Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-449/09-6/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-09-11
Teza: Czy cesja umowy pożyczki będzie powodowała konieczność zapłaty podatku dochodowego u źródła od naliczonych odsetek?
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności; dług-zwolnienie z długu; kredyt; odsetki; pożyczka; różnica-różnice kursowe; wierzytelność-przelew wierzytelności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowanej przez Pełnomocnika przedstawione we wniosku z dnia 15 czerwca 2009 r. (data wpływu 18.06.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku pobrania podatku u źródła – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 18 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 25 sierpnia 2009 r. (data wpływu 28.08.2009 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   kosztów uzyskania przychodów,
*   obowiązku pobrania podatku u źródła.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Na wstępie nadmienić należy, iż przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz własne stanowisko, zawiera treść wniosku z dnia 15 czerwca 2009 r., jak i uzupełnienia do niego z dnia 25 sierpnia 2009 r.

Spółka jest spółką celową, której jedynym w chwili obecnej przedmiotem działalności jest odbudowa budynku starego spichlerza z przeznaczeniem na cele hotelowe. Nie jest to środek trwały Spółki. Spółka nie będzie wykorzystywała budynku na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Po wybudowaniu i wyposażeniu (hotel ma zostać wybudowany w standardzie „pod klucz”), sprzeda go. Spółka zostanie zlikwidowana lub rozpocznie nową inwestycję.

W latach 2006 – 2008 Spółka zaciągnęła od nierezydentów z siedzibą na Cyprze, pożyczki na finansowanie inwestycji. Termin spłaty pożyczek przypada w 2010 r. Umowy nie przewidują kapitalizacji odsetek. Spłata odsetek ma nastąpić łącznie ze spłatą kapitału.

W maju 2008 r. Spółka zawarła przedwstępną umowę sprzedaży opisanej nieruchomości. Umowa przyrzeczona ma zostać zawarta w terminie 3 miesięcy od uzyskania przez Spółkę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jednak nie później niż w terminie do dnia 30 grudnia 2009 r. Wraz z nieruchomością sprzedane zostanie wyposażenie ruchome budynku.

Podmiot, któremu Spółka sprzedaje hotel, ma zamiar sfinansować zakup z zaciągniętych kredytów i pożyczek. Zamierza m.in. zaciągnąć pożyczkę u tych samych podmiotów co Spółka. Podmioty udzielające pożyczek Spółce dokonają przelewu wierzytelności tytułem tych umów pożyczek, na rzecz podmiotu, któremu Spółka sprzedaje hotel (Kupujący). Umowa cesji dotyczyłaby należności głównych oraz odsetek naliczonych do dnia podpisania umowy cesji. Kwota scedowanego długu zostanie potrącona (skompensowana) z należnością od Kupującego hotel, jako częściowa płatność.

W związku z powyższym zadano następujące pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

1.  Czy odsetki i różnice kursowe od pożyczek naliczone do momentu podpisania umowy cesji zwiększają koszty inwestycji w dacie sprzedaży hotelu?
2.  Czy cesja umowy pożyczki będzie powodowała konieczność zapłaty podatku dochodowego u źródła od naliczonych odsetek?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie drugie. Wniosek w pozostałym zakresie został rozpatrzony odrębnymi interpretacjami indywidualnymi, i tak:

*   w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, w części dot. pytania pierwszego - interpretacją indywidualną wydaną w dniu 11 września 2009 r. nr ILPB3/423-449/09-5/KS,
*   w zakresie podatku od towarów i usług - interpretacją indywidualną wydaną w dniu 09 września 2009 r. nr ILPP2/443-783/09-5/EN,
*   w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych - interpretacją indywidualną wydaną w dniu 11 września 2009 r. nr ILPB2/436-104/09-5MK.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2.

Zagadnienie podatku dochodowego z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, reguluje art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Art. 26 ust. 1 ustawy wskazuje, że podatek ten obowiązane są pobrać, jako płatnicy, podmioty, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22, w dniu dokonania wypłaty.

W opisanej sytuacji w dacie dokonania cesji nie dochodzi do wypłaty (ani do kapitalizacji) naliczonych odsetek. Udzielona pożyczka wraz z należnymi (naliczonymi) odsetkami (za okres korzystania ze środków pieniężnych zarówno przez Spółkę jak i Kupującego) zostanie spłacona zgodnie z pierwotną umową pożyczki, tj. w 2010 r. przez Kupującego i to on – w dacie dokonania płatności – zobowiązany będzie, jako płatnik do poboru podatku od całej kwoty odsetek.

Za słusznością takiego stanowiska przemawia również fakt, iż w dacie cesji u Pożyczkodawcy nie powstaje przychód z tytułu odsetek od udzielonej pożyczki. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nie otrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, w części dot. pytania nr 2, uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. ograniczony obowiązek podatkowy).

Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce zobowiązane są do opodatkowania jedynie tych dochodów, których źródło położone jest na terytorium Polski i nie są w Polsce opodatkowane z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski zarówno siedziby, jak i faktycznego zarządu podatnika.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know - how), ustala się w wysokości 20% tych przychodów.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 tej ustawy, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Stosownie do postanowień art. 22a przepisy art. 20 - 22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka w latach 2006 – 2008 zaciągnęła od nierezydentów z siedzibą na Cyprze pożyczki na finansowanie inwestycji. Inwestycja polega na odbudowaniu budynku starego spichlerza z przeznaczeniem go na cele hotelowe. Nie jest to środek trwały Wnioskodawcy, nie będzie też wykorzystywał go na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Po wybudowaniu i wyposażeniu (w standardzie „pod klucz”), Wnioskodawca sprzeda hotel Kupującemu. W maju 2008 r. Spółka zawarła przedwstępną umowę sprzedaży ww. nieruchomości. Umowa przyrzeczona ma zostać zawarta w terminie 3 miesięcy od uzyskania przez Spółkę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jednak nie później niż do dnia 30 grudnia 2009 r. Ponadto, podmioty będące wierzycielami Wnioskodawcy, zamierzają dokonać przelewu wierzytelności z tytułu ww. umów pożyczek na rzecz podmiotu trzeciego (Kupującego), któremu Spółka sprzedaje hotel. Umowa cesji dotyczyć ma należności głównych oraz odsetek naliczonych do dnia podpisania umowy cesji.

W tym miejscu należy wskazać, iż instytucja prawna zmiany wierzyciela określona została w art. 509 – 518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Zgodnie z art. 509 § 1 ww. ustawy, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Ponadto, § 2 cytowanego artykułu stanowi, iż wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Art. 510 § 1 ww. ustawy stanowi, iż umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Przenoszenie wierzytelności polega na przeniesieniu uprawnień wierzycielskich służących danemu podmiotowi (zbywcy wierzytelności) na inny podmiot (nabywcę wierzytelności), który w efekcie staje się nowym wierzycielem dotychczasowego dłużnika. Cesja (przelew) wierzytelności jest dokonywana w wykonaniu zobowiązania do przeniesienia wierzytelności wynikającego z określonego stosunku prawnego, który stanowi podstawę cesji, a ważność cesji zależy od ważności tego zobowiązania. Powyższe oznacza, iż wierzyciel może przenieść wierzytelność na osobę trzecią, co w konsekwencji oznacza zmianę wierzyciela.

W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji) wierzytelności wygasa u dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem) a dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą wierzytelności, jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne.

Powyższe oznacza, iż wierzyciele (nierezydenci z siedzibą na Cyprze) dokonają przelewu swoich wierzytelności przysługujących im od Wnioskodawcy (dłużnika) z tytułu udzielonych mu pożyczek, osobie trzeciej (Kupujący), która do tej pory nie uczestniczyła w stosunku prawnym wierzyciel - dłużnik.

Następnie kwota scedowanych na Kupującego wierzytelności ma zostać potrącona (skompensowana) z Jego zobowiązaniem wobec Spółki z tytułu nabycia przez Kupującego przedmiotowej inwestycji.

Ponadto Spółka wskazała, iż umowa cesji wierzytelności z tytułu przedmiotowych pożyczek zostanie zawarta na podstawie umowy zobowiązującej. Oznacza to, iż w wyniku dokonanej cesji wierzytelności na Kupującego, a następnie kompensaty tych wierzytelności z Jego zobowiązaniem z tytułu zakupu inwestycji, Kupujący zostanie „zwolniony” z zapłaty ceny sprzedaży, ale jednocześnie zostanie zobowiązany do spłaty zaciągniętych przez Spółkę pożyczek wraz z odsetkami.

W przedmiocie sprawy, celem przedmiotowej umowy cesji jest zwolnienie Spółki z zobowiązań wobec pożyczkodawcy, poprzez przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z podpisanych umów pożyczek na Kupującego hotel. Udzielona pożyczka wraz z odsetkami zostanie spłacona przez Kupującego zgodnie z pierwotną umową pożyczki, tj. w 2010 r.

W związku z powyższym, beneficjentami przedmiotowych odsetek będą nierezydenci z siedzibą na Cyprze, a podmiotem je wypłacającym - Kupujący. Zatem Spółki nie można uznać za płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego w rozumieniu art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wobec powyższego, cesja umów pożyczek po stronie Spółki nie spowoduje obowiązku pobrania podatku u źródła z tytułu naliczonych do momentu jej dokonania odsetek.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.