Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.676.2024.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Określenie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na partycypację w refit salonów klientów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie; koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-moment zarachowania kosztów; wystrój wnętrz
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4c; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący ustalenia momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków na rearanżację salonów (...), w których partycypuje Spółka. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest producentem i dystrybutorem (...) będących wyrobami medycznymi.
    Wnioskodawca ma siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski.
    Klientami Wnioskodawcy są salony (...), sieci salonów (...) i hurtownie (...). (...) stanowią dla
    Wnioskodawcy towary handlowe [(...) nabywane od innych producentów/dystrybutorów w
    celu ich dalszej odsprzedaży) bądź produkty [(...) wytwarzane samodzielnie przez
    Wnioskodawcę). W ofercie Wnioskodawcy znajdują się również urządzenia (...) oraz
    specjalistyczne oprogramowanie/aplikacje, prowadzi on również działalność szkoleniową,
    m. in. dla (...).
    Wnioskodawca jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    a więc odlicza podatek naliczony z faktur otrzymywanych z tytułu ponoszonych kosztów
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację indywidualną są nakłady ponoszone
    przez Wnioskodawcę w celu zwiększenia sprzedaży (...), poprzez ujednolicenie wyglądu
    salonów (...) należących do klientów Wnioskodawcy, nabywających (...) określonych marek.
    Ponoszenie ww. nakładów ma na celu dążenie do zapewnienia pozytywnego odbioru tych
    marek na rynku i intensyfikację ekspozycji tych marek w salonach (...), zgodnie z
    wytycznymi Wnioskodawcy.
    Działania w ramach refitu salonów (...) podejmowane są obecnie w odniesieniu do dwóch
    marek, będących w ofercie handlowej Wnioskodawcy i jedynie wobec istotnych
    /kluczowych klientów, realizujących istotny poziom zakupów u Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości działaniami takimi objęte zostaną kolejne
    marki.
    Wytyczne dla salonów (...) mających tą markę w swojej ofercie opracowane zostały w
    formie tzw. Brand Manuala (przewodnik marki). Nakłady na dostosowanie wyglądu salonu
    (...) do wymogów zawartych w Brand Manualu określane są dalej jako nakłady na refit
    salonów (...) (zmianę ich wystroju/wyglądu).
    Celem przygotowania Brand Manuala było umożliwienie lepszego zrozumienia filozofii
    danej marki oraz założeń w jej komunikacji, ze szczególnym uwzględnieniem spójności tej
    komunikacji.
    Brand Manual zawiera:
        opis filozofii marki, której dotyczy
        kluczowe założenia prezentacji marki na rynku
        kluczowe elementy składające się na aktywność marketingową dotyczącą marki
        wzory i wytyczne dotyczące poszczególnych rodzajów działań marketingowych.
    Brand Manual wskazuje konkretne hasła marketingowe, motywy i elementy przewodnie
    przekazu marketingowego, dokładnie opisuje kolorystykę materiałów (z podaniem danych
    technicznych tej kolorystyki), precyzyjnie określa, w jaki sposób mają być wykonywane
    zdjęcia postaci prezentowanych na materiałach marketingowych marki i jak mają

    wyglądać elementy graficzne jej dotyczące. Podaje też dokładne wytyczne i wzory logo tej
    marki, ze szczegółami technicznymi. Brand Manual podaje dokładnie rodzaje i wielkość
    czcionek jakie mają być stosowane i określa, jak wyglądać mają plakaty, foldery, broszury,
    inserty, wizytówki, koperty i opakowania, potykacze, definiuje także wygląd strony
    internetowej/podstrony odnoszącej się do marki, wygląd bannerów internetowych,
    mailingu, stopki maila.
    Brand Manual określa również, jak powinien wyglądać salon (...) od wewnątrz i z zewnętrz,
    w szczególności jeśli chodzi o prezentację logo marki, kolorystykę wewnątrz salonu i
    kolorystykę elewacji zewnętrznej oraz sposób eksponowania na niej logo marki.
    Wnioskodawca nie posiada własnych salonów (...), działania w ramach refitu salonów
    odnoszą się wyłącznie do salonów (...) prowadzonych przez klientów Wnioskodawcy,
    nabywających od niego (...) w celu zamontowania ich (...) i sprzedaży użytkownikom
    ostatecznym (konsumentom).
    Prace projektowe dotyczące zmiany wystroju danego salonu (...) (o ile projekt jest w
    danym przypadku potrzebny z uwagi na zakres prac) Wnioskodawca zleca
    wyspecjalizowanej pracowni architektury wnętrz, zmiany w salonie (...) muszą być zgodne
    z wytycznymi Wnioskodawcy (Brand Manualem).
    Koszty refitu salonu (...) pokrywane są przez Wnioskodawcę jedynie częściowo, w postaci
    zryczałtowanej kwoty (kwota ta nie stanowi pokrycia konkretnych wydatków właściciela
    salonu (...), lecz jest kwotową partycypacją w budżecie refitu). Pozostałą część kosztów
    refitu ponosi właściciel salonu.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie nabywa on od właściciela salonu (...) żadnych towarów,
    nabywa natomiast kompleksowe świadczenie (usługę) zamówioną/zleconą przez
    Wnioskodawcę, obejmującą podjęcie wskazanych działań w celu lepszej ekspozycji marki,
    zgodnej z przekazanymi wytycznymi. Usługa ta ma charakter działań marketingowych, ma
    na celu zachęcenie konsumentów do odwiedzenia danego salonu i nabycia w nim (...)
    marki, sprzedawanymi przez Wnioskodawcę.
    Częściowe finansowanie refitu salonów (...) może obejmować partycypację Wnioskodawcy
    w kosztach:
        zmiany kolorystyki ścian i podłóg
        nowych witryn, gablot i mebli
        obrandowania salonu (...) (logo, znaki towarowe)
        zdjęć, plakatów reklamujących marki Wnioskodawcy
        odpowiedniego oświetlenia
        kasetonów, innych materiałów reklamowych.
    To, w jakiej części Wnioskodawca pokrywa koszty refitu danego salonu (...), jest
    indywidualną decyzją w przypadku każdego z klientów, uzależnioną m. in. od poziomu
    realizowanych przez niego zakupów, dotychczasowej współpracy, lokalizacji salonu i
    indywidualnej oceny jego sytuacji i potencjału sprzedaży.
    Pokrywanie części kosztów refitu salonów (...) następuje na podstawie faktur,
    wystawianych przez właścicieli tych salonów tytułem kompleksowego świadczenia
    polegającego na dostosowaniu wyglądu i wyposażenia salonu (...) do wymogów marki,
    określanych przez Wnioskodawcę (np. „Refit salonu zgodnie z otrzymanymi wytycznymi",
    „Dostosowanie wyglądu salonu (...) zgodnie z otrzymanymi wytycznymi", „Usługa
    marketingowa - dostosowanie wyglądu salonu (...) do określonych wymogów", „Usługa
    marketingowa – dostosowanie wyglądu salonu (...) do wymogów marki" i podobne).

## Pytanie

Wnioskodawca zwraca się z pytaniem, czy ponoszone przez niego koszty partycypacji w
    reficie salonów (...) klientów stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów w podatku
    dochodowym od osób prawnych w dacie ich poniesienia.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, zgodnie z którym ponoszone przez niego koszty
    partycypacji w refitcie salonów (...) klientów stanowią dla niego koszty uzyskania
    przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych w dacie ich poniesienia.
    Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: ustawy o CIT) kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych i linii interpretacyjnej organów
    podatkowych - ukształtowanych przez wiele lat obowiązywania w/w przepisu - przyjmuje
    się, że aby koszt poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodu, koszt ten musi spełniać następujące warunki:
        koszt musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi
        on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu
        uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność
        podatnika przez osoby inne niż podatnik);
        koszt musi zostać poniesiony w sposób definitywny, tj. wartość poniesionego
        wydatku nie powinna być podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
        koszt musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
        gospodarczą;
        koszt musi być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
        przychodów lub powinien móc mieć wpływ na wielkość osiągniętych przez
        podatnika przychodów;
        koszt musi zostać właściwie udokumentowany;
        koszt nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jeśli więc dany koszt nie znajduje się w katalogu negatywnym z art. 16 ustawy o CIT,
    podatnik który go poniósł ma prawo do rozpoznania tego kosztu jako kosztu
    podatkowego, o ile, ponosząc go, mógł rozsądnie i racjonalnie (działając w warunkach
    rynkowych, podejmując decyzje oparte na ekonomicznych i biznesowych przesłankach)
    oczekiwać, że przyczyni się to do powstania przychodu podatkowego (bezpośrednio bądź
    w sposób pośredni), redukcji kosztów, wyeliminowania nieopłacalnych przedsięwzięć, czy
    też w inny sposób zapobieżenia ekonomicznej stracie/nieefektywności.
    Jednocześnie kosztów uzyskania przychodów nie powinny stanowić wydatki, których
    poniesienie jest związane ze szkodami (zdarzeniami) zawinionymi przez podatnika, w tym
    wynikającymi z jego niestaranności lub postępowania niezgodnie z prawem. W takich
    przypadkach doszłoby bowiem do swoistego przerzucenia części odpowiedzialności z tego
    tytułu na Skarb Państwa, poprzez zmniejszenie zobowiązania podatkowego.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c tego artykułu.

    Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4b ustawy koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane
    z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po
    zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, czyli do dnia podpisania przez właściwe do
      tego osoby, co powinno nastąpić nie później niż wciągu 3 miesięcy od dnia
      bilansowego (art. 52 ustawy z dnia z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości tj. Dz.
      U. z 2013 r. poz. 330) nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
      złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego
      sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
      sporządzania sprawozdania finansowego
    - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    Art. 15 ust. 4c ustawy stanowi natomiast, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 albo pkt 2 ustawy, są
    potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest
    sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok
    podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d ustawy).
    Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych
    (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto
    koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku,) z wyjątkiem
    sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Dla określenia daty poniesienia kosztu podatkowego kluczowe jest zatem ustalenie, czy
    koszty są kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, czy też stanowią inne koszty
    niż bezpośrednio związane z przychodami. W przypadku kosztów należących do tej drugiej
    kategorii istotne jest, czy dotyczą one ściśle określonego okresu czasu.
    Ustawa nie zawiera definicji kosztów bezpośrednio związanych z przychodami oraz
    kosztów pośrednio związanych z przychodami. Posługując się wykładnią językową, można
    jednak stwierdzić, że:
    1) koszty bezpośrednio związane z przychodami to koszty, które można w sposób nie
      budzący wątpliwości powiązać z konkretnym przychodem,
    2) koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami to wszystkie inne koszty, w tym
      koszty związane z ogólną działalnością jednostki oraz koszty długofalowej reklamy.
    Oceniając, czy ponoszone przez Wnioskodawcę koszty refitu salonów (...), mogą stanowić
    dla niego koszty uzyskania przychodu, należy uwzględnić treść art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy
    CIT, zgodnie z którym do kosztów uzyskania przychodu nie zalicza się wydatków na
    reprezentację, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności
    oraz napojów, w tym alkoholowych. Ustawa nie definiuje pojęcia reprezentacja.
    Zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych, wydatki ponoszone na nabycie
    elementów dekoracyjnych, zwyczajowo przyjętych w danej branży czy okolicy,
    przeznaczonych do wystroju pomieszczeń obsługi klienta, salonów sprzedaży oraz
    poczekalni czy recepcji, gdzie kontrahenci spędzają czas w oczekiwaniu na obsługę,

    stanowią koszty uzyskania przychodów, jako ogólne koszty funkcjonowania
    przedsiębiorstwa. Wydatki te mogą dotyczyć m.in. zakupu kwiatów ciętych oraz
    doniczkowych, donic, środków ochrony roślin oraz zagospodarowania i pielęgnacji
    terenów zielonych wokół firmy (zob. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej
    w Bydgoszczy z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. ITPB3/423-46/07/AT). Organy podatkowe
    potwierdzają również możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dekoracji
    świątecznych i okolicznościowych, w postaci choinek, lampek, stroików pisanek i innych
    wskazując, że w obecnych warunkach rynku wystrój w takiej postaci jest wymogiem
    stawianym przez klientów (zob. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w
    Poznaniu z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. ILPB3/423-235/07-2/MC).
    Organy podatkowe podkreślają przy tym, że w sytuacji, gdy dekoracje przekraczają
    zwyczajowo przyjęte normy, są nadzwyczaj wystawne, ekskluzywne i drogie oraz w sposób
    znaczący poprawiają estetyczny wizerunek firmy lub są umieszczane wyłącznie w
    pomieszczeniach, w których przyjmuje się określonych, wybranych klientów, wówczas
    wydatki z nimi związane należy traktować jako koszty reprezentacji, które nie stanowią
    kosztów uzyskania przychodów podatnika (zob. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby
    Skarbowej w Poznaniu z 25 września 2009 r., sygn. ILPB3/423-496/09-2/KS). Zwraca się
    ponadto uwagę, że do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków
    osobistych, gdyż nie służą uzyskaniu przychodu z działalności gospodarczej, stąd koszty
    poniesione w celach prywatnych nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów (zob.
    interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 2 kwietnia 2014
    r., sygn. IBPBI/1/415-39/14/ESZ).
    Zdaniem Wnioskodawcy ponoszone przez niego koszty refitu salonów (...) nie spełniają
    kryteriów do uznania ich za koszty reprezentacji. Mają one charakter wydatków typowo
    reklamowych, a więc mają charakter kosztów pośrednio związanych z przychodami, tak
    jak typowe koszty długofalowej promocji i reklamy.
    Odnosząc się do przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, zgodnie z którym ponoszone przez niego częściowe
    koszty refitu salonów (...) klientów stanowią w całości koszty uzyskania przychodów,
    ponieważ:
        są to koszty faktycznie ponoszone przez Wnioskodawcę z własnych środków;
        poniesienie ich ma charakter definitywny;
        koszty te pozostają w ścisłym związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę
        działalnością gospodarczą, gdyż dotyczą sprzedaży towarów/produktów będących
        w ofercie Wnioskodawcy;
        są to koszty ponoszone w celu uzyskania (zwiększenia) przychodów ze sprzedaży
        (...);
        koszty te ponoszone są również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła
        przychodów, poprzez zabezpieczenie uzyskiwania przychodów pokrywających
        ponoszone koszty działalności i umocnienie pozycji Wnioskodawcy na
        konkurencyjnym rynku, a ponadto poniesienie tych kosztów wpływa na dobre
        relacje z klientami Wnioskodawcy;
        nie są to koszty wymienione w katalogu negatywnym, określonym w art. 16 ustawy
        o CIT.
    Ponoszenie tych kosztów wpływa, zdaniem Wnioskodawcy, zarówno na zachowanie i
    zabezpieczenie źródła jego przychodów, jak i na samo uzyskiwanie przychodów z
    prowadzonej działalności, ponieważ prowadzi do spójnego przekazu marketingowego,
    promocji marek handlowych/znaków towarowych Wnioskodawcy oraz produktów

    /towarów będących w jego ofercie handlowej, a powyższe ma oczywisty wpływ na
    uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody i zajmowaną pozycję rynkową.
    Oceny kosztów ujednolicenia wyglądu salonów sprzedaży w sieci komórkowej, w tym
    salonów prowadzonych przez podmioty trzecie, dokonał Dyrektor Izby Skarbowej w
    Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 8 kwietnia 2013 r. znak IPPB3/423-665/11-5
    /13/S/GJ. Organ podatkowy uznał, że:
    „gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji, a
    prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić
    straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie
    działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde tego
    rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji powinno
    być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła
    przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy CIT”.
    Argumentację taką można też znaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Warszawie z dnia 25.10,2012 r. sygn. akt III SA/Wa 694/12.
    Odnośnie momentu rozpoznania kosztów refitu salonów (...) za koszty uzyskania
    przychodów Wnioskodawca stoi na stanowisku, że mają one charakter wydatków typowo
    marketingowych, a więc mają charakter kosztów pośrednio związanych z przychodami,
    tak jak typowe koszty długofalowej promocji i reklamy. Pomimo, że celem poniesienia tych
    kosztów jest zwiększenie przychodów ze sprzedaży, nie jest możliwe wskazanie
    konkretnych kwot przychodów uzyskanych dzięki poniesieniu tych kosztów ani daty
    uzyskania tych przychodów, są to więc koszty inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądowe
    zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.