Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-130/08/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2008-03-27
Teza: Czy równowartość ceny biletu uprawniającego pracownika „M.” do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej oraz różnica pomiędzy wartością biletu, a kwotą zapłaconą (20% wartości określonego rodzaju biletu) jest przychodem pracownika ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: komunikacja-komunikacja miejska; pracownik-bezpłatne przejazdy pracowników; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód-przychód ze stosunku pracy; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 30 stycznia 2008 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń z tytułu realizacji uprawnień do ulgowych lub bezpłatnych przejazdów autobusami komunikacji miejskiej pracowników i ich rodzin – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 stycznia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń z tytułu realizacji uprawnień do ulgowych lub bezpłatnych przejazdów autobusami komunikacji miejskiej pracowników i ich rodzin.

**W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.**

„M.” jest zakładem budżetowym Gminy Miasta. Zakład wydaje pracownikom bilety wolnej jazdy na przejazd środkami komunikacji miejskiej. Podstawę prawną w zakresie uprawnień do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej na wszystkich liniach dla pracowników oraz członków ich rodzin, w zakresie ustalonym w układzie zbiorowym pracy, reguluje uchwała Rady Miasta. Powyższe uprawnienia znajdują również odzwierciedlenie w zakładowym układzie zbiorowym pracy, który obejmuje wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładzie w zakresie uprawnień do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej. Zgodnie z zakładowym układem zbiorowym pracy członkom rodzin pracowników przysługują bilety ze zniżką pod warunkiem dokonania odpłatności w wysokości 20% wartości określonego przez ww. osoby biletu (bilety ulgowe).

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy równowartość ceny biletu uprawniającego pracownika „M.” do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej oraz różnica pomiędzy wartością biletu, a kwotą zapłaconą (20% wartości określonego rodzaju biletu) jest przychodem pracownika ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 85 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość świadczeń z tytułu realizacji uprawnień do ulgowych lub bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej korzysta ze zwolnienia od podatku, ponieważ przysługuje na podstawie uchwały Rady Miasta.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.**

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 85 ww. ustawy, wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych jest wartość świadczeń z tytułu realizacji uprawnień do ulgowych lub bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej, przysługujących na podstawie odrębnych przepisów.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są m.in. akty normatywne powszechnie obowiązujące – ustawy i rozporządzenia oraz, zgodnie z art. 87 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, na obszarze działania organów, które je ustanowiły, także akty prawa miejscowego.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo do stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Akty prawa miejscowego są aktami powszechnie obowiązującymi (czyli dotyczą wszystkich mieszkańców oraz podmioty znajdujące się pod działaniem tych organów stanowiących takie normy prawne). Wydawane są w formie uchwał przez organy uchwałodawcze samorządu terytorialnego: radę gminy, radę powiatu, sejmik województwa.

Ponadto uznać należy, że odrębne przepisy, na mocy których wprowadzone zostało prawo do ulgowego albo bezpłatnego przejazdu, to także postanowienia układów zbiorowych pracy.

Przepis art. 9 § 1 Kodeksu pracy stanowi, że ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że postanowienia układów zbiorowych stanowią źródło prawa pracy. Można je więc uznać za przepisy prawa, a co za tym idzie, stwierdzić należy, że zakładowy układ zbiorowy pracy można uznać za przepisy prawa.

W opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wskazano, iż podstawę prawną w zakresie uprawnień do korzystania z bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej na wszystkich liniach dla pracowników oraz członków ich rodzin, w zakresie ustalonym w układzie zbiorowym pracy, reguluje uchwała Rady Miasta.

Omawiany przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia zwolnienia od tego, aby prawo do bezpłatnych przejazdów przysługiwało na podstawie przepisów rangi ustawowej. Nie wprowadzono również wymogu, aby były to przepisy o charakterze powszechnie obowiązującym. Można więc uznać, że w sytuacji gdy prawo do bezpłatnych lub ulgowych przejazdów przysługuje określonym osobom na podstawie układu zbiorowego pracy, to jest to prawo wynikające z odrębnych przepisów.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż wartość świadczeń z tytułu realizacji przyznanego na podstawie układu zbiorowego pracy, uregulowanego uchwałą Rady Miasta, prawa do bezpłatnych i ulgowych przejazdów dla pracowników oraz członków ich rodzin, korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 85 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, że niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.