Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-418/12-2/KK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-08-23
Teza: Czy koszty dzierżawy gruntu, na którym realizowana jest inwestycja budowy budynku można zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, czy też koszty te powinny zwiększać wartość początkową budowanego środka trwałego?
Słowa kluczowe: budowa; budynek; dzierżawa; grunty; inwestycje; koszt; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 14.06.2012r. (data wpływu 19.06.2012r.) w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na dzierżawę gruntu- **jest prawidłowe.**

Uzasadnienie

W dniu 19.06.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na dzierżawę gruntu

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe.

Sp. z o.o. (zwana dalej „Spółką” lub „Wnioskodawcą”) dzierżawi grunt od Zarządu, na obszarze Portu, na podstawie długoterminowej umowy dzierżawy. Umowa została zawarta na 25 lat, z możliwością przedłużenia. Zgodnie z postanowieniami urnowy dzierżawy, Spółka ma własnymi staraniami wybudować na dzierżawionym gruncie chłodnię przeładunkowo-składową. Po zakończeniu budowy Spółka będzie eksploatować chłodnię we własnym imieniu.

W okresie przed faktycznym rozpoczęciem budowy chłodni, Spółka podnajmowała przedmiotowy grunt osobom trzecim za wynagrodzeniem. Po zakończeniu budowy, Spółka będzie osiągała przychody z tytułu eksploatacji chłodni.

W chwili obecnej trwają prace budowlane, których celem jest powstanie chłodni przeładunkowo-składowej. Przez cały ten czas Spółka regularnie ponosi koszt dzierżawy gruntu w postaci czynszu dzierżawnego. Spółka ewidencjonuje koszty dzierżawy gruntu, jako zwiększające wartość początkową środka trwałego chłodni, tak samo jak faktury za materiały i roboty budowlane.

Po pewnym czasie Spółka dokonała analizy prawnej, w której wynikło, że dotychczasowa praktyka jest nieprawidłowa i że winna uznawać koszty dzierżawy gruntu za koszt uzyskania przychodu i zaliczać do kosztów w momencie ich poniesienia.

Spółka będzie ponosić koszty czynszu do zakończenia umowy dzierżawy. Okres budowy częściowo jest zaistniałym stanem faktycznym, w pozostałej części należy do przyszłości.

W związku z wyżej opisanym stanem faktycznym Spółka zadała następujące pytanie:

Czy koszty dzierżawy gruntu, na którym realizowana jest inwestycja budowy budynku można zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, czy też koszty te powinny zwiększać wartość początkową budowanego środka trwałego?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Spółka stoi na stanowisku, iż powinna ujmować wartość faktur za dzierżawę gruntu jako koszty rodzajowe prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej i ewidencjonować w momencie ich poniesienia.

Spółka uznaje, że koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, a takimi są koszty dzierżawy gruntu, powinny być ewidencjonowane w dacie ich poniesienia.

Wnioskodawca jednocześnie rozpoczyna inwestycję i otrzymuje faktury za materiały oraz roboty budowlane, które ujmowane są w ewidencji księgowej jako „środki trwale w budowie”. Następnie, po zakończeniu inwestycji, będą one stanowiły podstawę określenia wartości początkowej środka trwałego.

Do środków trwałych, zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - z zastrzeżeniem art. 16c - niezależnie od przewidzianego okresu używania, zalicza się budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.

Koszt dzierżawy gruntu nie można zatem zakwalifikować jako koszty wykorzystania usług obcych powiększających wartość inwestycji w obcym środku trwałym na podstawie art. 16g ust. 7 w związku z ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie zachodzi także warunek zawarty w tezie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. SA/Bd 242/05: „Inwestycją w obcym środku trwałym będą wszystkie działania podatnika odnoszące się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia tzn. polegające na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji.” Zatem Wnioskodawca wskazuje, że do kosztów wytworzenia środka trwałego nie zalicza się kosztów pośrednich dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej Spółki, które nie składają się na wytworzenie środka trwałego.

Poniesienie wydatków na dzierżawę gruntu nie stanowi zatem kosztów, bez których powstanie budynku nie byłoby możliwe. Zdaniem Spółki, za wartość początkową będącą podstawą naliczania odpisów amortyzacyjnych przyjmuje się w przypadku inwestycji, koszt wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do kosztów wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnego zarządu, kosztów sprzedaży, pozostałych kosztów operacyjnych oraz kosztów operacji finansowych. Dlatego Spółka koszty dzierżawy gruntu, na którym realizuje inwestycję budowy budynku biurowego określić powinna jako koszty rodzajowe prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej i ewidencjonuje w momencie ich poniesienia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.