Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.135.2025.3.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-27
Teza: W zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca w związku z
ustaleniem bezskuteczności wskazanych we wniosku
czynności prawnych ma obowiązek skorygowania
(zmniejszenia) przychodu oraz kosztów jego uzyskania w
okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona
faktura korygująca („na bieżąco”), oraz czy powstanie dla
Wnioskodawcy przychód podatkowy.
Słowa kluczowe: aport
bezskuteczność
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
przychód
upadłość-masa upadłościowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Korekta przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3j

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca w związku z
    ustaleniem bezskuteczności wskazanych we wniosku czynności prawnych ma
    obowiązek skorygowania (zmniejszenia) przychodu oraz kosztów jego uzyskania w
    okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona faktura korygująca („na
    bieżąco”), oraz czy powstanie dla Wnioskodawcy przychód podatkowy.
    Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 23 kwietnia 2025 r.
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.135.2025.2.BJ i 0111-KDIB3-3.4012.185.2025.3.JSU, wezwano do
    jego uzupełnienia, co też nastąpiło 2 maja 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W dniu 30 września 2016 r.
    wobec Wnioskodawcy została ogłoszona upadłość likwidacyjna. Na dzień złożenia
    niniejszego wniosku postępowanie upadłościowe nadal trwa.
    Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy była produkcja (...).
    Jeszcze przed ogłoszeniem upadłości Wnioskodawca dokonał następujących czynności
    prawnych (dalej: Pierwotne Zbycie):
    1) w marcu 2014 r. przeniósł prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa oraz
      prawa własności posadowionych na wskazanym gruncie budynków niemieszkalnych i
      budowli, wraz z infrastrukturą techniczną, urządzeniami i wyposażeniem (dalej:
      Nieruchomość 1), w drodze wkładu niepieniężnego do innej spółki z o.o.,
    2) w kwietniu 2014 r. sprzedał udział w prawie własności zabudowanej nieruchomości
      składającej się z działki gruntu oraz niewydzielonych lokali znajdujących się w budynku
      mieszkalno-apartamentowym posadowionym na wskazanej nieruchomości (dalej:
      Nieruchomość 2).
    Od momentu zbycia opisane nieruchomości nie stanowiły już majątku Wnioskodawcy, ani
    Wnioskodawca nie był w ich posiadaniu.
    Na skutek powództwa Syndyka masy upadłości Wnioskodawcy, Sąd uznał wskazane wyżej
    czynności prawne (tj. Pierwotne Zbycie) dotyczące Nieruchomości 1 za bezskuteczne w
    stosunku do masy upadłości Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie stał się w wyniku wyroku
    sądu ponownie właścicielem wskazanych nieruchomości. Nabywcy opisanych
    nieruchomości nie zostali zobowiązani do ich wydania na rzecz Syndyka masy upadłości.
    Wnioskodawcy przysługuje natomiast uprawnienie do sprzedaży wspomnianych
    nieruchomości.
    W przypadku Nieruchomości 2 postępowanie o wydanie nieruchomości przed właściwym
    Sądem jest w toku. Jednak Wnioskodawca jest zainteresowany ustaleniem skutków
    podatkowych dalszych działań w przypadku, gdy na skutek powództwa Syndyka masy
    upadłości Wnioskodawcy Sąd uzna Pierwotne Zbycie dotyczące Nieruchomości 2 za
    bezskuteczne w stosunku do masy upadłości Wnioskodawcy, lecz Wnioskodawca nie
    stanie się w wyniku wyroku Sądu ponownie właścicielem wskazanych nieruchomości,
    nabywcy opisanych nieruchomości nie zostaną zobowiązani do ich wydania na rzecz
    Syndyka masy upadłości, ale Wnioskodawcy będzie przysługiwało uprawnienie do
    sprzedaży nieruchomości.
    Obecnie Syndyk masy upadłości Wnioskodawcy planuje odpłatne zbycie wskazanych wyżej
    nieruchomości (dalej: Planowane Zbycie).

    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 2 maja 2025 r. Wnioskodawca wskazał m.in.,
    że:
    W przypadku Nieruchomości 1 Syndyk masy upadłości Podatnika złożył pozew o uznanie
    czynności za bezskuteczną 26 lutego 2018 r., a w przypadku Nieruchomości 2 – 29
    listopada 2017 r.
    Podstawą prawną obydwu pozwów był art. 527 oraz art. 531 Kodeksu cywilnego, a także
    art. 131 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe – oba pozwy dotyczyły tzw.
    skargi pauliańskiej.
    Opisane transakcje (aport i sprzedaż) nastąpiły na rzecz podmiotów powiązanych, tzn. ta
    sama osoba posiadała udziały w kapitale Podatnika oraz w kapitale spółki, do której
    wnoszony był aport, a także w kapitale spółki, która kupiła Nieruchomość 2.
    Z zasady sprzedaż w postępowaniu upadłościowym zakłada uzyskanie ceny rynkowej
    nieruchomości. Procedura sprzedaży będzie poprzedzona uzyskaniem wyceny
    nieruchomości, których dotyczy wniosek o wydanie interpretacji podatkowej,
    sporządzonych przez rzeczoznawców majątkowych. Następnie Rada Wierzycieli określi
    sposób i tryb sprzedaży – np. sprzedaż z wolnej ręki lub sprzedaż w procedurze
    przetargowej przed sądem. Rada Wierzycieli może przewidzieć obniżki cen w stosunku do
    wyceny po bezskutecznych próbach sprzedaży po wartości oszacowania.
    Postępowanie upadłościowe jeszcze się nie zakończyło.
    W ramach transakcji przeniesienia Nieruchomości 1 przez Wnioskodawcę doszło do
    faktycznego przeniesienia na rzecz nabywcy prawa do rozporządzania Nieruchomością 1
    jak właściciel.
    W ramach transakcji przeniesienia Nieruchomości 2 przez Wnioskodawcę doszło do
    faktycznego przeniesienia na rzecz nabywcy prawa do rozporządzania Nieruchomością 2
    jak właściciel.
    W wyniku wyroku Sądu Syndyk nie uzyska praktycznej kontroli nad Nieruchomością 1 oraz
    Nieruchomością 2 (nie zostanie ujawniony w dziale II księgi wieczystej). Nieruchomości
    pozostaną w ograniczonej dyspozycji dotychczasowych posiadaczy. Syndykowi będzie
    natomiast przysługiwało prawo do sprzedaży ww. nieruchomości.
    Powyższa okoliczność wynika ze specyfiki postępowania upadłościowego oraz uprawnień
    Syndyka. W analogicznej sprawie wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z 23
    lutego 2017 r. (sygn. akt V CSK 297/16):
    „Z uwagi na uregulowanie ujęte w art. 134 p.u.n., stosowanie art. 532 k.c. w postępowaniu
    upadłościowym, sprowadza się w istocie do wyjaśnienia, że po przekazaniu do masy tego,
    co z niej ubyło, wierzyciele mogą dochodzić z tych przedmiotów zaspokojenia. Skutek
    bezskuteczności względnej czynności rozporządzającej upadłego jest ściśle egzekucyjny,
    gdyż umożliwia prowadzenie egzekucji z danej rzeczy jako składnika majątku upadłego
    dłużnika, mimo że pozostaje one nadal własnością osoby trzeciej”.
    Pytania
    1. Czy w związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych czynności prawnych
      Wnioskodawca ma obowiązek skorygowania (zmniejszenia) przychodu oraz kosztów
      jego uzyskania w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona faktura
      korygująca („na bieżąco”)? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2)
    2. Czy w związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych czynności prawnych powstanie
      dla Wnioskodawcy przychód podatkowy? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 3)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.

    W związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych czynności prawnych Wnioskodawca
    ma obowiązek skorygowania (zmniejszenia) przychodu oraz kosztów jego uzyskania w
    okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona faktura korygująca („na bieżąco”).
    Ad 2.
    Przychód podatkowy powstanie dla Wnioskodawcy nie w związku z ustaleniem
    bezskuteczności opisanych czynności prawnych, lecz w związku z Planowanym Zbyciem.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli korekta
    przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką,
    korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w
    okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w
    przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.
    Analogiczną regulację dotyczącą korygowania kosztów uzyskania przychodu zawiera art.
    15 ust. 4i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Z powyższych przepisów wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy,
    gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Tym samym
    moment ujęcia faktury korygującej, zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów
    podatkowych, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura.
    Jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny (np.
    zawierała pomyłki), a więc korekta jest wynikiem błędu, to wówczas korekta powinna być
    przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia
    przychodu należnego (odpowiednio daty poniesienia kosztu), wynikającego z faktury
    pierwotnej.
    Z kolei w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie
    gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura
    korygująca została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń (np.
    orzeczenia Sądu o bezskuteczności czynności prawnej), a więc okoliczności mających
    wpływ na zmianę przychodów lub kosztów podatkowych powstałych już po wystawieniu
    faktury pierwotnej - fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia.
    Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w sytuacji przedstawionej we wniosku
    przyczyną korekty nie jest błąd rachunkowy ani inna oczywista omyłka. W szczególności w
    momencie dokonywania transakcji opisanych we wniosku, pierwotne faktury prawidłowo
    dokumentowały dokonane czynności. Zdarzeniem powodującym korektę jest sądowe
    ustalenie bezskuteczności czynności prawnych, które były podstawą przeniesienia
    własności nieruchomości.
    Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 19 stycznia 2024 r. (Znak: 0114-KDIP2-2.4010.554.2023.3.AS).
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z ustaleniem
    bezskuteczności opisanych czynności prawnych Wnioskodawca ma obowiązek
    skorygowania (zmniejszenia) przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie
    wystawiona faktura korygująca („na bieżąco”). Powyższa konkluzja dotyczy również
    kosztów podatkowych, które zostały przypisane przez Wnioskodawcę do podlegających
    korekcie przychodów uzyskanych ze zbycia nieruchomości.
    Ad 2.
    W art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazano, że
    przychodem są otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do
    majątku podatnika – względnie na jego rachunek – wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby

    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać.
    Jednocześnie wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Wyrok uznający Pierwotne
    Zbycie za bezskuteczne nie przywraca prawa własności Wnioskodawcy. Umowy zawarte
    przez Wnioskodawcę pozostają ważne, a jedynie stają się bezskuteczne i to tylko w
    stosunku do masy upadłości. Wnioskodawca nie jest więc właścicielem rzeczy, które zbył
    bezskutecznie.
    Tym samym, uznanie czynności za bezskuteczną – uzyskanie uprawnienia do sprzedaży
    nieruchomości nie powoduje powstania trwałego przysporzenia majątkowego dla
    Wnioskodawcy. Takie przysporzenie może pojawić się dopiero w związku z odpłatnym
    zbyciem nieruchomości.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy przychód podatkowy powstanie dla
    Wnioskodawcy nie w związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych czynności
    prawnych, lecz w związku z Planowanym Zbyciem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w
    tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej
    kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do
    majątku podatnika – względnie na jego rachunek – wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać.
    Na podstawie przywołanego art. 12 ust. 1 ww. ustawy można stwierdzić, że podatek
    dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe
    powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów.
    Jednocześnie stwierdzić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy
    podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy o CIT
    pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy,
    mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę pożytków – stanowiącą
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu – które nie
    mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    O przychodzie z działalności gospodarczej można zatem mówić już w momencie
    powstania uprawnienia podatnika do uzyskania przysporzenia, niezależnie od jego
    faktycznego otrzymania. Przychodami należnymi w rozumieniu powołanego przepisu są
    bowiem te przychody, które wynikają ze źródła przychodów i stanowią kwoty, których
    wydania może żądać podatnik. Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do
    których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które
    wynikają z konkretnego stosunku prawnego.
    Jednocześnie wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.
    Przepisy ustaw podatkowych nie definiują pojęcia przychód należny, w związku z tym
    wyjaśnienia powyższego pojęcia należy szukać na gruncie tej gałęzi prawa, która zajmuje
    się problematyką zobowiązań między podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą. Regulację prawną w tym zakresie zawierają przepisy prawa cywilnego,
    zgodnie z którymi świadczenie staje się wymagalne, a tym samym należne, w momencie,
    który przewiduje umowa zawarta pomiędzy stronami. Zatem zgodnie z zasadami wykładni
    systemowej, powyższa interpretacja pojęcia świadczenia należnego będzie miała
    zastosowanie na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób porawnych.
    Oznacza to, że przychodem należnym jest przychód, którego na podstawie umowy
    podatnik może żądać od swojego dłużnika.

    Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem
    wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to
    przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj.
    możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia. Stanowisko to potwierdzają także
    przedstawiciele doktryny, w ocenie których „przychodem podatkowym są wyłącznie tylko
    takie wartości, które definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej” (tak: P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, Komentarz do art. 12 updop, CIT. Komentarz, Lex, 2012).
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy o CIT
    przysporzenia, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby
    prawnej. Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w Rozdziale 2
    ustawy o CIT, mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę przysporzeń
    (jako katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu czy też zawężeniu), które
    nie mogą być zaliczone do przychodów − zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Należy zauważyć, że również art. 12 ust. 4 ustawy CIT, nie wymienia przychodów
    uzyskanych ze sprzedaży majątku upadłego jako przychodów niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Wśród źródeł przychodów wymienionych w art. 14 ust. 1 ustawy o CIT wskazano, że:
      Przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług
      jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez
      uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych
      rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości
      rynkowej.
    Jednocześnie ustawa o CIT w art. 6 wymienia podmioty, które z mocy tej ustawy zwolnione
    są od podatku dochodowego − wśród tych podmiotów brak jest osób prawnych
    postawionych w stan upadłości.
    Stosownie do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo
    upadłościowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 794 ze zm.):
      Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje postanowienie o
      ogłoszeniu upadłości, w którym określa, czy funkcję sędziego-komisarza oraz
      zastępcy sędziego-komisarza będzie pełnił sędzia czy referendarz sądowy, oraz
      wyznacza syndyka.
            1Na mocy art. 60 ww. ustawy:
      Po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową
      firmą z dodaniem oznaczenia „w upadłości”.
    W myśl art. 75 ust. 1 tej ustawy:
      Z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość
      korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim.
    Jak stanowi art. 160 ust. 1 cyt. ustawy:
      W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu
      własnym na rachunek upadłego.
    W świetle cytowanych przepisów Prawa upadłościowego, upadły z mocy prawa traci
    zarząd oraz możliwość korzystania i rozporządzania majątkiem należącym do niego,
    jednakże ta okoliczność nie pozbawia upadłego statusu podatnika, do którego to
    stosuje się prawa i obowiązki wynikające z przepisów obowiązujących ustaw
    podatkowych. We wszelkich postępowaniach, stroną w znaczeniu materialnym
    pozostaje upadły – to on jest podmiotem praw i obowiązków, natomiast syndykowi
    przysługuje legitymacja formalna do występowania w tych postępowaniach, jest on
    stroną w znaczeniu formalnym. W zakresie prawnopodatkowym działanie syndyka
    należy potraktować jako działanie przez pełnomocnika ze wszystkimi prawnymi tego

    stanu rzeczy konsekwencjami. W świetle powyższego, syndyk masy upadłości jest osobą
    odpowiedzialną w czasie trwania postępowania upadłościowego za realizację
    wszystkich obowiązków podatnika i płatnika przez upadłego.
    Z opisu sprawy wynika, że podstawowym przedmiotem Państwa działalności była
    produkcja maszyn i urządzeń odlewniczych, a także działalność produkcyjna na rzecz
    przemysłu stoczniowego.
    Jeszcze przed ogłoszeniem upadłości, co miało miejsce 30 września 2016 r. dokonaliście
    Państwo następujących czynności prawnych (dalej: Pierwotne Zbycie):
    1) w marcu 2014 r. przenieśliście Państwo prawa użytkowania wieczystego gruntu
      Skarbu Państwa oraz prawa własności posadowionych na wskazanym gruncie
      budynków niemieszkalnych i budowli, wraz z infrastrukturą techniczną,
      urządzeniami i wyposażeniem (dalej: Nieruchomość 1), w drodze wkładu
      niepieniężnego do innej spółki z o.o.,
    2) w kwietniu 2014 r. sprzedaliście Państwo udział w prawie własności zabudowanej
      nieruchomości składającej się z działki gruntu oraz niewydzielonych lokali
      znajdujących się w budynku mieszkalno-apartamentowym posadowionym na
      wskazanej nieruchomości (dalej: Nieruchomość 2).
    Od momentu zbycia opisane nieruchomości nie stanowiły już Państwa majątku, ani
    Państwo nie byliście w ich posiadaniu.
    Na skutek powództwa Syndyka masy upadłości Państwa, Sąd uznał wskazane wyżej
    czynności prawne (tj. Pierwotne Zbycie) dotyczące Nieruchomości 1 za bezskuteczne w
    stosunku do masy upadłości Państwa. Nie staliście się Państwo w wyniku wyroku sądu
    ponownie właścicielem wskazanych nieruchomości. Nabywcy opisanych nieruchomości
    nie zostali zobowiązani do ich wydania na rzecz Syndyka masy upadłości. Natomiast
    Państwu przysługuje uprawnienie do sprzedaży wspomnianych nieruchomości.
    W przypadku Nieruchomości 2 postępowanie o wydanie nieruchomości przed właściwym
    Sądem jest w toku.
    Obecnie Syndyk Państwa masy upadłości planuje odpłatne zbycie wskazanych wyżej
    nieruchomości (dalej: Planowane Zbycie).
    W przypadku Nieruchomości 1 Syndyk Państwa masy upadłości złożył pozew o uznanie
    czynności za bezskuteczną 26 lutego 2018 r., a w przypadku Nieruchomości 2 – 29
    listopada 2017 r.
    Podstawą prawną obydwu pozwów był art. 527 oraz art. 531 Kodeksu cywilnego, a także
    art. 131 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe – oba pozwy dotyczyły tzw.
    skargi pauliańskiej.
    Opisane transakcje (aport i sprzedaż) nastąpiły na rzecz podmiotów powiązanych, tzn. ta
    sama osoba posiadała udziały w kapitale Państwa oraz w kapitale spółki, do której
    wnoszony był aport, a także w kapitale spółki, która kupiła Nieruchomość 2.
    Postępowanie upadłościowe jeszcze się nie zakończyło.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia:
    1. Czy w związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych czynności prawnych
      Wnioskodawca ma obowiązek skorygowania (zmniejszenia) przychodu oraz kosztów
      jego uzyskania w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona faktura
      korygująca („na bieżąco”),
    2. Czy w związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych czynności prawnych powstanie
      dla Wnioskodawcy przychód podatkowy.

    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie
    z art. 127 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
      Bezskuteczne w stosunku do masy upadłości są czynności prawne dokonane przez
      upadłego w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości,
      którymi rozporządził on swoim majątkiem, jeżeli dokonane zostały nieodpłatnie albo
      odpłatnie, ale wartość świadczenia upadłego przewyższa w rażącym stopniu wartość
      świadczenia otrzymanego przez upadłego lub zastrzeżonego dla upadłego lub dla
      osoby trzeciej.
    Należy zauważyć, że bezskuteczność czynności prawnej jest instytucją, która ma chronić
    wierzyciela przed nieuczciwością dłużnika.
    Na gruncie prawa cywilnego bezskuteczność wyraża się między innymi w zastosowaniu
    tzw. skargi pauliańskiej (art. 527-534 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Polega ona na tym, że zawarta przez dłużnika umowa,
    która niesie za sobą uszczerbek dla wierzyciela i jest zawierana z osobą trzecią w
    porozumieniu, by uchronić dłużnika przed odpowiedzialnością − straci swoją skuteczność i
    w związku z tym wierzyciel uchroni się przed grożącym mu uszczerbkiem.
    Uzasadnieniem istnienia tych przepisów jest fakt, że dłużnicy mogą dokonywać takich
    przesunięć w majątku, aby zmniejszyć wartość późniejszej masy upadłości. Przesunięcia
    takie dokonywane przed ogłoszeniem o upadłości mogą być uznane za bezskuteczne.
    Jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna, wszystko, co ubyło z majątku upadłego lub co
    wskutek tej czynności nie weszło do jego majątku, winno być wydane masie upadłości, a
    gdy wydanie w naturze nie jest możliwe, winna jej być wydana równowartość w
    pieniądzach.
    Wyrok uznający sprzedaż za bezskuteczną nie przywraca prawa własności upadłemu.
    Umowa zawarta przez upadłego pozostaje ważna, a jedynie jest bezskuteczna i to tylko w
    stosunku do masy upadłości. Upadły nie jest więc właścicielem rzeczy, które zbył
    bezskutecznie.
    W złożonym wniosku wskazaliście Państwo, że podstawą prawną pozwów złożonych przez
    Syndyka był art. 527 oraz 531 Kodeksu cywilnego, a także art. 131 Prawa upadłościowego.
    W myśl art. 527 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli
      osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej
      czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością
      pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu
      należytej staranności mogła się dowiedzieć.
      § 2. Czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli
      wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w
      wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności.
      § 3. Jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli
      uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się,
      że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.
      § 4. Jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli
      korzyść majątkową uzyskał przedsiębiorca pozostający z dłużnikiem w stałych
      stosunkach gospodarczych, domniemywa się, że było mu wiadome, iż dłużnik działał ze
      świadomością pokrzywdzenia wierzycieli.
    Zgodnie z art. 531 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z
      pokrzywdzeniem wierzycieli następuje w drodze powództwa lub zarzutu przeciwko
      osobie trzeciej, która wskutek tej czynności uzyskała korzyść majątkową.
      § 2. W wypadku gdy osoba trzecia rozporządziła uzyskaną korzyścią, wierzyciel może
      wystąpić bezpośrednio przeciwko osobie, na której rzecz rozporządzenie nastąpiło,

      jeżeli osoba ta wiedziała o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika
      za bezskuteczną albo jeżeli rozporządzenie było nieodpłatne.
    Stosownie natomiast do treści art. 131 ustawy Prawo upadłościowe:
      W sprawach nieuregulowanych przepisami art. 127-130a do zaskarżenia czynności
      prawnych upadłego, dokonanych z pokrzywdzeniem wierzycieli, przepisy art. 132-134
      oraz przepisy Kodeksu cywilnego o ochronie wierzyciela w przypadku niewypłacalności
      dłużnika stosuje się odpowiednio.
    Zauważać należy, że zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
      Jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna z mocy prawa lub została uznana za
      bezskuteczną, to, co wskutek tej czynności ubyło z majątku upadłego lub do niego
      nie weszło, podlega przekazaniu do masy upadłości, a jeżeli przekazanie w naturze
      jest niemożliwe, do masy upadłości wpłaca się równowartość w pieniądzu. Za zgodą
      sędziego-komisarza druga strona czynności może zwolnić się z obowiązku
      przekazania do masy upadłości tego, co wskutek tej czynności z majątku upadłego
      ubyło, przez zapłatę różnicy między wartością rynkową świadczenia dłużnika z dnia
      zawarcia umowy, a wartością świadczenia otrzymanego przez dłużnika. Na
      postanowienie, o którym mowa w zdaniu poprzednim, przysługuje zażalenie.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy stwierdzić, że jak wynika z wniosku jesteście Państwo zainteresowani ustaleniem
    skutków podatkowych dalszych działań w przypadku, gdy na skutek powództwa Syndyka
    Państwa masy upadłości Sąd uznał/uzna Pierwotne Zbycie dotyczące Nieruchomości 1 i 2
    za bezskuteczne w stosunku do Państwa masy upadłości, lecz Państwo nie staliście się/nie
    staniecie się w wyniku wyroku Sądu ponownie właścicielem wskazanych nieruchomości
    (nabywcy opisanych nieruchomości nie zostaną zobowiązani do ich wydania na rzecz
    Syndyka masy upadłości) ale Syndykowi będzie przysługiwało uprawnienie do sprzedaży
    nieruchomości.
    Rozpatrując kwestię powstania przychodu w sytuacji ustalenia bezskuteczności opisanych
    czynności prawnych zauważyć należy, że w momencie uznania wskazanych we wniosku
    transakcji zbycia Nieruchomości za bezskuteczne Spółka nie uzyskała/nie uzyska własności
    przedmiotowych Nieruchomości, w związku z tym nie uzyskała/nie uzyska ona
    przysporzenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.
    Według Słownika Języka polskiego PWN (dostępnego na stronie: https://sjp.pwn.pl/),
    pojęcie „zwrócić” oznacza „oddać komuś jego własność”.
    Jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna z mocy prawa lub została uznana za
    bezskuteczną, to co wskutek tej czynności ubyło z majątku upadłego lub do niego nie
    weszło, podlega przekazaniu do masy upadłości.
    Tym samym, ustalenie bezskuteczności opisanych czynności prawnych, nie powoduje
    powstania przychodu na gruncie ustawy o CIT. Przychód podatkowy na podstawie art. 12
    ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o CIT powstanie dopiero w sytuacji sprzedaży
    Nieruchomości wchodzących w skład masy upadłości.
    W opisanej przez Państwa sprawie w marcu 2014 r. przenieśliście prawa użytkowania
    wieczystego gruntu Skarbu Państwa oraz prawa własności posadowionych na wskazanym
    gruncie budynków niemieszkalnych i budowli, wraz z infrastrukturą techniczną,
    urządzeniami i wyposażeniem (Nieruchomość 1), w drodze wkładu niepieniężnego do
    innej spółki z o.o., oraz w kwietniu 2014 r. sprzedaliście udział w prawie własności
    zabudowanej nieruchomości składającej się z działki gruntu oraz niewydzielonych lokali
    znajdujących się w budynku mieszkalno-apartamentowym posadowionym na wskazanej
    nieruchomości (Nieruchomość 2).
    Na gruncie ustawy podatkowej w celu rozpoznania przychodu podatkowego istotnym jest
    fakt dokonania zbycia nieruchomości i powstania definitywnego przysporzenia po stronie
    zbywcy. W wyniku aportu Nieruchomości 1 (w marcu 2014 r.) i sprzedaży Nieruchomości 2

    (w kwietniu 2014 r.) nastąpiło przeniesienie ich własności na nabywcę, co skutkowało
    powstaniem przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu.
    Natomiast samo ustalenie bezskuteczności opisanych czynności prawnych nie powoduje
    powstania przychodu na gruncie ustawy o CIT.
    W związku z powyższym nie powstanie dla Państwa przychód podatkowy z tytułu
    bezskuteczności opisanych czynności prawnych. Przychód ten powstanie dopiero w
    związku ze zbyciem Nieruchomości. Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania
    oznaczonego we wniosku Nr 3 jest prawidłowe.
    Natomiast w związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych czynności prawnych macie
    Państwo obowiązek skorygowania (zmniejszenia) przychodu oraz kosztów jego uzyskania,
    o ile oczywiście w związku z dokonaniem w 2014 r. wskazanych we wniosku czynności
    prawnych wykazaliście Państwo przychody i koszty podatkowe (a tym samym dochód
    podatkowy) i będziecie Państwo w stanie przychody te i koszty udokumentować.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT:
      Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
      oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie
      przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona
      faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający
      przyczyny korekty.
    W myśl art. 12 ust. 3k ustawy o CIT:
      Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3j, podatnik nie osiągnął
      przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest
      obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały
      zmniejszone przychody.
    W świetle art. 12 ust. 3l ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do:
      1) korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które
      uległo przedawnieniu;
      2) korekty cen transferowych, o której mowa w art. 11e.
    Równocześnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
      Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu
      terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu
      uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania
      upadłościowego (art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej).
      Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3 Ordynacji podatkowej nastąpiło
      przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, bieg terminu przedawnienia
      rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o
      zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego (art. 70 § 3a Ordynacji
      podatkowej).
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że do zbycia nieruchomości doszło w 2014 r. W
    późniejszym czasie doszło do ogłoszenia upadłości, co zgodnie z wyżej cytowanym art. 70
    § 3 Ordynacji podatkowej spowodowało przerwanie biegu przedawnienia. Wnioskodawca

    w uzupełnieniu wskazał, że postępowanie upadłościowe jeszcze się nie zakończyło.
    Oznacza to, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2014. Tym
    samym istnieje możliwość zastosowania art. 12 ust. 3j ustawy o CIT w niniejszej sprawie.
    W ustawie o CIT ustawodawca wskazał dwa przypadki, które różnicują moment ujęcia
    korekty dla celów podatkowych. Moment ujęcia faktury korygującej, zarówno po stronie
    przychodów, jak i kosztów podatkowych, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich
    dotyczy ta faktura, a mianowicie:
    - jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc
      korekta jest wynikiem błędu (czyli zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie
      podatku VAT), to wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do
      okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego
      (odpowiednio daty poniesienia kosztu), wynikającego z faktury pierwotnej,
    - natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie
      gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura
      korygująca została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń, a
      więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po
      wystawieniu faktury pierwotnej, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, czy
      zwrotu towaru − fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej
      wystawienia.
    Z regulacji zawartych w cytowanym powyżej art. 12 ust. 3j ustawy o CIT wynika, że korekta
    „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy
    lub inna oczywista omyłka.
    Przy czym, ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd
    rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich
    znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt
    został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to
    dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego
    dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i
    po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych
    nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu
    wartości przychodu na złote itp.).
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez
    „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe
    postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny
    oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie
    np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny
    nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na
    nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego.
    Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być
    „oczywista”.
    Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty,
    korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego
    przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie
    wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów).
    Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź
    kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta
    kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.
    Z powyższych przepisów wynika, że podatnicy dokonują korekty przychodów „na bieżąco”,
    tj. w okresie rozliczeniowym, w którym wystawią fakturę korygującą lub inny dokument

    potwierdzający przyczyny korekty. Korekta przychodów polega na zmniejszeniu lub
    zwiększeniu przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym.
    Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w sytuacji przedstawionej we wniosku
    przyczyną korekty nie jest błąd rachunkowy ani inna oczywista omyłka. Zdarzeniem
    powodującym korektę jest sądowe ustalenie bezskuteczności umowy aportu
    Nieruchomości 1 i sprzedaży Nieruchomości 2 i przywrócenie tych Nieruchomości do
    masy upadłości w celu zaspokojenia wierzycieli masy upadłościowej.
    Oznacza to, że skoro korekta przychodów nie jest spowodowana błędem rachunkowym
    lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie
    przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura
    korygująca (art. 12 ust. 3j ustawy o CIT).
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że powinniście Państwo dokonać korekty
    przychodów uzyskanych ze zbycia wskazanych we wniosku Nieruchomości na bieżąco.
    Tym samym Państwa stanowisko, że w związku z ustaleniem bezskuteczności opisanych
    czynności prawnych Wnioskodawca ma obowiązek skorygowania (zmniejszenia)
    przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie wystawiona faktura korygująca
    („na bieżąco”), należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Nadmienić należy, że w zakresie podatku od towarów i usług wydane zostanie odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.