Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.691.2024.2.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-16
Teza: Uznanie sprzedaży nieruchomości gruntowych zabudowanych
na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego za
czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
gmina
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania sprzedaży nieruchomości gruntowych
    zabudowanych na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego za czynność
    niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 2 stycznia 2025 r. (wpływ 8 stycznia 2025 r.) oraz pismem z 9
    stycznia 2025 r. (wpływ 14 stycznia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina A posiada osobowość prawną i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT. Gmina realizuje m.in. zadania własne określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z
    dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, których celem nadrzędnym jest
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w zakresie ładu
    przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony zdrowia, środowiska i przyrody
    oraz gospodarki wodnej. Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, wykonuje
    określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Poza działalnością w zakresie zadań publicznych o znaczeniu lokalnym, Gmina A realizuje
    również czynności wpisujące się w definicję działalności gospodarczej, która wynika z
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Burmistrz A, jako organ reprezentujący Gminę, prowadzi na wniosek użytkownika
    wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym na jego rzecz,
    nieruchomości gruntowej na podstawie zapisów art. 198g Działu VI A Przepisów
    epizodycznych, dotyczących roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej
    użytkownika wieczystego ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r.
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.).
    Jak wynika z art. 37 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, nieruchomość jest zbywana w drodze
    bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika
    wieczystego. Na podstawie art. 198h ust. 2 i art. 198i ust. 1 i 2 ww. ustawy w odniesieniu
    do nieruchomości gruntowych stanowiących własność gminy cenę ustala się:
    1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
    iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania

    wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy
    sprzedaży.
    2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
    iloczyn.
    16 grudnia 1999 r. umową przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu i
    własności zabudowań, Gmina A przeniosła użytkowanie wieczyste na B spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością. W roku 2016 nastąpiła zmiana nazwy przedsiębiorcy na
    C sp. z o.o. i do dnia dzisiejszego pozostaje on użytkownikiem wieczystym wskazanych
    nieruchomości. Spółka C sp. z o.o., która jest wieczystym użytkownikiem, złożyła wniosek
    do Gminy A, w którym wystąpiła z żądaniem sprzedaży na jej rzecz nieruchomości
    gruntowej, położonej w obrębie geodezyjnym (...), gmina A, oznaczonej jako działki
                              2ewidencyjne: 1, 2, 3 i 4 o łącznej o pow. 21.531 m. Teren nieruchomości jest
    zagospodarowany, w części utwardzony i w pełni ogrodzony, znajduje się na nim również
    budynek usługowo-produkcyjny. Budynek i budowle stanowią odrębny od gruntu
    przedmiot własności.
    Biorąc pod uwagę, że obecny użytkownik wieczysty wystąpił z roszczeniem w zakreślonym
    terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów epizodycznych, oraz to, że
    nieruchomość jest zabudowana i grunt został oddany w użytkowanie wieczyste przed 31
    grudnia 1997 r., nie zachodzą przesłanki wyłączające roszczenie o sprzedaż, wymienione
    w art. 198g ust. 2 ww. ustawy.
    Wartość nieruchomości określona została na podstawie operatu szacunkowego
    sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego i jest wartością netto.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Decyzja z 12 grudnia 1990 r. Urzędu D - to decyzja komunalizacyjna, która potwierdzała
    nabycie z mocy prawa własności nieruchomości gruntowej przez gminę.
    Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu przez Gminę A na rzecz
    użytkownika wieczystego B sp. z o.o. nastąpiło aktem notarialnym 21 grudnia 1990 r.
    Umowa przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności zabudowań z 16
    grudnia 1999 r. byłą umową pomiędzy B” sp. z o.o. a przedsiębiorstwem C sp. z o.o.
    Wobec powyższego ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przez Gminę A na rzecz
    pierwszego użytkownika wieczystego B Sp. z o.o. nieruchomości gruntowej położonej w
    obrębie geodezyjnym (...) gmina A, oznaczonej jako działki ewidencyjne: 1, 2, 3 i 4 o łącznej
            2pow. 21. 531 m nastąpiło 21 grudnia 1990 r.

## Pytanie

Czy sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego ww. nieruchomości na podstawie wniosku
    użytkownika wieczystego z żądaniem sprzedaży, zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1145 ze zm.) jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle
    przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina uważa, że sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, gdyż doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego w momencie ustanowienia użytkowania, tj. w roku 1990.
    Użytkowanie wieczyste prawnie zostało uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny. Artykuł 234, art. 235 oraz art. 237 kształtujące uprawnienia użytkownika
    wieczystego na wzór uprawnień właściciela, wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel.
    Ponadto sprzedaż albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej

    wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego oraz wpisu w księdze wieczystej.
    Sprzedaż więc nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, należy
    traktować jako zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, niewpływającą na władztwo
    nią, które to użytkownik wieczysty uzyskał w dacie ustanowienia tego prawa. Zmiana taka
    nie powinna być traktowana jako ponowna dostawa towarów, ponieważ nie zostanie
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Na mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami - art. 32 ust. 1, nieruchomość gruntowa
    oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi
    wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Przywołując następnie art. 37 ust. 2 pkt 5
    ustawy przy takim zbyciu nieruchomości - tj. na rzecz użytkownika wieczystego, można
    zastosować tryb bezprzetargowy.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw zostały wprowadzone zmiany w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W
    ustawie dodano Dział VIa Przepisy epizodyczne, dotyczące roszczenia o sprzedaż
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego (art 198g do art. 198i
    ustawy o gospodarce nieruchomościami).
    Zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
    życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od podatku od czynności
    cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw, może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
    nieruchomości na jego rzecz.
    Biorąc pod uwagę, że obecny użytkownik wieczysty - firma C sp. z o.o., wystąpiła ze
    wspomnianym roszczeniem w określonym terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie
    przepisów epizodycznych, nieruchomość jest zabudowana i grunt został oddany w
    użytkowanie wieczyste przed 31 grudnia 1997 r., nie zachodzą przesłanki
    uniemożliwiające roszczenie o sprzedaż, wymienione w art. 198g ust. 2 ww. ustawy.
    Przepisy prawa, dotyczące oddania w użytkowanie wieczyste gruntu potwierdzają, że jest
    to czynność odpłatna. Ustawodawca przewidział w tym zakresie opłaty - pierwszą oraz
    opłaty roczne. Zaznaczyć należy jednak, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    obowiązująca w tym czasie ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. nie traktowała gruntu jako
    towaru, a ustanowienia prawa jego użytkowania - jako dostawy towarów. Dopiero wejście
    w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. zmieniło w tym zakresie definicję towaru oraz
    dostawy towaru.
    Ustanowienie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości powstało na
    podstawie wydanej przez Urząd D w dniu 12 grudnia 1990 r. decyzji, co wyklucza objęcie
    jej zakresem podatku od towarów i usług.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treść przywołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości
    gruntowej objętej zakresem wniosku ustanowiono w roku 1990, czyli przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem VAT, ale nastąpiło tu przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel. Użytkownik wieczysty miał prawo do
    dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem.
    Zatem, bezzasadne są w tej sytuacji przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, w świetle art. 7 ust. 1 pkt 1,
    6 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług, z których wynika, że opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlega przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego
    w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za

    odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste oraz zbycie tych praw jako
    odpłatnej dostawy towarów i odpłatnym świadczeniu usług na terytorium kraju.
    Sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    będzie więc w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowić będzie jedynie zmianę tytułu prawnego do tej
    nieruchomości i nie wpłynie na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał
    przed 1 maja 2004 r.
    Zgodnie z powyższym Burmistrz Miasta i Gminy A stoi na stanowisku, że sprzedaż prawa
    własności nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    dla którego prawo użytkowania wieczystego ustanowiono 12 grudnia 1990 r., nie będzie
    stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, iż
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,

      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
        wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
        gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
        gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych

        oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
        sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
      2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz.U. z
        2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
        toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
        użytkowanie wieczyste.
      4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego
        w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
        Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
        terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
        nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
        roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
        postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy

        organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
        określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu
        korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty
    roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Burmistrz A, jako organ reprezentujący Gminę, prowadzi na wniosek
    użytkownika wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym
    na jego rzecz, nieruchomości gruntowej na podstawie zapisów art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przez Państwa na rzecz użytkownika wieczystego B sp. z o.o. nastąpiło aktem notarialnym
    21 grudnia 1990 r. 16 grudnia 1999 r. zawarto umowę przeniesienia prawa użytkowania
    wieczystego gruntu i własności zabudowań pomiędzy B sp. z o.o. a przedsiębiorstwem C
    sp. z o.o. W roku 2016 nastąpiła zmiana nazwy przedsiębiorcy na C sp. z o.o. i do dnia
    dzisiejszego pozostaje ona użytkownikiem wieczystym wskazanych nieruchomości. Spółka
    C sp. z o.o., która jest wieczystym użytkownikiem, złożyła wniosek do Państwa, w którym
    wystąpiła z żądaniem sprzedaży na jej rzecz nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako
                                  2działki ewidencyjne: 1, 2, 3 i 4 o łącznej o pow. 21.531 m. Teren nieruchomości jest
    zagospodarowany, w części utwardzony i w pełni ogrodzony, znajduje się na nim również
    budynek usługowo-produkcyjny. Budynek i budowle stanowią odrębny od gruntu
    przedmiot własności.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego
    nieruchomości w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z tym,
    sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej, o której mowa we wniosku, na rzecz
    aktualnego użytkownika wieczystego, będzie w istocie przekształceniem prawa
    wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i będzie stanowiła jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo rzeczy”,
    które użytkownik już uzyskał.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie określonym w art. 198g
    ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania wieczystego gruntu, które
    zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności tej nieruchomości, nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, w związku z czym, nie

    będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.
    W opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości gruntowej (ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) w prawo własności
    nieruchomości, na wniosek użytkownika wieczystego, nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.