy
    prawa należy stwierdzić, że do przemieszczenia towarów z terytorium Niemiec do
    magazynu w Polsce, które są przedmiotem sprzedaży na rzecz Klienta zastosowanie
    będzie miała procedura magazynu call-off stock.
    W analizowanym przypadku, planują Państwo dystrybucję wyprodukowanych towarów
    poprzez dostawę towarów do magazynu konsygnacyjnego prowadzonego przez jednego z
    Państwa klientów biznesowych na terytorium Polski. Produkcja towarów będzie nadal
    odbywać się w Państwa zakładach w Niemczech. Towary będą przemieszczane z Niemiec
    do magazynu zlokalizowanego w Polsce, gdzie utworzą Państwo zapas towarów. Towary
    będą przechowywane zgodnie z zasadami zawartymi w umowie o magazyn
    konsygnacyjny, na mocy której podmiot prowadzący magazyn udziela zgody na
    przechowywanie towarów w swoich obiektach. Towary będą przechowywane z zamiarem
    sprzedaży wyłącznie do klienta prowadzącego magazyn. Na podstawie Umowy klient
    biznesowy Spółki będzie zarówno prowadzącym magazyn konsygnacyjny, jak i jedynym
    podmiotem uprawnionym do pobierania z niego towarów. Wnioskodawca wskazuje
    również, że porozumienie w tym zakresie będzie zawarte bezpośrednio w Umowie, a
    zatem wszystkie szczegóły i postanowienia dotyczące pobierania towarów zostaną ujęte w
    treści Umowy. Przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel ze Spółki na
    danego klienta nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do
    magazynu prowadzonego przez jednego z klientów biznesowych Spółki, zgodnie z
    procedurą magazynu typu call-off stock. W momencie pobrania towarów przez
    kontrahenta, rozpoznają Państwo WDT z Niemiec do Polski (z 0% stawką VAT – pod
    warunkiem posiadania wymaganej dokumentacji), zgodnie z art. 13a ust. 1 ustawy. Będą
    Państwo prowadzić również ewidencję dla magazynu call-off stock, zgodnie z art. 54a ust.
    1 Rozporządzenia. Jednocześnie, jak rozstrzygnięto wyżej, nie posiadają Państwo na
    terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, w analizowanym przypadku spełnione są wszystkie warunki określone w art. 13a
    ust. 2 ustawy, przy spełnieniu których ma miejsce procedura magazynu typu call-off stock.

    Natomiast przemieszczenia towarów, do którego ma zastosowanie procedura magazynu
    typu call-off stock nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego spełniona
    będzie przesłanka braku posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, a w konsekwencji, w przypadku spełnienia pozostałych
    przesłanek, Spółka będzie mogła stosować do przemieszczeń towarów z Niemiec do
    magazynu zlokalizowanego w Polsce procedurę magazynu call-off stock uregulowaną w
    Rozdziale 3a, art. 13a-13g ustawy. W konsekwencji, przemieszczenia towarów w tej
    procedurze nie będą stanowiły po stronie Spółki wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.