Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.1020.2024.1.KAK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-14
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
użytkownikowi wieczystemu nieruchomości gruntowej.
Słowa kluczowe: gmina
grunty-przekształcenie gruntu
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
    użytkownikowi wieczystemu nieruchomości nr ....
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina ... (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowana na potrzeby podatku od
    towarów i usług (dalej również: VAT) jako podatnik VAT czynny.
    Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego działającą w oparciu o ustawę z dnia 8
    marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: ustawa o samorządzie gminnym).
    Do zakresu działania Gminy zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym należą wszystkie
    sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych
    podmiotów. Gmina w szczególności realizuje zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 pkt
    1 cyt. ustawy, których celem zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności
    w zakresie ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i
    przyrody oraz gospodarki wodnej.
    W drodze komunalizacji, na podstawie decyzji Wojewody, w 1991 r. Gmina stała się
    właścicielem nieruchomości gruntowej nr .... W 1993 r, Gmina oddała działkę w
    użytkowanie wieczyste. Z uwagi na fakt, że czynność ta miała miejsce przed dniem 1 maja
    2004 r., tj. przed wejściem w życie ustawy o VAT, należy przyjąć, że czynność ta nie
    podlegała opodatkowaniu VAT po stronie Gminy (nie obowiązywała wtedy bowiem ustawa
    o VAT).
    Także w stosunku do późniejszych opłat rocznych pobieranych przez Gminę w związku z
    ww. prawem użytkowania wieczystego, tj. po powyższej dacie, Gmina nie odprowadzała
    VAT należnego - zgodnie bowiem z jednolitą praktyką organów podatkowych, Gmina
    uznała, że skoro samo ustanowienie danego prawa użytkowania wieczystego gruntu miało
    miejsce przed dniem 1 maja 2004 r., również w stosunku do późniejszych opłat rocznych
    dotyczących tych konkretnie praw użytkowania wieczystego nie mogą wystąpić skutki na
    gruncie ustawy o VAT.
    Na przedmiotowej działce użytkownik wieczysty posadowił budynek, który służy mu w
    prowadzeniu działalności gospodarczej, tj. działalności handlowej.
    W 2022 r. użytkownik wieczysty wystąpił do Gminy z wnioskiem o wykup nieruchomości
    gruntowej, na której posadowiony jest jego budynek, a więc de facto o przekształcenie
    prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności na jego rzecz. Ze względu na
    fakt, iż posadowiony na gruncie budynek stanowi odrębny przedmiot własności, niniejsza
    transakcja dotyczyła jedynie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w
    prawo własności. W związku z tym, Gmina ustaliła wysokość opłaty od dotychczasowego
    użytkownika wieczystego, która stanowiła de facto tzw. opłatę przekształceniową (opłatę
    za przekształcenie).
    Równocześnie względem przedmiotowej nieruchomości nie mają zastosowania przepisy
    ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele
    mieszkalne w prawo własności tych gruntów z uwagi na handlowy charakter budynku,
    który obecnie usytuowany jest na gruncie będącym przedmiotem sprzedaży.
    W związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 25
    lutego 2021 r., w sprawie 3-604/19 Gmina chciałaby potwierdzić zasady rozliczeń na
    gruncie VAT dokonywanych po dniu 1 maja 2004 r. czynności przekształcenia prawa
    wieczystego użytkowania przedmiotowego gruntu we własność, dla którego prawo
    użytkowania wieczystego ustanowione zostało przed dniem 1 maja 2004 r.

## Pytanie

Czy czynność dotycząca przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
    gruntowej nr ... w prawo własności, jeśli ustanowienie prawa użytkowania wieczystego
    nastąpiło przed dniem 1 maja 2004 r. podlegało regulacjom ustawy o VAT?
    Pytanie dotyczy jednego stanu faktycznego
    Państwa stanowisko w sprawie
    Czynność dotycząca przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
    gruntowej nr ... w prawo własności, ze względu na ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego przed dniem 1 maja 2004 r., nie podlegało regulacjom ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje
    zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6 ust. 1
    ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
    lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt
    1 cyt. ustawy, zadania własne gminy obejmują sprawy w zakresie gospodarki
    nieruchomościami.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności
    sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp. umów prawa
    cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast
    art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl
    art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii. Gmina pragnie wskazać, że obecnie opodatkowaniu VAT podlega
    oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego.
    Należy jednak zaznaczyć, że ustanowienie użytkowania wieczystego oraz jego zbycie
    podlega VAT dopiero od 1 maja 2004 r. Przed wskazaną datą ustanowienie prawa
    użytkowania wieczystego gruntu nie podlegało opodatkowaniu VAT, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym, grunt nie był towarem i ustanowienie jego użytkowania
    wieczystego nie stanowiło dostawy towaru.
    Gmina stoi na stanowisku, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności nieruchomości gruntowej nr ... na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego, stanowiło jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie

    wpłynęło ono na "władztwo rzeczy", które zostało uzyskane już przed dniem 1 maja 2004
    r. Czynność ta nie będzie mogła być traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości (dostawa ta nastąpiła przed 1 maja 2004 r.), w związku z czym opłaty te nie
    będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zdaniem Gminy, wyrok TSUE z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie C-604/19, w którym
    stwierdzono, że w przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności gmina powinna zostać uznana za podatnika VAT, nie stoi w sprzeczności ze
    stanowiskiem Gminy zaprezentowanym w niniejszym wniosku. Stan faktyczny
    przedmiotowej sprawy dotyczył bowiem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    ustanowionego po dniu 1 maja 2004 r. Jak wynika z postanowienia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. I SA/Wr 295/19 „W
    odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje
    stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że czynność
    przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele
    mieszkaniowe w prawo własności gruntów dla których prawo to ustanowiono po wejściu
    w życie ustawy o VAT (1 maja 2004 r.) nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towaru, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu tym podatkiem (jest to
    kontynuacja dokonanej już dostawy towarów, to jednak kwota należna z tytułu
    przekształcenia prawa własności gruntu (opłata przekształceniowa) będzie podlegać
    opodatkowaniu jako element ceny za dostawę".
    Jak wynika z powyższego, wyrok TSUE dotyczył przekształcenia prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności, ustanowionego po dniu 1 maja 2004 r.
    Stanowisko Gminy potwierdzać będą także wydane w analogicznych sprawach
    interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS lub
    Organ), przykładowo interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2019 r. sygn. 0113-KDIPT1-
    3.4012.129.2019.2.ALN, w której DKIS stwierdził, że „Niemniej jednak, jakkolwiek sama
    czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz
    dotychczasowych użytkowników wieczystych nie stanowi ponownej dostawy towaru
    (dostawa towaru nastąpiła już z chwilą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego), to
    nie można uznać aby czynność ta była neutralna na gruncie obowiązujących przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług. Jednakże należy zaznaczyć, że - jak wyżej wskazano
    - do dnia 30 kwietnia 2004 r. czynność ustanowienia użytkowania wieczystego nie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym, grunt nie był towarem i jego sprzedaż lub ustanowienie
    użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. W konsekwencji opłata
    przekształceniowa należna od dotychczasowego użytkownika wieczystego gruntu z tytułu
    przekształcenia prawa wieczystego użytkowania gruntu zabudowanego na cele
    mieszkaniowe w prawo własności nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT, jeżeli
    czynność ustanowienia prawa użytkowania wieczystego została dokonana do dnia 30
    kwietnia 2004 r. Tym samym nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tego
    tytułu".
    Podobne stanowisko zaprezentowane zostało przez Organ w interpretacji indywidualnej z
    dnia 12 maja 2020 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.138.2020.1.JKU, zgodnie z którą „(..) należy
    jednak podkreślić, że skutki podatkowe przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu w prawo własności związane są z wcześniejszym ustanowieniem prawa
    użytkowania wieczystego do danej nieruchomości.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie czynność przekształcenia
    prawa użytkowania wieczystego gruntów (które zostało ustanowione w roku 1997) w
    prawo własności tych nieruchomości nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej
    samej nieruchomości, w związku z czym nie stanowi odpłatnej dostawy towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej czynności

    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ prawo
    użytkowania wieczystego tych nieruchomości zostało ustanowione przed dniem 1 maja
    2004 r.
    Podsumowując, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
    gruntowych w prawo własności nieruchomości, za które przysługuje Gminie kwota
    należna z tytułu sprzedaży prawa własności nieruchomości (na których ustanowiono
    prawo użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r., które zostało następnie
    przeniesione na rzecz innego podmiotu po roku 2004) nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT'.
    Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w interpretacji indywidualnej z dnia 4
    stycznia 2020 r. sygn. 0113-KDIPT1 -3.4012.844.2020.1.MK, w której Organ stwierdził, że
    „Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono w roku 1996, a więc
    przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W związku z powyższym, planowana sprzedaż prawa własności nieruchomości, o której
    mowa we wniosku na rzecz jej użytkownika wieczystego jest w istocie "przekształceniem"
    prawa wieczystego użytkowania wprawo własności nieruchomości i będzie stanowiła
    jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na "władztwo
    do rzeczy", które użytkownik już uzyskał. Czynność ta nie może być zatem traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, w związku z czym nie stanowi odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, ani
    żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Podsumowując, sprzedaż nieruchomości gruntowej jej użytkownikowi wieczystemu w
    przypadku, gdy użytkowanie wieczyste zostało ustanowione przed dniem 1 maja 2004 r. a
    sprzedaż nastąpi po 1 maja 2004 r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT'.
    Takie stanowisko wynika także z interpretacji indywidualnej z dnia 28 sierpnia 2020 r.
    sygn. 0111-KDIB3- 2.4012.569.2020.1.AZ, zgodnie z którą „(...) skoro prawo użytkowania
    wieczystego ustanowiono w roku 1995, a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi
    ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z powyższym, planowana sprzedaż
    prawa własności nieruchomości, o której mowa we wniosku na rzecz jej użytkownika
    wieczystego jest w istocie "przekształceniem" prawa wieczystego użytkowania wprawo
    własności nieruchomości i będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do
    nieruchomości, natomiast nie wpłynie na "władztwo do rzeczy", które użytkownik już
    uzyskał. Czynność ta nie może być zatem traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości, w związku z czym nie stanowi odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług".
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, czynności dotyczące przekształcenia
    prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej nr ... w prawo własności, ze
    względu na ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed dniem 1 maja 2004 r.
    stanowi czynność niepodlegającą regulacjom ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:

      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
        towarów w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,

    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 1610 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu Cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do § 2 tego artykułu:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.

    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak

      nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
      wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w
      ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 – ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4 ww. ustawy.
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Jak wynika z przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest czynnością
    odpłatną. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia
    1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze
    zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie
    stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu. Wraz z przekazaniem użytkownikowi wieczystemu gruntów

    nastąpiła również możliwość swobodnego i faktycznego dysponowania posadowionymi na
    tych gruntach budynkami.
    W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do działki nr ..., dostawą towaru w rozumieniu
    przepisów ustawy było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dla
    pierwotnego użytkownika wieczystego w 1993 r. – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na
    użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do działki nr ...
    ustanowiono w 1993 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca
    objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel.
    W odniesieniu do działki nr ..., użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego
    dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, tj. w 1993 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do działki nr ...
    nastąpiło w chwili objęcia przez dotychczasowego użytkownika prawa wieczystego
    użytkowania w 1993 r.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie
    spełniona dyspozycja
    art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7
    ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż działki, o której mowa we wniosku, na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tych
    nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty
    uzyskał i nie mogą być traktowane jako sprzedaż tego samego towaru.
    Podsumowując, sprzedaż prawa własności działki nr ... na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe
    jest wynikiem ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla tej nieruchomości przed 1
    maja 2004 r.
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym

    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji, wyjaśnić należy, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że
    należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.