Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.756.2025.1.RS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-28
Teza: Amortyzacja modernizowanego lokalu mieszkalnego jako
koszt uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
lokal-lokal mieszkalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Rzeczy i prawa
niepodlegające amortyzacji.-budynki mieszkalne wraz ze
znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo
do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie
umowy,
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki cywilnej i prowadzi działalność gospodarczą
    wyłącznie w formie spółki cywilnej. (...) 2025 r. Wnioskodawca ze wspólnikiem, jako
    wspólnicy spółki cywilnej X dokonali zakupu lokalu mieszkalnego we wspólności łącznej
    wspólników spółki cywilnej (zgodnie z zapisami z aktu notarialnego). Lokal znajduje się w
    budynku wielorodzinnym. Lokal nie został nabyty z zamiarem jego odpłatnego
    wynajmowania i czerpania z tego finansowych korzyści. Ani obecnie ani w przyszłości
    nigdy nie będzie on faktycznie pełnił funkcji lokalu mieszkalnego – żaden ze wspólników
    (ani żadna inna osoba) nie będzie wykorzystywała lokalu na cele prywatne lub
    mieszkaniowe.
    Obecnie w lokalu trwają prace wykończeniowe i przystosowujące go do potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej spółki w formie (...) (poprzez np. montaż
    infrastruktury informatycznej, aranżacji sali konferencyjnej). Po zakończonych pracach
    lokal ten zostanie ujęty w ewidencji środków trwałych spółki i wykorzystywany będzie
    wyłącznie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej spółki.

## Pytanie

Czy amortyzacja lokalu opisanego w stanie faktycznym niniejszego wniosku będzie
    stanowić dla Wnioskodawcy koszt podatkowy prowadzonej działalności gospodarczej?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, bazując na wyroku sądowym z 9 maja 2024 r. WSA we Wrocławiu (I SA/Wr
    960/23), amortyzacja lokalu opisanego w stanie faktycznym wniosku będzie stanowiła
    koszt podatkowy prowadzonej działalności gospodarczej (w proporcji przypadającej na
    tego wspólnika według udziału w kosztach spółki cywilnej).
    W Pani ocenie, szczególnego znaczenia nabiera fakt, że w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych poza art. 22c pkt 2 znajduje się przepis art. 22j ust. 1 pkt 3. Zgodnie z
    tym przepisem okres amortyzacji dla budynków (lokali) i budowli mieszkalnych nie może
    być krótszy niż 10 lat.
    W treści ustawy mamy zatem do czynienia z dwoma przepisami regulującymi zasady
    amortyzacji lokali mieszkalnych (art. 22c pkt 2 oraz art. 22j ust. 1 pkt 3). Obowiązywanie
    zaś w tym zakresie obydwu przepisów w świetle niezbędnego dla prawidłowej
    interpretacji przepisów prawnych domniemania racjonalności prawodawcy należy uznać
    za celowe i nieprzypadkowe. Wynika z tego, że racjonalny prawodawca nie stanowi ze
    sobą sprzecznych a nadto norm zbędnych.

    Należy zauważyć, że przyjęcie, że art. 22c pkt 2 ustawy dotyczy wszystkich lokali
    mieszkalnych, skutkowałoby tym, że przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy de facto byłby
    przepisem martwym, gdyż reguluje on okres amortyzacji właśnie dla tych nieruchomości
    (m.in. lokalu mieszkalnego, o którym mowa w niniejszej sprawie).
    Biorąc zatem pod uwagę powyższe wywody i wychodząc z założenia, że ustawodawca nie
    tworzy norm niepotrzebnych – należy przyjąć, że obowiązywanie art. 22j ust. 1 pkt 3
    ustawy, ustanawiającego okres amortyzacji dla lokali i budynków mieszkalnych a tym
    samym przewidującego jej możliwość w stosunku do tych nieruchomości, w konsekwencji
    wyklucza taką wykładnię art. 22c pkt 2 ustawy, która prowadziłaby do wyłączenia
    możliwości amortyzowania wszystkich budynków i lokali mieszkalnych, czyniąc tym
    samym przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy – przepisem zbędnym.
    Pragnie Pani podkreślić, że lokal będący przedmiotem wniosku o interpretację nigdy nie
    będzie stanowił przedmiotu najmu, dzierżawy ani innej umowy o podobnym charakterze
    (lokal został nabyty jako siedziba spółki cywilnej, którego wspólnikiem jest Pani).
    Według wyroku WSA powołanego na wstępie, nowelizując ustawę w zakresie amortyzacji
    budynków i lokali mieszkalnych w drodze zmiany przepisu art. 22c pkt 2 ustawy,
    dokonano wyłączenia od amortyzacji budynków (lokali) mieszkalnych wynajmowanych lub
    wydzierżawionych, a zatem takich, które stanowią źródło przychodów wymienione w art.
    10 ust. 1 pkt 6 ustawy. Skoro zatem nie uzyskuje Pani przychodu ze źródła, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie znajdzie do niego zastosowania zmieniony przepis
    art. 22c pkt 2 ustawy, a amortyzacja wskazanego lokalu mieszkalnego będzie miała
    miejsce na podstawie art. 22 j ust. 1 pkt 3 ustawy (tj. zgodnie z 10% roczną stawką
    amortyzacyjną).
    Na powyższą wykładnię wskazuje ponadto istota podatku dochodowego od osób
    fizycznych, który jak sama nazwa wskazuje jest podatkiem dochodowym a nie
    przychodowym, a zatem opodatkowaniu tym podatkiem podlega dochód. W przypadku
    uzyskiwania przychodów ze źródła przychodów jakim jest działalność gospodarcza (art. 10
    ust. 1 pkt 3 ustawy), podstawę opodatkowania stanowi dochód rozumiany jako przychód
    pomniejszony o koszty uzyskania przychodu i inne odliczenia od dochodu wskazane w
    ustawie. Zgodnie z odpowiednimi przepisami podatkowymi amortyzacja środków trwałych
    polega na uwzględnianiu w kosztach uzyskania przychodów wydatków podatnika na
    nabycie lub wytworzenie środków trwałych. Z zasady bowiem środki trwałe mają służyć
    uzyskiwaniu przychodów w okresach dłuższych niż rok podatkowy a celem amortyzacji
    jest rozłożenie w czasie kosztów uzyskiwania przychodów. Skoro zatem odpisy
    amortyzacyjne mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, to powinny one odpowiadać
    zasadom dotyczącym opodatkowania dochodu. Stąd też zmiana wyłączająca dla
    podatników uzyskujących przychody ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 3 ustawy możliwości ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych z tytułu nabycia nieruchomości mieszkalnej, która służy prowadzonej
    przez podatnika działalności gospodarczej, lecz która nie jest źródłem przychodu z art. 10
    ust. 1 pkt 6 ustawy spowoduje, że przedmiotem opodatkowania prowadzonej przez
    takiego podatnika działalności gospodarczej stanie się w pewnej części przychód uzyskany
    z tej działalności, a nie dochód.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.

    Pierwsze zdanie art. 22 ust. 8 wskazanej ustawy stanowi, że:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (...)
    Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      #o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
      albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w
      spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Obowiązujący od 1 stycznia 2022 r. przepis art. 22c pkt 2 ww. ustawy, został zmieniony
    przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: ustawa zmieniająca).
    Zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy:
      Podatnicy osiągający w 2022 r. przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1, mogą stosować zasady opodatkowania tych
      przychodów obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., z zastrzeżeniem ust. 2.
    Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:
      Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych
      i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed
      dniem 1 stycznia 2022 r.
    Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym,
    podatnicy mogli tylko do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1
    stycznia 2022 r.
    Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca
    celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do
    końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali
    mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r.

    Nie sposób uznać przy tym, że zawarte w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej zastrzeżenie
    należało odnosić do ust. 1 omawianego przepisu, a co za tym idzie, iż ustęp 2 znajdzie
    zastosowanie tylko do podatników, o których mowa w ustępie pierwszym, czyli do tych
    którzy osiągają w 2022 r. przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, itp., nie zaś do
    wszystkich podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Podkreślić należy, że na skutek wejścia w życie ustawy nowelizującej dokonano
    kompleksowej zmiany reguł rządzących opodatkowaniem przychodów z tytułu wynajmu.
    Przewidziane nowe regulacje zakładały, że wszyscy podatnicy osiągający tego rodzaju
    przychody będą stosować takie same reguły opodatkowania.
    W ich świetle omawiane przychody zostały opodatkowane wyłącznie ryczałtem od
    przychodów ewidencjonowanych. Wcześniej podstawową formą opodatkowania
    dochodów z najmu lub dzierżawy były zasady ogólne według skali podatkowej.
    Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych był fakultatywną formą opodatkowania. W
    przypadku natomiast ryczałtu przedmiotem opodatkowania jest przychód, nie zaś dochód
    rozumiany jako nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Skoro zatem przedmiotem opodatkowania przychodów z najmu na nowych zasadach jest
    wyłącznie przychód, to za pozbawione podstaw należy uznać zachowanie na zasadzie
    praw słusznie nabytych uprawnienia do potrącania w charakterze kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych, aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji.
    Ponadto w treści art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wyraźnie zaznaczono, iż amortyzacji nie podlegają budynki/lokale mieszkalne służące
    prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na
    podstawie umowy. Użycie spójnika „lub" wskazuje, iż hipotezą normy prawnej zawartej w
    tym przepisie objęte są zarówno nieruchomości wynajmowane, czy też wydzierżawiane
    jak i te wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej w inny sposób.
    Warto również zauważyć, że jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (...), proponowane zmiany zakładały
    wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali
    mieszkalnych. Uznano, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym wykorzystywane w
    prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały amortyzacji, ale
    również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych.
    Dodatkowo specyfika ustawy i racjonalność ustawodawcy objawiająca się m.in.
    usystematyzowaniem przepisów podatkowych wskazuje, że w pierwszej kolejności art. 22
    ustawy definiuje koszty uzyskania przychodu, art. 22a wymienia środki trwałe podlegające
    amortyzacji, art. 22c ustawy – wyłączenia z niej, natomiast dopiero art. 22j określa metodę
    ustalania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych lub ulepszonych
    środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika.
    Nie można zatem zgodzić się z Pani twierdzeniem, że obowiązywanie art. 22j ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w korelacji z art. 22c pkt 2 ustawy,
    wykluczałoby taką wykładnię nowego brzmienia art. 22c pkt 2, czyniąc tym samym art. 22j
    ust. 1 pkt 3 ustawy – zbędnym.
    Niniejszy przepis (tj. art. 22j ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy) odnosi się do nieruchomości
    niemieszkalnych. Jak wynika bowiem z art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy, do amortyzacji
    budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których w Wykazie stawek amortyzacyjnych
    przewiduje się stawkę 2,5%, podatnicy mogą przyjąć indywidualną stawkę amortyzacyjną.
    Okres amortyzacji dla tych budynków (lokali) nie może być krótszy niż liczba lat wynikająca
    z różnicy 40 lat i pełnej liczby lat od dnia oddania ich po raz pierwszy do używania do dnia
    wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    prowadzonej przez podatnika. Jednak okres ten nie może być krótszy niż 10 lat.

    Z treści art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy należy więc wnioskować, że zastosowanie
    indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynków niemieszkalnych, dla których stawka
    amortyzacyjna wynosi 2,5%, jest możliwe wyłącznie w sytuacji nabycia obiektu używanego
    nie krócej niż rok przed wprowadzeniem go do ewidencji środków trwałych prowadzonej
    przez podatnika. Jeśli taki budynek (lokal) zostanie ulepszony przed oddaniem go do
    używania, to wydatki z tym związane powiększą jego wartość początkową, ale ta
    okoliczność nie zmieni zasad ustalania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, która zależy
    od okresu używania takiego budynku.
    W przypadku natomiast pozostałych nieruchomości, tj. niemieszkalnych dla których
    stawka amortyzacyjna nie wynosi 2,5% - stawkę indywidualną ustala się na podstawie art.
    22j ust. 1 pkt 3 ustawy. Stosownie do jego treści dla używanych lub ulepszonych środków
    trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika minimalny
    okres amortyzacji wynosi 10 lat. Są przy tym wyjątki, które dotyczą budynków
    wymienionych w rodzajach 103 i 109 KŚT, trwale związanych z gruntem, kiosków
                          3towarowych o kubaturze poniżej 500 m, domków kempingowych oraz budynków
    zastępczych. W ich przypadku okres amortyzacji nie może być krótszy niż 36 miesięcy.
    Należy więc zwrócić uwagę, że już w samym art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy jako wyłączenie
    wskazano określone nieruchomości niemieszkalne (np. trwale związane z gruntem
    budynki handlowo-usługowe wymienione w rodzaju 103 Klasyfikacji i inne budynki
    niemieszkalne wymienione w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem), co
    pośrednio potwierdza, że odnosi się on do nieruchomości niemieszkalnych.
    Reasumując powyższe, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich
    nieruchomości mieszkalnych, bez względu na sposób ich wykorzystania, zasada zapisana
    w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie
    podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami,
    lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo
    do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
    mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo
    wynajmowane na podstawie umowy.
    We wniosku podała Pani m.in., że:
    · (...) 2025 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej
      zakupiła Pani wraz z drugim wspólnikiem – lokal mieszkalny w budynku
      wielorodzinnym.
    · Lokal nie został nabyty z zamiarem jego wynajmowania, nie będzie wykorzystywany na
      cele prywatne lub mieszkaniowe.
    · Lokal mieszkalny jest obecnie modernizowany z przeznaczeniem na (...). Trwają prace
      wykończeniowe i przystosowujące go do potrzeb prowadzonej działalności
      gospodarczej. Po zakończonych pracach lokal ten zostanie ujęty w ewidencji środków
      trwałych i będzie wykorzystywany wyłącznie dla celów prowadzonej działalności
      gospodarczej spółki.
    · Pani wątpliwość dotyczy ustalenia, czy można zaliczyć do kosztów uzyskania
      przychodów, odpisy amortyzacyjne opisanego lokalu.
    Opierając się na powyższych informacjach oraz podanych okolicznościach, należy
    stwierdzić, że dopiero odpowiednia konstrukcja związana z przeznaczeniem lokalu oraz
    jego wyposażenie decydują o definitywnej zmianie jego przeznaczenia. Ponadto ustawa o
    podatku dochodowym od osób fizycznych nie podaje wprost definicji środka trwałego,
    jednak wskazuje w art. 22a tej ustawy składniki majątku, które przy spełnieniu
    określonych warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji. Stosownie
    zaś do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji
    podlegają m.in. lokale kompletne i zdatne do użytku.
    W świetle powyższego, skoro, jak Pani wprost wskazała w treści wniosku, że:

      (...) Obecnie w lokalu trwają prace wykończeniowe i przystosowujące go do potrzeb
      prowadzonej działalności gospodarczej spółki w formie (...) (poprzez np. montaż
      infrastruktury informatycznej, aranżacji sali konferencyjnej).
    nie mogę się więc zgodzić z Pani stanowiskiem, że:
      Bazując na wyroku sądowym z 9 maja 2024 r. WSA we Wrocławiu (I SA/Wr 960/23),
      amortyzacja lokalu opisanego w stanie faktycznym wniosku będzie stanowiła koszt
      podatkowy prowadzonej działalności gospodarczej (...).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do wyroku, który Pani zacytowała na podparcie własnego stanowiska (sygn.
    akt I SA/Wr 960/23), należy wskazać, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach,
    w których zapadły. Wymieniła Pani wyrok nieprawomocny, w którym Sąd zajął stanowisko
    korzystne dla podatnika, jednak należy wskazać, że istnieje wiele orzeczeń, w których Sąd
    zaprezentował stanowisko odmienne, np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    13 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 119/23; z 4 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 6/25; z 13
    sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 1495/22 oraz II FSK 64/23; WSA w Gdańsku z 16 kwietnia
    2025 r., sygn. akt I SA/Gd 68/25; WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl
    1066/22; WSA w Krakowie z dnia 16 września 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 488/22 oraz 26
    stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1160/22; WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2022 r.,
    sygn. akt I SA/OI 325/22; WSA w Łodzi z dnia 19 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 439/22;
    WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 856/22; z dnia 17 stycznia
    2023 r., sygn. akt I SA/GI 1067/22; WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt
    III SA/Wa 1059/22; czy też WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 494
    /22, z 26 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 844/23.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm., dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem
    Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.