Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.134.2022.1.RD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-06-22
Teza: Brak obowiązku obliczania i wpłacania kwot podatku VAT na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Słowa kluczowe: nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów; paliwo
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 4. Zapłata podatku-Zapłata podatku - wewnątrzwspólnotowe nabycie benzyn, gazu, olejów i paliw  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 4-art. 103-ust. 5a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 4-art. 103-ust. 5aa

**Interpretacja indywidualna**

**– stanowisko nieprawidłowe**

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
--------------------------------------------------------------

23 marca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku obliczania i wpłacania kwot podatku VAT na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

### Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1) Zainteresowany będący stroną postępowania:

**A. S.A.**

2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

**B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością**

### Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Spółka A. jest producentem i dystrybutorem benzyny lotniczej, rajdowej oraz alkilatowej, zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT (w tym dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych).

W ramach swojej działalności Spółka A. dokonuje i zamierza nadal dokonywać wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, w tym m.in. alkilatu (dalej: „Transakcje WNT”).

Do transakcji tych zastosowanie dotychczas znajdował art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT.

Spółka B. jest producentem i dystrybutorem wysokoenergetycznych olejów opałowych oraz małotonażowych preparatów chemicznych. Spółka B prowadzi skład podatkowy w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym. Dla celów niniejszego wniosku Spółka A oraz Spółka B. będą dalej łącznie określani jako „Zainteresowani”.

Transakcje WNT są obecnie rozliczane przez Spółkę A. na gruncie VAT w oparciu o mechanizm określony w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, poprzez płatnika, o którym mowa w art. 17a ustawy o VAT, w roli którego występuje Spółka B. (dalej: „Płatnik”). Płatnik występuje jako podmiot prowadzący skład podatkowy dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 722; dalej: „ustawa o podatku akcyzowym”) wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT.

Powyższe oznacza, że w przypadku dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego okolicznościom określonym w art. 103 ust. 5a, w których Płatnikiem VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego na rzecz Spółki A jest Spółka B, obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek odpowiedniego urzędu skarbowego oraz złożenia deklaracji o należnych kwotach VAT za okresy miesięczne, o której mowa w art. 99 ust. 11a ustawy o VAT (dalej: „VAT-14”) dokonuje w imieniu Spółki A w odpowiednim terminie Spółka B jako Płatnik.

Natomiast w ramach rozliczenia w JPK\_V7 danego okresu rozliczeniowego dochodzi do wykazania przez Spółkę A Transakcji WNT po stronie podatku należnego i naliczonego (zgodnie z regulacjami określonymi w art. 20 ust. 5 ustawy VAT) oraz obniżenia podatku należnego o kwotę VAT związaną z Transakcją WNT na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy VAT.

Nie jest również wykluczone, że w przyszłości Spółka A będzie dokonywać takich Transakcji WNT, co do których byłaby zobowiązana zgodnie z treścią art. 103 ust. 5a ustawy o VAT do samodzielnego dokonania obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w odpowiednim terminie wynikającym z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT uzależnionym od sposobu nabycia i przemieszczenia towaru oraz złożenia VAT-14.

W nawiązaniu do mechanizmu określonego w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT z dnia 9 września 2021 r. zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w sprawie C-855/19 (G. sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy; opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 15 listopada 2021 r.; dalej: „Wyrok TSUE”), w ramach którego TSUE rozpatrując zgodność regulacji art. 103 ust. 5a z prawem unijnym uznał, że: „Artykuły 69, 206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69”.

Konsekwentnie, TSUE uznał art. 103 ust. 5a ustawy o VAT za sprzeczny z prawem unijnym.

### **Pytania**

1\. Czy w związku z cytowanym wyrokiem TSUE Spółka A w zakresie nabyć wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) ma obowiązek stosowania zasad wpłacania kwot VAT określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT?

2\. Czy w związku z cytowanym wyrokiem TSUE Spółka B w zakresie występowania jako podmiot prowadzący skład podatkowy dokonujący na rzecz Spółki A. wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, ma obowiązek pobierania VAT obliczonego we właściwej kwocie od Spółki A. oraz wpłacania go we właściwym terminie do organu podatkowego, jak również do składania deklaracji VAT-14 występując w roli płatnika określonego w art. 17a ustawy o VAT?

### Państwa stanowisko

Zdaniem Wnioskodawców:

1\. W związku z cytowanym wyrokiem TSUE Spółka A w zakresie dokonywanych nabyć wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) nie ma obowiązku stosowania zasad wpłacania kwot VAT określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.

2\. W związku z cytowanym wyrokiem TSUE Spółka B w zakresie występowania jako podmiot prowadzący skład podatkowy dokonujący na rzecz Spółki A. wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, nie ma obowiązku pobierania VAT obliczonego we właściwej kwocie od Spółki A. oraz wpłacania go we właściwym terminie do organu podatkowego, jak również do składania deklaracji VAT-14 występując w roli płatnika określonego w art. 17a ustawy o VAT.

UZASADNIENIE STANOWISKA ZAINTERESOWANYCH:

W zakresie stanowiska dotyczącego pytania nr 1:

1\. Przepisy ustawy o VAT dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT - przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Jednocześnie, w myśl art. 9 ust. 2 ustawy o VAT, przepis art. 9 ust. 1 ustawy o VAT stosuje się pod warunkiem, że:

1\. nabywcą towarów jest:

a. podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b. osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

\- z zastrzeżeniem wyłączeń przewidzianych w art. 10;

2\. dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Jak stanowi art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT, w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9.

Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca, dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.

Stosownie do art. 86 ust. 10 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Na podstawie art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d (czyli również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem) - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek.

2\. Zasady dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wynikające z dyrektywy VAT

Zasady określające rozliczenie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na gruncie VAT określa również dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1), zmieniona dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r. (Dz.U. 2010. L 189, s. 1) (dalej: „dyrektywa VAT”).

Zgodnie z art. 62 dyrektywy VAT: „Do celów niniejszej dyrektywy:

1\. „zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego” oznacza zdarzenie, w wyniku którego zostają spełnione prawne wymogi wymagalności VAT;

2\. podatek staje się „wymagalny”, gdy organ podatkowy staje się z mocy prawa uprawniony do żądania zapłaty podatku od osoby zobowiązanej do jego uiszczenia, nawet jeśli termin płatności może zostać odroczony”.

Artykuł 68 tej dyrektywy przewiduje natomiast, że: „Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce z chwilą dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uważa się za dokonane w momencie, gdy dostawę podobnych towarów uważa się za dokonaną na terytorium danego państwa członkowskiego”.

Artykuł 69 rzeczonej dyrektywy stanowi, że „W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów VAT staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury lub, jeżeli przed tym dniem nie wystawiono faktury, z upływem terminu, o którym mowa w art. 222 akapit pierwszy.”

Natomiast zgodnie z art. 222 dyrektywy VAT: „W odniesieniu do dostaw towarów zrealizowanych na warunkach określonych w art. 138 lub świadczenia usług, za które VAT jest płatny przez usługobiorcę na mocy art. 196, faktura wystawiana jest nie później niż piętnastego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miało miejsce zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego.

W odniesieniu do innych dostaw towarów lub świadczenia usług państwa członkowskie mogą określać terminy, w których podatnicy muszą wystawić faktury”.

3\. Zasady związane z zapłatą VAT w specjalnej procedurze określonej w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT

Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.

W art. 103 ust. 5a ustawy o VAT został określony szczególny mechanizm zapłaty VAT w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w ust. 5aa, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

1\. w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

2\. w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

3\. z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.

W myśl art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, przepis ust. 5a stosuje się do następujących towarów:

1\. benzyn lotniczych (CN 2710 12 31);

2\. benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 - z wyłączeniem benzyn lakowych i przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12 50, CN 2710 12 90, CN 2207 20 00):

3\. gazu płynnego (LPG)-(CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00);

4\. olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);

5\. olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710 20 32, CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);

6\. paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);

7\. paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);

8\. pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19 48, CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);

9\. paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2021 r. poz. 133) które nie zostały ujęte w pkt 1-4 i 6-8;

10\. biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1233 i 1565);

11\. pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

Natomiast art. 103 ust. 5b wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 5a pkt 3, obliczenie i wpłacenie kwoty podatku może nastąpić w terminie 5 dni od otrzymania towarów na terytorium kraju, jeżeli podatnik, najpóźniej na 3 dni robocze przed przemieszczeniem towarów na terytorium kraju, złoży do naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawie rozliczania podatku akcyzowego zgłoszenie o planowanym nabyciu wewnątrzwspólnotowym, o którym mowa w art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

Dodatkowo, zauważyć należy, że art. 103 ust. 5c stanowi, iż przepisy ust. 5a pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli podatek jest pobierany przez płatnika. Takie przypadki określa art. 17a ustawy o VAT, zgodnie z którym płatnikiem podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a pkt 1 i 2, jest odpowiednio zarejestrowany odbiorca lub podmiot prowadzący skład podatkowy, dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

W zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a, zgodnie z art. 99 ust. 11a ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany składać naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawie rozliczania podatku akcyzowego deklaracje o należnych kwotach podatku za okresy miesięczne, w terminie do 5. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ich zapłaty. W przypadku, o którym mowa w art. 17a, deklarację składa płatnik.

4\. Rozliczanie Transakcji WNT w świetle Wyroku TSUE

W odniesieniu do przytoczonych wyżej obecnie istniejących przepisów ustawy o VAT w kontekście wątpliwości Zainteresowanych, należy zauważyć, że w przypadku uwzględnienia jedynie ich literalnego brzmienia, Spółka A byłaby zobowiązana w zakresie dokonywanych nabyć wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) do stosowania zasad wpłacania kwot VAT określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.

Jednakże, jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, w nawiązaniu do mechanizmu określonego w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT dnia 9 września 2021 r. zapadł wyrok TSUE w ramach którego TSUE rozpatrując zgodność regulacji art. 103 ust. 5a z prawem unijnym uznał, że: „Artykuły 69, 206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69”.

Konsekwentnie TSUE uznał art. 103 ust. 5a ustawy o VAT za sprzeczny z prawem unijnym. W uzasadnieniu TSUE analizując zgodność ww. regulacji z dyrektywą VAT wskazał w szczególności, iż:

„(29) W odniesieniu do nabyć wewnątrzwspólnotowych, wprawdzie zgodnie z art. 68 dyrektywy VAT zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce w dniu dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jednak podatek ten staje się wymagalny na podstawie art. 69 tej dyrektywy w związku z art. 222 tej dyrektywy dopiero w późniejszym terminie, czyli w chwili wystawienia faktury lub nie później niż piętnastego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miało miejsce zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego, w przypadku gdy faktura nie została wystawiona przed tą datą.

(30) Tymczasem w niniejszej sprawie, o ile bezsporne jest, że w ramach systemu ustanowionego w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w dziedzinie wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, zgodnie z art. 68 dyrektywy VAT, przed powstaniem obowiązku wcześniejszej zapłaty VAT, ponieważ ów obowiązek zapłaty powstaje po wprowadzeniu tych towarów na terytorium kraju, to jednak wydaje się, że rzeczony obowiązek zapłaty powstaje, zanim VAT stanie się wymagalny na podstawie art. 69 tej dyrektywy w związku z jej art. 222.

(31) Z postanowienia odsyłającego wynika bowiem, że art. 103 ust. 5a ustawy o VAT powoduje powstanie obowiązku wcześniejszej zapłaty VAT z naruszeniem tych ostatnich przepisów, niezależnie od wystawienia faktury lub upływu terminu wskazanego w pkt 29 niniejszego wyroku, po upływie którego podatek staje się siłą rzeczy wymagalny.

(32) Ponadto, o ile prawdą jest, że państwa członkowskie mogą na podstawie art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT odstąpić od zasady płatności przy składaniu deklaracji okresowej i pobierać zaliczki, o tyle z możliwości tej można skorzystać tylko w zakresie, w jakim dotyczy ona podatku, który stał się wymagalny (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 października 1993 r., Balocchi, C-10/92, EU:C: 1993:846. pkt 25, 27).

(33) Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 98 i 99 opinii, o ile art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT stanowi złagodzenie zasady ustanowionej w zdaniu pierwszym tego przepisu, ustanawiającym obowiązek zapłaty w momencie złożenia deklaracji VAT, który znajduje się w tytule XI rozdział 1 tej dyrektywy (Obowiązek podatkowy), o tyle artykuł ten nie może ustanawiać odstępstwa od art. 62 i 69 wspomnianej dyrektywy, które objęte są tytułem VI tej dyrektywy (Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku).

(34) W konsekwencji, biorąc pod uwagę fakt, że możliwość pobierania zaliczek przewidziana na podstawie art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT pozwala państwom członkowskim na przyspieszenie nie daty wymagalności VAT, lecz jedynie daty zapłaty podatku, który stał się już wymagalny, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa państwa członkowskiego wymagającemu zapłaty VAT, zanim podatek ten stanie się wymagalny na podstawie art. 69 tej dyrektywy.

(35) Wniosku tego nie podważa art. 273 dyrektywy VAT, który stanowi, że z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków wymienionych w tym przepisie państwa członkowskie mogą wprowadzić inne obowiązki, które uznają one za niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobiegania oszustwom podatkowym. O ile bowiem państwa członkowskie dysponują zakresem uznania co do środków zmierzających do osiągnięcia tych celów, o tyle są one jednak zobowiązane do wykonywania swoich kompetencji w tej dziedzinie z poszanowaniem prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 15 kwietnia 2021 r., Grupa Warzywna, C-935/19, EU:C:2021:287, pkt 25, 26 i przytoczone tam orzecznictwo).

(36) W związku z tym przepis prawa krajowego można uznać za zgodny ze wspomnianym art. 273 wyłącznie w zakresie, w jakim jest on zgodny w szczególności z innymi przepisami dyrektywy VAT.

(37) W konsekwencji na pytania zadane przez sąd odsyłający należy odpowiedzieć, że art. 69, 206 i 273 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69.

W nawiązaniu do powyższego, należy uznać, że TSUE uznał art. 103 ust. 5a ustawy o VAT za w całości niezgodny z prawem unijnym.

5\. Znaczenie orzecznictwa TSUE dla organów podatkowych i podatników

Od daty wstąpienia Polski do Unii Europejskiej prawo unijne stało się częścią porządku prawnego obowiązującego w naszym kraju i w przypadku kolizji z prawem krajowym ma ono pierwszeństwo stosowania, co wynika z przepisów art. 91 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP w związku z przepisem art. 2 Traktatu akcesyjnego z dn. 16 kwietnia 2003 r. (Dz. Urz. WE. L Nr 236, poz. 17).

Jednym z elementów porządku prawnego Unii Europejskiej są dyrektywy. Za prawidłową ich implementację odpowiedzialne są państwa członkowskie. Wynika to zarówno z definicji zamieszczonej w przepisie art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. Urz. WE C 1992, Nr 224), jak i z zasady solidarności wyrażonej w przepisie art. 10 tego Traktatu.

Do podstawowych zasad prawa wspólnotowego należy zasada jego efektywności, wyrażona w przepisie art. 4 ust. 3 zdanie drugie Traktatu UE, zgodnie z którym Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji UE. Zasada efektywności odnosi się do wszelkich aktów prawa Unii Europejskiej (również dyrektyw) i wymaga, aby wszelkie organy Państw Członkowskich (w tym organy administracji podatkowej) interpretowały prawo wewnętrzne zgodnie z postanowieniami prawa unijnego. Gdy dochodzi do kolizji pomiędzy normą prawa wewnętrznego a uregulowaniami prawa wspólnotowego, te ostatnie muszą mieć zastosowanie z pominięciem przepisów krajowych.

Regulacje Dyrektywy powinny zostać zaimplementowane do krajowego porządku prawnego łącznie z wspólnotowym dorobkiem prawnym (acquis communautaire) zawartym m.in. w orzecznictwie TSUE.

Również utrwalone orzecznictwo TSUE wskazuje, że prawo wspólnotowe korzysta z pierwszeństwa przed prawem państw członkowskich, co zostało potwierdzone m.in. w wyroku z dn. 15 lipca 1964 r. w sprawie Flaminio Costa przeciwko E.N.E.L. (C-6/64). Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego ma nieograniczony zasięg czasowy, co oznacza, iż z pierwszeństwa przed prawem krajowym korzystają wszystkie normy prawa wspólnotowego niezależnie od tego czy weszły w życie wcześniej czy później niż przepisy prawa krajowego, co potwierdziło orzeczenie TSUE z dn. 9 marca 1978 r. w sprawie Amministrazione delle Finanze dello Stato przeciwko Simmenthal SpA., (C-106/77).

Podsumowując, organ podatkowy ma obowiązek pominąć przy stosowaniu prawa regulacje ustawy o VAT niezgodne z prawem unijnym, w szczególności jeśli ta niezgodność została orzeczona w wyroku TSUE.

Z powyższego wynika zatem, w świetle Wyroku TSUE podatnicy nie mają obowiązku stosowania art. 103 ust. 5a ustawy o VAT do transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT.

Biorąc pod uwagę tezy płynące z Wyroku TSUE rozliczenie na gruncie VAT takich transakcji powinno przebiegać zgodnie ze standardowymi zasadami określonymi w dyrektywie VAT mającymi odzwierciedlenie w ustawie o VAT. Zatem nie jest konieczne dokonywanie płatności podatku należnego z tytułu tych transakcji, wcześniej niż przewiduje to art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.

Samo wydanie orzeczenia TSUE nie zmienia ani nie uchyla obowiązujących przepisów krajowych, natomiast podatnik, do czasu zmiany odpowiednich przepisów prawa krajowego, ma możliwość dokonania wyboru, tj. może zastosować obowiązujące normy prawa krajowego lub bezpośrednio zastosować przepisy dyrektywy VAT z uwzględnieniem wykładni wskazanej w danym orzeczeniu TSUE.

Jednocześnie w przypadku zastosowania przez podatnika bezpośrednio przepisów dyrektywy VAT z uwzględnieniem wykładni wskazanej przez TSUE, organy podatkowe są zobowiązane respektować rozstrzygnięcie TSUE.

Stanowisko tożsame ze stanowiskiem Zainteresowanych w zakresie zastosowania orzeczeń TSUE w sprawach dotyczących sprzecznych z przepisami unijnymi przepisów ustawy o VAT zostało przedstawione przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w interpretacji z 27 sierpnia 2021 r. o sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.396.2021.2.MC oraz w interpretacji z dnia 16 września 2021 r. o sygn. 0113-KDIPTI -2.4012.522.2021.1.MC.

Podsumowując, Spółka A w zakresie dokonywanych nabyć wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) nie ma obowiązku stosowania zasad wpłacania kwot VAT określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.

W zakresie stanowiska dotyczącego pytania nr 2:

Mając na uwadze stanowisko dotyczące pytania nr 1, należy zauważyć że brak obowiązku stosowania zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT oznacza w konsekwencji, że brak uzasadnienia dla stosowania w tym zakresie instytucji płatnika określonej w art. 17a ustawy o VAT, czyli w przepisie opartym na zakwestionowanym przez TSUE art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Istnienie przepisu art. 17a ustawy o VAT jest bowiem ściśle związane z mechanizmem określonym w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.

Skoro podatnicy nie są zobowiązani do wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego w terminach określonych w niezgodnym zdaniem TSUE z prawem unijnym art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, to kwota VAT należnego i VAT naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów objętych tym przepisem może podlegać standardowemu rozliczeniu na wskazanych wyżej przepisach dla wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Stosownie do art. 86 ust. 10 ustawy o VAT takie rozliczenie zakłada wykazanie VAT należnego i VAT naliczonego w jednym okresie rozliczeniowym - nie powstaje zatem kwota VAT należnego podlegająca zapłacie do organu podatkowego, którą miałby potencjalnie pobierać i wpłacać płatnik. Tym samym, bezzasadne staje się również składanie deklaracji VAT-14.

Stosownie do powyższego, w związku z cytowanym wyrokiem TSUE Spółka B w zakresie występowania jako podmiot prowadzący skład podatkowy, dokonujący na rzecz Spółki A wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, nie ma obowiązku pobierania VAT obliczonego we właściwej kwocie od Spółki A oraz wpłacania go we właściwym terminie do organu podatkowego, jak również do składania deklaracji VAT-14 występując w roli płatnika określonego w art. 17a ustawy o VAT.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług_,_ zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`).

Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 17a ustawy:

Płatnikiem podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a pkt 1 i 2, jest odpowiednio zarejestrowany odbiorca lub podmiot prowadzący skład podatkowy, dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.

Zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy:

W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

Jak wskazuje art. 99 ust. 11a ustawy:

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a, podatnik jest obowiązany składać naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawie rozliczania podatku akcyzowego deklaracje o należnych kwotach podatku za okresy miesięczne, w terminie do 5. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ich zapłaty. W przypadku, o którym mowa w art. 17a, deklarację składa płatnik.

W tym miejscu należy wskazać, że od 1 listopada 2019 r. obowiązuje wzór deklaracji o należnych kwotach podatku od towarów i usług w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych (VAT-14) określony w drodze rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 25 października 2019 r. w sprawie wzoru deklaracji o należnych kwotach podatku od towarów i usług w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 2105).

Integralną częścią deklaracji VAT-14 jest załącznik VAT-14/A - „Rozliczenie wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych”, w którym wykazywane są wszystkie ww. transakcje dokonane w danym miesiącu, łącznie z podaniem danych podatnika, na rzecz którego dokonuje się rozliczenia VAT oraz daty i wartości transakcji. Transakcje wpisywane są chronologicznie, według dat ich dokonania wraz z podaniem kwoty podatku należnego, obliczonego od konkretnej transakcji.

W objaśnieniach do deklaracji VAT-14 wyjaśniono, że w poz. 10 należy wpisać łączną kwotę podatku stanowiącą sumę kwot cząstkowych, które winny być wpłacone zgodnie z art. 103 ust. 5a i 5b ustawy. Natomiast w objaśnieniach do załącznika VAT-14/A wskazano, że w kolumnie „f”, należy wpisać datę transakcji powodującej powstanie obowiązku zapłaty kwoty podatku, przez datę transakcji należy rozumieć datę, od której liczy się termin wpłaty kwoty podatku zgodnie z art. 103 ust. 5a i 5b ustawy.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy:

Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.

Natomiast art. 103 ust. 5a ustawy stanowi, że:

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w ust. 5aa, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

1) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych – jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

2) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

3) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju – jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.

Stosownie do art. 103 ust. 5aa ustawy:

Przepis ust. 5a stosuje się do następujących towarów:

1) benzyn lotniczych (CN 2710 12 31);

2) benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 – z wyłączeniem benzyn lakowych i przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12 50, CN 2710 12 90, CN 2207 20 00);

3) gazu płynnego (LPG) – (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00);

4) olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);

5) olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710 20 32, CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);

6) paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);

7) paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);

8) pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19 48, CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);

9) paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2021 r. poz. 133), które nie zostały ujęte w pkt 1-4 i 6-8;

10) biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1233 i 1565);

11) pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

Na mocy art. 103 ust. 5ab ustawy:

Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian opodatkowania podatkiem towarów wymienionych w ust. 5aa, jeżeli nie zostały określone w ustawie.

W myśl art. 103 ust. 5ac dodanego ustawą z 9 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2427), który wszedł w życie 28 grudnia 2021 r., zwanej dalej ustawą zmieniającą:

Jeżeli termin płatności podatku określony zgodnie z ust. 5a przypada na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Na podstawie art. 103 ust. 5b ustawy:

W przypadku, o którym mowa w ust. 5a pkt 3, obliczenie i wpłacenie kwoty podatku może nastąpić w terminie 5 dni od otrzymania towarów na terytorium kraju, jeżeli podatnik, najpóźniej na 3 dni robocze przed przemieszczeniem towarów na terytorium kraju, złoży do naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawie rozliczania podatku akcyzowego zgłoszenie o planowanym nabyciu wewnątrzwspólnotowym, o którym mowa w art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

W myśl art. 18 ustawy zmieniającej:

W okresie od dnia, o którym mowa w art. 19 pkt 1, do dnia 12 lutego 2023 r., jeżeli termin płatności podatku określony zgodnie z art. 103 ust. 5b ustawy zmienianej w art. 5 przypada na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Zgodnie z art. 103 ust. 5c ustawy zmienionym ustawą zmieniającą, który wszedł w życie 28 grudnia 2021 r.:

Przepisy ust. 5a pkt 1 i 2 oraz ust. 5ac stosuje się odpowiednio, jeżeli podatek jest pobierany przez płatnika.

W myśl art. 103 ust. 5d ustawy:

Organem właściwym w zakresie zobowiązań z tytułu kwot podatku, o których mowa w ust. 5a, jest organ podatkowy właściwy w sprawie rozliczania podatku akcyzowego.

Natomiast zgodnie art. 68 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L 347 z 11.12.2006, s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”:

Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce z chwilą dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uważa się za dokonane w momencie, gdy dostawę podobnych towarów uważa się za dokonaną na terytorium danego państwa członkowskiego.

Zgodnie z art. 69 Dyrektywy:

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów VAT staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury, lub, jeżeli przed tym dniem nie wystawiono faktury, z upływem terminu, o którym mowa w art. 222 akapit pierwszy.

Stosownie do art. 206 Dyrektywy:

Każdy podatnik zobowiązany do zapłaty VAT musi zapłacić kwotę netto VAT w momencie składania deklaracji VAT przewidzianej w art. 250. Państwa członkowskie mogą jednakże ustalić inny termin zapłaty tej kwoty lub pobrać zaliczki od tej kwoty.

Jak stanowi art. 273 Dyrektywy:

Państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych między państwami członkowskimi przez podatników oraz pod warunkiem, że obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic.

Możliwość przewidziana w akapicie pierwszym nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami, które zostały określone w rozdziale 3.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. jest producentem i dystrybutorem benzyny lotniczej, rajdowej oraz alkilatowej, zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT (w tym dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych). W ramach swojej działalności Spółka A dokonuje i zamierza nadal dokonywać wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, w tym m.in. alkilatu („Transakcje WNT”). Do transakcji tych zastosowanie dotychczas znajdował art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT. Spółka B. jest producentem i dystrybutorem wysokoenergetycznych olejów opałowych oraz małotonażowych preparatów chemicznych. Spółka B prowadzi skład podatkowy w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym. Transakcje WNT są obecnie rozliczane przez Spółkę A na gruncie VAT w oparciu o mechanizm określony w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, poprzez płatnika, o którym mowa w art. 17a ustawy o VAT, w roli którego występuje Spółka B („Płatnik”). Płatnik występuje jako podmiot prowadzący skład podatkowy dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT. Powyższe oznacza, że w przypadku dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego okolicznościom określonym w art. 103 ust. 5a, w których Płatnikiem VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego na rzecz Spółki A jest Spółka B, obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek odpowiedniego urzędu skarbowego oraz złożenia deklaracji o należnych kwotach VAT za okresy miesięczne, o której mowa w art. 99 ust. 11a ustawy o VAT (dalej: „VAT-14”) dokonuje w imieniu Spółki A w odpowiednim terminie Spółka B jako Płatnik. Natomiast w ramach rozliczenia w JPK\_V7 danego okresu rozliczeniowego dochodzi do wykazania przez Spółkę A Transakcji WNT po stronie podatku należnego i naliczonego (zgodnie z regulacjami określonymi w art. 20 ust. 5 ustawy VAT) oraz obniżenia podatku należnego o kwotę VAT związaną z Transakcją WNT na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy VAT. Nie jest również wykluczone, że w przyszłości Spółka A będzie dokonywać takich Transakcji WNT, co do których byłaby zobowiązana zgodnie z treścią art. 103 ust. 5a ustawy o VAT do samodzielnego dokonania obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w odpowiednim terminie wynikającym z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT uzależnionym od sposobu nabycia i przemieszczenia towaru oraz złożenia VAT-14.

Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy Spółka A w zakresie nabyć wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy będzie miała obowiązek stosowania zasad wpłacania kwot określonych w art. 103 ust. 5a ustawy oraz czy Spółka B w przypadku gdy występuje jako podmiot prowadzący skład podatkowy dokonujący na rzecz Spółki A wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy ma obowiązek pobierania od Spółki A i wpłacania go we właściwym terminie do organu podatkowego jak również do składania deklaracji VAT-14.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy polskiej ustawy o podatku od towarów i usług oraz przedstawione okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem przez Spółkę A towarów wymienionych w art. 103 ust. 5aa ustawy, w odniesieniu do terminów, o których mowa w art. 103 ust. 5a ustawy będziecie Państwo zobowiązani do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego w zależności od tego w jakiej procedurze będzie działała Państwa Spółka dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa we wniosku. Zatem w zależności od sposobu nabycia i przemieszczania towaru może mieć zastosowanie art. 103 ust. 5a pkt 1 ustawy, art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy jak również art. 103 ust. 5a pkt 3 ustawy, co oznacza odpowiednio, że w przypadku zastosowania art. 103 ust. 5a pkt 1 ustawy będziecie Państwo zobowiązani do obliczania i wpłacenia kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w terminie 5 dni od dnia, w którym towary zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych. W przypadku zastosowania art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy to również jest 5 dniowy termin od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium Państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego, natomiast art. 103 ust. 5a pkt 3 ustawy wskazuje na obowiązek zapłaty podatku z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju jeśli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym. Przy czym należy zwrócić uwagę że odnośnie terminu zapłaty podatku określonego w art. 103 ust. 5a pkt 3 ustawy zapłata podatku może nastąpić w terminie 5 dni od otrzymania towarów na terytorium kraju, jeżeli podatnik, najpóźniej na 3 dni robocze przed przemieszczeniem towarów na terytorium kraju, złoży do naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawie rozliczania podatku akcyzowego zgłoszenie o planowanym nabyciu wewnątrzwspólnotowym, o którym mowa w art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym co jasno wynika z art. 103 ust. 5b ustawy.

Ponadto Spółka B w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów wymienionych w art. 103 ust. 5aa ustawy, będzie obowiązana na podstawie art. 103 ust. 5a pkt 2 w zw. z art. 17a ustawy do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego. Spółka B występująca jako podmiot prowadzący skład podatkowy dokonujący na rzecz Spółki A wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy, ma obowiązek pobierania VAT obliczonego we właściwej kwocie od Spółki A, wpłacania go we właściwym terminie do organu podatkowego oraz zobowiązana jest również do ujęcia w deklaracji VAT-14 transakcji nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym na rzecz Spółki A wyrobów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy.

Jednak w odniesieniu do przedmiotowych wątpliwości odnośnie Spółki A oraz Spółki B, należy mieć na względzie wyrok TSUE cytowany przez Państwa w stanowisku, a przede wszystkim przepis art. 103 ust. 5ac ustawy, który wszedł w życie z dniem 28 grudnia 2021 r. Powyższy przepis art. 103 ust. 5ac będzie miał zastosowanie do obliczania i wpłaty podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy.

9 września 2021 r. został wydany wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-855/19, w którym stwierdzono, że art. 69, 206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1), zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r. (Dz.U. 2010, L 189, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69.

W świetle tego orzeczenia „(…) o ile art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT stanowi złagodzenie zasady ustanowionej w zdaniu pierwszym tego przepisu, ustanawiającym obowiązek zapłaty w momencie złożenia deklaracji VAT, który znajduje się w tytule XI rozdział 1 tej dyrektywy (Obowiązek podatkowy), o tyle artykuł ten nie może ustanawiać odstępstwa od art. 62 i 69 wspomnianej dyrektywy, które objęte są tytułem VI tej dyrektywy (Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku).

W konsekwencji, biorąc pod uwagę fakt, że możliwość pobierania zaliczek przewidziana na podstawie art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT pozwala państwom członkowskim na przyspieszenie nie daty wymagalności VAT, lecz jedynie daty zapłaty podatku, który stał się już wymagalny, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa państwa członkowskiego wymagającemu zapłaty VAT, zanim podatek ten stanie się wymagalny na podstawie art. 69 tej dyrektywy.

Wniosku tego nie podważa art. 273 dyrektywy VAT, który stanowi, że z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków wymienionych w tym przepisie państwa członkowskie mogą wprowadzić inne obowiązki, które uznają one za niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobiegania oszustwom podatkowym. O ile bowiem państwa członkowskie dysponują zakresem uznania co do środków zmierzających do osiągnięcia tych celów, o tyle są one jednak zobowiązane do wykonywania swoich kompetencji w tej dziedzinie z poszanowaniem prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 15 kwietnia 2021 r., Grupa Warzywna, C-935/19, EU:C:2021:287, pkt 25, 26 i przytoczone tam orzecznictwo).

W związku z tym przepis prawa krajowego można uznać za zgodny ze wspomnianym art. 273 wyłącznie w zakresie, w jakim jest on zgodny w szczególności z innymi przepisami dyrektywy VAT” – pkt 33-36 wyroku.

Podkreślić należy, że samo wydanie orzeczenia TSUE nie zmienia ani nie uchyla obowiązujących przepisów krajowych. Organy podatkowe nie mogą same powoływać się wobec podatnika bezpośrednio na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE.

To podatnik, do czasu zmiany odpowiednich przepisów prawa krajowego, ma możliwość dokonania wyboru, tj. może zastosować obowiązujące normy prawa krajowego lub bezpośrednio zastosować przepisy Dyrektywy z uwzględnieniem wykładni wskazanej w orzeczeniu TSUE.

Jednocześnie w przypadku zastosowania przez Spółkę A i Spółkę B bezpośrednio przepisów Dyrektywy z uwzględnieniem wykładni wskazanej przez TSUE, organy podatkowe są zobowiązane respektować rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawarte w wyroku w sprawie C-855/19, przy czym jak wskazano wyżej same nie mogą powoływać się bezpośrednio na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE wobec podatnika w tym zakresie.

Jednakże należy zauważyć, że po wyroku TSUE został wprowadzony art. 103 ust. 5ac ustawy, który obowiązuje od 28 grudnia 2021 r., oraz w przypadku określonym w art. 103 ust. 5b ustawy w powiązaniu z przepisem przejściowym art. 18 ustawy zmieniającej (Dz. U. 2021 r. poz. 2427) który również obowiązuje od 28 grudnia 2021 r. Przepis art. 103 ust. 5ac ustawy wskazuje, że w sytuacji gdy termin płatności podatku określony zgodnie ze wskazanymi w art. 103 ust. 5a ustawy przypadnie na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. Analogiczne brzmienie powyższego przepisu ma również zastosowanie w przypadku terminu określonego w art. 103 ust. 5b ustawy na podstawie regulacji określonej w art. 18 przepisów przejściowych ustawy zmieniającej.

Przy czym, co istotne przepis art. 103 ust. 5ac ustawy ma również zastosowanie w sytuacji, gdy podatek jest pobierany przez płatnika (tak jak w przypadku Państwa Spółki B, która dokonuje nabycia wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym działając usługowo na rzecz Spółki A).

Zatem w sytuacji opisanej we wniosku odnośnie Spółki A (w zależności od sposobu nabycia i przemieszczenia towaru oraz złożenia VAT-14 i zastosowania określonej procedury) gdy termin płatności podatku określony zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 103 ust. 5a ustawy oraz art. 103 ust. 5b ustawy przypadnie na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, przy czym w przypadku określonym w art. 103 ust. 5a pkt 3 ustawy obliczenie i wpłacenie kwoty może nastąpić w terminie wynikającym z art. 103 ust. 5b ustawy w zw. z art. 18 ustawy zmieniającej.

Również w sytuacji odnośnie Spółki B (która będzie występowała jako podmiot prowadzący skład podatkowy dokonujący na rzecz Spółki A wewnątrzwspólnotowego nabycia występując w roli płatnika, o którym mowa w art. 17a ustawy) gdy termin płatności podatku określony zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy przypadnie na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Wprowadzony przepis art. 103 ust. 5ac ustawy i art. 18 ustawy zmieniającej, nie ustanawia obowiązku zapłaty podatku VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy zanim podatek ten stał się wymagalny, dlatego też nie sposób powoływać się na orzeczenie TSUE C-855/19 w stanie prawnym obowiązującym od 28 grudnia 2021 r. tj. od momentu wprowadzenia do ustawy przepisu art. 103 ust. 5ac oraz na podstawie regulacji art. 18 ustawy zmieniającej wprowadzającej termin płatności podatku określony zgodnie z art. 103 ust. 5b ustawy o podatku od towarów i usług. Wyrok TSUE wskazywał na sytuację, że art. 69, 206 i 273 Dyrektywy stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny.

W związku z powyższym zarówno Spółka A i Spółka B w stanie prawnym obowiązującym od 28 grudnia 2021 r. nie będzie mogła powoływać się na orzeczenie TSUE, że przepisy ustawy są niezgodne z przepisami Dyrektywy. Przy czym jak wynika z wniosku Spółka A dopiero będzie dokonywać transakcji WNT, co do których byłaby zobowiązana zgodnie z treścią art. 103 ust. 5a ustawy do samodzielnego dokonania obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w odpowiednim terminie wynikającym z art. 103 ust. 5a ustawy uzależnionym od sposobu nabycia i przemieszczenia towaru oraz złożenia VAT-14.

W związku z powyższym Spółka A nie będzie mogła obliczać i wpłacać podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy według zasad ogólnych zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy.

Również Spółka B nie będzie mogła obliczać i wpłacać podatku VAT z tytułu przedmiotowych transakcji wewnątrzwspólnotowych w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym działając usługowo na rzecz Spółki A według zasad ogólnych zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy.

Reasumując nie zgadzamy się z stanowiskiem Zainteresowanych, że w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka A w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym towarów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa nie będzie miała obowiązku stosowania zasad wpłacania kwot VAT określonych w art. 103 ust. 5a lub art. 103 ust. 5b ustawy w związku z cytowanym wyrokiem TSUE C-855/19 i może stosować zasady ogólne wynikające z art. 103 ust. 1 ustawy. Jak już wskazywano w stanie prawnym obowiązującym od 28 grudnia 2021 r. Spółka A nie będzie mogła powoływać się na orzeczenie TSUE, że przepisy ustawy są niezgodne z przepisami Dyrektywy. W konsekwencji należy wskazać, że gdy termin płatności podatku określony zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 103 ust. 5a oraz ust. 5b ustawy przypadnie na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, przy czym w przypadku określonym w art. 103 ust. 5a pkt 3 ustawy obliczenie i wpłacenie kwoty może nastąpić w terminie wynikającym z art. 103 ust. 5b ustawy w zw. z art. 18 ustawy zmieniającej.

Nie zgadzamy się również ze stanowiskiem Zainteresowanych, że w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka B w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa w sytuacji gdy występuje w roli płatnika (dokonuje nabycia wewnątrzwspólnotowo na rzecz Spółki A) nie ma obowiązku pobierania VAT obliczonego we właściwej kwocie od Spółki A oraz wpłacania go we właściwym terminie do organu podatkowego na zasadach określonych w art. 103 ust. 5a w związku z cytowanym wyrokiem TSUE C-855/19 i może stosować zasady ogólne wynikające z art. 103 ust. 1 ustawy. Jak już wskazywano w stanie prawnym obowiązującym od 28 grudnia 2021 r. Spółka B nie będzie mogła powoływać się na orzeczenie TSUE, że przepisy ustawy są niezgodne z przepisami Dyrektywy. W konsekwencji należy wskazać, że gdy termin płatności podatku określony zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy przypadnie na dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. Spółka B będzie również obowiązana do składania deklaracji VAT-14 w sytuacji gdy występuje w roli płatnika.

Tym samym stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego nr **1** i **2** należy uznać za **nieprawidłowe**.

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych tut. Organ wskazuje, że w identycznym stanie prawnym i identycznym stanie faktycznym rozstrzygnięcia powinny być tożsame. Jednakże stany faktyczne, w oparciu o które zostały wydane niniejsze rozstrzygnięcia są odmienne od stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem rozpatrywanej sprawy, gdzie nie zaszły wszystkie okoliczności o jakich mowa we wniosku. Wskazane przez Państwa rozstrzygnięcia potraktowane zostały jako element argumentacji lecz nie mogły one wpłynąć na ocenę prawidłowości analizowanej kwestii, gdyż rozstrzygnięcia te są osadzone w odmiennych stanach faktycznych. I tak interpretacja, którą Państwo powołują na poparcie własnego stanowiska z 27 sierpnia 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.396.2021.2.MC dotyczy terminu odliczenia podatku naliczonego z tytułu transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów/nabycia towarów i usług, dla których podatnikiem jest nabywca (objętych mechanizmem odwrotnego obciążenia, w szczególności z tytułu importu usług), zaś interpretacja z 16 września 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.522.2021.1.MC dotyczy terminu odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu usług. Są to całkowicie odmienne stany faktyczne niż ten który jest przedmiotem Państwa wątpliwości. Państwa wniosek dotyczy bowiem braku obowiązku obliczania i wpłacania kwot podatku VAT na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które to zagadnienie regulowane jest innymi przepisami prawa niż te na które powoływano się w przytoczonych przez Państwa interpretacjach. Ponadto raz jeszcze należy zauważyć, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku po wyroku TSUE na który powołujecie się Państwo w swym stanowisku został wprowadzony przepis art. 103 ust. 5ac ustawy, który nie ustanawia obowiązku zapłaty podatku VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy zanim podatek ten stał się wymagalny. W związku z powyższym nie mogą się Państwo powoływać na orzeczenie TSUE C-855/19 w stanie prawnym obowiązującym od 28 grudnia 2021 r. tj. od momentu wprowadzenia do ustawy przepisu art. 103 ust. 5ac. Dlatego też nie mogliśmy uwzględnić tego wyroku w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Państwo (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) macie prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).