Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.49.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości otrzymanej w
darowiźnie od męża.
Słowa kluczowe: darowizna
majątek-majątek odrębny
majątek-majątek osobisty
majątek-rozdzielność majątkowa
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
wspólność-wspólność majątkowa
wspólność-wspólność ustawowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    26 czerwca 2015 roku nabyła Pani mieszkanie (ul. A1, X) za 290 000 zł do majątku
    wspólnego z mężem.
    Pieniądze pochodziły z darowizny dla Pani od brata (300 000 zł), darowizna zgłoszona do
    właściwego Urzędu Skarbowego, umowa podpisana u notariusza.
    9 kwietnia 2019 roku zawarła Pani z mężem umowę majątkową małżeńską o rozdzielności
    majątkowej.
    22 maja 2019 roku zawarła Pani z mężem umowę darowizny, na podstawie której mąż
    darował Pani swój udział wynoszący 1/2 wyżej wymienionej nieruchomości.
    Nie dokonywali Państwo podziału majątku wspólnego.
    7 czerwca 2024 roku sprzedała Pani jako jedyna właścicielka wyżej wymienioną
    nieruchomość.

## Pytanie

Czy przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości ul. A1, X podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie datą nabycia całości nieruchomości był 26 czerwca 2015 rok, to jest dzień,
    w którym nabyli Państwo nieruchomość do majątku wspólnego. Darowizna w 2015 roku
    była wyrazem podziału majątku wspólnego i nie stanowiła osobnego tytułu nabycia. W
    związku z tym przychód ze sprzedaży został uzyskany po upływie 5-letniego terminu, o
    którym mowa w art. 10 ustęp 1 punkt 8 ustawy o PIT.
    Pani stanowisko uzasadnia interpretacjami indywidualnymi wydanymi przez organy
    podatkowe. W niżej wymienionych interpretacjach stan faktyczny kształtował się
    analogicznie do Pani przypadku. Interpretacja indywidualna z dnia 22 września 2023 r.,
    sygn. 0114-KDIP3-2.4011.732.2023.1.MR, Interpretacja indywidualna z dnia 20 stycznia
    2022 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.1019.2021.1.AK, Interpretacja indywidualna z dnia 1 lipca
    2020 r., sygn. 0112- KDWL.4011.16.2020.1.DK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c omawianej ustawy, źródłem przychodu jest odpłatne
    zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub praw
    majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości lub ww. praw nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Stosownie natomiast do art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o
      którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie odpłatne zbycie przez Panią nieruchomości
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, istotne jest
    ustalenie, czy odpłatne zbycie nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”, należy
    zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W szczególności art. 155 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zatem, pojęcie „nabycie” należy rozumieć szeroko, tzn. że nabycie nieruchomości
    następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na charakter czynności
    prawnej, na podstawie, której doszło do przysporzenia majątkowego. Tym samym,
    poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ww. Kodeksu:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz
    obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest

    dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego)
    i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone, jako nieodpłatne.
    Interpretacja pojęcia nabycie została również przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy.
    Zatem aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Zdaniem Sądu, przez pojęcie nabycie użyte
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy
    rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.
    Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy konieczne jest także powołanie
    przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 2809 ze zm.), normujących stosunki majątkowe między małżonkami.
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei art. 35 ww. Kodeksu stanowi, że:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy
    na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,
    definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    Wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się
    ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku
    wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału
    majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do
    całości majątku wspólnego.
    Natomiast zgodnie z art. 33 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą m. in. przedmioty majątkowe
      nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca
      inaczej postanowił.
    Zgodnie z ogólną zasadą uregulowaną w art. 43 § 1 ww. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Co do zasady wspólność majątkowa trwa tak długo jak małżeństwo.
    Stosownie do art. 47 § 1 ww. Kodeksu:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka
      może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    W myśl art. 52 § 1 ww. Kodeksu:
      Z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać ustanowienia przez sąd
      rozdzielności majątkowej.

    Ustanie wspólności ustawowej kreuje prawo małżonków do majątku wspólnego na
    zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych, które z reguły jest stanem
    przejściowym i prowadzi do podziału tego majątku.
    Zgodnie z art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między
    małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.
    Przy czym kwestia określenia momentu nabycia nieruchomości i praw majątkowych była
    przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r., sygn.
    akt II FPS 2/17, w której sąd stwierdził, że:
      Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego
      zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c
      ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z
      2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.) nabytych przez współmałżonka w wyniku
      dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest
      dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku
      wspólnego małżonków.
    W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nabycia
    nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej
    przewidzianej w art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie
    ma możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nie jest możliwe nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków
    pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co
    wynika z istoty wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność
    bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi
    prawami do majątku wspólnego jako całości. Nie mogą także rozporządzać udziałem w
    jakimkolwiek przedmiocie należącym do tego majątku.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro z uwagi na wspólność majątkową,
    nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia
    nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od
    daty nabycia nieruchomości w drodze spadku. Dla oceny skutków podatkowych
    odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie
    tego składnika do majątku wspólnego i to, że tego wydatku – w momencie jego
    poniesienia – nie można przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o
    określonej wielkości.
    Przyjmując argumentację wynikającą z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, data zniesienia wspólności majątkowej nie jest
    co prawda datą nabycia prawa majątkowego, ale jednak, staje się datą przekształcenia
    współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych.
    Podkreślić należy, że darowizna polegająca na przesunięciu składników majątkowych z
    majątku wspólnego obojga małżonków do majątku osobistego jednego z nich jest
    czynnością prawną rozporządzającą nieodpłatną, to jednak nie powoduje nabycia w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nieruchomości i innych praw majątkowych przez małżonka, do którego majątku
    wspólnego przedmioty te wcześniej już przynależały.
    Z informacji przedstawionych w zdarzeniu wynika, że:
    · 26 czerwca 2015 roku nabyła Pani mieszkanie do majątku wspólnego z mężem.
    · Pieniądze pochodziły z darowizny dla Pani od brata, darowizna zgłoszona do właściwego
      Urzędu Skarbowego, umowa podpisana u notariusza.

    · 9 kwietnia 2019 roku zawarła Pani z mężem umowę majątkową małżeńską o
      rozdzielności majątkowej.
    · 22 maja 2019 roku zawarła Pani z mężem umowę darowizny, na podstawie której mąż
      darował Pani swój udział wynoszący 1/2 wyżej wymienionej nieruchomości.
    · Nie dokonywali Państwo podziału majątku wspólnego.
    · 7 czerwca 2024 roku sprzedała Pani wyżej wymienioną nieruchomość.
    Zatem po zawarciu umowy majątkowej małżeńskiej mamy do czynienia ze
    współwłasnością w częściach ułamkowych. Innymi słowy w momencie zawarcia umowy
    majątkowej małżeńskiej udziały w nieruchomościach „wyszły” z majątku wspólnego, a
    następnie w wyniku kolejnej czynności rozporządzającej częściami ułamkowymi
    (darowizną) stały się majątkiem odrębnym jednego małżonka. Nie jest to więc taka sama
    sytuacja jak darowizna bezpośrednio z majątku wspólnego małżonków.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę,
    przyjmując, że skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów,
    które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można
    też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku.
    Natomiast w przypadku darowizny z majątku odrębnego (w skład, którego wchodzi udział
    w nieruchomości, będący w przeszłości przedmiotem wspólności majątkowej) udział, który
    małżonek posiadał po ustaniu wspólności majątkowej można było wyodrębnić, ponieważ
    przed dokonaniem darowizny istniała już współwłasność nieruchomości w częściach
    ułamkowych – mamy w tej sytuacji do czynienia z przesunięciem pomiędzy dwoma
    odrębnymi masami majątkowymi.
    Przyjmując zatem przedstawione we wniosku okoliczności stanu faktycznego należy
    stwierdzić, otrzymany w 2019 r. od męża w formie darowizny udział w nieruchomości
    stanowi dla Pani nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przyjąć zatem należy, że skoro 7 czerwca 2024 r. sprzedała Pani udział w nieruchomości
    nabyty 22 maja 2019 r. w darowiźnie od męża (tj. 1/2 udziału w nieruchomości), to
    sprzedaż ta nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło jego nabycie. Wobec tego sprzedaż ta stanowi dla Pani źródło przychodu,
    o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegające opodatkowaniu według zasad określonych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie bowiem do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 tej ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    Stosownie do art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od
      spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c).
    Stosownie do art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT
      w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Z przepisów tych wynika, że podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę
    pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa określonym zgodnie
    z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wartością wyrażoną w
    cenie określonej w umowie sprzedaży pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia), a
    kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19%
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Z treści art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
        praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny
        podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
        pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Zgodnie z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy:

      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym
      odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku
      podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e.
    Zatem Pani stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii zbycia 7 czerwca 2024 r. 1/2 udziału w nieruchomości,
    który był w Pani posiadaniu od 2015 r., który wchodził w skład majątku wspólnego
    małżeńskiego istniejącego między Panią a Pani mężem do 9 kwietnia 2019 r. nie stanowi
    dla Pani źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych. Sprzedaż ta nastąpiła bowiem po upływie 5 lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. udziału w nieruchomości.
    Wobec tego stanowisko Pani w tym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnej należy wskazać, że dotyczą one
    konkretnej i indywidualnej sprawy podatnika w określonym stanie faktycznym (zdarzeniu
    przyszłym).
    Zmiana stanowiska w konkretnych sprawach została przewidziana przez ustawodawcę, co
    znalazło wyraz w treści art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa,
    a skorzystanie z tej instytucji służy w istocie realizacji zasady jednolitości interpretacji.
    Przyjęcie odmiennej koncepcji powodowałoby, że jednostkowe zajęcie stanowiska przez
    organ podatkowy skutkowałoby zawsze obowiązkiem powielenia tego stanowiska przez
    wszystkie inne organy bez względu na to czy stanowisko to byłoby słuszne, czy nie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.