Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.627.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz brak obowiązku wystawiania
faktur przy pomocy KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur przy pomocy KSeF.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – 13 listopada 2025 r. (wpływ 17
    listopada 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Limited (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką utworzoną zgodnie z prawem
    australijskim, z siedzibą w Australii. Wnioskodawca jest częścią międzynarodowej grupy
    (...) (dalej: „Grupa”), (...) producenta (...), a także czynnym podatnikiem VAT
    zarejestrowanym w Polsce, w tym również dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Wszystkie istotne decyzje zarządcze oraz biznesowe Spółki są podejmowane przez zarząd
    Spółki w jej siedzibie na terytorium Australii.
    Główną działalnością Spółki jest dystrybucja i dostarczanie towarów marki (...). Transakcje
    Spółki podlegające polskiemu VAT obejmują krajowe nabycia towarów oraz eksport
    towarów (dalej: „Transakcje”).
    W praktyce działalność Spółki w Polsce polega na tym, że Spółka nabywa towary od innego
    podmiotu z Grupy z siedzibą w Polsce (dalej: „Kontrahent”) i odsprzedaje je dalej do
    klienta końcowego (dalej: „Nabywca”). Nabycie a następnie odsprzedaż towarów przez
    Spółkę realizowana jest w ramach dostawy łańcuchowej, co oznacza, że towary są
    przemieszczane bezpośrednio z magazynu Kontrahenta do Nabywcy, bez fizycznego
    przechowywania ich przez Spółkę oraz bez konieczności angażowania jakiejkolwiek
    infrastruktury magazynowej należącej do Spółki na terytorium Polski. Przemieszczenie
    towarów dokumentowane jest każdorazowo listem przewozowym (CMR) lub innymi
    dokumentami transportowymi, w których jako miejsce załadunku wskazany jest magazyn
    Kontrahenta w Polsce. Spółka rozpoznaje na pierwszej transakcji nabycie krajowe w
    Polsce, a na drugiej transakcji eksport towarów z Polski.
    Rejestracja Spółki na VAT w Polsce obecnie wynika wyłącznie z realizowania opisanej
    powyżej dostawy łańcuchowej skutkującej z jednej strony nabyciem krajowym, a z drugiej
    eksportem towarów.
    Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) ani
    urządzeń (np. własnej linii produkcyjnej) w Polsce ani nie korzysta z nich na podstawie
    innego tytułu prawnego (np. najem, dzierżawa).
    Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę, umowy
    zlecenia, umowy o dzieło lub innych typów umów o podobnym charakterze, ani nie
    deleguje oraz nie planuje delegować w przyszłości swoich pracowników do Polski. Spółka
    nie posiada również żadnego przedstawiciela pracującego w Polsce, który nadzorowałby
    lub zarządzał usługami bądź operacjami.
    Uzupełnienie wniosku
      1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa
        Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
        szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Spółka prowadzi

        działalność w Australii np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do
        posiadania biura, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka
        posiada w kraju siedziby itp.);
    Siedziba główna Spółki mieści się w (...) w Australii. Głównym przedmiotem działalności
    Spółki jest import, produkcja, dystrybucja, sprzedaż, a także działania marketingowe
    związane z artykułami spożywczymi i napojami, takimi jak (...) - na terenie całej Australii.
    Spółka posiada w pełni rozwinięte zaplecze operacyjne, a także zaplecze personalne i
    techniczne umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w Australii.
      2. czy Spółka, oprócz realizowanych Transakcji, nabywa na terytorium Polski jakieś
        usługi lub towar, jeśli tak należy precyzyjnie wskazać:
        a. jakie są to usługi oraz na czym polegają oraz jakie to są towary;
        b. w przypadku nabywania usług należało wskazać czy Spółka posiada
          bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi oraz technicznymi
          /rzeczowymi usługodawców wykorzystywanymi do świadczenia usług na
          Państwa rzecz, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w
          jaki sposób jest realizowana;
    Spółka nie nabywa usług na terytorium Polski. W zakresie nabycia towarów, Spółka
    nabywa wyłącznie towary opisane w opisie zdarzenia przyszłego.
    Pytanie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    Czy w świetle opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, prawidłowe jest stanowisko
    Spółki, zgodnie z którym w związku z zakresem działalności gospodarczej realizowanej na
    terytorium Polski, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej:
    „ustawa o VAT”), a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”) od 1 lutego
    2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w związku z zakresem
    działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski, Spółka nie będzie posiadała
    na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF od 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1
    ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Uwagi ogólne
    Stosownie do treści art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT.
    Stosownie natomiast do art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zasadniczo zatem miejsce świadczenia usług, poza przypadkami usług enumeratywnie
    wymienionych w ustawie o VAT, determinuje miejsce, w którym usługobiorca posiada
    siedzibę.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada siedziby działalności
    gospodarczej na terytorium kraju, zatem dla ustalenia miejsca świadczenia usług

    nabywanych przez Spółkę, konieczne jest w pierwszej kolejności zweryfikowanie, czy
    będzie posiadała na terytorium Polskie stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarówno przepisy ustawy o VAT, jak i przepisy
    wykonawcze do tej ustawy, nie definiują pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. Pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 11 Rozporządzenia
    wykonawczego do Dyrektywy VAT.
    Zgodnie z tym przepisem, na potrzeby określania miejsca świadczenia usług nabywanych,
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Co więcej, jak stanowi art. 11 ust. 3 Rozporządzenia: fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, na podstawie art. 53 ust. 1
    Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie
    wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
    towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Wskazówek co do identyfikacji stałego miejsca prowadzenia działalności dostarcza
    ponadto orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), w
    szczególności:
        wyrok z dnia 4 lipca 1984 w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), w którym TSUE
        wskazał, że aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą
        można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą
        być łącznie spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować
        pewną minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby
        ludzkie oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności;
        wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari), w
        którym Trybunał podkreślił, że „zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie
        podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości,
        poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla
        świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem
        wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów
        ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób
        niezależny”;
        wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV), gdzie Trybunał
        stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć
        możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem
        TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć
        możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze
        zarządczym;

        wyrok z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd.) Trybunał
        potwierdził dotychczas stosowaną wykładnię i podkreślił, iż stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na
        podstawie wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci
        wynajmowanej nieruchomości) w sytuacji gdy brakuje jej towarzyszących zasobów
        personalnych umożliwiających prowadzenie działalności;
        wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini)
        Trybunał stwierdził również, iż „artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
        listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
        zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11
        rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
        ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować
        w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie
        członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie
        umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne za pomocą których świadczy
        ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
        reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    określoną w art. 11 Rozporządzenia oraz uwzględniając przytoczone powyżej orzecznictwo
    TSUE, należy wskazać, że przesłanki, których łączne zaistnienie powoduje, że można
    mówić o powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu
    do danego podatnika obejmują:
        obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
        koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub
        zapewnionej przez podmiot zewnętrzny), prowadzenie działalności w sposób
        niezależny w stosunku do działalności głównej (niezależność decyzyjna),
        określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako
        zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób
        permanentny.
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Spółki, nie będzie ona posiadała w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT. Przedstawione elementy
    stanu faktycznego nie spełniają bowiem niezbędnych przesłanek warunkujących istnienie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności z uwagi na:
    I. brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego oraz
    II. brak niezależności decyzyjnej.
    Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości
    zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    danego kraju.
      1. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego

    Przesłanką niezbędną do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednim zapleczem technicznym,
    którego rozmiar i charakter pozwala na wykonywanie działalności gospodarczej Spółki na
    terytorium kraju.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada na terytorium Polski
    rozbudowanego zaplecza technicznego, które byłoby wykorzystywane do prowadzenia
    działalności gospodarczej. Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości
    (np. biura, magazynu) ani urządzeń (np. własnej linii produkcyjnej) w Polsce ani nie
    korzysta z nich na podstawie innego tytułu prawnego (np. najem, dzierżawa).
    Z uwagi na całkowity brak zaplecza technicznego w Polsce, Spółka nie posiada możliwości
    prowadzenia w sposób niezależny swojej podstawowej działalności gospodarczej na
    terytorium kraju. Brak jakiejkolwiek infrastruktury technicznej uniemożliwia samodzielne
    funkcjonowanie Spółki w Polsce.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, nie sposób uznać, iż Spółka posiada wystarczające
    zasoby ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej Spółki w Polsce. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, żadne własne
    zasoby personalne Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na stałe) w celu
    prowadzenia działalności gospodarczej z terytorium Polski.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, nie można uznać, że Spółka będzie
    posiadała odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    konieczną dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
      2. Brak niezależności decyzyjnej
    W ocenie Spółki, wobec przedstawionego stanu faktycznego, nie zostanie również
    spełniona przesłanka niezależności działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w
    Polsce.
    Jak zostało to wskazane powyżej, na terytorium Polski Spółka nie będzie delegowała ani
    zatrudniała żadnych osób oraz nie będzie posiadała żadnych organów, które byłyby
    uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, tj.
    zawierania umów, przyjmowania zleceń, zobowiązywania się do dokonywania
    jakichkolwiek czynności. Do podejmowania takich działań w imieniu Spółki nie będą
    również uprawnieni pracownicy podmiotów powiązanych z Grupy.
    W rezultacie wszystkie decyzje strategiczne związane z procesem sprzedaży dokonywane
    będą przez zarząd Spółki w Australii.
    W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym nie zostanie również spełniona
    przesłanka prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności
    Spółki w Australii.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, w związku z zakresem działalności
    gospodarczej realizowanej na terytorium Polski, Spółka nie będzie posiadać na terytorium
    Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów
    ustawy o VAT.
    Stosownie do brzmienia art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który zacznie obowiązywać od 1
    lutego 2026 r., podatnicy są zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF. Zgodnie z ustępem 2 pkt 1 wspomnianego powyżej przepisu, przewiduje się
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z powyższym, oraz przedstawionym uzasadnieniem we wniosku, z uwagi na brak
    posiadania przez Wnioskodawcę siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb podatku VAT w Polsce, od 1 lutego
    2026 r. Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej (...).
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. Limited jest częścią międzynarodowej Grupy (...), (...)
    producenta (...), a także czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce. Główną
    działalnością Spółki jest dystrybucja i dostarczanie towarów marki (...). Transakcje Spółki
    podlegające polskiemu VAT obejmują krajowe nabycia towarów oraz eksport towarów. W
    praktyce działalność Spółki w Polsce polega na tym, że Spółka nabywa towary od innego
    podmiotu z Grupy z siedzibą w Polsce („Kontrahent”) i odsprzedaje je dalej do klienta
    końcowego („Nabywca”). Nabycie a następnie odsprzedaż towarów przez Spółkę
    realizowana jest w ramach dostawy łańcuchowej, co oznacza, że towary są
    przemieszczane bezpośrednio z magazynu Kontrahenta do Nabywcy, bez fizycznego

    przechowywania ich przez Spółkę oraz bez konieczności angażowania jakiejkolwiek
    infrastruktury magazynowej należącej do Spółki na terytorium Polski. Tym samym Spółka
    nie nabywa żadnych usług na terytorium Polski.
    Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał
    w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie
    zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy
    okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające

    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
    I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE
    stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna
    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione
    Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.
    Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając
    kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej
    w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki

    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju
    odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną
    działalnością Spółki jest dystrybucja i dostarczanie towarów marki (...). Działalność Spółki
    w Polsce polega na tym, że Spółka nabywa towary od innego podmiotu z Grupy z siedzibą
    w Polsce („Kontrahent”) i odsprzedaje je dalej do klienta końcowego („Nabywca”). Nabycie
    a następnie odsprzedaż towarów przez Spółkę realizowana jest w ramach dostawy
    łańcuchowej, co oznacza, że towary są przemieszczane bezpośrednio z magazynu
    Kontrahenta do Nabywcy, bez fizycznego przechowywania ich przez Spółkę oraz bez
    konieczności angażowania jakiejkolwiek infrastruktury magazynowej należącej do Spółki
    na terytorium Polski.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy
    wynika, że Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura,
    magazynu) ani urządzeń (np. własnej linii produkcyjnej) w Polsce ani nie korzysta z nich na
    podstawie innego tytułu prawnego (np. najem, dzierżawa). Ponadto Spółka nie zatrudnia
    w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub

    innych typów umów o podobnym charakterze, ani nie deleguje oraz nie planuje
    delegować w przyszłości swoich pracowników do Polski. Spółka nie posiada również
    żadnego przedstawiciela pracującego w Polsce, który nadzorowałby lub zarządzał
    usługami bądź operacjami. Zatem, Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych
    własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika
    jednak, że Spółka nie nabywa żadnych usług na terytorium Polski, zatem nie ma również
    możliwości korzystania z zasobów personalnych i technicznych jakiegokolwiek
    usługodawcy.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów
    technicznych i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników.
    Dodatkowo wszystkie istotne decyzje zarządcze oraz biznesowe Spółki są
    podejmowane przez zarząd Spółki w jej siedzibie na terytorium Australii. Zatem, skoro
    Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz
    technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie
    spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. Limited nie będzie
    posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że
    zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
      procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.

      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w
    brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie posiadała na terytorium
    Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie
    będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy
    uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.