Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-161/11/BWo
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-04-29
Teza: zwolnienie od podatku od towarów i usług zakresu działalności polegającej na dochodzeniu odszkodowań od towarzystw i zakładów ubezpieczeń, zgodnie z przedstawionym powyżej stanem faktycznym działalności?
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług; ubezpieczenia; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 12 stycznia 2011 r. (data wpływu do BKIP 2 lutego 2011 r.), uzupełnionym pismami z dnia 31 stycznia 2011 r. (data wpływu 4 lutego 2011 r.), z dnia 9 lutego 2011r. (data wpływu 15 lutego 2011 r.) oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r. (data wpływu 11 kwietnia 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku dla czynności świadczonych przez Wnioskodawcę usług pomocniczych do usług ubezpieczeniowych **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 lutego 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku dla czynności świadczonych przez Wnioskodawcę usług pomocniczych do usług ubezpieczeniowych.

Ww. wniosek został uzupełniony następującymi pismami: z dnia 31 stycznia 2011 r. (data wpływu 4 lutego 2011 r.), z dnia 9 lutego 2011r. (data wpływu 15 lutego 2011 r.) oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r. (data wpływu 11 kwietnia 2011 r.),

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca dalej Spółka prowadzi działalność, która została sklasyfikowana w zakresie „działalność związana z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat" - PKWiU 66.21.Z., która mieści się w grupowaniu: „usługi pomocnicze związane z ubezpieczeniami i funduszami emerytalno – rentowymi” PKWiU 67.20.10 - 00.90.

Spółka działa na podstawie udzielonych przez klientów pełnomocnictw, uzyskując przychody na podstawie prowizji. Wysokość prowizji wskazana jest w umowie zawieranej pomiędzy Spółką a klientem. Realizacja umowy następuje po otrzymaniu odszkodowania lub jego części na konto Spółki. Spółka przyjmuje od klientów sprawy nowe (wcześniej klient nie starał się o odszkodowanie) oraz sprawy do prowadzenia w trybie odwoławczym (wcześniej klient otrzymał już odszkodowanie). Do czynności wykonywanych przez Spółkę w imieniu klienta należy prowadzenie korespondencji z Towarzystwem Ubezpieczeniowym, gromadzenie dokumentacji medycznej oraz protokołów powypadkowych, negocjacje w sprawie wysokości odszkodowania, podpisywanie ugód w imieniu klienta. Wszystkie te czynności zmierzają do przyznania i wypłaty należnego klientowi odszkodowania (świadczenia).

Reprezentowanie klienta odbywa się na drodze pozasądowej i dotyczy odszkodowań z różnego rodzaju polis, np. polis komunikacyjnych OC, AC, NNW, majątkowych, osobowych i na życie.

Po zakwalifikowaniu wykonywanej działalności zgodnie z klasyfikacją Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, pod PKD 67.20.Z, patrząc na ww. rodzaj wykonywanej przez Spółką działalności, działalność ta mieści się w grupowaniu PKWiU 67.20.10-00.90.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ww. ustawy.

Pod pozycją 3 wskazanego załącznika wymienione zostały usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, które podlegają zwolnieniu od podatku z wyłączeniem m.in. usług doradztwa ubezpieczeniowego oraz wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych (PKWiU ex 67.20.10-00.20, -00.30), z wyjątkiem świadczonych przez zakład ubezpieczeń w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej oraz świadczonych w tym zakresie przez podmioty działające w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń.

Ponadto Wnioskodawca nadmienia, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej występuje jedynie pośrednictwo pomiędzy Towarzystwem Ubezpieczeniowym a Klientem, a nie usługi doradztwa ubezpieczeniowego zakwalifikowanego do PKWiU 67.20.10-00-20. Spółka nie posiada żadnych ofert Towarzystw Ubezpieczeniowych, a co za tym idzie nie może w jakimkolwiek stopniu doradzać klientom w temacie ubezpieczeniowym a jedynie pośredniczyć pomiędzy Towarzystwem Ubezpieczeniowym a klientem na uzyskaniu należnej kwoty odszkodowania. Spółka nie prowadzi jakichkolwiek usług wycen dla Towarzystw Ubezpieczeniowych sklasyfikowanych pod PKWiU 67.20.10-00-30, tym bardziej, że Spółka jak i jej pracownicy nie posiadają stosownych uprawnień do przedmiotowych wycen.

W świetle powyższego świadczone przez Spółkę usługi mieszczą się w grupowaniu PKWiU 67.20.10-00-90 - „usługi pomocnicze związane z ubezpieczeniami i funduszami emerytalno-rentowymi (bez obowiązkowych ubezpieczeń społecznych), pozostałe" , gdzie usługi te zgodnie z ww. przepisami podlegają zwolnieniu od podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie zwolnienia od podatku od towarów i usług zakresu działalności polegającej na dochodzeniu odszkodowań od towarzystw i zakładów ubezpieczeń, zgodnie z przedstawionym powyżej stanem faktycznym działalności?

Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowa działalność na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług podlega zwolnieniu od podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W myśl art. 5a ustawy o VAT, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011r., towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

W art. 41 ust. 1 ustawy o VAT postanowiono, iż stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże, zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Podkreślić także należy, iż zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Według art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.

Zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy o VAT).

Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy o VAT, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.

Zatem, w pierwszej kolejności należy określić jakie czynności miał na myśli prawodawca formułując w art. 43 ust. 1 pkt 37 zwolnienie dla świadczonych usług ubezpieczeniowych, usług reasekuracyjnych i usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Warunki wykonywania działalności w zakresie ubezpieczeń osobowych i ubezpieczeń majątkowych oraz działalności reasekuracyjnej określa ustawa z dnia 22 maja 2003r. o działalności ubezpieczeniowej (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, przez działalność ubezpieczeniową rozumie się wykonywanie czynności ubezpieczeniowych związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony na wypadek ryzyka wystąpienia skutków zdarzeń losowych.

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, przez działalność reasekuracyjną rozumie się wykonywanie czynności związanych z przyjmowaniem ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład reasekuracji oraz dalsze cedowanie przyjętego ryzyka (…).

Czynnościami bezpośrednio związanymi z działalnością reasekuracyjną są w szczególności czynności w zakresie doradztwa statystycznego, doradztwa aktuarialnego, analizy ryzyka, badań na rzecz klientów, lokowania środków zakładu reasekuracji, a także czynności zapobiegania powstawaniu lub zmniejszeniu skutków wypadków ubezpieczeniowych lub finansowanie tych działań z funduszu prewencyjnego (art. 3 ust. 2b ustawy o działalności ubezpieczeniowej).

W przepisach art. 3 ust. 3-5 ww. ustawy, wymienione zostały czynności ubezpieczeniowe, o których mowa w ust. 1. Ustawodawca wskazuje na: zawieranie umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub zlecanie ich zawierania uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. Nr 124, poz. 1154, z późn. zm.), a także wykonywanie tych umów; zawieranie umów reasekuracji lub zlecanie ich zawierania brokerom reasekuracyjnym w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym, a także wykonywanie tych umów, w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych (reasekuracja bierna); składanie oświadczeń woli w sprawach roszczeń o odszkodowania lub inne świadczenia należne z tytułu umów, o których mowa w pkt 1 i 1a; ustalanie składek i prowizji należnych z tytułu zawieranych umów, o których mowa w pkt 1 i 1a; ustanawianie w drodze czynności cywilnoprawnych zabezpieczeń rzeczowych lub osobistych, jeżeli są one bezpośrednio związane z zawieraniem umów, o których mowa w pkt 1 i 1a. Czynnościami ubezpieczeniowymi są również: ocena ryzyka w ubezpieczeniach osobowych i ubezpieczeniach majątkowych oraz w umowach gwarancji ubezpieczeniowych; wypłacanie odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 1a; przejmowanie i zbywanie przedmiotów lub praw nabytych przez zakład ubezpieczeń w związku z wykonywaniem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej; prowadzenie kontroli przestrzegania przez ubezpieczających lub ubezpieczonych, zastrzeżonych w umowie lub w ogólnych warunkach ubezpieczeń, obowiązków i zasad bezpieczeństwa odnoszących się do przedmiotów objętych ochroną ubezpieczeniową; prowadzenie postępowań regresowych oraz postępowań windykacyjnych związanych z wykonywaniem: umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych, umów reasekuracji w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych; lokowanie środków zakładu ubezpieczeń; wykonywanie innych czynności określonych w przepisach innych ustaw. Czynnościami ubezpieczeniowymi są także następujące czynności, jeżeli są wykonywane przez zakład ubezpieczeń: ustalanie przyczyn i okoliczności zdarzeń losowych; ustalanie wysokości szkód oraz rozmiaru odszkodowań oraz innych świadczeń należnych uprawnionym z umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych; ustalanie wartości przedmiotu ubezpieczenia; czynności zapobiegania powstawaniu albo zmniejszeniu skutków wypadków ubezpieczeniowych lub finansowanie tych działań z funduszu prewencyjnego.

Z kolei, zasady wykonywania pośrednictwa ubezpieczeniowego w zakresie ubezpieczeń osobowych i majątkowych sformułowane zostały przez ustawodawcę w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. Nr 124, poz. 1154 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy, pośrednictwo ubezpieczeniowe polega na wykonywaniu przez pośrednika za wynagrodzeniem czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia.

Pośrednictwo ubezpieczeniowe jest wykonywane wyłącznie przez agentów ubezpieczeniowych lub brokerów ubezpieczeniowych, z zastrzeżeniem art. 3 (art. 2 ust. 2 cyt. ustawy).

W myśl art. 2 ust. 3 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, pośrednictwo ubezpieczeniowe w zakresie reasekuracji jest wykonywane wyłącznie przez brokerów ubezpieczeniowych posiadających zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie reasekuracji (brokerów reasekuracyjnych).

Według art. 4 cyt. ustawy, pośrednik ubezpieczeniowy wykonuje:

1.  czynności w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń, zwane dalej „czynnościami agencyjnymi”, polegające na: pozyskiwaniu klientów, wykonywaniu czynności przygotowawczych zmierzających do zawierania umów ubezpieczenia, zawieraniu umów ubezpieczenia oraz uczestniczeniu w administrowaniu i wykonywaniu umów ubezpieczenia, także w sprawach o odszkodowanie, jak również na organizowaniu i nadzorowaniu czynności agencyjnych (działalność agencyjna) albo
2.  czynności w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej, zwane dalej „czynnościami brokerskimi”, polegające na zawieraniu lub doprowadzaniu do zawarcia umów ubezpieczenia, wykonywaniu czynności przygotowawczych do zawarcia umów ubezpieczenia oraz uczestniczeniu w zarządzaniu i wykonywaniu umów ubezpieczenia, także w sprawach o odszkodowanie, jak również na organizowaniu i nadzorowaniu czynności brokerskich (działalność brokerska).

Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, za pośrednictwo ubezpieczeniowe nie uznaje się działalności polegającej na dostarczaniu osobom zainteresowanym ochroną ubezpieczeniową ogólnych informacji o możliwości zawierania umów ubezpieczenia oraz o warunkach i skutkach takich umów, w szczególności o zakresie ochrony ubezpieczeniowej, jeżeli informacje są dostarczane przez podmiot wykonujący działalność inną niż pośrednictwo ubezpieczeniowe, pozostają w związku z tą działalnością i nie mają na celu doprowadzenia do zawarcia lub wykonania umowy ubezpieczenia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca działa na podstawie udzielonych przez klientów pełnomocnictw, uzyskując przychody na podstawie prowizji. Wysokość prowizji wskazana jest w umowie zawieranej pomiędzy Wnioskodawcą a klientem. Realizacja umowy następuje po otrzymaniu odszkodowania lub jego części na konto Wnioskodawcy. Wnioskodawca przyjmuje od klientów sprawy nowe (wcześniej klient nie starał się o odszkodowanie) oraz sprawy do prowadzenia w trybie odwoławczym (wcześniej klient otrzymał już odszkodowanie). Do czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę w imieniu klienta należy prowadzenie korespondencji z Towarzystwem Ubezpieczeniowym, gromadzenie dokumentacji medycznej oraz protokołów powypadkowych, negocjacje w sprawie wysokości odszkodowania, podpisywanie ugód w imieniu klienta. Wszystkie te czynności zmierzają do przyznania i wypłaty należnego klientowi odszkodowania (świadczenia). Reprezentowanie klienta odbywa się na drodze pozasądowej i dotyczy odszkodowań z różnego rodzaju polis, np. polis komunikacyjnych OC, AC, NNW, majątkowych, osobowych i na życie.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej występuje jedynie pośrednictwo pomiędzy Towarzystwem Ubezpieczeniowym a Klientem, a nie usługi doradztwa ubezpieczeniowego zakwalifikowanego do PKWiU 67.20.10-00-20. Wnioskodawca nie posiada żadnych ofert Towarzystw Ubezpieczeniowych, a co za tym idzie nie może w jakimkolwiek stopniu doradzać klientom w temacie ubezpieczeniowym a jedynie pośredniczyć pomiędzy Towarzystwem Ubezpieczeniowym a klientem w uzyskaniu należnej kwoty odszkodowania. Wnioskodawca nie prowadzi jakichkolwiek usług wycen dla Towarzystw Ubezpieczeniowych sklasyfikowanych pod PKWiU 67.20.10-00-30, tym bardziej, że Wnioskodawca jak i jej pracownicy nie posiadają stosownych uprawnień do przedmiotowych wycen.

Biorąc pod uwagę opis sprawy stwierdzić należy, iż Wnioskodawca nie wykonuje „czynności ubezpieczeniowych” w rozumieniu art. 3 ust. 3-5 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Czynność ubezpieczeniowa, w ogólnie przyjętym rozumieniu, charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy.

Tak rozumiana „czynność ubezpieczeniowa”, w każdym wypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego między usługodawcą, który domaga się zwolnienia od podatku a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym. Natomiast z opisanego stanu faktycznego wynika, iż między Wnioskodawcą oraz ubezpieczonymi nie istnieje żaden stosunek prawny ubezpieczenia, a jedynie stosunek prawny polegający na reprezentowaniu poszkodowanych przed zakładem ubezpieczeń przy ubieganiu się o odszkodowania od zakładu ubezpieczeń w związku ze zdarzeniami, za które zakład ubezpieczeń ponosi odpowiedzialność w oparciu o ubezpieczenia zawarte u tego ubezpieczyciela przez osobę poszkodowaną.

Wnioskodawca nie świadczy również usług reasekuracyjnych, polegających na wykonywaniu czynności związanych z przyjmowaniem ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład reasekuracji oraz dalsze cedowanie przyjętego ryzyka.

W konsekwencji, czynności wykonywane na rzecz osób poszkodowanych w ich imieniu i na ich rzecz będące przedmiotem wniosku, nie stanowią usług ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Z treści art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT wynika, iż prawodawca zwolnił od podatku również usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Jak wskazał Wnioskodawca, działa on na podstawie udzielonych pełnomocnictw. Zawiera umowy z osobami poszkodowanymi, która to umowa określa m.in. wysokość prowizji oraz zasady reprezentacji poszkodowanych w sprawie o wypłatę odszkodowań bądź świadczenia odszkodowawczego w związku ze zdarzeniem, za które zakład ubezpieczeniowy ponosi odpowiedzialność w oparciu o ubezpieczenia zawarte u tego ubezpieczyciela przez osobę poszkodowaną (np. ubezpieczenie NNW, OC, Auto Casco, majątkowych, osobowych i na życie).

Czynności wykonywane przez pośrednika ubezpieczeniowego określone zostały w art. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym i dotyczą one: czynności wykonywanych w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń (agencyjne) oraz czynności wykonywanych w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej (brokerskie).

Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca jakiejkolwiek strony umowy dotyczącej produktu finansowego. Powinna to być usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo to ma zatem na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu.

W konsekwencji, świadczenia na rzecz osób poszkodowanych nie będą stanowić pośrednictwa ubezpieczeniowego, lecz po prostu wykonanie niektórych czynności w ramach zawartej umowy pomiędzy Wnioskodawcą a poszkodowanym, których przedmiotem jest uzyskanie od zakładu ubezpieczeniowego najbardziej satysfakcjonujących świadczeń odszkodowawczych. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę będą w rezultacie rozumiane jako forma współpracy polegająca na wspieraniu osób poszkodowanych za wynagrodzeniem w uzyskaniu przez nich satysfakcjonujących świadczeń.

Biorąc pod uwagę powyższe, czynności wykonywane na rzecz osób poszkodowanych będące przedmiotem wniosku, nie stanowią również usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę w ramach zawieranych umów z osobami poszkodowanymi nie można także uznać za usługę stanowiącą element usługi ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej bądź też usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, która sama stanowi odrębną całość i jest właściwa oraz niezbędna do świadczenia tych usług, bowiem charakter tych czynności wskazuje, iż są one co prawda związane z stosunkiem ubezpieczeniowym, którymi stronami są zakład ubezpieczeń oraz klient – osoba poszkodowana, jednakże nie można ich uznać za usługę stanowiącą element usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, niezbędną do jej świadczenia. Zatem, czynności te nie korzystają ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT.

Reasumując, czynności wykonane przez Wnioskodawcę na podstawie zawartej umowy, której przedmiotem jest reprezentacja osób poszkodowanych przed zakładami ubezpieczeniowymi w celu uzyskania najbardziej satysfakcjonujących świadczeń odszkodowawczych z tytułu zdarzeń, za które odpowiedzialny jest ubezpieczyciel – nie korzysta (od dnia 1 stycznia 2011r.) ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 37 w związku z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT.

Stawką właściwą dla opodatkowania przedmiotowych czynności wykonywanych na rzecz osób poszkodowanych będzie podstawowa stawka podatku, od dnia 1 stycznia 2011 r. w wysokości 23%.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do tak przedstawionego stanu faktycznego należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia przedstawionego stanu faktycznego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.