Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.409.2025.2.JB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-28
Teza: Możliwość rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca
dziecko.
Słowa kluczowe: konkubinat
małoletni
osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci
partner
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Opodatkowanie małżonków i osób samotnie
wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców
samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4f
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 27 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan,
    w odpowiedzi na wezwanie, pismem z 30 lipca 2025 r. (wpływ 31 lipca 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca na stałe mieszka w Polsce i posiada na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej ośrodek interesów życiowych, ponieważ tutaj ma pracę oraz rodzinę. Nie ma
    miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie
    członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego
    Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Nie prowadzi oraz nigdy nie
    prowadził działalności gospodarczej oraz nie jest i nigdy nie był zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny. Nie ma też udziałów w spółkach prawa handlowego czy praw z
    papierów wartościowych.
    Głównym źródłem jego dochodów jest praca na etacie na umowie o pracę, a więc jest
    opodatkowany na zasadach ogólnych (skala podatkowa). Wnioskodawca nie osiąga
    przychodów z innych tytułów. Nie podlega więc opodatkowaniu na podstawie:
    - art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    („Ustawa o PIT”/„Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych”),
    - ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne („Ustawa o zryczałtowanym
    podatku dochodowym”),
    - ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym, tudzież
    - ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
    komplementarnych.
    Wnioskodawca jest w związku nieformalnym (konkubinat), w którym w maju 2024 r.
    urodziło się dziecko („Córka”). Dziecko jest małoletnie, aktualnie ma 13 miesięcy.
    Wnioskodawca jest obecnie stanu wolnego, był wcześniej w związku małżeńskim, ale
    rozwiódł się – jest rozwodnikiem. Jego obecna partnerka („Partnerka”) nie jest więc jego
    byłą żoną. Partnerka Wnioskodawcy zamieszkuje razem z nim pod wspólnym adresem,
    tam są też zameldowani. Partnerka również jest opodatkowana na zasadach ogólnych
    (skala podatkowa) i osiąga przychody obecnie z tytułu umowy o pracę (w przeszłości miała
    epizody pracy na umowach zlecenie).
    Para mieszka w domu, położonym w Polsce, który jest współwłasnością Wnioskodawcy
    oraz jego Partnerki. Został on zakupiony przez nich w stanie deweloperskim wraz z
    własnością działki, na której się znajduje. Przy zakupie nieruchomości Wnioskodawca
    opłacił z własnych środków pieniężnych, własnym sumptem, całość kosztów związanych z
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych, kosztów kancelarii, geodety oraz koszt
    przeglądu przed zakupowego nieruchomości wykonanego przez prywatną firmę.
    Partnerka Wnioskodawcy jest matką małoletniego dziecka z poprzedniego związku, w
    którym była. Wnioskodawca nie jest ojcem tego dziecka, które wspólnie z nimi
    zamieszkuje. Na ręce Partnerki Wnioskodawcy partner z jej poprzedniego związku płaci

    regularnie alimenty na to dziecko. Wnioskodawca wskazuje, że od samego początku
    przytłaczająca większość obowiązków domowych była wykonywanych wyłącznie przez
    niego, tj. w szczególności były to: nadzór nad Córką, kupno środków higienicznych,
    organizacja opieki na Córką podczas jego pracy (żłobek), czy przyrządzanie posiłków.
    Partnerka w ogóle się w opiekę oraz wychowywanie Córki nie angażowała, twierdząc, że
    ona ma już dziecko z pierwszego związku i nie ma wystarczająco dużo czasu dla siebie z
    tego powodu. Dlatego też nie może zająć się Córką. Spędzała zwłaszcza poza domem
    wieczory w tygodniu oraz w weekendy wychodziła na spotkania ze znajomymi. Zamiast
    opiekować się Córką „siedziała na telefonie”, jeździła na różne zabiegi kosmetyczne,
    scedowując odpowiedzialność za opiekę nad dzieckiem na Wnioskodawcę. Incydentalnie
    zajmowała się Córką lub raz od czasu pojechała z nią do lekarza, niemniej jednak
    przytłaczającą większość obowiązków w tym zakresie wykonywał Wnioskodawca.
    Kulminacją tego był okres od listopada do grudnia 2024 r., kiedy to udział Partnerki w
    wychowaniu Córki był znikomy i ograniczony do zupełnego minimum, niemalże śladowy.
    Wnioskodawca wielokrotnie prosił Partnerkę, aby pomogła mu w wychowaniu i trosce nad
    ich Córką, ponieważ już w pracy zaczynał mieć wtedy problemy związane z tym, że
    pracując zdalnie nie jest dostępny pod telefonem czy laptopem służbowym, gdyż zbyt
    dużo uwagi poświęca Córce, w czasie, kiedy ona nie jest w żłobku. Wnioskodawca wysyłał
    jej nawet zestawienia pokazujące, ile czasu spędza z Córką i jakie działania podjął,
    próbując wywrzeć presję na Partnerce, aby ta zajęła się swoją Córką. Nie odniosło to w
    ogóle zamierzonego skutku.
    Taka postawa Partnerki finalnie doprowadziła do rozstania pary na wiosnę 2025 r.
    Jednakże jeszcze przed narodzinami Córki, już wtedy w 2024 r., Wnioskodawca oraz
    Partnerka nie prowadzili de facto wspólnego gospodarstwa domowego, i to mimo
    wspólnego zamieszkiwania w jednym domu. Każdy miał swoje oszczędności. Tzw. media
    Wnioskodawca oraz jego Partnerka opłacali po równo, w proporcji „50-50”, co było
    pokłosiem tego, że gdy ten związek jeszcze funkcjonował to, jak opisano to wyżej, zakupili
    wspólnie nieruchomość. Jednak to Wnioskodawca płacił wyłącznie (lub niemal wyłącznie)
    za zakupy do domu, jedzenie, artykuły chemiczne, czy prace zlecone celem założenia
    ogrodu lub za wszelkie naprawy w domu. Para nie kupowała wspólnych rzeczy do domu,
    takich jak meble czy inny sprzęt elektroniczny. Miała co prawda wspólny rachunek
    bankowy, jednak to wynikało z zaciągniętego uprzednio wspólnie kredytu. Poza tym nie
    istniały żadne powiązania majątkowe między nimi.
    Tak więc mieszkali razem pod jednym dachem, ale zupełnie „obok siebie”. Dlatego też
    obowiązek wychowywania oraz utrzymywania Córki spoczywał na Wnioskodawcy –
    początkowo w przytłaczającej większości (od maja do października 2024 r.), później (od
    listopada 2024 r.) już niemal zupełnie samodzielnie przez niego, bez żadnego udziału
    Partnerki.
    Dodatkowo wskazano, że do Wnioskodawcy nie ma zastosowania art. 6 ust. 4f Ustawy o
    PIT, tj. nie wychowywał oraz nie wychowuje on dziecka wspólnie z inną osobą, a także
    dziecko nie było pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom
    zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11
    lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).
    W piśmie z 30 lipca 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzielił Pan
    następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu organu pytania:
    1) Czy Pana dziecko w okresie, którego dotyczy złożony wniosek otrzymywało zgodnie z
      odrębnymi przepisami, zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną? Jeśli tak, to
      od kiedy oraz konkretnie, które z ww. świadczeń i na podstawie jakich przepisów?
      Odpowiedź: Nie, dziecko Wnioskodawcy nie otrzymywało zasiłku (dodatku)
      pielęgnacyjnego lub renty socjalnej na podstawie odrębnych przepisów.

    2) Czy w okresie, którego dotyczy wniosek ustalone zostało na Pana dziecko świadczenie
      wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy
      państwa w wychowywaniu dzieci (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 421) obydwojgu rodzicom?
      Jeśli nie, to któremu z rodziców i dlaczego?
      Odpowiedź: Na dziecko Wnioskodawcy przyznano świadczenie wychowawcze 800+, ale
      nie na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy w wychowywaniu dzieci z dnia 11
      lutego 2016 r. Przepis ten nie znajduje zastosowania do sytuacji Wnioskodawcy, bo
      jego dziecko nie jest pod opieką naprzemienną. Świadczenie to zostało przyznane na
      zasadach ogólnych i było pobierane na rachunek bankowy należący wyłącznie do matki
      dziecka, a więc partnerki Wnioskodawcy. Rachunek bankowy partnerki został wskazany
      przez nią we wniosku o wypłatę tego świadczenia, mimo że Wnioskodawca oraz
      partnerka mieli konto wspólne z uwagi na zaciągnięty uprzednio kredyt jak wskazano
      we wniosku. Jeśli chodzi o świadczenie 800+ za 2025 r., to zarówno Wnioskodawca, jak
      i jego partnerka, złożyli odrębne wnioski o wypłatę tego świadczenia, z uwagi na
      trwający między nimi konflikt.
    3) Należy szczegółowo opisać jak wyglądała opieka nad Pana córką od momentu narodzin.
      Kto na tym etapie rozwoju córki zapewniał jej podstawowe potrzeby, takie jak
      karmienie, przewijanie, usypianie, itp.
      Odpowiedź: Głównie Wnioskodawca w okresie pierwszych miesięcy zajmował się
      dzieckiem. Partnerka nie karmiła dziecka piersią w ogóle, dziecko było karmione od
      samego początku wyłącznie z butelki. Zajmował się tym przede wszystkim
      Wnioskodawca. Po pierwszych miesiącach życia dziecka, kiedy ono trochę podrosło, jak
      opisano we wniosku, pod koniec 2024 r. w miesiącach listopad i grudzień
      zaspokajaniem podstawowych potrzeb dziecka zajmował się już niemal wyłącznie
      Wnioskodawca. Partnerka była w całości zaabsorbowana sobą oraz dzieckiem ze
      swojego poprzedniego związku.
    4) Czy w okresie, którego dotyczy złożony wniosek faktycznie i samotnie wychowywał Pan
      dziecko, bez udziału drugiego rodzica – jego matki – wykonywał Pan władzę
      rodzicielską: stale troszczył się Pan o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka bez
      udziału (wsparcia) drugiej osoby, tj. uczestniczył w wychowaniu dziecka, dbał o
      prawidłowy rozwój dziecka kształtując jego właściwe zachowania, rozwijał jego
      zainteresowania, sprawował nad nimi pieczę/opiekę, troszczył się o jego rozwój
      fizyczny i duchowy, ponosił koszty jego utrzymania, zabezpieczał potrzeby bytowe i
      zdrowotne, brał czynny udział w sprawach dotyczących dziecka związanych z jego
      opieką w żłobku, itp.? Jeśli tak, to proszę wskazać przesłanki, które świadczą o tym, że
      Pan samotnie wychowywał dziecko.
      Odpowiedź: Tak, Wnioskodawca, w okresie którego dotyczy wniosek, faktycznie i
      samotnie wychowywał dziecko, na początku przy udziale znikomym, a przez ostatnie
      dwa miesiące roku 2024 już praktycznie w ogóle bez udziału partnerki. Świadczą o tym
      okoliczności wskazane w odpowiedzi na poprzednie pytania, a także fakt, że
      Wnioskodawca dokonywał zakupów mleczek butelek, smoczków, pampersów czy
      zabawek. Nadto, to on organizował w całości opiekę medyczną nad dzieckiem,
      załatwiał wizyty u lekarzy, szczepienia dziecka, a także zajmował się też w całości i
      samotnie organizowaniem „logistyki” pod przyszłe umieszczenie dziecka w żłobku oraz
      samym poszukiwaniem odpowiedniego żłobka. To Wnioskodawca był także wyłączną
      osobą, która na co dzień zajmowała się dzieckiem i wychowywała go, a więc dbał o
      prawidłowy rozwój dziecka kształtując jego właściwe zachowania, rozwijał jego
      zainteresowania, sprawował nad nimi pieczę/opiekę i troszczył się o jego rozwój
      fizyczny oraz duchowy, a także ponosił (w przytłaczającej większego) koszty jego
      utrzymania.

    5) Czy jest Pan ojcem lub opiekunem prawnym innych dzieci (niż wymienionego w treści
      wniosku) i względem nich wykonywał Pan władzę rodzicielską? Jeśli tak, należy podać
      ich daty urodzenia.
      Odpowiedź: Nie, Wnioskodawca nie jest ojcem lub opiekunem prawnym żadnych
      innych dzieci. Natomiast dziecko z poprzedniego związku ma jego partnerka, co też
      stanowiło jej główne wytłumaczenie, dlaczego nie zajmuje się wspólnym dzieckiem jej
      oraz Wnioskodawcy i nie czuje się za nie w ogóle odpowiedzialna.
    6) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 5, należy wskazać czy wychowywał
      Pan je wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym (partnerem)?
      Odpowiedź: Z uwagi na odpowiedź „Nie” w powyższym pytaniu, to pytanie nie dotyczy
      Wnioskodawcy - N/A.
    7) Czy matka dziecka została pozbawiona praw rodzicielskich lub ograniczono jej prawa
      rodzicielskie? Jeżeli tak, należy wskazać od kiedy?
      Odpowiedź: Nie, partnerka nie została pozbawiona praw rodzicielskich (władzy
      rodzicielskiej) oraz nie ograniczono jej praw rodzicielskich (władzy rodzicielskiej).
    8) Czy matka dziecka zajmowała się jego wychowaniem i wykonywała władzę rodzicielską
      w stosunku do dziecka, tj. uczestniczyła w wychowaniu dziecka, dbała o prawidłowy
      rozwój dziecka kształtując jego właściwe zachowania, rozwijała jego zainteresowania,
      sprawowała nad nim pieczę/opiekę, troszczyła się o jego rozwój fizyczny i duchowy,
      ponosiła koszty jego utrzymania, zabezpieczała potrzeby bytowe i zdrowotne, brała
      czynny udział w sprawach dotyczących dziecka związanych z jego opieką w żłobku, itp.?
      Jakie obiektywne okoliczności o tym świadczą?
      Odpowiedź: Tak jak Wnioskodawca opisywał to powyżej, partnerka robiła absolutne
      minimum, tj. czasem karmiła dziecko z butelki lub kupiła coś dla niego w sklepie.
      Ponoszone przez nią koszty utrzymania dziecka były znikome, było to maksymalnie
      10% (przy 90% po stronie Wnioskodawcy). Generalnie, przez cały rok 2024 nie dbała o
      prawidłowy rozwój dziecka kształtując jego właściwe zachowania, nie rozwijała jego
      zainteresowań, nie sprawowała nad nim pieczy/opieki i nie troszczyła się o jego rozwój
      fizyczny oraz duchowy. To absolutnie minimum, które wykonywała zwłaszcza przez
      pierwsze miesiące, nie stanowiło w żaden sposób wychowywania dziecka w
      rozumieniu zaprezentowanym powyżej. To Wnioskodawca, pracując zdalnie, często
      zaniedbywał wręcz swoje obowiązki zawodowe, próbując poświęcić dziecku jak
      najwięcej czasu i czując się jako jedyna osoba w tym związku odpowiedzialnym za nie.

## Pytanie

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo rozliczenia się jako osobie samotnie wychowująca
    dziecko (Córkę) na podstawie art. 6 ust. 4c Ustawy o PIT za rok 2024?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco, tj.
    przysługuje mu prawo rozliczenia się jako osobie samotnie wychowująca dziecko na
    podstawie art. 6 ust. 4c Ustawy o PIT za rok 2024.
    Stosownie do art. 6 ust. 4c ustawy o PIT:
    Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
    podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
    wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w
    rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw
    rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku
    podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
    1) małoletnie,

    2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
    pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
    3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w
    przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w
    Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
    – podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
    zeznaniu podatkowym.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4d ww. ustawy:
    W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości
    podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z
    uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów
    (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w
    niniejszej ustawie.
    Na podstawie art. 6 ust. 4e ww. ustawy:
    Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie,
    uzyskało w roku podatkowym:
    1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
    określonych w art. 27 lub art. 30b lub
    2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152
    – w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej
    w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2194 oraz z
    2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.
    Artykuł 6 ust. 4f ww. ustawy stanowi:
    Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która
    wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno
    dziecko, w tym również, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą
    obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a
    ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024
    r. poz. 1576).
    W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku,
    gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko
    stosuje przepisy:
    a) art. 30c lub
    b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy w
    zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania
    przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy
    opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych
    doliczeń lub odliczeń;
    2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o
    podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego
    i przemysłów komplementarnych.
    Zarówno w przepisach obowiązujących w 2021 r., jak i w obecnie obowiązujących,
    ustawodawca nie zdefiniował pojęcia osoby „samotnie wychowującej dziecko”. W związku
    z tym zakres unormowania powyższych przepisów należy ustalić z uwzględnieniem
    dyrektyw interpretacyjnych, jakie obowiązują przy wykładni przepisu wprowadzającego
    zwolnienie podatkowe.

    Zgodnie z przyjętą w orzecznictwie i doktrynie zasadą pierwszeństwa wykładni językowej
    w procesie wykładni prawa, należy w pierwszej kolejności zastosować dyrektywy wykładni
    językowej, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku
    wykładni językowej sięgać kolejno po wykładnię systemową lub funkcjonalną. Odwołując
    się zatem do słownikowej definicji pojęcia „wychowywać”, zgodnie z internetowym
    Słownikiem języka polskiego to „zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do
    samodzielności”.
    Wychowywać oznacza więc zapewnienie bytu, doprowadzenie do osiągnięcia pełnego
    rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt
    materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny, na kształtowaniu osobowości dziecka
    poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji
    intelektualnych i umiejętności praktycznych, na kształtowaniu światopoglądu, systemu
    wartości oraz postaw emocjonalnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31
    maja 2011 r., sygn. akt II FSK 30/10).
    Z kolei pojęcie „samotny” w internetowym Słowniku języka polskiego to: „1. żyjący z dala
    od ludzi, pozbawiony towarzystwa i bliskości innych, niemający rodziny, przyjaciół; 2.
    niemający żony lub niemająca męża”.
    Wyżej wskazane stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów,
    wydanych w analogicznych stanach faktycznych, np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Gorzowie Wlkp. z 12 października 2023 r., sygn. akt I SA/Go 246/23: „Wskazać również
    należy, że brzmienie art. 6 ust. 4 obowiązującego do 31 grudnia 2021 r. i art. 6 ust. 4c
    obowiązującego od 1 stycznia 2022 r. precyzuje pojęcie "osoby samotnie wychowującej
    dzieci" w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości, iż prawo do preferencyjnego
    opodatkowania dochodów nie przysługuje wszystkim osobom stanu wolnego
    posiadającym dzieci własne lub przysposobione, o których mowa w art. 6 ust. 4 i ust. 4c, a
    wyłącznie tym, które samotnie wychowują dzieci. Do skorzystania z tej preferencji,
    niewystarczające jest samo legitymowanie się określonym stanem cywilnym. Również
    istotne jest samotne troszczenie się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka bez
    udziału innej osoby, tj. w szczególności ojca lub matki dziecka. W przypadku, gdy żadne z
    rodziców nie jest pozbawione władzy rodzicielskiej, rodzic, który faktycznie w roku
    podatkowym dziecko wychowuje, tj. sprawuje nad nim ciągłą opiekę, stale troszczy się o
    byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka, ma prawo do wskazanej preferencji
    podatkowej. W sytuacji zaś, gdy dziecko pozostaje pod stałą, codzienną opieką jednego
    rodzica, a drugi rodzic jest zobowiązany do zajmowania się dzieckiem doraźnie (...) status
    samotnego rodzica ma ten, który wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym dziecko
    będzie wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój. Rodzic, który jest
    stanu cywilnego, o którym mowa w art. 6 ust. 4 i ust. 4c ustawy i w pojedynkę troszczy się
    o zaspokojenie bieżących potrzeb dziecka, nie traci statusu osoby samotnie wychowującej
    dziecko z racji utrzymywania kontaktów z dzieckiem przez drugiego rodzica”.
    Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK
    573/15; z 20 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 383/20; z 6 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 412/19;
    z 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt II FSK 3083/19; z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 775/19; z
    3 lutego 2022 r., sygn. akt II FSK 1513/19; z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FSK 2030/19; z
    15 czerwca 2023 r., sygn. akt II FSK 42/21 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny m.in. WSA
    w Gdańsku z 12 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 320/22; WSA w Krakowie z 30 stycznia 2023
    r., sygn. akt I SA/Kr 1036/22.
    Powyższe potwierdzane jest również przez organy podatkowe, np. w interpretacji
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 grudnia 2023 r., nr 0115-KDIT2.
    4011.507.2023.2.K.C.: „W przypadku, gdy żadne z rodziców nie jest pozbawione władzy
    rodzicielskiej, rodzic, który faktycznie w roku podatkowym dziecko wychowuje, czyli
    sprawuje nad nim ciągłą opiekę, stale troszczy się o byt materialny i rozwój emocjonalny
    dziecka, ma prawo do przedmiotowej preferencji podatkowej (...). Rodzic, który jest stanu
    cywilnego, o którym mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych, i w pojedynkę troszczy się o zaspokojenie bieżących potrzeb dziecka, nie traci
    statusu osoby samotnie wychowującej dziecko z racji utrzymywania sporadycznych
    kontaktów z dzieckiem przez drugiego rodzica lub płacenia przez niego alimentów.
    Jednocześnie przepisy powyższej ustawy nie uzależniają prawa podatnika do
    preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą
    samotnie wychowującą dziecko. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu
    roku, a nie trwał przez cały rok”.
    Podobnie wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 11
    lipca 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.448.2023.2.MN: „W przypadku, gdy żadne z rodziców
    nie jest pozbawione władzy rodzicielskiej, rodzic, który faktycznie w roku podatkowym
    dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim ciągłą opiekę, stale troszczy się o byt
    materialny i rozwój emocjonalny dziecka, ma prawo do przedmiotowej preferencji
    podatkowej. Nie jest przy tym konieczne, aby drugi z rodziców był całkowicie
    wyeliminowany z opieki i wychowania dziecka. W sytuacji, gdy dziecko zamieszkując wraz z
    jednym rodzicem, pozostaje pod jego stałą, codzienną opieką, a drugi rodzic jest
    zobowiązany do płacenia alimentów oraz zajmowania się dzieckiem doraźnie (w
    określonych, ustalonych przez sąd przedziałach czasowych, np. niektóre święta, tydzień
    ferii, miesiąc wakacji, co drugi weekend każdego miesiąca oraz ściśle określone dni
    powszednie), status samotnego rodzica ma ten, przy którym dziecko zamieszkuje i który
    wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym dziecko będzie wychowywane w sposób
    zapewniający jego prawidłowy rozwój. Fakt utrzymywania kontaktów pomiędzy dzieckiem
    i drugim rodzicem, nie pozbawia pierwszego rodzica (...) prawa do opodatkowania swoich
    dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych”.
    Analogiczne stanowisko zawarte jest również w interpretacjach Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej: z 15 czerwca 2023 r., nr 0111-KDSB2-2.4011.161.2023.2.SD; z 22
    czerwca 2023 r., nr 0111-KDSB2-2.4011.180.2023.2.SD.
    Prawidłowość wyżej przedstawionej wykładni językowej potwierdza także wynik wykładni
    celowościowej. Celem wprowadzenia ulgi było umożliwienie preferencyjnego rozliczenia
    podatkowego dla tych osób, które w roku podatkowym sprawowały samotną,
    samodzielną pieczę nad dzieckiem i jego wychowywaniem. Cel ten wpisuje się w idee
    polityki prorodzinnej Państwa. W orzecznictwie podkreśla się, że „zgodnie z art. 71 ust. 1
    Konstytucji RP Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro
    rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza
    wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych.
    Co prawda wychowywanie dzieci w rodzinach niepełnych nie jest stanem pożądanym,
    jednak w zmieniających się realiach społecznych, należy uwzględnić szczególną ochronę i
    pomoc Państwa wobec takich rodzin, np. poprzez umożliwienie rodzicom samotnie
    wychowującym dzieci skorzystanie z ulgi podatkowej. Nie jest przy tym konieczne, aby
    drugi z rodziców był w tym czasie wyeliminowany z opieki i wychowania dzieci, taki
    bowiem warunek przeczyłby polityce prorodzinnej Państwa zmierzającej do systemowego
    wsparcia rodziców w wychowaniu dzieci, zwłaszcza w samotnym wychowaniu dzieci” (por.
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 12 października 2023
    r., sygn. akt I SA/Go 246/23).
    W innym, błędnym rozumieniu ww. przepisów oznaczałoby, że samotne wychowywanie
    dzieci mogłoby być zrealizowane jedynie w odniesieniu do wdów, wdowców i osób
    rozwiedzionych, którym przyznano wyłączną władzę rodzicielską. Tymczasem art. 6 ust. 4c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znowelizowanej na równi przyznaje
    ulgę wszystkim rodzicom i opiekunom prawnym wychowującym dzieci samotnie, a więc
    bez istotnego udziału innych osób, niezależnie od przyczyny pozostawania cywilnie w
    stanie wolnym.
    Przykładowo, jak wskazuje Dyrektor KIS w interpretacji z dnia z dnia 29 marca 2024 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0113-KDIPT2-2.4011.80.2024.2.ACZ: „Zatem,

    prawo do omawianej preferencji podatkowej będzie przysługiwało jedynie temu z
    rodziców, czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego (za wyjątkiem ściśle
    w ustawie określonym) faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli
    sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie
    wychowawczym”.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać trzeba, że zgodnie z regułą
    interpretacyjną a minore ad maius, skoro orzecznictwo dopuszcza możliwość skorzystania
    z ulgi dla samotnych rodziców osobom, które chociaż częściowo są odciążone od
    obowiązków wychowawczych poprzez np. realizację kontaktów dziecka z drugim z
    rodziców, to tym bardziej z ulgi może skorzystać osoba taka jak Wnioskodawca.
    Wnioskodawca bowiem, pomijając fakt mieszkania z Partnerką, która de facto była tylko
    współlokatorką, na co dzień zajmował się i zajmuje Córką, dba o jej codzienne, bieżące i
    bytowe jej potrzeby, zajmuje się sprawami związanymi z jej leczeniem, żłobkiem, zakupem
    odzieży, umawianiem wizyt lekarskich, wykonywaniem badań lekarskich dziecka,
    kupowaniem lekarstw etc. Dziecko pozostawało oraz pozostaje pod stałą i codzienną
    opieką Wnioskodawcy. To bowiem Wnioskodawca sprawuje nad Córką ciągłą opiekę, stale
    troszczy się o jej byt materialny i rozwój emocjonalny, kształtuje jej osobowość poprzez
    kształtowanie jej samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji
    intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu
    wartości oraz postaw emocjonalnych. Wychowuje więc córkę samotnie, bez wsparcia ze
    strony Partnerki (od listopada 2024 r. już nawet bez prawie żadnego wsparcia).
    W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie „samotny” należy rozumieć nieco szerzej niż w
    znaczeniu potocznym tego słowa. W wyroku z dnia 25 lutego 2009 r. (III SA/Wa 2498/08)
    WSA w Warszawie wskazał, że: „Ustawowa definicja osoby samotnie wychowującej (...) nie
    odwołuje się w żadnym zakresie do tego, czy drugi rodzic żyje oraz gdzie mieszka. Nie
    odnosi się również do tego (z wyjątkiem małżeństw), czy tylko jedno z rodziców posiada
    władzę rodzicielską, czy też taką władzą dysponują obydwoje. Stąd samotność w
    znaczeniu potocznym to życie bez innej osoby, a samotny na tle art. 6 ustawy z 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych to matka lub ojciec danego dziecka bez męża
    lub żony”.
    Podobnie przyjmuje NSA, wskazując, że: „Uzasadnienie wprowadzenia tej ulgi (wykładnia
    celowościowa) świadczy wyraźnie o tym, iż ustawodawca kierował ją tylko do osób, które
    samotnie troszczą się o codzienne zaspokajanie potrzeb dziecka, nie zaś do każdego
    rodzica, który ma władzę rodzicielską i jednocześnie jest stanu wolnego (por. wyrok NSA z
    dnia 24 listopada 2006 r., II FSK 1474/05, niepubl.)”.
    Jeżeli zatem druga osoba jest współlokatorem, ale konkubenci rozliczają się odrębnie,
    posiadają odrębne majątki i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa jak przyjmuje NSA, to
    nie ma podstaw, by Wnioskodawca sprawujący władzę rodzicielską samodzielnie i bez
    udziału Partnerki nie mógł rozliczać się jako osoba samotnie wychowująca dziecko.
    Tak też jest w niniejszej sytuacji. Wnioskodawca sprawował w 2024 r. samotną opiekę i
    pieczę nad Córką. Jest stanu wolnego, co prawda mieszkał z konkubentką (Partnerką),
    niemniej nie prowadzili wspólnego gospodarstwa domowego i żyli wyłącznie jak
    współlokatorzy, pomijając pewne zaszłości historyczne, jak wspólne nabycie
    nieruchomości zabudowanej domem. Tak więc Wnioskodawcy przysługuje prawo do
    skorzystania z ulgi objętej pytaniem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada

    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 6 ust. 4c ww. ustawy:
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
      1) małoletnie,
      2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
        pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
      3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w
        przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
      - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
        zeznaniu podatkowym.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4d ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    W myśl art. 6 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie,
      uzyskało w roku podatkowym:
      1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
        określonych w art. 27 lub art. 30b lub
      2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152
      - łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej
        określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r.
        poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku
        podatkowego.
    Stosownie do art. 6 ust. 4f ustawy:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej
      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku

      z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z
      art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu
      dzieci (Dz. U. z 2024 r. poz. 1576).
    Na podstawie art. 6 ust. 8 ustawy:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
      1) stosuje przepisy:
      a) art. 30c lub
      b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej
        ustawy
      - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
        uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
        pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
        uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
      2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z
    preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie
    wychowujących dzieci od spełnienia łącznie następujących warunków:
      posiadania przez rodzica lub opiekuna prawnego statusu osoby samotnie
      wychowującej dziecko;
      wychowywania przez rodzica lub opiekuna prawnego samotnie w roku podatkowym
      dziecka;
      nieuzyskiwania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko przychodów
      /dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z
      wyjątkiem najmu prywatnego;
      niepodlegania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko opodatkowaniu na
      zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub
      ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
      komplementarnych;
      nieuzyskiwania przez pełnoletnie dziecko przychodów/dochodów w łącznej
      wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej (z wyjątkiem
      przewidzianym ustawą).
    Brzmienie art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych precyzuje
    pojęcie „osoby samotnie wychowującej dzieci” w taki sposób, aby nie budziło
    wątpliwości, iż prawo do preferencyjnego opodatkowania dochodów nie przysługuje
    wszystkim osobom stanu wolnego posiadającym dzieci własne lub przysposobione (o
    których mowa w tym przepisie), a wyłącznie jednemu z rodziców/opiekunów prawnych,
    tj. temu, który samotnie wychowuje dziecko/dzieci. Do skorzystania z tej preferencji,

    niewystarczające jest samo legitymowanie się określonym stanem cywilnym. Równie
    istotne jest samotne troszczenie się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka bez
    udziału innej osoby, tj. w szczególności ojca lub matki dziecka.
    Z istoty pojęcia „osoby samotnie wychowującej dziecko” wynika, że jest to osoba, która
    w określonej sytuacji, w określonym czasie, tj. w roku podatkowym, sama (bez udziału
    drugiej osoby), zajmuje się wychowywaniem dziecka. Jak wynika z powyższego,
    ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad rozliczenia
    podatku dochodowego od osób fizycznych od spełnienia m.in. warunku samotnego
    wychowywania w roku podatkowym dzieci (dziecka) wymienionych w art. 6 ust. 4c ww.
    ustawy. Przepis ten wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób
    samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego
    osoby wychowującej dzieci, jak również do tego, że osoba ta w roku podatkowym musi
    faktycznie wychowywać dzieci samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców.
    Natomiast, kiedy każdy rodzic jest zaangażowany w proces wychowawczy dziecka
    oznacza to, że w roku podatkowym dziecko wychowywane jest wspólnie przez oboje
    rodziców, a nie samotnie przez któregokolwiek z nich.
    Przy wychowywaniu dziecka należy wziąć pod uwagę całokształt działań i czynności
    wykonywanych przez każdego z rodziców, w tym także tych o charakterze
    niewymiernym jak kształtowanie osobowości, światopoglądu, systemu wartości, postaw
    emocjonalnych. W sytuacji, gdy każdy z rodziców aktywnie oraz w porównywalnym
    stopniu uczestniczy w wychowywaniu dziecka – co przejawia się między innymi
    dzieleniem się wszelkimi obowiązkami związanymi z procesem wychowawczym dziecka,
    niezależnie od tego u kogo, pod czyją w danym momencie roku podatkowego opieką
    dziecko przebywa – nie można mówić o samotnym wychowywaniu dziecka przez
    któregokolwiek z rodziców.
    Przyjęcie odmiennej wykładni stałoby w sprzeczności z uzasadnieniem wprowadzenia
    tej ulgi, z którego jednoznacznie wynika, że ustawodawca kierował ją tylko do osób,
    które samotnie troszczą się o codzienne zaspokojenie potrzeb dzieci, posiadając ściśle
    określony status cywilny.
    Ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarł
    definicji pojęcia „wychowywać”, należy odwołać się zatem do jego definicji
    słownikowych. „Wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt
    doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie
    polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój
    emocjonalny.
    Użycie określenia „osoba samotnie wychowująca dzieci” oznacza zatem, że intencją
    ustawodawcy było przyznanie prawa do rozliczenia dochodów jako osoba samotnie
    wychowująca dziecko jednemu z rodziców lub opiekunów prawnych, który faktycznie
    wychowuje dziecko.
    Podstawową kwestią jest zatem ustalenie, który z rodziców faktycznie wychowuje
    dziecko, gdy rodzice nie pozostają w związku małżeńskim i żadnemu z rodziców sąd nie
    ograniczył władzy rodzicielskiej.
    Wychowywanie dziecka nie sprowadza się jedynie do łożenia na jego utrzymanie oraz
    do czasowego (doraźnego) z nim przebywania. Wychowywanie dziecka obejmuje
    bowiem ogół czynności zmierzających do należytego ukształtowania człowieka w sferze
    duchowej, emocjonalnej i psychicznej wraz z materialną podstawą rozwoju. Oznacza to,
    że wykonywanie władzy rodzicielskiej polega na tym, że rodzic osobiście zajmuje się
    sprawami małoletniego dziecka, czyli podejmuje trud wykonywania wszystkich
    obowiązków, dzięki którym dziecko będzie wychowywane w sposób zapewniający jego
    prawidłowy rozwój.

    W przypadku, gdy żadne z rodziców nie jest pozbawione władzy rodzicielskiej, rodzic
    który faktycznie w roku podatkowym dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim ciągłą
    opiekę, stale troszczy się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka, ma prawo do
    przedmiotowej preferencji podatkowej. W sytuacji, gdy dziecko pozostaje pod stałą,
    codzienną opieką jednego rodzica, a drugi rodzic jest zobowiązany do płacenia
    alimentów oraz zajmowania się dzieckiem doraźnie (np. zgodnie z orzeczeniem sądu),
    status samotnego rodzica ma ten, który wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym
    dziecko będzie wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój. Rodzic,
    o którym mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    który w pojedynkę troszczy się o zaspokojenie bieżących potrzeb dziecka, nie traci
    statusu osoby samotnie wychowującej dziecko z racji utrzymywania sporadycznych
    kontaktów z dzieckiem przez drugiego rodzica lub płacenia przez niego alimentów.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika m.in., że na stałe mieszka Pan w Polsce i posiada
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodek interesów życiowych, ponieważ tutaj ma
    pracę oraz rodzinę. Nie ma Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż
    Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
    należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Nie prowadzi oraz nigdy nie prowadził Pan działalności gospodarczej oraz nie jest i nigdy
    nie był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Nie ma Pan też udziałów w spółkach
    prawa handlowego czy praw z papierów wartościowych. Głównym źródłem Pana
    dochodów jest praca na etacie na umowie o pracę, a więc jest Pan opodatkowany na
    zasadach ogólnych (skala podatkowa). Nie osiąga Pan przychodów z innych tytułów. Nie
    podlega więc opodatkowaniu na podstawie: art. 30c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, ustawy o podatku tonażowym, tudzież
    ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Jest Pan w
    związku nieformalnym (konkubinat), w którym w maju 2024 r. urodziło się dziecko (córka).
    Dziecko jest małoletnie, aktualnie ma 13 miesięcy. Jest Pan obecnie stanu wolnego, był
    Pan wcześniej w związku małżeńskim, ale rozwiódł się – jest Pan rozwodnikiem. Pana
    obecna partnerka nie jest Pana byłą żoną. Partnerka zamieszkuje razem z Panem pod
    wspólnym adresem, tam są też Państwo zameldowani. Partnerka jest matką małoletniego
    dziecka z poprzedniego związku, w którym była. Nie jest Pan ojcem tego dziecka, które
    wspólnie z Państwem zamieszkuje. Wskazał Pan, że od samego początku przytłaczająca
    większość obowiązków domowych była wykonywanych wyłącznie przez Pana, tj. w
    szczególności były to: nadzór nad córką, kupno środków higienicznych, organizacja opieki
    na córką podczas Pana pracy (żłobek), czy przyrządzanie posiłków. Partnerka w ogóle się
    w opiekę oraz wychowywanie córki nie angażowała, twierdząc, że ona ma już dziecko z
    pierwszego związku i nie ma wystarczająco dużo czasu dla siebie z tego powodu. Dlatego
    też nie może zająć się córką. Wieczory spędzała zwłaszcza poza domem, w tygodniu oraz
    w weekendy wychodziła na spotkania ze znajomymi. Zamiast opiekować się córką
    „siedziała na telefonie”, jeździła na różne zabiegi kosmetyczne, scedowując
    odpowiedzialność za opiekę nad dzieckiem na Pana. Incydentalnie zajmowała się córką
    lub raz od czasu pojechała z nią do lekarza, niemniej jednak przytłaczającą większość
    obowiązków w tym zakresie wykonywał Pan. Kulminacją tego był okres od listopada do
    grudnia 2024 r., kiedy to udział Partnerki w wychowaniu córki był znikomy i ograniczony
    do zupełnego minimum, niemalże śladowy. Jeszcze przed narodzinami córki, w 2024 r.,
    Pan oraz Partnerka nie prowadziliście de facto wspólnego gospodarstwa domowego, i to
    mimo wspólnego zamieszkiwania w jednym domu. Każdy miał swoje oszczędności.
    Mieszkali Państwo razem pod jednym dachem, ale zupełnie „obok siebie”. Dlatego też
    obowiązek wychowywania oraz utrzymywania córki spoczywał na Panu – początkowo w
    przytłaczającej większości (od maja do października 2024 r.), później (od listopada 2024 r.)
    już niemal zupełnie samodzielnie przez Pana, bez żadnego udziału Partnerki. Nie
    wychowywał oraz nie wychowuje Pan dziecka wspólnie z inną osobą, a także dziecko nie
    było pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone

    świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o
    pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzował Pan opis sprawy wskazując m.in., że Pana
    dziecko nie otrzymywało zasiłku (dodatku) pielęgnacyjnego lub renty socjalnej na
    podstawie odrębnych przepisów. Na dziecko przyznano świadczenie wychowawcze
    800+, ale nie na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy w wychowywaniu dzieci z
    dnia 11 lutego 2016 r. Przepis ten nie znajduje zastosowania do Pana sytuacji, bo Pana
    dziecko nie jest pod opieką naprzemienną. Świadczenie to zostało przyznane na
    zasadach ogólnych i było pobierane na rachunek bankowy należący wyłącznie do matki
    dziecka. Wskazał Pan także, że głównie Pan w okresie pierwszych miesięcy zajmował się
    dzieckiem. Partnerka nie karmiła dziecka piersią w ogóle, dziecko było karmione od
    samego początku wyłącznie z butelki. Zajmował się tym przede wszystkim Pan. Po
    pierwszych miesiącach życia dziecka, kiedy ono trochę podrosło, pod koniec 2024 r. w
    miesiącach listopad i grudzień zaspokajaniem podstawowych potrzeb dziecka zajmował
    się już niemal wyłącznie Pan. Partnerka była w całości zaabsorbowana sobą oraz
    dzieckiem ze swojego poprzedniego związku.
    Ponadto doprecyzował Pan opis sprawy wskazując, że w okresie którego dotyczy
    wniosek, faktycznie i samotnie wychowywał Pan dziecko, na początku przy udziale
    znikomym, a przez ostatnie dwa miesiące roku 2024 już praktycznie w ogóle bez udziału
    partnerki. Pan dokonywał zakupów mleczek, butelek, smoczków, pampersów czy
    zabawek. Nadto, to Pan organizował w całości opiekę medyczną nad dzieckiem,
    załatwiał wizyty u lekarzy, szczepienia dziecka, a także zajmował się też w całości i
    samotnie organizowaniem „logistyki” pod przyszłe umieszczenie dziecka w żłobku oraz
    samym poszukiwaniem odpowiedniego żłobka. To Pan był także wyłączną osobą, która
    na co dzień zajmowała się dzieckiem i wychowywała je, a więc dbał o prawidłowy rozwój
    dziecka kształtując jego właściwe zachowania, rozwijał jego zainteresowania, sprawował
    nad nimi pieczę/opiekę i troszczył się o jego rozwój fizyczny oraz duchowy, a także
    ponosił (w przytłaczającej większego) koszty jego utrzymania. Nie jest Pan ojcem lub
    opiekunem prawnym żadnych innych dzieci. Partnerka nie została pozbawiona praw
    rodzicielskich (władzy rodzicielskiej) oraz nie ograniczono jej praw rodzicielskich (władzy
    rodzicielskiej). Partnerka robiła absolutne minimum, tj. czasem karmiła dziecko z butelki
    lub kupiła coś dla niego w sklepie. Ponoszone przez nią koszty utrzymania dziecka były
    znikome, było to maksymalnie 10% (przy 90% po stronie Pana). Generalnie, przez cały
    rok 2024 Partnerka nie dbała o prawidłowy rozwój dziecka kształtując jego właściwe
    zachowania, nie rozwijała jego zainteresowań, nie sprawowała nad nim pieczy/opieki i
    nie troszczyła się o jego rozwój fizyczny oraz duchowy. To absolutnie minimum, które
    wykonywała zwłaszcza przez pierwsze miesiące, nie stanowiło w żaden sposób
    wychowywania dziecka w rozumieniu zaprezentowanym powyżej. To Pan, pracując
    zdalnie, często zaniedbywał wręcz swoje obowiązki zawodowe, próbując poświęcić
    dziecku jak najwięcej czasu i czując się jako jedyna osoba w tym związku
    odpowiedzialnym za nie.
    W tym miejscu należy jednoznacznie podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe
    są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze
    zm.), stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z
    konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie
    ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności
    opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 6
    ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od
    spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania.
    Zatem prawo do omawianej preferencji podatkowej przysługuje jedynie temu z
    rodziców czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego (za wyjątkiem
    ściśle w ustawie określonym) faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko
    wychowuje, czyli sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego
    rodzica w procesie wychowawczym.
    Dodatkowo wyjaśnić należy, że aby móc skorzystać z omawianej preferencji podatkowej
    status osoby samotnie wychowującej dziecko (określonej ww. przepisem) nie musi
    trwać przez cały rok podatkowy. Wystarczające jest, aby taki stan zaistniał w ciągu roku,
    a nie trwał przez cały rok.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy i powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że skoro to Pan faktycznie samotnie wychowuje dziecko (córkę), bez
    udziału drugiego rodzica (matki dziecka), tj. samotnie i osobiście zapewnia mu opiekę,
    troszczy się o jego byt materialny, zdrowie, rozwój intelektualny oraz społeczny a matka
    nie sprawuje regularnej opieki bezpośredniej, a jedynie na początku ze znikomym
    udziałem, a przez ostatnie dwa miesiące roku 2024 już praktycznie w ogóle nie
    uczestniczy w opiece nad dzieckiem, jednocześnie nie dba o rozwój fizyczny, duchowy,
    emocjonalny i edukacyjny dziecka, nie bierze czynnego udziału w sprawach związanych
    z jego pobytem w żłobku czy leczeniem, to uznać należy, że spełnia Pan warunki
    określone w art. 6 ust. 4 i 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, ma Pan prawo do preferencyjnego rozliczenia za 2024 rok w sposób
    przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko na zasadach określonych w art. 6
    ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku
    opisem stanu faktycznego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to ta interpretacja nie wywołuje
    skutków podatkowych dla matki dziecka.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będze zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.