Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.208.2023.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2023-05-19
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania; Norwegia; obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony obowiązek podatkowy; rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

Dnia 9 marca 2023 r. wpłynął Pani wniosek z 9 marca 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 15 maja 2023 r. Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

Od 1.06.2022 przebywa Pani na terenie Norwegii i tu pracuje, więc spędziła tu Pani 214 dni w roku 2022. W Polsce jest Pani wymeldowana z dniem 31.05.2022. Pani mąż także przebywa w Norwegii, więc tu w tej chwili jest Pani rezydencja podatkowa. W Polsce do dnia 31.05.2022 prowadziła Pani działalność, która została zawieszona. Po 31.05.2022 nie otrzymywała Pani żadnych dochodów w Polsce. Prosi zatem Pani o wystawienie interpretacji indywidualnej, iż Pani rezydencja podatkowa w Polsce trwała do 31.05.2022, natomiast od 1.06.2022 moja rezydencja podatkowa jest w Norwegii.

Ponadto w uzupełnieniu do wniosku udzieliła Pani odpowiedzi na następujące pytania:

_Jakie posiada Pani obywatelstwo?_

Posiada Pani obywatelstwo polskie.

_Czy zamierza Pani wrócić do Polski, czy też w 2022 r. nastąpiło trwałe przesiedlenie na pobyt stały?_

Do dnia 31.05.2022 mieszkała i pracowała Pani na terenie Polski. Z dniem 1 06.2022 przeprowadziła się Pani do Norwegii na stałe. Posiada Pani stały pobyt (numer personalny). Nie planuje Pani wracać do Polski. Adres zameldowania posiada Pani tylko i wyłącznie na terenie Norwegii i tu odprowadza podatki.

_Czy w okresie obejmującym Pani wniosek Norwegia traktuje Panią jak rezydenta podatkowego, tzn. czy według prawa norweskiego podlega Pani tam opodatkowaniu, z uwagi na swoje miejsce zamieszkania?_

Norwegia traktuje Panią jako rezydenta podatkowego. Otrzymała Pani rozliczenie podatku ze (…) i z (…), którą Pani zamieszkuje.

_Czy w okresie obejmującym Pani wniosek posiada Pani certyfikat rezydencji dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii?_

Posiada Pani certyfikat rezydencji podatkowej.

_Czy i kiedy zamierza Pani odwiesić działalność gospodarczą prowadzoną na terenie Polski?_

Działalność przez Panią prowadzona na terenie Polski została zawieszona, ponieważ chciała Pani sprawdzić na początku, jak ułoży się Pani życie w nowym kraju. Zostanie ona zamknięta całkowicie – ale w tej chwili jest Pani po wypadku w Norwegii, w trakcie długiego leczenia i nie ma Pani możliwości, by się tym zająć. Gdy tylko Pani zdrowie pozwoli – zajmie się Pani wszystkimi formalnościami.

_Jaka była forma opodatkowania przychodów/dochodów z Pani działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Polski (zasady ogólne, podatek liniowy, zryczałtowany podatek dochodowy)?_

Działalność była opodatkowana na zasadach ogólnych.

_W którym państwie (w Norwegii/Polsce) w okresie obejmującym Pani wniosek umiejscowiona jest Pani aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska; prosimy podać, jaka i gdzie?_

Pani aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska umiejscowiona jest w Norwegii. To tu żyje Pani na codzień.

_Jakie – w okresie którego dotyczy wniosek – są Pani powiązania majątkowe z Polską, a jakie z Norwegią; gdzie (w jakim państwie) znajduje się Pani centrum interesów gospodarczych, w szczególności posiadane nieruchomości, wynajmowane nieruchomości, konta bankowe, inwestycje, ubezpieczenia, kredyty, majątek ruchomy – np. samochód itp.?_

W Polsce nie posiada Pani majątku. Centrum interesów gospodarczych znajduje się w Norwegii. W Polsce posiada Pani jedynie konta bankowe, z których praktycznie Pani nie korzysta. Zostaną zamknięte wraz z działalnością, gdy Pani stan zdrowia pozwoli Pani polecieć i się tym zająć. Natomiast przez cały okres pobytu w Norwegii nie otrzymywała Pani żadnych dochodów w Polsce. Natomiast to w Norwegii posiada Pani konto bankowe, z którego korzysta Pani na codzień. W Polsce spłaca Pani natomiast zobowiązania, jakie powstały w firmie w wyniku pandemii.

_Jakie – w okresie którego dotyczy wniosek – są Pani powiązania osobiste z Polską, a jakie z Norwegią, w szczególności rodzina (np. dzieci, jeśli posiada Pani dzieci to czy są one małoletnie, czy mąż i dzieci pozostają na Pani utrzymaniu), znajomi?_

Powiązania osobiste w Polsce: zamieszkują Pani rodzice i rodzeństwo, natomiast w Norwegii mieszka Pani mąż, znajomi, przyjaciele.

### Pytania

1\. Czy należy podzielić Pani rezydencję podatkową zgodnie z przepisami prawa podatkowego zarówno w Norwegii, jak i w Polsce?

2\. Czy otrzymała Pani poprawną informację na infolinii Krajowej Informacji Skarbowej, aby rozliczyć podatek za pierwsze pół roku w Polsce, a drugie pół roku w Norwegii?

### Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie – według przepisów prawa podatkowego, w Pani przypadku rezydencja podatkowa za rok 2022 powinna być podzielona. Za okres od 1.01.2022 do 31.05.2022 – rezydencja podatkowa w Polsce, a od 1.06.2022 – rezydencja podatkowa w Norwegii. Tak zresztą została Pani rozliczona w Norwegii.

Pytania i stanowisko w sprawie wynikają z uzupełnienia do wniosku.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;

4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;

5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;

6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;

6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;

7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;

8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.

Stosownie do art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W świetle tych przepisów prawa rozstrzygające znaczenie w Pani sprawie ma ustalenie Pani miejsca zamieszkania. Kryterium decydującym o rodzaju obowiązku podatkowego jest miejsce zamieszkania, zdefiniowane w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powołany w zdaniu poprzednim przepis wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Natomiast „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W odniesieniu do Pani sprawy zastosowanie znajdą odpowiednie uregulowania Konwencji z dnia 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokołu do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134 poz. 899 ze zm.; dalej: „Konwencja polsko-norweska”).

Przy czym wskazuję, że zarówno Polska, jak i Norwegia notyfikowały Konwencję polsko-norweską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369, dalej: Konwencja MLI). Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Norwegii dzień 1 listopada 2019 r.

Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający). W praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).

Konwencja MLI ma zastosowanie do dochodów z pracy najemnej uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej:

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.

Na podstawie art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej:

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:

a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale przebywa;

c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej:

Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji, wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

W myśl art. 14 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej:

Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, pensja lub inne podobne świadczenie uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim Umawiającym się Państwie podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:

a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i

b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; i

c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie; i

d) praca najemna nie stanowi przypadku wynajmowania siły roboczej.

Dla potrzeb dokonania interpretacji tych przepisów Konwencji polsko-norweskiej, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, której głównym celem jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD – państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami, została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30f oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Według art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że do 31.05.2022 roku mieszkała i pracowała Pani na terenie Polski. W Polsce jest Pani wymeldowana od 31.05.2022 roku. Z dniem 1.06.2022 roku przeprowadziła się Pani do Norwegii na stałe. Posiada Pani tam stały pobyt (numer personalny). Nie planuje Pani wracać do Polski. Adres zameldowania posiada Pani tylko i wyłącznie na terenie Norwegii i tu odprowadza Pani podatki (spędziła tam Pani 214 dni w 2022 roku). W Polsce do 31.05.2022 roku prowadziła Pani działalność, która została zawieszona. Po 31.05.2022 roku nie otrzymywała Pani żadnych dochodów w Polsce. Posiada Pani obywatelstwo polskie. Norwegia traktuje Panią jako rezydenta podatkowego. Otrzymała Pani rozliczenie podatku z miejsca, w którym Pani zamieszkuje. Posiada Pani certyfikat rezydencji podatkowej Norwegii. Działalność gospodarcza przez Panią prowadzona na terenie Polski (opodatkowana na zasadach ogólnych) została zawieszona i zostanie zamknięta całkowicie. Pani aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska jest umiejscowiona w Norwegii. W Polsce nie posiada Pani majątku. Centrum interesów gospodarczych znajduje się w Norwegii. W Polsce posiada Pani jedynie konta bankowe, z których praktycznie Pani nie korzysta. Zostaną zamknięte wraz z działalnością gospodarczą. Przez cały okres pobytu w Norwegii nie otrzymywała Pani żadnych dochodów w Polsce. W Norwegii posiada Pani konto bankowe, z którego korzysta Pani na codzień. W Polsce spłaca Pani natomiast zobowiązania, jakie powstały w Pani działalności gospodarczej w wyniku pandemii. W Polsce zamieszkują Pani rodzice i rodzeństwo, natomiast w Norwegii mieszka Pani mąż, znajomi, przyjaciele.

Analizując stopień Pani powiązań osobistych i gospodarczych w 2022 r. w świetle art. 3 ust. 1 i ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 Konwencji polsko-norweskiej, stwierdzam, że do 31 maja 2022 r., tj. do momentu wyjazdu do Polski, miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce ze względu na fakt posiadania w tym kraju centrum interesów osobistych i gospodarczych. W państwie tym mieszkała Pani i prowadziła Pani działalność gospodarczą. Jednak sytuacja zmieniła się w momencie Pani wyjazdu do Norwegii 1 czerwca 2022 r., ponieważ od tej chwili Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Norwegii. Z tym dniem przeprowadziła się Pani do Norwegii na stałe. Posiada Pani tam stały pobyt (numer personalny). Adres zameldowania posiada Pani tylko i wyłącznie na terenie Norwegii i tu odprowadza Pani podatki (spędziła tam Pani 214 dni w 2022 roku). Norwegia traktuje Panią jako rezydenta podatkowego. Otrzymała Pani rozliczenie podatku z miejsca, w którym Pani zamieszkuje. Posiada Pani certyfikat rezydencji podatkowej Norwegii. Pani aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska umiejscowiona jest w Norwegii. W Polsce nie posiada Pani majątku. Centrum interesów gospodarczych znajduje się w Norwegii. Przez cały okres pobytu w Norwegii nie otrzymywała Pani żadnych dochodów w Polsce. W Norwegii posiada Pani konto bankowe, z którego korzysta Pani na codzień. W Polsce zamieszkują Pani rodzice i rodzeństwo, natomiast w Norwegii mieszka Pani mąż, znajomi, przyjaciele.

Zatem stwierdzam, że do 31 maja 2022 r., tj. do momentu przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Norwegii, posiadała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 Konwencji polsko-norweskiej. Do tego dnia podlegała Pani zatem w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegała obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast od 1 czerwca 2022 r., tj. od momentu przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Norwegii, nie posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, lecz w Norwegii. Od tego dnia mogłaby Pani podlegać w Polsce **jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegać obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – których jednak w tym okresie – jak Pani wskazała – nie osiągnęła.**

**Reasumując – Pani rezydencja podatkowa zgodnie z przepisami prawa podatkowego znajdowała się w Polsce do 31 maja 2022 r., natomiast w Norwegii od 1 czerwca 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. W konsekwencji, jest Pani zobowiązana do wykazania w zeznaniu podatkowym składanym w Polsce za 2022 r. wyłącznie dochodów uzyskanych w Polsce do 31 maja 2022 r., w tym w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski.**

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.).