Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.1015.2024.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-17
Teza: Skutki podatkowe wypłaty kwoty przez bank z tytułu zawarcia ugody.
Słowa kluczowe: banki; skutki podatkowe; ugody; wypłata-wypłata pieniężna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    17 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 10 marca 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowany będący stroną postępowania: (...)

        2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowany będący stroną postępowania jest osobą fizyczną nieprowadzącą
    działalności gospodarczej, polskim rezydentem podatkowym.
    Identyczny status w momencie zawierania umowy kredytowej posiadała Jego żona
    (Zainteresowana niebędąca stroną postępowania), obecnie jest osobą fizyczną
    prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą (od 2011 r.) pod nr NIP (...). Niemniej
    opisana niżej umowa kredytowa, spłata kredytu, jak i zawarcie planowanej ugody
    pozasądowej nastąpiło, bądź nastąpi, poza prowadzoną działalnością gospodarczą, a więc
    w charakterze tzw. konsumenta.
    Ww. Małżonkowie (Zainteresowani) 16 października 2007 r. zawarli umowę kredytu
    mieszkaniowego z (...) (dalej: „Bank") na finansowanie własnego celu mieszkaniowego,
    zaciągając w ten sposób kredyt hipoteczny powiązany z frankiem szwajcarskim (CHF), tzw.
    kredyt denominowany do waluty obcej. Kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot
    wypłaconych tytułem umowy i wynosiła w przeliczeniu na walutę polską 254 044,21 zł.
    Pomiędzy stronami umowy kredytowej powstał spór dotyczący skuteczności
    poszczególnych postanowień umownych i całej umowy, który zawisł w sprawie sądowej o
    ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w (...), z powództwa
    kredytobiorców, z uwagi na niedozwolone zapisy umowne. Wyrok wydany przez Sąd I
    instancji, korzystny dla Zainteresowanych, pozostaje nieprawomocny wskutek apelacji
    wniesionej przez Bank. Sprawa jest w toku. Pomimo pozwania Banku, Zainteresowani 16
    października 2023 r. dokonali całkowitej spłaty kredytu, uiszczając zgodnie z
    harmonogramem ostatnią ratę. Łączna suma wpłat Zainteresowanych na spłatę kredytu
    wyniosła 473 981,48 zł.
    Obecnie, w związku z ww. sporem sądowym, Bank zaproponował zawarcie ugody. Zgodnie
    z propozycją ugodową, Bank zamierza zobowiązać się do zwrotu na rzecz kredytobiorców
    kwoty: 130 596,99 zł, w tym: kapitał 120 113,29 zł, odsetki 10 483,70 zł, w terminie 21 dni
    od dnia zawarcia ugody. Przy czym w przypadku braku spłaty tej kwoty w tym terminie,
    zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości maksymalnych od następnego dnia
    po bezskutecznym upływie terminu. W propozycji ugodowej Bank zaproponował również
    wypłatę w terminie 21 dni od zawarcia ugody dodatkowej kwoty 89 340,28 zł, przy czym
    kwota ta, zdaniem Banku, stanowi przychód kredytobiorców, w związku z czym Bank
    wystawi PIT-11 (Informację o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych
    zaliczkach na podatek dochodowy).
    Dokonując podsumowania: wypłacony Małżonkom (Zainteresowanym) kredyt to kwota
    254 044,21 zł, a suma dokonanych przez Nich wpłat tytułem spłaty kredytu to kwota 473
    981,48 zł.
    Bank zamierza na mocy ugody zwrócić Kredytobiorcom łącznie kwotę 219 937,27 zł (tj.
    różnicę w powyższych kwotach), z czego kwota 130 596,99 zł stanowić ma nadpłacony
    kredyt i odsetki, natomiast kwota 89 340,28 zł, według Banku, jest tzw. kwotą dodatkową
    podlegającą opodatkowaniu. Kwota 89 340,28 zł stanowić będzie zwrot wcześniej
    wpłaconych środków pieniężnych z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. W ocenie Banku
    kwota ta stanowi przychód i nie jest zwolniona od podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    Planowany termin zawarcia ugody to 2025 r.
    W uzupełnieniu wniosku wskazano, że Ugoda zostanie zawarta jako ugoda pozasądowa,
    na zasadzie art. 917 Kodeksu cywilnego. Ugoda będzie umową, w wyniku której strony
    czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku
    prawnego. Zawarcie ugody nie będzie stanowić odnowienia w rozumieniu art. 506
    Kodeksu cywilnego.

    Wysokość „dodatkowej kwoty” zostanie ustalona w oparciu o sposób rozliczenia umowy
    kredytu wskazany w ugodzie. Ugoda zostanie zawarta w celu polubownego zakończenia
    sporu - poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę umowy kredytu w zakresie
    waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Za podstawę ustalenia
    wysokości zadłużenia zostało przyjęte, iż kredyt udzielony na podstawie umowy został
    rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy, tj. 16 października 2007 r., stanowił kredyt
    złotowy udzielony na warunkach określonych w ugodzie. Tym samym, strony dokonają
    rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w umowie na
    walutę polską. Podstawę wyliczenia przez Bank nadpłaty kredytu w złotych na dzień 16
    października 2023 r. stanowiło zestawienie przedłożone Kredytobiorcom w związku z
    zawieraniem ugody. W treści ugody umieszczono zapis, że w celu: „zakończenia wszelkich
    sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając
    przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób rozliczenia (...)” Bank zobowiązuje się do
    zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty 130 596,99 zł (...). W ugodzie Bank zawarł również
    informację, że w związku z wypłatą kwoty 89 340,28 zł powstaje po stronie
    Kredytobiorców przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie PIT-11).
    W konsekwencji zawarcia ugody, Bank zwróci Zainteresowanemu i Zainteresowanej łączną
    kwotę 219 937,27 zł. Będą to środki pieniężne, które wcześniej na mocy umowy przekazali
    na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu.
    Na pytanie Organu o treści: „czy dodatkowa kwota, którą Bank zobowiązał się Państwu
    wypłacić będzie stanowić zwrot uiszczonych przez Państwa kwot tytułem spłaty zadłużenia
    na rzecz banku, zawartych w ratach kredytu?” Zainteresowany wskazuje, że dodatkowa
    kwota, którą Bank zobowiązał się wypłacić Zainteresowanym będzie stanowić zwrot
    uiszczonych przez Nich kwot tytułem spłaty zadłużenia na rzecz Banku, zawartych w
    ratach kredytu.
    Na pytanie Organu o treści: „czy kwota, która zostanie na Państwa rzecz wypłacona będzie
    stanowić przysporzenie ponad kwoty uiszczane przez Państwa tytułem spłaty kredytu
    hipotecznego zaciągniętego w 2007 r. czy też będzie mieścić się w kwocie wpłacanej przez
    Państwa do banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku?”, Zainteresowany wskazał,
    że kwota, która zostanie wypłacona na rzecz Zainteresowanych, nie będzie stanowić
    przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez Nich tytułem spłaty kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2007 r. Kwota ta będzie mieścić się w kwocie wpłacanej przez
    Zainteresowanych do Banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku.
    Dodatkowa kwota wypłacona Zainteresowanym nie jest wynagrodzeniem za odstąpienie
    przez Nich od dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej.
    Ustawowa wspólność małżeńska pomiędzy Zainteresowanymi istnieje od 27 lipca 1985 r.
    (powstała z chwilą zawarcia związku małżeńskiego).

## Pytanie

Czy jako podatnicy Zainteresowani są zobowiązani zapłacić podatek dochodowy od osób
    fizycznych od kwoty 89 340,28 zł, którą otrzymają od Banku w wyniku ugody?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zainteresowani nie są zobowiązani zapłacić podatku dochodowego od osób fizycznych od
    kwoty 89 340,28 zł, którą otrzymają od Banku w wyniku ugody, gdyż kwota ta nie stanowi
    przychodu do opodatkowania.
    Uczestnicy postępowania uzasadniają własne stanowisko w sposób tożsamy z
    zaprezentowanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 1 sierpnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, wydanej w
    analogicznym stanie faktycznym.

    Zgodnie z treścią 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy, jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli
    przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f
    nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z powyższej regulacji prawnej wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega, co do zasady, każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu, jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do
    osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze, czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów -
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9 - inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”,
    wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma

    przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w
    przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy
    mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Bank zaproponował małżonkom zawarcie ugody.
    Bank zamierza na mocy ugody zwrócić kredytobiorcom łącznie kwotę 219 937,27 zł, na
    którą składa się zwrot kwoty 130 596,99 zł (tytułem nadpłaty kapitału i odsetek) oraz
    dodatkowa wypłata w wysokości 89 340,28 zł. Kwota 89 340,28 zł stanowić będzie zwrot
    wcześniej wpłaconych środków pieniężnych z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu.
    Zgodnie z art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1646), przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy
    na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
    cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
    umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
    terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), przez ugodę strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Jak wskazał Dyrektor KIS w przywołanym na wstępie rozstrzygnięciu, definicja ugody
    pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana
    w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną
    przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a
    jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę
    powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania przez
    Zainteresowanych dodatkowej kwoty na podstawie planowanej ugody z bankiem, jeszcze
    raz należy podkreślić, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze
    źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę jako otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W analizowanym zdarzeniu przyszłym po stronie Zainteresowanych, w związku z
    otrzymaniem od Banku ww. kwoty dodatkowej nie dojdzie do powstania przysporzenia
    majątkowego. Na mocy zawartej ugody otrzymają Oni zwrot środków pieniężnych, które
    wcześniej przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu hipotecznego.
    A zatem, Zainteresowani otrzymają środki będące ekwiwalentem wydatków, które były
    uprzednio poniesione z ich własnych środków.
    Kwota dodatkowa otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu w majątku Zainteresowanych.

    Reasumując, zwrot przez Bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowić dla Zainteresowanych przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1
    ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, Zainteresowani nie będą mieli obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej
    przez Bank ww. kwoty dodatkowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
        1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
          członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
          się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
        2) działalność wykonywana osobiście;
        3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
        4) działy specjalne produkcji rolnej;
        5) (uchylony)
        6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
          charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
          produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
          nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
          wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;

        7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw
          majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
        8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
        9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje

      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiących zwrot uiszczonych przez
    Państwa kwot tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym

    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    We wniosku wskazali Państwo, że dodatkowa kwota, którą Bank zobowiązał się Państwu
    wypłacić będzie stanowić zwrot uiszczonych przez Państwa kwot tytułem spłaty zadłużenia
    na rzecz Banku, zawartych w ratach kredytu. Kwota, która zostanie Państwu wypłacona
    nie będzie stanowić przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez Państwa tytułem spłaty
    kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2007 r. Kwota ta będzie mieścić się w kwocie
    wpłacanej przez Państwa do Banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku. W związku z
    tym, stwierdzam, że zwrot kwoty dodatkowej nie będzie stanowił dla Państwa przychodu.
    Czynność ta, nie spowoduje uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego,
    wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowiła zwrot
    własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.
    Reasumując, pieniądze, które ma wypłacić Państwu bank (stanowiące tzw. kwotę
    dodatkową) nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego.
    Wyjaśnić również należy, że Organ wydając interpretacje w trybie ww. przepisu, nie odnosi
    się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania
    obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu, zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
      funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.