Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-384/14/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-07-08
Teza: 1. Prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze VAT dotyczącej nieruchomości zakupionej na cele działalności opodatkowanej. 2. Wystawienie Gminie noty korygującej błędnie wykazany na fakturze VAT identyfikator podatkowy. 3. Prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze VAT, w której wskazano numer PESEL zamiast numeru NIP Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: faktura; noty-nota korygująca; numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP); odliczenia-prawo do odliczenia; podatek-podatek naliczony; podatek-podatek naliczony-odliczanie podatku naliczonego; podatek-podatek od towarów i usług-rejestracja dla potrzeb podatku od towarów i usług; podatnik-podatnik czynny
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 10 kwietnia 2014 r. (data wpływu 15 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

1.  prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze VAT dotyczącej nieruchomości zakupionej na cele działalności opodatkowanej;
2.  wystawienia Gminie noty korygującej błędnie wykazany na fakturze VAT identyfikator podatkowy;
3.  prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze VAT, w której wskazano numer PESEL zamiast numeru NIP Wnioskodawcy

\-**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2014 r. wpłynął do tut. Organu ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

1.  prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze VAT dotyczącej nieruchomości zakupionej na cele działalności opodatkowanej;
2.  wystawienia Gminie noty korygującej błędnie wykazany na fakturze VAT identyfikator podatkowy;
3.  prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w otrzymanej fakturze VAT, w której wskazano numer PESEL zamiast numeru NIP Wnioskodawcy.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca – osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą – uczestniczył dnia 1 października 2013 r. w przetargu ustnym nieograniczonym na sprzedaż nieruchomości gruntowej zabudowanej. Sprzedawana nieruchomość stanowiła własność Gminy. W wyniku przetargu Wnioskodawca został wyłoniony jako uczestnik, który zaoferował najwyższą cenę. W § 6 protokołu z przetargu wskazano, iż nabycie nieruchomości nastąpi do majątku osobistego uczestnika bowiem w momencie przeprowadzenia przetargu Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej. Jej założenie Wnioskodawca uzależniał od wyniku przetargu. Wnioskodawca, 21 października 2013 r., dokonał wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jednocześnie wskazując dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej również na 21 października 2013 r. Tego samego dnia Wnioskodawca złożył druk VAT-R dokonując rejestracji na potrzeby podatku od towarów i usług od dnia 22 października 2013 r. Przedmiotem działalności ma być między innymi najem lokali usługowych znajdujących się we wskazanej nieruchomości, po uprzednim jej wyremontowaniu i przygotowaniu pod wynajem (świadczenie usług opodatkowanych VAT).

23 października 2013 r. aktem notarialnym doszło do transakcji sprzedaży wskazanej wyżej nieruchomości. W ślad za zapisem zawartym w § 6 opisanego wyżej protokołu z 1 października 2013 r. Gmina (mając na względzie ważność przeprowadzonego przetargu) naciskała, by – tak jak w protokole przetargu – w akcie notarialnym widniał zapis, iż nieruchomość została zakupiona do majątku prywatnego Wnioskodawcy. Jednakże pomimo takiego zapisu Wnioskodawca wprowadził nabytą nieruchomość do ewidencji środków trwałych w dniu jej zakupu, jednocześnie występując do Gminy o wystawienie faktury VAT dokumentującej nabycie nieruchomości. Gmina przesłała Wnioskodawcy fakturę VAT z 6 grudnia 2013 r. Faktura zawierała wszystkie dane identyfikacyjne podatnika (nazwa, adres), poza błędnie wskazanym numerem identyfikacji podatkowej, bowiem Gmina, zamiast numeru NIP wpisała numer PESEL Wnioskodawcy. W związku z tym Wnioskodawca przesłał Gminie notę korygującą wskazującą prawidłowy identyfikator. Gmina odmówiła zatwierdzenia noty wskazując, iż właściwy w tym wypadku będzie numer PESEL podatnika, bowiem Wnioskodawca przystępował do przetargu jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, a fakt jej prowadzenia już w momencie nabycia nieruchomości i wystawienia faktury nie daje podstawy do wskazania, zamiast numeru PESEL, numeru NIP Wnioskodawcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w zaistniałym stanie faktycznym przeznaczenie zakupionej nieruchomości na cele działalności opodatkowanej daje Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na otrzymanej fakturze VAT?
2.  Czy Wnioskodawca postąpił prawidłowo przesyłając Gminie notę korygującą błędnie wskazany na fakturze VAT identyfikator podatkowy?
3.  Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, wskazanie numeru PESEL zamiast numeru NIP Wnioskodawcy na fakturze VAT, nie stoi na przeszkodzie prawu do odliczenia naliczonego podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

AD. 1.

Od nieruchomości nabytej celem prowadzenia działalności opodatkowanej służy prawo odliczenia podatku VAT naliczonego widniejącego na wystawionej przez sprzedawcę fakturze.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego, czy też – jak określa to art. 86 ust. 1 uptu – prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Ma ono zapewniać, że podatek płacony przez podatnika VAT przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych w działalności opodatkowanej nie będzie stanowił dla niego faktycznego kosztu (obciążenia finansowego).

Prawo do odliczenia przysługuje podatnikowi VAT (prowadzącemu działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy). Status danego podmiotu jako podatnika VAT jest kategorią w pełni obiektywną. Nie jest uzależniony od faktu zarejestrowania się w tym charakterze. Jednak określeni podatnicy – ci, którzy nie korzystają ze zwolnień z podatku – są obowiązani do zarejestrowania się jako podatnicy VAT czynni. Przepis art. 88 ust. 4 ustawy stanowi bowiem, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z przepisami ustawy.

Wnioskodawca nabył nieruchomość na warunkach przetargu, w którym startował jako osoba fizyczna, bowiem w dacie przetargu nie prowadził działalności gospodarczej, a jej założenie wiązał właśnie z wynikiem samego przetargu. Z uwagi na obawy Gminy, co do ważności przeprowadzonego przetargu (podmioty gospodarcze startujące w przetargu miały obowiązek złożenia przed dniem jego przeprowadzenia), w akcie notarialnym wskazano, iż nabycie następuje do majątku osobistego.

Zdaniem Wnioskodawcy, zapis widniejący w akcie notarialnym nie ma znaczenia na gruncie podatku od towarów i usług, bowiem zgodnie z art. 86 ust. 1 uptu, znaczenie ma zakres w jakim ta nieruchomość ma być wykorzystywana. A celem tym jest prowadzenie działalności opodatkowanej polegającej na najmie komercyjnym.

Minister Finansów (działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach) w interpretacji indywidualnej z dnia 24 września 2008 r. nr IBPP2/443-607/08/UH stwierdził, że prawo do obniżenia podatku należnego powstaje u wszystkich podatników o ile wykażą, że zakupy były związane z bieżącą lub przyszłą działalnością opodatkowaną, a warunek rejestracji jest niezbędny wyłącznie do skorzystania przez podatnika z prawa do obniżenia podatku należnego.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości (aktualnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) w sprawie 268/83 (orzeczenie z dnia 14 lutego 1985 r., D.A. Rompelman and E.A. Rompelman-Van Deelen v. Minister van Financien) przyznał prawo do odliczenia podatnikom, którzy nabyli prawo do uzyskania własności budowanego budynku, mając zamiar późniejszego wykorzystania go w działalności gospodarczej, przy czym przysługiwało im ono od momentu nabycia i nie mogło zostać odłożone w czasie do momentu rozpoczęcia działalności opodatkowanej. Prawo do odliczenia (zwrotu) podatku jest bowiem podstawowym prawem podatnika zapewniającym jego neutralność. Nieprzyznanie tego prawa podatnikom w tej sytuacji, a co więcej – nawet odłożenie jego realizacji w czasie aż do momentu rozpoczęcia uzyskiwania obrotów z działalności opodatkowanej – byłoby sprzeczne z zasadą neutralności podatku. Samo tylko odłożenie w czasie realizacji prawa do bezzwłocznego odliczenia podatku (z chwilą powstania obowiązku podatkowego z tytułu tej transakcji u sprzedawcy) prowadziłoby bowiem do bezzasadnego ponoszenia przez podatnika ciężaru finansowego podatku w okresie inwestycji.

W świetle powyższego, Wnioskodawcy przysługuje, co do zasady, prawo do odliczenia podatku wykazanego na uzyskanej od Gminy fakturze. Ograniczenie tego prawa stanowiłoby nieuzasadnione obciążenie Wnioskodawcy kosztami podatku VAT w sytuacji nabycia nieruchomości celem prowadzenia działalności opodatkowanej.

AD. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowym było przesłanie Gminie noty korygującej błędnie wskazany identyfikator podatkowy.

Zgodnie z art. 106k ust. 1 nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę zawierającą pomyłki, z wyjątkiem pomyłek w zakresie danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 8-15, może wystawić fakturę nazywaną notą korygującą.

Wystawiona przez Gminę faktura z dnia 6 grudnia 2013 r., zawierała prawidłowe dane podatnika, poza numerem identyfikacji podatkowej. Gmina zamiast numeru NIP, wpisała numer PESEL Wnioskodawcy, bowiem numer ten Gmina znała zarówno z przeprowadzonego 1 października 2013 r. przetargu, jak i aktu notarialnego z dnia 23 października 2013 r.

Z uwagi na brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o ewidencji i identyfikacji podatników i płatników właściwym numerem identyfikacji podatkowej Wnioskodawcy jest numer NIP. Tym samym na wystawionej przez Gminę fakturze nie może widnieć numer PESEL, bowiem Podatnik może posługiwać się tylko jednym identyfikatorem podatkowym. Jeśli podatnik prowadzi działalność gospodarczą, nie jest prawidłowym wskazywanie jego numeru PESEL.

Ustawa o podatku od towarów i usług wprost określa procedurę, jaką podatnik powinien wykorzystać. Wnioskodawca skorzystał z tej procedury, jednakże Gmina odmówiła akceptacji noty korygującej, nadal wskazując, iż właściwym identyfikatorem podatkowym Wnioskodawcy jest numer PESEL.

AD. 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, brak prawidłowego identyfikatora podatkowego na uzyskanej od Gminy fakturze nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na tej fakturze.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,

\-z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Z treści powyższego przepisu wynika, że odliczenie podatku naliczonego przysługuje tylko zarejestrowanym czynnym podatnikom podatku od towarów i usług, jeżeli nabyte towary i usługi służą czynnościom opodatkowanym, tzn. czynnościom, które generują podatek należny. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zasady dokumentowania sprzedaży reguluje art. 106 ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 68 poz. 360 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem. I tak w myśl art. 106 ust. 1 ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Jak stanowi § 4 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia, fakturę wystawia zarejestrowany podatnik VAT czynny. Szczegółowe zasady dotyczące faktur uregulowane zostały w powołanym rozporządzeniu.

W myśl § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r., faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać:

1.  datę jej wystawienia;
2.  kolejny numer, nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
3.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
4.  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 11 lit. a;
5.  numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 11 lit. b;
6.  datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży;
7.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
8.  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
9.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
10.  kwoty wszelkich rabatów, w tym za wcześniejsze otrzymanie należności, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
11.  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
12.  stawkę podatku;
13.  sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
14.  kwotę podatku, od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
15.  kwotę należności ogółem.

Z powołanych przepisów wynika, że faktura winna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z zawartej umowy. W świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury VAT są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna oraz jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca otrzymał od Gminy fakturę VAT z 6 grudnia 2013 r. związaną z zakupem nieruchomości (celem wykonywania czynności opodatkowanych VAT). Faktura zawiera wszystkie wymagane przez rozporządzenie elementy z wyjątkiem numeru NIP Wnioskodawcy (zawiera jedynie PESEL nabywcy). Pozostałe dane nabywcy (nazwa firmy, adres) jednoznacznie wskazują na to, że nabywcą jest Wnioskodawca. Faktura VAT potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106 ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku. Zasadnym wydaje się twierdzenie, że chociaż zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy faktura powinna zawierać dane dotyczące podatnika i nabywcy, to jednak nie wszystkie wykazane braki faktur wykluczają możliwość ustalenia tych danych przy prawidłowej analizie innych zapisów zawartych w fakturach.

Należy zatem zauważyć, iż brak numeru NIP przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu nazwy podmiotu będącego nabywcą jest wadą techniczną, niewyłączającą możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego. Z powyższego wynika, iż o prawidłowości faktur VAT wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują, tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, wyłącznie z powodu wspomnianych braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.

Reasumując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w związku z tym, że opisana faktura zawiera dane Wnioskodawcy umożliwiające jego identyfikację, pomimo wskazania zamiast numeru NIP, numeru PESEL, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli zakupy te są związane z wykonywanymi przez Wnioskodawcę czynnościami opodatkowanymi.

Stanowisko Wnioskodawcy zdaje się potwierdzać również Minister Finansów (działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu), który w interpretacji indywidualnej z dnia 29 maja 2013 r. nr ILPP1 /443-167/13-2/HW, stwierdza, iż brak numeru NIP na fakturze nie pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na fakt ścisłego powiązania z sobą zagadnień będących przedmiotem zapytania Wnioskodawcy, tut. Organ udzielił na nie odpowiedzi w jednej interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług,

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Z treści art. 88 ust. 4 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Z treści art. 88 ust. 4 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast w świetle art. 8 ust. 1 ww. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak stanowi art. 15 ust. 2 tej ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powołane regulacje wskazują, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca stworzył więc podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.

Z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika zatem, iż dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością, przy czym związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary lub usługi służą np. dalszej odsprzedaży lub też są niezbędne do wytworzenia towarów lub wykonania usług będących przedmiotem sprzedaży. Bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami.

Aby jednak można było wskazać, iż określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do obrotu osiąganego przez podatnika, np. poprzez odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości.

Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca – osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą – w wyniku przetargu nabyła od Gminy nieruchomość. Wnioskodawca, 21 października 2013 r., dokonał wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jednocześnie wskazując dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej również na 21 października 2013 r. Tego samego dnia Wnioskodawca złożył druk VAT-R dokonując rejestracji na potrzeby podatku od towarów i usług od dnia 22 października 2013 r. Przedmiotem działalności ma być między innymi najem lokali usługowych znajdujących się we wskazanej nieruchomości, po uprzednim jej wyremontowaniu i przygotowaniu pod wynajem (świadczenie usług opodatkowanych VAT).

23 października 2013 r. aktem notarialnym doszło do transakcji sprzedaży wskazanej wyżej nieruchomości.

Odnosząc przedstawiony wyżej stan faktyczny do powołanych w sprawie przepisów prawa stwierdzić należy, iż, jeżeli – jak wskazał Wnioskodawca – nabyta przez Wnioskodawcę od Gminy nieruchomość służy działalności Wnioskodawcy wyłącznie opodatkowanej podatkiem VAT, to zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku VAT naliczonego w fakturze wystawionej przez Gminę za nabycie tej nieruchomości. Prawo to przysługuje wyłącznie pod warunkiem niezaistnienia przesłanek ograniczających to prawo wymienionych w art. 88 ustawy o VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że od nieruchomości nabytej celem prowadzenia działalności opodatkowanej służy prawo odliczenia podatku VAT naliczonego widniejącego na wystawionej przez sprzedawcę fakturze (pytanie nr 1) – uznano za prawidłowe.

Na podstawie art. 106 ust. 1 ww. ustawy w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Jak stanowi art. 106 ust. 8 cyt. ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia:

1.  określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania;
2.  może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności;
3.  może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne podmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.

Szczegółowe zasady wystawiania faktur oraz dane, które faktury powinny zawierać zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 68 poz. 360 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia fakturę wystawia:

1.  zarejestrowany podatnik VAT czynny;
2.  podatnik, o którym mowa w art. 16 ustawy, przy dokonywaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu.

W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia powinna zawierać:

1.  datę jej wystawienia;
2.  kolejny numer, nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
3.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
4.  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 11 lit. a;
5.  numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 11 lit. b;
6.  datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży;
7.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
8.  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
9.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
10.  kwoty wszelkich rabatów, w tym za wcześniejsze otrzymanie należności, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
11.  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
12.  stawkę podatku;
13.  sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
14.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
15.  kwotę należności ogółem.

Kwestię not korygujących regulował zapis § 15:

Ust. 1. Nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę zawierającą pomyłki dotyczące jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze sprzedawcą lub nabywcą lub oznaczeniem towaru lub usługi, z wyjątkiem pomyłek w pozycjach faktury określonych w § 5 ust. 1 pkt 8-15, może wystawić fakturę nazywaną notą korygującą.

Ust. 2. Nota korygująca wymaga akceptacji wystawcy faktury.

Ust. 3. Nota korygująca powinna zawierać:

1.  numer kolejny i datę jej wystawienia;
2.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy i numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, jak również numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi;
3.  dane zawarte w fakturze, której dotyczy nota korygująca, określone w § 5 ust. 1 pkt 1 i 6;
4.  wskazanie treści korygowanej informacji oraz treści prawidłowej.

Ust. 5. Noty korygujące powinny zawierać wyrazy „NOTA KORYGUJĄCA”.

Ust. 6. Przepisy ust. 1-3 nie naruszają przepisów dotyczących faktur korygujących.

W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. zasady wystawiania faktur zawarte zostały w przepisach art. 106a i następnych ustawy o VAT.

Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

W myśl art. 106e ust. 1 faktura powinna zawierać:

1.datę wystawienia;

2.kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;

3.imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;

4.numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;

5.numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;

6.datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;

7.nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;

8.miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;

9.cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);

10.kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;

11.wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

12.stawkę podatku;

13.sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;

14.kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;

15.kwotę należności ogółem;

16.w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1 – wyrazy „metoda kasowa”;

17.w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz „samofakturowanie”;

18.w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi – wyrazy „odwrotne obciążenie”;

19.w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 albo przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 – wskazanie:

1.  przepisu ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku,
2.  przepisu dyrektywy 2006/112/WE, który zwalnia od podatku taką dostawę towarów lub takie świadczenie usług, lub
3.  innej podstawy prawnej wskazującej na to, że dostawa towarów lub świadczenie usług korzysta ze zwolnienia;

20.w przypadku, o którym mowa w art. 106c - nazwę i adres organu egzekucyjnego lub imię i nazwisko komornika sądowego oraz jego adres, a w miejscu określonym dla podatnika – imię i nazwisko lub nazwę dłużnika oraz jego adres;

21.w przypadku faktur wystawianych w imieniu i na rzecz podatnika przez jego przedstawiciela podatkowego - nazwę lub imię i nazwisko przedstawiciela podatkowego, jego adres oraz numer, za pomocą którego jest on zidentyfikowany na potrzeby podatku;

22.w przypadku gdy przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy są nowe środki transportu – datę dopuszczenia nowego środka transportu do użytku oraz:

1.  przebieg pojazdu - w przypadku pojazdów lądowych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. a,
2.  liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu - w przypadku jednostek pływających, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz statków powietrznych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. c;

23.w przypadku faktur wystawianych przez drugiego w kolejności podatnika, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej (procedurze uproszczonej) – dane określone w art. 136;

24.w przypadkach, o których mowa w art. 97 ust. 10 pkt 2 i 3:

1.  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, poprzedzony kodem PL,
2.  numer, za pomocą którego nabywca towaru lub usługi jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej w danym państwie członkowskim, zawierający dwuliterowy kod stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej właściwy dla tego państwa członkowskiego.

Kwestię not korygujących regulują zapisy art. 106k:

Ust. 1. Nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę zawierającą pomyłki, z wyjątkiem pomyłek w zakresie danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 8-15, może wystawić fakturę nazywaną notą korygującą.

Ust. 2. Faktura, o której mowa w ust. 1, wymaga akceptacji wystawcy faktury.

Ust. 3. Faktura, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać:

1.  wyrazy „NOTA KORYGUJĄCA”;
2.  numer kolejny i datę jej wystawienia;
3.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy i numer za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, a także numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej;
4.  dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura, o której mowa w ust. 1, określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-6;
5.  wskazanie treści korygowanej informacji oraz treści prawidłowej.

Ust. 4. Przepisy ust. 1-3 nie naruszają przepisów dotyczących wystawiania faktur korygujących.

Z powołanych przepisów wynika, że faktura winna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z zawartej umowy.

W świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury VAT są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Ze względu na zdarzające się w praktyce pomyłki przy dokumentowaniu przez podatników obrotu gospodarczego ustawodawca przewidział dwie procedury korygowania błędów w fakturach VAT poprzez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej oraz poprzez wystawienie przez odbiorcę noty korygującej.

Z powołanych wyżej unormowań wynika, że noty korygujące wystawia odbiorca faktury. Ten rodzaj dokumentu koryguje błędy, które nie mają żadnego wpływu na jakąkolwiek kwotę wykazaną w fakturze.

Gdy faktura zawiera błędy tylko w niektórych elementach nazwy podatnika czy oznaczenia towaru lub usługi, wówczas można je skorygować notą korygującą. Nie można natomiast poprzez wystawienie noty korygującej zmieniać podmiotu umowy sprzedaży. W przypadku bowiem, gdy błędne są wszystkie dane sprzedawcy lub nabywcy towaru lub usługi, wówczas nie jest dopuszczalne jej korygowanie przez nabywcę notą korygującą.

Jednocześnie wskazać należy, że informacje podawane na fakturach powinny mieć taką formę, by nie budziły zastrzeżeń co do danych w nich zawartych, umożliwiających identyfikację sprzedawcy i nabywcy, a także towaru czy usługi. Poprzez wystawienie noty korygującej można korygować wyłącznie błędy formalne, pomyłki, które nie mają istotnego znaczenia dla nabytych wcześniej praw czy rozliczeń. Pomyłki dotyczące niektórych danych nabywcy mogą być zatem skorygowane poprzez wystawioną przez nabywcę notę korygującą, pod warunkiem, że nota taka będzie zawierała wszystkie elementy wskazane w ww. przepisach.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca – jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej – uczestniczył dnia 1 października 2013 r. w przetargu ustnym nieograniczonym na sprzedaż nieruchomości gruntowej zabudowanej. W wyniku przetargu Wnioskodawca został wyłoniony jako uczestnik, który zaoferował najwyższą cenę. W § 6 protokołu z przetargu wskazano, iż nabycie nieruchomości nastąpi do majątku osobistego uczestnika bowiem w momencie przeprowadzenia przetargu Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej. Jej założenie Wnioskodawca uzależniał od wyniku przetargu. Wnioskodawca, 21 października 2013 r., dokonał wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jednocześnie wskazując dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej również na 21 października 2013 r. Tego samego dnia Wnioskodawca złożył druk VAT-R dokonując rejestracji na potrzeby podatku od towarów i usług od dnia 22 października 2013 r. Przedmiotem działalności ma być między innymi najem lokali usługowych znajdujących się we wskazanej nieruchomości, po uprzednim jej wyremontowaniu i przygotowaniu pod wynajem (świadczenie usług opodatkowanych VAT).

23 października 2013 r. aktem notarialnym doszło do transakcji sprzedaży wskazanej wyżej nieruchomości. Wnioskodawca wprowadził nabytą nieruchomość do ewidencji środków trwałych w dniu jej zakupu, jednocześnie występując do Gminy o wystawienie faktury VAT dokumentującej nabycie nieruchomości. Gmina przesłała Wnioskodawcy fakturę VAT z 6 grudnia 2013 r. Faktura zawierała wszystkie dane identyfikacyjne podatnika (nazwa, adres), poza błędnie wskazanym numerem identyfikacji podatkowej, bowiem Gmina, zamiast numeru NIP wpisała numer PESEL Wnioskodawcy. W związku z tym Wnioskodawca przesłał Gminie notę korygującą wskazującą prawidłowy identyfikator. Gmina odmówiła zatwierdzenia noty wskazując, iż właściwy w tym wypadku będzie numer PESEL podatnika, bowiem Wnioskodawca przystępował do przetargu jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, a fakt jej prowadzenia już w momencie nabycia nieruchomości i wystawienia faktury nie daje podstawy do wskazania, zamiast numeru PESEL, numeru NIP Wnioskodawcy.

Wnioskodawca ma wątpliwości, czy postąpił prawidłowo przesyłając Gminie notę korygującą.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że jeżeli Wnioskodawca uzależniał rozpoczęcie działalności gospodarczej od nabycia nieruchomości, w której tę działalności będzie mógł prowadzić, to oznacza, że nieruchomość została nabyta do działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a co za tym idzie Wnioskodawca w momencie jej nabycia działał dla tej transakcji w charakterze podatnika VAT. Tym samym w świetle niżej wymienionej ustawy o NIP identyfikatorem podatkowym właściwym dla Wnioskodawcy powinien być NIP, a nie PESEL.

Jak wynika bowiem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1314 ze zm.), osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków.

Natomiast art. 3 ww. ustawy stanowi, że identyfikatorem podatkowym jest:

*   numer PESEL – w przypadku podatników będących osobami fizycznymi objętymi rejestrem PESEL nieprowadzących działalności gospodarczej lub niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług (pkt 1);
*   NIP – w przypadku pozostałych podmiotów podlegających obowiązkowi ewidencyjnemu, o którym mowa w art. 2 (pkt 2).

Skoro więc Wnioskodawca działał dla tej transakcji jako podatnik podatku od towarów i usług, a ponadto w dniu dokonania transakcji był również zarejestrowanym czynnym podatnikiem tego podatku, to właściwym identyfikatorem podatkowym dla Wnioskodawcy jest NIP.

Zauważyć należy, że celem faktury VAT jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Faktury VAT są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Co do zasady zatem, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura VAT potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez przepisy ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku. Z tych powodów należy uznać, że chociaż zgodnie z przepisami ustawy o VAT faktura powinna zawierać dane dotyczące podatnika i nabywcy, to jednak nie wszystkie wykazane braki faktur wykluczają możliwość ustalenia tych danych przy prawidłowej analizie innych zapisów zawartych w fakturach.

Należy zatem zauważyć, że brak numeru NIP przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu numeru PESEL oraz podmiotu będącego faktycznym nabywcą jest wadą techniczną, niewyłączającą możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego.

Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur VAT wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują, tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, wyłącznie z powodu wspomnianych braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, wprawdzie powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.

Niemniej jednak opisane błędy winny być skorygowane w ten sposób, aby faktura odzwierciedlała faktycznie dokonaną transakcję pomiędzy prawidłowo oznaczonymi podmiotami gospodarczymi.

Zwrócić należy uwagę na to, że w przedmiotowej sprawie wystawiona przez sprzedawcę faktura niezawierająca numeru NIP została przyjęta przez nabywcę. Ani sprzedawca, ani nabywca nie kwestionują zaistniałego zdarzenia gospodarczego, lecz pomyłki w pozycjach faktury, które w istocie nie wpływają na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego. Co do zasady pomyłki dotyczące informacji wiążącej się z nabywcą, mogą być skorygowane poprzez wystawienie przez nabywcę noty korygującej.

Zdarzenie gospodarcze, z którym wiązała się konieczność wystawienia faktury miało miejsce w czasie, gdy Wnioskodawca był podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i nabycie miało ścisły związek właśnie z tą działalnością. Należy bowiem wskazać, że zdarzeniem gospodarczym, z którym wiązała się konieczność wystawienia faktury nie był udział Wnioskodawcy w przetargu (wówczas, gdy był on osobą nieprowadzącą działalności gospodarczej), lecz zdarzenie, z którym obowiązek wystawienia faktury wiąże ustawa o VAT.

A ustawa o VAT obowiązek wystawienia faktury wiąże z dostawą towaru, jeżeli więc dla tej dostawy Wnioskodawca działał w charakterze podatnika, to faktura odzwierciedlająca tę transakcję winna zawierać numer identyfikacji podatkowej podatnika. Brak ten uprawnia zatem nabywcę do wystawienia noty korygującej.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że prawidłowym było przesłanie Gminie noty korygującej błędnie wskazany identyfikator podatkowy (pytanie nr 2) – uznano za prawidłowe.

Zgodnie z przytoczoną powyżej argumentacją w odniesieniu do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury zawierającej PESEL Wnioskodawcy, a niezawierającej numeru identyfikacji podatkowej (NIP) stwierdzić należy, że brak ten nie ogranicza wynikającego z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawa Wnioskodawcy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tej faktury, bowiem ustawa w art. 88 nie przewiduje ograniczenia tego prawa z powodu braku numeru NIP.

Jeżeli zatem wystawiona przez Gminę faktura zawiera dane Wnioskodawcy umożliwiające jego identyfikację, pomimo pominięcia numeru NIP, Wnioskodawcy będącemu podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego jeżeli zakup ten jest związany z wykonywanymi przez Wnioskodawcę czynnościami opodatkowanymi, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 88 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że brak prawidłowego identyfikatora podatkowego na uzyskanej od Gminy fakturze nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na tej fakturze (pytanie nr 3) – uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163 poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.