Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.135.2025.1.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Obowiązek podatkowy; Wielka Brytania, normy kolizyjne.
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
przepisy-kolizja przepisów
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązku podatkowego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Jest Pan osobą fizyczną. Posiada Pan podwójne obywatelstwo – Polski oraz Wielkiej
    Brytanii. Ma Pan żonę, z którą łączy Pana małżeńska wspólność majątkowa oraz dorosłych
    synów, którzy są polskimi rezydentami podatkowymi. Ponadto w Polsce mieszkają Pana
    rodzice, siostra oraz dalsza rodzina. Do 11 grudnia 2023 r. mieszkał Pan wraz z żoną w
    Wielkiej Brytanii. Tam prowadził Pan biznes, realizował swoje cele mieszkaniowe, spędzał
    większość czasu – w tym kraju zwykle Pan przebywał. W Polsce bywał Pan sporadycznie,
    jednakże posiadał i posiada Pan w Polsce składniki swojego majątku. Niemniej ściślejsze
    powiązania osobiste oraz gospodarcze łączyły Pana z Wielką Brytanią. W tym państwie
    rozliczał się Pan ze swoich podatków w ramach nieograniczonego obowiązku
    podatkowego. Z powodów osobistych zdecydował się Pan na przeprowadzkę do Polski.
    Główną przyczyną powrotu do kraju są bowiem kwestie rodzinne. W Polsce mieszkają
    Pana synowie oraz ich małoletnie dzieci z którymi Pan jako ich dziadek ma bardzo dobre
    relacje. Wraz z żoną chciałby Pan osiąść w kraju i tu spędzić resztę swojego życia.
    Formalnie przeprowadzka miała miejsce w dniu 12 grudnia 2023 r., kiedy to wsiadł Pan na
    pokład samolotu rejsowego lecącego (...), tj. do Polski. Po przeprowadzce zamieszkał Pan
    w Polsce, w lokalu mieszkalnym w (...) którego jest właścicielem. Dodatkowo pod datą 23
    stycznia 2024 r. rozpoczął Pan prowadzenie na terytorium Polski jednoosobowej
    działalności gospodarczej w ramach której wykonuje usługi zgodne z PKD 70.22.Z
    Pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.
    Siedziba firmy znajduje się pod adresem Pana zamieszkania niemniej usługi wykonywane
    są zarówno z siedziby firmy jak również w siedzibie kontrahenta, dla którego są
    świadczone (kontrahentem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której jest
    Pan udziałowcem). Polska jest krajem, w którym po przeprowadzce, która miała miejsce
    12 grudnia 2023 r. zwykle Pan przebywał i przebywa nadal. Widać zresztą, że na
    przestrzeni ostatnich liczba dni spędzona w Polsce istotnie się zwiększyła. W roku 2022
    przebywał Pan w kraju 103 dni (w Wielkiej Brytanii 175), w roku 2023 było to 154 dni (w
    Wielkiej Brytanii 216 dni) podczas, gdy już w roku 2024 spędził Pan w Polsce 242 dni (105
    w Wielkiej Brytanii). Tendencja ta wskazuje na wygaszanie relacji z Wielką Brytanią przy
    jednoczesnym umacnianiu związków z Polską. Oprócz prowadzenia w Polsce
    jednoosobowej działalności gospodarczej łączą Pana z tym krajem również inne
    powiązania takie jak:
        posiadanie w Polsce konta bankowego prywatnego oraz firmowego;
        posiadanie w Polsce adresu zameldowania;
        posiadanie funduszy inwestycyjnych w polskim biurze maklerskim;
        posiadanie w Polsce łącznie 4 nieruchomości w postaci lokali mieszkalnych (jeden
        zlokalizowany w (...) stanowi Pana miejsce zamieszkania po przeprowadzce);
        czerpanie zysków z najmu prywatnego w zakresie dwóch posiadanych w Polsce;
        nieruchomości a w niedalekiej przyszłości również z trzeciego lokalu, który
        aktualnie jest w fazie wykańczania;
        posiadanie udziałów w dwóch spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością z
        siedzibą w Polsce (udziały odpowiednio 19% oraz 16%);
        pobieranie dywidendy z zysków tych spółek;
        korzystanie z opieki zdrowotnej oraz opłacanie składek NFZ.
    Jednocześnie jednak nie zerwał Pan całkowicie relacji z Wielką Brytanią, którą Pan
    odwiedza i zamierza odwiedzać z powodu dalej istniejących aczkolwiek słabnących
    powiązań. Przy czym, warto zaznaczyć, że Pana pobyt w Wielkiej Brytanii nie przekroczył
    jako wskazano wyżej 183 dni roku 2024 i nie będzie przekraczał w kolejnych latach
    podatkowych. Głównym powodem odwiedzania tego kraju jest fakt, że Pana żona na
    podstawie łączącej ją z brytyjskim pracodawcą umowy odpowiadającej charakterowi

    polskiej umowy o pracę w rozumieniu Kodeksu Pracy wykonuje obowiązki pracownicze na
    przemian z Wielkiej Brytanii jak i z Polski, przy czym nieznacznie ponad 183 dni w danym
    roku podatkowym obowiązki wykonywane były przez żonę z terytorium Wielkiej Brytanii.
    Gdy żona pracuje z terytorium Polski mieszka wraz z Panem pod Pana adresem
    zamieszkania. W sytuacji, gdy obowiązki pracownicze żony realizowane są z terytorium
    Wielkiej Brytanii, zdarza się Panu udać w podróż do tego kraju celem spędzenia czasu z
    małżonką. Jednakże z powodu obowiązków biznesowych (Pana jednoosobowej
    działalności gospodarczej) odwiedziny żony nie mają miejsca każdorazowo podczas jej
    pobytu w Wielkiej Brytanii. Hybrydowy charakter pracy żony (zarówno w Polsce jak i w
    Wielkiej Brytanii) ma charakter tymczasowy i wynika z faktu, że w połowie roku 2025
    nabędzie ona uprawnienia emerytalne w Wielkiej Brytanii. Docelowo zamiarem żony jest
    przeniesienie się do Polski, co stanie się w lipcu 2025, gdyż podobnie jak Pana właśnie z
    Polską łączy dalszą przyszłość. Jak wskazano wyżej aktualna sytuacja jest zatem etapem
    przejściowym. Z uwagi na fakt, że przez wiele lat mieszkał Pan w Wielkiej Brytanii, będąc
    tam rezydentem podatkowym oraz ze względu na obowiązki pracownicze żony w dalszym
    ciągu w tym kraju istnieją powiązania i relacje pomiędzy Wielką Brytanią a Panem, które
    polegają na:
        posiadaniu w Wielkiej Brytanii konta bankowego prywatnego;
        posiadaniu w Wielkiej Brytanii adresu zameldowania;
        posiadaniu funduszy emerytalnych w brytyjskim biurze maklerskim;
        posiadanie 19% udziałów w brytyjskiej spółce będącej odpowiednikiem polskiej
        spółki z ograniczoną odpowiedzialnością;
        osiąganie zarobków z tytułu pełnienia funkcji dyrektora w spółce brytyjskiej, o
        której mowa wyżej oraz pobieranie dywidendy z zysków tej spółki;
        korzystanie z opieki zdrowotnej podczas pobytu w Wielkiej Brytanii oraz opłacanie
        brytyjskiej składki ubezpieczeniowej (...) w ramach systemu ubezpieczeń
        społecznych;
        wynajmowaniu mieszkania w Wielkiej Brytanii w którym mieszka Pana żona
        podczas wykonywania z tego kraju obowiązków pracowniczych oraz Pan sam w
        ramach odwiedzin żony.
    W kontekście źródła pochodzenia Pana dochodów wskazuje Pan, że ich przeważająca
    wysokość osiągana jest na terytorium Polski głównie z prowadzonej na terytorium kraju
    jednoosobowej działalności gospodarczej. Zarobki z tytułu pełnienia funkcji dyrektora w
    brytyjskiej spółce są znacznie niższe. Również w kontekście wysokości dochodów
    osiąganych z dywidend przeważają te, które dotyczą polskich spółek i stanowią ponad
    80% łącznej wysokości otrzymywanych dywidend tj. polskich i brytyjskich. W kontekście
    innych aktywności/relacji w odniesieniu do Wielkiej Brytanii lub Polski pragnie Pan
    wskazać, że:
        nie udziela się politycznie w żadnym z krajów;
        relacje towarzyskie posiada Pan w obu krajach;
        jest Pan członkiem klubów tenisowych w obu krajach;
        posiada Pan polisy ubezpieczeniowe na wypadek śmierci w polskim towarzystwie
        ubezpieczeniowym;
        posiada karty kredytowe w obu krajach;
        nie ma Pan zaciągniętych kredytów i pożyczek w żadnym z krajów.

    Według Pana najlepszej wiedzy, w świetle przedstawionych powiązań może być na gruncie
    lokalnego ustawodawstwa Wielkiej Brytanii nadal uważany za rezydenta podatkowego
    również po 11 grudnia 2023 r. W przypadku, gdyby również na gruncie polskiego prawa
    podatkowego, podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od 12 grudnia
    2023 r. wówczas doszłoby do tzw. kolizji rezydencji podatkowej. Pana zamiarem jest
    ustalenie, czy taka kolizja od 12 grudnia 2023 r. będzie miała miejsce.
    Pytania
    Czy podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od dnia 12
    grudnia 2023 r.?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od
    dnia 12 grudnia 2023 r., tj. daty od której z Polską ma ściślejsze powiązania osobiste i
    gospodarcze niż z Wielką Brytanią.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej
    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej
    ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być
    dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z art. 4a ww. ustawy wynika, że: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    Mając na uwadze fakt, że różnego rodzaju relacje i powiązania łączą Pana nie tylko z
    Polską ale również z Wielką Brytanią w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają
    przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej
    Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Konwencji: W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą
    osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej
    miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo
    inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek
    jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby,
    która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub
    zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. Konwencji: Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1
    niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się
    Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:
    a. osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce
      zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
      zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
      gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
    b. jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
      albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa
      się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle
      przebywa;
    c. jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa
      zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w
      tym Państwie, którego jest obywatelem;
    d. jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem
      żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w
      drodze wzajemnego porozumienia.

    Przy czym wskazać należy, że zarówno Polska, jak i Wielka Brytania notyfikowały ww.
    Konwencję polsko – brytyjską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu 24 listopada 2016 r.,
    podpisaną w Paryżu 7 czerwca 2017 r. Konwencja MLI, której celem było jednorazowe
    zmodyfikowanie sieci umów o unikaniu podwójnego opodatkowania bez konieczności
    czasochłonnych negocjacji bilateralnych, została ratyfikowana przez Polskę 23 stycznia
    2018 r., a przez Wielką Brytanię 29 czerwca 2018 r. Dniem wejścia w życie postanowień
    Konwencji MLI dla Polski jest 1 lipca 2018 r., natomiast dla Wielkiej Brytanii 1 października
    2018 r.
    Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa, jak protokół zmieniający). W
    praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami
    Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).
    Dla celów stosowania prawa, postanowienia Konwencji MLI muszą być interpretowane
    równolegle z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem
    Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z uwzględnieniem stanowisk Umawiających się
    Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.
    Stanowisko Polski zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z 6 czerwca 2018 r. w
    sprawie mocy obowiązującej Konwencji wielostronnej implementującej środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu 24 listopada 2016 r.,
    natomiast wspólne stanowisko Polski i Wielkiej Brytanii zostało przedstawione w
    oświadczeniu rządowym z 11 października 2018 r. w sprawie mocy obowiązującej w
    relacjach między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i
    Irlandii Północnej Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa
    podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu 24 listopada 2016 r., oraz jej zastosowanie w
    realizacji postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym
    Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. Konwencja
    wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech
    miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego instrumentu
    ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 1 Konwencji MLI). Dla każdego
    Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji
    po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, niniejsza
    Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie
    terminu trzech miesięcy kalendarzowych, rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania
    przez tego Sygnatariusza jego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34
    ust. 2 ww. Konwencji). Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej
    Umowy Podatkowej wynikają z art. 35 ww. Konwencji. Zgodnie z zasadami ogólnymi
    określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI: Przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane
    przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której
    ma zastosowanie niniejsza Konwencja: a. w odniesieniu do podatków pobieranych u
    źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca
    zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające
    prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu
    kolejnego roku kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z
    dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji,
    która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja;
    oraz b. w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się
    Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych

    rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu miesięcy
    kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie Umawiające się
    Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest stosowanie takiego
    krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja
    wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy
    Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja. Postanowienia Konwencji
    MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy podatkowej począwszy od innych
    dat niż data wejścia w życie. Przy tym, poszczególne postanowienia Konwencji MLI mogą
    być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju podatków (podatki pobierane u
    źródła lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych przez Umawiające się Państwa w
    ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. W konsekwencji, jeżeli również w
    ww. stanowiskach nie wskazano inaczej, to zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:
    Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania Konwencji polsko -
    brytyjskiej przez Polskę:
        w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
        zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce,
        gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub po
        dniu 1 stycznia 2019 r.; oraz
        w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, do podatków
        nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu 1
        kwietnia 2019 r. W wyniku wejścia w życie Konwencji MLI, przepis art. 4 ust. 1 i ust.
        2 ww. Konwencji polsko – brytyjskiej nie uległ zmianie.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza
    Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest
    umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w
    zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z
    zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych
    konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w
    Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe)
    uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami
    została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym
    Konwencja zawarta między Polską i Wielką Brytanią.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe,
    co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć
    to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do
    czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba
    fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas
    pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są
    ściślejsze.
    Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy
    ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie,
    działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i
    miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w
    całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania

    nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede
    wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo
    danej osoby.
    W zakresie powiązań gospodarczych należy wyjaśnić, że jest to miejsce, z którym dana
    osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę
    przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród
    których istotne są: miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła
    dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte
    kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Wszystkie
    te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie
    danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium,
    należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna
    zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Mając na uwadze powyższe przepisy oraz stan faktyczny zwrócić należy uwagę, że
    zarówno z Polską jak również z Wielką Brytanią łączą Pana relacje zarówno na płaszczyźnie
    rodzinnej, towarzyskiej jak również ekonomicznej. Według Pana najlepszej wiedzy, w
    świetle przedstawionych powiązań może być na gruncie lokalnego ustawodawstwa
    Wielkiej Brytanii nadal uważany za rezydenta podatkowego również po 11 grudnia 2023 r.
    Pana zdaniem, również w kontekście polskich przepisów na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych od 12 grudnia 2023 r. podlega Pan nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Dochodzi zatem do kolizji rezydencji, która powinna być
    rozstrzygnięta na gruncie art. 4 ust. 2 ww. Konwencji.
    Zgodnie z tym przepisem, Pana miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie (Polsce lub
    Wielkiej Brytanii), w którym ma on stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma on stałe miejsce
    zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się go osobę mającą miejsce
    zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
    gospodarcze (ośrodek interesów życiowych). Pana zdaniem, stałe miejsce zamieszkania
    należy przypisać Polsce bowiem z tym krajem ma Pan ściślejsze powiązania o charakterze
    osobistym i ekonomicznym i to z tym krajem wiąże Pana dalszą przyszłość. O silniejszych
    relacjach świadczy przede wszystkim fakt, że w Polsce przebywa Pana najbliższa rodzina,
    tu ma Pan własny lokal mieszkaniowy służący realizacji własnych celów mieszkaniowych a
    przeważająca większość Pana dochodów osiągana jest na terytorium Polski. Ponadto w
    tym kraju przebywał Pan dłużej niż 183 dni w roku podatkowym a Polska jako państwo
    stanowi dla niego główne miejsce pobytu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Według art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej

    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z wniosku wynika, że posiada Pan podwójne obywatelstwo – Polski i Wielkiej Brytanii. Do
    11 grudnia 2023 r. mieszkał Pan wraz z żoną w Wielkiej Brytanii. W dniu 12 grudnia 2023 r.
    wrócił Pan do Polski.
    Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
    w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w
    Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840), zmodyfikowanej przez
    Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego
    mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku,
    podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (tzw.
    „Konwencja MLI”).
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Konwencji:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo
      inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz
      jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że
      osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się zgodnie z następującymi zasadami:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe
        miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
        gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w
        którym zwykle przebywa;

      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
        przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest
        obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw
        rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku
    podatkowego.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza
    Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby.
    Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania gospodarcze oraz miejsce zamieszkania w
    Polsce, już od 12 grudnia 2023 roku może być Pan uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania w
    Polsce. Jednocześnie jest Pan również rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii, zasadne
    zatem jest odniesienie się do reguł kolizyjnych zawartych w Konwencji o unikaniu
    podwójnego opodatkowania z Wielką Brytanią i Irlandią Północną.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Konwencji (gdy istnieje kolizja
    ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje
    się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co
    oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w
    przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach,
    to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i
    gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek
    interesów życiowych.
    Po dokonaniu analizy stopnia Pana powiązań osobistych i gospodarczych, należy
    stwierdzić, że ośrodek interesów osobistych (rodzina) i gospodarczych (źródło dochodów)
    posiada Pan w Polsce i w Wielkiej Brytanii. Zatem nie można określić państwa, w którym
    od 12 grudnia 2023 r. znajduje się Pana ośrodek interesów życiowych.
    Zatem w Pana sytuacji należy odnieść się do normy kolizyjnej opierającej się na kryterium
    zwykłego przebywania, określonej w art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji.

    Z opisu sprawy wynika, że od 12 grudnia 2023 roku mieszka Pan w Polsce, a w okresach
    kiedy Pana żona wykonuje pracę w Wielkiej Brytanii zdarza się, że spędza Pan z nią tam
    czas. Od 12 grudnia 2023 roku wskazał Pan Polskę jako kraj, w którym po przeprowadzce
    zwykle przebywał i przebywa Pan nadal. Jednocześnie jednak nie zerwał Pan całkowicie
    relacji z Wielką Brytanią, którą zamierza Pan odwiedzać z powodu dalej istniejących
    aczkolwiek słabnących powiązań. Podroż do tego kraju odbywa Pan celem spędzenia
    czasu z małżonką, która w związku z pracą hybrydową, wykonuje obowiązki pracownicze
    na przemian z Wielkiej Brytanii jak i z Polski. Wskazał jednak także, że z powodu jego
    obowiązków biznesowych związanych z prowadzoną w Polsce jednoosobową działalnością
    gospodarczą, odwiedziny żony nie mają miejsca każdorazowo podczas jej pobytu w
    Wielkiej Brytanii.
    Liczba dni spędzanych przez Pana w Polsce z roku na rok wzrasta w porównaniu z liczbą
    dni spędzanych w Wielkiej Brytanii i w 2024 roku przekroczyła 183. Tendencja ta zatem
    wskazuje na wygaszanie relacji z Wielką Brytanią przy jednoczesnym umacnianiu
    związków z Polską, gdzie przebywają Pana synowie, wnuki, rodzice, siostra oraz dalsza
    rodzina. W Polsce prowadzi Pan działalność gospodarczą, z której pochodzi większość
    Pana dochodów. Również dochody osiągane z dywidend z polskich spółek stanowią ponad
    80% łącznej wysokości otrzymywanych dywidend, tj. polskich i brytyjskich. Ponadto w
    Polsce czerpie Pan także zyski z najmu prywatnego dwóch nieruchomości (w niedalekiej
    przyszłości również z trzeciego lokalu, który jest w fazie wykańczania).
    Skoro jak Pan wskazał, od 12 grudnia 2023 roku zwykle przebywał i przebywa Pan nadal w
    Polsce, to od tego dnia miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o normy kolizyjne
    jest Polska.
    Tym samym, od 12 grudnia 2023 roku Pana miejscem zamieszkania dla celów
    podatkowych jest Polska i od tej daty podlega Pan w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Oznacza to, że w Polsce od ww. daty opodatkowaniu podlegają
    wszystkie osiągnięte przez Pana dochody, bez względu na miejsce położenia źródeł
    przychodów, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.