Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB-2-2/4511-45/15/MZM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-07-15
Teza: Skutki podatkowe ze sprzedaży udziałów spadkowych.
Słowa kluczowe: prawa-prawa majątkowe; przychód; spadek; udział
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. poz. 643) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 9 kwietnia 2015 r. (data otrzymania 17 kwietnia 2015 r.), uzupełnionym 25 czerwca 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży udziałów spadkowych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 kwietnia 2015 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży udziałów spadkowych.

W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 12 czerwca 2015 r. Znak: IBPB-2-2/4511-45/15/MZM wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano 25 czerwca 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 15 maja 2010 r. zmarł ojciec Wnioskodawcy, po którym Wnioskodawca nabył prawa spadkowe na podstawie ustawy oraz zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z 10 września 2010 r. Udziały spadkowe wynoszące 3/16 o wartości 75.000,00 zł Wnioskodawca sprzedał I.B. – żonie ojca. W akcie notarialnym z 5 sierpnia 2011 r. kupująca zobowiązała się spłacić cała cenę sprzedaży, tj. 75.000,00 zł w następujących terminach:

*   2.500,00 zł do 5 sierpnia 2011 r.,
*   2.500,00 zł do 30 września 2011 r.,
*   1.000,00 zł w 70-ciu miesięcznych ratach płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca.

Ponadto ustalono, że w przypadku nie dotrzymania terminu spłaty którejkolwiek raty kupująca zobowiązana jest płacić odsetki.

W 2012 r. został złożony PIT-39 (art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) we właściwym urzędzie skarbowym a następnie został zapłacony podatek z kwoty 8.000,00 zł w wysokości 1.520,20 zł.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca doprecyzował, że 5 sierpnia 2011 r. sprzedał I.B. (żonie ojca) przysługujące mu udziały spadkowe wynoszące 3/16 części w spadku po ojcu, obejmujące w szczególności:

*   nieruchomość o powierzchni 1,3215 ha wraz z budynkiem mieszkalnym i budynkiem przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej,
*   samochód marki Peugeot 206, rok produkcji 2002,
*   maszyny produkcyjne,
*   samochód ciężarowy marki Volvo, rok produkcji 1995,
*   naczepę do samochodu ciężarowego,
*   należności od odbiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,
*   zapasy wyrobów gotowych, surowców i opakowań według remanentu.

Wnioskodawca dodał, że wszystko to, co opisał jako spadek było ujęte w akcie notarialnym skąd jest mu znane. Ponadto Wnioskodawca nie posiada wiadomości i nie są mu znane inne dobra po zmarłym ojcu.

W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytania.

1.  Czy składanie co roku PIT-39 oraz uiszczanie podatku z kwoty jaką Wnioskodawca otrzymał w danym roku kalendarzowym jest prawidłowe?
2.  Jeżeli powyższa zasada składnia deklaracji PIT-39 jest prawidłowa, to czy Wnioskodawca musi składać je do końca okresu spłacania kolejnych rat nawet dłużej niż 5 lat od daty zbycia jego udziałów?
3.  W najbliższej przyszłości Wnioskodawca planuje rozpocząć inwestycję budowlaną, tj. dobudowanie części mieszkalnej budynku. Czy w związku z tym Wnioskodawca będzie mógł zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skorzystać ze zwolnienia z płacenia podatku?
4.  Czy Wnioskodawca może zadeklarować zwolnienie nawet w sytuacji kiedy miną 2 lata od daty zbycia nieruchomości?
5.  Co stanie się w przypadku, kiedy będzie prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec kupującej udziały, w momencie kiedy nie będzie wywiązywać się z comiesięcznej spłaty?

Zdaniem Wnioskodawcy, żaden z artykułów nie interpretuje jego sytuacji. W art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy należy składać deklaracje co roku w terminie do 30 kwietnia po roku, w którym nastąpiło zbycie.

Wnioskodawca uważa, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osiągnął on przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości. Dochód został wyliczony zgodnie z art. 19 ww. ustawy i następnie wykazany w deklaracji PIT-39 w terminie do 30 kwietnia stosownie do art. 45 przywołanej ustawy.

Z uwagi na specyficzną sytuację jaka wynika z aktu notarialnego i ratalnego systemu spłat Wnioskodawca uważa, że w deklaracji powinien wykazać jedynie dochód jaki otrzymał w danym roku podatkowym a nie dochód wynikający z wartości rynkowej (udziału Wnioskodawcy) nieruchomości jaką zbył. Deklaracje Wnioskodawca składa każdego roku przez kolejne 5 lat od daty zbycia. Mimo że zapłata się przedłuża z przyczyn niezależnych od Wnioskodawcy, pozostała część należności z uwagi na regulacje zawarte w art. 10 ww. ustawy (5 lat od zbycia) pozostaje nieopodatkowana.

Ponadto w najbliższym czasie Wnioskodawca planuje wydatki budowlane i – zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy – ma prawo skorzystać ze zwolnienia jakie mu przysługuje i o taką kwotę pomniejszyć dochód do opodatkowania.

Przepisy podatkowe przewidują możliwość skorzystania z ulgi w ciągu 2 lat od daty zbycia. Ponieważ w przypadku Wnioskodawcy dochód został wykazany sukcesywnie w kolejnych deklaracjach Wnioskodawca nabył prawo do skorzystania z tego zwolnienia nawet po upływie wymaganych 2 lat.

W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji zapłaty w wyniku postępowania egzekucyjnego (w razie niewywiązania się ze zobowiązań wynikających z aktu) po okresie 5 lat nie składa on deklaracji. Jeśli zobowiązana do zapłaty nie wpłaci zadeklarowanych rat (należności), to nawet po egzekucji Wnioskodawca nie wykazuje ich w deklaracji i nie odprowadza podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy – źródłem przychodu jest, z zastrzeżeniem ust. 2, odpłatne zbycie m.in.:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów

\-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy – jednym ze źródeł przychodu są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c).

Na podstawie przepisu art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.

Zauważyć w tym miejscu należy, że pojęcie „prawo majątkowe” nie ma definicji w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przez prawa te należy rozumieć prawa podmiotowe, które mogą występować w trzech postaciach: roszczeń, uprawnień kształtujących i zarzutów. Jednym z podziałów praw podmiotowych, jaki jest dokonywany w doktrynie, jest podział na prawa majątkowe i prawa niemajątkowe. Podstawą dokonania tego podziału jest interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są bowiem z interesem ekonomicznym danego podmiotu. W doktrynie prawa podatkowego (por. np. A.Gomułowicz, J.Małecki, Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, Komentarz, Warszawa 2002 s. 93, 153-154) przy definiowaniu praw majątkowych sięga się do wykładni systemowej i powszechnie stosowanego tego terminu na gruncie prawa cywilnego. Prawa majątkowe to zatem najogólniej rzecz biorąc prawa podmiotowe pozostające w ścisłym związku z ekonomicznym interesem uprawnionego, związane z jego majątkiem.

Do praw majątkowych zalicza się zatem m.in. następujące prawa:

*   rzeczowe (prawo własności, prawo wieczystego użytkowania, ograniczone prawa rzeczowe),
*   obligacyjne (np. wynikające z umowy najmu, dzierżawy czy rachunku bankowego),
*   na dobrach niematerialnych o charakterze majątkowym (np. prawa autorskie czy własności przemysłowej),
*   rodzinne o charakterze majątkowym (np. prawa spadkowe związane ze spadkiem, zachowkiem i zapisem),
*   wynikające ze stosunku prawnopodatkowego, a związane np. z prawem do nadpłaty i oprocentowania jak za zaległości podatkowe, prawo do odszkodowania za wadliwe czynności organu podatkowego.

Wyliczenie zawarte w przepisie art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych praw majątkowych, z których przychody podlegają opodatkowaniu nie ma charakteru wyczerpującego, o czym świadczy posłużenie się przez ustawodawcę terminem „w szczególności”. Skoro zatem katalog przychodów z praw majątkowych ma charakter otwarty, to uprawnionym jest zaliczenie do niego także innych praw majątkowych, literalnie nie wymienionych w tym przepisie. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw jak również z ich sprzedaży lub zamiany.

Samo nabycie własności rzeczy i praw majątkowych w drodze spadku albo darowizny – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie podlega opodatkowaniu tymże podatkiem dochodowym, lecz ewentualnie podatkiem od spadków i darowizn.

Czym innym jest natomiast osiąganie dochodów z owych praw majątkowych nabytych przez spadkobiercę. Tego rodzaju osiąganie dochodów z praw majątkowych może mieć charakter stały w przypadku np. dzierżawy tych praw albo jednorazowy w przypadku ich sprzedaży (zbycia). Te ostatnie stany faktyczne, co do zasady, w konstrukcji prawnej każdego współczesnego podatku dochodowego podlegają opodatkowaniu globalnym podatkiem dochodowym, aczkolwiek zaliczone być mogą do różnych źródeł przychodu, co niekiedy ma praktyczny wpływ na sposób postępowania przy wymiarze podatku.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że 5 sierpnia 2011 r. Wnioskodawca zawarł umowę sprzedaży, której przedmiotem były udziały spadkowe wynoszące 3/16 po zmarłym w 2010 r. spadkodawcy na rzecz innego spadkobiercy.

Zgodnie bowiem z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.) – prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. Tym samym spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą jego śmierci przechodzą na następców prawnych. W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego – spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że dniem nabycia przez Wnioskodawcę spadku jest data śmierci spadkodawcy. Natomiast postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia (art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego). W tym miejscu należy podkreślić, że ugruntowanym poglądem zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie jest traktowanie spadku jako prawa majątkowego i to prawa majątkowego o charakterze zbywalnym, bowiem regulacje prawa spadkowego dopuszczają możliwość zbycia spadku na podstawie art. 1051 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 1051 Kodeksu cywilnego – spadkobierca, który spadek przyjął może spadek ten zbyć w całości lub części. To samo dotyczy zbycia udziału spadkowego. Stosownie do art. 1052 § 1 Kodeksu – umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do zbycia spadku przenosi spadek na nabywcę, chyba że strony inaczej postanowiły. Zbycie udziału spadkowego oznacza, że współspadkobierca przenosi na inną osobę (nienależącą do kręgu spadkobierców lub na innego spadkobiercę) wszystkie prawa i obowiązki, jakie przysługują mu z tytułu dziedziczenia. Zbycie to może polegać na: sprzedaży, darowiźnie lub zamianie. Nabywca udziału wstępuje więc we wszystkie prawa i obowiązki spadkobiercy, co oznacza, że może on podejmować wszystkie te czynności, które mógł podejmować zbywca będący spadkobiercą. Odpowiada on także za długi spadkowe na takich samych zasadach jak zbywca. Umowa zbycia udziału spadkowego musi być jednak zawarta w formie aktu notarialnego, gdyż w przeciwnym wypadku jest nieważna. Spadkobierca, który chce zbyć swój udział może tego dokonać w każdym czasie, pod warunkiem jednak, że przyjął już spadek (to znaczy albo złożył oświadczenia o przyjęciu spadku albo upłynął już sześciomiesięczny termin do złożenia takiego oświadczenia).

Dokonując w 2011 r. sprzedaży udziału w spadku wynoszącego 3/16 Wnioskodawca – wbrew swojemu błędnemu przekonaniu – uzyskał przychód nie z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 ww. ustawy.

W art. 10 ust. 1 pkt 7 i pkt 8 ww. ustawy ustawodawca przewiduje opodatkowanie przychodów uzyskiwanych z odpłatnego zbycia praw majątkowych. W niniejszym stanie faktycznym, w przypadku sprzedaży udziałów spadkowych spełnione zostały przesłanki – art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – że źródłami przychodu są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c). W przypadku sprzedaży udziału 3/16 w spadku Wnioskodawca nie dokonał sprzedaży poszczególnych składników spadku, tj. nieruchomości wraz z budynkiem mieszkalnym i budynkiem przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej, samochodu, maszyn produkcyjnych, samochodu ciężarowego, naczepy do samochodu ciężarowego, należności od odbiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zapasów wyrobów gotowych, surowców i opakowań według remanentu. Wnioskodawca sprzedając swój udział spadkowy sprzedawał przysługujące mu prawo do spadku po ojcu, czyli ogół uprawnień i obowiązków jakie do tego spadku należały. Wynika to jasno również z treści wniosku, w którym Wnioskodawca wyjaśnił co obejmowały udziały spadkowe. Na tej podstawie bezsporny jest wniosek, że udziały spadkowe były to udziały w całej masie spadkowej po ojcu a nie udziały w nieruchomości. To że do masy spadkowej należała nieruchomość nie było równoznaczne z tym, że Wnioskodawca sprzedał udział w nieruchomości. Udział w nieruchomości to nie to samo co udział spadkowy. A sprzedawany był właśnie udział spadkowy.

W wyniku powyższego wyjaśnienia należy ocenić, że otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze z tytułu sprzedaży udziału spadkowego stanowią przychód w rozumieniu art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwoty uzyskane z tytułu sprzedaży udziału spadkowego stanowią dochód z tytułu sprzedaży praw majątkowych, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w żadnym wypadku nie mają do niego zastosowania zapisy art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro tak, to nie jest istotne kiedy został sprzedany udział spadkowy – przed czy po upływie pięciu lat od jego nabycia, gdyż art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadza żadnego rozróżnienia w tym zakresie. W rezultacie sprzedaż udziału spadkowego podlega opodatkowaniu bez względu na to po jakim czasie od jego nabycia miała miejsce.

Zatem nieprawidłowo postąpił Wnioskodawca, który w 2012 r. złożył PIT-39 i zapłacił podatek 19% w wysokości 1.520,00 zł, bowiem dochody z praw majątkowych rozliczane są według zupełnie innych zasad niż dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości. I tak dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z innymi dochodami – zgodnie z art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – więc należało je wykazać w zeznaniu rocznym PIT-36, składanym w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku łącząc z innymi dochodami opodatkowanymi według skali podatkowej, a więc bynajmniej nie podatkiem ryczałtowym 19%, lecz stawką 18% lub 32%. W tym samym terminie należało wpłacić z tego tytułu podatek obliczony zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli natomiast chodzi o sposób ustalenia wysokości dochodu do opodatkowania, to zastosowanie znajdzie ogólna zasada dotycząca momentu powstania przychodu wyrażona w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Zgodnie z tym przepisem – przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zatem przychód ze sprzedaży udziału w spadku, stanowiący przychód ze sprzedaży prawa majątkowego kwalifikowany według dyspozycji art. 18 ustawy, powstaje w momencie otrzymania lub postawienia do dyspozycji Wnioskodawcy pieniędzy lub wartości pieniężnych, czyli w chwili jego faktycznego otrzymania, zapłaty. Podatek Wnioskodawca powinien zatem uiścić od takiej kwoty jaką otrzymuje w danym roku podatkowym. Ponieważ, jak była o tym mowa wcześniej, przychód ten nie jest przychodem z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie ma do niego zastosowania okres pięciu lat kalendarzowych od daty zbycia, o których mowa w tym przepisie. W rezultacie Wnioskodawca miał i ma obowiązek składania deklaracji PIT-36 za każdy rok, w którym wypłacana mu była i będzie kwota rat z tytułu zbycia prawa majątkowego (udziału spadkowego), nawet po upływie pięciu lat od daty zbycia. Nie ma przy tym znaczenia czy kwotę kolejnych rat Wnioskodawca otrzyma od kupującej, czy też od komornika, jeśli kupująca nie będzie wywiązywała się z obowiązku terminowych spłat. Wnioskodawca nie będzie mógł również skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż zwolnienie to nie ma zastosowania do przychodów z odpłatnego zbycia praw majątkowych innych niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a więc praw majątkowych kwalifikowanych ze źródła, o którym mowa w art. 18 ww. ustawy, a do takich należy zbycie udziałów spadkowych. Bez znaczenia pozostaje czy od zbycia minęły, czy nie minęły dwa lata.

Stanowisko Wnioskodawcy należało zatem uznać za nieprawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.