Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.480.2025.3.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Ustalenie obowiązku podatkowego; Wielka Brytania.
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pana pismem z 3 czerwca 2025 r.( data wpływu 5 czerwca 2025 r.) oraz pismem z 7 lipca
    2025 r. (data wpływu 9 lipca 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od 18 lat mieszka Pan i pracuje w Wielkiej Brytanii, gdzie prowadzi Pan własną działalność
    gospodarczą. Posiada Pan zarówno obywatelstwo polskie jak i brytyjskie (podwójne
    obywatelstwo).
    W 2024 roku Pana żona wraz z dziećmi powróciła na stale do Polski, gdzie obecnie
    mieszkają i są zameldowani. Pan natomiast w dalszym ciągu przebywa i pracuje głównie w
    Wielkiej Brytanii, spędzając tam ponad 183 dni w roku.
    Dochody osiąga Pan wyłącznie z prowadzonej działalności gospodarczej w Wielkiej
    Brytanii, nie osiąga Pan dochodów ze źródeł położonych na terytorium Polski.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Okres Pana pytania dotyczy okresu od stycznia 2024 roku do stycznia 2025 roku.
    Od 2004 roku i w dalszym ciągu posiada Pan stale miejsce zamieszkania w Wielkiej
    Brytanii i tam też pracuje zawodowo.
    Pana obecne powiązania z Wielką Brytanią są silniejsze niż Polską, mimo że Pana żona i
    dzieci mieszkają w Polsce w Państwa domu. Od wielu lat mieszka i pracuje Pan na stałe w
    UK. To tutaj prowadzi Pan życie codzienne, jest Pana aktywny zawodowo i zaangażowany
    społecznie. Uczestniczy Pan w lokalnych inicjatywach, wydarzeniach kulturalnych oraz
    wyborach lokalnych. Jest Pan częścią brytyjskiej społeczności i zintegrowany z miejscowym
    środowiskiem. Posiada Pan w UK stałe miejsce zamieszkania, majątek ruchomy, firmowy
    samochód i telefon oraz konto bankowe. Wszystkie Pana główne wydatki i zobowiązania
    są związane z tutejszym życiem. W Polsce poza rodziną nie prowadzi Pan żadnej
    działalności gospodarczej, politycznej ani kulturowej.
    Pana obecność w Polsce ma charakter jedynie odwiedzin rodzinnych trwających ok. 170
    dni w roku, w których nie zamierza Pan podejmować pracy zawodowej na terenie Polski,
    angażować się w życie polityczne, kulturalne, obywatelskie oraz prowadzić żadnych
    inwestycji na terenie Polski.
    Pytania
    1) Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, mimo posiadania nieruchomości w
      Polsce, w której mieszka Pana żona oraz dzieci, przy jednoczesnym stałym
      zamieszkaniu, aktywności zawodowej i centrum interesów życiowych i gospodarczych
      w Wielkiej Brytanii, podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
      podatkowemu czy też obowiązek ten Pana nie dotyczy?
    2) Czy jest Pan zobowiązany do rozliczania się z dochodów uzyskiwanych w Wielkiej
      Brytanii i składania deklaracji podatkowej w Polsce?
    Pana stanowisko
    W świetle przedstawionego stanu faktycznego, uważa Pan, że nie podlega Pan
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i nie ma Pan obowiązku składania
    deklaracji podatkowej ani opodatkowania dochodów zagranicznych w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc - podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.

    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej
    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania osobiste (rodzina: żona i dzieci) i
    gospodarcze (posiadanie nieruchomości) może być Pan uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce
    zamieszkania w Polsce. Jednocześnie ma Pan stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej
    Brytanii.
    Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
    w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w
    Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840), zmodyfikowanej przez
    Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego
    mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku,
    podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (tzw.
    „Konwencja MLI”).
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo
      inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz
      jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że
      osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 tej Konwencji:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się zgodnie z następującymi zasadami:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce
      zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
      zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
      gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
      życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
      Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w
      którym zwykle przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
      przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce
      zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest
      obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw
      rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza
    Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Konwencji (gdy istnieje kolizja
    ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje
    się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co
    oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w
    przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach,
    to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i
    gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek
    interesów życiowych.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii,
    gdzie pracuje Pan i spędza powyżej 183 dni w roku, jednocześnie w Polsce mieszka Pana
    rodzina: żona i dzieci i posiada Pan nieruchomość, natomiast Pana obecność w Polsce ma
    charakter jedynie odwiedzin. Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji

    podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 Konwencji. Wobec
    powyższego - jak już wyjaśniono - należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do
    ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).
    Zważywszy na okoliczność, że zarówno z Polską jak i z Wielką Brytanią łączą Pana ścisłe
    powiązania osobiste bądź gospodarcze, brak jest możliwości przesądzenia, z którym
    państwem łączą Pana ściślejsze powiązania, tj. w którym państwie w okresie od stycznia
    2024 r. do stycznia 2025 r. znajdował się Pana ośrodek interesów życiowych. W związku z
    czym, zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji, który pierwszeństwo
    opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.
    Mając na uwadze, że w ww. okresie przez większą część roku przebywał Pan w Wielkiej
    Brytanii, Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o
    normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-brytyjskiej jest Wielka Brytania.
    Oznacza to, że w okresie od stycznia 2024 r. do stycznia 2025 r. w Polsce podlegał Pan
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegał Pan obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zatem nie jest Pan zobowiązany do rozliczania się z dochodów uzyskiwanych w Wielkiej
    Brytanii i składania deklaracji podatkowej w Polsce.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.