Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.487.2025.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-24
Teza: Co jest przychodem w kantorze wymiany walut, różnica
pomiędzy sprzedażą waluty a ceną nabycia (spread), czy
wartość sprzedaży waluty.
Słowa kluczowe: działalność-działalność kantorowa
kantor wymiany walut
przychód
waluta
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczna prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą,
    która polega na skupie i sprzedaży walut (kantor wymiany walut).
    Wnioskodawca osiąga przychody zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.)
    (zwanej dalej: "UOPDF").
    Kwoty otrzymane ze sprzedaży waluty Wnioskodawca ujmował w przychodach
    podlegających opodatkowaniu, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Natomiast koszt (cenę) nabycia waluty Wnioskodawca ujmował, zgodnie z
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako koszt uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6) ppkt a) UOPDF, pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza
    działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową.
    Z uwagi na fakt, że środkiem płatniczym w Polsce jest złoty polski, to każda inna waluta
    obca jest towarem handlowym podlegającym transakcji kupna-sprzedaży.
    Składając sprawozdania finansowe (bilans i rachunek zysków i strat) zgodnie z ustawą o
    rachunkowości (Wnioskodawca prowadzi księgi handlowe) oraz zeznanie podatkowe
    roczne PIT 5L [powinno być PIT36L] w pozycjach „Przychód” Wnioskodawca ujmował
    wartość sprzedanych walut (ilość waluty x kurs waluty z tabeli kursów Wnioskodawcy), a w
    pozycjach „Koszty” Wnioskodawca ujmował wartość sprzedanej waluty. Wartość
    sprzedanej waluty Wnioskodawca obliczał metodą średnioważoną stosowaną do wyceny
    towarów na magazynie. Zgodnie z tą metodą aktualizacja wartości waluty następuje po
    każdym jej zakupie.

## Pytanie

Co jest przychodem w kantorze wymiany walut, czy różnica pomiędzy sprzedażą waluty a
    ceną nabycia (spread), czy wartość sprzedaży waluty?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.): „Opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku”.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: „Źródłem
    przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza”.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy: „Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń”.
    Jednocześnie jak wynika z art. 14 ust. 1 ww. ustawy: „Za przychód z działalności, o której
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie
    otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U
    podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny
    podatek od towarów i usług”.

    Na podstawie art. 14 ust. 1 omawianej ustawy można stwierdzić, że – co do zasady –
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną.
    Aby dany przychód można było przyporządkować do źródła przychodów, jakim jest
    działalność gospodarcza, musi być on związany z taką działalnością. Chodzi tu o wszystkie
    te przychody, które nie powstałyby, gdyby podatnik nie prowadził działalności
    gospodarczej. Ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał w art. 14 ust. 1 ustawy, że dla
    zakwalifikowania danych przychodów do źródła przychodów, jakim jest działalność
    gospodarcza, wystarczy, że będą one związane z taką działalnością, a więc pomiędzy jej
    wykonywaniem a powstaniem takiego przychodu powinien istnieć związek przyczynowo-
    skutkowy, tzn. wszelkie przychody, których przyczyną powstania jest prowadzenie przez
    podatnika działalności gospodarczej są przychodami związanymi z działalnością
    gospodarczą.
    Przychody z działalności gospodarczej powstają na zasadzie kasowej albo memoriałowej,
    co zostało uregulowane w art. 14 ust. 1-1 i ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zawierającym zasady określające moment powstania tych przychodów.
    Z treści art. 14 ust. 1c cytowanej ustawy wynika z kolei, że: „Za datę powstania przychodu,
    o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1 e, 1 h-1 j i 1 n-1 p, dzień
    wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego
    wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności”.
    Wobec tego, regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydania
    rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowe wykonania usługi,
    nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zatem zasadą
    jest, że opodatkowany jest przychód należny, co oznacza, że należy zadeklarować
    przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków
    pieniężnych. Istnieją również sytuacje szczególne, w których dopiero otrzymanie środków
    pieniężnych rodzi obowiązek zadeklarowania przychodu podatkowego z tytułu
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Kwestię tę reguluje art. 14 ust. 1i ww. ustawy, zgodnie z którym: „W przypadku otrzymania
    przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę
    powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty”.
    Natomiast, zgodnie z art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    „Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
    powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
    umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku”.
    Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do przedstawionego opisu stanu
    faktycznego, należy wskazać, że skoro Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą
    polegającą na skupie i sprzedaży walut (przedmiotem transakcji jest właśnie waluta), to w
    myśl ogólnej zasady określonej w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, to kwoty otrzymane ze sprzedaży waluty należy ująć w przychodach
    podlegających opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jednocześnie, jak wynika z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży
      towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej
      sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Na podstawie tego przepisu stwierdzam, że – co do zasady – przychodem jest każda
    wartość wchodząca do majątku podatnika, która powiększa jego aktywa, ma definitywny
    charakter i którą może on rozporządzać jak własną.
    Żeby dany przychód można było przyporządkować do źródła przychodów, jakim jest
    działalność gospodarcza, musi być on związany z taką działalnością. Chodzi tu o wszystkie
    te przychody, które nie powstałyby, gdyby podatnik nie prowadził działalności
    gospodarczej. Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, że dla zakwalifikowania danych przychodów do źródła
    przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, wystarczy, że będą one związane z taką
    działalnością, a więc między jej wykonywaniem a powstaniem takiego przychodu powinien
    istnieć związek przyczynowo-skutkowy, tzn. wszelkie przychody, których przyczyną
    powstania jest prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej, są przychodami
    związanymi z działalnością gospodarczą.
    Przychody z działalności gospodarczej powstają na zasadzie kasowej albo memoriałowej,
    co zostało uregulowane w art. 14 ust. 1-1i ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, który zawiera zasady określające moment powstania tych przychodów.
    Z art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania
      usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Wobec tego regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydania
    rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania
    usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zatem
    zasadą jest, że opodatkowany jest przychód należny, co oznacza, że należy zadeklarować

    przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków
    pieniężnych.
    Istnieją również sytuacje szczególne, w których dopiero otrzymanie środków pieniężnych
    rodzi obowiązek zadeklarowania przychodu podatkowego z tytułu prowadzonej
    działalności gospodarczej. Kwestię tę reguluje art. 14 ust. 1i ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie
      stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Natomiast w myśl art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, która polega na skupie i
    sprzedaży walut (kantor wymiany walut). Kwoty otrzymane ze sprzedaży waluty ujmuje
    Pan w przychodach podlegających opodatkowaniu zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast koszt (cenę) nabycia waluty ujmuje
    Pan zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jako
    koszt uzyskania przychodów. Z uwagi na fakt, że środkiem płatniczym w Polsce jest polski
    złoty, to każda inna waluta obca jest towarem handlowym podlegającym transakcji kupna-
    sprzedaży. Prowadzi Pan księgi handlowe. Wartość sprzedanej waluty oblicza Pan metodą
    średnioważoną stosowaną do wyceny towarów na magazynie. Zgodnie z tą metodą
    aktualizacja wartości waluty następuje po każdym jej zakupie.
    Zatem – skoro prowadzi Pan działalność gospodarczą polegającą na skupie i sprzedaży
    walut (przedmiotem transakcji jest właśnie waluta) – to w myśl ogólnej zasady określonej
    w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kwoty otrzymane ze
    sprzedaży waluty należy ująć w przychodach podlegających opodatkowaniu.
    Wobec tego Pana przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej, która polega na
    skupie i sprzedaży walut (kantor wymiany walut) jest wartość sprzedaży waluty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.