Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.548.2020.9.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-15
Teza: Ustalenie, czy zasądzona wyrokiem Sądu od pracodawcy na
rzecz Wnioskodawczyni kwota z tytułu wynagrodzenia za cały
okres pozostawania bez pracy na skutek przywrócenia przez
Sąd Wnioskodawczyni do pracy jest wolna od podatku
dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. l
pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
czy tym samym pracodawca należnie pobrał zaliczkę i
pomniejszył zasądzoną wyrokiem sądowym kwotę o wysokość
podatku.
Słowa kluczowe: odszkodowania
ugody-ugoda sądowa
umowa-rozwiązanie umowy
wynagrodzenia-wynagrodzenie zaległe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2020 r. wpłynął Pani wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni została zatrudniona w B. z siedzibą w (...), ul. (...), od dnia 1 czerwca
    1991 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu
    pracy.
    W dniu 11 marca 2014 r. B. rozwiązała z Wnioskodawczynią umowę o pracę w trybie art.
    52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, tj. ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków
    pracowniczych. Wnioskodawczyni w dacie rozwiązania umowy o pracę była w wieku
    przedemerytalnym (miała ukończone 58 lat) zatem była pracownikiem szczególnie
    chronionym na podstawie art. 39 Kodeksu pracy oraz przepisów szczególnych
    wynikających z ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, ponieważ była
    Członkiem (...) przy B.
    W Zarządzie ww. zakładowej organizacji związkowej Wnioskodawczyni pełniła społecznie
    funkcję (...), o czym pracodawca wiedział. Pracodawca w ogóle nie wystąpił do (...) przy B. w
    (...) o wyrażenie zgody na rozwiązanie z Wnioskodawczynią umowy o pracę, czym naruszył
    art. 52 § 2 i § 3 Kodeksu pracy oraz art. 30 ust. 2 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach
    zawodowych z dnia 23 maja 1991 r. z których wynika, że pracodawca nie miał prawa
    rozwiązać umowy o pracę z Wnioskodawczynią bez zgody Zakładowej Organizacji
    Związkowej, gdyż jako (...) korzystała z ochrony wynikającej z tego przepisu. Podane przez
    pracodawcę przyczyny rozwiązania umowy o pracę były niekonkretne, nierzeczywiste i
    jako takie, pozorne.
    Wnioskodawczyni w dniu (...) 2014 r. złożyła odwołanie od przedmiotowego rozwiązania
    umowy o pracę do Sądu Rejonowego w (...) Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z
    żądaniem przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach oraz zasądzenia
    wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy na zasadzie art. 57 § 2 Kodeksu pracy.
    Sąd Rejonowy w (...) Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z dnia (...) 2016 r.
    sygn. akt (...), na podstawie art. 56 § 1 Kodeksu pracy zgodnie z żądaniem
    Wnioskodawczyni przywrócił Wnioskodawczynię do pracy w B. na poprzednich warunkach
    pracy i płacy oraz na podstawie art. 57 § 2 Kodeksu pracy zasądził od B. w (...) na rzecz
    Wnioskodawczyni kwotę (...) zł brutto – tytułem wynagrodzenia za cały okres pozostawania
    bez pracy wraz z ustawowymi odsetkami od dnia podjęcia pracy do dnia zapłaty –pod
    warunkiem podjęcia pracy w wyniku przywrócenia. Ponadto Sąd zasądził od B. na rzecz
    Wnioskodawczyni kwotę (...) zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego oraz nakazał pobrać
    od B. na rzecz Skarbu Państwa – Kasa Sądu Rejonowego (...) zł tytułem opłaty sądowej od
    pozwu, od której Wnioskodawczyni była zwolniona z mocy ustawy.

    Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przywracając Wnioskodawczynię do pracy wskazał,
    że pracodawca dokonał dyscyplinarnego rozwiązywania łączącego strony umowy o pracę
    zarówno z naruszeniem przepisów dotyczących rozwiązywania stosunków pracy w tym
    trybie, jak i bez uzasadnionej przyczyny. Sąd wskazał na naruszenie przez pracodawcę art.
    52 § 2 i § 3 Kodeksu pracy oraz na to, że podane przez pracodawcę przyczyny są
    niekonkretne, nierzeczywiste i jako takie pozorne i nie zostały w trakcie postępowania
    dowodowego udowodnione. Ponadto przy rozwiązywaniu umowy o pracę bez
    wypowiedzenia doszło do naruszenia ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach
    zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854, z późn. zm.), a mianowicie art. 32 ust. 1 pkt
    1, z którego wynika, że pracodawca nie miał prawa rozwiązać umowy o pracę z
    Wnioskodawczynią bez zgody Zakładowej Organizacji Związkowej, gdyż jako (...) korzystała
    z ochrony wynikającej z tego przepisu.
    Sąd stwierdził, że po ustaleniu że rozwiązanie umowy o pracę w przypadku
    Wnioskodawczyni podlegało ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego, powódka była w
    wieku przedemerytalnym, a pracodawca rozwiązał z nią umowę naruszając przepisy o
    wypowiadaniu umów o pracę, należało zasądzić na rzecz Wnioskodawczyni
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy na podstawie art. 57 § 2 Kodeksu pracy.
    Do obliczenia wynagrodzenia Wnioskodawczyni za czas pozostawania bez pracy od dnia
    (...) 2014 r. Sąd powołał biegłą sądową. Biegła sądowa ustaliła wynagrodzenie
    Wnioskodawczyni liczone jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, na podstawie
    rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie
    sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia
    stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do
    wynagrodzeń oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy oraz
    rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie
    szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania
    wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
    W sporządzonej opinii biegła sądowa obliczyła miesięczne wynagrodzenie
    Wnioskodawczyni według zasad jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy w
    kwocie (...) zł, a dzienne wynagrodzenie Wnioskodawczyni również liczone według zasad
    jak ekwiwalent pieniężny za urlop ustaliła w kwocie (...) zł. Sąd na podstawie wyliczeń
    biegłej sądowej za okres od dnia (...) 2014 r. do dnia wyrokowania, tj. (...) 2016 r. na
    podstawie art. 57 § 2 Kodeksu pracy zasądził od B. na rzecz Wnioskodawczyni kwotę (...) zł
    tytułem wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy.
    Wyrok stał się prawomocny w dniu (...) 2016 r. Żadna ze stron nie składała apelacji od ww.
    wyroku.
    W dniu (...) 2016 r. jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku Wnioskodawczyni złożyła
    pismo w siedzibie pracodawcy, w którym zgłosiła swoją gotowość do pracy. W związku z
    brakiem reakcji pracodawcy na ww. pismo, Wnioskodawczyni po uprawomocnieniu się
    wyroku w dniu 19 sierpnia 2016 r. złożyła ponowne pismo, w którym zgłosiła gotowość do
    podjęcia pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy zgodnie z wyrokiem sądu.
    W dniu (...) 2016 r. Wnioskodawczyni otrzymała drogą pocztową pismo od pracodawcy, że
    jest gotowy do zatrudnienia Wnioskodawczyni tego samego dnia, tj. (...) 2016 r.
    Wnioskodawczyni udała się do siedziby pracodawcy.
    Pracodawca wskazał Jej, że gotowy jest Ją przyjąć do pracy w dniu (...) 2016 r. Od dnia (...)
    2016 r. pracodawca dopuścił Wnioskodawczynię do wykonywania pracy. Pismem z dnia
    (...) 2016 r. Wnioskodawczyni wskazała konto, na które pracodawca ma przekazać
    zasądzoną wyrokiem kwotę z tytułu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.
    We wrześniu 2016 r. pracodawca przelał na podane konto Wnioskodawczyni kwotę (...) zł
    pomniejszając zasądzoną wyrokiem kwotę o 18% podatek dochodowy od osób fizycznych,
    w kwocie (...) zł (oraz składki ZUS w kwocie (...) zł).

    Wnioskodawczyni informuje, że żadne odsetki od zasądzonej kwoty nie zostały
    Wnioskodawczyni wypłacone.
    Pytania
    1. Czy zasądzona wyrokiem Sądu od B. na rzecz Wnioskodawczyni kwota (...) zł z tytułu
      wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy na skutek przywrócenia przez
      Sąd Wnioskodawczyni do pracy jest wolna od podatku dochodowego od osób
      fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych?
    2. Czy tym samym B. należnie pobrała zaliczkę i pomniejszyła zasądzoną wyrokiem
      sądowym kwotę o wysokość podatku, tj. o kwotę (...) zł?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, zasądzone wyrokiem Sądu wynagrodzenie za czas
    pozostawania bez pracy w kwocie (...) zł na skutek przywrócenia Wnioskodawczyni do
    pracy jest wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    zgodnie, z którym zwolnione są od podatku otrzymane odszkodowania (jak również
    zadośćuczynienia), jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów
    odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw oraz
    otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy z wyjątkiem:
        określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
        pozostającym w stosunku służbowym,
        odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zasady ustalania i wysokość odszkodowania zasądzonego Wnioskodawczyni z tytułu
    pozostawania bez pracy w wyroku sądowym wynikają wprost z przepisów odrębnej
    ustawy, tj. z art. 44, art. 45, art. 56 oraz art. 57 Kodeksu pracy i równocześnie
    odszkodowanie to nie zostało wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a-g ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. A zatem odszkodowanie to, zdaniem Wnioskodawczyni,
    podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
    Oznacza to równocześnie, że płatnik nie jest zobowiązany do poboru zaliczki na podatek

    dochodowy od kwoty tego odszkodowania (tj. (...) zł). Tym samym, zdaniem
    Wnioskodawczyni B. nienależnie pobrała zaliczkę i pomniejszyła zasądzoną wyrokiem
    sądowym kwotę o wysokość podatku.
    Na tle powołanych powyżej przepisów, stwierdzić należy, że zasądzone Wnioskodawczyni
    wyrokiem sądu odszkodowanie z tytułu wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez
    pracy zostało wypłacone na podstawie Kodeksu pracy, a jego wysokość wynika z art. 57
    ww. ustawy to – stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – wolne jest od podatku dochodowego, bowiem jego wysokość oraz zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. na gruncie przedstawionej
    sprawy – z przepisów Kodeksu pracy. Jak wyżej wskazano przyznane Wnioskodawczyni
    odszkodowanie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który to przepis nie różnicuje
    skutków podatkowych odszkodowania w zależności od tego czy dotyczy ono szkody
    rzeczywistej czy utraconych korzyści. Ponadto, jak wskazuje Wnioskodawczyni, wypłacone
    odszkodowanie jest wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy, które mogłaby
    osiągnąć, gdyby Jej pracy bezprawnie nie pozbawiono. Brak jest zatem przysporzenia
    majątkowego, a wypłacona kwota ma charakter jedynie odszkodowawczy. Z powyższego
    wynika, że ustawodawca zwolnił z opodatkowania tylko odszkodowania i
    zadośćuczynienia, i to tylko te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw, bądź z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa wart. 9 § 1 ustawy
    Kodeks pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a-g zacytowanego przepisu.
    Ponadto należy podkreślić, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie
    wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym, tylko
    otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zastosowanie przedmiotowego
    zwolnienia. Zatem, korzystanie ze zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w
    sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym
    podstawę prawną danej preferencji.
    Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że zastosowanie
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
        otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
        odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
        przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych
        opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
        mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
        wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą
        wprost wynikać z ww. aktów,
        nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 56 § 1 ustawy Kodeks pracy, pracownikowi, z którym
    rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o
    rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie – przysługuje roszczenie o przywrócenie do
    pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub
    odszkodowaniu orzeka sąd pracy. Przepisy art. 45 § 2 i 3 Kodeksu pracy stosuje się
    odpowiednio (art. 56 § 2 K.p.) Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania

    wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie
    takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
    odszkodowaniu (art. 45 § 2 ww. Kodeksu).
    Zgodnie z art. 45 § 3 Kodeksu pracy, przepisu § 2 nie stosuje się do pracowników, o
    których mowa w art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony
    pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że
    uwzględnienie żądania pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn
    określonych w art 4 1 w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie
    więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia
    mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku (art. 39 ww. Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 57 § 2 Kodeksu pracy, jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem o
    którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego
    wynagrodzenie przysługuje za cały okres pozostawania bez pracy; dotyczy to także
    przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem – ojcem wychowującym
    dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o
    pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.
    W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd Rejonowy w (...) powołał się na wyrok Sądu
    Najwyższego z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt II PK 18/11, który wskazał, że wynagrodzenie
    za czas pozostawania bez pracy to odszkodowanie za szkodę jaką poniósł pracownik w
    wyniku utraty wynagrodzenia za pracę wskutek niezgodnego z prawem rozwiązania przez
    pracodawcę stosunku pracy. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy powinno
    więc odpowiadać wynagrodzeniu za pracę, jakie otrzymał by pracownik, gdyby w tym
    czasie pracował. Należy więc uwzględnić wszystkie prawnie dopuszczalne i konieczne
    zmiany (podwyższenia, ale i obniżenia) w wysokości tego wynagrodzenia, które
    nastąpiłyby (musiałyby nastąpić), gdyby pracownik kontynuował zatrudnienie.
    Ponadto Sąd wyjaśnił, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie jest
    wynagrodzeniem za pracę, ani odszkodowaniem za niezgodne z prawem rozwiązanie
    umowy o pracę. Jest to odszkodowanie, ale ograniczone (limitowane) i to nie tylko
    okresem, za jaki jest przyznawane (co nie dotyczy pracowników szczególnie chronionych),
    ale także rodzajem szkody, jaka jest nim wyrównywana. Jest to odszkodowanie wyłącznie
    za utracone wynagrodzenie za pracę, a nie za inną szkodę (straty, utracone korzyści),
    którą pracownik mógł ponieść w wyniku rozwiązania umowy o pracę (por. wyroki Sądu
    Najwyższego z dnia 12 lutego 1993 r. I PRN 2/93 OSP 1994 r. Nr 2 poz. 36 z glosą Salwy i z
    dnia 17 listopada 1998 r. I PKN 443/98 OSNAPiUS 2000 Nr 1 poz. 12 oraz wyrok Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 2 czerwca 2003 r. SK 34/01 OTK-A 2003 Nr 6 poz. 48.
    Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy powinno odpowiadać (być obliczone)
    wynagrodzeniu za pracę, jakie otrzymałby pracownik, gdyby w tym czasie pracował, nie
    jest to świadczenie płatne okresowo (w terminach w jakich wypłaca się wynagrodzenie za
    pracę), lecz świadczenie jednorazowe.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawczyni zasądzone wynagrodzenie za
    czas pozostawanie bez pracy jest formą odszkodowania i korzysta ze zwolnienia od
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że płatnik nie jest
    zobowiązany do obliczania podatku i poboru zaliczki od kwoty tego odszkodowania (tj. od
    kwoty (...) zł). Tym samym jak Wnioskodawczyni podała na wstępie B. nienależnie pobrała
    zaliczkę na podatek i pomniejszyła zasądzone wyrokiem sądowym odszkodowanie za czas
    pozostawania bez pracy o wysokość tego podatku.
    Wnioskodawczyni oparła się na stanie prawnym obowiązującym w dacie zaistnienia
    zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

    Ponadto Wnioskodawczyni wskazała na wydaną interpretację Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 17 stycznia 2020 r. Nr 0113-KDIPT2-1.4011.560.2019.2.MAP, w podobnej
    sprawie.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek – 10 listopada 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP3-2.4011.548.2020.2.AK, w której uznałem Pani stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pani 26 listopada 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    31 grudnia 2020 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wniosła Pani o uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i
    zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu na
    rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    20 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 295/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 333/22 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 3 grudnia 2024
    roku.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku.

    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródło przychodów stanowi stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich
      wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
      pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub
      statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks
      pracy, z wyjątkiem:
      a. określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b. odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c. odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d. odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g. odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Należy zaznaczyć, że powyższym zwolnieniem, objęte są tylko odszkodowania i
    zadośćuczynienia i to tylko te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw, bądź z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy
    Kodeks pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) zacytowanego przepisu.

    Podkreślić należy, że wyżej przytoczone zwolnienie jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą
    bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W
    związku z tym, tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozwala na zastosowanie
    przedmiotowego zwolnienia.
    Zatem, korzystanie ze zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymaga łącznego spełnienia
    następujących warunków:
    1. otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    2. odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
    a. ustawy,
    b. przepisów wykonawczych do ustawy,
    c. układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    3. wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
    wynikać z ww. aktów,
    4. nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast w przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania lub
    zadośćuczynienia nie wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa, a podstawą ich
    otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas takie odszkodowanie
    /zadośćuczynienie może korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, z wyjątkiem odszkodowań
    /zadośćuczynień wymienionych w lit. a) i b) tego przepisu.
    Jak stanowi bowiem art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
    (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320).
    Zgodnie z art. 39 Kodeksu pracy:
      Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje
      nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia
      umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku.
    W myśl art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony
      jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy

      – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a
      jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na
      poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
    Na podstawie art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu.
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 powyższej ustawy, przysługuje w wysokości
    wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia
    za okres wypowiedzenia (art. 471 Kodeksu pracy).
    Stosownie natomiast do treści art. 47 ww. Kodeksu:
      Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące,
      a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące – nie więcej niż za 1 miesiąc.
    Zgodnie z art. 56 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje
      roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
    Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie
    mniej niż za 1 miesiąc (art. 57 § 1 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 57 § 2 Kodeksu pracy:
      Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z
      pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje
      za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano
      umowę o pracę z pracownikiem – ojcem wychowującym dziecko w okresie
      korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega
      ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy zasądzone na Pani rzecz wynagrodzenie za okres
    pozostawania bez pracy może korzystać ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 października 2021 r. sygn.
    akt III SA/Wa 295/21 wskazał, że:
      W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu
      Administracyjnego, zarysowała się rozbieżność poglądów tak co charakteru
      świadczenia w postaci wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, jak i skutków
      podatkowych jego wypłacenia. W orzeczeniach, na które powołuje się organ
      interpretacyjny, uznano, że świadczenie to nie ma charakteru odszkodowawczego.
      Taki pogląd zaprezentowano przykładowo w wyrokach z 8 marca 2016 r., sygn. akt II
      FSK 3966/13, czy z 18 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1504/08. W ocenie NSA,
      świadczenie to odpowiada kodeksowej formule zachowania prawa do
      wynagrodzenia bez ekwiwalentnego świadczenia pracy. W nowszych wyrokach NSA
      (wyrok z 24 lutego 2021 r„ sygn. akt II FSK 2953/18; z 27 maja 2021 r„ sygn. akt II FSK
      3420/18) zaprezentowano natomiast odmienne stanowisko wskazując, że nie sposób
      określić charakteru świadczenia wynikającego z art. 47 czy 57 Kodeksu pracy z
      pominięciem stanowiska Sądu Najwyższego, który kwalifikuje je jako świadczenie
      odszkodowawcze. W wyrokach tych wskazano różną podstawę prawną zwolnienia

      tego świadczenia od podatku dochodowego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 3 albo pkt 3b u.p.d.o.
      f.
      Powyższe rozbieżności orzecznicze dowodzą, że analizowany przepis bez wątpienia
      nastręcza wątpliwości interpretacyjne jeśli chodzi o kwalifikację prawną
      wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.
    Sąd zaznaczył, że:
      Jak stanowi art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f., wolne od podatku dochodowego są:
      pkt 3) otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub
      zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
      wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem: a) określonych w
      prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      umowy o pracę, b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o
      szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
      niedotyczących pracowników, c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, d)
      odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, e)
      odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą, f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku
      związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody
      są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c, g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód
      innych niż ugody sądowe (...).
      pkt 3b) inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku
      lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z
      wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień.
      Podstawowymi warunkami zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie
      art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. jest jego odszkodowawczy charakter oraz to, że jego
      wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
      przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, przy czym
      świadczenie to nie może znajdować się wśród wyjątków wymienionych w literach a-f
      tego przepisu.
    Zdaniem Sądu, założenia wynikające z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. zostały w
    warunkach niniejszej sprawy spełnione.
    W ocenie Sądu:
      W celu określenia charakteru spornego świadczenia należy uwzględnić w tej sprawie
      jednolite orzecznictwo Sądu Najwyższego, który przyjmuje, że w art. 57 i 47 k.p.
      mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze odszkodowawczym. Potrzeba
      odwołania się do wypracowanej w tym względzie przez Sąd Najwyższy linii
      orzeczniczej jest konieczna, gdyż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych nie wprowadzają definicji ustawowej „odszkodowania”, którym to
      zwrotem posłużył się ustawodawca w treści art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
      Tak więc zauważyć należy, że Sąd Najwyższy w wyroku z 25 października 2007 r.
      sygn. akt II BP 11/07 (Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych)
      powołując się na wcześniejsze swoje orzecznictwo stwierdził, że wynagrodzenie za
      czas pozostawania bez pracy stanowi odszkodowanie wyłącznie za utracone
      wynagrodzenie za pracę, a nie za inną szkodę (straty, utracone korzyści), którą
      pracownik mógł ponieść w wyniku rozwiązania umowy o pracę. Uznał, że w żadnej
      mierze roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie jest tu
      odrębnym roszczeniem, gdyż ściśle łączy się z roszczeniem o przywrócenie do pracy

      (art. 45 w związku z art. 47 k.p.). Podkreślił, że orzekając o przywróceniu do pracy sąd
      pracy obligatoryjnie orzeka również o wynagrodzeniu za czas pozostawania bez
      pracy.
      W wyroku z 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II PK 117/08, stwierdzono m.in. w
      odniesieniu do należnego pracownikowi wynagrodzenia za czas pozostawania bez
      pracy, że świadczenie to ma charakter odszkodowawczy, ma rekompensować
      pracownikowi utracone wynagrodzenie w związku z rozwiązaniem stosunku pracy.
      Świadczenie to pokrywa szkodę, jakiej doznał pracownik z powodu utraty możliwości
      zarobkowania. Dalej, w tym samym orzeczeniu Sąd Najwyższy orzekł, że
      odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem prawa oraz
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie mają charakteru periodycznego
      tak jak wynagrodzenie za pracę, oraz majątkowo-przysparzającego, lecz charakter
      kompensacyjno-odszkodowawczy, ponadto nie odwzajemniają pracy i stąd nie
      mieszczą się w prawniczym (doktrynalnym) pojęciu wynagrodzenia za pracę.
      Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy - art. 47 i art. 57 k.p. - jest w istocie
      także odszkodowaniem, albowiem wypłacane jest za okres przypadający po ustaniu
      stosunku pracy. Zdaniem Sądu Najwyższego, wynagrodzenie za czas pozostawania
      bez pracy (art. 47 k.p.), jest szczególnym świadczeniem odszkodowawczym i
      niewątpliwie nie jest ono wynagrodzeniem za świadczoną pracę. Jego charakter
      odszkodowawczy wyraża się w tym, że stanowi pokrycie szkody, jaką ponosi
      pracownik wskutek niezgodnego z prawem pozbawienia go zatrudnienia. W istocie
      nie jest ono przeznaczone na pokrycie kosztów utrzymania pracownika, które
      pracownik z oczywistych przyczyn musiał ponieść już wcześniej, w czasie
      pozostawania bez pracy. Nawet jeżeli byłoby faktycznie na ten cel przeznaczone (np.
      na pokrycie długów zaciągniętych przez pracownika w związku z koniecznością
      ponoszenia kosztów utrzymania w okresie pozostawania bez pracy), to nie taki jest
      jego sens normatywny. W tej sytuacji trudno nawet twierdzić, aby świadczenie to
      zastępowało wynagrodzenie za pracę (było jego substytutem). Ta specyfika nie
      pozwala na podzielenie poglądu, że odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania
      umowy o pracę oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ze względów
      funkcjonalnych i aksjologicznych powinny być w zakresie ochrony traktowane tak jak
      wynagrodzenie, które pracownik otrzymałby, gdyby nie został w sposób bezprawny
      pozbawiony możliwości wykonywania pracy.
      Pogląd, że określone w art. 47 i 57 k.p. wynagrodzenie za czas pozostawania bez
      pracy jest powszechnie postrzegane jako majątkowe świadczenie odszkodowawcze
      znalazł potwierdzenie również w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego
      z 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I PZP 2/09. W tej mierze m.in. stwierdzono, że pełni
      ono funkcję uproszczonej, ale pewnej i w zamierzeniu ustawodawcy szybkiej sankcji
      prawa pracy stosowanej wobec pracodawcy za samo wadliwe wypowiedzenie
      umowy o pracę.
      W innym orzeczeniu, z 10 marca 2010 r., sygn. akt II PK 265/09, Sąd Najwyższy,
      odwołując się do wcześniejszych orzeczeń swoich oraz Trybunału Konstytucyjnego
      podkreślił, że wynagrodzenie z art. 47 i 57 k.p. ma charakter odszkodowania za
      utratę wynagrodzenia wynikającą z bezprawnego wypowiedzenia umowy o pracę lub
      szerzej, szkody poniesionej wskutek wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę.
      Zauważył, że wynagrodzenie to (odszkodowanie) nie zależy od tego, czy wskutek
      ustania stosunku pracy pracownik został pozbawiony na jakiś czas lub trwale
      dochodów, czy też podjął inną pracę w miejsce utraconego zatrudnienia.
      Wynagrodzenie należne na podstawie art. 47 czy 57 k.p. nie ulega bowiem
      zmniejszeniu o wynagrodzenie, które pracownik uzyskał, podejmując w czasie
      pozostawania bez pracy zatrudnienie u innego pracodawcy.
      Powyższe przykłady orzeczeń i wyrażonych w nich poglądów Sądu Najwyższego
      potwierdzają tezę o odszkodowawczym charakterze świadczenia z art. 57 k.p.

    Sąd wskazał także, że:
      Również Trybunał Konstytucyjny zajął podobne stanowisko co do charakteru
      analizowanego świadczenia, np. w wyroku z 22.05.2013 r., P 46/11, OTK-A 2013/4.
      Trybunał przyjął, że świadczenie przewidziane w art. 57 § 1 k.p. wraz z
      przywróceniem do pracy, któremu towarzyszy, ma na celu kompensację szkody
      wyrządzonej pracownikowi przez naruszenie obowiązku umownego, polegające na
      niezgodnym z prawem rozwiązaniu stosunku pracy. Taka kwalifikacja prawna nie
      oznacza, że nałożony na pracodawcę obowiązek zadośćuczynienia roszczeniu
      pracownika nie spełnia innych funkcji. Społeczne znaczenie przepisów statuujących
      obowiązek naprawienia szkody wynika bowiem nie tylko z ich funkcji
      kompensacyjnej, ale i funkcji prewencyjno-wychowawczej, a w pewnym zakresie
      także funkcji represyjnej (por. szerzej W. Czachórski, A. Brzozowski, M. Safjan, E.
      Skowrońska-Bocian, Zobowiązania. Zarys wykładu, Warszawa 2009, s. 86; A. Szpunar,
      Uwagi o funkcjach odpowiedzialności odszkodowawczej, "Państwo i Prawo" z. 1
      /2003, s. 17 i nast.; M. Kaliński, Szkoda na mieniu i jej naprawienie, Warszawa 2011, s.
      143 i nast.). W ocenie Trybunału, zasadniczym celem zobowiązania pracodawcy do
      tego, by przyjął z powrotem do pracy zwolnionego pracownika i wypłacił mu kwotę
      odpowiadającą 3-miesięcznemu wynagrodzeniu, nie jest ukaranie pracodawcy za
      naruszenie przepisów o zwolnieniu (jest to przedmiot art. 281 pkt 3 k.p.), lecz
      naprawienie szkody, jakiej doznał pracownik na skutek nienależytego wykonania
      zobowiązania przez pracodawcę.
    Zdaniem Sądu:
      W świetle dotychczasowych uwag za uprawniony należy uznać pogląd, że nie sposób
      przypisać przedmiotowemu świadczeniu o charakterze odszkodowawczym innego
      znaczenia, niż odszkodowanie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
    Dalej Sąd wskazał, że:
      Przechodząc do kolejnej przesłanki zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.
      d.o.f. wskazać należy, że podstawą wypłaty świadczenia na rzecz skarżącej był wyrok
      Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 2016 r., w sprawie o sygn. akt (...). Świadczenie to
      zostało określone jako wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy we
      wskazanym w orzeczeniu okresie. Co istotne, choć w sprawie był powołany biegły w
      celu obliczenia wysokości tego świadczenia, to czynności przez niego dokonane miały
      charakter wyłącznie techniczny (obliczeniowy). Wynika to z faktu, że zasady
      obliczania (ustalania) tego rodzaju świadczeń wynikają wprost z przepisów prawa
      pracy.
      Zgodnie z art. 56 § 1 k.p. pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez
      wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym
      trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach
      albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd
      pracy. Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy,
      przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za
      3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc. Na podstawie § 2 tego przepisu, jeżeli umowę
      o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w
      okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas
      pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę
      z pracownikiem - ojcem wychowującym dziecko lub pracownikiem - innym członkiem
      najbliższej rodziny, o którym mowa w art. 1751 pkt 3, w okresie korzystania z urlopu
      macierzyńskiego, albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy
      przepisu szczególnego.
      Zgodnie natomiast z § 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29
      maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania
      pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań,

      odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności
      przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 927) przy ustalaniu
      wynagrodzenia:
      1) za czas pozostawania bez pracy, przysługującego pracownikowi przywróconemu
      do pracy (art. 47 i 57 § 1 i 2 Kodeksu pracy),
      2) za czas do rozwiązania umowy o pracę, jeżeli został zastosowany okres
      wypowiedzenia krótszy od wymaganego (art. 49 Kodeksu pracy),
      3) za okres wypowiedzenia lub za okres równy okresowi wypowiedzenia,
      przysługującego pracownikowi odwołanemu ze stanowiska (art. 70 § 2 i art. 72 § 2
      Kodeksu pracy)
      stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
      Przepisy § 14-19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia
      1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego,
      ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego
      za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14 ze zm.) stanowią natomiast podstawę określenia
      wysokości ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a więc w konsekwencji
      wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy należnego pracownikowi, który
      podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy.
      W ocenie Sądu, wskazane przepisy kodeksu pracy i aktów wykonawczych do tej
      ustawy powinny być uznane za przepisy odrębnych ustaw i aktów wykonawczych, o
      których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jako wprost określające zasady
      ustalania odszkodowania.
      Końcowo stwierdzić należy, że analizowanego świadczenia bez wątpienia nie można
      zaliczyć do wyjątków wskazanych w lit. a-f art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
      Istotnymi z punktu widzenia analizowanej problematyki są również argumenty
      strony skarżącej o niemożności traktowania świadczenia z art. 57 § 2 k.p. jako
      wynagrodzenia (świadczenia ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 u.p.d.o.f.).
      Mianowicie, z odszkodowaniem nie wiąże się żadne (a w szczególności ekwiwalentne)
      świadczenie pracownika względem pracodawcy; przez cały czas pozostawania bez
      pracy, poszkodowany (jak wynika z przytoczonego zwrotu) oczywiście nie pozostaje
      w stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą; mimo fikcji prawnej z art. 51 w zw.
      z art. 61 k.p., okres pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a przywróceniem do
      pracy jest okresem bezskładkowym i wpływa bezpośrednio (negatywnie) na
      wysokość świadczeń emerytalnych pracownika w przyszłości; oświadczenie
      pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy jest prawnie skuteczne mimo jego
      bezprawności (stąd w okresie wypowiedzenia pracownik formułuje przed sądem
      pracy żądanie o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, a po upływie terminu
      wypowiedzenia, pracownik może żądać przywrócenia do pracy). Co więcej,
      pracownik, z którym w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym
      urzędzie pracy rozwiązano z jego winy stosunek pracy/stosunek służbowy bez
      wypowiedzenia, nabywa prawo do zasiłku dopiero po upływie 180 dni od dnia
      zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Ponadto prawo do zasiłku zostaje
      skrócone o ten wymiar czasu, a zatem jeśli dana osoba jest uprawniona do
      pobierania zasiłku przez 6 miesięcy, to może go nie otrzymać wcale.
    Sąd podsumował, że:
      W kontekście całokształtu zaprezentowanych powyżej motywów Sąd uznał za
      zasadny zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a także art. 9 ust. 1 w zw. z
      art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ust. 1 tej ustawy. Organ interpretacyjny błędnie bowiem
      uznał, że świadczenie zasądzone na rzecz skarżącej przez Sąd Rejonowy w (...)
      Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z (...) 2016 r., sygn. akt (...), nie
      korzystało ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

      W konsekwencji uznania, że świadczenie to podlegało zwolnieniu w oparciu o
      wskazany wyżej przepis, nie ma już potrzeby analizy w tej sprawie art. 21 ust. 1 pkt
      3b ww. ustawy. Na marginesie stwierdzić należy, że w ocenie Sądu przepis ten
      dotyczy odszkodowań innych, niż wymienione wyżej w tym przepisie, a wynikających
      z wyroku sądowego lub ugody. W przypadku takich odszkodowań, a więc między
      innymi odszkodowań, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw, stosuje się ograniczenia zawarte w tym przepisie. Zgodnie z nim
      zwolnieniu podlegają inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na
      podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej
      ugodzie,
      z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
      W przypadku, w którym zasady ustalania odszkodowania wynikają wprost z
      przepisów ustaw i przepisów wykonawczych, powyższe ograniczenia nie mają
      zastosowania, bowiem zastosowanie ma do nich art. 21 ust. 1 pkt 3, a nie pkt 3b
      ustawy. W takim przypadku fakt zasądzenia świadczenia w wyroku sądu nie ma
      znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem wydanie wyroku nie zmienia faktu, że
      zasady ustalania odszkodowania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa.
    Zatem mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, a także uzasadnienie wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2021 r. sygn. akt
    III SA/Wa 295/21 - zasądzone na Pani rzecz wynagrodzenie za okres pozostawania bez
    pracy korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym B. nienależnie pobrała zaliczkę i
    pomniejszyła zasądzoną wyrokiem sądowym kwotę o wysokość podatku.
    Pani stanowisko jest więc prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej z 10 listopada 2020 r. Nr 0114-KDIP3-
    2.4011.548.2020.2.AK, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej
    samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 295/21 (data
    wpływu wyroku 11 marca 2025 r.).
    Funkcjonowanie w obrocie prawnym interpretacji indywidualnych, w których odmiennie
    oceniono takie same albo zbliżone stany faktyczne lub zdarzenia przyszłe, jest
    niewątpliwie niepożądane z punktu widzenia zasady prowadzenia postępowania, w
    sposób budzący zaufanie do organów, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
    Niemniej jednak, w praktyce sytuacje takie mogą mieć miejsce, choćby z uwagi na
    przewidzianą przez ustawodawcę możliwość zmiany interpretacji indywidualnej w trybie
    art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, Szef Krajowej
    Administracji Skarbowej może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną,
    indywidualną lub objaśnienie podatkowe jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość,
    uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak wynika z powołanego unormowania,
    przesłanką dla rozważenia zmiany interpretacji indywidualnej (tj. w istocie zmiany
    stanowiska w zakresie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia

    przyszłego) jest w szczególności ugruntowanie się linii orzeczniczej sądów, w której
    prezentowany jest odrębny niż zawarty w tym rozstrzygnięciu pogląd dotyczący
    interpretacji określonego przepisu lub przepisów prawa podatkowego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    W toku postępowania w sprawie wydania interpretacji upoważniony organ nie
    przeprowadza jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do
    wydania interpretacji czerpie wyłącznie z przedstawionego przez stronę opisu stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie
    się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu
    faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w
    toku ewentualnego postępowania podatkowego okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.