Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-235/13-2/JK2
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-06-12
Teza: Czy od czasu wyjazdu z Polski do UK w czerwcu 2004 roku do chwili obecnej i w kolejnych latach po roku 2014 kiedy Wnioskodawca zamierza przeprowadzić z UK do Andory, Wnioskodawca będzie podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; Wielka Brytania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 03.04.2013 r. (data wpływu 08.04.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 08.04.2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest polskim obywatelem. Ma 31 lat i jest kawalerem. Wnioskodawca w czerwcu 2004 roku po skończeniu studiów wyjechał do Wielkiej Brytanii (UK) w celu podjęcia pracy na czas bliżej nieokreślony. Do roku 2004 Wnioskodawca nigdy nie pracował w Polsce, nigdy nie rozliczał się z polskim Urzędem Skarbowym. Wnioskodawca nie posiada nawet numeru NIP. Od czasu wyjazdu do Wielkiej Brytanii w Polsce Wnioskodawca przebywa sporadycznie nie więcej niż 2-3 tygodnie w roku. W Polsce nie posiada żadnych wpływów z tytułu pracy jak i inwestycji (poza odsetkami z lokat bankowych). W Polsce z najbliższej rodziny Wnioskodawca ma mamę i brata, zaś w UK mieszka ze swoim drugim bratem. W UK uczęszcza także na zajęcia sportowe. Podczas pobytu w UK Wnioskodawca miał wiele prac, niektóre tymczasowe, niektóre stałe. W UK od początku przyjazdu wynajmuje mieszkanie (Wnioskodawca zaznaczył, że w czasie rezydencji w UK zmieniał wynajmowane mieszkania parokrotnie). Wnioskodawca tutaj żyje, płaci rachunki związane z wynajęciem mieszkania, posiada w UK konta bankowe, z których korzysta na codzienne wydatki i także, na które wpływa wypłata z pracy w UK. W UK Wnioskodawca także posiada samochód zakupiony w UK, także płaci podatki i tutaj jest rezydentem podatkowym od chwili przyjazdu w 2004 roku.

W roku 2007 oprócz pracy kierowcy w UK, Wnioskodawca zaczął także inwestować na rynku walutowym Forex. Inwestuje obracając swoimi oszczędnościami na kontach brokerskich przez internet z domu. Konta brokerskie Wnioskodawcy jak i kapitał giełdowy i zyski w nich zdeponowane nie znajdują się na terytorium Polski. Inwestowanie przyniosło na tyle dobre zyski ze w 2009 r. Wnioskodawca zrezygnował z pracy kierowcy i od 2009 roku jak i obecnie jedynym źródłem utrzymania w UK są oszczędności i zyski z giełdy. W UK Wnioskodawca także płaci podatki od tych zysków giełdowych. W roku 2006 Wnioskodawca zakupił w Polsce działkę rolną 25 arów jako inwestycje, którą posiada do chwili obecnej. Działka jest niezabudowana. Także w Polsce Wnioskodawca posiada 3 konta bankowe - lokaty na których trzyma nieznaczną część swoich oszczędności. Konta służą wyłącznie do generowania zysku z lokat. Wnioskodawca posiada także konta bankowe i lokaty w UK gdzie posiada większość swojego kapitału. W UK także zakupił nieruchomość - magazyn przechowalnie, który służy jako inwestycja. W roku 2014 Wnioskodawca planuje wyjazd z UK i przeprowadzenie się do kraju Andora, a co za tym idzie zmianę miejsca zamieszkania z UK na Andorę na czas bliżej nieokreślony. W Andorze Wnioskodawca starać się będzie o certyfikat rezydencji, który jest możliwy do otrzymania po spełnieniu odpowiednich wymagań. W Andorze Wnioskodawca planuje wynajem mieszkania na początku rezydencji i potem być może zakup własnej nieruchomości. Wnioskodawca w Andorze nie będzie zatrudniony, lecz będzie kontynuować swoje działania inwestycyjne na giełdzie Forex przez internet. W Andorze także będzie posiadał konta bankowe, na których będzie trzymał fundusze zapewniające codzienne życie (zapłatę rachunków, ubezpieczenia za samochód, inne wydatki codziennego życia) jak i oszczędności. W Andorze Wnioskodawca też planuje zakup samochodu jak i tutaj wykupić prywatne ubezpieczenie zdrowotne jak i uczęszczać na zajęcia sportowe i inne formy wypoczynku i fitnessu. Podczas rezydentury w Andorze, Wnioskodawca zamierza przebywać w Polsce nie dłużej niż 3 tygodnie w ciągu roku.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy od czasu wyjazdu z Polski do UK w czerwcu 2004 roku do chwili obecnej i w kolejnych latach po roku 2014 kiedy Wnioskodawca zamierza przeprowadzić z UK do Andory, Wnioskodawca będzie podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawcy, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce przez konkretnego podatnika, musi on posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Ponieważ od czerwca 2004 roku ośrodek swoich interesów życiowych i gospodarczych, a także pobyt na terytorium Polski nie przekroczy od dnia wyjazdu 183 dni, to Wnioskodawca uważa, że od czerwca 2004 roku powinien zostać uznany za osobę nieposiadającą miejsca zamieszkania w Polsce, w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie powinien podlegać jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) , w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2006 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 4a tej ustawy stanowi, iż wymieniony wyżej przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczypospolita Polska.

Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i zysków majątkowych (Dz. U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20), określenie „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się państwie” oznacza – z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu – każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona. Określenie to nie obejmuje przy tym osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych.

Definicja „miejsca zamieszkania” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw będących Stronami umowy i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego obowiązującego do dnia 31.12.2006 r. pojęcie „miejsca zamieszkania” nie zostało zdefiniowane. Jak stanowi art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

Rozpatrując obowiązek podatkowy po 2006 roku należy wziąć pod uwagę przepisy podatkowe obowiązujące od 01.01.2007 r.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2007 r., obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) podlegają w Polsce osoby fizyczne jeśli mają miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne nie posiadające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz. U z 2006 r. Nr 250, poz. 1840), podpisanej w Londynie dnia 20.07.2006 r., która weszła w życie w dniu 27.12.2006 r., określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsce zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym umowa zawarta między Polską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jest polskim obywatelem i jest kawalerem. Wnioskodawca w czerwcu 2004 roku po skończeniu studiów wyjechał do Wielkiej Brytanii w celu podjęcia pracy na czas bliżej nieokreślony. Od początku przyjazdu wynajmuje mieszkanie. Wnioskodawca w Wielkiej Brytanii płaci rachunki związane z wynajęciem mieszkania, posiada konta bankowe, z których korzysta na codzienne wydatki i także, na które wpływa wypłata z pracy w UK. Wnioskodawca także posiada samochód i płaci podatki. Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym od chwili przyjazdu w 2004 roku. W roku 2007 oprócz pracy kierowcy w UK, Wnioskodawca zaczął także inwestować na rynku walutowym Forex. Inwestuje obracając swoimi oszczędnościami na kontach brokerskich przez internet z domu. Konta brokerskie Wnioskodawcy jak i kapitał giełdowy i zyski w nich zdeponowane nie znajdują się na terytorium Polski. Od 2009 roku jak i obecnie jedynym źródłem utrzymania w UK są oszczędności i zyski z giełdy. W UK Wnioskodawca także płaci podatki od tych zysków giełdowych. Wnioskodawca posiada konta bankowe i lokaty w UK gdzie posiada większość swojego kapitału. W UK także zakupił nieruchomość - magazyn przechowalnie, który służy jako inwestycja. W Polsce nie posiada żadnych wpływów z tytułu pracy jak i inwestycji (poza odsetkami z lokat bankowych). W Polsce z najbliższej rodziny Wnioskodawca ma mamę i brata, zaś w UK mieszka ze swoim drugim bratem. W roku 2006 Wnioskodawca zakupił w Polsce działkę rolną 25 arów jako inwestycje, którą posiada do chwili obecnej. Także w Polsce Wnioskodawca posiada 3 konta bankowe - lokaty na których trzyma nieznaczną część swoich oszczędności. Od czasu wyjazdu do Wielkiej Brytanii w Polsce Wnioskodawca przebywa sporadycznie nie więcej niż 2-3 tygodnie w roku.

Analizując, stopień powiązań osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy w świetle ww. przepisów uznać należy, iż od dnia wyjazdu z Polski i przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Wielkiej Brytanii, Wnioskodawca spełnia przesłanki pozwalające go uznać za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Wielkiej Brytanii o podlegającą ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium RP.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, w roku 2014 Wnioskodawca planuje wyjazd z UK i przeprowadzenie się do kraju Andora, a co za tym idzie zmianę miejsca zamieszkania z UK na Andorę na czas bliżej nieokreślony. W Andorze Wnioskodawca starać się będzie o certyfikat rezydencji, który jest możliwy do otrzymania po spełnieniu odpowiednich wymagań. W Andorze Wnioskodawca planuje wynajem mieszkania na początku rezydencji i potem być może zakup własnej nieruchomości. Wnioskodawca w Andorze nie będzie zatrudniony, lecz będzie kontynuować swoje działania inwestycyjne na giełdzie Forex przez internet. W Andorze także będzie posiadał konta bankowe, na których będzie trzymał fundusze zapewniające codzienne życie i oszczędności. W Andorze Wnioskodawca też planuje zakup samochodu jak i tutaj wykupić prywatne ubezpieczenie zdrowotne jak i uczęszczać na zajęcia sportowe i inne formy wypoczynku i fitnessu. Podczas rezydentury w Andorze, Wnioskodawca zamierza przebywać w Polsce nie dłużej niż 3 tygodnie w ciągu roku.

Polska dotychczas nie zawarła z Andorą umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zatem w przedmiotowej sprawie czy Wnioskodawca podlegał będzie w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, należy dokonać na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2007 r., wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Analizując pierwszy warunek czyli miejsce, gdzie znajduje się centrum interesów osobistych lub gospodarczych podatnika należy stwierdzić, iż kraj, w którym przeważają powiązania osobiste, powinien być zasadniczo traktowany jako ośrodek interesów życiowych i osobistych.

Zatem, biorąc pod uwagę treść zdarzenia przyszłego należy uznać, iż w przypadku Wnioskodawcy po 2014 roku nie będzie spełniony pierwszy warunek wynikający z treści art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to znaczy Wnioskodawca w tym okresie nie będzie posiadał na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych.

Jednak przeniesienie ośrodka interesów życiowych poza granicę Polski, nie uprawnia do uznania, iż w tym okresie Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie podlegał opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, gdyż Wnioskodawca winien również spełnić drugi warunek wynikający z art. 3 ust. 1a ustawy, tj. Jego pobyt na terytorium Polski nie powinien być dłuższy niż 183 dni w roku podatkowym.

Wnioskodawca wskazał, iż w Andorze, Wnioskodawca zamierza przebywać w Polsce nie dłużej niż 3 tygodnie w ciągu roku.

Mając powyższe pod uwagę, należy uznać, iż Wnioskodawca nie spełnił również drugiego warunku wynikającego z art. 3 ust. 1a ww. ustawy, tj. Jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przekroczył 183 dni w danym roku podatkowym.

Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa podatkowego, należy stwierdzić, iż po 2014 r. Wnioskodawca będzie posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Andorze. Zatem w tym okresie Wnioskodawca będzie podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. będzie podlegał opodatkowaniu jedynie od dochodów osiągniętych na terytorium RP.

Podsumowując, stwierdzić należy, iż Wnioskodawca od czerwca 2004 roku (od momentu wyjazdu z Polski) i w kolejnych latach po roku 2014, kiedy zamierza się przeprowadzić z Wielkiej Brytanii do Andory (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) podlega/będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega/będzie podlegał opodatkowaniu jedynie od dochodów osiągniętych na terytorium RP.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.