Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1114/14-4/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-01-16
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT otrzymanej od osoby fizycznej.
Słowa kluczowe: faktura; odliczenia; odliczenia-prawo do odliczenia; osoba-osoby fizyczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z 6 października 2014 r. (data wpływu 7 października 2014 r.) uzupełnionym pismem z 13 stycznia 2015 r. (data wpływu 14 stycznia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT otrzymanej od osoby fizycznej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 października 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT otrzymanej od osoby fizycznej. Wniosek uzupełniono 14 stycznia o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 1 października 2014 r. Wnioskodawca zakupił aktem notarialnym grunty we Wrocławiu od osoby fizycznej. Grunty zakupiono wraz z pozwoleniem na budowę pawilonu handlowego oraz innymi dokumentami wyszczególnionymi w akcie notarialnym. Wyżej wymieniona czynność została udokumentowana f-rą, w której wyszczególniono kwotę netto oraz podatek VAT. Poinformowano ustnie w Urzędzie Skarbowym osobę sprzedającą, że ww. czynność jest opodatkowana podatkiem VAT i nie musi na tę okoliczność rejestrować działalności gospodarczej oraz dokonywać czynności rejestracyjnych w zakresie podatku VAT. W treści przelewu należy dokładnie opisać czego dotyczy wpłata podatku VAT do Urzędu Skarbowego.

Wnioskodawca oświadczył, że ww. zakup gruntów ma służyć w całości sprzedaży opodatkowanej.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że:

1.  Jako osoba fizyczna nabyła ww. nieruchomość w drodze kupna od osoby fizycznej w latach 60-tych jako grunt rolny;
2.  Grunt nabyła w celu prowadzenia gospodarstwa lub jako inwestycję;
3.  Na dzień sprzedaży ww. gruntu nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług;
4.  W dniu sprzedaży była rolnikiem;
5.  Zakup dotyczył w latach 60-tych zakupu jednej działki, którą podzieliła następnie na dwie i jedną część sprzedała Spółce Komandytowej;

*   6)-7) W związku z tym że na ww. gruncie brak było planu zagospodarowania zainteresowana sprzedażą wystąpiła do miejscowego Urzędu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu sprzedaży takie warunki były spełnione i posiadała nadto pozwolenie na budowę obiektu handlowego;

1.  Sprzedała ww. grunt w celach uzyskania zarobku;
2.  Warunkiem umowy kupna ww. nieruchomości było uzyskanie pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu;
3.  Nie jest w stanie określić co zrobi z resztą posiadanych gruntów;
4.  Do dnia sprzedaży użytkowano działkę na własny użytek;
5.  Do dnia sprzedaży nie wynajmowano przedmiotu sprzedaży;
6.  Przed sprzedażą nie dokonywano na ww. gruncie żadnych inwestycji lub ulepszeń.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca ma prawo odliczyć podatek VAT wyszczególniony w f-rze wystawionej przez osobę fizyczną i zapłacony do Urzędu Skarbowego?

Zdaniem Wnioskodawcy ma on prawo o odliczenia podatku VAT jaki został wyszczególniony oraz zapłacony do Urzędu Skarbowego. Wynika to z art. 88 ustawy VAT z 11 marca 2004 roku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Stosownie do przepisu art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak, w myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Według art. 88 ust. 4 ustawy – obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni (…).

Z opisu sprawy wynika, że w dniu 1 października 2014 r. Wnioskodawca zakupił aktem notarialnym grunty we Wrocławiu od osoby fizycznej. Grunty zakupiono wraz z pozwoleniem na budowę pawilonu handlowego oraz innymi dokumentami wyszczególnionymi w akcie notarialnym. Wyżej wymieniona czynność została udokumentowana f-rą, w której wyszczególniono kwotę netto oraz podatek VAT. Poinformowano ustnie w Urzędzie Skarbowym osobę sprzedającą, że ww. czynność jest opodatkowana podatkiem VAT i nie musi na tę okoliczność rejestrować działalności gospodarczej oraz dokonywać czynności rejestracyjnych w zakresie podatku VAT. W treści przelewu należy dokładnie opisać czego dotyczy wpłata podatku VAT do Urzędu Skarbowego.

Wnioskodawca oświadczył, że ww. zakup gruntów ma służyć w całości sprzedaży opodatkowanej.

Osoba fizyczna nabyła ww. nieruchomość w drodze kupna od osoby fizycznej w latach 60-tych jako grunt rolny. Grunt nabyła w celu prowadzenia gospodarstwa lub jako inwestycję. Na dzień sprzedaży ww. gruntu nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu sprzedaży była rolnikiem. Zakup dotyczył w latach 60-tych zakupu jednej działki, którą podzieliła następnie na dwie i jedną część sprzedała Spółce Komandytowej. W związku z tym że na ww. gruncie brak było planu zagospodarowania zainteresowana sprzedażą wystąpiła do miejscowego Urzędu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu sprzedaży takie warunki były spełnione i posiadała nadto pozwolenie na budowę obiektu handlowego. Sprzedała ww. grunt w celach uzyskania zarobku. Warunkiem umowy kupna ww. nieruchomości było uzyskanie pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu. Nie jest w stanie określić co zrobi z resztą posiadanych gruntów. Do dnia sprzedaży użytkowano działkę na własny użytek. Do dnia sprzedaży nie wynajmowano przedmiotu sprzedaży. Przed sprzedażą nie dokonywano na ww. gruncie żadnych inwestycji lub ulepszeń.

W omawianej sprawie spełniony jest warunek wynikający z art. 86 ust. 1 ustawy, uprawniający do odliczenia, ponieważ nabyta nieruchomość będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Jednak należy mieć na uwadze ograniczenia wynikające z art. 88 ustawy – szczególnie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy. Tym samym rozstrzygnięcia wymaga, czy przedmiot transakcji kupna -sprzedaży jest opodatkowany podatkiem VAT.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy – przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Niemniej, aby dostawa towaru podlegała opodatkowaniu powinna być wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy, zbywca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347.1 z późn. zm.), – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – (Dz. U. z 2014 r., poz. 121).

Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 Kodeksu cywilnego, uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, że ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia.

W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 kodeksu cywilnego).

W świetle powyższego należy wskazać, że dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.

W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że zakupił aktem notarialnym grunty od osoby fizycznej. Grunty zakupiono wraz z pozwoleniem na budowę pawilonu handlowego. Osoba fizyczna nabyła ww. nieruchomość w drodze kupna od osoby fizycznej w latach 60-tych jako grunt rolny. Grunt nabyła w celu prowadzenia gospodarstwa lub jako inwestycję. Na dzień sprzedaży ww. gruntu nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu sprzedaży była rolnikiem. Zakup dotyczył w latach 60-tych zakupu jednej działki, którą podzieliła następnie na dwie i jedną część sprzedała Spółce Komandytowej. W związku z tym że na ww. gruncie brak było planu zagospodarowania zainteresowana sprzedażą wystąpiła do miejscowego Urzędu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu sprzedaży takie warunki były spełnione i posiadała nadto pozwolenie na budowę obiektu handlowego. Sprzedała ww. grunt w celach uzyskania zarobku. Warunkiem umowy kupna ww. nieruchomości było uzyskanie pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu. Nie jest w stanie określić co zrobi z resztą posiadanych gruntów. Do dnia sprzedaży użytkowano działkę na własny użytek. Do dnia sprzedaży nie wynajmowano przedmiotu sprzedaży. Przed sprzedażą nie dokonywano na ww. gruncie żadnych inwestycji lub ulepszeń.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego opisu sprawy wynika, że osoba fizyczna zbywająca grunty podejmowała działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Przedstawione, okoliczności wskazują, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że osoba fizyczna dokonująca dostawy gruntów na rzecz Wnioskodawcy występowała w charakterze podatnika. Z opisu sprawy nie wynika taka aktywność zbywcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Uwzględniając okoliczności wskazane w opisie sprawy stwierdzić należy, że nic nie wskazuje na to, aby nabyciu nieruchomości towarzyszył zamiar jej późniejszego zbycia oraz wykorzystywania w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z opisu stanu faktycznego nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie zbywcy, które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Osoba fizyczna wystąpiła co prawda w stosunku do przedmiotowej nieruchomości o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i posiadała pozwolenie na budowę obiektu handlowego (jako warunek zakupu przez nabywcę – Wnioskodawcę), jednak poza wskazanymi czynnościami osoba ta nie podejmowała żadnych działań mogących spowodować zwiększenie wartości nieruchomości. Zbywca nie zakupił powyższej nieruchomości w celu jej dalszej odsprzedaży, nie udostępniał nieruchomości osobom trzecim na podstawie umowy najmu czy dzierżawy, nie dokonywał na niej żadnych inwestycji lub ulepszeń.

Zatem osoba fizyczna dokonująca sprzedaży gruntów na rzecz Wnioskodawcy korzysta z przysługującego jej prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego przymiotu pozbawia osobę fizyczną sprzedającą grunt cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a dostawę gruntów cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji powyższego sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatku od towarów i usług.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii prawa do odliczenia podatku VAT wyszczególnionego w fakturze wystawionej przez osobę fizyczną sprzedającą grunty.

W odniesieniu do powyższego należy powtórzyć, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy – w szczególności art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, który wskazuje, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W konsekwencji, mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, stwierdzić należy, że Wnioskodawcy nie przysługuje – w związku z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy – prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez Sprzedającego – z uwagi na to, że sprzedaż przedmiotowych gruntów nie podlega opodatkowaniu.

Dodatkowo, tut. Organ podkreśla, że organy podatkowe nie są uprawnione do oceny załączonych do wniosku dokumentów, bowiem składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa).

Zatem to z wyczerpującego opisu przedstawionego przez Wnioskodawcę musi wynikać stan faktyczny sprawy umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej zawierającej ocenę stanowiska Zainteresowanego wraz z uzasadnieniem tej oceny (art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Organ podatkowy wydając interpretację indywidualną rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz wyrażonej przez Wnioskodawcę oceny prawnej tego stanu faktycznego. Tym samym Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) przedstawionego przez Wnioskodawcę.

Organ podatkowy jest ściśle związany stanem faktycznym przedstawionym we wniosku oraz uzupełnieniu do wniosku. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.