Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.836.2018.2.JSZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-01-09
Teza: brak prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją projektu
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23 listopada 2018 r. (data wpływu 23 listopada 2018 r.) uzupełnionym pismami z dnia 11 grudnia 2018 r. (data wpływu 11 grudnia 2018 r.) oraz z dnia 11 grudnia 2018 r. (data wpływu 7 stycznia 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „….” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 listopada 2018 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „…”.

Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismami z dnia 11 grudnia 2018 r. poprzez wskazanie przepisów prawa będących przedmiotem interpretacji, doprecyzowanie opisu sprawy (w tym prawidłową nazwę projektu).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (z uwzględnieniem uzupełnienia z dnia 11 grudnia 2018 r.).

Projekt pn. „….” był realizowany w ramach Osi Priorytetowej „Przedsiębiorczość” RPO na lata 2007-2013, którego głównym celem był „Wzrost potencjału gospodarczego i konkurencyjności przedsiębiorstw”. Istotą przedsięwzięcia była „budowa marki miasta poprzez promocję lokalnej gospodarki do końca 2013 roku i rozpoznawalność jej przez 90% Polaków”. Cele Szczegółowe projektu to:

*   W 2014 roku osiągnąć pozycję lidera wśród kurortów wypoczynkowych w Polsce północnowschodniej pod względem liczby turystów,

*   Zwiększyć o 30% rozpoznawalność marki wśród polskich przedsiębiorstw w ciągu 3 lat,

*   Przyciągnąć o 20% więcej inwestorów zewnętrznych w ciągu 3 lat,

*   Zwiększyć działania inwestycyjne do roku 2013,

*   Zapobiegać wykluczeniu społecznemu poprzez tworzenie nowych miejsc pracy, czyli zmniejszyć liczbę bezrobotnych do 1700 osób,

*   Zwiększyć o 20% zadowolenie mieszkańców z jakości życia na koniec 2013 roku,

*   Zwiększyć o 30% liczbę pozytywnych opinii na temat atrakcyjności miasta na koniec 2013 roku.

Projekt odpowiadał na problemy społeczności – interesariuszy projektu, do których należą: Nowi inwestorzy krajowi i zagraniczni, Inwestorzy lokalni – działający na terenie miasta, Turyści zagraniczni, Turyści krajowi, Mieszkańcy miasta.

Dzięki realizacji niniejszego projektu Miasto doprowadziło do realizacji głównego celu projektu – Budowa marki miasta poprzez promocję lokalnej gospodarki, który przyczynił się do poprawy życia społeczności lokalnej oraz zaspokoił podstawowe potrzeby mieszkańców, turystów i inwestorów.

W ramach projektu zaplanowano i przeprowadzono: kampanię internetową w polskich portalach informacyjno-turystycznych poprzez billboardy internetowe, kampanię medialną w telewizji polskiej poprzez spoty reklamowe jak również emisje programów, kampanię medialną w prasie polskiej (artykuły), kampanię radiową w ogólnopolskich rozgłośniach (spoty radiowe).

Gmina Miejska organizowała także w ramach projektu wydarzenia:

Wielkie Otwarcie Sezonu i Parada … (2011, 2012, 2013), Święto …. w ramach Dni (2011, 2012, 2013), obchody 400-lecia miasta (2012) (konferencja, wystawa plenerowa zdjęć lotniczych i konkurs fotograficzny, Tydzień … i organizacja regat (2011, 2012, 2013), „…” (2011, 2012, 2013) – plenerowe projekcje filmów, Udział w zagranicznych targach inwestycyjnych (2013). Aby imprezy promujące lokalną gospodarkę i jako markę odniosły zamierzony sukces potrzebny był w ramach projektu zakup niezbędnych akcesoriów promocyjnych: 2 roll-upów, 8 banerów sezonowych, 3 banerów flash na oficjalnej stronie internetowej ekranu telewizyjnego z DVD, stelaża na ekran, 3 siatek na budynek, wielkogabarytowych liter reklamowe w centralnym punkcie miasta, wirtualnego spaceru po mieście dostępnego za pośrednictwem oficjalnej internetowej strony miasta.

W ramach projektu były także wykonywane wydawnictwa promocyjne i publikacje inwestycyjne: Folder w 6 wersjach językowych, Folder w 2 wersjach językowych, Multimedialna prezentacja na nośniku DVD w trójjęzycznej wersji językowej, Publikacja oferty inwestycyjnej w 2 wersjach językowych. Dodatkowym uzupełnieniem kampanii był zakup gadżetów i pamiątek promocyjnych: Brelok z herbem, Pins z herbem, Teczki z herbem, Dukat lokalny wybity z okazji 400-lecia miasta, Ulotka, Pióro w etui, Zawieszka odblaskowa w kształcie ryby, Puzzle z nadrukiem (w pudełku 120 elementów A3), Puzzle z nadrukiem (w woreczku 12x16 cm), Kostium leszcza prezentowany przez animatorów podczas imprez, Torby papierowe, Torby bawełniane, Kubki, Smycze, Długopisy promocyjne, Koszulki z logo, Chorągiewki z herbem miasta, Bandery na jachty z herbem miasta.

Ponadto, Wnioskodawca doprecyzował, że ze względu na fakt, że Gmina Miejska nie ma możliwości odzyskania podatku VAT poprzez odliczenie podatku naliczonego, traktuje się podatek VAT jako koszt kwalifikowany.

Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a także ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 29 października 2010 r. (Dz.U. Nr 226, poz. 1476) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że realizowany projekt mieści się w obszarze zadań własnych miasta, a więc w zakresie, w którym Gminy Miejskiej nie uznaje się za podatnika podatku od towarów i usług. Projekt realizuje Gmina Miejska, ale nie będzie czyniła czynności podlegających opodatkowaniu, a więc nie będzie istniał związek poniesionych wydatków na realizację przedmiotowego projektu ze świadczeniem usług opodatkowanych VAT.

W związku z tym Gminie Miejskiej nie przysługuje prawo odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z realizacją projektu. Nie jest także możliwe odzyskanie podatku naliczonego poprzez jego zwrot w trybie przewidzianym w Rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. (Dz. U. 2013, poz. 247) w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie są środkami bezzwrotnej pomocy zagranicznej w rozumieniu § 8 ust. 4 wymienionego rozporządzenia. W związku z powyższym Gmina Miejska realizująca projekt nie może odzyskać podatku VAT naliczonego i dlatego podatek ten jest kosztem kwalifikowanym.

Gmina Miejska – Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca wykorzystuje efekty realizacji projektu pn.: „…” głównie do czynności niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Faktury dokumentujące poniesione wydatki w związku z realizacją przedmiotowego projektu wystawiane były na Urząd Miejski. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. 2016 poz. 1454 z późn. zm.), od 1 stycznia 2017 r. po centralizacji podatku VAT obowiązuje jeden numer identyfikacji podatkowej dla Gminy oraz jej jednostek organizacyjnych.

Projekt realizowany był przez Urząd Miejski (czynny podatnik podatku VAT), ale podatnik nie czynił czynności podlegających opodatkowaniu, a więc nie istniał związek poniesionych wydatków na realizację przedmiotowego projektu ze świadczeniem usług opodatkowanych VAT. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że zrealizowany projekt mieścił się w obszarze zadań własnych gminy, w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 18 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, z późn. zm.), więc w zakresie, w którym Wnioskodawcy nie uznaje się za podatnika podatku od towarów i usług. Realizacja projektu pn.: „..” należy do zadań własnych Gminy Miejskiej, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 18 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, z późn. zm.).

Niniejszy projekt wpisywał się w działanie 1.3. „Wspieranie wytwarzania i promocji produktów regionalnych”, którego celem był wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez pomoc finansową skierowaną na kreowanie produktów regionalnych i rozpoznawalnych marek oraz ich promocję z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi marketingowych. Wnioskodawca założył cel jakim było wybudowanie marki .poprzez działania promocyjne, które pomogły wzmocnić pozycję lokalnej gospodarki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Gmina Miejska (podmiot realizujący projekt – faktury VAT z tytułu realizacji projektu są wystawiane na Urząd Miejski z NIP-em Urzędu) miała możliwość dokonania odliczeń podatku VAT naliczonego?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie miał możliwości odzyskania podatku VAT poprzez odliczenie podatku naliczonego, traktuje się podatek VAT jako koszt kwalifikowany.

Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a także ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 29 października 2010 r. (Dz. U. Nr 226, poz. 1476) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że realizowany projekt mieścił się w obszarze zadań własnych miasta, a więc w zakresie, w którym Gminę Miejską nie uznaje się za podatnika podatku od towarów i usług. Projekt realizowała Gmina Miejska (czynny podatnik podatku VAT), ale nie czynił czynności podlegających opodatkowaniu, a więc nie istniał związek poniesionych wydatków na realizację przedmiotowego projektu ze świadczeniem usług opodatkowanych VAT.

W związku z tym Gminie Miejskiej nie przysługiwało prawo odliczenia bądź zwrotu podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z realizacją projektu. Nie było także możliwe odzyskanie podatku naliczonego poprzez jego zwrot w trybie przewidzianym w Rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 246, poz. 1649) w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego są środkami bezzwrotnej pomocy zagranicznej w rozumieniu § 8 ust. 4 wymienionego rozporządzenia. W związku z powyższym Gmina Miejska realizująca projekt nie mogła dokonać odliczenia podatku VAT i dlatego podatek ten byt kosztem kwalifikowanym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z art. 87 ust. 1 ustawy wynika, że w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

W świetle art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, z późn. zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W omawianej sprawie warunek uprawniający do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie jest spełniony, ponieważ – jak wynika z okoliczności sprawy – Wnioskodawca wykorzystuje efekty realizacji projektu do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym, Zainteresowany nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z wydatkami ponoszonymi z tytułu realizacji tego projektu. Tym samym, Wnioskodawcy z tego tytułu nie przysługuje prawo do zwrotu podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy.

Reasumując, Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „…”, ponieważ – jak wynika z okoliczności sprawy – Wnioskodawca wykorzystuje efekty realizacji projektu do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pojęcie „kosztu kwalifikowalnego” nie jest pojęciem podatkowym i organy podatkowe nie są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowalnych. Kwestię tę rozstrzygają bowiem przepisy regulujące zasady korzystania ze środków pomocowych. Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej interpretacji mogą być jedynie pomocne Wnioskodawcy przy dokonywaniu oceny, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem kwalifikowalnym. W związku z powyższym nie zajęto stanowiska w tej sprawie.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.