Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.623.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie nieposiadania przez
Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
na terytorium Polski oraz prawa do pomniejszenia podatku
należnego o podatek naliczony wynikający z faktur
wystawionych przez Operatora Logistycznego,
dokumentujących nabycie Usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
firma-siedziba firmy
odliczenia-prawo do odliczenia
podmiot-podmiot zagraniczny
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
2

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1-lit. a
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    - nieposiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium Polski,
    - prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur
      wystawionych przez Operatora Logistycznego, dokumentujących nabycie Usług.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 10 września 2025 r. (wpływ 11 września 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest holenderską spółką kapitałową należącą do grupy (...).
    Zasadniczym przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja (...), a także logistyka oraz
    wsparcie sprzedaży produktów (...) na rynku europejskim. Tym samym Spółka stanowi
    centralny europejski podmiot w ramach grupy (...), której przedmiotem działalności jest
    przede wszystkim sprzedaż (...).
    Zgodnie z planowanym schematem działania, Spółka będzie importować do Polski towary.
    Importowane do Polski towary Spółka będzie przechowywać w magazynie należącym do
    polskiej spółki logistycznej (dalej: „Operator Logistyczny”), na podstawie kontraktu
    logistycznego.
    Spółka będzie podmiotem dokonującym importu towarów do Polski, w ramach czego
    Spółka będzie wspierana przez Operatora Logistycznego.
    Przez cały czas przechowywania towarów w magazynie Operatora Logistycznego w Polsce
    będą one pozostawać własnością Wnioskodawcy.
    Operator Logistyczny, działający na zlecenie Spółki, realizować będzie obowiązki związane
    z odprawą importową towarów, ich transportem na terytorium Polski, magazynowaniem
    oraz pozostałą obsługą logistyczną.
    Magazynowane w Polsce towary Spółka będzie sprzedawać do podmiotów powiązanych,
    tj. funkcjonujących w grupie (...) spółek dystrybucyjnych odpowiadających za sprzedaż do
    klientów na rynku europejskim (dalej: „Dystrybutorzy”). Dystrybutorzy będą
    odpowiedzialni za sprzedaż towarów do nabywców z Polski oraz innych krajów
    europejskich (zarówno z Unii Europejskiej, jak i spoza Unii Europejskiej). Spółka może być

    obciążana przez przewoźników (firmy transportowe) kosztami dostaw do odbiorców
    końcowych. Poniesione koszty będą wtedy przenoszone na Dystrybutorów jako część
    składowa ceny towarów sprzedawanych do tych podmiotów.
    Dystrybutorzy będą mieli prawo do dokonania zwrotu towarów zakupionych od Spółki.
    Przedstawiciele Dystrybutorów będą kontaktować się bezpośrednio z Operatorem
    Logistycznym w celu poczynienia ustaleń dotyczących odbioru zwracanych towarów.
    Spółka nie będzie sprzedawać towarów bezpośrednio do odbiorców końcowych. Poza
    opisanymi przypadkami sprzedaży towarów do Dystrybutorów mogą jednak wystąpić
    przypadki, w których Wnioskodawca będzie przemieszczał, przy wsparciu zewnętrznych
    przewoźników, towary własne z Polski do innego kraju, bez przenoszenia prawa własności
    na inny podmiot.
    Na podstawie zawartego kontraktu logistycznego, Operator Logistyczny będzie
    zobowiązany do odbierania, magazynowania i nadawania towarów należących do Spółki.
    Operator Logistyczny nie będzie świadczyć na rzecz Spółki innych usług niż usługi
    bezpośrednio związane z logistyką. Operator Logistyczny nie będzie uprawniony do
    podejmowania innych działań w imieniu Spółki, w szczególności:
    · Operator Logistyczny nie będzie uprawniony do podejmowania decyzji biznesowych w
      imieniu Spółki;
    · Operator Logistyczny uprawniony będzie jedynie do niezbędnego kontaktu z
      nabywcami Spółki, podejmowanego w celu ustalenia czasu i sposobu odbioru
      towarów;
    · Operator Logistyczny nie będzie odpowiedzialny za transport lub organizację transportu
      (wszystkie decyzje dotyczące wyboru przewoźnika oraz warunków współpracy będą
      podejmowane przez Spółkę lub Dystrybutorów, gdzie Operator Logistyczny będzie
      kontaktować się z przewoźnikami wyłącznie w celu skoordynowania bieżącej
      współpracy).
    Towary Spółki nie będą przechowywane w ściśle określonym miejscu/obszarze magazynu
    Operatora Logistycznego. Na podstawie kontraktu logistycznego, Operator Logistyczny
    będzie zobowiązany jedynie do magazynowania towarów i obsługi logistycznej, bez
    przyznawania Spółce prawa do używania całości lub części wyraźnie oznaczonej
    nieruchomości (lub jej części). Tym samym żadna z konkretnie określonych części
    magazynu Operatora Logistycznego nie będzie przeznaczona do wyłącznego użytku Spółki.
    Przedstawiciele Spółki nie będą mieli swobodnego wstępu do magazynu Operatora
    Logistycznego. Innymi słowy Spółka nie będzie posiadała określonej, z góry wydzielonej
    części magazynu obsługiwanego przez Operatora Logistycznego, do której miałaby wstęp.
    Co więcej, możliwe będą wyłącznie krótkie wizyty przedstawicieli Wnioskodawcy m.in. w
    celu poczynienia ustaleń co do zasad współpracy. Ponadto, Spółka nie będzie miała
    bezpośredniej kontroli nad pracownikami Operatora Logistycznego oraz nad magazynem
    Operatora Logistycznego, w którym mają być przechowywane towary należące do
    Wnioskodawcy.
    Operator Logistyczny jest globalnym dostawcą rozwiązań logistycznych i zarządzania
    łańcuchem dostaw. Operator Logistyczny oferuje szeroki zakres usług, w tym transport
    lotniczy i morski, logistykę kontraktową, transport drogowy, magazynowanie oraz obsługę
    celną. Operator Logistyczny świadczy usługi również na rzecz podmiotów innych niż
    Spółka.
    Decyzje biznesowe dotyczące działalności Wnioskodawcy będą podejmowane w kraju jego
    siedziby. W efekcie decyzje takie nie będą podejmowane w Polsce.
    Pracownicy Spółki nie będą (czasowo lub na stałe) przebywać w Polsce (poza
    wspomnianymi wcześniej wizytami w celu np. odbycia spotkań biznesowych z
    Operatorem Logistycznym).

    Ponadto, Spółka nie najmuje oraz nie planuje najmować nieruchomości lub zasobów
    technicznych w Polsce.
    Spółka nie posiada też w Polsce spółek zależnych.
    Spółka nie będzie również posiadać kontroli nad działalnością pracowników ani nad
    zasobami technicznymi należącymi do Operatora Logistycznego. Operator Logistyczny nie
    będzie zaangażowany w organizację transportu na rzecz (...) .
    Doprecyzowanie opisu sprawy (w piśmie z 10 września 2025 r.)
    Operator Logistyczny będzie świadczył na rzecz Spółki usługi polegające na
    magazynowaniu należących do Spółki towarów oraz na bieżącej obsłudze logistycznej
    (dalej: „Usługi”). Świadczone przez Operatora Logistycznego Usługi będą więc polegać
    przede wszystkim na odbieraniu, magazynowaniu i nadawaniu towarów należących do
    Spółki. Niemniej, jak wskazano wcześniej, Spółka nie będzie miała swobodnego dostępu
    do magazynu Operatora Logistycznego oraz nie będzie posiadała wydzielonej dla siebie
    części w tym magazynie. Świadczone przez Operatora Logistycznego Usługi nie będą więc
    stanowić usług związanych z nieruchomościami.
    W ramach obsługi logistycznej Operator Logistyczny może również m.in. kontaktować się z
    Dystrybutorami w celu koordynacji odbiorów towarów, czy też poczynienia ustaleń
    dotyczących odbioru zwracanych towarów.
    Siedziba Spółki znajduje się w Holandii.
    Pytania (ostatecznie sformułowane pismem z 10 września 2025 r.)
    1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca będzie posiadał stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art.
      28b ust. 2 ustawy o VAT?
    2. Czy Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do pomniejszenia podatku należnego o
      podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Operatora Logistycznego,
      dokumentujących nabycie Usług?
    Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w piśmie z 10 września 2025 r.)
    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie posiadał on stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium, o którym mowa w art. 28b
    ust. 2 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT: „Miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n”.
    Natomiast zgodnie z zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT: „W przypadku gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    przepisach ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do ustawy o VAT, ani w przepisach
    Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej:
    „Dyrektywa VAT”). Definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wprowadziło
    Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiające środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE (dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”).

    Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce inne niż miejsce
    siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w
    Rozporządzeniu Wykonawczym znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”). W związku z tym, dla ustalenia
    zakresu pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” niezbędne jest
    odwołanie się do dorobku orzeczniczego TSUE, który wielokrotnie orzekał w tej kwestii. W
    szczególności należy wskazać na wyroki z dnia: 4 lipca 1985 r. w sprawie Gunter Berkholz
    przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt (C-168/84); 2 maja 1996 r. w sprawie
    Faaborg- Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg (C-231/94); 7 maja 1998 r. w
    sprawie Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgii (C-390/96); 17 lipca 1997 r. w sprawie
    ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen
    Amsterdam (C-190/95); 12 maja 2005 r. w sprawie RAL (Channel Islands) Ltd i in.
    przeciwko Commissioners of Customs Excise (C-452/03); 28 czerwca 2007 r. w sprawie
    Planzer Luxembourg przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern (C-73/06); 16 października
    2014 r. w sprawie Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku (C-
    605/12), czy z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie Titanium Ltd przeciwko Finanzamt
    Osterreich (C-931/19).
    Zgodnie ze wskazówkami TSUE zawartymi w wyroku z 4 Lipca 1985 r. w sprawie Gunter
    Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt (C-168/84), aby miejsce, w którym
    podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce
    prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki:
    · miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności, oraz
    · muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz techniczne konieczne do
      wykonywania działalności.
    Podobnie orzekł TSUE w wyroku z 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg
    przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, sygn. (C-73/06) uznając, iż: „zgodnie z utrwaloną
    linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga
    minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych,
    koniecznych dla świadczenia określonych usług. (...) Owa minimalna trwałość oznacza
    zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów
    ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób
    niezależny”.
    Z kolei w wyroku z 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de
    Belastingdienst Grotę Ondernemingen Amsterdam (C-190/95), TSUE stwierdził, iż
    przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu,
    ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby
    zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w
    zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia
    działalności w tym państwie.
    Podobnie orzekł TSUE w wyroku z 16 października 2014 r. w sprawie Welmory sp. z o.o.
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku (C-605/12), zgodnie z którym „(...)
    podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim,
    który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym

    państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie
    członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 44 dyrektywy
    VAT, w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do
    celów jego działalności gospodarczej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego”.
    Natomiast w wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie Dong Yang Electronics Sp. z o.o.
    przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (C-547/18) TSUE
    wskazał, że fakt, że spółka z państwa trzeciego posiada spółkę zależną w państwie
    członkowskim, nie oznacza, że ta spółka zależna jest stałym miejscem prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim.
    Dodatkowo, w wyroku z 3 czerwca 2021 r. w sprawie Titanium Ltd przeciwko Finanzamt
    Ósterreich (C-931/19) TSUE orzekł, że nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów
    ludzkich umożliwiających samodzielne działalnie w sposób oczywisty nie spełnia kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu regulacji
    unijnych. Wobec powyższego, wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie
    stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy właściciel
    tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z
    najmem.
    Uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu Wykonawczym, a także tezy
    prezentowane w przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE, stwierdzić należy, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, gdy kumulatywnie spełnione
    zostaną następujące warunki:
    · miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
      personalnego oraz technicznego, aby umożliwić odbiór nabywanych usług i
      wykorzystanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub świadczenia
      usług (prowadzenia działalności gospodarczej) z tego miejsca;
    · miejsce charakteryzuje się określonym poziomem stałości, czyli podatnik ma zamiar
      prowadzenia działalności w tym miejscu w dłuższym okresie;
    · działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do
      działalności głównej (miejsce charakteryzuje niezależność decyzyjna).
    Co istotne, powyższe kryteria muszą zostać spełnione łącznie. Jeżeli którekolwiek z nich
    nie zostanie spełnione, brak będzie podstaw do uznania, że dany podmiot posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności.
    Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych i
    sądów, gdzie przykładowo potwierdził je Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji z 7 sierpnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.244.2024.2.RST) stwierdzając,
    że „za »stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej« należy uznać każde miejsce
    inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione
    warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto
    zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością”.
    Przenosząc wszystko powyższe na grunt opisanego zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca
    stoi na stanowisku, iż Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Zauważyć należy, że działalność Spółki w Polsce nie będzie niezależna decyzyjnie od
    działalności Wnioskodawcy w Holandii. Decyzję w zakresie działalności Spółki, w tym w
    zakresie czynności wykonywanych w Polsce, nie będą podejmowane w Polsce. Co więcej,
    Operator Logistyczny (ani żaden inny podmiot działający w Polsce) nie będzie uprawniony

    do podejmowania decyzji w imieniu Spółki. Operator Logistyczny będzie kontaktować się z
    kontrahentami Spółki jedynie w celu skoordynowania odbiorów towarów. Operator
    Logistyczny nie będzie odpowiedzialny za organizację transportu towarów Spółki.
    Spółka nie będzie posiadać w Polsce zaplecza technicznego. Wnioskodawca nie będzie
    bowiem posiadał, wynajmował ani nie zamierza posiadać lub wynajmować żadnych
    nieruchomości ani zasobów technicznych w Polsce (z zastrzeżeniem tego, że Operator
    Logistyczny będzie magazynował towary Spółki). Wnioskodawca nie będzie również miał
    bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi Operatora Logistycznego ani żadnego
    innego polskiego podmiotu. W konsekwencji, działalność Spółki w Polsce nie będzie
    charakteryzować się strukturą w zakresie zaplecza technicznego, która umożliwiałaby
    odbiór usług i wykorzystanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub
    świadczenia usług (prowadzenia działalności gospodarczej) z tego właśnie miejsca.
    Wnioskodawca nie będzie również posiadał zasobów osobowych w Polsce. Pracownicy
    Spółki nie będą stale lub tymczasowo rezydować w Polsce. Spółka nie będzie również
    miała bezpośredniej kontroli nad zasobami personalnymi Operatora Logistycznego oraz
    innych polskich podmiotów.
    W konsekwencji, działalność Spółki w Polsce nie będzie charakteryzować się odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego, która umożliwiałaby odbiór nabywanych
    usług i wykorzystanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub
    świadczenia usług (prowadzenia działalności gospodarczej) z tego właśnie miejsca.
    Współpraca z Operatorem Logistycznym nie może zostać przy tym uznana za czynnik
    kreujący powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT
    w Polsce. Spółka nie sprawuje kontroli nad personelem Operatora Logistycznego, ani nad
    magazynem Operatora Logistycznego, w którym przechowywane będą towary
    Wnioskodawcy i z którego będą dokonywane dostawy. Organizacyjne decyzje dotyczące
    zasobów technicznych i personalnych wykorzystywanych do świadczenia usług na rzecz
    Spółki będą podejmowane przez Operatora Logistycznego. Operator Logistyczny jest
    globalnym, niezależnym od Spółki podmiotem, który świadczy usługi również na rzecz
    innych podmiotów.
    Powyższe jest konsekwentnie potwierdzane również w orzeczeniach polskich sądów
    administracyjnych oraz stanowiskach organów podatkowych wydawanych w zbliżonych
    stanach faktycznych, m.in.:
    · wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2024 r. (sygn. akt I FSK 1679
      /20), potwierdzający brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
      Polsce dla szwajcarskiego podatnika prowadzącego działalność handlową, który
      nabywał usługi magazynowania i logistyczne oraz pomocnicze usługi logistyczne w
      Polsce;
    · wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2024 r. (sygn. akt I FSK 1194
      /20), potwierdzający brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
      Polsce podatnika importującego towary z Japonii, a następnie sprzedającego je
      klientom zarówno w Polsce, jak i za granicą. W celu prowadzenia tej działalności
      podatnik nabywał usługi logistyczne i magazynowe w Polsce;
    · wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I FSK 506/20),
      potwierdzający brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
      podatnika z Luksemburga, który dokonał dostawy towarów do Polski i nabył usługi
      logistyczne w Polsce;
    · indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 grudnia 2024
      r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.144.2019.7.RST), wydana w tej samej sprawie co
      wymieniony wyżej wyrok o sygn. akt I FSK 1194/20;
    · indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 sierpnia 2024 r.
      (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.244.2024.2.RST) potwierdzająca brak stałego miejsca

      prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla podatnika, który wysyłał własne
      towary z Holandii do magazynu w Polsce. W związku z tą działalnością podatnik
      nabywał usługi magazynowania oraz usługi związane z organizacją transportu do
      klientów w Polsce;
    · indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 czerwca 2023
      r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.208.2023.2.MR) potwierdzająca brak stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce podatnika, który transportował
      własne towary z Niemiec do Polski. W ramach swojej działalności podatnik nabywał
      między innymi usługi zarządzania magazynem oraz usługi związane z organizacją
      transportu do poszczególnych klientów.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Spółka nie będzie
    posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
    mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, nie będzie mu przysługiwać prawo do pomniejszenia podatku
    należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Operatora
    Logistycznego dokumentujących nabycie Usług.
    Uzasadnienie stanowiska Spółki w zakresie pytania 2:
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Z kolei w świetle art. 15 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie więc z generalną zasadą, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest więc związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, a także brak zaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Jednocześnie Wnioskodawca zauważa, że w zakresie nabywanych Usług zastosowanie
    znajdzie reguła z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którą miejscem świadczenia usług
    w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Tym
    samym miejscem opodatkowania Usług będzie kraj siedziby usługobiorcy (Holandia), a
    faktura dokumentująca Usługi nie powinna zawierać kwoty VAT.
    Spółka zauważa przy tym, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania w
    szczególności art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, który określa miejsce opodatkowania jako
    miejsce stałego prowadzenia działalności. Spółka, zgodnie z odpowiedzią na Pytanie 1,

    takiego stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce nie będzie posiadać. W
    konsekwencji Usługi nie będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce na mocy ww.
    przepisu.
    Spółka wskazuje, że w zakresie Usług nie znajdzie zastosowania art. 28e, gdyż nie będą
    stanowić one usług związanych z nieruchomościami. Powyższe wynika wprost z treści art.
    31a Rozporządzenia Wykonawczego. Z jednej strony w art. 31a ust. 2 lit. h Rozporządzenia
    Wykonawczego jako szczególny przykład usługi związanej z nieruchomością wskazane
    zostało przechowywanie towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości
    przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę (Usługi nie stanowią takich
    świadczeń). Z drugiej strony, w świetle art. 31a ust. 3 lit. b Rozporządzenia Wykonawczego,
    za usługi związane z nieruchomościami nie uznaje się przechowywania towarów na
    terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do
    wyłącznego użytku przez usługobiorcę. Przepis ten znajduje bezpośrednie zastosowanie
    do przedstawionego zdarzenia przyszłego.
    W konsekwencji, mając na uwadze treść art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, Spółce nie
    będzie przysługiwać prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony
    wynikający z faktur wystawionych przez Operatora Logistycznego, dokumentujących
    nabycie Usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 2 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim – rozumie się
      przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w
      zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z
      31.01.2020, str. 7, z późn. zm.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 28e ustawy:

      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące –
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną
    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w
    art. 47 przewiduje, że:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
      rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
      hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w
      miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
      nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest
      miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) –
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011” – dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak
    również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
        zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z

      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne
      niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do
      tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez
      usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie
      nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do
      wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest holenderską spółką kapitałową należącą do grupy
    (...). Siedziba Spółki znajduje się w Holandii. Zasadniczym przedmiotem działalności Spółki
    jest dystrybucja (...), a także logistyka oraz wsparcie sprzedaży produktów (...) na rynku
    europejskim. Spółka będzie importować do Polski towary. Importowane do Polski towary
    Spółka będzie przechowywać w magazynie należącym do polskiej spółki logistycznej (dalej:
    „Operator Logistyczny”), na podstawie kontraktu logistycznego. Spółka będzie podmiotem
    dokonującym importu towarów do Polski, w ramach czego Spółka będzie wspierana przez
    Operatora Logistycznego. Przez cały czas przechowywania towarów w magazynie
    Operatora Logistycznego w Polsce będą one pozostawać własnością Spółki. Operator
    Logistyczny, działający na zlecenie Spółki, realizować będzie obowiązki związane z
    odprawą importową towarów, ich transportem na terytorium Polski, magazynowaniem
    oraz pozostałą obsługą logistyczną.
    Na podstawie zawartego kontraktu logistycznego, Operator Logistyczny będzie
    zobowiązany do odbierania, magazynowania i nadawania towarów należących do Spółki.
    Operator Logistyczny nie będzie świadczyć na rzecz Spółki innych usług niż usługi
    bezpośrednio związane z logistyką. Operator Logistyczny nie będzie uprawniony do
    podejmowania innych działań w imieniu Spółki, w szczególności:
    · Operator Logistyczny nie będzie uprawniony do podejmowania decyzji biznesowych w
      imieniu Spółki;
    · Operator Logistyczny uprawniony będzie jedynie do niezbędnego kontaktu z
      nabywcami Spółki, podejmowanego w celu ustalenia czasu i sposobu odbioru
      towarów;
    · Operator Logistyczny nie będzie odpowiedzialny za transport lub organizację transportu
      (wszystkie decyzje dotyczące wyboru przewoźnika oraz warunków współpracy będą
      podejmowane przez Spółkę lub Dystrybutorów, gdzie Operator Logistyczny będzie
      kontaktować się z przewoźnikami wyłącznie w celu skoordynowania bieżącej
      współpracy).
    Towary Spółki nie będą przechowywane w ściśle określonym miejscu/obszarze magazynu
    Operatora Logistycznego. Na podstawie kontraktu logistycznego, Operator Logistyczny

    będzie zobowiązany jedynie do magazynowania towarów i obsługi logistycznej, bez
    przyznawania Spółce prawa do używania całości lub części wyraźnie oznaczonej
    nieruchomości (lub jej części). Tym samym żadna z konkretnie określonych części
    magazynu Operatora Logistycznego nie będzie przeznaczona do wyłącznego użytku
    Spółki. Przedstawiciele Spółki nie będą mieli swobodnego wstępu do magazynu Operatora
    Logistycznego. Innymi słowy Spółka nie będzie posiadała określonej, z góry wydzielonej
    części magazynu obsługiwanego przez Operatora Logistycznego, do której miałaby wstęp.
    Możliwe będą wyłącznie krótkie wizyty przedstawicieli Spółki m.in. w celu poczynienia
    ustaleń co do zasad współpracy. Ponadto, Spółka nie będzie miała bezpośredniej kontroli
    nad pracownikami Operatora Logistycznego oraz nad magazynem Operatora
    Logistycznego, w którym mają być przechowywane towary należące do Spółki. Decyzje
    biznesowe dotyczące działalności Spółki będą podejmowane w kraju jego siedziby. W
    efekcie decyzje takie nie będą podejmowane w Polsce. Pracownicy Spółki nie będą
    (czasowo lub na stałe) przebywać w Polsce (poza wspomnianymi wcześniej wizytami w
    celu np. odbycia spotkań biznesowych z Operatorem Logistycznym). Ponadto, Spółka nie
    najmuje oraz nie planuje najmować nieruchomości lub zasobów technicznych w Polsce.
    Spółka nie posiada też w Polsce spółek zależnych. Spółka nie będzie również posiadać
    kontroli nad działalnością pracowników ani nad zasobami technicznymi należącymi do
    Operatora Logistycznego. Operator Logistyczny nie będzie zaangażowany w organizację
    transportu na rzecz (...). Świadczone przez Operatora Logistycznego Usługi nie będą więc
    stanowić usług związanych z nieruchomościami.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą wskazania, czy Spółka będzie
    posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o
    którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) – punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią

      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. – art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. – art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym
    zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można
    mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to
    trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że
    stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym
    stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w
    tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna
    określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność
    w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia
    działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury
    technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone

    czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać – na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności – porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym miejscu personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie,
    w którym znajduje się to miejsce. Bez znaczenia pozostaje natomiast – co należy
    podkreślić – czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też
    „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z
    zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności w innym kraju.
    Orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (sygn. akt I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio – stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.

    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy
    należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Jak wynika bowiem z treści wniosku Spółka ma siedzibę w Holandii. Operator Logistyczny
    nie będzie uprawniony do podejmowania decyzji biznesowych w imieniu Spółki. Operator
    Logistyczny uprawniony będzie jedynie do niezbędnego kontaktu z nabywcami Spółki,
    podejmowanego w celu ustalenia czasu i sposobu odbioru towarów. Towary Spółki nie
    będą przechowywane w ściśle określonym miejscu/obszarze magazynu Operatora
    Logistycznego. Na podstawie kontraktu logistycznego, Operator Logistyczny będzie
    zobowiązany jedynie do magazynowania towarów i obsługi logistycznej, bez przyznawania
    Spółce prawa do używania całości lub części wyraźnie oznaczonej nieruchomości (lub jej
    części). Tym samym żadna z konkretnie określonych części magazynu Operatora
    Logistycznego nie będzie przeznaczona do wyłącznego użytku Spółki. Przedstawiciele
    Spółki nie będą mieli swobodnego wstępu do magazynu Operatora Logistycznego. Spółka
    nie będzie posiadała określonej, z góry wydzielonej części magazynu obsługiwanego przez
    Operatora Logistycznego, do której miałaby wstęp. Ponadto, Spółka nie będzie miała
    bezpośredniej kontroli nad pracownikami Operatora Logistycznego oraz nad magazynem
    Operatora Logistycznego, w którym mają być przechowywane towary należące do Spółki.
    Decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki będą podejmowane w kraju jego
    siedziby. W efekcie decyzje takie nie będą podejmowane w Polsce. Pracownicy Spółki nie
    będą (czasowo lub na stałe) przebywać w Polsce (poza wizytami w celu np. odbycia
    spotkań biznesowych z Operatorem Logistycznym). Spółka nie najmuje oraz nie planuje
    najmować nieruchomości lub zasobów technicznych w Polsce. Spółka nie posiada też w
    Polsce spółek zależnych. Spółka nie będzie również posiadać kontroli nad działalnością
    pracowników ani nad zasobami technicznymi należącymi do Operatora Logistycznego.
    Operator Logistyczny nie będzie zaangażowany w organizację transportu na rzecz Spółki.
    Świadczone przez Operatora Logistycznego usługi nie będą stanowić usług związanych z
    nieruchomościami.
    Z powyższego wynika zatem, że planowana przez Spółkę działalność w Polsce nie będzie
    miała charakteru stałości. Spółka nie będzie posiadała w Polsce odpowiedniego zaplecza
    technicznego i personalnego, pozwalającego jej na prowadzenie stałej działalności
    gospodarczej. Spółka nie będzie posiadać takiej struktury w sposób stały lub niezależny.
    Żaden z pracowników Spółki (ani żadna osoba upoważniona do jego reprezentowania) nie
    będzie na stałe obecny w Polsce.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać zaplecza
    personalnego i technicznego na terytorium Polski, tym samym nie będzie spełniona
    podstawowa przesłanka do uznania, że Spółka na terytorium Polski będzie posiadała stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W tym konkretnym przypadku mimo, że
    Spółka zamierza korzystać z usług świadczonych przez Operatora Logistycznego, należy
    stwierdzić, że nie będą spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka
    będzie posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, stwierdzić należy, że w związku z działalnością przedstawioną w opisanym
    zdarzeniu przyszłym Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy Spółce będzie przysługiwać prawo do
    pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych
    przez Operatora Logistycznego, dokumentujących nabycie Usług.
    W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy :

      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Natomiast zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
      czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze
      – w części dotyczącej tych czynności.
    Z treści wniosku wynika, że Operator Logistyczny nie będzie odpowiedzialny za transport
    lub organizację transportu (wszystkie decyzje dotyczące wyboru przewoźnika oraz
    warunków współpracy będą podejmowane przez Spółkę lub Dystrybutorów, gdzie
    Operator Logistyczny będzie kontaktować się z przewoźnikami wyłącznie w celu
    skoordynowania bieżącej współpracy). Towary Spółki nie będą przechowywane w ściśle
    określonym miejscu/obszarze magazynu Operatora Logistycznego. Na podstawie
    kontraktu logistycznego, Operator Logistyczny będzie zobowiązany jedynie do
    magazynowania towarów i obsługi logistycznej, bez przyznawania Spółce prawa do
    używania całości lub części wyraźnie oznaczonej nieruchomości (lub jej części). Tym
    samym żadna z konkretnie określonych części magazynu Operatora Logistycznego nie
    będzie przeznaczona do wyłącznego użytku Spółki. Świadczone przez Operatora
    Logistycznego usługi nie będą stanowić usług związanych z nieruchomościami.
    Zatem usługi magazynowania i bieżącej obsługi logistycznej są usługami, do których
    będzie miał zastosowanie art. 28b ustawy (tj. są to usługi, do których nie stosuje się
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f

    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym wskazać należy,
    że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Holandii i jednocześnie, jak
    wskazałem w niniejszej interpretacji, nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce.
    Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy, w przypadku otrzymania przez Spółkę od
    Operatora Logistycznego faktur z wykazanym podatkiem, dokumentujących nabycie na
    terytorium Polski usług, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy, znajdzie
    zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy. Jak bowiem
    wskazano powyżej Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski. Zatem nabywane usługi będą opodatkowane na
    podstawie art. 28b ust. 1 ustawy w kraju, w którym Spółka będąca usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej, tj. w analizowanym przypadku na terytorium Holandii.
    Podsumowując, Spółce nie będzie przysługiwać prawo do pomniejszenia podatku
    należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Operatora
    Logistycznego, dokumentujących nabycie Usług.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego w podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.