Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.682.2025.2.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-21
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 14 listopada 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    9 lipca 2009 r. Wnioskodawczyni wraz z A.B. zawarli z X S.A. (obecnie: Y Spółka Akcyjna z
    siedzibą w A.) umowę o kredyt mieszkaniowy nr (...). Kredyt został udzielony w złotych w
    kwocie stanowiącej równowartość 124.449,18 CHF, co stanowiło 350.386,67 zł i taką kwotę
    otrzymali Kredytobiorcy. Kredyt przeznaczony został na finansowanie części kosztów
    nabycia lokalu mieszkalnego nr 3 położonego w B., przy ul. C.1 wraz z przynależnym
    garażem nr 1, a także w kwocie 10.000 zł na cel dowolny.
    Powyższy cel został zrealizowany. Na skutek powzięcia wiadomości o zawarciu w Umowie
    Kredytu klauzul niedozwolonych Wnioskodawczyni wraz z A.B. złożyli pozew z 30 listopada
    2023 r. o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z Umowy Kredytu oraz o
    zapłatę kwoty 354.403,50 zł tytułem całych rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych na
    rzecz Banku. Sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym (...) pod sygn. akt (...).
    Kredytobiorcy w trakcie spłaty kredytu wpłacili do Banku łączną sumę w wysokości
    354.403,50 zł, przy czym jest to świadczenie nienależne.
    23 lipca 2025 r. celem polubownego zakończenia sporu zawarta została Ugoda. Celem
    rozliczenia zakończonej Umowy Kredytu Bank jednostronnie, na podstawie wytycznych
    KNF w sprawie warunków ugód, dokonał w Ugodzie zmiany w zakresie waluty, wysokości i
    zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Na skutek ugody Bank zobowiązał się do wypłaty w terminie 21 dni od daty podpisania
    Ugody m.in. kwoty w wysokości 20.425,69 PLN na rachunek Kredytobiorców
    (Wnioskodawczyni i A.B.). Kwota ta niewątpliwie mieści się w kwocie wpłaconej przez
    Kredytobiorców na rzecz Banku podczas spłaty kredytu, tj. 354.403,50 zł. Jednocześnie
    wskazano, iż Kredytobiorca przyjął do wiadomości, że po jego stronie powstanie przychód,
    a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (sporządzanie informacji PIT-11).
    Strony Ugody zgodnie oświadczyły, że zawarta Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne
    roszczenia w zakresie objętym sporem.
    Uzupełnienie wniosku
    Świadczeniem nienależnym jest cała kwota wpłacona przez okres spłaty kredytu przez
    Kredytobiorców na rzecz Banku, tj. właśnie wskazana kwota 354.403,50 zł. Unieważnienie
    umowy spowodowałoby konieczność wypłaty przez Bank na rzecz Kredytobiorców całości
    uiszczonych rat wraz z odsetkami za zwłokę. Bank będąc tego świadomym zdecydował się
    również na zawarcie ugody celem polubownego zakończenia sporu. Roszczenie
    Kredytobiorców oparte było na abuzywności poszczególnych klauzul umownych
    skutkujących nieważnością całej umowy, a w konsekwencji zwrotem pomiędzy stronami
    tego, co nawzajem świadczyli. W oparciu o aktualną linię orzeczniczą i praktykę związaną z
    kredytami „frankowymi”, a przede wszystkim z uwagi na zawarcie przez Bank ugody,
    należy stwierdzić, iż nienależny charakter świadczenia jest bezsporny – w przeciwnym
    razie zawarcie ugody w niniejszej sprawie przez Bank byłoby niecelowe.
    W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przez ugodę strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala
    wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w
    sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie
    stanu tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu
    przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne
    ustępstwa stron. Zawarcie ugody bez niektórych warunków wskazywanych przez Bank,
    jako drugiej strony ugody, byłoby niemożliwe, a Kredytobiorcy chcąc zakończyć proces
    sądowy, który trwać mógł jeszcze wiele lat, zdecydowali się przystać na postawione
    stanowczo warunki.
    Kwota wypłacona przez Bank, tj. kwota 20.425,69 zł stanowi zwrot części nienależnego
    świadczenia uiszczonego przez Kredytobiorców na rzecz Banku. Zwrot ten związany był z

    porozumieniem co do sposobu ponownego przeliczenia wartości wykonanych świadczeń i
    pozostałych do spłaty zobowiązań z umowy kredytu wskutek przyjęcia w ugodzie zasad
    przeliczania kredytu i kwot wpłaconych przez Kredytobiorców do Banku innych niż zasady,
    które pierwotnie przewidywała umowa kredytu. Gdyby jednak w niniejszej sprawie
    ostatecznie zapadł wyrok uznający umowę za nieważną, to Sąd Okręgowy (...) zasądziłby
    na rzecz Kredytobiorców pełną kwotę środków nienależnie uiszczonych w okresie spłaty
    kredytu, tj. 354.403,50 zł wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie. Niemniej jednak
    zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. Wobec czego wszelkie przeliczenia kwot dokonywane przez
    Bank w treści ugody nie mają znaczenia dla właściwego stosunku prawnego łączącego
    strony, tj. umowy kredytu, co oznacza, że kwota wypłacona przez Bank na rzecz
    Kredytobiorców jest tylko i wyłącznie zwrotem części nienależnego świadczenia (bez
    względu na to czy powstała nadpłata kapitału, czy zostały zamieszczone jakiekolwiek inne
    postanowienia w treści ugody).

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem Ugody z Bankiem przez Wnioskodawczynię i jej męża, mającej
    na celu zakończenie sporu na tle wadliwej Umowy, otrzymana kwota 20.425,69 zł stanowić
    będzie dla Wnioskodawczyni przychód i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawczyni
    powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 20.425,69 zł otrzymana od Banku wskutek zawarcia
    Ugody nie będzie stanowić przychodu dla Wnioskodawczyni, w związku z czym nie
    powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    „u.p.d.o.f.”) wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie w
    podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu Cywilnego nie zostało
    wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f. Mając na
    uwadze fakt, iż w projekcie Ugody nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawczyni kwoty 20.425,69 zł, kwota ta tym
    bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z założeniami Ugody
    Wnioskodawczyni miała otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania umowy kredytu
    świadczyła. Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi przychodu. Bank na podstawie Umowy
    udzielił Wnioskodawczyni Kredytu na łączną kwotę 350.386,67 zł, a w wyniku zawarcia w
    Umowie przez Bank klauzul abuzywnych Bank miał dowolność ustalania kursu CHF. Kwota
    uiszczana przez Kredytobiorców na skutek abuzywności Umowy stanowi świadczenie
    nienależne, a otrzymana przez Wnioskodawczynię w wyniku Ugody kwota 20.425,69 zł
    stanowi jedynie niewielki zwrot część kosztu, jaki poniosła w związku z zawarciem z
    Bankiem wadliwej Umowy.
    Otrzymanie zwrotu nie stanowi dla Wnioskodawczyni żadnej dodatkowej korzyści, a
    jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi następstwo
    pozbawienia umowy kredytu jej abuzywnych postanowień. Gdyby Wnioskodawczyni nie
    zawarła ugody z Bankiem i zaczekała na wyrok Sądu Okręgowego (...), Sąd zasądziłby
    pełną kwotę uiszczoną na rzecz Banku, tj. kwotę 354.403,50 zł stanowiącą świadczenie
    nienależne względem Banku, natomiast na skutek ugody otrzymała zwrot zaledwie
    20.425,69 zł.
    Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego świadczenia do
    jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu”, o których

    mowa w art. 20 u.p.d.o.f.), to nie można go uznać za przychód podatkowy, choćby nawet
    odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Ponadto
    ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód jako nadwyżkę
    przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy
    warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie
    mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może powstać
    dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu Wnioskodawczyni nie może traktować w
    kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie
    następuje po stronie Wnioskodawczyni żadne przysporzenie majątkowe. Podkreślić
    należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest
    nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym
    dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę
    w art. 11 ust. 1 jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zaś w następstwie dokonanego Ugodą przewalutowania, ustalenia wysokości zadłużenia
    do rozliczenia Kredytu i przyjęcia przez Strony określonego sposobu zaliczenia
    dokonanych spłat Strony uznały, że dochodzi do całkowitego rozliczenia kredytu (jego
    spłaty), a ponadto Kredytobiorca w następstwie zawarcia Ugody otrzymuje nadpłacone
    przez niego kwoty.
    Zatem Wnioskodawczyni otrzymuje jedynie zwrot tego, co w czasie trwania umowy
    kredytowej świadczyła. Jednocześnie zwrot nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści dla
    Wnioskodawczyni, ponieważ zwrot ma na celu doprowadzenie do rozliczeń w następstwie
    zastosowania postanowień Ugody, które mają na celu usunięcie abuzywności. Otrzymanie
    zwrotu prowadzi zatem do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. nie jest
    następstwem stosowania abuzywnych postanowień Umowy.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że zgodnie z art. 917 k.c. przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Ugoda ma na celu
    uniknięcie sporu pomiędzy stronami poprzez przewalutowanie i dokonanie rozliczenia
    dotychczas spłaconych rat kredytu, aby w ten sposób zapobiec uznaniu niektórych
    postanowień Umowy za bezskuteczne czy też uznaniu całej umowy za bezskuteczną czy
    też nieważną.
    Wnioskodawczyni utrzymuje stanowisko, że jej zdaniem (które znajduje potwierdzenie w
    ukształtowanej linii orzeczniczej) wiążąca ją z Bankiem Umowa Kredytu zawierała
    postanowienia abuzywne, a także, że umowa jest nieważna. Zawarcie Ugody przez
    Wnioskodawczynię nie stanowi zaprzeczenia twierdzeniom podnoszonym w toku procesu
    zawisłego przed Sądem Okręgowym (...) w zakresie nieważności umowy. Celem Ugody
    było zakończenie sporu i rozliczenie z Bankiem. W oparciu o dorobek orzecznictwa sądów
    powszechnych i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w przypadku
    których postanowień w umowach kredytowych z bardzo wysokim prawdopodobieństwem
    graniczącym z pewnością byłyby one uznane za abuzywne. W następstwie zawarcia Ugody
    dochodzi do dobrowolnego wyeliminowania skutków stosowania postanowień
    abuzywnych i zastosowania w ich miejsce takich postanowień (ustalenie waluty zadłużenia
    w PLN, ustalenie wysokości zadłużenia do rozliczenia Kredytu, ustalenie sposobu

    rozliczenia dokonanych spłat itp.), które nie wiążą się z ryzykiem stwierdzenia
    bezskuteczności czy też nieważności. Zatem Ugoda niejako zastępuje wyrok, który w
    relacji pomiędzy stronami mógłby doprowadzić do analogicznego skutku, do którego
    doprowadza Ugoda.
    Tożsame stanowisko można zaobserwować w wielu Interpretacjach podatkowych
    wydawanych w oparciu o analogiczny stan faktyczny, jak w niniejszej sprawie, m.in. z
    interpretacji z dnia 14 października 2022 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA wynika,
    że „w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych
    środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji można uznać,
    że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika –
    ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów”.
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie również w następujących
    interpretacjach indywidualnych: z 28 kwietnia 2023 r., 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.MN
    oraz z 28 sierpnia 2023 r., 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawczyni podtrzymuje swoje stanowisko, że kwota
    20.425,69 zł otrzymana od Banku jako zwrot części świadczenia nienależnego wskutek
    zawarcia Ugody nie będzie stanowić przychodu dla Wnioskodawczyni, w związku z czym
    nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 Iipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W świetle art. 11 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art
    30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w punkcie 9 ww. przepisu – „inne
    źródła”. Definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód,
    aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w treści art.
    20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww.
    ustawy: przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
    czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel,
    a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
    umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
    terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). Skoro kwota otrzymana od Banku w wyniku zawartej

    ugody, mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej
    otrzymanie nie powoduje po stronie Kredytobiorców dodatkowego przysporzenia
    majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.

    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Jak wskazała Pani w opisie okoliczności sprawy, kwota w wysokości 20.425,69 zł jaką
    wypłacił Państwu bank stanowi zwrot części nienależnego świadczenia wcześniej
    uiszczonego na rzecz Banku w ramach spłat kredytu.
    Aby ocenić skutki podatkowe takiej wypłaty, w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy
    spełnia ona definicję przychodu podatkowego. Wypłata o wskazanym charakterze nie
    powoduje przysporzenia majątkowego po Pani stronie jako kredytobiorcy, ale przywraca
    należny stanu posiadania. Zwrot środków, które bank uzyskał od Pani nienależnie, jest
    neutralny podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Wobec tego zwrócona kwota nie będzie Pani przychodem podatkowym w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie nie skutkuje
    po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.