Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.9.2025.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Skutki podatkowe zwrotu (kwoty dodatkowej) otrzymanego na postawie ugody bankowej w sprawie kredytu mieszkaniowego.
Słowa kluczowe: banki; kredyt-kredyt hipoteczny; kredyt-przewalutowanie kredytu; ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9-ust. 1a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.A
      ul. (...)
      PESEL: (...);
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B.A
      ul. (...)
      PESEL: (...);
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2003 r. A.A i B.A (dalej łącznie zwani „Kredytobiorcy” lub „Wnioskodawca”)
    zawarli z X. (dalej „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego (...) o nr (...) (dalej „Umowa”).
    Kredyt walutowy w całości został wykorzystany na sfinansowanie kosztów inwestycji
    polegającej na dokończeniu budowy domu jednorodzinnego zlokalizowanego w
    miejscowości A. Kredyt walutowy został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na
    własności nieruchomości opisanej powyżej. Zgodnie z zawartą umową wszyscy
    kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie.
    Łącznie bank wypłacił w PLN tytułem umowy kwotę 168 875,22 zł stanowiącą
    równowartość 60 570,00 CHF stosując kurs kupna obowiązujący w banku w chwili
    uruchomienia transz kredytu. W związku z realizacją umowy, od daty jej zawarcia do 1
    sierpnia 2023 r., kredytobiorcy uiścili na rzecz banku kwotę 270 594,37 zł. Różnica między
    kwotą wpłaconą na rzecz banku z tytułu umowy, a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez
    bank wyniosła 101 791,15 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość roszczenia
    kredytobiorców z tytułu umowy.
    W momencie dokonywania wszystkich czynności opisanych we wniosku w małżeństwie
    kredytobiorców panował ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    W dniu (...) 2023 r. kredytobiorcy wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę
    kwoty 270 594,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 27
    sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty. W pozwie kredytobiorcy wskazywali na nieważność
    bezwzględną umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385 (1) § 1 k.c.),
    których usunięcie z umowy skutkowało upadkiem (nieważnością) umowy. Przedmiotem
    żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat kredytu oraz
    innych kosztów za okres od dnia zawarcia umowy do dnia 1 sierpnia 2023 r. Z ostrożności
    procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw. roszczenie o
    „odfrankowienie”) o zasądzenie kwoty 42 887,04 zł wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie od dnia 27 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej przez bank nienależnie,

    tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia przez bank salda
    kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w wyniku stosowania
    przez bank niedozwolonej klauzuli dotyczącej przeliczania rat kapitałowo odsetkowych.
    Sąd Okręgowy w (...) rozpoznawał sprawę pod. sygn. akt (...).
    Dążeniem Wnioskodawcy, wobec naruszenia przez bank przepisów prawa, było
    odzyskanie nienależnie uiszczonych przez kredytobiorców kwot przewyższających kwotę
    wypłaconego kapitału kredytu.
    W trakcie postępowania sądowego bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która
    zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej umowy. W toku procesu toczącego się
    przed sądem strony uzgodniły warunki ugody, które zdecydowały się zawrzeć w trybie
    pozasądowym. Propozycję ugody z bankiem należy traktować jako zwrot przez bank
    środków, które w wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie wpłacone do banku
    tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują odstąpienie przez kredytobiorców
    od dochodzenia dalszych roszczeń wobec banku z tytułu umowy.
    W dniu (...) 2024 r. strony zawarły ugodę pozasądową, w oparciu o którą zakończono spór
    dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej umowy (oraz jej
    ważności). Zawarcie ugody skutkowało cofnięciem pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia
    przez kredytobiorców. Bank i kredytobiorcy zawarli ugodę w celu polubownego
    zakończenia sporu i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń wynikających z umowy,
    poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę umowy w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Za podstawę ustalenia wysokości
    zasłużenia strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie umowy został rozliczony tak,
    jakby od daty zawarcia umowy, tj. (...) 2003 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na
    warunkach określonych w ugodzie.
    W § 1 ust. 4 ugody z bankiem zawarte jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w
    oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w umowie na walutę polską. Na
    mocy ugody bank zwróci kredytobiorcom poniższe kwoty, a także dokona zwrotu kosztów
    procesu:
    a. koszty zastępstwa prawnego w wysokości 10 800 PLN;
    b. połowę opłaty od pozwu w wysokości 500 PLN
    W § 1 ust. 7 ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę wyliczenia
    nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 4 grudnia 2024 r.
    W § 5 ust. 5 ugody wskazano, że bank w terminie 21 dni od daty ugody wypłaci
    kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 100 000,00 zł, a także poinformował
    kredytobiorców, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstanie po stronie kredytobiorców
    przychód, a na banku będzie ciążyć wykonanie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie PIT-11).
    W konsekwencji zawarcia ugody bank zwróci kredytobiorcom łączną kwotę 100 000,00 zł
    tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytobiorcy
    przekazali na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie umowy.
    Ww. kwota została uzgodniona przez strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku
    których zarówno bank, jak i kredytobiorcy dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na
    którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez kredytobiorców na rzecz banku z
    tytułu umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z banku nie jest niższa niż kwota
    uzyskanego przez kredytobiorców kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej, kredytobiorcy
    wpłacili na poczet umowy co najmniej kwotę 101 791 15 zł przewyższającą wypłaconą mu
    przez bank kwotę kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z bankiem tj. X. łączna kwota 100
    000,00 zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym po jego stronie powstanie

    obowiązek w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz.
    2647)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez bank na
    podstawie ugody w wysokości 100 000,00 zł nie będzie stanowić przychodu do
    opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust.
    1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa, na jakiej bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (kredytobiorców) łącznej kwoty 100
    000,00 zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z
    treścią ugody Wnioskodawca (kredytobiorcy) mają otrzymać zwrot tego, co w czasie
    trwania umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu. Bank
    na podstawie umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 168 875,22 zł. Tym samym bank
    pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 268 875,22 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota będzie stanowić zwrot części kosztu poniesionego w
    związku z zawarciem z bankiem umowy. Otrzymanie zwrotu nie będzie stanowić żadnej
    dodatkowej korzyści, a jedynie będzie prowadzić do stanu rozliczeń, który jest zgodny z
    prawem, tj. stanowi następstwo pozbawienia umowy jej abuzywnych postanowień. Kwota
    przekazana przez bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu majątku
    Wnioskodawcy (kredytobiorców).
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie ma się do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy.
    Otrzymanego w przyszłości zwrotu nie będzie można traktować w kategorii przychodu
    podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie
    z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie następuje po
    stronie Wnioskodawcy (kredytobiorców) żadne przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że: „(...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym

    przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd
    też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do przychodów
    podatkowych.”
    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na
    podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.
    p.d.o.f.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a kredyt był zaciągnięty na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe -
    na sfinansowanie kosztów dokończenia budowy domu jednorodzinnego.
    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej Wnioskodawca (kredytobiorcy) nie korzystał z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej
      oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Jak wynika z uzasadnienia do rozporządzenia za jego wydaniem przemawia „szczególna
    potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i
    kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji, tzw. kredytów frankowy, które ograniczą
    negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość
    terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez
    polskich obywateli.”
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje.”
    Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez kredytobiorców umorzenia
    kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie poprawiającą jej położenie
    korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych zmierzające do
    ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze strony
    państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
     dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
    oraz
     dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Źródła przychodów
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty tytułem zwrotu środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy umowy kredytobiorcy przekazali na rzecz nanku w ramach spłaty
    kredytu udzielonego na podstawie umowy.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie zdarzenia wskazali Państwo, że na skutek zawarcia umowy o kredyt hipoteczny
    łącznie bank wypłacił w PLN kwotę 168 875,22 zł – co stanowiło równowartość 60 570,00
    CHF, stosując kurs kupna obowiązujący w banku w chwili uruchomienia transz kredytu. W
    związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 1 sierpnia 2023 r., uiścili Państwo na
    rzecz banku kwotę 270 594,37 zł. Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz banku z tytułu
    umowy, a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez bank wyniosła 101 791,15 zł, która
    odzwierciedlała rzeczywistą, wysokość roszczenia kredytobiorców z tytułu umowy. W
    wyniku zawarcia ugody (...) 2024 r., bank zwrócił Państwu łączną kwotą 100 000,00 zł
    tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazali Państwo
    na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie umowy. Kwota, na
    którą składa się łączna suma dokonanych przez Państwa wpłat na rzecz banku z tytułu
    umowy, pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z banku, nie jest niższa niż kwota
    uzyskanego przez kredytobiorców kapitału kredytu. Kredytobiorcy wpłacili na poczet
    umowy co najmniej kwotę 101 791,15 zł – jest to kwota przewyższająca wypłaconą im
    przez bank kwotę kapitału.
    Wobec powyższego, wypłata przez bank w wyniku ugody kwoty 100 000,00 zł jest dla
    Państwa neutralna podatkowo i nie powoduje po Państwa stronie powstania przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwotę tę
    bowiem – jak Państwo wskazali – otrzymali od banku tytułem zwrotu środków
    pieniężnych, przekazanych wcześniej na jego rzecz w ramach dokonanych spłat
    udzielonego kredytu, których suma pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z banku, nie
    jest niższa od uzyskanego kapitału kredytu (kredytobiorcy wpłacili co najmniej kwotę 101
    791,15 zł przewyższającą wypłaconą im przez bank kwotę kapitału).
    Wobec braku przychodu do opodatkowania, w związku z wypłatą ww. kwoty, nie powstał
    po Państwa stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego na podstawie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu

    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie
    przedstawionego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państawa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.