Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.620.2025.2.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą odszkodowania na
rzecz byłej pracownicy.
Słowa kluczowe: odszkodowania
pracownik
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23 (uchylony)
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go
    Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W związku z przeprowadzaną restrukturyzacją w Spółce zatrudniana przez Państwa
    pracownica otrzymała wypowiedzenie zmieniające. Odmówiła przyjęcia nowych
    warunków, a umowa uległa rozwiązaniu. Pracownica następnie złożyła odwołanie od
    wypowiedzenia.
    W związku z tym 19 maja 2025 r. została zawarta ugoda między odchodzącą pracownicą a
    Spółką, która stanowi załącznik do protokołu posiedzenia przygotowawczego z 19 maja
    2025 r. (sygn. akt ....) o następującej treści:
    Strony oświadczają, że czyniąc sobie wzajemne ustępstwa zawierają ugodę o następującej
    treści:
      1. W związku z realizacją postanowień niniejszej ugody strona pozwana zobowiązuje
        się wypłacić powódce kwotę X (...) tytułem odszkodowania w związku z
        rozwiązaniem stosunku pracy, w terminie 14 (czternastu) dni od daty
        uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania wraz z odsetkami
        ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia uzgodnionemu terminowi
        płatności.
      2. Strony zgodnie oświadczają, że kwota o której mowa w punkcie pierwszym ugody
        zostanie w całości przekazana na rachunek bankowy, na jaki było przekazywane
        wynagrodzenie powódki. Dzień zapłaty stanowi dzień uznania rachunku bankowego
        Powódki.
      3. Strony oświadczają, że realizacja postanowień niniejszej ugody wyczerpuje wszelkie
        roszczenia związane z okolicznościami rozwiązania stosunku pracy pomiędzy
        powódką, a pozwaną – w zakresie najdalej dopuszczalnym przez prawo.
      4. Strony zgodnie oświadczają, że w związku z zawartą ugodą koszty procesu, w tym
        koszty zastępstwa procesowego znoszą się wzajemnie.
    W związku z zawarciem ugody postępowanie zostało umorzone, a sąd odstąpił od
    obciążania Spółki kosztami postępowania.
    Zgodnie z zawartą umową strona pozwana (tj. Spółka) zobowiązała się wypłacić powódce
    kwotę X tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, w terminie 14
    dni od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia uzgodnionemu terminowi
    płatności.
    Sąd nie zgodził się na wpisanie do ugody stwierdzenia „brutto”, ponieważ założył, że
    pracownica ma otrzymać na konto kwotę netto. Reprezentujący Spółkę prawnik zgłosił w
    wyniku tego wątpliwości co do kwestii podatkowych, natomiast sąd przywołał art. 21
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przekazał ustnie, że przyznane
    odszkodowanie podlega zwolnieniu.

    Mając na względzie ostrożność w zakresie realizacji obowiązków płatnika –
    odszkodowanie zostało wypłacone w kwocie netto i odprowadzony został z tego tytułu
    podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Na moją prośbę o wskazanie:
      Podstawy prawnej, na podstawie której Państwa pracownica złożyła do sądu
      odwołanie od wypowiedzenia przez Państwa umowy o pracę.
    podali Państwo, że:
      Podstawa prawna nie została powołana wprost, odwołanie zostało jednak złożone w
      trybie art. 44 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      277 z późn. zm.).
    Na moje pytanie o treści:
      (...) Czy w związku z zawarciem ugody pomiędzy Państwem, a Państwa pracownicą
      doszło do zmiany sposobu rozwiązania umowy o pracę? Jeśli, tak to proszę wskazać
      (w jaki – inny sposób) doszło do rozwiązania tej umowy.
    odpowiedzieli Państwo, że:
      W związku z zawarciem ugody pomiędzy X sp. z o.o., a Y nie doszło do zmiany
      sposobu rozwiązania umowy o pracę. Stosunek pracy uległ rozwiązaniu na
      podstawie art. 30 § 1 pkt 2 w zw. z art. 42 § 3 zd. 1 Kodeksu pracy. Pracodawca
      wręczył pracownicy wypowiedzenie warunków pracy i płacy w dn. ...2024 r. W dniu ....
      2024 r. pracownica odmówiła przyjęcia nowych warunków. Stosunek pracy uległ
      rozwiązaniu z dnia ..... 2024 r.
    Na moje pytanie o treści:
      (...) Czy w zawartej ugodzie wskazano, że odszkodowanie wynikało z naruszenia
      przepisów prawa pracy dotyczących wypowiadania umów o pracę? Jeśli tak, należy
      wskazać, jakie przepisy prawa pracy zostały wskazane w ugodzie jako naruszone
      oraz na czym ich naruszenie polegało.
    odpowiedzieli Państwo, że:
      W ugodzie ustalono, że kwota X zł zostanie zapłacona tytułem odszkodowania w
      związku z rozwiązaniem stosunku pracy. W ugodzie nie przywołano żadnych
      przepisów prawa pracy i nie zamieszczono dalszych wyjaśnień, ani opisów.
    Na moje pytanie o treści:
      (...) Na jakiej podstawie ustalono kwotę przedmiotowego świadczenia? Czy wysokość
      tego świadczenia wynikała wyłącznie z zawartej przed sądem ugody (została
      ustalona w sposób dowolny w drodze porozumienia zawartego między Państwem
      jako pracodawcą, a pracownicą), czy też wysokość lub zasady ustalania wskazanego
      we wniosku świadczenia wynikały wprost z postanowień układów zbiorowych pracy,
      innych opartych na ustawie po-rozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o

      których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U.
      z 2025 r. poz. 277)?
    odpowiedzieli Państwo, że:
      Kwotę świadczenia ustalono w drodze obopólnych ustaleń stron przed sądem i pod
      jego nadzorem. Wysokość ani zasady ustalania wskazanego we wniosku świadczenia
      nie wynikały z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
      porozumień zbiorowych, regulaminów ani statutów, o których mowa w art. 9 § 1
      Kodeksu pracy.
    Na moje pytanie o treści:
      (...) Czy świadczenie wskazane we wniosku dotyczyło szkody rzeczywistej? Jeśli
      świadczenie dotyczyło szkody rzeczywistej, proszę również wyjaśnić na czym
      polegała ta szkoda, co było przyczyną jej powstania, oraz wskazać związek
      przyczynowo-skutkowy pomiędzy szkodą, a otrzymanym przez Państwa byłą
      pracownicę świadczeniem.
    odpowiedzieli Państwo, że:
      Nie, analiza w przedmiocie ewentualnej szkody rzeczywistej nie była
      przeprowadzana.
    Na moje pytanie o treści:
      (...) Czy może wypłacone świadczenie dotyczyło korzyści, które Państwa była
      pracownica mogła osiągnąć, gdyby nie wyrządzono jej szkody (np. świadczenie to
      miało rekompensować wynagrodzenie, które mogłaby uzyskać od Państwa, gdyby
      nie rozwiązano z nią umowy o pracę)?
    odpowiedzieli Państwo, że:
      Nie, analiza w przedmiocie ewentualnie utraconych korzyści nie była
      przeprowadzana.
    Na moje pytanie o treści:
      (...) Czy, a jeśli tak, to kiedy wypłacili Państwo odszkodowanie na rzecz byłej
      pracownicy w ramach ugody zwartej przed sądem pracy? Proszę wskazać datę.
    odpowiedzieli Państwo, że:
      Odszkodowanie zostało wypłacone w dniu 9 czerwca 2025 r. – z dochowaniem
      terminu przewidzianego w ugodzie. Z ostrożności wypłaconą kwotę pomniejszoną o
      zaliczkę na podatek dochodowy, która w zależności od stanowiska, jakie wedle
      przedmiotowej interpretacji będzie prawidłowe, zostanie wyrównana.

## Pytanie

Czy wypłacone odszkodowanie byłej pracownicy, wynegocjowane w ramach ugody
    zawartej przed sądem pracy, zostało słusznie pomniejszone przez Spółkę o pobraną
    zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, czy też powinno było zostać
    wypłacone w całości bez dokonywania potrącenia?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Brak zapisu w ugodzie sądowej, wskazującego, że odszkodowanie jest wypłacone w
    związku z naruszeniem zasad wynikających z przepisów prawa pracy, będzie skutkował
    koniecznością zapłaty podatku dochodowego, natomiast odszkodowanie jest zwolnione
    od składek ZUS, ponieważ zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Socjalnej z 18.12.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy
    wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 316)
    podstawy wymiaru składek nie stanowią odprawy, odszkodowania i rekompensaty
    wypłacane pracownikom z tytułu wygaśnięcia lub rozwiązania stosunku pracy, w tym z
    tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy,
    nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę lub
    rozwiązania jej bez wypowiedzenia, skrócenia okresu jej wypowiedzenia, niewydania w
    terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy.
    Jeśli w treści przedmiotowej ugody nie zostało wskazane, że wypowiedzenie umowy o
    pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa, to określone w ugodzie
    świadczenie nie jest odszkodowaniem wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    co nie pozwala na zastosowania przedmiotowego zwolnienia.
    Do wypłaconego świadczenia nie znajdzie również zastosowanie zwolnienie, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym należy uznać, że określone w ugodzie świadczenie przyznane przez
    Spółkę byłemu pracownikowi nie jest odszkodowaniem, którego wysokość lub zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w związku z tym –
    przedmiotowe świadczenie nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie ww.
    artykułu.
    Jeśli rozwiązanie umowy nastąpi za porozumieniem stron (czyli za zgodą byłego
    pracownika), to wypłacone przez Spółkę odszkodowanie byłemu pracownikowi nie będzie
    rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania
    umowy o pracę, a odszkodowanie to będzie rekompensować zarobek, jaki były pracownik
    mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło.
    W zawartej ugodzie nie wskazano, że wypowiedzenie umowy zostało dokonane z
    naruszeniem obowiązujących przepisów. Świadczenie nie dotyczy zatem szkody
    rzeczywistej. Podstawowym warunkiem zwolnienia od opodatkowania jest jego
    odszkodowawczy charakter. W tej sytuacji zatem wypłacone świadczenie podlega
    opodatkowaniu w kontekście przewidywanych utraconych korzyści.
    Zadośćuczynienie, podobnie jak odszkodowanie, nie korzysta ze zwolnienia podatkowego,
    o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a-g ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jeżeli wynika ono z umowy lub ugody innej niż ugoda sądowa.
    Jeśli ugoda nie określa, że świadczenie stanowiło odszkodowanie lub zadośćuczynienie za
    naruszenie przepisów prawa pracy, to nie można w takiej sytuacji uznać, że zostały
    spełnione przesłanki uprawniające do zastosowania zwolnienia przedmiotowego dla
    odszkodowań pracowniczych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Skoro zaś z zawartej ugody nie wynika, że wypłacone
    świadczenie stanowiło odszkodowanie lub zadośćuczynienie dotyczące rzeczywistej
    szkody pracownika (art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a-g ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych) uznać należy, że nie może ono także korzystać ze zwolnienia przedmiotowego
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Świadczenie to, pomimo że zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, nie stanowi
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie, a zawarcie ugody
    przed sądem nie jest równoznaczne z uznaniem zarzutów i roszczeń przedstawionych w
    złożonym pozwie.

    Podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w piśmie z dnia
    12 listopada 2019 r. (znak pisma: 0115-KDIT2-2.4011.326.2019.2.MU) oraz w piśmie z dnia
    26 maja 2025 r. (znak pisma: 0113-KDIPT2-3.4011.219.2025.2.GG).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Opodatkowanie wypłaconego odszkodowania
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa do
    odszkodowań wypłaconych pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest łączący lub
    uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy. Zatem odszkodowania takie
    stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony od podatku.
    Zwolnienie z opodatkowania wypłaconego odszkodowania
    Każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe – przychód podatkowy. Jednakże
    ustawodawca ze względów celowościowych wprowadził w zakresie niektórych
    odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, które wynikają m.
    in. z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2022 r.
      poz. 1510, 1700 i 2140), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.

    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów
      zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    · otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    · odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w
      art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    · wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    · nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, wyłączone są
    świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz
    świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.
    Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub zadośćuczynienia za tzw.
    szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika
    prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie lub zadośćuczynienie z
    tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i świadczenia z tytułu utraconych
    korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest więc
    jego odszkodowawczy charakter.
    Definicja „odszkodowanie”/„zadośćuczynienie” w rozumieniu ustawy Kodeks cywilny
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Podkreślenia wymaga, że to nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter
    świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia,
    czy też nie.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzam, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się

    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071),
    świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art.
    415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i następne), a co za tym idzie
    jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania, bądź nienależytego
    wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieuregulowanych przepisami prawa pracy, stosuje się odpowiednio
      przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Definicja „odszkodowanie”/„zadośćuczynienie” w rozumieniu ustawy Kodeks pracy
    Stosownie do treści art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy:
      Umowę o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem
      okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem).
    Z kolei, w myśl art. 42 § 3 zd. 1 Kodeksu pracy:
      W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy lub
      płacy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu dokonanego wypowiedzenia.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do
    konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były
    pracownik.
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r. sygn. akt SK 18/05,
    w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o
    pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym,
    pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne
    działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie
    należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub
    bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w
    żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne
    działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika
    powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj
    odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek
    niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł
    ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z

    góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu
    odszkodowaniu charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania
    zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Ocena Państwa sytuacji w kontekście przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych
    W przedmiotowej sprawie, 19 maja 2025 r. została zawarta ugoda między odchodzącą
    pracownicą, a Państwem. W związku z zawarciem ugody nie doszło do zmiany sposobu
    rozwiązania umowy o pracę. Stosunek pracy uległ rozwiązaniu na podstawie art. 30 § 1
    pkt 2 w zw. z art. 42 § 3 zd. 1 Kodeksu pracy. W ugodzie nie przywołano żadnych
    przepisów prawa pracy i nie zamieszczono dalszych wyjaśnień, ani opisów. Kwotę
    świadczenia ustalono w drodze obopólnych ustaleń stron przed sądem i pod jego
    nadzorem. Wysokość ani zasady ustalania wskazanego we wniosku świadczenia nie
    wynikały z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów ani statutów, o których mowa w art. 9 §1 Kodeksu
    pracy.
    W myśl art. 917 ustawy Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc, nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Wobec tego zawarta między Państwem, a byłym pracownikiem ugoda sądowa stanowi
    ugodę w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Trudno zatem uznać, że
    wypłacone odszkodowanie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, skoro w ugodzie nie wskazano
    naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy, nie stwierdzono, że wypowiedzenie
    umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy ani też nie
    wskazano takich przepisów. Odszkodowanie to ma więc zrekompensować zarobek, jaki
    pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe należy uznać, że kwota świadczenia tytułem rozwiązania umowy
    o pracę, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z
    regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Do tego świadczenia nie znajduje również zastosowania przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b
    powyższej ustawy, który dotyczy rekompensaty utraconego zarobku (spodziewanej
    korzyści).
    Wskazuję, że przyznanie przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń –
    nawet jeśli nazywane są przez strony umowy „odszkodowaniem” – nie oznacza, że takie
    świadczenia mają każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierzają do naprawienia

    szkody. Nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera
    ono cechy odszkodowania, czy też nie.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów, m.in. w prawomocnym wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl
    1008/18, w którym Sąd wskazał, że: „ (...) Nazwanie świadczenia odszkodowaniem nie
    oznacza, że obiektywnie posiada ono taki charakter i zawiera się w pojęciu odszkodowania
    lub zadośćuczynienia korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.
    o.f. Skoro bowiem odszkodowanie jest świadczeniem, którego zasadniczym celem jest
    naprawienie wyrządzonej szkody, która nastąpiła wbrew woli uprawnionego, natomiast
    zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej szkody niematerialnej (krzywdy),
    to nie można przyjąć, że uzyskane przez skarżącego świadczenie wypełnia cechy tak
    rozumianego odszkodowania lub zadośćuczynienia (...)”.
    Podobne stanowisko można znaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 26 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2219/16, z którego wynika, że: „Dokonując
    wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f należy wreszcie mieć na uwadze, że o
    charakterze danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, a rzeczywisty charakter
    świadczenia. Na gruncie zastosowania tego przepisu należy badać, oprócz jego podstawy
    prawnej także charakter i funkcje świadczenia, żeby ocenić, czy jest ono zwolnione od
    podatku. Kwota wynikająca z zawartej ugody, nazwana przez strony odszkodowaniem, nie
    musi mieć rzeczywiście charakteru odszkodowawczego i odwrotnie – nie sprecyzowanie,
    że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego charakteru tegoż
    świadczenia. Po drugie, świadczenie wypłacone skarżącej nie posiadało cech
    odszkodowania. Jak wskazano powyżej, rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło ostatecznie
    na mocy porozumienia stron (a nie wypowiedzenia umowy o pracę) a zatem z woli
    skarżącej”.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego (w omawianym stanie faktycznym stosunku pracy)
    stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego
    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Wobec powyższego, wypłacona przez Państwa kwota odszkodowania na rzecz byłej
    pracownicy nie będzie również korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Końcowo podkreślam, że nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o
    tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia, czy nie.
    Obowiązki płatnika
    Jak wynika z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Podsumowanie
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wypłacone przez Państwa byłej
    pracownicy świadczenie na podstawie ugody sądowej, nazwane przez strony
    odszkodowaniem, stanowi dla niej przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu
    tym podatkiem, ponieważ wypłata świadczenia miała swoje źródło w uprzednio łączącym
    ją z Państwem stosunku pracy. Wskazać należy, że gdyby tego stosunku nie było –
    pracownica nie miałaby podstaw występować z roszczeniem przeciwko Państwu o
    zasądzenie odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę.
    Powyższy przychód nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, Państwo jako płatnik, wypłacając byłej pracownicy świadczenie na podstawie
    zawartej ugody zobowiązani byliście do naliczenia, pobrania i odprowadzenia z tego tytułu
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Wyjaśniam, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym,
    wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa
    zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy oraz własnego stanowiska, nieobjęte
    pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Zastrzegam zatem, że nie
    oceniałem, czy świadczenie wypłacone przez Państwa na rzecz byłej pracownicy podlega
    zwolnieniu od składek ZUS.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.