Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD9/033/40/SEW/BRT/2014/RWPD-3668
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2014-03-17
Teza: O ile poniesione koszty nie służą reprezentacji, to nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: gastronomia; koszt-koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 30 marca 2012 r. Nr IPPB1/415-78/12-4/JB wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 25 stycznia 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 29 marca 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup produktów spożywczych oraz usług gastronomicznych podczas spotkań z kontrahentami poza siedzibą firmy, **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 30 marca 2012 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na usługi gastronomiczne. Interpretacja wydana została na wniosek Pana z dnia 25 stycznia 2012 r. uzupełniony pismem z dnia 29 marca 2012 r.

**Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że** Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą: O..

Działalność gospodarcza prowadzona jest w dwóch miejscach:

*   I., ul. P. – siedziba firmy,
*   I., ul. M..

Firma opodatkowana jest na zasadach ogólnych. Od 2009 r. do grudnia 2010 r. dochody uzyskiwane były z działalności: pozaszkolne formy edukacji.

W 2009 r. Wnioskodawca podpisał umowę o współpracy z firmą w Warszawie, na przeprowadzenie serii szkoleń w miejscach wskazanych przez firmę zlecającą szkolenia. Szkolenia odbywały się w różnych miejscowościach na terenie całego kraju. Koszty noclegów, zakwaterowania pokrywał Wnioskodawca. Szkolenia przeprowadzone były dłużej niż jeden dzień (2 do 3 dni) i wymagane było skorzystanie noclegu w miejscach prowadzenia szkolenia. Szkolenia prowadzone były od rana do późnych godzin wieczornych. Nie był fizycznie możliwy powrót rano na szkolenie kiedy odległość od miejsca zamieszkania i szkolenia to była często odległość kilkuset kilometrów.

Oprócz usług noclegowych Wnioskodawca korzystał z usług gastronomicznych. Koszt takiej usługi nie przekraczał kilkudziesięciu złotych. Usługi gastronomiczne dotyczyły spotkań biznesowych, na których były omawiane etapy szkoleń i prezentacja treści i formy szkolenia, w spotkaniach biznesowych uczestniczyli przedstawiciele firm zlecających szkolenie.

Wnioskodawca korzystał także z usług gastronomicznych, nawet kilka miesięcy wcześniej od daty wykonania usługi szkoleniowej, tak z przyszłymi, jak i ówczesnymi kontrahentami, w celu omówienia treści i formy szkolenia. Były to zwykłe spotkania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, mające na celu osiągnięcie przychodów. Na podstawie kwot usług gastronomicznych dotyczących spotkań biznesowych w restauracjach, jasno wynikało, że nie były to działania wytworne i okazałe a więc nie stanowiły kosztów reprezentacji.

Wnioskodawca wskazał, iż wszystkie spotkania biznesowe odbywały się wyłącznie w restauracji, zarówno te, które odbywały się wcześniej, jak i te późniejsze w trakcie wykonywania usług.

Ponieważ siedziba firmy znajduje się w I. a siedziba kontrahentów jest w większości przypadków centrum miasta Warszawa zakupiono rower za kwotę 633,42 zł.

Rower pozwalał na szybsze załatwianie spraw, w centrum miasta. Korki, brak miejsc parkingowych, drogie parkingi, straty czasowe i koszty przepalonego paliwa w korkach, ochrona zanieczyszczeniem środowiska sprawiły, że rower stał się dla firmy O.,, idealnym środkiem transportu, ponieważ przy w miarę dobrych warunkach atmosferycznych zabierał go do samochodu, zatrzymywał się przy centrum handlowym, gdzie nie ma problemu z miejscami parkingowymi i dalej przemieszczał się rowerem z miejsca na miejsce załatwiając kolejne sprawy związane z działalnością gospodarczą.

W związku z powyższym zadano pytania:

1.  Czy koszty noclegów, zakwaterowania stanowią koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności i odpowiada normie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2.  Czy koszty usług gastronomicznych stanowią koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności i odpowiada normie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
3.  Czy wydatek związany z zakupem roweru stanowi koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności i odpowiada normie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Jak wskazał organ upoważniony „Odpowiedź na pytanie drugie stanowi przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej. Odpowiedź na pytanie pierwsze i trzecie została udzielona, przez organ upoważniony, w odrębnej interpretacji indywidualnej.”

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty usług gastronomicznych stanowią koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności i odpowiada normie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz na podstawie interpretacji Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 9.06.2009 r. Nr ITPB3/423-138/09-AM oraz Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27.08.2009 r. Nr ITPB5/423-24/09-2/AM.

Wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 30 marca 2012 r. Nr IPPB1/415-78/12-4/JB, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdzając m.in., że (\`(...)\`) wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na zakup usług gastronomicznych podczas spotkania biznesowego poza siedzibą prowadzonej działalności np. w kawiarniach, restauracjach, czy tez innych miejscach, nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w firmie Wnioskodawcy (\`(...)\`).

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.

Interpretacja indywidualna wydana przez organ upoważniony nie jest prawidłowa.

Przy prawnopodatkowej ocenie zagadnienia, będącego przedmiotem wniosku, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy. Na gruncie powyższej regulacji podstawową cechą kosztu uzyskania przychodów jest jego związek z przychodem podatnika albo związek z zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodu podatkowego pod warunkiem, że dany koszt nie został wymieniony w katalogu kosztów negatywnych zawartym w art. 23 ust. 1 ustawy. Zgodnie z przepisami art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Problematyka kosztów podatkowych w kwestii dotyczącej, czy w każdym przypadku wydatki przedsiębiorcy na zakup żywności, napojów oraz usług gastronomicznych, podawanych i świadczonych podczas spotkań z kontrahentami (spotkań biznesowych i okazjonalnych), niezależnie od miejsca podawania zakupionych artykułów żywnościowych i napojów oraz od miejsca świadczenia zakupionych usług gastronomicznych, stanowią koszty reprezentacji, podlegające wykluczeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy, była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które nie było jednolite.

Mając na uwadze powyższe Minister Finansów wydał interpretację ogólną z dnia 25 listopada 2013 r. Nr DD6/033/127/SOH/2013/RD-120521, w której zauważono m.in., (\`(...)\`) że nie podlegają wykluczeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy ponoszone przez podatników wydatki na drobne poczęstunki ( np. ciastka, paluszki, kanapki) napoje (np. kawa, herbata, woda mineralna, soki), a także posiłki (np. obiady, lunche), niezależnie od miejsca ich podawania (w siedzibie podatnika, czy też poza nią), podawane podczas prowadzenia rozmów z kontrahentami, inwestorami, wykonawcami etc. dotyczących zakresu prowadzonej przez podatników działalności gospodarczej. Odzwierciedleniem powyższej interpretacji jest np. wyrok NSA z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt FSK 392/11, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. akt. II FSK 702/11, wydany w składzie siedmiu sędziów.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. wskazał, że (\`(...)\`) wydatki związane z poczęstunkiem dla osób będących klientami, muszą być uznane za koszt uzyskania przychodu, nie ulega bowiem wątpliwości, że stworzenie właściwego klimatu dla prowadzonej działalności rodzi skutek w postaci zwiększenia przychodu zatem oznacza to, że (\`(...)\`) pomiędzy poniesionym wydatkiem polegającym na poczęstunku (zarówno dostarczonym w firmie, jak i poza jej siedzibą), a osiągniętym przychodem musi zachodzić związek przyczynowy (\`(...)\`). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednocześnie, że (\`(...)\`) wydatek na zakup nie każdej usługi gastronomicznej należy kwalifikować do kosztów reprezentacji wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów (\`(...)\`).

Odnosząc się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, stwierdzić należy, że o ile poniesione koszty nie służą reprezentacji, to nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego, uznać należy za prawidłowe.

W konsekwencji należało, z urzędu, dokonać zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów może, z urzędu zmienić ją w dowolnym czasie.

Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r., poz. 270, z późn. zm.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.