Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4015.211.2024.1.PB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-31
Teza: W zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego zniesienia współwłasności/współużytkowania wieczystego nieruchomości.
Słowa kluczowe: akt-akt notarialny; hipoteka; notariusze; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste; zniesienie-nieodpłatne zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania-Zakres opodatkowania-Nabycie tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności; Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 3 Podstawa opodatkowania-Ustalenie podstawy opodatkowania-Czysta wartość; Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 3 Podstawa opodatkowania-Ustalenie podstawy opodatkowania-Podstawa opodatkowania przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 1-art. 1-ust. 1-pkt 4; [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 3-art. 7-ust. 1; [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 3-art. 7-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 27 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków
    podatkowych nieodpłatnego zniesienia współwłasności/współużytkowania wieczystego
    nieruchomości. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest notariuszem i zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od spadków
    i darowizn jest płatnikiem podatku od dokonywanej w formie aktu notarialnego umowy
    nieodpłatnego zniesienia współwłasności/nieodpłatnego zniesienia współużytkowania
    wieczystego. Z tego względu Wnioskodawczyni zwraca się z wnioskiem o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej art. 7 ust. 6 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy od podatku
    od spadków i darowizn, w związku z zamiarem dokonywania w przyszłości w tutejszej
    kancelarii, na żądanie klientów kancelarii, czynności notarialnych polegających na
    nieodpłatnym zniesieniu współwłasności nieruchomości/nieodpłatnym zniesieniu
    współużytkowania wieczystego, w następującym zdarzeniu przyszłym: Prawo własności
    nieruchomości/prawo użytkowania wieczystego nieruchomości przysługuje kilku osobom,
    a nieruchomość obciążona jest hipoteką. Współwłaściciele/współużytkownicy wieczyści
    nieruchomości planują znieść współwłasność/współużytkowanie wieczyste powyższej
    nieruchomości w ten sposób, że jeden ze współwłaścicieli/współużytkowników
    wieczystych nabędzie całą nieruchomość nieodpłatnie, to jest nie dokonując na rzecz
    pozostałych współwłaścicieli/ współużytkowników wieczystych (którzy nie należą do grupy
    podatkowej, o której mowa w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn), żadnych
    spłat.

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni prawidłowo wypełni obowiązki płatnika, jeśli w związku ze
    sporządzeniem aktu notarialnego obejmującego nieodpłatne zniesienie współwłasności
    /współużytkowania wieczystego nieruchomości obciążonej hipoteką od podstawy
    opodatkowania potrąci sumę hipoteki jako dług i ciężar w rozumieniu art. 7 ust. 6 w zw. z
    art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, niezależnie od wysokości kwoty pozostałej do spłaty z tytułu
    zobowiązania zabezpieczonego hipoteką obciążającą nieruchomość oraz niezależnie, czy
    nabywca będący współwłaścicielem/współużytkownikiem wieczystym przejmuje (lub nie
    przejmuje) dług zabezpieczony hipoteką, hipoteka ta powinna być zakwalifikowana jako
    ciężar w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, ponieważ
    stanowi obciążenie nabywanej nieruchomości, które w chwili nabycia zmniejsza jego
    wartość rynkową o kwotę odpowiadającą wysokości sumy do której ustanowiona została
    hipoteka.
    W związku z powyższym, Wnioskodawczyni celem obliczenia czystej wartości stanowiącej
    podstawę opodatkowania z tytułu planowanej umowy nieodpłatnego zniesienia
    współwłasności/ współużytkowania wieczystego nieruchomości powinna potrącić wartość
    odpowiadającą sumie hipoteki od podanej przez klientów wartości nieruchomości
    ustalonej według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i ceny rynkowej z dnia

    powstania obowiązku podatkowego i od tej czystej wartości pobrać podatek w
    odpowiedniej stawce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności.
    Jako, że przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie definiują pojęcia
    „współwłasność”, należy odwołać się do odpowiednich przepisów uregulowanych w
    ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże
      w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Sąd Najwyższy - Izba Cywilna w postanowieniu z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I CSK 664/13
    wskazał, że:
      W doktrynie i orzecznictwie wyrażono zapatrywanie, że skoro polskie
      ustawodawstwo cywilne nie zawiera przepisów regulujących wspólność praw, to
      uzasadnione jest stosowanie do niej - w drodze analogii - przepisów o
      współwłasności (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1958 r., I CO 22
      /58, OSPiKA 1960, z 6, poz. 164 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia
      16 czerwca 1967 r., III CZP 45/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 3). Nie budzi przy tym,
      wątpliwości, że możliwe jest zniesienie wspólności prawa użytkowania wieczystego
      (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1971 r., III CZP 86/70, OSNCP
      1971, nr 9, poz. 147).
    Sposoby wyjścia ze stanu współwłasności regulują postanowienia art. 211 i 212 Kodeksu
    cywilnego. W świetle wyżej powołanych przepisów zniesienie współwłasności może
    nastąpić w drodze umowy między współwłaścicielami albo, w braku zgody między
    współwłaścicielami, na podstawie orzeczenia sądu.
    W ramach wymienionych trybów ustawodawca przewiduje trzy sposoby zniesienia
    współwłasności:
    1) podział rzeczy wspólnej, czyli np. podzielenie jednej nieruchomości na kilka mniejszych
      (tzw. podział fizyczny),
    2) przyznanie rzeczy jednemu lub niektórym ze współwłaścicieli,
    3) sprzedaż rzeczy wspólnej (tzw. podział cywilny).
    Zniesienie współwłasności bez spłat i dopłat podlega opodatkowaniu podatkiem od
    spadków i darowizn.
    Na podstawie art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

      Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy rzeczy i praw majątkowych.
    W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia
      współwłasności – z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się
      orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.
    Natomiast w myśl art. 7 ust. 6 cyt. ustawy:
      Przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności podstawę
      opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części
      przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem
      przysługiwał nabywcy.
    Z powołanego powyżej przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od spadków
    i darowizn podlega jedynie takie zniesienie współwłasności, w następstwie którego
    podatnik nabywa rzeczy lub prawa w części przekraczającej wartość udziału, który
    pierwotnie (przed zniesieniem współwłasności) mu przysługiwał. Innymi słowy, podatkowi
    podlega nabycie własności rzeczy (praw majątkowych) lub ich części w zakresie, w jakim
    nastąpił przyrost wartości nabytych rzeczy (praw majątkowych) w stosunku do wartości
    posiadanych uprzednio udziałów w tych rzeczach (prawach majątkowych). Jeśli wskutek
    ww. czynności zniesienia współwłasności nie ulega zmianie wartość nabytych rzeczy (praw
    majątkowych), opodatkowanie nie ma miejsca.
    Przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn należy mieć
    także na względzie przepis art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze ww. ustawy, w myśl którego:
      Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po
      potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw
      majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku
      podatkowego.
    Ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w
    art. 7 ust. 2 i 3 ustawy przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary.
    Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn
    stanowią katalog otwarty. Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie
    pieniężne roszczenia cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia. Równowartość
    tych roszczeń podlega potrąceniu od jego wartości.
    „Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub prawa, które w
    chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie długów i ciężarów
    jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i darowizn,
    polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.
    Ustalenie podstawy opodatkowania składa się zatem z dwóch etapów. W pierwszym
    należy określić wartość rzeczy lub praw majątkowych, których dotyczy zniesienie
    współwłasności, według zasady generalnej wyrażonej w art. 7 ust. 1 ustawy (czysta
    wartość, ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen
    rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego). W drugim etapie ustala się udział,
    jaki przysługiwał dotychczas współwłaścicielowi i jego wartość. Podatkowi podlega bowiem
    nadwyżka wartości udziału.
    Stosownie do treści art. 244 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw,
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.
      § 2. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne
      przepisy.

    W świetle powyższych przepisów – hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe i
    regulują ją odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
    wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1984).
    W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:
      W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego
      stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego
      wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją
      stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela
      nieruchomości (hipoteka).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej
      przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość
      praw do wkładów oszczędnościowych - w wysokości tych wkładów.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 3 ww. ustawy:
      Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie
      przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z
      uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie
      prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku
      podatkowego.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ww. ustawy:
      Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw
      majątkowych o czystej wartości przekraczającej:
        1) 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej;
        2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej;
        3) 5 733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy
      następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych
      ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych
      dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w
      okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości
      nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od
      opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z
      obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków,
      ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i
      prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
    Na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
      Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony
      jest nabywca.
      Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do
      osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
    Zgodnie z art. 14 ust. 3 ww. ustawy:
      Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
        1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową,
          rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

        2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i
          małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków,
          małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
        3) do grupy III – innych nabywców.
    Podatek oblicza się na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od
    spadków i darowizn.
    Z kolei w myśl art. 17 ust. 4 ww. ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala, w drodze rozporządzenia,
      kwoty wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnione od podatku i niepodlegające
      opodatkowaniu, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz skale podatkowe, o których
      mowa w art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-3.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w związku z § 2
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia kwot
    wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i
    niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których
    oblicza się ten podatek (Dz.U. z 2023 r. poz. 1226):
      Podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od
      podatku, według następujących skal:
      Kwoty nadwyżki w zł
              Podatek wynosi
      ponaddo
      1) od nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej
          11 833  3%
      11 83323 665  355 zł i 5% od nadwyżki ponad 11 833 zł
      23 665  946 zł 60 gr i 7% od nadwyżki ponad 23 665 zł
      2) od nabywców zaliczonych do II grupy podatkowej
          11 833  7%
      11 83323 665  828zł 40 gr i 9% od nadwyżki ponad 11 833 zł
      23 665  1893 zł 30 gr i 12% od nadwyżki ponad 23 665 zł
      3) od nabywców zaliczonych do III grupy podatkowej
          11 833  12%
      11 83323 665  1420 zł i 16% od nadwyżki ponad 11 833 zł
      23 665  3313 zł 20 gr i 20% od nadwyżki ponad 23 665 zł
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:
      Notariusze są płatnikami podatku od dokonanej w formie aktu notarialnego umowy
      nieodpłatnego zniesienia współwłasności lub ugody w tym przedmiocie.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że jako notariusz dokona Pani w przyszłości
    czynności notarialnych związanych ze sporządzeniem umowy nieodpłatnego zniesienia
    współwłasności nieruchomości/nieodpłatnego zniesienia współużytkowania wieczystego.
    Prawo własności nieruchomości/prawo użytkowania wieczystego nieruchomości
    przysługuje kilku osobom, a nieruchomość obciążona jest hipoteką. Współwłaściciele
    /współużytkownicy wieczyści nieruchomości planują znieść współwłasność

    /współużytkowanie wieczyste powyższej nieruchomości w ten sposób, że jeden ze
    współwłaścicieli/współużytkowników wieczystych nabędzie całą nieruchomość
    nieodpłatnie, to jest nie dokonując na rzecz pozostałych współwłaścicieli/
    współużytkowników wieczystych (którzy nie należą do grupy podatkowej, o której mowa w
    art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn), żadnych spłat.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro dokonana zostanie czynność prawna
    dotycząca zniesienia współwłasności/współużytkowania wieczystego nieruchomości, bez
    spłat i dopłat, to nabycie przez współwłaściciela/współużytkownika wieczystego całej
    nieruchomości (prawa) podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i
    darowizn zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podstawę
    opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 i 6 cyt. ustawy.
    Pani jako płatnik podatku od spadków i darowizn z tytułu umowy nieodpłatnego
    zniesienia współwłasności nieruchomości/współużytkowania wieczystego, przy ustalaniu
    podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn na podstawie art. 7 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn − uwzględnia jako ciężar w rozumieniu art. 7 ust. 1 ww.
    ustawy związany z nabytymi udziałami we współwłasności/współużytkowaniu wieczystym
    nieruchomości, sumę hipoteki ujawnionej w księdze wieczystej prowadzonej dla
    nieruchomości, przypadającą na nabywane udziały.
    Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania nie ma znaczenia fakt jaka kwota
    zobowiązania pozostała do spłacenia, ani czy nabywca – współwłaściciel/współużytkownik
    wieczysty przejmie/nie przejmie dług zabezpieczony hipoteką. Istotna jest kwota hipoteki,
    którą zostało obciążone opisane we wniosku prawo własności/użytkowania wieczystego
    nieruchomości i tym samym przedmiot nabycia.
    Podstawą opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn z tytułu nieodpłatnego
    zniesienia współwłasności/współużytkowania wieczystego nieruchomości, na podstawie
    którego współwłaściciel/współużytkownik wieczysty nabędzie od pozostałych
    współwłaścicieli/współużytkowników wieczystych udziały w nieruchomości (prawie),
    będzie wartość udziałów w nieruchomości (prawie) po potrąceniu sumy hipoteki
    obciążającej przedmiot umowy (udziały we współwłasności/współużytkowaniu wieczystym
    nieruchomości), pomniejszona o kwotę wolną od podatku w grupie podatkowej, do której
    zaliczony będzie nabywca.
    Pomimo tego, że hipoteka – jak słusznie Pani wskazała – stanowi ciężar w rozumieniu art.
    7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, to jednak Pani stanowiska nie można
    było uznać za prawidłowe ponieważ przy ustalaniu podstawy opodatkowania – wbrew
    Pani twierdzeniu – nie można potrącić wartości odpowiadającej całej sumie hipoteki, lecz
    kwotę hipoteki przypadającą proporcjonalnie na nabywane od pozostałych
    współwłaścicieli/współużytkowników wieczystych udziały.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.