Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.545.2025.3.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Skutki podatkowych zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczący skutków podatkowych zawarcia
    ugody z bankiem. Uzupełniła go Pani pismami z 12 i 16 października 2025 r. (daty wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Postanowieniem sądu została unieważniona Pani umowa o kredyt hipoteczny w obcej
    walucie, w związku z wystąpieniem klauzul abuzywnych. Bank proponuje ugodę i
    poinformował Panią, że od kwoty zwracanej w ramach ugody oraz od kwoty umorzenia
    nie wystawia PIT-11. Tym samym od zwracanej kwoty nie będzie Pani opłacała podatku
    dochodowego.

    (...)
    Wyrokiem z dnia (...) 2023 r. Sąd Okręgowy (...) w sprawie o sygn. akt (...) unieważnił
    umowę kredytowa, którą zawarła Pani z Bankiem X w dniu (...) 2008 r., tj. umowę kredytu
    hipotecznego X z oprocentowaniem zmiennym numer (...) spłacanego w ratach
    annuitetowych udzielonego w walucie wymienialnej.
    Bank wniósł od wyroku apelację, do dnia dzisiejszego sprawa nie została rozpatrzona
    przez Sąd Apelacyjny (...).
    Otrzymała Pani zabezpieczenie sądowe (Sąd Apelacyjny (...) sygn. akt (...) - poprzez
    wstrzymanie płatności rat kredytowych – postanowienie z dnia (...) 2025 r. (...).
    Wezwała Pani Bank do zapłaty nadpłaconej kwoty kredytu. Bank zaproponował ugodę.
    Ugoda ta nie została jeszcze zawarta.
    Kredyt zaciągnięto (...) 2008 r. na podstawie umowy kredytu hipotecznego X z
    oprocentowaniem zmiennym numer (...) spłacanego w ratach annuitetowych, udzielonego
    w walucie wymienialnej.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia w ugodzie przyjęto, iż kredyt udzielony na
    podstawie umowy kredytowej zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy, tj.
    od dnia (...) 2008 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w
    (...), z zachowaniem: (...) pozostałych parametrów kredytu wynikających z umowy, tj.
    okresu kredytowania - 25 lat licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w
    ratach annuitetowych, z uwzględnieniem (...) poniesionych opłat, prowizji i składek
    ubezpieczeniowych.
    Kwota kredytu wynosiła 38.250 CHF - (...). Wypłacona została w PLN, kredyt spłacany w
    PLN.
    Otrzymała Pani kredyt w wysokości 78.780,22 zł, zaś dokonała już na rzecz pozwanego
    Banku łącznie spłaty kwoty 135.466,53 zł. Tym samym dokonała już nadpłaty kwoty
    kredytu w wysokości około 56.686,31 zł.
    Bank, który udzielił Pani kredytu jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym i jest uprawniony do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.
    Z przesłanej przez Bank ugody nie wynikają na razie żadne kwoty, prawdopodobnie na
    kwotę umorzenia składać się będzie kwota kapitału i odsetek. Nie będzie odsetek karnych.
    Kredyt, o którym mowa we wniosku został przez Panią zaciągnięty na realizację własnych
    celów mieszkaniowych, tj. na sfinansowanie dokończenia budowy domu jednorodzinnego
    w B (...) Umowy, oraz na spłatę kredytu konsolidacyjnego udzielonego przez Y Bank na
    podstawie umowy (...), spłatę kredytu mieszkaniowego udzielonego przez X (...) w B na
    podstawie umowy (...) oraz spłatę komornika sądowego w B - (...) Umowy. Dodatkowo z
    kredytu pokryta miała być prowizja kredytu, składka ubezpieczeniowa, koszty opinii
    rzeczoznawcy, opłata za wpis hipoteki na rzecz Banku.
    Kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości w B (...).
    Nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż przedmiotowa
    inwestycja.
    Ponadto wskazuje Pani, że nie otrzymała jeszcze środków, a „zwracana kwota”, o której
    mowa we wniosku jest zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy
    kredytowej przekazano na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i
    mieści się w kwocie uprzednio spłaconej przez Panią oraz nie przekracza różnicy pomiędzy
    należnością wobec banku sprzed przewalutowania kredytu, a należnością wobec banku
    po przewalutowaniu kredytu.

    „Zwracana kwota” została podzielona na dwie części – część kwoty to zwrot środków,
    które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty rat kredytowo-odsetkowych, a które w
    wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursów waluty
    przyjętych w ugodzie, zostały uznane za nadpłatę kredytu, jak również pozostała część
    nadpłaty zostaje wypłacona przez Bank jako „kwota dodatkowa” zwracana przez Bank.
    Kwoty te razem stanowią kwotę nadpłaty kredytu z uwagi na wpłacone do banku przez
    Panią przez lata spłaty rat kredytowo-odsetkowych.
    Przy prawomocnym unieważnieniu kredytu po wydaniu przez Sąd Apelacyjny wyroku
    utrzymującego wyrok I Instancji w mocy, kwota ta jako kwota nienależna bankowi w
    związku z unieważnieniem umowy zostałaby Pani zwrócona. Z uwagi na długość
    postępowania sądowego przed Sądem Apelacyjnym i zakończenie sprawy, strony
    chciałyby zawrzeć ugodę. Na podstawie ugody cofnie Pani powództwo i zrzeknie się
    roszczenia a Bank nie będzie od Pani dochodził żadnych dodatkowych kwot z tytułu
    wypłaty kapitału na Pani rzecz i dokonania zwrotu nadpłaconej części kredytu.
    Pytanie Pani sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy w związku z zawarciem ugody
    kwota nadpłaconych środków zwrócona Pani przez Bank będzie stanowić przychód
    podlegający opodatkowaniu, czy też będzie traktowana jako zwrot świadczenia
    nienależnego, niepodlegający opodatkowaniu.
    Pani stanowisko w sprawie
    Raty kredytu były automatycznie pobierane przez bank z Pani wynagrodzenia za pracę, od
    którego już był pobierany podatek dochodowy, z którego rozliczała się Pani na koniec
    każdego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, przychodem są m.in. świadczenia uzyskane
    przez podatnika, jeżeli stanowią przysporzenie majątkowe.
    Artykuł 26 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o PIT – do przychodów nie zalicza się zwrotu świadczeń
    nienależnych (art. 410 § 2 k.c.) w zakresie, w jakim zostały zwrócone.
    W orzecznictwie i interpretacjach podatkowych (wyroki sądów administracyjnych,
    interpretacje KIS) już wielokrotnie oceniano zwroty środków z tytułu kredytów frankowych
    jako zwrot nienależnych świadczeń, nie stanowiących przychodu.
    Skoro zwrot ma charakter przywrócenia stanu sprzed zawarcia i wykonania umowy, i nie
    stanowi dla Pani nowej korzyści, logiczne jest, że nie powinien być opodatkowany
    podatkiem dochodowym. Jest to zwrot kwot, jakie wpłaciła Pani nienależnie do banku
    tytułem spłaty rat kredytowo-odsetkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
    · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
      podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
    · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu
      faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne,
      które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość
      skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od
      dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do
      dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych

    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Z treści wniosku wynika, że (...) 2008 r. zawarła Pani z Bankiem X umowę kredytu
    hipotecznego X spłacanego w ratach annuitetowych, udzielonego w walucie wymienialnej.
    Wyrokiem z (...) 2023 r. Sąd Okręgowy (...) w sprawie o sygn. akt (...) orzekł o nieważności
    umowy kredytowej, od którego Bank wniósł apelację, która do dnia dzisiejszego sprawa
    nie została rozpatrzona przez Sąd Apelacyjny (...). Bank zaproponował ugodę, w ramach
    której zobowiązał się do zapłaty na Pani rzecz określonej kwoty pieniężnej. „Zwracana
    kwota” została podzielona na dwie części – część kwoty to zwrot środków, które zostały
    wpłacone do banku tytułem spłaty rat kredytowo-odsetkowych, a które w wyniku
    ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursów waluty przyjętych w
    ugodzie, zostały uznane za nadpłatę kredytu. Pozostała część nadpłaty będzie wypłacona
    przez Bank jako „kwota dodatkowa”. Podkreśliła Pani, że kwoty te razem stanowią kwotę
    nadpłaty kredytu wpłaconą do banku w ramach spłat rat kredytowo-odsetkowych.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, stwierdzić
    należy, że jeśli faktycznie w ramach zawartej ugody otrzyma Pani od banku kwotę zwrotu
    nadpłaconych środków, która nie przekroczy różnicy pomiędzy dokonanymi przez Panią
    wpłatami na rzecz banku z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą kapitału
    wypłaconego Pani przez bank w ramach umowy kredytu (tj. kwota ta stanowić będzie – na
    co wskazuje treść wniosku – jedynie zwrot uiszczonej przez Panią nadpłaty ponad kwotę
    udzielonego kredytu), to jej otrzymanie nie spowoduje po Pani stronie przysporzenia
    majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie będą Pani przychodem w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie
    skutkowało po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pani, nie wywołuje skutków prawnych dla innych podmiotów. W szczególności,
    interpretacja indywidualna wydana na Pani wniosek nie może rozstrzygać kwestii
    dotyczącej obowiązku wystawiania przez bank PIT-11 lub PIT-8C.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie zagadnienie objęte wnioskiem w zakresie
    określonym opisem zdarzenia przyszłego, pytaniem i Pani stanowiskiem, tj. skutki
    podatkowe wypłaty na Pani rzecz przez Bank środków pieniężnych w związku z zawartą
    ugodą, przy założeniu, że kwota nadpłaconych środków zwrócona Pani przez Bank nie
    przekroczy różnicy pomiędzy dokonanymi przez Panią wpłatami na rzecz Banku z tytułu
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą kapitału wypłaconego Pani przez Bank w
    ramach umowy kredytu.
    Inne kwestie poruszane we wniosku, np. kwestia ewentualnego umorzenia przez Bank
    części Pani zadłużenia i możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku od kwoty
    umorzonych wierzytelności na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.), nie były przedmiotem oceny przez
    tutejszy organ.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Panią chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.