Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.323.2025.2.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Usługi medyczne świadczone na rzecz szpitali i podmiotów
gospodarczych, których ostatecznymi beneficjentami są
konsumenci (pacjenci) podlegają zwolnieniu z VAT na
podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy.
Słowa kluczowe: kształcenie
lekarze
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
usługi-usługi medyczne
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kształcenia
zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
odrębnych przepisach,
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi opieki medycznej
wykonywane przez podmioty lecznicze
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 18
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 kwietnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku dla świadczonych usług.
    Uzupełniła Pani wniosek pismem z 6 czerwca 2025 r. (wpływ 6 czerwca 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą
    Prywatna Praktyka Pediatryczna (...) (NIP: (...), PKD: 86.22.Z, 85.59.B).
    Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym. Głównym przedmiotem
    prowadzonej działalności gospodarczej jest specjalistyczna praktyka lekarska.
    Wnioskodawczyni jest lekarką, specjalistką w zakresie pediatrii, epidemiologii i zdrowia
    publicznego.
    Posiada tytuł naukowy profesora nauk medycznych i nauk o zdrowiu - jest czynnym
    pracownikiem naukowym i dydaktycznym.
    W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej Wnioskodawczyni
    przeprowadza szkolenia w ramach posiadanej przez siebie specjalizacji na zlecenie
    różnych podmiotów:
    1) Szkolenia organizowane na zlecenie samorządu lekarskiego (Izby Lekarskiej) -
      obowiązkowe szkolenia organizowane w ramach obowiązkowego doskonalenia
      zawodowego lekarzy (tzw. szkolenia punktowane);
    2) Szkolenia organizowane na zlecenie samorządu lekarskiego (Izby Lekarskiej) -
      dodatkowe szkolenia organizowane dla zainteresowanych lekarzy (tzw. szkolenia
      niepunktowane);
    3) Szkolenia organizowane na zlecenie innych podmiotów gospodarczych (np. koncerny
      farmaceutyczne, towarzystwa naukowe, fundacje) dla swoich pracowników (w tym dla
      lekarzy);

    4) Obowiązkowe szkolenia organizowane na zlecenie samorządów innych samorządów
      zawodów medycznych (np. Izby Aptekarskie - szkolenia dla farmaceutów, Naczelna
      Izba Pielęgniarek i Położnych - szkolenia dla pielęgniarek i położnych).
    5) Dodatkowe szkolenia organizowane na zlecenie samorządów innych samorządów
      zawodów medycznych (np. Izby Aptekarskie - szkolenia dla farmaceutów, Naczelna
      Izba Pielęgniarek i Położnych - szkolenia dla pielęgniarek i położnych).
    Wnioskodawczyni oferuje wysokiej jakości szkolenia specjalistyczne, w szczególności z
    zakresu pediatrii, epidemiologii i zdrowia publicznego. Dzięki równolegle prowadzonej
    działalności naukowej oraz wieloletniej praktyce dysponuje szeroką wiedzą, która jest
    przekazywana uczestnikom szkoleń.
    Ich efektem jest poszerzanie wiedzy i kompetencji innych lekarzy, co wywiera pozytywny
    wpływ na ochronę zdrowia. Szkolenia często odbywają się w formie wykładów.
    Przykładem jednego z takich szkoleń jest szkolenie pt. „(...)”. Przygotowanie i
    przeprowadzenie szkolenia zostało zlecone przez Okręgową Izbę Lekarską w (...).
    Wnioskodawczyni i Izba Lekarska zawarły umowę na realizację tego szkolenia. Szkolenie
    odbyło się w ramach cyklu szkoleń pt. „(...)”. Lekarzom, którzy wzięli udział w takim
    szkoleniu, przysługują punkty szkoleniowe.
    Celem szkoleń jest doskonalenie zawodowe lekarzy lub przedstawicieli innych zawodów
    medycznych. W przypadku szkoleń obligatoryjnych obowiązek takiego doskonalenia
    wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz z kodeksów etycznych
    poszczególnych zawodów medycznych.
    Natomiast szkolenia dodatkowe nie mają charakteru obligatoryjnego (obowiązek ich
    przeprowadzenia nie wynika z przepisów prawa), lecz mają one istotne znaczenie dla
    jakości wykonywanych usług. Wiele osób chętnie korzysta z dodatkowych (opcjonalnych)
    szkoleń w celu podnoszenia kompetencji swoich lub swoich pracowników.
    W trakcie szkoleń ich uczestnicy zdobywają zarówno teoretyczną, jak i praktyczną wiedzę
    podnoszącą ich kwalifikacje zawodowe. W ramach Szkoleń uczestnicy otrzymują także
    materiały szkoleniowe. Szkolenia odbywają się w formie stacjonarnej oraz zdalnej
    (webinar).
    Intencją Wnioskodawczyni jest uzyskanie potwierdzenia, że usługi szkoleniowe opisane w
    niniejszym wniosku są zwolnione od podatku VAT.
    Ponadto w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej Wnioskodawczyni
    świadczy usługi medyczne (np. konsultacje pediatryczne) - zarówno na rzecz osób
    fizycznych (konsumentów), na rzecz szpitali [np. na rzecz Szpitala Specjalistycznego (...)],
    jak również na rzecz podmiotów gospodarczych (spółek z o.o.). W każdej sytuacji
    świadczenie jest realizowane przez Wnioskodawczynię na rzecz osób fizycznych.
    Intencją Wnioskodawczyni jest uzyskanie potwierdzenia, że usługi medyczne świadczone
    na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych (np. spółek z o.o.) jest zwolnione
    przedmiotowo od podatku VAT.
    Z uwagi na obszerne doświadczenie naukowe i dydaktyczne oraz posiadaną
    specjalistyczną wiedzę Wnioskodawczyni świadczy usługi przygotowania artykułu
    naukowego z zakresu medycyny, który następnie podlega publikacji. Wnioskodawczyni
    recenzuje także artykuły oraz inne prace napisane przez inne osoby.
    Wnioskodawczyni bierze także odpłatnie udział w debatach specjalistycznych na tematy
    związane z szeroko rozumianą medycyną. Jako przykład można wskazać na debatę „(...)”,
    która odbyła się 18 września 2019 r.

    Intencją Wnioskodawcy jest uzyskanie potwierdzenia, że usługi przygotowania publikacji
    naukowej, usługi zrecenzowania publikacji naukowej oraz usługi udziału w debacie o
    charakterze naukowym nie stanowią działalności gospodarczej, a w rezultacie nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani następujące informacje.
    W zakresie pytania nr 1:
    Czy jest Pani zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym?
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Wnioskodawczyni
    nie figuruje w wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT,
    niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT.
    W zakresie pytania nr 2:
    Czy jest Pani jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
    14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.)? Jeżeli tak, to czy
    posiada Pani zaświadczenie o wpisie do ewidencji, o której mowa w art. 168 ustawy Prawo
    oświatowe? Czy usługi objęte wnioskiem świadczy Pani w ramach ww. wpisu do ewidencji?
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów
    ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.)
    W zakresie pytania nr 3:
    Czy szkolenia dla lekarzy, pracowników podmiotów gospodarczych, przedstawicieli innych
    zawodów medycznych stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego, tj. czy obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą
    lub zawodem, bądź nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do
    celów zawodowych. Proszę uzasadnić odpowiedź odrębnie w odniesieniu do szkoleń dla
    lekarzy, pracowników podmiotów gospodarczych, przedstawicieli innych zawodów
    medycznych.
    Odpowiedź:
    Szkolenia dla lekarzy stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego.
    Obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, bądź
    nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.
    Szkolenia Wnioskodawczyni prowadzą do podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących
    zawód lekarza. Wiedza i umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być
    wykorzystywane zarówno w ramach wykonywanego dotychczas przez uczestników
    zawodu lekarza w codziennej praktyce, jak również mogą stanowić podstawę do
    rozszerzenia działalności o nowe usługi. Przekazywana przez Wnioskodawczynię wiedza
    znajdzie zastosowanie w diagnostyce i leczeniu chorób. Usługi szkoleniowe świadczone
    przez Wnioskodawczynię należy uznać za świadczone na rzecz osób, które nabywają je w
    związku z wykonywanym aktualnie zawodem lub zamiarem zdobycia nowej wiedzy i
    umiejętności.
    Szkolenie odbywa się zgodnie z opracowanym programem szkolenia. Przekazywana
    wiedza jest unikatowa, poparta regularną aktualizacją wiedzy i doświadczeniem
    Wnioskodawczyni. Celem i założeniem szkolenia jest praktyczne zastosowanie nabytej
    wiedzy przy udzielaniu świadczeń medycznych. Charakter szkoleń jest ściśle związany z
    wykonywaniem zawodu lekarza. Szkolenia odbywają się stacjonarnie z wykorzystaniem
    technik multimedialnych. Z uwagi na fakt, iż doskonalenie zawodowe jest obowiązkiem

    lekarzy, to prowadzone dla nich szkolenia należy uznać jako jedną z możliwych form
    realizacji tego obowiązku, tj. za kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe.
    Zatem realizowane przez Wnioskodawczynię szkolenia, obejmujące swoim zakresem
    tematykę dotyczącą ochrony zdrowia, świadczone na rzecz osób wykonujących zawód
    lekarza, służą podnoszeniu kwalifikacji zawodowych określanych jako "kształcenie
    zawodowe", czyli przekazywanie wiedzy, umiejętności, wiadomości związanych z
    konkretnym zawodem i jego wykonywaniem.
    Prowadzone szkolenia przedstawiają najnowszą wiedzę medyczną z zakresu epidemiologii.
    Szkolenia dla przedstawicieli innych zawodów medycznych stanowią usługi kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. Obejmują nauczanie pozostające w
    bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, bądź nauczanie mające na celu uzyskanie
    lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Szkolenia Wnioskodawczyni prowadzą do
    podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących te zawody (np. zawody farmaceuty,
    pielęgniarki, położnej). Wiedza i umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być
    wykorzystywane zarówno w ramach wykonywanych dotychczas przez uczestników
    zawodów w codziennej praktyce, jak również mogą stanowić podstawę do rozszerzenia
    działalności o nowe usługi. Przekazywana przez Wnioskodawczynię wiedza znajdzie
    zastosowanie w diagnostyce i leczeniu chorób bądź w opiece nad pacjentami. Usługi
    szkoleniowe świadczone przez Wnioskodawczynię należy uznać za świadczone na rzecz
    osób, które nabywają je w związku z wykonywanym aktualne zawodem lub zamiarem
    zdobycia nowej wiedzy i umiejętności.
    Szkolenie odbywa się zgodnie z opracowanym programem szkolenia. Przekazywana
    wiedza jest unikatowa, poparta regularną aktualizacją wiedzy i doświadczeniem
    Wnioskodawczyni. Celem i założeniem szkolenia jest praktyczne zastosowanie nabytej
    wiedzy przy udzielaniu świadczeń medycznych. Charakter szkoleń jest ściśle związany z
    wykonywaniem zawodu medycznego. Szkolenia odbywają się stacjonarnie z
    wykorzystaniem technik multimedialnych. Z uwagi na fakt, iż doskonalenie zawodowe jest
    obowiązkiem każdego zawodu medycznego, to prowadzone dla nich szkolenia należy
    uznać jako jedną z możliwych form realizacji tego obowiązku, tj. za kształcenie zawodowe
    lub przekwalifikowanie zawodowe. Zatem realizowane przez Wnioskodawczynię szkolenia,
    obejmujące swoim zakresem tematykę dotyczącą ochrony zdrowia, świadczone na rzecz
    osób wykonujących zawód medyczny, służą podnoszeniu kwalifikacji zawodowych
    określanych jako "kształcenie zawodowe", czyli przekazywanie wiedzy, umiejętności,
    wiadomości związanych z konkretnym zawodem i jego wykonywaniem.
    Szkolenia dla pracowników podmiotów gospodarczych stanowią usługi kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. Obejmują nauczanie pozostające w
    bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, bądź nauczanie mające na celu uzyskanie
    lub uaktualnienie wiedzy wykorzystywanej do celów zawodowych.
    W zakresie pytania nr 4:
    Czy szkolenia dla lekarzy, pracowników podmiotów gospodarczych, przedstawicieli innych
    zawodów medycznych są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
    odrębnych przepisach, jeśli tak należy wskazać konkretne przepisy (artykuł, paragraf),
    wraz z nazwą aktu prawnego, z których te formy i zasady wynikają? Proszę wskazać
    odrębnie dla:
        szkoleń obowiązkowych dla lekarzy,
        szkoleń nieobowiązkowych dla lekarzy,
        szkoleń dla pracowników podmiotów gospodarczych,
        szkoleń obowiązkowych dla przedstawicieli innych zawodów medycznych,
        szkoleń nieobowiązkowych dla przedstawicieli innych zawodów medycznych.

    Odpowiedź:
    W odniesieniu do szkoleń obowiązkowych dla lekarzy należy wskazać, że: na podstawie
    art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 1342),
    zwanej dalej jako „ustawa o izbach lekarskich”, członkowie izb lekarskich stanowią
    samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów.
    Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich, samorząd zawodowy lekarzy i
    lekarzy dentystów reprezentuje osoby wykonujące zawody lekarza i lekarza dentysty,
    sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu
    publicznego i dla jego ochrony.
    W myśl art. 5 pkt 7 ustawy o izbach lekarskich, zadaniem samorządu lekarzy jest w
    szczególności prowadzenie lub udział w organizowaniu doskonalenia zawodowego lekarzy.
    Zgodnie z art. 8 ustawy o izbach lekarskich, członkowie izby lekarskiej są obowiązani:
    1) przestrzegać zasad etyki lekarskiej;
    2) przestrzegać przepisów związanych z wykonywaniem zawodu lekarza;
    3) stosować się do uchwał organów izb lekarskich.
    Z art. 64 Kodeksu Etyki Lekarskiej z dnia 18 maja 2024 r. wynika, że powinnością każdego
    lekarza jest stałe uzupełnianie i doskonalenie swej wiedzy i umiejętności zawodowych, a
    także przekazywanie ich swoim współpracownikom. Lekarze, w miarę swoich możliwości,
    winni także brać czynny udział w pracach towarzystw lekarskich.
    Również na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i
    lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287 ze zm.) lekarz, z zastrzeżeniem ust. 3, ma
    prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego.
    Organizacja szkoleń przez organy samorządu lekarskiego może przybierać zorganizowane
    formy, czego dowodem mogą być wewnętrzne akty korporacyjne. Tytułem przykładu
    można zwrócić uwagę na uchwałę nr (...) Okręgowej Rady Lekarskiej w (...) z (...) roku w
    sprawie Regulaminu organizacji doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów
    przez Okręgową Izbę Lekarską w (...). Regulamin stanowiący załącznik do tej uchwały
    precyzyjnie określa zasady organizacji szkoleń. Cel każdego szkolenia jest taki sam -
    doskonalenie zawodowe lekarzy.
    Szkolenia prowadzone są w taki sposób, że spełniają kryteria określone w ustawach, a
    potwierdzeniem spełnienia tych kryteriów jest przyznawanie punktów, w ramach realizacji
    obowiązku ciągłego podnoszenia kwalifikacji, dla słuchaczy.
    W odniesieniu do szkoleń nieobowiązkowych lekarzy należy wskazać, że: na podstawie art.
    2 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 1342),
    zwanej dalej jako „ustawa o izbach lekarskich”, członkowie izb lekarskich stanowią
    samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów.
    Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich, samorząd zawodowy lekarzy i
    lekarzy dentystów reprezentuje osoby wykonujące zawody lekarza i lekarza dentysty,
    sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu
    publicznego i dla jego ochrony.
    W myśl art. 5 pkt 7 ustawy o izbach lekarskich, zadaniem samorządu lekarzy jest w
    szczególności prowadzenie lub udział w organizowaniu doskonalenia zawodowego lekarzy.
    Zgodnie z art. 8 ustawy o izbach lekarskich członkowie izby lekarskiej są obowiązani:
    1) przestrzegać zasad etyki lekarskiej;
    2) przestrzegać przepisów związanych z wykonywaniem zawodu lekarza;
    3) stosować się do uchwał organów izb lekarskich.

    Z art. 64 Kodeksu Etyki Lekarskiej z dnia 18 maja 2024 r. wynika, że powinnością każdego
    lekarza jest stałe uzupełnianie i doskonalenie swej wiedzy i umiejętności zawodowych, a
    także przekazywanie ich swoim współpracownikom. Lekarze, w miarę swoich możliwości,
    winni także brać czynny udział w pracach towarzystw lekarskich.
    Również na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i
    lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287 ze zm.) lekarz, z zastrzeżeniem ust. 3, ma
    prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego.
    Organizacja szkoleń przez organy samorządu lekarskiego może przybierać zorganizowane
    formy, czego dowodem mogą być wewnętrzne akty korporacyjne. Tytułem przykładu
    można zwrócić uwagę na uchwałę nr (...) Okręgowej Rady Lekarskiej w (...)roku w sprawie
    Regulaminu organizacji doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów przez
    Okręgową Izbę Lekarską w (...). Regulamin stanowiący załącznik do tej uchwały precyzyjnie
    określa zasady organizacji szkoleń. Cel każdego szkolenia jest taki sam - doskonalenie
    zawodowe lekarzy.
    Okoliczność nieprzyznania punktów szkoleniowych nie ma znaczenia w kontekście
    zastosowania zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy VAT,
    ponieważ taki wymóg nie wynika wprost z przepisów ustawy VAT. Istota analizowanego
    zwolnienia przedmiotowego sprowadza się do doskonalenia zawodowego, które jest
    przeprowadzane w formach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Owymi
    „przepisami” są przepisy prawa regulujące wykonywanie zawodu lekarza oraz wewnętrzne
    przepisy korporacyjne, takie jak zasady etyki zawodowej czy też uchwały lub zarządzenia
    organów samorządu odnoszące się do organizacji szkoleń zawodowych.
    W odniesieniu do szkoleń obowiązkowych dla przedstawicieli innych zawodów
    medycznych należy wskazać, że:
    Stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zawodzie farmaceuty (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 676), zwanej dalej jako „ustawa o zawodzie farmaceuty”, farmaceuta ma
    prawo i obowiązek ustawicznego rozwoju zawodowego przez aktualizację wiedzy i
    umiejętności zawodowych.
    Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o zawodzie farmaceuty, ustawiczny rozwój zawodowy
    może być realizowany przez kształcenie podyplomowe lub doskonalenie zawodowe.
    W myśl art. 77 ust. 1 ustawy o zawodzie farmaceuty, farmaceuta ma obowiązek
    doskonalenia zawodowego przez samokształcenie oraz udział w kursach realizowanych:
    1) metodą wykładów, seminariów, warsztatów oraz ćwiczeń;
    2) za pośrednictwem sieci internetowej z ograniczonym dostępem, zakończonych testem.
    W świetle art. 77 ust. 2 ustawy o zawodzie farmaceuty kursy, o których mowa w ust. 1,
    organizują jednostki szkolące, NIA oraz okręgowe izby aptekarskie.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy ustawy o zawodzie farmaceuty należy przyjąć, że
    szkolenia przeprowadzane przez Wnioskodawczynię służą doskonaleniu zawodowemu
    farmaceutów. Szkolenia organizowane na zlecenie organów samorządu
    farmaceutycznego są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
    przepisach.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i
    położnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 628), zwanej dalej jako „u.s.p.p.”, samorząd zawodowy
    pielęgniarek i położnych, zwany dalej "samorządem", reprezentuje osoby wykonujące
    zawody pielęgniarki i położnej oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tych
    zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony.
    Stosownie do art. 11 ust 1 u.s.p.p., członkowie samorządu mają prawo:
    1) wybierać i być wybierani do organów izb, z zastrzeżeniem art. 12 oraz art. 13 ust. 2-4;

    2) korzystać z pomocy izb w zakresie podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz ochrony
      właściwych warunków wykonywania zawodu;
    3) korzystać z ochrony i pomocy prawnej izb;
    4) korzystać z innych świadczeń izb i działalności samopomocowej.
    Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 u.s.p.p. członkowie samorządu są obowiązani:
    1) postępować zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz zasadami wykonywania zawodu
      określonymi w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej;
    2) sumiennie wykonywać obowiązki zawodowe;
    3) przestrzegać uchwał organów izb;
    4) regularnie opłacać składkę członkowską;
    5) aktualizować dane w rejestrze pielęgniarek i rejestrze położnych.
    Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej
    (Dz.U. z 2024 r. poz. 814) pielęgniarka i położna mają obowiązek stałego aktualizowania
    swojej wiedzy i umiejętności zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w
    różnych rodzajach kształcenia podyplomowego.
    Treść przekazywana uczestnikom szkolenia niewątpliwie wywiera wpływ na jakość pracy
    farmaceutów, pielęgniarek i położnych. Dzięki udziałowi w szkoleniach ich uczestnicy mają
    możliwość szkolenia zawodowego, którego formy i zasady określają przepisy odrębne
    oraz przepisy korporacyjne.
    Szkolenia prowadzone są w taki sposób, że spełniają kryteria określone w ustawach, a
    potwierdzeniem spełnienia tych kryteriów jest przyznawanie punktów dla słuchaczy.
    W odniesieniu do szkoleń nieobowiązkowych dla przedstawicieli innych zawodów
    medycznych należy wskazać, że:
    Stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zawodzie farmaceuty (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 676), zwanej dalej jako „ustawa o zawodzie farmaceuty”, farmaceuta ma
    prawo i obowiązek ustawicznego rozwoju zawodowego przez aktualizację wiedzy i
    umiejętności zawodowych.
    Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o zawodzie farmaceuty, ustawiczny rozwój zawodowy
    może być realizowany przez kształcenie podyplomowe lub doskonalenie zawodowe.
    W myśl art. 77 ust. 1 ustawy o zawodzie farmaceuty, farmaceuta ma obowiązek
    doskonalenia zawodowego przez samokształcenie oraz udział w kursach realizowanych:
    1) metodą wykładów, seminariów, warsztatów oraz ćwiczeń;
    2) za pośrednictwem sieci internetowej z ograniczonym dostępem, zakończonych testem.
    W świetle art. 77 ust. 2 ustawy o zawodzie farmaceuty, kursy o których mowa w ust. 1,
    organizują jednostki szkolące, NIA oraz okręgowe izby aptekarskie.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy ustawy o zawodzie farmaceuty należy przyjąć, że
    szkolenia przeprowadzane przez Wnioskodawczynię służą doskonaleniu zawodowemu
    farmaceutów. Szkolenia organizowane na zlecenie organów samorządu
    farmaceutycznego są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
    przepisach.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i
    położnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 628), zwanej dalej jako „u.s.p.p.”, samorząd zawodowy
    pielęgniarek i położnych, zwany dalej "samorządem", reprezentuje osoby wykonujące
    zawody pielęgniarki i położnej oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tych
    zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony.
    Stosownie do art. 11 ust 1 u.s.p.p., członkowie samorządu mają prawo:

    1) wybierać i być wybierani do organów izb, z zastrzeżeniem art. 12 oraz art. 13 ust. 2-4;
    2) korzystać z pomocy izb w zakresie podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz ochrony
      właściwych warunków wykonywania zawodu;
    3) korzystać z ochrony i pomocy prawnej izb;
    4) korzystać z innych świadczeń izb i działalności samopomocowej.
    Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 u.s.p.p., członkowie samorządu są obowiązani:
    1) postępować zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz zasadami wykonywania zawodu
      określonymi w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej;
    2) sumiennie wykonywać obowiązki zawodowe;
    3) przestrzegać uchwał organów izb;
    4) regularnie opłacać składkę członkowską;
    5) aktualizować dane w rejestrze pielęgniarek i rejestrze położnych.
    Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej
    (Dz.U. z 2024 r. poz. 814) pielęgniarka i położna mają obowiązek stałego aktualizowania
    swojej wiedzy i umiejętności zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w
    różnych rodzajach kształcenia podyplomowego.
    Treść przekazywana uczestnikom szkolenia niewątpliwie wywiera wpływ na jakość pracy
    farmaceutów, pielęgniarek i położnych. Dzięki udziałowi w szkoleniach ich uczestnicy mają
    możliwość szkolenia zawodowego, którego formy i zasady określają przepisy odrębne
    oraz przepisy korporacyjne.
    Organizacja podmiotów gospodarczych (np. koncernów farmaceutycznych) nie jest
    regulowana przepisami prawa. W niektórych przypadkach podmioty te muszą uzyskać
    stosowne zezwolenia lub koncesje, jednakże przepisy prawa nie nakładają obowiązku
    doskonalenia zawodowego pracowników.
    Przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie nakładają obowiązku tworzenia
    samorządów zawodowych, dlatego nie obowiązują wewnętrzne przepisy korporacyjne. W
    związku z tymi okolicznościami nie znajdzie zastosowania przesłanka opisana w lit. a ww.
    przepisu z uwagi na nieobowiązywanie odrębnych przepisów.
    W zakresie pytania nr 5:
    Czy szkolenia dla lekarzy, pracowników podmiotów gospodarczych, przedstawicieli innych
    zawodów medycznych są objęte akredytacją w rozumieniu przepisów Prawa oświatowego?
    Odpowiedź:
    Powyższe szkolenia nie są objęte akredytacją w rozumieniu przepisów prawa
    oświatowego.
    W zakresie pytania nr 6:
    Czy szkolenia dla lekarzy, pracowników podmiotów gospodarczych, przedstawicieli innych
    zawodów medycznych są w całości albo w co najmniej 70% finansowane ze środków
    publicznych oraz czy z dokumentów jakie Pani posiada wynika, że usługi te finansowane
    są ze środków publicznych?
    Odpowiedź:
    Wedle wiedzy Wnioskodawczyni szkolenia przez nią prowadzone nie są finansowane z
    środków publicznych.
    W zakresie pytania nr 7:
    Czy w zakresie prowadzonych szkoleń działa Pani pod kontrolą właściwych instytucji
    państwowych? Jeśli tak proszę wskazać:

    a) Na czym polega kontrola instytucji państwowych nad realizowanymi szkoleniami i
      kursami?
    b) Czy działa Pani w oparciu o konkretne programy nauczania zaakceptowane przez
      właściwe instytucje państwowe?
    c) Czy kontrola instytucji państwowych zapewnia jakość realizowanych szkoleń i kursów
      oraz ich odpowiednią cenę?
    d) Czy ma Pani dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w
      odniesieniu do prowadzonych szkoleń i kursów?
    e) Czy Pani działania w zakresie realizacji szkoleń i kursów wymagają akceptacji
      właściwych instytucji państwowych?
    Odpowiedź:
    Szkolenia odbywają się pod patronatem/kontrolą organizatora szkolenia, którymi są m.in.
    (...). Organizator szkolenia zabiega, aby w izbach było to szkolenie punktowane. To nie są
    szkolenia przeddyplomowe czy podyplomowe służące uzyskaniu specjalizacji, w których
    został ułożony program kształcenia specjalizacyjnego. Nad szkoleniami
    przeddyplomowymi i podyplomowymi w ramach obowiązkowego szkolenia
    specjalizacyjnego sprawują bezpośredni nadzór instytucje państwowe. Szkolenia
    prowadzone przez Wnioskodawczynię są szkoleniami podyplomowymi - podnoszącymi
    kompetencje w ramach obowiązku ciągłego podnoszenia kwalifikacji, a nie w ramach
    szkolenia specjalizacyjnego. Instytucje państwowe nie sprawują nadzoru nad szkoleniem
    ciągłym, bowiem nad tym nadzór sprawuje samorząd.
    W odniesieniu do ceny szkoleń to nie jest ona ustalana na warunkach rynkowych, bowiem
    uczestnictwo w tego typu szkoleniach wiąże się z kosztem ok. kilku tysięcy złotych.
    Szkolenia są dla uczestników darmowe lub wiążą się z symboliczną opłatą w wysokości ok.
    200 zł. Koszt szkolenia pokrywa organizator np. (...). Uczestnicy najczęściej nie płacą za
    szkolenia.
    Wnioskodawczyni w żaden sposób nie ma wpływu na finalną cenę czy sposób jej ustalenia
    dla odbiorcy końcowego. Wnioskodawczyni odpowiada za przeprowadzenie wykładów
    merytorycznych.
    Organizator szkolenia określa temat i sposób prezentacji. Podobnie organizator wskazuje
    przedział czasowy, w którym szkolenie ma się odbyć i miejsce szkolenia, np. aula/szkolenie
    online.
    W zakresie pytania nr 8:
    Czy celem wykonywanych przez Panią usług jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez
    konkurencyjne wykonywanie czynności, o których mowa we wniosku, w stosunku do
    podatników niekorzystających ze zwolnienia od podatku VAT?
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni jest profesorem nauk medycznych i nauk o zdrowiu, specjalistką w
    zakresie pediatrii, epidemiologii. Prowadzenie szkoleń stanowi dla niej nierozłączną część
    rozwoju naukowego.
    Wnioskodawczyni zarówno szkoli, jak i jest szkolona przez innych lekarzy. Rynek usług
    szkoleń z zakresu medycyny jest na tyle szeroki, a popyt tak wysoki, że praktycznie każdy
    podmiot świadczący tego typu usługi w sposób profesjonalny znajdzie na nim swoje
    miejsce i zainteresowanie ich zakupem.
    Zwolnienie z VAT ma niewiele wspólnego z konkurencyjnością usług, bowiem na tym
    rynku nie konkuruje się ceną świadczonych usług.
    W zakresie pytania nr 9:

    Czy jest Pani podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 15 kwietnia 2011
    r. o działalności leczniczej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 450) i czy będzie Pani wykonywać usługi
    o których mowa we wniosku w ramach działalności leczniczej?
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 15
    kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 450) i w ramach
    działalności leczniczej dochodzi do wykonywania zawodu lekarza.
    W zakresie pytania nr 10
    Czy usługi medyczne objęte pytaniem nr 6 wniosku, świadczy Pani na rzecz podmiotów
    leczniczych na terenie ich zakładów leczniczych, w których wykonywana jest działalność
    lecznicza?
    Odpowiedź:
    Pytanie nr 6 wniosku miało następującą treść „Czy prawidłowe jest stanowisko
    Wnioskodawczyni, zgodnie z którym usługi medyczne świadczone na rzecz szpitali i
    podmiotów gospodarczych, których ostatecznymi beneficjentami są konsumenci
    (pacjenci) jest zwolnione przedmiotowo od podatku VAT?” Wnioskodawczyni świadczy
    usługi w postaci konsultacji pediatrycznych oraz epidemiologicznych.
    Wnioskodawczyni udziela konsultacji bezpośrednio na rzecz pacjentów lub pośrednio na
    ich rzecz konsultując konkretne przypadki z innymi lekarzami szpitala omawiając leczenie
    chorób, antybiotykoterapię etc. Wnioskodawczyni odpowiada za bezpieczeństwo
    epidemiologiczne szpitala.
    W zakresie pytania nr 11:
    Jakie konkretnie usługi medyczne, poza konsultacjami pediatrycznymi, są objęte pytaniem
    nr 6 wniosku?
    Odpowiedź:
    Konsultacje epidemiologiczne.
    W zakresie pytania nr 12:
    Czy wszystkie usługi na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych, objęte pytaniem nr 6
    wniosku, świadczy Pani w ramach wykonywania zawodu lekarza?
    Odpowiedź:
    Tak. Wnioskodawczyni nie piastuje funkcji administracyjnych. Wnioskodawczyni świadczy
    usługi lekarskie.
    W zakresie pytania nr 13:
    Czy wszystkie usługi na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych, objęte pytaniem nr 6
    wniosku, świadczy Pani w celu terapeutycznym w ramach opieki medycznej nad
    pacjentem?
    Odpowiedź:
    Tak
    W zakresie pytania nr 14:
    Czy wszystkie usługi na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych, objęte pytaniem nr 6
    wniosku, służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia
    konkretnych pacjentów?
    Odpowiedź:
    Tak. Praca lekarza na tym polega.

    W zakresie pytania nr 15:
    Czy wynagrodzenie, które Pani otrzymuje za wykonywane usługi przygotowania publikacji
    naukowej, usługi zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów edukacyjnych dla
    lekarzy lub pacjentów oraz usługi udziału w debacie o charakterze naukowym stanowi
    przychody, o których mowa w przepisach art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)? Jeśli tak,
    proszę wskazać konkretny ustęp art. 12 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni nie jest zatrudniona w oparciu o stosunek pracy.
    W zakresie pytania nr 16:
    Czy wynagrodzenie, które otrzymuje Pani za wykonywane usługi przygotowania publikacji
    naukowej, usługi zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów edukacyjnych dla
    lekarzy lub pacjentów oraz usługi udziału w debacie o charakterze naukowym stanowi
    przychody, o których mowa w przepisach art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych? Jeśli tak, proszę wskazać konkretny punkt art. 13 ww. ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Odpowiedź:
    Do tej pory Wnioskodawczyni usługi przygotowania publikacji naukowej, usługi
    zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów edukacyjnych dla lekarzy wykonywała
    w oparciu o umowę o dzieło, jednakże realizowała ją w związku z działalnością
    gospodarczą. Natomiast w następstwie przygotowania odpowiedzi na zadane przez
    Dyrektora KIS pytania, Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość czy przychody/dochody
    uzyskiwane w ramach tej części swojej działalności tj. przygotowania publikacji naukowej,
    usługi zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów edukacyjnych dla lekarzy lub
    pacjentów oraz usługi udziału w debacie o charakterze naukowym nie powinny być
    kwalifikowane do źródeł z działalności wykonywanej osobiście na podstawie art. 13 pkt 2)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i korzystać tym samym z prawa do
    rozpoznania kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 22 ust. 9 pkt
    3) w zw. z art. 22 ust. 9b pkt 4) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawczyni zwraca się z prośbą o zajęcie stanowiska przez Dyrektora KIS w tej
    sprawie.
    W zakresie pytania nr 17:
    Czy zawiera Pani umowy na świadczenie usług przygotowania publikacji naukowej, usług
    zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów edukacyjnych dla lekarzy lub
    pacjentów oraz usług udziału w debacie o charakterze naukowym? Jeśli tak to proszę
    wskazać:
    a) Jakiego rodzaju jest to umowa?
    b) Czy umowa określa warunki wykonywania czynności oraz wynagrodzenia?
    c) Z kim są zawierane przez Panią umowy na świadczenie usług przygotowania publikacji
      naukowej, usług zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów edukacyjnych dla
      lekarzy lub pacjentów oraz usług udziału w debacie o charakterze naukowym?
    Odpowiedź:
    ad a) odpowiedź udzielona w pkt. 16
    ad b) umowa zawiera zakres opracowania danego zlecenia oraz wynagrodzenie. Kwestie
    treści i zawartości merytorycznej pozostają w gestii Wnioskodawczyni.
    ad c) umowy były zawierane z wydawnictwami specjalizującymi się w obszarze medycyny.
    W zakresie pytania nr 18:

    Jeśli umowa nie jest zawierana, co jest podstawą świadczenia przez Panią usług
    przygotowania publikacji naukowej, usług zrecenzowania publikacji naukowej czy
    materiałów edukacyjnych dla lekarzy lub pacjentów oraz usług udziału w debacie o
    charakterze naukowym? W jaki sposób w ramach tego stosunku prawnego są
    uregulowane warunki wykonywania czynności oraz wynagrodzenie?
    Odpowiedź:
    Zazwyczaj nie dochodzi do zawarcia umowy w formie pisemnej. W przypadku udziału w
    debacie merytorycznej zazwyczaj jest to zaproszenie, które Wnioskodawczyni otrzymuje
    od organizatora. W przypadku publikacji zdarza się, że ustalenia z wydawnictwem są
    czynione wyłącznie poprzez korespondencję e-mail, ale też zawierane są umowy w formie
    pisemnej na przygotowanie treści publikacji czy materiałów. Zwykle zapytania/zaproszenia
    zawierają propozycję wynagrodzenia ze strony Zleceniodawcy, które w drodze wyjątku
    podlega negocjacjom.
    W zakresie pytania nr 19:
    W jaki sposób kształtuje się Pani wynagrodzenie za świadczenie usług przygotowania
    publikacji naukowej, usług zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów
    edukacyjnych dla lekarzy lub pacjentów oraz usług udziału w debacie o charakterze
    naukowym? Czy jest stałe czy zmienne? Od czego uzależniona jest jego wysokość?
    Odpowiedź:
    Wynagrodzenie jest co do zasady stałe, ale jego wysokość może się różnić w zależności od
    zlecenia.
    Jego wysokość jest uzależniona od zaangażowania, czasu potrzebnego na jego realizację i
    nakładu pracy, przygotowania się do debaty, przeglądzie piśmiennictwa, aktualnych
    danych i ich weryfikacji.
    Wysokość wynagrodzenia najczęściej proponowana jest przez organizatora szkolenia.
    W zakresie pytania nr 20:
    Czy ma Pani wpływ na wysokość przyznanego Pani wynagrodzenia za świadczenie usług
    przygotowania publikacji naukowej, usług zrecenzowania publikacji naukowej czy
    materiałów edukacyjnych dla lekarzy lub pacjentów oraz usług udziału w debacie o
    charakterze naukowym? Jeśli tak, to w jaki sposób?
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni ma wpływ na wysokość proponowanego jej wynagrodzenia jedynie w
    zakresie możliwych negocjacji. Zazwyczaj propozycja wynagrodzenia przedstawiana jest
    przez Zleceniodawcę.
    W zakresie pytania nr 21:
    Kto ponosi ryzyko gospodarcze, ekonomiczne za świadczone usługi przygotowania
    publikacji naukowej, usługi zrecenzowania publikacji naukowej czy materiałów
    edukacyjnych dla lekarzy lub pacjentów oraz usług udziału w debacie o charakterze
    naukowym? Pani czy zleceniodawcy?
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni ponosi głównie ryzyko wizerunkowe. Ryzyko gospodarcze ogranicza się
    do ewentualnej utraty przyszłych zleceń. Wnioskodawczyni nie ponosi odpowiedzialności
    za rezultaty gospodarcze publikacji, których jest autorką. Wynagrodzenie
    Wnioskodawczyni nie jest uzależnione od wyników sprzedaży czy nakładów publikacji.
    W zakresie pytania nr 22:
    Czy w zakresie świadczonych usług ponosi Pani koszty, czy też korzysta Pani z
    infrastruktury i organizacji zleceniodawcy?

    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni ponosi koszty dojazdów na debaty, koszty edukacji własnej
    W zakresie pytania nr 23:
    Kto ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonane przez Panią czynności w
    ramach przygotowania publikacji naukowej, zrecenzowania publikacji naukowej czy
    materiałów edukacyjnych dla lekarzy lub pacjentów oraz usług udziału w debacie o
    charakterze naukowym? Czy Pani ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za
    świadczone usługi, czy Zleceniodawcy?
    Odpowiedź:
    Wnioskodawczyni ponosi odpowiedzialność przede wszystkim przed wydawcą. Możliwość
    jakiej odpowiedzialności wobec osób trzecich dostrzega Dyrektor KIS? Wnioskodawczyni
    nie odpowiada za sytuację ekonomiczną wydawnictwa. W razie wydania publikacji, która
    zawierałaby rażące błędy/pomyłki Wnioskodawczyni straciłaby możliwość współpracy z
    wydawnictwami, a w odbiorze publicznym te błędy/pomyłki obciążałyby jej nazwisko.
    Pytania (oznaczone we wniosku nr 1, 3, 4, 6)
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym usługa
      przygotowania i przeprowadzenia szkoleń zawodowych oraz wykładów dla lekarzy
      (szkolenia obowiązkowe, punktowane) korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w
      podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy VAT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym usługa
      przygotowania i przeprowadzenia szkoleń zawodowych oraz wykładów dla
      pracowników podmiotów gospodarczych nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego
      w podatku VAT?
    3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym usługa
      przygotowania i przeprowadzenia szkoleń zawodowych oraz wykładów dla
      przedstawicieli innych zawodów medycznych (szkolenia obowiązkowe, punktowane)
      korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
      29 lit. a ustawy VAT?
    4. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym usługi medyczne
      świadczone na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych, których ostatecznymi
      beneficjentami są konsumenci (pacjenci) jest zwolnione przedmiotowo od podatku
      VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    1. usługa przygotowania i przeprowadzenia szkoleń zawodowych oraz wykładów dla
      lekarzy (szkolenia obowiązkowe, punktowane) korzysta ze zwolnienia przedmiotowego
      w podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy VAT;
    2. usługa przygotowania i przeprowadzenia szkoleń zawodowych oraz wykładów dla
      pracowników podmiotów gospodarczych nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego
      w podatku VAT;
    3. usługa przygotowania i przeprowadzenia szkoleń zawodowych oraz wykładów dla
      przedstawicieli innych zawodów medycznych (szkolenia obowiązkowe, punktowane)
      korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
      29 lit. a ustawy VAT;
    4. usługi medyczne świadczone na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych, których
      ostatecznymi beneficjentami są konsumenci (pacjenci) są zwolnione przedmiotowo od
      podatku VAT
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni:
    A. Część ogólna uzasadnienia dotycząca szkoleń

    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej jako „ustawa VAT”, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlega odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy VAT, zwalnia się od podatku usługi kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26,
    prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach oraz
    świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy VAT, zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
    a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia
      2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
    b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
      zakresie kształcenia
    - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Wnioskodawczyni nie świadczy usług szkoleniowych jako jednostka objęta systemem
    oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe ani
    jako uczelnia, jednostka naukowa Polskiej Akademii Nauk oraz instytut badawczy.
    Oznacza to, że do usług szkoleniowych świadczonych przez Wnioskodawczynię nie
    znajduje zastosowania zwolnienie przedmiotowe z art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy VAT.
    Natomiast dla zastosowania zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt
    29 lit. a ustawy VAT, istotne jest uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego
    lub przekwalifikowania zawodowego, a następnie spełnienie dodatkowych warunków
    wynikających z niniejszego przepisu, tj. prowadzenie danego szkolenia w formie i na
    zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią implementację prawa unijnego, gdyż w świetle art.
    132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r., str. 1, ze zm.; dalej: "Dyrektywą 2006/112/WE Rady"), państwa członkowskie zwalniają
    kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie
    zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów
    ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa
    publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za
    podobne przez dane państwo członkowskie.
    Ponadto należy zaznaczyć, że w dniu 1 lipca 2011 r. weszły w życie przepisy
    rozporządzenia Rady UE Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/ WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L 77/1).
    Rozporządzenie to wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio.
    Pojęcie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zostało zdefiniowane w art. 44
    rozporządzenia Rady UE Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U.UE. L 77 str. 1 ze zm.).
    Zgodnie z tym przepisem usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania
    zapewniane na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 2006/112/WE,
    obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak
    również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów
    zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź
    przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.
    B. Część szczegółowa dotycząca szkoleń

    Ad 1)
    Wnioskodawczyni jest podmiotem przeprowadzającym profesjonalne szkolenia dla
    lekarzy.
    Wnioskodawczyni posiada doświadczenie dydaktyczne w pracy z uczestnikami szkoleń
    oraz ze studentami, współpracuje z kadrą Profesorską i lekarzami o ogromnym
    doświadczeniu.
    Szkolenia Wnioskodawczyni prowadzą do podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących
    zawód lekarza. Wiedza i umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być
    wykorzystywane zarówno w ramach wykonywanego dotychczas przez uczestników
    zawodu lekarza w codziennej praktyce, jak również mogą stanowić podstawę do
    rozszerzenia działalności o nowe usługi. Przekazywana przez Wnioskodawczyni wiedza
    znajdzie zastosowanie w diagnostyce i leczeniu chorób.
    Usługi szkoleniowe świadczone przez Wnioskodawczynię należy uznać za świadczone na
    rzecz osób, które nabywają je w związku z wykonywanym aktualnie zawodem lub
    zamiarem zdobycia nowej wiedzy i umiejętności. Szkolenie odbywa się zgodnie z
    opracowanym programem szkolenia.
    Przekazywana wiedza jest unikatowa, poparta regularną aktualizacją wiedzy i
    doświadczeniem Wnioskodawczyni. Celem i założeniem szkolenia jest praktyczne
    zastosowanie nabytej wiedzy przy udzielaniu świadczeń medycznych. Charakter szkoleń
    jest ściśle związany z wykonywaniem zawodu lekarza. Szkolenia odbywają się stacjonarnie
    z wykorzystaniem technik multimedialnych.
    Przechodząc zaś do pozostałych przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia od
    podatku od towarów i usług wskazać należy, że odesłanie w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a
    ustawy VAT do „odrębnych przepisów" odnosić się może wyłącznie do przepisów, które
    określają formy i zasady usług szkoleniowych w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego. Odrębne przepisy określające formy i zasady to
    przepisy, z których wynika np. program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg
    osób objętych szkoleniem, warunki, jakie musi spełnić organizator kształcenia.
    Z uwagi na fakt, iż doskonalenie zawodowe jest obowiązkiem lekarzy, to prowadzone dla
    nich szkolenia należy uznać jako jedną z możliwych form realizacji tego obowiązku, tj. za
    kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe. Zatem realizowane przez
    Wnioskodawczynię szkolenia, obejmujące swoim zakresem tematykę dotyczącą ochrony
    zdrowia, świadczone na rzecz osób wykonujących zawód lekarza, służą podnoszeniu
    kwalifikacji zawodowych określanych jako "kształcenie zawodowe", czyli przekazywanie
    wiedzy, umiejętności, wiadomości związanych z konkretnym zawodem i jego
    wykonywaniem.
    W konsekwencji zostanie spełniony pierwszy z warunków uprawniających do zwolnienia
    od podatku VAT wyżej wymienionej usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy VAT.
    Jednak dla oceny czy usługi te są zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, konieczne jest jeszcze uznanie, że są to usługi
    prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Odrębne przepisy określające formy i zasady to takie uregulowania, z których wynika np.
    program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem,
    warunki jakie musi spełnić organizator kształcenia.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z
    2021 r. poz. 1342), zwanej dalej jako „ustawa o izbach lekarskich”, członkowie izb
    lekarskich stanowią samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów.

    Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich, samorząd zawodowy lekarzy i
    lekarzy dentystów reprezentuje osoby wykonujące zawody lekarza i lekarza dentysty,
    sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu
    publicznego i dla jego ochrony.
    W myśl art. 5 pkt 7 ustawy o izbach lekarskich, zadaniem samorządu lekarzy jest w
    szczególności prowadzenie lub udział w organizowaniu doskonalenia zawodowego lekarzy.
    Zgodnie z art. 8 ustawy o izbach lekarskich, członkowie izby lekarskiej są obowiązani:
    1) przestrzegać zasad etyki lekarskiej;
    2) przestrzegać przepisów związanych z wykonywaniem zawodu lekarza;
    3) stosować się do uchwał organów izb lekarskich.
    Z art. 58 Kodeksu Etyki Lekarskiej wynika, że powinnością każdego lekarza jest stałe
    uzupełnianie i doskonalenie swej wiedzy i umiejętności zawodowych, a także
    przekazywanie ich swoim współpracownikom. Lekarze, w miarę swoich możliwości, winni
    także brać czynny udział w pracach towarzystw lekarskich.
    Również na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i
    lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287 ze zm.) lekarz, z zastrzeżeniem ust. 3, ma
    prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego.
    Organizacja szkoleń przez organy samorządu lekarskiego może przybierać zorganizowane
    formy, czego dowodem mogą być wewnętrzne akty korporacyjne. Tytułem przykładu
    można zwrócić uwagę na uchwałę nr (...) Okręgowej Rady Lekarskiej w (...) w sprawie
    Regulaminu organizacji doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów przez
    Okręgową Izbę Lekarską w (...). Regulamin stanowiący załącznik do tej uchwały precyzyjnie
    określa zasady organizacji szkoleń. Cel każdego szkolenia jest taki sam - doskonalenie
    zawodowe lekarzy.
    Tym samym, dla przedstawionych okoliczności spełniona jest również druga przesłanka
    określona w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, tzn. szkolenia prowadzone są w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie opisane usługi
    szkoleniowe świadczone na rzecz lekarzy stanowią usługi w zakresie kształcenia
    zawodowego, prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
    przepisach, a tym samym spełnione są warunki uprawniające do zastosowania zwolnienia
    od podatku zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy VAT.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawczyni, organizowane szkolenia oraz wykłady
    (obowiązkowe, punktowane), w których uczestniczą lekarze korzystają ze zwolnienia od
    podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy VAT.
    Ad 3)
    W dalszej kolejności należy poddać analizie możliwość zastosowania zwolnienia
    przedmiotowego do usług szkoleniowych realizowanych na rzecz podmiotów
    gospodarczych.
    Z uwagi na powyższe należy jeszcze raz przywołać treść art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy VAT.
    Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
    a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
    b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
      ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług
      objętych akredytacją, lub
    c) finansowane w całości ze środków publicznych

    - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Organizacja podmiotów gospodarczych (np. koncernów farmaceutycznych) nie jest
    regulowana przepisami prawa. W niektórych przypadkach podmioty te muszą uzyskać
    stosowne zezwolenia lub koncesje, jednakże przepisy prawa nie nakładają obowiązku
    doskonalenia zawodowego pracowników. Przepisy prawa powszechnie obowiązującego
    nie nakładają obowiązku tworzenia samorządów zawodowych, dlatego nie obowiązują
    wewnętrzne przepisy korporacyjne. W związku z tymi okolicznościami nie znajdzie
    zastosowania przesłanka opisana w lit. a ww. przepisu z uwagi na nieobowiązywanie
    odrębnych przepisów.
    Wnioskodawczyni nie uzyskała akredytacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
    grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, w
    związku z czym należy przyjąć, że usługi te nie korzystają ze zwolnienia określonego w art.
    43 ust. 1 pkt 29 lit. b ustawy VAT.
    Szkolenia organizowane przez Wnioskodawczynię nie są opłacane ze środków
    publicznych, lecz ich koszt jest ponoszony bądź przez podmioty gospodarcze zlecające
    przeprowadzenie danego szkolenia bądź przez uczestników szkoleń.
    W związku z powyższym Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że usługa przygotowania i
    przeprowadzenia szkoleń zawodowych lub wykładów dla pracowników podmiotów
    gospodarczych nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku VAT.
    Ad 5)
    Inne zawody medyczne (m.in. farmaceuci, pielęgniarki, położne) biorą także udział w
    szkoleniach nieobowiązkowych, realizowanych poza systemem obligatoryjnego
    doskonalenia zawodowego prowadzonego i nadzorowanego przez dany samorząd
    zawodowy.
    Główny cel dodatkowych szkoleń jest taki sam, jak cel szkoleń obligatoryjnych - jest to
    doskonalenie zawodowe, a więc podnoszenie swoich kompetencji, co ma przyczynić się
    do lepszego wykonywania zawodu. Jest to zatem przykład doskonalenia zawodowego.
    Udział w dodatkowych, niepunktowanych szkoleniach służy realizacji obowiązku
    doskonalenia zawodowego, który wynika z przepisów ustawy i jest precyzowany w aktach
    korporacyjnych.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawczyni usługa organizacji i
    przeprowadzenia dodatkowych szkoleń lub wykładów (nieobowiązkowych,
    niepunktowanych) spełnia warunki zastosowania zwolnienia od podatku VAT określonego
    w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy VAT.
    C. Część dotycząca usług medycznych
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, w ramach prowadzonej przez siebie działalności
    gospodarczej Wnioskodawczyni świadczy usługi medyczne (np. konsultacje pediatryczne) -
    zarówno na rzecz osób fizycznych (konsumentów), na rzecz szpitali [np. na rzecz Szpitala
    Specjalistycznego im. (...)], jak również na rzecz podmiotów gospodarczych (spółek z o.o.).
    W każdej sytuacji świadczenie jest realizowane przez Wnioskodawczynię na rzecz osób
    fizycznych.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy VAT zwalnia się od podatku usługi w
    zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i
    poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów lekarza i lekarza
    dentysty.
    Usługi świadczone przez Wnioskodawczynię niewątpliwie są usługami w zakresie opieki
    medycznej - służą one profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie
    zdrowia, wobec czego spełniona jest przesłanka przedmiotowa zwolnienia określonego w
    art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy VAT. Wnioskodawczyni świadczy swoje usługi w ramach

    wykonywania zawodu lekarza, co oznacza spełnienie przesłanki podmiotowej
    analizowanego zwolnienia.
    Zdaniem Wnioskodawczyni nie ma znaczenia fakt, że usługi są świadczone na rzecz
    szpitali lub podmiotów gospodarczych (np. spółek z o.o.), ponieważ ostatecznym
    beneficjentem świadczeń medycznych jest konsument (pacjent).
    Zatem w ocenie Wnioskodawczyni usługi medyczne świadczone na rzecz szpitali i
    podmiotów gospodarczych, których ostatecznymi beneficjentami są konsumenci
    (pacjenci) jest zwolnione przedmiotowo od podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest:
        prawidłowe - w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług
        dla świadczonych usług szkoleniowych dla lekarzy (szkolenia obowiązkowe,
        punktowane)
        prawidłowe - w zakresie braku zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i
        usług dla świadczonych usług szkoleniowych dla pracowników podmiotów
        gospodarczych,
        prawidłowe - w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług
        dla świadczonych usług szkoleniowych dla przedstawicieli innych zawodów
        medycznych (szkolenia obowiązkowe, punktowane)
        nieprawidłowe - w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i
        usług dla świadczonych usług medycznych.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z kolei w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych
    do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zakres
    i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia
    usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
        a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
          grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,

        b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
          zakresie kształcenia
      - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
        a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach,
          lub
        b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu
          przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w
          zakresie usług objętych akredytacją, lub
        c) finansowane w całości ze środków publicznych
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Jak stanowi art. 43 ust. 17 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
        1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z
          ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
        2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika,
          przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
          niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Art. 43 ust. 17a ustawy stanowi, że:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.
    Określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być
    jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych
    ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej usługi.
    Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 13 i 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia
    2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania
    tych zwolnień (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 955 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem:
      zwalnia się od podatku:
    13) usługi w zakresie kształcenia, inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy,
      świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty
      badawcze oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane;
    14) usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w
      co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawę towarów
      ściśle z tymi usługami związane.
    Jak stanowi § 3 ust. 8 rozporządzenia:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, stosuje się do dostawy
      towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi
      dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.
    W świetle § 3 ust. 9 rozporządzenia:

      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, nie mają zastosowania do
      dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami
      podstawowymi, jeżeli:
        1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z
          ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, lub
        2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika,
          przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
          niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Powołane wyżej przepisy art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy i § 3 rozporządzenia przewidują
    zwolnienie dla usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
    prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub
    świadczonych przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o
    systemie oświaty - wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją lub finansowanych w
    co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenia usług i dostawy towarów ściśle
    z tymi usługami związanych. Dla zastosowania przedmiotowych zwolnień istotne jest
    uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania, a
    następnie spełnienie dodatkowych warunków wynikających z niniejszych przepisów, tj.
    prowadzenie danego szkolenia w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
    przepisach lub uzyskanie akredytacji na dany rodzaj szkolenia lub finansowanie danego
    szkolenia w całości ze środków publicznych, lub też finansowanie danego szkolenia w co
    najmniej 70% ze środków publicznych.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią implementację prawa unijnego, gdyż w świetle art.
    132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1, ze
    zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      państwa członkowskie zwalniają kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie
      powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze
      świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,
      prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
      działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
      członkowskie.
    Definicja zawarta w art. 44 rozporządzenia 282/2011 z 15 marca2011 r. ustanawiającego
    środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77/1 ze zm.)określa, że:
      usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na
      warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE obejmują
      nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również
      nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.
      Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie
      ma w tym przypadku znaczenia.
    W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-
    461/08 wyrażony został pogląd, że pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w
    art. 13 Dyrektywy 77/388/EWG powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ
    stanowią one odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest
    każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Również w
    wyroku z 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-287/00 Trybunał w swym orzeczeniu wskazał, jak
    należy interpretować zwolnienia przedmiotowe w VAT uregulowane w Dyrektywie 77/388
    /EWG. W wyroku tym podkreślono, że pojęcia używane do doprecyzowania zakresu
    zwolnienia powinny być interpretowane ściśle m.in. dlatego, że zwolnienia stanowią
    wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i choćby z tych przyczyn muszą być
    interpretowane jednolicie.

    Mając na uwadze powyższe, dokonując wykładni ww. przepisów przez pryzmat definicji
    usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, określonej w art. 44 ww.
    rozporządzenia należy mieć na uwadze dosłowne brzmienie tych przepisów.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (dostępnym w Internecie), użyte w art. 44
    rozporządzenia słowo „bezpośredni” oznacza „dotyczący kogoś lub czegoś wprost”, słowo
    „branża” oznacza „gałąź produkcji lub handlu obejmującą towary lub usługi jednego
    rodzaju”, natomiast słowo „zawód” oznacza „wyuczone zajęcie wykonywane w celach
    zarobkowych”.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przez kształcenie zawodowe lub
    przekwalifikowanie zawodowe, o których mowa w ww. przepisach, obejmujące nauczanie
    pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, należy rozumieć takie
    kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a bezpośrednio po
    jego ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub wykonywać określony zawód.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że głównym przedmiotem prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej jest specjalistyczna praktyka lekarska. W ramach prowadzonej
    przez siebie działalności gospodarczej przeprowadza Pani szkolenia w ramach posiadanej
    przez siebie specjalizacji na zlecenie różnych podmiotów, m.in. szkolenia organizowane na
    zlecenie samorządu lekarskiego (Izby Lekarskiej) - obowiązkowe szkolenia organizowane
    w ramach obowiązkowego doskonalenia zawodowego lekarzy (tzw. szkolenia
    punktowane; obowiązkowe szkolenia organizowane na zlecenie samorządów innych
    samorządów zawodów medycznych (np. Izby Aptekarskie - szkolenia dla farmaceutów,
    Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych - szkolenia dla pielęgniarek i położnych).
    Oferuje Pani wysokiej jakości szkolenia specjalistyczne, w szczególności z zakresu pediatrii,
    epidemiologii i zdrowia publicznego. Dzięki równolegle prowadzonej działalności
    naukowej oraz wieloletniej praktyce dysponuje Pani szeroką wiedzą, która jest
    przekazywana uczestnikom szkoleń. Ich efektem jest poszerzanie wiedzy i kompetencji
    innych lekarzy, co wywiera pozytywny wpływ na ochronę zdrowia. Szkolenia często
    odbywają się w formie wykładów. Celem szkoleń jest doskonalenie zawodowe lekarzy lub
    przedstawicieli innych zawodów medycznych. W przypadku szkoleń obligatoryjnych
    obowiązek takiego doskonalenia wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego
    oraz z kodeksów etycznych poszczególnych zawodów medycznych.
    Pani wątpliwości sformułowane w pytaniach 1, 4, dotyczą zastosowania zwolnienia od
    podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy dla:
        usług przygotowania i przeprowadzania szkoleń zawodowych oraz wykładów dla
        lekarzy (szkolenia obowiązkowe punktowane)
        usług przygotowania i przeprowadzania szkoleń zawodowych oraz wykładów dla
        przedstawicieli innych zawodów medycznych (szkolenia obowiązkowe punktowane).
    Dokonując oceny, czy świadczone przez Panią usługi szkoleniowe dla lekarzy oraz
    przedstawicieli innych zawodów medycznych są objęte zwolnieniem, o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy spełnione są
    warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, gdyż przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 zwalnia
    od podatku usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zawodowego inne niż
    wymienione w pkt. 26.
    Wskazała Pani, że nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów
    Prawa oświatowego. Ponadto nie posiada Pani statusu uczelni, jednostki naukowej
    Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowej.
    Tym samym, świadczone przez Panią usługi szkoleniowe dla lekarzy oraz przedstawicieli
    innych zawodów medycznych nie spełniają przesłanek umożliwiających skorzystanie ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.

    Następnie, dla zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt
    29 ustawy, istotne jest - w pierwszej kolejności - uznanie danej usługi za usługę kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a następnie spełnienie dodatkowych
    warunków wynikających z niniejszego przepisu.
    We wniosku wskazała Pani, że szkolenia prowadzą do podnoszenia kwalifikacji osób
    wykonujących zawód lekarza. Wiedza i umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być
    wykorzystywane zarówno w ramach wykonywanego dotychczas przez uczestników
    zawodu lekarza w codziennej praktyce, jak również mogą stanowić podstawę do
    rozszerzenia działalności o nowe usługi. Przekazywana przez Panią wiedza znajdzie
    zastosowanie w diagnostyce i leczeniu chorób. Szkolenie odbywa się zgodnie z
    opracowanym programem szkolenia. Przekazywana wiedza jest unikatowa, poparta
    regularną aktualizacją Pani wiedzy i doświadczeniem. Celem i założeniem szkolenia jest
    praktyczne zastosowanie nabytej wiedzy przy udzielaniu świadczeń medycznych.
    Charakter szkoleń jest ściśle związany z wykonywaniem zawodu lekarza. Prowadzone
    szkolenia przedstawiają najnowszą wiedzę medyczną z zakresu epidemiologii. W
    odniesieniu do szkoleń dla przedstawicieli innych zawodów medycznych wskazała Pani, że
    szkolenia prowadzą do podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących te zawody (np.
    zawody farmaceuty, pielęgniarki, położnej). Wiedza i umiejętności pozyskane podczas
    szkoleń mogą być wykorzystywane zarówno w ramach wykonywanych dotychczas przez
    uczestników zawodów w codziennej praktyce, jak również mogą stanowić podstawę do
    rozszerzenia działalności o nowe usługi. Przekazywana przez Panią wiedza znajdzie
    zastosowanie w diagnostyce i leczeniu chorób bądź w opiece nad pacjentami. Szkolenie
    odbywa się zgodnie z opracowanym programem szkolenia. Przekazywana wiedza jest
    unikatowa, poparta regularną aktualizacją Pani wiedzy i doświadczeniem. Celem i
    założeniem szkolenia jest praktyczne zastosowanie nabytej wiedzy przy udzielaniu
    świadczeń medycznych. Charakter szkoleń jest ściśle związany z wykonywaniem zawodu
    medycznego.
    Zatem biorąc pod uwagę podane we wniosku informacje, świadczone przez Panią usługi
    szkoleniowe dla lekarzy oraz przedstawicieli innych zawodów medycznych (farmaceutów,
    pielęgniarek i położnych) należy uznać za usługi kształcenia lub przekwalifikowania
    zawodowego.
    W konsekwencji zostanie spełniony pierwszy z warunków uprawniających do zwolnienia
    od podatku VAT ww. usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.
    Jednak dla oceny czy świadczone przez Panią usługi szkoleniowe dla lekarzy oraz
    przedstawicieli innych zawodów medycznych (farmaceutów, pielęgniarek i położnych), są
    zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy,
    konieczne jest jeszcze uznanie, że są to usługi prowadzone w formach i na zasadach
    przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Odrębne przepisy określające formy i zasady to uregulowania, z których wynika np.
    program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem,
    warunki, jakie musi spełnić organizator kształcenia.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach
    lekarza i lekarza dentysty (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1287 ze zm.):
      lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy
      medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i
      leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.
    W myśl art. 18 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:
      1. Lekarz, z zastrzeżeniem ust. 3, ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego.
      2. Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy okręgowa rada
      lekarska potwierdza przez dokonanie wpisu w rejestrze, o którym mowa w art. 49
      ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Potwierdzenia dokonuje

      okręgowa rada lekarska na podstawie przedłożonej przez lekarza dokumentacji
      potwierdzającej odbycie określonych form doskonalenia zawodowego, z
      zastrzeżeniem art. 19 ust. 4.
      3. Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego nie dotyczy lekarza:
      1) odbywającego staż podyplomowy albo
      2) przebywającego na urlopie macierzyńskim, albo
      3) będącego na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby przekraczającej łącznie 50%
      okresu rozliczeniowego.
      4. Lekarz realizuje obowiązek doskonalenia zawodowego przez uzyskanie
      odpowiedniej liczby punktów edukacyjnych obliczonych w okresach rozliczeniowych.
      5. Lekarzowi zatrudnionemu na podstawie stosunku pracy, który nie realizuje w
      danym roku kalendarzowym szkolenia specjalizacyjnego, na jego wniosek
      przysługuje, w celu realizacji doskonalenia zawodowego, urlop szkoleniowy w
      wymiarze do 6 dni roboczych rocznie, płatny według zasad obowiązujących przy
      obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy. Termin urlopu szkoleniowego jest
      uzgadniany każdorazowo z kierownikiem jednostki organizacyjnej. Lekarz i lekarz
      dentysta mają obowiązek przedstawić kierownikowi jednostki organizacyjnej
      dokument poświadczający ich udział w doskonaleniu zawodowym.
      6. Okręgowa rada lekarska powiadamia lekarza, za pomocą SMK, o braku
      dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego.
      7. Koszty doskonalenia zawodowego może pokrywać lekarz, podmiot leczniczy, w
      którym lekarz wykonuje zawód, okręgowa izba lekarska, Naczelna Izba Lekarska,
      Wojskowa Izba Lekarska lub podmiot organizujący szkolenie z zakresu doskonalenia
      zawodowego.
      8. Kierownik podmiotu leczniczego, w którym lekarz wykonuje zawód, ma obowiązek
      umożliwić lekarzowi realizację doskonalenia zawodowego.
      9. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady
      Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku, o
      którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę konieczność określenia zakresu stałej
      aktywności lekarzy w ramach samokształcenia lub w zorganizowanych formach
      kształcenia.
    W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:
      ustawiczny rozwój zawodowy, z wyłączeniem stażu podyplomowego, mogą
      prowadzić:
          1) podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego;
          2) inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia na
            podstawie odrębnych przepisów, w tym uczelnie medyczne, inne uczelnie
            prowadzące działalność dydaktyczną lub badawczą w dziedzinie nauk
            medycznych i nauk o zdrowiu i instytuty badawcze;
          3) inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze
            podmiotów prowadzących ustawiczny rozwój zawodowy lekarzy i lekarzy
            dentystów, zwane dalej „organizatorami kształcenia”.
    Stosownie do art. 19 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:
      warunkami prowadzenia kształcenia w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego
      są:
        1) posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego
          w szczególności:

          a) cel (cele) kształcenia,
          b) przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną,
          c) formę (formy) kształcenia,
          d) wymagane kwalifikacje uczestników,
          e) sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia,
          f) sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia;
        2) zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego
          rodzaju kształcenia;
        3) zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy
          dydaktycznej, w tym dla szkolenia praktycznego;
        4) posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego
          narzędzia oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny;
        5) zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres
          kształcenia przez uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz
          właściwe kwalifikacje do ich wykonywania.
    W świetle art. 19 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:
      spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez podmioty,
      o których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska właściwa ze
      względu na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska w
      odniesieniu do okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz
      organizatora kształcenia zamierzającego prowadzić kształcenie na terenie całego
      kraju.
    W myśl art. 19a ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:
      kształcenie w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego wykonywane przez
      przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
      6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236).
    Zgodnie z art. 19b ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:
      podmioty zamierzające wykonywać działalność w zakresie ustawicznego rozwoju
      zawodowego, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2,
      przedstawiają dane potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 19
      ust. 2, oraz składają do właściwej okręgowej rady lekarskiej wniosek o wpis do
      rejestru podmiotów prowadzących ustawiczny rozwój zawodowy, zwanego dalej
      „rejestrem”, zawierający dane, o których mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1-6.
    Stosownie do art. 19c ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:
      organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa dla siedziby
      organizatora prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby lekarskiej
      będącej organizatorem kształcenia Naczelna Rada Lekarska.
    Szkolenia dla lekarzy i lekarzy dentystów nie mogą odbywać się w zupełnie dowolnej
    formie.
    Szczegółowe zasady organizacji i przeprowadzania szkoleń określone zostały w
    rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie sposobu dopełnienia
    obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów (Dz.U. z 2022 r. poz.
    464), zwanym dalej rozporządzeniem.
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia:
      doskonalenie zawodowe lekarza i lekarza dentysty jest realizowane przez:

        1) udział w kursie medycznym krajowym lub zagranicznym nieobjętym programem
          odbywanej specjalizacji;
        2) udział w kursie medycznym prowadzonym za pośrednictwem środków przekazu
          telewizyjnego lub sieci internetowej z ograniczonym dostępem:
          a) krajowym, który uzyskał akceptację Naczelnej Rady Lekarskiej,
          b) zagranicznym, którego organizatorem jest uczelnia medyczna, lekarskie
            towarzystwo naukowe, międzynarodowa organizacja lekarska lub
            podmiot, którego działalność w zakresie kształcenia podyplomowego
            lekarzy lub lekarzy dentystów uzyskała akredytację właściwego organu w
            państwie, w którym działalność ta jest prowadzona;
        3) udział w krajowym lub zagranicznym kongresie lub zjeździe, krajowej lub
          zagranicznej konferencji lub krajowym lub zagranicznym sympozjum
          naukowym;
        4) odbycie praktyki klinicznej w krajowym lub zagranicznym ośrodku
          specjalistycznym;
        5) udział w posiedzeniu oddziału stowarzyszenia działającego jako kolegium
          specjalistów albo towarzystwo naukowe w danej dziedzinie medycyny, zwane
          dalej „towarzystwem naukowym”, lub udział w posiedzeniu sekcji albo koła tego
          stowarzyszenia;
        6) udział w szkoleniu wewnętrznym organizowanym przez podmiot leczniczy, w
          którym lekarz lub lekarz dentysta udziela świadczeń zdrowotnych, lub
          organizowanym przez grupę lekarzy lub lekarzy dentystów;
        7) wykład lub doniesienie w formie ustnej lub plakatowej na kursie medycznym,
          kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym krajowym lub
          zagranicznym;
        8) udział w programie edukacyjnym udostępnianym za pośrednictwem środków
          przekazu telewizyjnego, sieci internetowej lub innych mediów, które
          umożliwiają wiarygodne sprawdzenie uzyskanej przez uczestnika wiedzy lub
          umiejętności i potwierdzenie jego tożsamości:
          a) który uzyskał akceptację Naczelnej Rady Lekarskiej,
          b) zagranicznym, którego organizatorem jest uczelnia medyczna, lekarskie
            towarzystwo naukowe, międzynarodowa organizacja lekarska lub
            podmiot, którego działalność w zakresie kształcenia podyplomowego
            lekarzy lub lekarzy dentystów uzyskała akredytację właściwego organu w
            państwie, w którym działalność ta jest prowadzona;
        9) uzyskanie w zakresie nauk medycznych stopnia naukowego doktora, doktora
          habilitowanego lub tytułu profesora;
        10) napisanie i opublikowanie fachowej książki medycznej, rozdziału w takiej
          książce lub medycznego edukacyjnego programu multimedialnego;
        11) napisanie i opublikowanie książki o charakterze medycznym, rozdziału w takiej
          książce lub edukacyjnego programu multimedialnego o takim charakterze;
        12) przetłumaczenie i opublikowanie fachowej książki medycznej, rozdziału w takiej
          książce lub medycznego edukacyjnego programu multimedialnego;
        13) autorstwo lub współautorstwo artykułu opublikowanego w fachowym
          czasopiśmie medycznym wymienionym w aktualnym w dniu opublikowania
          publikacji naukowej wykazie czasopism sporządzonym zgodnie z przepisami

          wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
          - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021 r. poz. 478, 619, 1630,
          2141 i 2232);
        14) napisanie i opublikowanie artykułu w recenzowanym, fachowym czasopiśmie
          medycznym innym niż czasopismo wymienione w wykazie czasopism
          sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt
          2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce;
        15) przetłumaczenie i opublikowanie artykułu w fachowym czasopiśmie
          medycznym, o którym mowa w pkt 13 i 14;
        16) sprawowanie funkcji opiekuna stażu podyplomowego;
        17) kierowanie specjalizacją lekarzy lub lekarzy dentystów;
        18) indywidualną prenumeratę czasopisma medycznego wymienionego w
          aktualnym wykazie czasopism sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi
          na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o
          szkolnictwie wyższym i nauce;
        19) przynależność do kolegium specjalistów lub towarzystwa naukowego, o którym
          mowa w pkt 5;
        20) posiadanie aktywnego indywidualnego konta na internetowych edukacyjnych
          platformach medycznych wskazanych przez Naczelną Radę Lekarską.
    Ponadto należy odwołać się do przepisów ustawa z dnia 10 grudnia 2020 r. o zawodzie
    farmaceuty (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 608), zwanej dalej ustawą o zawodzie farmaceuty.
    Zgodnie z art. 77 ust. 1-4 ustawy o zawodzie farmaceuty:
      1. Farmaceuta ma obowiązek doskonalenia zawodowego przez samokształcenie
      oraz udział w kursach realizowanych:
      1) metodą wykładów, seminariów, warsztatów oraz ćwiczeń;
      2) za pośrednictwem sieci internetowej z ograniczonym dostępem, zakończonych
        testem.
      2. Kursy, o których mowa w ust. 1, organizują jednostki szkolące, NIA oraz okręgowe
      izby aptekarskie.
      3. Zakres doskonalenia zawodowego obejmuje wiedzę i umiejętności niezbędne do
      realizacji zadań, o których mowa w art. 4.
      4. Farmaceuta w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia danego
      okresu rozliczeniowego przekazuje właściwej okręgowej izbie aptekarskiej kartę
      rozwoju zawodowego w celu potwierdzenia przez nią dopełnienia obowiązku
      ustawicznego rozwoju zawodowego przez farmaceutę.
    Stosownie do art. 78 ust. 1-4 ustawy o zawodzie farmaceuty:
      1. Ustawiczny rozwój zawodowy odbywa się w pięcioletnim okresie rozliczeniowym.
      Za udział w poszczególnych formach doskonalenia zawodowego i kształcenia
      podyplomowego przysługują farmaceucie punkty edukacyjne.
      2. Farmaceuta dokumentuje ustawiczny rozwój zawodowy w karcie rozwoju
      zawodowego.
      3. Farmaceucie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 6, realizującemu ustawiczny
      rozwój zawodowy przysługuje na jego wniosek urlop szkoleniowy w wymiarze do 6
      dni roboczych rocznie, płatny według zasad obowiązujących przy obliczaniu
      wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy. Termin urlopu szkoleniowego jest

      uzgadniany każdorazowo z pracodawcą. Farmaceuta ma obowiązek niezwłocznie
      przedstawić pracodawcy dokument poświadczający jego udział w formach
      podnoszenia kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 43 ust. 2.
      4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
      1) wzór karty rozwoju zawodowego farmaceuty,
      2) liczbę punktów edukacyjnych za poszczególne formy ustawicznego rozwoju
      zawodowego oraz liczbę punktów niezbędnych do zaliczenia obowiązku
      doskonalenia zawodowego
      - mając na celu zapewnienie właściwej jakości ustawicznego rozwoju zawodowego
      oraz rzetelnego sposobu dokumentowania jego przebiegu.
    Odnosząc się do świadczonych przez Państwa usług szkoleniowych dla pielęgniarek i
    położnych, wskazania wymaga, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o
    zawodach pielęgniarki i położnej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 814 ze zm.):
      pielęgniarka i położna mają obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i
      umiejętności zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w różnych
      rodzajach kształcenia podyplomowego.
    W art. 66 ust. 1 tej ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:
      ustala się następujące rodzaje kształcenia podyplomowego:
      1. szkolenie specjalizacyjne, zwane dalej „specjalizacją”;
      2. kurs kwalifikacyjny;
      3. kurs specjalistyczny;
      4. kurs dokształcający.
    Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:
      specjalizacja ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę lub położną specjalistycznej
      wiedzy i umiejętności w określonej dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej
      zastosowanie w ochronie zdrowia oraz tytułu specjalisty w tej dziedzinie.
    Stosownie do art. 72 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:
      kurs specjalistyczny ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę lub położną wiedzy i
      umiejętności do wykonywania określonych czynności zawodowych przy udzielaniu
      świadczeń pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych lub
      rehabilitacyjnych.
    W myśl art. 73 ust. 2 cyt. ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:
      do kursu dokształcającego mogą przystąpić pielęgniarka lub położna, które:
      1. posiadają prawo wykonywania zawodu;
      2. zostały zakwalifikowane do odbycia kursu dokształcającego przez organizatora
      kształcenia za pośrednictwem SMK.
    Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:
      organizatorami kształcenia mogą być:
      1. uczelnie, szkoły prowadzące działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk
      medycznych oraz podmioty lecznicze;
      2. inne podmioty po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru podmiotów
      prowadzących kształcenie podyplomowe, zwanego dalej "rejestrem", będącego
      rejestrem działalności regulowanej.
    Zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:

      kształcenie podyplomowe, z wyjątkiem kursów dokształcających, jest prowadzone na
      podstawie programów kształcenia sporządzanych dla danego rodzaju i danej
      dziedziny lub zakresu przez zespoły programowe powołane przez dyrektora Centrum
      w celu ich opracowania. Programy kształcenia, z wyjątkiem programów kursów
      dokształcających, są opracowywane w porozumieniu z Naczelną Radą Pielęgniarek i
      Położnych. Programy te zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.
    Ponadto w związku z art. 78 ust. 3 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:
      program kształcenia powinien zawierać treści programowe zgodne z aktualnym
      stanem wiedzy medycznej.
    Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że doskonalenie zawodowe jest
    obowiązkiem lekarzy, farmaceutów oraz pielęgniarek i położnych. A zatem prowadzone
    dla nich szkolenia obowiązkowe, punktowane uznać należy jako jedną z możliwych form
    realizacji tego obowiązku, tj. za kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe,
    którego zasady i formy prowadzenia zawarte są w odrębnych niż ustawa o podatku od
    towarów i usług przepisach.
    W świetle powyższego uznać należy, że prowadzone przez Panią szkolenia zawodowe dla
    lekarzy, farmaceutów oraz pielęgniarek i położnych (szkolenia obowiązkowe, punktowane)
    - korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    29 lit. a ustawy. Wiedza i umiejętności pozyskane podczas ww. szkoleń mają bezpośredni
    związek z zawodem lekarzy, farmaceutów, pielęgniarek i położnych oraz prowadzone są w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    A zatem Pani stanowisko w zakresie zwolnienia od podatku od towarów i usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług dla szkoleń
    zawodowych dla lekarzy, farmaceutów, pielęgniarek i położnych (obowiązkowych,
    punktowanych), należało uznać za prawidłowe.
    Ponadto ma Pani wątpliwość, czy usługi przygotowania i przeprowadzania szkoleń
    zawodowych oraz wykładów dla pracowników podmiotów gospodarczych nie korzystają
    ze zwolnienia od podatku.
    Dokonując oceny, czy świadczone przez Panią usługi szkoleniowe dla pracowników
    podmiotów gospodarczych są objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29
    lit. a ustawy, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy spełnione są warunki określone w
    art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, gdyż przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 zwalnia od podatku usługi
    kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zawodowego inne niż wymienione w pkt. 26.
    Wskazała Pani, że nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów
    Prawa oświatowego. Ponadto nie posiada Pani statusu uczelni, jednostki naukowej
    Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowej.
    Tym samym, świadczone przez Panią usługi szkoleniowe dla pracowników podmiotów
    gospodarczych nie spełniają przesłanek umożliwiających skorzystanie ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.
    Następnie, dla zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt
    29 ustawy, istotne jest - w pierwszej kolejności - uznanie danej usługi za usługę kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a następnie spełnienie dodatkowych
    warunków wynikających z niniejszego przepisu.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że szkolenia dla pracowników podmiotów
    gospodarczych stanowią usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego. Obejmują one nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub
    zawodem, bądź nauczanie mające na celu uzyskanie wiedzy wykorzystywanej do celów
    zawodowych.

    Zatem biorąc pod uwagę podane informacje, świadczone przez Panią usługi szkoleniowe
    dla pracowników podmiotów gospodarczych należy uznać za usługi kształcenia lub
    przekwalifikowania zawodowego.
    W konsekwencji zostanie spełniony pierwszy z warunków uprawniających do zwolnienia
    od podatku VAT ww. usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.
    Jednak dla oceny czy świadczone przez Panią usługi szkoleniowe dla pracowników
    podmiotów gospodarczych, są zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, konieczne jest jeszcze uznanie, że są to usługi
    prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że organizacja podmiotów gospodarczych (np. koncernów
    farmaceutycznych) nie jest regulowana przepisami prawa. W niektórych przypadkach
    podmioty te muszą uzyskać stosowne zezwolenia lub koncesje, jednakże przepisy prawa
    nie nakładają obowiązku doskonalenia zawodowego pracowników. Przepisy prawa
    powszechnie obowiązującego nie nakładają obowiązku tworzenia samorządów
    zawodowych, dlatego nie obowiązują wewnętrzne przepisy korporacyjne.
    Tym samym w przypadku świadczonych przez Panią usług szkoleniowych dla
    pracowników podmiotów gospodarczych nie znajdzie zastosowania zwolnienie od
    podatku o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy z uwagi na brak przepisów
    prawa regulujących formy i zasady przeprowadzania szkoleń.
    Jednocześnie świadczone przez Panią usługi szkoleniowe dla pracowników podmiotów
    gospodarczych nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29
    lit. b oraz lit. c ustawy. W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że szkolenia nie są objęte
    akredytacją w rozumieniu przepisów Prawa oświatowego oraz nie są finansowane ze
    środków publicznych.
    Ponadto w odniesieniu do szkoleń dla pracowników podmiotów gospodarczych nie można
    uznać, że zostaną spełnione wszystkie przesłanki wynikające z dyspozycji cyt. uprzednio
    art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej polegające na konieczności ich
    prowadzenia przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
    działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
    członkowskie.
    Przesłanki, jakie muszą być spełnione do zastosowania zwolnienia od podatku opisanych
    we wniosku usług na podstawie wyżej wskazanego przepisu, to:
    1) świadczone usługi muszą być usługami kształcenia zawodowego lub
      przekwalifikowania,
    2) usługi te muszą być świadczone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub
      inne instytucje uznane przez państwo członkowskie za mające podobne cele.
    Pierwsza z przesłanek oznacza, że dla objęcia zwolnieniem od podatku określonych usług
    kształcenia, konieczne jest, by usługi te mieściły się w zakresie definicji usług kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawartej w art. 44 Rozporządzenia wykonawczego
    Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do
    dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej. Z przepisu tego wynika, że nauczanie takie ma pozostawać w bezpośrednim
    związku z branżą lub zawodem, a także polegać na uzyskaniu bądź uaktualnieniu wiedzy
    dla celów zawodowych. Co ważne, w przepisie tym wskazano, że czas trwania kursu nie
    ma znaczenia dla uznania usług za usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania.
    W rozpatrywanej sprawie, jak ustalono powyżej, wykonywane przez Panią usługi
    szkoleniowe dla pracowników podmiotów gospodarczych stanowią szkolenia usługi

    kształcenia zawodowego, gdyż pozostają w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem
    osób biorących udział w szkoleniu i będą mieć na celu uaktualnienie i poszerzenie wiedzy
    do celów zawodowych.
    Natomiast, dla oceny spełnienia drugiej z przesłanek, konieczne jest stwierdzenie, czy
    podmiot świadczący usługi jest podmiotem prawa publicznego, o którym mowa w art. 132
    ust. 1 lit. i) Dyrektywy, lub inną instytucją uznaną za mającą podobne cele, o których
    mowa w tym przepisie.
    Zatem, z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy wynika wyraźnie, że dla objęcia zwolnieniem na
    podstawie tego przepisu określonych usług kształcenia, nie jest wystarczające, by usługi te
    były świadczone przez podmioty prawa publicznego; konieczne jest, by usługi te były
    świadczone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego - a więc takie, których celem
    (zadaniem) jest świadczenie usług edukacyjnych.
    Chcąc zatem dokonać oceny czy w zakresie usług szkoleniowych dla pracowników
    podmiotów gospodarczych, jest Pani inną instytucją działającą w dziedzinie edukacji,
    której cele uznane są przez państwo za podobne do celów podmiotów prawa publicznego
    realizujących zadania edukacyjne, należy przeanalizować charakter i zasady
    funkcjonowania Pani działalności.
    Dokonując tej analizy w pierwszej kolejności należy zdefiniować pojęcie „publiczny”.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują tego pojęcia, a więc należy go
    interpretować stosując przede wszystkim wykładnię językową. Zgodnie ze słownikiem
    języka polskiego (www.sjp.pwn.pl) „publiczny” oznacza:
        dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości,
        dostępny lub przeznaczony dla wszystkich,
        związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną.
    Z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że zwolnienie przez państwa
    członkowskie świadczonych usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania dotyczy
    podmiotów prawa publicznego lub innych instytucji działających w tej dziedzinie, których
    cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Przepis ten ogranicza
    zatem grupę podmiotów, które mogą korzystać w danym państwie członkowskim ze
    zwolnienia świadczonych usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 14 czerwca 2007 r. w sprawie C-434/05 Horizon College:
      „Jak to bowiem wynika z samego brzmienia art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej
      dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE), aby udostępnianie
      nauczycieli na rzecz instytucji przejmujących mogło podlegać zwolnieniu, o którym
      mowa w tym przepisie, niezbędne jest, by działalność ta była wykonywana przez
      podmiot publiczny mający cele edukacyjne lub przez inny podmiot określony przez
      dane państwo członkowskie jako mający podobne cele (...)” (pkt 35). „Jak to bowiem
      podniosła Komisja na rozprawie, na działalność edukacyjną, o której mowa w art. 13
      część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy, składają się liczne elementy, które obok
      stosunków pomiędzy nauczycielem a uczniami obejmują również ramy organizacyjne
      danej instytucji” (pkt 20).
    Na „ramy organizacyjne instytucji edukacyjnej” zwracała również uwagę Rzecznik
    Generalny Eleonor Sharpston w opinii z 8 marca 2007 r. w ww. sprawie C-434/05 Horizon
    College: „(...) Jak na to wskazała Komisja podczas rozprawy, usługi w postaci »edukacji,
    szkoleń zawodowych lub zmiany kwalifikacji zawodowych« świadczone uczniom lub
    studentom instytucji edukacyjnej nie są tylko usługami samych nauczycieli, świadczonymi
    dzięki ich własnej wiedzy i umiejętnościom. Obejmują one bowiem cały zespół

    udogodnień, materiałów edukacyjnych, zasobów technicznych, polityki edukacyjnej oraz
    infrastruktury organizacyjnej instytucji edukacyjnej, w której owi nauczyciele pracują.” (pkt
    49).
    Ponadto, z opinii Rzecznika Generalnego Juliane Kokott z 15 stycznia 2009 r. w sprawie C-
    357/07, TNT Post UK Ltd The Queen przeciwko The Commissioners of Her Majesty’s
    Revenue & Customs wynika, że:
      „(...) zwolnienia wprowadzone w art. 13 część A szóstej dyrektywy odnoszą się do
      czynności użyteczności publicznej, co wynika także z tytułu tej części. Poza usługami
      pocztowymi na mocy przepisów części A od podatku zwolnione są również służba
      zdrowia, opieka społeczna, a także usługi w dziedzinach religii, wykształcenia, kultury
      i sportu. Wspólnym elementem tych usług jest okoliczność, że zaspokajają one
      podstawowe potrzeby życiowe ludności oraz, że często świadczone są przez
      instytucje publiczne nienastawione na osiągnięcie zysku. (...). Ze względu na ich
      wyjątkowy charakter zwolnienia powinny być interpretowane w sposób ścisły. W
      związku z tym art. 13 część A szóstej dyrektywy nie obejmuje wszystkich rodzajów
      działalności w interesie publicznym, lecz jedynie te, które są w nim wymienione i
      opisane w bardzo szczegółowy sposób. Nie wynika z tego jednak, że terminologia
      stosowana przy określeniu zwolnień przewidzianych w art. 13 powinna być
      interpretowana w sposób, który pozbawiałby je skuteczności. Dla bliższego
      sprecyzowania wiele zwolnień wymaga, aby usługi były świadczone przez określone
      osoby lub instytucje. (...) Szereg dalszych zwolnień ma miejsce dopiero w sytuacji, gdy
      przedmiotowe usługi świadczone są przez instytucje prawa publicznego albo
      określone organizacje uznane przez państwo (zob. art. 13 część A ust. 1 lit. b), g), h),
      i), n), p) szóstej dyrektywy). Podstawą jest w tym wypadku przekonanie, że w
      szczególnym interesie publicznym, uzasadniającym zwolnienie od podatku, leżą
      wyłącznie usługi świadczone przez instytucje pozostające pod kontrolą państwa.
      Kontrola państwa może bowiem zapewnić w szczególności jakość świadczeń i
      odpowiednią ich cenę”.
    W wyroku z 28 kwietnia 2022 r. w sprawie C-612/20 Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej orzekł, że:
      Należy w szczególności zauważyć, że z brzmienia art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006
      /112 wynika, że zwolnienie, o którym mowa w tym przepisie jest uzależnione
      zasadniczo od dwóch kumulatywnych przesłanek, a mianowicie, po pierwsze,
      przesłanki dotyczącej charakteru świadczonych usług - czy to usług kształcenia -
      dzieci lub młodzieży, kształcenia powszechnego lub wyższego, kształcenia
      zawodowego lub przekwalifikowania, czy usług „ściśle związanych” z owymi usługami
      - oraz po drugie, przesłanki dotyczącej usługodawcy, która wymaga, by wspomniane
      usługi były świadczone „przez [...] podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
      [...], których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.
    W ww. wyroku TSUE wskazał, że:
      w zakresie, w jakim art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 nie określa warunków ani
      też sposobów uznania tych podobnych celów, zasadniczo to do prawa krajowego
      każdego z państw członkowskich należy ustalenie zasad, według których możliwa
      będzie taka kwalifikacja owych podmiotów. Państwa członkowskie dysponują w tym
      zakresie swobodą uznania (wyroki: z 26 maja 2005 r., Kingscrest Associates i
      Montecello, C-498/03, EU:C:2005:322, pkt 49, 51; a także z 28 listopada 2013 r.,
      MDDP, C-319/12, EU:C:2013:778, pkt 37).
    W sprawie tej TSUE oparł swoje rozstrzygnięcie na braku spełnienia przez podmiot
    warunków określonych w przepisach krajowych. TSUE stwierdził bowiem, że:
      artykuł 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w
      ten sposób, że pojęcie „instytucji, której cele uznane są za podobne” do celów

      podmiotu edukacyjnego prawa publicznego, w rozumieniu tego przepisu, nie
      obejmuje podmiotu prywatnego, który prowadzi leżącą w interesie publicznym
      działalność w zakresie kształcenia polegającą w szczególności na organizacji zajęć
      uzupełniających program nauczania szkolnego, takich jak wsparcie w odrabianiu
      zadań, programy edukacyjne czy kursy języków obcych, i który uzyskał zezwolenie
      krajowego biura rejestru handlowego w postaci przypisania kodu CAEN 8559 - „Inne
      formy kształcenia” w rozumieniu klasyfikacji krajowej działalności gospodarczej, jeżeli
      przedsiębiorstwo to nie spełnia w każdym wypadku przewidzianych w prawie
      krajowym warunków, od których uzależniona jest możliwość uzyskania owego
      uznania.
    Orzeczenie to potwierdza zatem, że ustawodawca krajowy miał swobodę w sposobie
    określenia podmiotów, których cele uznał za podobne, a ponadto nawet jeśli
    przedmiotowo byłaby to działalność edukacyjna leżąca w interesie publicznym, to jeśli nie
    zostały spełnione warunki przewidziane w prawie krajowym, to zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    Jak wynika z analizy art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE, aby stwierdzić czy usługi
    kształcenia wykonywane przez dany podmiot podlegają zwolnieniu od podatku na
    podstawie ww. przepisu konieczne jest stwierdzenie, czy mamy do czynienia z podmiotem
    prawa publicznego powołanym w celach edukacyjnych, działającym w tym zakresie pod
    kontrolą państwa, która ma zapewnić jakość świadczeń oraz odpowiednią ich cenę,
    realizującym przy tym określoną politykę edukacyjną, dysponującym przy tym zasobem
    kadrowym oraz odpowiednią infrastrukturą.
    Dyrektywa VAT nie zezwala na ogólne zwolnienie wszystkich usług edukacyjnych
    świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych. Takie zwolnienie
    może być stosowane tylko w zależności od celów realizowanych przez podmioty
    świadczące wskazane powyżej usługi oraz warunków w jakich te podmioty działają.
    Podmioty prawa publicznego powołane przez dane państwo do świadczenia usług
    edukacyjnych, szkoleniowych to nic innego jak podmioty - jednostki, których zarówno
    powstawanie, jak i późniejsze działanie jest ściśle określone przez odpowiednie przepisy
    prawa (ustawy, rozporządzenia) (np. szkoły, uczelnie). Podmioty takie działają na
    podstawie odpowiednich regulacji (określonych przez dane państwo), zarówno jeśli chodzi
    o działalność stricte edukacyjną, jak i inną ściśle z nią związaną. Jeśli chodzi o samą stronę
    edukacyjną, to w Polsce podmioty te działają na podstawie konkretnych programów
    nauczania, zasad zatrudniania wykwalifikowanej kadry. Natomiast co do pozostałych
    kwestii muszą spełniać odpowiednie warunki techniczne, zapewnić odpowiednią
    infrastrukturę. Działania takich podmiotów podejmowane są w szeroko pojmowanym
    interesie publicznym. Wszystkie te aspekty odbywają się pod kontrolą państwa, podmioty
    nie mają dowolności w kształtowaniu ogólnych zasad swego działania. Wszystkie czynione
    przez podmioty działania muszą być zaakceptowane, a następnie państwo musi mieć
    możliwość dokonania weryfikacji czy dany podmiot realizuje cele publiczne.
    Skoro ze zwolnienia od podatku mogą korzystać również inne instytucje uznane przez
    państwo członkowskie za mające podobne cele jak podmioty prawa publicznego, należy
    uznać, że instytucje takie muszą realizować cele edukacyjne podobne do tych
    realizowanych przez podmioty prawa publicznego. Zatem podobne cele edukacyjne
    realizować będą podmioty, które świadczą usługi kształcenia zapewniające odpowiednią
    jakość, zakres programowy odpowiadający realizowanym celom publicznym państwa
    członkowskiego, a zatem kształcenie odbywające się pod „kontrolą państwa”.
    Oceniając usługi kształcenia zawodowego świadczone przez Panią w zakresie szkoleń dla
    pracowników podmiotów gospodarczych, pod kątem objęcia ich zwolnieniem od podatku
    na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE - uwzględniając regulacje
    wynikające z ww. przepisów - należy stwierdzić, że nie posiada Pani żadnej z
    wymienionych wyżej cech podmiotu prawa publicznego.

    W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przeprowadza Pani
    szkolenia organizowane na zlecenie innych podmiotów gospodarczych (np. koncerny
    farmaceutyczne, towarzystwa naukowe, fundacje) dla swoich pracowników. Wskazała
    Pani, że instytucje państwowe nie sprawują nadzoru nad szkoleniami przeprowadzanymi
    przez Panią.
    A zatem w zakresie usług szkoleniowych dla pracowników podmiotów gospodarczych nie
    działa Pani pod kontrolą państwa, które mogłoby zapewnić jakość świadczeń lub zakres
    programu. Brak przepisów dotyczących wymagań, chociażby w zakresie określenia
    programów szkoleniowych, czy też zasad udziału uczestników szkoleń organizowanych
    przez Panią dla ww. osób, pozwala na stwierdzenie, że ma Pani pełną swobodę co do
    organizacji wskazanych usług szkoleniowych. Pani działania w tym zakresie nie wymagają
    akceptacji właściwych instytucji państwowych, a instytucje te nie ingerują w podejmowane
    przez Panią działania.
    Ponadto, jak wskazano - umiejscowienie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 112 w rozdziale
    „zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym”
    odnoszą się do czynności tzw. „użyteczności publicznej”. Wspólnym elementem tych usług
    (usługi pocztowe, służby zdrowia, opieka społeczna, usługi w dziedzinie religii) jest to, że
    zaspokajają one podstawowe potrzeby ludności oraz są świadczone przez podmioty
    nienastawione na osiągnięcie zysku.
    Zatem usługi w postaci szkoleń dla pracowników podmiotów gospodarczych, jakie Pani
    świadczy trudno uznać za zaspokajające podstawowe potrzeby ludności, a tym bardziej
    jako wykonywane w interesie publicznym.
    W konsekwencji usługi szkoleniowe, jakie Pani świadczy dla pracowników podmiotów
    gospodarczych - nie są wykonywane na warunkach określonych w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit.
    a ustawy oraz art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE. Usługi nie są świadczone w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach oraz jak ustalono powyżej
    nie jest Pani odpowiednim podmiotem prawa publicznego lub inną instytucją działającą w
    tej dziedzinie, której cele są uznane za podobne przez państwo członkowskie.
    Zatem należy stwierdzić, że szkolenia dla pracowników podmiotów gospodarczych jakie
    Pani realizuje, nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku od towarów i usług i art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy
    2006/112/WE.
    Tym samym, Pani stanowisko w zakresie braku zastosowania zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dla usług przygotowania i przeprowadzania szkoleń zawodowych oraz
    wykładów dla pracowników podmiotów gospodarczych należało uznać za prawidłowe.
    Pani wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 6 dotyczą tego, czy usługi medyczne
    świadczone na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych, których ostatecznymi
    beneficjentami są konsumenci (pacjenci) są zwolnione od podatku VAT.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości wskazać należy, że w myśl art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i
      świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach
      działalności leczniczej przez podmioty lecznicze.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 18a ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i
      świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, świadczone na rzecz podmiotów
      leczniczych na terenie ich zakładów leczniczych, w których wykonywana jest
      działalność lecznicza.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy:

      zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach
      wykonywania zawodów:
      a) lekarza i lekarza dentysty,
      b) pielęgniarki i położnej,
      c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.
      o działalności leczniczej (Dz.U. z 2025 r. poz. 450, 620 i 637),
      d) psychologa.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 19a ustawy:
      zwalnia się od podatku świadczenie usług, o których mowa w pkt 18 i 19, jeżeli usługi
      te zostały nabyte przez podatnika we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej od
      podmiotów, o których mowa w pkt 18 i 19.
    Analiza ww. przepisów wskazuje, że zwolnienie od podatku VAT usług w zakresie opieki
    medycznej ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Z tego względu, oprócz przedmiotu
    transakcji istotny jest również status podmiotu świadczącego daną usługę. Ze zwolnienia
    korzystają usługi służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie
    zdrowia, świadczone w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź przez
    określonych przedstawicieli zawodów medycznych. Obejmuje zatem tylko świadczenia
    medyczne wykonywane w określonym celu (przedmiot) przez określone osoby (podmioty).
    Zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 18 i 19 ustawy w zakresie opieki medycznej
    stanowi implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b i c
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      b) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane
      przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych
      do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale,
      ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o
      podobnym charakterze;
      c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych,
      określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.
    Precyzując czynności opieki medycznej, których celem jest profilaktyka, zachowanie,
    ratowanie, przywracanie lub poprawa zdrowia, pojęcia te należy interpretować z
    zastosowaniem wykładni językowej.
    „Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś
    niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk; to działania i środki
    stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje
    działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku
    zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona
    również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też
    zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które
    przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.
    „Zachowywanie” rozumiane jest jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym,
    nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności,
    utrzymywanie.
    Interpretując słowo „ratowanie”, należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”.
    Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako
    ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach
    zagrożenia.

    Słowo „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś na
    nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się
    znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. Pojęcie „przywracanie
    zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie
    się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio.
    „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się,
    polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca
    określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia
    na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.
    Należy podkreślić, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej wynika, że zwolnienia stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego,
    które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych
    państwach członkowskich i które należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego
    systemu podatku VAT (wyrok C-473/08 w sprawie Eulitz, pkt 25). Ponadto, jak również
    wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swym orzecznictwie:
    pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 VI Dyrektywy (obecnie art.
    132 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej - Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.) powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady,
    zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa
    świadczona odpłatnie przez podatnika.
    Należy zauważyć, że definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani
    we wspólnotowych przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia
    tych pojęć w bogatym dorobku orzecznictwa wspólnotowego.
    W odniesieniu do powołanych wyżej przepisów Dyrektywy ukształtowała się wspólnotowa
    linia orzecznicza. I tak, w wyroku w sprawie L.u.P. GmbH (C-106/05, pkt 27) Trybunał
    stwierdził, że pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej” (...) odnoszą
    się do usług, które służą diagnozie, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób lub
    zaburzeń zdrowia. Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie d ́Ambrumenil (C-
    307/01, pkt 57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można
    interpretować w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu
    niż postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to
    możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych.
    Analizując przedstawione powyżej regulacje należy zauważyć, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt
    18 i pkt 19 ustawy o VAT pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom
    używanym przez TSUE „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w
    zakresie, w jakim jest to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu
    tym zawierają się również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok
    w sprawie Unterpertinger, C-212/01, pkt 40).
    Należy podkreślić, że ani przepisy Dyrektywy, ani orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej nie dają podstaw do tego, aby zakresem opieki medycznej podlegającej
    zwolnieniu objąć wszystkie działania medyczne wynikające z procesu leczenia. Zatem
    czynności, których celem nie jest ochrona zdrowia nie mogą być uznane za świadczenia
    opieki medycznej i nie mogą podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług.
    Stanowisko takie wynika z wyroku w sprawie C-212/01 oraz w sprawie C-384/98.
    Zatem zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 18, pkt 19 i pkt 19a
    ustawy, objęte są wyłącznie te usługi w zakresie opieki medycznej, które realizują cel
    związany z profilaktyką, zachowaniem, ratowaniem, przywracaniem i poprawą zdrowia.
    Usługi, które tych celów nie realizują nie mogą korzystać z ww. zwolnienia. W związku z
    tym każdorazowo należy poddawać analizie, jaki cel przyświecał danej usłudze
    świadczonej na rzecz pacjenta. Nie w każdym przypadku działania podejmowane na rzecz

    pacjenta mają na celu zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawę jego zdrowia. W
    przypadku, gdy świadczone usługi nie będą związane z ochroną zdrowia i takiego celu nie
    będą realizować, nie mogą korzystać z omawianego zwolnienia.
    Jak wyżej wskazano, zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy, co oznacza, że zwolnieniu od podatku od towarów
    i usług podlegają usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, wykonywane przez ściśle zdefiniowany krąg
    podmiotów, biorący pod uwagę formę organizacyjną podmiotu świadczącego usługi.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia podmiotu leczniczego
    czy działalności leczniczej. Wobec tego, przy definiowaniu powyższych pojęć należy
    posiłkować się przepisami ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 799).
    Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy:
      użyte w ustawie określenia oznaczają:
      podmiot wykonujący działalność leczniczą - podmiot leczniczy, o którym mowa w art.
      4, oraz lekarza, pielęgniarkę, fizjoterapeutę lub diagnostę laboratoryjnego
      wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o
      której mowa w art. 5.
    Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej:
      działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Świadczenia te
      mogą być udzielane za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów
      łączności.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy:
      świadczenie zdrowotne to działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu
      lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia
      lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej:
      podmiotami leczniczymi są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6
      marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236) we wszelkich
      formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa
      nie stanowi inaczej.
    W treści uzupełnienia wniosku wskazała Pani, że jest Pani podmiotem leczniczym w
    rozumieniu ustawy o działalności leczniczej i w ramach działalności leczniczej dochodzi do
    wykonywania zawodu lekarza.
    Tym samym w analizowanym przypadku zostanie spełniona przesłanka podmiotowa.
    Jednakże jak wskazano na wstępie dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, oprócz przesłanki podmiotowej, konieczne jest również
    spełnienie przesłanki przedmiotowej.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności
    gospodarczej świadczy Pani usługi medyczne (konsultacje pediatryczne i konsultacje
    epidemiologiczne) - zarówno na rzecz osób fizycznych (konsumentów), na rzecz szpitali
    [np. na rzecz Szpitala Specjalistycznego (...)], jak również na rzecz podmiotów
    gospodarczych (spółek z o.o.). W każdej sytuacji świadczenie jest realizowane przez Panią
    na rzecz osób fizycznych. Wskazała Pani także, że nie piastuje Pani funkcji
    administracyjnych i świadczy Pani usługi lekarskie. Ponadto wskazała Pani, że wszystkie
    usługi na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych, świadczy Pani w celu terapeutycznym
    w ramach opieki medycznej nad pacjentem. Co więcej wszystkie usługi na rzecz szpitali i

    podmiotów gospodarczych służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i
    poprawie zdrowia konkretnych pacjentów ponieważ jak Pani wskazała praca lekarza na
    tym polega.
    Zatem spełniona będzie także przesłanka o charakterze przedmiotowym - świadczone
    przez Panią usługi medyczne stanowią usługi w zakresie opieki medycznej, służące
    profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.
    W konsekwencji, usługi medyczne świadczone na rzecz szpitali i podmiotów
    gospodarczych, których ostatecznymi beneficjentami są konsumenci (pacjenci) podlegają
    zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy.
    Tym samym z uwagi powołanie nieprawidłowej podstawy prawnej dla świadczonych przez
    Panią usługi medyczne na rzecz szpitali i podmiotów gospodarczych Pani stanowisko w
    zakresie pytania nr 6 uznano za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zastosowania zwolnienia dla świadczonych
    usług, o których mowa w pytaniach oznaczonych we wniosku nr 1, 3, 4, 6. W zakresie
    odpowiedzi na pozostałe pytania, tj. nr 2, 5, 7 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług,
    natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pani
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie stanu faktycznego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.