Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.576.2025.2.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Skutki podatkowe uczestnictwa w programie motywacyjnym.
Słowa kluczowe: akcja
kapitał-kapitały pieniężne
pracownik
programy-program motywacyjny
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z kapitałów pieniężnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 5-art. 24-ust. 11b-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 8 września 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni ma zawartą umowę o pracę ze spółką X S.A. („Spółka”, „Pracodawca”).
    Pracodawca jest polską spółką z branży ...., należącą do grupy kontrolowanej przez B
    Holding, spółkę prawa szwajcarskiego notowaną na ...(„Grupa”) - („Spółka dominująca”).
    Spółka dominująca jest jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy z
    dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) w stosunku
    do Pracodawcy.
    Wnioskodawczyni nie jest związana ze Spółką dominującą stosunkiem pracy ani innym
    stosunkiem cywilnoprawnym.
    Spółka dominująca wdrożyła system wynagradzania - akcyjny program motywacyjny,
    skierowany do osób pracujących w spółkach z Grupy, w tym Wnioskodawczyni („Program”).
    Program polegał na nieodpłatnym przyznaniu pracownikom Spółki, w tym m.in.
    Wnioskodawczyni, akcji Spółki dominującej („Akcje”), o ile doszło do spełnienia
    wyznaczonych warunków lojalnościowych.
    Celem wdrożenia Programu było zatrzymanie personelu Grupy przez pewien czas po
    debiucie giełdowym Spółki dominującej (co miało przełożenie na możliwości operacyjne
    Grupy, a tym samym rynkową wartość Akcji), a po upływie wyznaczonego okresu -
    wynagrodzenie uczestników za zaangażowanie w ostatnich latach i przyczynienie się do
    sukcesu Grupy.
    Program został utworzony przez Spółkę dominującą. Pracodawca nie miał wpływu na
    warunki Programu, liczbę Akcji przekazywanych Wnioskodawczyni, moment rozliczenia,
    zakwalifikowanie Wnioskodawczyni do uczestnictwa w Programie, metodę rozliczenia itd.
    Program został wdrożony zgodnie z zasadami prawa szwajcarskiego, uchwałą Rady
    Dyrektorów Spółki dominującej.
    Spółka dominująca zdecydowała się na przyznanie szczególnej, dobrowolnej premii,
    przewidzianej w przepisach prawa szwajcarskiego, pracownikom i współpracownikom
    spółek zależnych, w tym Wnioskodawczyni, w ramach Programu, przy czym płatność
    nastąpiła w formie Akcji. Spółka dominująca zrealizowała Program według standardowej
    procedury zmian kapitałowych, zgodnie ze szwajcarskimi przepisami, które przewidują
    możliwość przyznania przez organ, jakim jest Rada Dyrektorów, określonej liczby akcji dla
    określonego kręgu podmiotów (jak to opisano w kolejnym akapicie).
    Zgodnie z aktem założycielskim Spółki dominującej, przyjętym przez jej akcjonariuszy
    („Statut”), Radzie Dyrektorów powierzono zarządzenie Spółką dominującą oraz nadzór i
    kontrolę nad jej kierownictwem. Do kompetencji Rady Dyrektorów należy m.in.
    wyznaczanie i kontrola nad członkami zarządu Spółki dominującej, oraz innymi osobami
    upoważnionymi do prowadzenia jej spraw i reprezentacji, decydowanie o organizacji
    Spółki dominującej, księgowość, kontrola i planowanie finansowe, podejmowanie uchwał
    w sprawach późniejszej wpłaty kapitału w odniesieniu do nie w pełni opłaconych akcji oraz
    potwierdzających zwiększenie lub zmniejszenie kapitału zakładowego i związane z tym
    zmiany w Statucie; w określonym zakresie Rada Dyrektorów jest upoważniona do
    podwyższania i obniżania kapitału zakładowego Spółki dominującej oraz do dysponowania
    jej akcjami, w tym w szczególności przyznania akcji pracownikom i członkom organów,
    jako szczególnej, dobrowolnej premii uwarunkowanej spełnieniem określonych celów lub
    upływem wyznaczonych terminów.

    Rada Dyrektorów, z upoważnienia akcjonariuszy Spółki dominującej wynikającego ze
    Statutu, posiada zatem, zgodnie z regulacjami prawa szwajcarskiego, kompetencje
    wystarczające do samodzielnego ustanowienia, wdrożenia i realizacji Programu, m.in. z
    uwagi na uprawnienie do dysponowania Akcjami Spółki dominującej.
    Zgodnie z zasadami Programu, Rada Dyrektorów była organem administrującym
    Programem i podejmującym najważniejsze decyzje w zakresie Programu (np. ustalanie
    kręgu osób uprawnionych do uczestnictwa, metody rozliczenia, oddelegowanie części
    kompetencji na inne organy Spółki dominującej lub jej spółek zależnych, itd.).
    Warunki rozliczenia były następujące:
      - pozostawanie w zatrudnieniu/współpracy (w ramach których otrzymywane są
        świadczenia lub inne należności z tytułów określonych w art. 12 lub art. 13 ustawy o
        PIT) z jedną ze spółek z Grupy (w tym Pracodawcę) na moment debiutu giełdowego
        Spółki dominującej w ... 2023 r.,
      - nieprzerwane utrzymanie ww. zatrudnienia/współpracy aż do rozliczenia Programu (I
        poł. 2025 r.),
      - wyrażenie zgody na przyznanie Akcji w wyznaczonym przez Spółkę dominującą
        terminie za pośrednictwem aplikacji udostępnionej uczestnikom w celu
        administrowania Programem - (warunek łączny).
    Warunki rozliczenia Programu były tożsame dla wszystkich uczestników Programu.
    Wszystkie warunki rozliczenia Programu zostały spełnione przez Wnioskodawczynię.
    W momencie sfinalizowania transferu Akcji i zapisu ich na indywidualnym rachunku
    papierów wartościowych Wnioskodawczyni, utworzonym na potrzeby Programu,
    Wnioskodawczyni stała się właścicielką Akcji i mogła nimi swobodnie dysponować (mogła
    je sprzedać w dowolnym momencie lub zatrzymać wraz ze wszystkimi prawami
    akcjonariusza w Spółce dominującej).
    Poza wyborem odpowiedniej opcji w aplikacji, Wnioskodawczyni nie musiała podejmować
    jakichkolwiek dalszych czynności celem nabycia Akcji w ramach Programu – z perspektywy
    Wnioskodawczyni przeniesienie na Nią własności Akcji odbyło się automatycznie.
    Program nie wynikał z umowy o pracę ani żadnych innych umów zawartych między
    Wnioskodawczynią a Pracodawcą, ani z postanowień żadnych wewnętrznych
    dokumentów prawa pracy obowiązujących u Pracodawcy (regulaminu pracy, regulaminu
    wynagradzania, itp.). Wdrożenie Programu leżało w wyłącznej gestii Spółki dominującej, a
    Wnioskodawczyni nie miała prawa skutecznie domagać się wdrożenia takiego Programu
    teraz ani nie może żądać powtórzenia go w przyszłości.
    Sposób realizacji obowiązków wynikających z umowy o pracę zawartej przez
    Wnioskodawczynię ze Spółką nie wpływał na możliwość otrzymania Akcji w ramach
    Programu, pulę przyznanych Akcji ani kwestię ich odpłatności lub nieodpłatności
    (Wnioskodawczyni otrzymała Akcje nieodpłatnie, na mocy decyzji Spółki dominującej). W
    szczególności, negatywna ocena pracy Wnioskodawczyni nie była podstawą wykluczenia
    Jej z Programu (chyba że doprowadziłaby do rozwiązania umowy o pracę
    Wnioskodawczyni ze Spółką przed momentem rozliczenia Programu – zgodnie z zasadami
    Programu, w takiej sytuacji Wnioskodawczyni nie miałaby prawa do otrzymania Akcji z
    uwagi na niespełnienie wyznaczonego przez Spółkę dominującą warunku
    lojalnościowego). Program nie przewidywał żadnych celów indywidualnych, dotyczących
    sposobu wykonywania obowiązków w ramach umowy o pracę (lub jakiejkolwiek innej
    ewentualnie zawartej umowy) Wnioskodawczyni ze Spółką.
    Przekazanie Akcji Wnioskodawczyni odbyło się w następujący sposób: Spółka dominująca
    zawarła z Pracodawcą umowę sprzedaży Akcji celem ich nieodpłatnego przyznania
    uczestnikom Programu, w tym Wnioskodawczyni, a Pracodawca zapłacił na rzecz Spółki
    dominującej określoną w umowie cenę. Samo wydanie Akcji Wnioskodawczyni odbyło się

    bez pośrednictwa Pracodawcy, poprzez ich zapisanie bezpośrednio na rachunku papierów
    wartościowych na indywidualnym koncie Wnioskodawczyni, utworzonym na potrzeby
    Programu (przeniesienie nastąpiło w wyniku dyspozycji wydanej przez Spółkę dominującą).
    Pracodawca ponosi ponadto odrębnie koszty organizacji oraz administrowania
    Programem, w proporcji przypadającej na uczestników Programu będących pracownikami
    /współpracownikami Spółki, w ramach rozliczenia usług wewnątrzgrupowych.
    Rola Pracodawcy w realizacji Programu sprowadzała się więc tylko do poniesienia kosztów
    Akcji oraz organizacji i administrowania Programem (w proporcji przypadającej na
    uczestników będących jego pracownikami/współpracownikami) i wsparciu Spółki
    dominującej w komunikacji z uczestnikami Programu.
    Pracodawca nie miał wpływu na warunki Programu, liczbę Akcji przekazywanych
    uczestnikom, w tym Wnioskodawczyni, moment rozliczenia, krąg osób uprawnionych do
    uczestnictwa w Programie, metodę rozliczenia itd. (zarówno na etapie wdrożenia
    Programu, jak i transferu Akcji). Inicjatywa wdrożenia Programu oraz sposób transferu
    Akcji do uczestników wynikały z decyzji podjętej przez Spółkę dominującą.
    Jednocześnie Wnioskodawczyni informuje, że Spółka otrzymała interpretację indywidualną
    wydaną 30 kwietnia 2025 r. znak pisma 0113-KDIPT2-3.4011.199.2025.1.MS, w której
    Organ potwierdził brak obowiązków płatnika i obowiązków informacyjnych po stronie
    Spółki, w związku z wdrożeniem i rozliczeniem opisanego powyżej Programu.
    Uzupełnienie wniosku
    Spółka dominująca zawarła z Pracodawcą umowę sprzedaży Akcji celem ich
    nieodpłatnego przyznania uczestnikom Programu, w tym Wnioskodawczyni, a Pracodawca
    zapłacił na rzecz Spółki dominującej określoną w umowie cenę. Samo wydanie Akcji
    Wnioskodawczyni odbyło się bez pośrednictwa Pracodawcy, poprzez ich zapisanie
    bezpośrednio na rachunku papierów wartościowych na indywidualnym koncie
    Wnioskodawczyni, utworzonym na potrzeby Programu (przeniesienie nastąpiło w wyniku
    dyspozycji wydanej przez Spółkę dominującą).
    Zgodnie z art. 17 ust 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. - Prawo prywatne międzynarodowe
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 503), osoba prawna podlega prawu państwa, w którym ma
    siedzibę. Stosownie do ust. 3 pkt 7 cyt. artykułu, temu prawu podlegają w szczególności
    nabycie i utrata statusu wspólnika lub członkostwa oraz prawa i obowiązki z nimi związane.
    Mając powyższe na uwadze, kwestię przejścia własności Akcji Spółki dominującej należy
    oceniać z perspektywy prawa obowiązującego na obszarze siedziby Spółki dominującej, tj.
    prawa szwajcarskiego.
    Jak Wnioskodawczyni została poinformowana przez Spółką dominującą, zgodnie z
    prawem szwajcarskim własność Akcji została przeniesiona ze Spółki dominującej na
    podmiot polski na podstawie umowy, w której stwierdzono, że Pracodawca nabył od
    Spółki dominującej określony pakiet Akcji celem ich nieodpłatnego wydania Uczestnikom
    Programu, w tym Wnioskodawczyni. W związku ze sprzedażą Akcji Spółki dominującej na
    rzecz Pracodawcy, Spółka dominująca wystawiła Pracodawcy fakturę VAT, a Pracodawca
    zapłacił umówioną cenę.
    Jak Wnioskodawczyni została poinformowana przez Spółkę dominującą, powyższe
    okoliczności są w świetle prawa szwajcarskiego traktowane jako wyraz woli stron
    dotyczącej przeniesienia własności Akcji Spółki dominującej na Pracodawcę, wystarczający
    do skutecznego przejścia własności Akcji ze Spółki dominującej na Pracodawcę. Transakcja
    miała miejsce poza obrotem zorganizowanym.
    Prawo szwajcarskie nie nakłada w tej sytuacji żadnych dodatkowych wymogów
    dotyczących przeniesienia własności Akcji (np. dokonania wpisu w rejestrze akcjonariuszy).
    Akcje (będące już wówczas, zgodnie z umową zawartą między Pracodawcą a Spółką
    dominującą, własnością Pracodawcy), zostały przeniesione na rachunki papierów

    wartościowych Uczestników na podstawie dyspozycji przeniesienia Akcji złożonej przez
    Spółkę dominującą.
    Dyspozycja Spółki dominującej została zatem złożona w ramach realizacji umów sprzedaży
    Akcji zawartych z Pracodawcą, natomiast własność Akcji została przeniesiona z
    Pracodawcy na Wnioskodawczynię.
    Jednocześnie Wnioskodawczyni podkreśla, że Pracodawca w żadnym momencie nie pełnił
    funkcji organizatora Programu względem polskich uczestników Programu, w tym
    Wnioskodawczyni, a jego rola w realizacji Programu sprowadzała się tylko do poniesienia
    kosztów Akcji oraz organizacji i administrowania Programem i wsparciu Spółki
    dominującej w komunikacji z uczestnikami Programu, w tym z Wnioskodawczynią. Na
    powyższe wskazują w szczególności następujące okoliczności:
      1) Pracodawca nie miał wpływu na warunki Programu, liczbę Akcji przekazywanych
        uczestnikom, w tym Wnioskodawczyni, moment rozliczenia, krąg osób
        uprawnionych do uczestnictwa w Programie, metodę rozliczenia itd. (zarówno na
        etapie wdrożenia Programu, jak i transferu Akcji);
      2) Inicjatywa wdrożenia Programu oraz sposób transferu Akcji do uczestników wynikały
        z decyzji podjętej przez Spółkę dominującą;
      3) Program nie wynikał z umowy o pracę ani żadnych innych umów zawartych między
        Wnioskodawczynią a Pracodawcą, ani z postanowień żadnych wewnętrznych
        dokumentów prawa pracy obowiązujących u Pracodawcy (regulaminu pracy,
        regulaminu wynagradzania, itp.);
      4) Wdrożenie Programu leżało w wyłącznej gestii Spółki dominującej, a
        Wnioskodawczyni nie miała prawa skutecznie domagać się wdrożenia takiego
        Programu teraz ani nie może żądać powtórzenia go w przyszłości;
      5) Sposób realizacji obowiązków wynikających z umowy o pracę zawartej przez
        Wnioskodawczynię ze Spółką nie wpływał na możliwość otrzymania Akcji w ramach
        Programu, pulę przyznanych Akcji ani kwestię ich odpłatności lub nieodpłatności
        (Wnioskodawczyni otrzymała Akcje nieodpłatnie, na mocy decyzji Spółki
        dominującej);
      6) W szczególności, negatywna ocena pracy Wnioskodawczyni nie była podstawą
        wykluczenia jej z Programu (chyba że doprowadziłaby do rozwiązania umowy o
        pracę Wnioskodawczyni ze Spółką przed momentem rozliczenia Programu –
        zgodnie z zasadami Programu, w takiej sytuacji Wnioskodawczyni nie miałaby
        prawa do otrzymania Akcji z uwagi na niespełnienie wyznaczonego przez Spółkę
        dominującą warunku lojalnościowego);
      7) Program nie przewidywał żadnych celów indywidualnych, dotyczących sposobu
        wykonywania obowiązków w ramach umowy o pracę (lub jakiejkolwiek innej
        ewentualnie zawartej umowy) Wnioskodawczyni ze Spółką.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym opisany w niniejszym
    wniosku program motywacyjny wdrożony przez jednostkę dominującą w rozumieniu art. 3
    ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości względem Pracodawcy, od którego
    Wnioskodawczyni otrzymuje świadczenia z tytułu stosunku pracy, spełnia definicję
    programu motywacyjnego, o którym mowa w art. 24 ust. 11b w zw. z ust. 12a Ustawy o
    PIT, i w konsekwencji, po stronie Wnioskodawczyni przychód związany z uczestnictwem w
    Programie powstanie dopiero w momencie odpłatnego zbycia Akcji?
    Pani stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawczyni, opisany we wniosku Program motywacyjny stanowi system
    wynagradzania, o którym mowa w art. 24 ust. 11b ustawy o PIT.
    W związku z powyższym, po stronie Wnioskodawczyni, jako osoby otrzymującej od Spółki
    świadczenia ze stosunku pracy, na żadnym etapie realizacji Programu nie powstanie
    przychód w rozumieniu ustawy o PIT. Ewentualny przychód po stronie Wnioskodawczyni
    powstanie dopiero w momencie odpłatnego zbycia tych Akcji i będzie to przychód ze
    źródła „kapitały pieniężne”.
    Zgodnie z art. 24 ust. 11-12a ustawy o PIT, aby program motywacyjny mógł zostać uznany
    za program motywacyjny w rozumieniu przepisów tej ustawy, spełnione zostać muszą
    poniższe przesłanki:
    (1) Program powinien być utworzony na podstawie uchwały walnego zgromadzenia
      akcjonariuszy przez spółkę akcyjną, której siedziba lub zarząd znajduje się na
      terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa należącego do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwa, z którym Rzeczpospolita Polska
      zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania i powinien stanowić system
      wynagradzania.
    (2) Uczestnik objęty programem otrzymuje od tej spółki akcyjnej obok świadczenia z tytułu
      programu motywacyjnego również świadczenia lub inne należności z tytułów
      określonych w art. 12 lub art. 13 ustawy o PIT.
      Program może być także utworzony przez spółkę dominującą, w rozumieniu art. 3 ust.
      1 pkt 37 Ustawy o rachunkowości, względem spółki, od której uczestnik otrzymuje ww.
      świadczenia, o ile siedziba lub zarząd tej spółki dominującej także znajduje się na
      terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa należącego do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwa, z którym Rzeczpospolita Polska
      zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    (3) W wyniku realizacji programu uczestnicy nabywają prawo do faktycznego objęcia lub/i
      nabycia akcji spółki akcyjnej lub spółki względem niej dominującej bezpośrednio lub w
      wyniku realizacji praw z pochodnych instrumentów finansowych lub realizacji praw z
      papierów wartościowych lub realizacji innych praw majątkowych.
    Odnosząc wymienione powyżej kryteria do stanu faktycznego opisanego we wniosku, w
    ocenie Wnioskodawczyni, Program, którego organizatorem była Spółka dominująca i w
    wyniku którego doszło do nieodpłatnego przyznania Akcji Wnioskodawczyni, spełnia
    przesłanki przewidziane dla systemów wynagradzania opartych na akcjach w ustawie o
    PIT z przyczyn opisanych poniżej.
    Ad. przesłanka 1
    Program został utworzony na mocy uchwały Rady Dyrektorów Spółki dominującej, która
    jest spółką akcyjną notowaną na ..., z siedzibą w ....
    Na gruncie prawa szwajcarskiego i wewnętrznych regulacji obowiązujących w Spółce
    dominującej, w szczególności Statutu przyjętego przez akcjonariuszy Spółki dominującej,
    to właśnie Rada Dyrektorów posiada pełnię kompetencji do przyjmowania programów
    motywacyjnych opartych o Akcje Spółki dominującej, w tym Programu, którego dotyczy
    niniejszy wniosek.
    Zgodnie ze Statutem, Rada Dyrektorów posiada mandat do zarządzania i sprawowania
    nadzoru nad działalnością Spółki dominującej. W szczególności, w określonym zakresie
    Rada Dyrektorów jest upoważniona do podwyższania i obniżania kapitału zakładowego
    Spółki dominującej oraz do dysponowania jej Akcjami, w tym w szczególności przyznania
    Akcji pracownikom i członkom organów pod warunkiem spełnienia określonych celów lub
    upływu wyznaczonych terminów – w ramach szczególnej, dobrowolnej premii
    przewidzianej wprost w przepisach prawa szwajcarskiego.
    Na gruncie przepisów prawa szwajcarskiego, wprowadzenie i realizacja Programu poprzez
    przyznanie Akcji Uczestnikom nie wymaga podjęcia przez walne zgromadzenie
    akcjonariuszy dodatkowej uchwały o utworzeniu Programu. Wręcz przeciwnie, przepisy

    prawa szwajcarskiego przyznają kompetencję do podejmowania i wdrażania
    odpowiednich decyzji w zakresie zmian kapitałowych w spółce (w szczególności na
    potrzeby przyznawania Akcji w ramach ww. szczególnej, dobrowolnej premii) właśnie
    Radzie Dyrektorów.
    W ocenie Wnioskodawczyni, Program motywacyjny utworzony w opisanym powyżej trybie
    odpowiadającym w skutkach prawnych utworzeniu programu motywacyjnego na
    podstawie uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy w rozumieniu przepisów
    Kodeksu Spółek Handlowych, mieści się w pojęciu „systemu wynagradzania utworzonego
    na podstawie uchwały walnego zgromadzenia”.
    Odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że przepis art. 24 ust. 12a ustawy o PIT,
    jest bezprzedmiotowy. Skoro umożliwia on stosowanie skutków prawnych regulacji z art.
    24 ust. 11 ustawy o PIT do spółek zlokalizowanych w UE lub EOG, lub w innym państwie, z
    którym Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, to dla stosowania
    tej regulacji pojęcie „walne zgromadzenie” należy rozumieć jako organ funkcjonalnie
    odpowiadający „walnemu zgromadzeniu” w sposób, w jaki organ ten skutecznie przyjmuje
    program motywacyjny. Inna interpretacja prowadziłaby do nieuzasadnionej dyskryminacji
    spółek z tych systemów prawnych.
    Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 19 czerwca 2024 r. (sygn. akt I SA/Kr 402/24),
    wydanym w podobnym stanie faktycznym, jak w tej sprawie, tj. co do programu
    motywacyjnego wdrożonego przez spółkę prawa szwajcarskiego: „błędne jest stanowisko
    organu, że skoro program motywacyjny nie został utworzony na podstawie uchwały
    walnego zgromadzenia spółki, to nie mamy do czynienia z programem motywacyjnym w
    rozumieniu art. 24 ust. 11 i nast. ustawy o PIT. W tym przypadku program motywacyjny
    został oparty na akcjach spółki szwajcarskiej, a zatem do spółki prawa szwajcarskiego nie
    będą miały zastosowania wymogi określone w art. 24 ustawy o PIT, które stosować należy
    wyłącznie do spółek polskich. Dlatego irrelewantne w okolicznościach rozpoznawanej
    sprawy będzie to, czy program motywacyjny został utworzony na podstawie uchwały
    zgromadzenia akcjonariuszy, czy w inny sposób. Ustawa nie zabrania, aby programy
    motywacyjne były tworzone również przez podmioty zagraniczne, a w takich przypadkach
    prawidłowe może być utworzenie programu motywacyjnego przez inny organ, z czym
    mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie”.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone również w indywidualnych interpretacjach
    podatkowych, m.in.:
      - z 27 stycznia 2025 r. znak 0115-KDIT1.4011.71.2025.1.MN;
      - z 2 marca 2022 r. znak 0113-KDIPT2- 3.4011.868.2021.3.SJ;
      - z 24 lipca 2019 r. znak 0112-KDIL3-3.4011.230.2019.2.AM.
    Stanowisko Wnioskodawczyni potwierdza również wyrok NSA z 27 kwietnia 2011 r., sygn.
    akt II FSK 1665/10, w którym wskazano, że: „konstatacja, iż przy redagowaniu
    przywoływanego zapisu prawnego posłużono się sformułowaniem „uchwała walnego
    zgromadzenia” nie jest wystarczającym argumentem pozwalającym przyjąć, jakoby przepis
    ten dotyczył wyłącznie spółek prawa polskiego. Podatkowy organ interpretacyjny w
    wydanej interpretacji, jak również w skardze kasacyjnej nie wykazał bowiem, że „uchwała
    walnego zgromadzenia” jest oryginalnym, specyficznym i charakterystycznym wyłącznie
    dla polskiego porządku prawnego terminem z zakresu prawa spółek handlowych.
    Podnieść natomiast należy, że w omawianym zapisie prawnym nie ma odwołania do
    jakichkolwiek regulacji polskiego prawa polskiego, na przykład poprzez przywołanie
    Kodeksu spółek handlowych (k.s.h.)”.
    Orzeczenia wydane w stanie prawnym obowiązującym przed zmianą przepisów o
    programach motywacyjnych nie straciły aktualności w zakresie interpretacji pojęcia
    „uchwała walnego zgromadzenia”, ponieważ ww. przepisy w poprzednim brzmieniu
    również odnosiły się do takiej uchwały.
    W świetle powyższych argumentów, Program wdrożony przez spółkę prawa
    szwajcarskiego zgodnie z lokalnym prawem oraz zasadami funkcjonowania tej spółki,

    przyjętymi przez jej akcjonariuszy, mieści się w definicji programu motywacyjnego w
    rozumieniu art. 24 ust. 11-12a.
    Program został wdrożony w drodze uchwały kompetentnego do tego organu (Rady
    Dyrektorów). Jednocześnie przepisy prawa szwajcarskiego ani przyjęte zasady
    funkcjonowania Spółki dominującej nie przewidują procedury wdrażania programów
    motywacyjnych bezpośrednio przez akcjonariuszy Spółki dominującej. Ta kompetencja
    została oddelegowana przez akcjonariuszy właśnie na Radę Dyrektorów, skoro Statut
    wprost przyznaje Radzie Dyrektorów upoważnienie do dysponowania Akcjami Spółki
    dominującej m.in. na potrzeby przyznania ich pracownikom pod warunkiem spełnienia
    określonych celów lub upływu wyznaczonego czasu. W tym stanie faktycznym (czyli w
    sytuacji, kiedy już w treści Statutu akcjonariusze zadecydowali o przyznaniu kompetencji
    do wdrożenia programu motywacyjnego Radzie Dyrektorów) wymaganie jeszcze
    dodatkowo uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy Spółki dominującej,
    nieprzewidzianej i niewymaganej przepisami prawa szwajcarskiego, byłoby wymogiem
    zbyt daleko idącym. Byłoby to także sprzeczne z celem przepisów przewidujących
    możliwość preferencyjnego opodatkowania przychodów uzyskanych w ramach
    programów akcyjnych dla określonego kręgu podatników (do którego należy
    Wnioskodawczyni) oraz umożliwiających skorzystanie z tej preferencji podatkowej nie
    tylko w razie wdrożenia programu motywacyjnego przez polską spółkę akcyjną, ale także –
    we wskazanych wypadkach – przez akcyjną spółkę zagraniczną, niepodlegającą pod polski
    system prawa handlowego.
    Ad. przesłanki 2 i 3
    Wnioskodawczyni otrzymywała i na moment złożenia wniosku nadal otrzymuje od Spółki
    świadczenia, o których mowa w art. 12 Ustawy o PIT (świadczenia ze stosunku pracy).
    Program został utworzony przez Spółkę dominującą, która jest spółką dominującą
    względem Pracodawcy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości.
    W wyniku realizacji Programu Wnioskodawczyni nabyła w ramach tego systemu
    wynagradzania prawo do faktycznego nabycia Akcji Spółki dominującej. Akcje zostały
    nabyte przez Wnioskodawczynię zgodnie z zasadami Programu nieodpłatnie.
    Zważając na powyższe należy uznać, że Program utworzony przez Spółkę dominującą,
    realizowany poprzez nieodpłatne nabycie przez Wnioskodawczynię Akcji, spełnia definicję
    systemu wynagradzania z art. 24 ust. 11b Ustawy o PIT, a ewentualny przychód po stronie
    Wnioskodawczyni w związku z realizacją Programu powstanie dopiero w momencie
    odpłatnego zbycia Akcji i zostanie zakwalifikowany do przychodu z kapitałów pieniężnych
    w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a Ustawy o PIT.
    W przypadku obowiązku opodatkowania przychodu/dochodu na jakimkolwiek
    wcześniejszym etapie (przed zbyciem Akcji) mogłoby dojść do wielokrotnego
    opodatkowania tego samego przychodu/dochodu, co byłoby niezgodne z zakazem
    podwójnego opodatkowania wyrażonym w przepisach Konstytucji RP.
    Warto dodać, że nawet gdyby przepisy art. 24 ust. 11-12a Ustawy o PIT, nie miały w tej
    sprawie zastosowania, to realizacja poszczególnych etapów Programu nie prowadzi do
    realnego przysporzenia – powstania przychodu do opodatkowania po stronie
    Wnioskodawczyni.
    Z akcją co do zasady związane są prawa niematerialne (niewycenialne, nie niosące za sobą
    wartości w pieniądzu), jak prawo do udziału oraz oddania prawa głosu na Walnych
    Zgromadzeniach, prawo do informacji o sytuacji spółki. Wszystkie prawa, które wiążą się z
    przysporzeniem pieniężnym, jak np. prawo do dywidendy, wynagrodzenie z tytułu
    umorzenia akcji, cena za zbycie akcji są opodatkowywane oddzielnie jako zyski z kapitałów
    pieniężnych, na oddzielnych zasadach, z innego tytułu (jak podatek z tytułu wypłaconej
    dywidendy) lub są opodatkowywane dopiero w momencie sprzedaży akcji.

    Powyższa ocena znajduje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądów
    administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2024 r. sygn. III SA/Wa
    1396/24, wyrok WSA w Gliwicach z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1487/22).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada przy tym zróżnicowanie
    sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób
    fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła
    przychodów. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych
    miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem
    różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w
    oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający
    specyfikę poszczególnych źródeł przychodów
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku.
    Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia, które mają charakter:
      pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;
      niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne
      świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia
      polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).
    Zasady ustalania wartości świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń i
    świadczeń częściowo odpłatnych regulują przy tym art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11 ust. 2c tej ustawy.
    Źródła przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 ustawy. Katalog zawarty w tym
    przepisie ma charakter rozłączny. To oznacza, że dany przychód osoby fizycznej jest
    przypisywany tylko i wyłącznie do jednego określonego źródła przychodów. Aby
    prawidłowo zakwalifikować przychód do konkretnego źródła przychodów należy
    uwzględnić wszystkie okoliczności związane z jego powstaniem (uzyskaniem).
    Źródłami przychodów są m.in.:
      stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (art. 10 ust. 1 pkt 1);

      kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (art. 10 ust. 1 pkt 7);
      inne źródła (art. 10 ust. 1 pkt 9), czyli źródła inne niż te wymienione w art. 10 ust. 1
      pkt 1-8b ustawy.
    O tym, co jest przychodem ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej
    oraz spółdzielczego stosunku pracy, stanowi art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Pojęcie przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
    spółdzielczego stosunku pracy ma szerokie znaczenie. Obejmuje ono zarówno
    świadczenia pieniężne, jak i wartość świadczeń niepieniężnych, w tym świadczeń
    nieodpłatnych. Ustawodawca nie ogranicza omawianego pojęcia do wynagrodzenia za
    pracę, a wskazany przez niego katalog rodzajów przychodów ze stosunku pracy i
    stosunków pokrewnych jest jedynie przykładowym wyliczeniem (świadczy o tym użyte
    sformułowanie „w szczególności”).
    O tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność, czy
    może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą.
    Istotne jest także to, czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z
    istniejącym stosunkiem pracy.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika (pracownika) powstaniem przysporzenia
    majątkowego, uzyskane bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy i mające swoje
    źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Do kategorii przychodów z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca zaliczył m.in.:
      dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie
      uzyskane z tego udziału (...) (art. 17 ust. 1 pkt 4),
      przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych (art. 17
      ust. 1 pkt 6 lit. a).
    Natomiast do innych źródeł przychodu – stosownie do art. 20 ust. 1 cyt. ustawy – suweren
    podatkowy zaliczył:
      w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.

    W tym miejscu wskazać należy na regulacje art. 24 ust. 11-12a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dotyczące „przesunięcia” momentu opodatkowania
    przychodów uzyskiwanych w ramach programu motywacyjnego do chwili odpłatnego
    zbycia akcji objętych (nabytych) przez podatnika w wyniku realizacji programu.
    Jednocześnie przepisy te rozstrzygają, że przychody uzyskane w ramach programu
    motywacyjnego – niezależnie od ich związku ze stosunkiem zatrudnienia uczestnika
    programu lub działalnością wykonywaną osobiście przez uczestnika programu – podlegają
    opodatkowaniu w ramach źródła „kapitały pieniężne”. Należy mieć na uwadze, że
    regulacje te dotyczą przesunięcia momentu powstania przychodu, ale tylko wyłącznie z
    tytułu nabycia akcji.
    Zgodnie z art. 24 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli w wyniku realizacji programu motywacyjnego utworzonego przez:
      1) spółkę akcyjną, od której podatnik uzyskuje świadczenia lub inne należności z
        tytułów określonych w art. 12 lub art. 13,
      2) spółkę akcyjną będącą jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37
        ustawy o rachunkowości w stosunku do spółki, od której podatnik uzyskuje
        świadczenia oraz inne należności z tytułów określonych w art. 12 lub art. 13
      - podatnik faktycznie obejmuje lub nabywa akcje tej spółki lub akcje spółki w
      stosunku do niej dominującej, przychód z tego tytułu powstaje w momencie
      odpłatnego zbycia tych akcji.
    Program motywacyjny został przy tym zdefiniowany w art. 24 ust. 11b ustawy jako system
    wynagradzania utworzony na podstawie uchwały walnego zgromadzenia przez:
      1) spółkę akcyjną, dla osób uzyskujących od niej świadczenia lub inne należności z
        tytułów określonych w art. 12 lub art. 13, albo
      2) spółkę akcyjną będącą jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37
        ustawy o rachunkowości w stosunku do spółki, od której osoby uprawnione do
        otrzymania świadczeń w ramach tego systemu wynagradzania uzyskują
        świadczenia lub inne należności z tytułów określonych w art. 12 lub art. 13
      - w wyniku którego osoby uprawnione do otrzymania świadczeń w ramach tego
      systemu wynagradzania bezpośrednio lub w wyniku realizacji praw z pochodnych
      instrumentów finansowych lub realizacji praw z papierów wartościowych, o których
      mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
      finansowymi, lub realizacji innych praw majątkowych, nabywają prawo do
      faktycznego objęcia lub nabycia akcji spółki określonej w pkt 1 lub 2.
    Co istotne, powołane przepisy mają zastosowanie, jeśli spółki, których akcje są
    obejmowane lub nabywane przez uprawnionych, mają siedzibę lub zarząd na terytorium:
    · państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
    · państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub
    · państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego
      opodatkowania (art. 24 ust. 12a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Elementem definicji programu motywacyjnego jest wymóg, aby program był „utworzony
    na podstawie uchwały walnego zgromadzenia” odpowiednio przez:
      – spółkę akcyjną, od której osoby uprawnione w ramach programu uzyskują
        świadczenia lub inne należności z tytułów określonych w art. 12 lub art. 13, albo
      – spółkę akcyjną będącą jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy
        o rachunkowości w stosunku do ww. spółki.

    Podstawą funkcjonowania programu musi być więc uchwała walnego zgromadzenia spółki
    akcyjnej. Program zatem jest „utworzony” na podstawie takiej uchwały, gdy:
      – decyzja o utworzeniu programu motywacyjnego jest podjęta przez walne
        zgromadzenie spółki oraz
      – decyzja ta jest podjęta w formie uchwały walnego zgromadzenia.
    Z treści wniosku wynika, że Program został wdrożony zgodnie z zasadami prawa
    szwajcarskiego, uchwałą Rady Dyrektorów Spółki dominującej. Należy zatem stwierdzić, że
    opisany Program nie został utworzony na podstawie uchwały walnego zgromadzenia
    akcjonariuszy spółki dominującej. Decyzje podejmowane przez Radę Dyrektorów Spółki
    dominującej nie mogą zastąpić uchwały walnego zgromadzenia o przyjętym systemie
    wynagradzania.
    W analizowanej sprawie nie mamy zatem do czynienia z programem motywacyjnym w
    rozumieniu art. 24 ust. 11 i następne ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tych szczególnych okolicznościach nie dochodzi do odroczenia momentu powstania
    obowiązku podatkowego, do dnia dokonania odpłatnego zbycia akcji nabytych w ramach
    programu motywacyjnego. Tym samym, przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnie akcji
    powstaje w momencie objęcia ich przez Panią jako beneficjenta Programu.
    Skoro z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że została Pani objęta
    programem motywacyjnym organizowanym przez spółkę szwajcarską i akcje otrzymała
    Pani od podmiotu, z którym nie jest związana stosunkiem pracy, czy umową
    cywilnoprawną (jak Pani wskazała, przeniesienie nastąpiło w wyniku dyspozycji wydanej
    przez Spółkę dominującą), to uzyska Pani przychód z tzw. innych źródeł, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Z kolei, w przypadku odpłatnego zbycia objętych akcji powstanie przychód do
    opodatkowania, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przychody z innych źródeł podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, zgodnie z art.
    27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według ustalonej skali
    podatkowej. Przychody te musi Pani sama wykazać w zeznaniu rocznym za rok, w którym
    zostały osiągnięte i je opodatkować.
    Zatem, Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż
    dotyczą one indywidualnej sprawy podmiotu w konkretnej sprawie, w danym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Zatem, nie są one wiążące dla organu wydającego
    przedmiotową interpretację.
    Ponadto wskazuję, że powołane przez Panią orzeczenia sądów administracyjnych nie
    mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Panią kwestii. Nie negując
    tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm
    prawa podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – tezy badanych rozstrzygnięć nie
    mają zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.