Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.102.2021.13.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: 1. Ustalenie, czy Fundusz spełnia warunki do skorzystania ze
zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o
CIT. 2. Ustalenie, czy dochód osiągnięty przez Fundusz z tytułu
sprzedaży udziałów w Spółce Luksemburskiej będzie objęty
zwolnieniem z opodatkowania podatkiem dochodowym od
osób prawnych w Polsce
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
fundusz
przychód
udział-sprzedaż udziałów
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Podmiot
opodatkowania-Pozostali podatnicy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 1-pkt 11a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 marca 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 marca 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku dochodowym od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo w
    odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 31 maja 2021 r. (data wpływu 7 czerwca 2021 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A (dalej: Fundusz lub Wnioskodawca) jest brytyjskim pracowniczym funduszem
    emerytalnym (occupational pension scheme) prowadzącym program emerytalny. Fundusz
    został utworzony zgodnie z prawem Wielkiej Brytanii. Fundusz został powołany przez B,
    określanego jako Principal Employer. Fundusz powstał w (...) r.
    Przedmiotem działalności Funduszu jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich
    lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po
    osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego. Nie jest możliwe uzyskanie wypłaty środków
    pieniężnych przed osiągnięciem wieku emerytalnego, za wyjątkiem przypadku śmierci
    osoby objętej programem emerytalnym przed osiągnięciem przez nią wieku emerytalnego
    (w takiej sytuacji, członkowie rodziny osoby zmarłej są uprawnieni do otrzymania zasiłku).
    Fundusz działa w formie trustu. Jest to powszechna praktyka na rynku brytyjskim, gdzie
    znaczna większość programów emerytalnych jest tworzona w takiej formie. Zgodnie z
    prawem brytyjskim trust nie posiada odrębnej zdolności do czynności prawnych -
    czynności prawne są dokonywane w imieniu i na rzecz Funduszu przez powiernika.
    Funkcję powiernika w Funduszu pełni C (dalej: „Powiernik”).
    Zgodnie ze statutem Funduszu („Rules”; dalej: „Statut”), Powiernik jest prawnym
    (nominalnym) właścicielem aktywów Funduszu oraz jest odpowiedzialny za jego
    zarządzanie.
    W ramach zarządzania aktywami Funduszu, Powiernik jest uprawniony m.in. do:
      a. nabywania oraz zbywania składników majątkowych (rzeczowych i niematerialnych
        oraz ruchomych i nieruchomych),
      b. zawierania umów i zaciągania zobowiązań,
      c. zaciągania i udzielania pożyczek pieniężnych w dowolnym celu,
      d. utworzenia i finansowania spółek,
      e. prowadzenia i finansowania działalności gospodarczej.

    Powyższe uprawnienia Powiernika muszą być wykonywane zgodnie z brytyjską ustawą o
    emeryturach 1995 (The British Pensions Act 1995). Ponadto, Powiernik jest
    odpowiedzialny za:
      a. zapewnienie, aby wartość aktywów netto Funduszu była ustalana zgodnie z
        odpowiednimi przepisami prawa brytyjskiego,\
      b. zapewnienie, aby umowy obejmujące nabywanie i zbywanie aktywów Funduszu były
        zgodne z przepisami prawa oraz Statutem,
      c. zapewnienie, aby aktywa Funduszu były lokowane zgodnie z przepisami prawa oraz
        statutem funduszu,
      d. zapewnienie terminowego rozliczania umów dotyczących aktywów Funduszu.
    Funkcjonowanie jako fundusz emerytalny wymaga zgodnie z prawem brytyjskim również
    posiadania odrębnego depozytariusza. Wnioskodawca posiada więc depozytariusza, który
    przechowuje jego aktywa. Funkcję depozytariusza Funduszu pełni bank - D. Funkcja ta
    została powierzona bankowi na podstawie umowy o świadczenie usług.
    Depozytariusz działa w celu zapewnienia bezpiecznego przechowywania inwestycji
    Funduszu oraz wykonuje zadania z zakresu raportowania rachunkowości inwestycyjnej
    oraz sprawozdawczości wyników inwestycyjnych Funduszu. Zgodnie z prawem brytyjskim,
    działalność Depozytariusza jest działalnością o charakterze regulowanym, jednakże prawo
    brytyjskie nie przewiduje dla depozytariusza szczególnej formy prawnej i nie odnosi się do
    minimalnej wartości jego funduszy własnych.
    Zgodnie z prawem brytyjskim, Fundusz posiada również administratora funduszu (dalej:
    „Administrator”). Administrator pełni swoje funkcje na podstawie umowy o świadczenie
    usług zawartej z Funduszem.
    Zgodnie z brytyjską ustawą finansową 2004 (The British Finance Act 2004),
    administratorem funduszu może być podmiot, który:
      a. jest rezydentem Wielkiej Brytanii, innego państwa będącego członkiem Unii
        Europejskiej lub państwa trzeciego będącego członkiem Europejskiego Obszaru
        Gospodarczego (nie będącego członkiem Unii Europejskiej),
      b. złożył do brytyjskiego urzędu podatkowego i celnego (HM Revenue & Customs)
        deklarację, zgodnie z którą:
      - przyjmuje do wiadomości, że będzie odpowiedzialny za wykonanie funkcji
        nałożonych na administratora funduszu na podstawie przepisów brytyjskiej
        ustawy finansowej 2004 (The British Finance Act 2004),
      - zamierza wykonywać swoje funkcje w każdym czasie, bez względu na to czy jest
        rezydentem Wielkiej Brytanii, państwa będącego członkiem Unii Europejskiej lub
        państwa trzeciego będącego członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego
        (nie będącego członkiem Unii Europejskiej).
    Do obowiązków administratora należy:
      a. przechowywanie dokumentacji/prowadzenie rejestru aktywów Funduszu,
      b. pełnienie funkcji płatnika,
      c. rejestracja Funduszu w brytyjskim urzędzie podatkowym i celnym (HM Revenue &
        Customs) oraz przekazywanie niezbędnych informacji,
      d. zarządzanie świadczeniami członków i wpływami do Funduszu,
      e. prowadzenie rachunkowości Funduszu.
    Depozytariusz i Administrator łącznie pełnią analogiczne funkcje do funkcji jakie dla
    polskiego funduszu emerytalnego pełni depozytariusz, czyli przede wszystkim
    przechowują i prowadzą rejestr aktywów Funduszu.
    Działalność Funduszu podlega nadzorowi właściwych władz Wielkiej Brytanii. Organem
    władzy państwowej odpowiedzialnym za nadzorowanie działalności Funduszu jest
    Pensions Regulator (dalej: „Organ Nadzoru”) powołany na mocy brytyjskiej ustawy o
    emeryturach 2004 (The British Pension Act 2004). Zgodnie z tą ustawą, głównymi celami
    Organu Nadzoru jest:

      a. ochrona świadczeń w ramach pracowniczych systemów emerytalnych członków tych
        systemów,
      b. zmniejszenie ryzyka wystąpienia sytuacji, które mogą prowadzić do konieczności
        wypłaty odszkodowania z Funduszu Ochrony Emerytur (Pension Protection Fund),
      c. promowanie dobrego zarządzania systemami emerytalnymi opartymi na pracy.
    Organ Nadzoru posiada szerokie kompetencje w zakresie nadzoru nad działalnością
    Funduszu. Przykładowo, Organ Nadzoru może:
    a. wydać tzw. „improvement notice” w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie
      stosowania ustawodawstwa dotyczącego emerytur i rent (pensions legislation).
      „Improvement notice” zawiera wezwanie do podjęcia lub powstrzymania się od
      podejmowania określonych kroków w celu zaradzenia lub zapobieżenia ponownemu
      wystąpieniu naruszenia ustawodawstwa w zakresie działalności funduszy
      emerytalnych. Niezastosowanie się do treści „improvement notice” w określonym
      czasie może skutkować nałożeniem kary pieniężnej;
    b. złożyć wniosek do sądu o wydanie nakazu powstrzymania się od danej czynności,
      która mogłaby stanowić niewłaściwe wykorzystanie lub przywłaszczenie
      któregokolwiek z aktywów funduszu emerytalnego;
    c. w przypadku niewłaściwego wykorzystania lub przywłaszczenia jakiegokolwiek z
      aktywów funduszu emerytalnego, złożyć wniosek do sądu w celu nakazania
      przywrócenia stanu jaki obowiązywał przed wystąpieniem niewłaściwego
      wykorzystania lub przywłaszczenia;
    d. dochodzić w imieniu powiernika lub managera funduszu zaległych składek od
      pracodawców uczestniczących w programie emerytalnym;
    e. wydać tzw. „freezing order”, w sytuacji, w której stwierdzi, że może dojść do
      naruszenia interesów członków programu emerytalnego. W okresie, na który zostało
      wydane „freezing order” nie przysługują żadne świadczenia na rzecz członków
      programu emerytalnego. Likwidacja funduszu emerytalnego w okresie
      obowiązywania „freezing order” nie może się rozpocząć;
    f. może nie dopuścić do objęcia funkcji powiernika przez osobę, co do której powzięto
      przekonanie, że nie jest ona właściwym kandydatem na to stanowisko.
    Fundusz posiada status zarejestrowanego programu emerytalnego (registered pension
    scheme). Zgodnie z prawem brytyjskim, aby uzyskać status zarejestrowanego programu
    emerytalnego, wyłącznym celem działalności ma być zapewnienie, uprawnionym do tego
    osobom, świadczeń emerytalnych lub innych zryczałtowanych korzyści z tym związanych
    (np. w razie śmierci uprawnionego). Fundusz został zarejestrowany przez brytyjski urząd
    podatkowy i celny („HM revenue & customs”) pod numerem (...), zgodnie z wymogami
    stawianymi przez przepisy brytyjskiej ustawy finansowej 2004 (The British Finance Act
    2004). Zgoda brytyjskiego urzędu podatkowego i celnego na rejestrację jest niezbędnym
    wymogiem warunkującym możliwość prowadzenia funduszu emerytalnego i następuje po
    dostarczeniu przez fundusz emerytalny wymaganej prawem dokumentacji.
    Ponadto, w przypadku funduszy emerytalnych posiadających więcej niż jednego członka -
    tak jak ma to miejsce w przypadku Funduszu - wymagana jest również rejestracja
    funduszu emerytalnego przez Organ Nadzoru. W odniesieniu do Funduszu została więc
    również przeprowadzona rejestracja przez Organ Nadzoru.
    Status podatkowy Funduszu
    Fundusz jest podatnikiem i podlega opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii od całości swoich
    dochodów. Pomimo, że prawnym właścicielem aktywów Funduszu jest Powiernik i to
    Powiernik dokonuje wszystkich czynności prawnych w imieniu Funduszu, ekonomiczny
    ciężar ewentualnego podatku ponoszony jest przez Fundusz.
    Jednocześnie, z uwagi na spełnianie określonych w prawie brytyjskim wymogów (m.in.
    rejestracji funduszu przez brytyjski urząd podatkowy i celny - HM Revenue & Customs)
    Fundusz korzysta ze zwolnienia z opodatkowania w Wielkiej Brytanii od całości swoich
    dochodów, niezależnie od miejsca ich osiągania.

    Transakcja
    Fundusz w ramach realizowanych inwestycji ulokował środki pieniężne w luksemburskiej
    spółce będącej odpowiednikiem polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,
    obejmując w ten sposób 0,5% udziałów (dalej: „Spółka Luksemburska 1”). Spółka
    Luksemburska 1 była 100% udziałowcem innej luksemburskiej spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością (dalej: „Spółka Luksemburska 2”), która z kolei była udziałowcem w
    polskich spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółki Polskie”). Spółki Polskie
    były właścicielami nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W listopadzie 2019 r. Fundusz zbył całość posiadanych przez siebie udziałów w Spółce
    Luksemburskiej 1 na rzecz innego podmiotu. Na moment zbycia co najmniej 50% wartości
    aktywów Spółki Luksemburskiej 1 pośrednio stanowiły nieruchomości położone na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. „spółka nieruchomościowa”).
    Jednocześnie Wnioskodawca zaznacza, że wartość aktywów Spółki Luksemburskiej 1
    została ustalona zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    (dalej: „ustawa o CIT”), tj. na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc uzyskania
    przychodu z tytułu zbycia udziałów w Spółce Luksemburskiej 1.
    Transakcja została przeprowadzona w okresie, w którym Wielka Brytania była członkiem
    Unii Europejskiej.
    Informacje w zakresie organizacji i funkcjonowania Funduszu przedstawione w opisie
    stanu faktycznego są właściwe zarówno na moment, w którym doszło do zbycia udziałów
    w Spółce Luksemburskiej 1, jak i na moment złożenia wniosku o udzielenie interpretacji
    indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
    W piśmie z 31 maja 2021 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca wskazał, że
    prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym
    ma siedzibę. Wnioskodawca ma status zarejestrowanego programu emerytalnego.
    Zgodnie z prawem brytyjskim, aby uzyskać status zarejestrowanego programu
    emerytalnego, wyłącznym celem prowadzenia działalności ma być zapewnienie,
    uprawnionym do tego osobom, świadczeń emerytalnych lub innych zryczałtowanych
    korzyści z tym związanych. Wnioskodawca został zarejestrowany przez brytyjski urząd
    podatkowy i celny (HM Revenue & Customs) pod numerem (...), zgodnie z wymogami
    stawianymi przez przepisy brytyjskiej ustawy finansowej 2004 (The Finance Act 2004).
    Rejestracja następuje po dostarczeniu przez fundusz wszystkich wymaganych prawem
    dokumentów. Ponadto, w przypadku funduszy emerytalnych posiadających więcej niż
    jednego członka - tak jak ma to miejsce w przypadku Funduszu - wymagana jest również
    rejestracja funduszu emerytalnego przez odpowiedni organ władzy państwowej
    odpowiedzialny za nadzorowanie działalności funduszu (Pensions Regulator, dalej: „Organ
    Nadzoru”). Zgoda Organu Nadzoru wyrażana jest poprzez pozytywne rozpatrzenie
    wniosku o rejestrację - została takowa wydana w odniesieniu do Funduszu. W odniesieniu
    do Funduszu została więc również przeprowadzona rejestracja przez Organ Nadzoru.
    Biorąc pod uwagę powyższą odpowiedź, stanowisko własne Wnioskodawcy w zakresie tak
    uzupełnionego stanu faktycznego nie uległo zmianie. Powyższe informacje odzwierciedlają
    informacje ujęte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    We wniosku podano również dane identyfikacyjne biorące udział w opisanym stanie
    faktycznym. (...)
    Pytania
    1. Czy Fundusz spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6
      ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT i w konsekwencji dochody osiągane przez Fundusz na
      terytorium Polski będą podlegały zwolnieniu?

    2. Czy dochód osiągnięty przez Fundusz z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce
      Luksemburskiej 1 będzie objęty zwolnieniem z opodatkowania podatkiem
      dochodowym od osób prawnych w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, Fundusz spełnia wszystkie warunki do skorzystania ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT i w konsekwencji dochody
    osiągane przez Fundusz na terytorium Polski będą objęte zwolnieniem z opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w wyniku transakcji sprzedaży udziałów w Spółce
    Luksemburskiej 1, powstanie dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w Polsce, który zostanie objęty zwolnieniem
    podmiotowym przewidzianym w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT, zwalnia się od podatku podatników
    posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii
    Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego
    prowadzących program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem
    oszczędności na cele emerytalne, którzy spełniają łącznie następujące warunki:
      a. podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,3
      b. prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w
        którym mają siedzibę,
      c. ich działalność podlega nadzorowi właściwych władz państwa, w którym mają
        siedzibę,
      d. posiadają depozytariusza prowadzącego rejestr aktywów tych podatników,
      e. przedmiotem ich działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich
        lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po
        osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego.
    Jednocześnie zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o CIT zwolnienie, o których mowa w ust. 1 pkt
    11a, stosuje się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej, wynikającej z umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej,
    której stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji
    podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę.
    Przepis art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT wprowadza tzw. zwolnienie podmiotowe dla
    zagranicznych podatników, którzy prowadzą program emerytalny, w zakresie dochodów
    związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne. Na podstawie
    przedmiotowego przepisu, zwolnieniu z opodatkowania CIT podlegają wszystkie dochody
    osiągane przez podatnika prowadzącego program emerytalny w sytuacji, w której
    spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie, a także gdy istnieje
    podstawa do uzyskania przez polski organ podatkowy informacji podatkowych od organu
    podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę.
    Zdaniem Wnioskodawcy przesłanki wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 11a oraz art. 6 ust. 3
    ustawy o CIT są w stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku spełnione, tj.:
    Podleganie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów w
    państwie siedziby - art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a) ustawy o CIT

    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Fundusz jest podatnikiem i podlega
    opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii od całości swoich dochodów.
    Jednocześnie, z uwagi na spełnianie określonych w prawie brytyjskim wymogów (m.in.
    rejestracji funduszu przez brytyjski urząd podatkowy i celny - „HM Revenue & Customs”)
    Fundusz korzysta ze zwolnienia z opodatkowania w Wielkiej Brytanii.
    Reasumując, przesłanka wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a) ustawy o CIT została
    przez Fundusz spełniona.
    Prowadzenie działalności na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym
    mają siedzibę - art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. b) ustawy o CIT
    Fundusz posiada status zarejestrowanego programu emerytalnego („registered pension
    scheme”). Fundusz został zarejestrowany przez brytyjski urząd podatkowy i celny („HM
    revenue & customs”) pod numerem (...), zgodnie z wymogami stawianymi przez przepisy
    The British Finance Act 2004.
    Jak podkreślono w opisie stanu faktycznego, zgoda HM Revenue & Customs na rejestrację
    jest wymagana do prowadzenia funduszu emerytalnego i następuje po dostarczeniu przez
    fundusz emerytalny wymaganej prawem dokumentacji. Dodatkowo, Fundusz jest
    zarejestrowany przez Organ Nadzoru. Rejestracje te stanowią formę udzielenia
    zezwolenia na prowadzenie działalności w formie funduszu emerytalnego i są warunkiem
    niezbędnym do jej prowadzenia (tzn. bez uzyskania tych zgód nie jest możliwe
    prowadzenie działalności w formie funduszu emerytalnego.
    Reasumując, przesłanka wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. b) ustawy o CIT została
    przez Fundusz spełniona.
    Nadzór nad prowadzoną działalnością przez władzę państwa, w którym Fundusz ma
    siedzibę - art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. c) ustawy o CIT
    Fundusz podlega nadzorowi właściwych władz Wielkiej Brytanii. Organem pełniącym
    nadzór nad działalnością Funduszu jest Pensions Regulator działający na podstawie
    ustawy The British Pension Act 2004. Organ Nadzoru jest organem władzy państwowej.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Organ Nadzoru posiada szerokie uprawnienia
    zwłaszcza w sytuacji, w której stwierdzone zostaną nieprawidłowości w działalności
    Funduszu w zakresie brytyjskiego ustawodawstwa dotyczącego emerytur i rent.
    Reasumując, przesłanka wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. c) ustawy o CIT została
    przez Fundusz spełniona.
    Posiadanie depozytariusza prowadzącego rejestr aktywów Funduszu - art. 6 ust. 1 pkt 11a
    lit. d) ustawy o CIT
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, specyfika ustawodawstwa brytyjskiego wymaga
    od Funduszu posiadania zarówno depozytariusza, jak i administratora.
    Depozytariusz jest podmiotem odpowiedzialnym za przechowywanie aktywów Funduszu,
    podczas gdy Administrator prowadzi rejestr tych aktywów. Dodatkowo, podmioty te
    pełnią również inne funkcje, których przykłady zostały wymienione w treści opisu stanu
    faktycznego.
    Łącznie, obydwa te podmioty pełnią funkcję podobną do tej, którą dla polskich funduszy
    emerytalnych pełni depozytariusz (tj. przechowywanie i prowadzenie rejestru aktywów
    funduszu emerytalnego). W tym przypadku funkcje te są więc w pewnym zakresie
    rozdzielone pomiędzy dwa podmioty.
    Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek posiadania depozytariusza powinien być rozumiany
    w ten sposób, że zagraniczny fundusz emerytalny musi posiadać podmiot/podmioty,
    których rola sprowadza się do prowadzenia rejestru aktywów funduszu. Bez znaczenia
    natomiast pozostaje językowe tłumaczenie nazwy własnej takiego podmiotu. Istotna jest
    jedynie jego rola, porównywalność funkcjonalna do reguł obowiązujących w Polsce.

    Stanowisko takie zostało potwierdzone m.in. w następujących interpretacjach
    podatkowych:
      1. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 maja
        2015 r., sygn. IPPB5/4510-141/15-4/AJ,
      2. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 maja
        2015 r., sygn. IPPB5/4510-140/15-4/AJ,
      3. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 maja
        2015 r., sygn. IPPB5/4510-139/15-4/AJ.
    Reasumując, przesłanka wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. d) ustawy o CIT została
    przez Fundusz spełniona.
    Przedmiot działalności Funduszu
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, przedmiotem działalności Funduszu jest
    wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na
    wypłatę uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku
    emerytalnego. Nie jest możliwe uzyskanie wypłaty środków pieniężnych przed
    osiągnięciem wieku emerytalnego, za wyjątkiem przypadku śmierci osoby objętej
    programem emerytalnym przed osiągnięciem przez nią wieku emerytalnego (w takiej
    sytuacji, członkowie rodziny osoby zmarłej są uprawnieni do otrzymania zasiłku).
    Jednocześnie, możliwość otrzymania takich świadczeń przez członków rodziny nie
    wyklucza możliwości skorzystania przez Fundusz ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6
    ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT. Potwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
    który w wyroku z dnia 26 września 2019 r. sygn. III SA/WA 190/19, stwierdził, że
    „zdarzające się wypłaty świadczeń rentowych oraz zasiłków wdowich sierocych są
    zdarzeniami wyjątkowymi, uwarunkowanymi szczególnymi zdarzeniami w zakresie
    zdrowia lub życia członków F. W ocenie Sądu wypłata takich wyjątkowych świadczeń,
    następująca z uwagi na to, że z powodu stanu zdrowia lub też śmierci członka F.,
    niemożliwa jest wypłata świadczeń emerytalnych, nie wyklucza zwolnienia F (...) od
    podatku dochodowego od osób prawnych. Zasadnie Skarżący wskazał, że określony w art.
    6 ust. 1 pkt 11a lit. e u.p.d.o.p. warunek zastosowania zwolnienia odnosi się jedynie do
    wyłączności przedmiotu działalności, jakim jest gromadzenie środków pieniężnych i ich
    lokowanie oraz do założonego przeznaczenia zysków z lokowanych środków pieniężnych,
    a nie do samych okoliczności uzasadniających ich faktyczną wypłatę. W związku z tym
    podniesiony w skardze zarzut naruszenia tego przepisu jest uzasadniony”.
    Tym samym, przesłanka wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) ustawy o CIT została
    przez Fundusz spełniona.
    Wymiana informacji podatkowych
    Art. 26 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej
    Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów i od
    zysków majątkowych (dalej: „Konwencja”) konstytuuje podstawę prawną do uzyskania
    przez polski organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego państwa,
    w którym Fundusz ma siedzibę.
    Reasumując, przesłanka wymieniona w art. 6 ust. 3 ustawy o CIT jest w opisanym stanie
    faktycznym spełniona.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy spełnia on wszystkie warunki do
    skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT i w
    konsekwencji dochody osiągane przez Fundusz na terytorium Polski będą objęte
    zwolnieniem od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2

    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Z kolei zgodnie z ust. 3 omawianego przepisu, za dochody (przychody) osiągane na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa
    się w szczególności dochody (przychody) z:
    1. wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład,
    2. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości,
    3. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających,
    4. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z
      tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw
      i obowiązków lub tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów
      takiej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego, instytucji
      wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
      nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich
      nieruchomości,
    5. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia,
    6. niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Podsumowując, w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, polski ustawodawca wprowadził tzw.
    ograniczony obowiązek podatkowy polegający na tym, że w przypadku podatników, którzy
    nie mają siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. nie są polskimi
    rezydentami podatkowymi), opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych podlega
    jedynie dochód osiągnięty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w ślad za tzw. reguła
    źródła).
    Jednocześnie w art. 3 ust. 3 ustawy o CIT, ustawodawca wprowadził przykładowy katalog
    (jest to katalog o charakterze otwartym) dochodów, które są traktowane jako dochody
    osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dochody te, co do zasady, podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce w związku z
    domniemaniem o ich osiąganiu na terytorium kraju.
    Wśród przykładów wskazanych w treści art. 3 ust. 3 ustawy o CIT znajdują się m.in.
    dochody osiągnięte z tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i
    obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
    inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z tytułu
    należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i
    obowiązków lub tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów takiej
    spółki, spółki niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego, instytucji wspólnego
    inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości
    położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości.

    Jednocześnie należy wskazać, że powyższa zasada dotycząca miejsca opodatkowania
    dochodów osiągniętych przez podatnika nieposiadającego na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej miejsca siedziby lub zarządu może ulec modyfikacji z uwagi na treść zawartych
    przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Wnioskodawca zaznacza, że możliwość zastosowania umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie ustalenia miejsca opodatkowania dochodów osiągniętych na
    terytorium Polski przez nierezydenta, został wyrażony w Konstytucji Rzeczypospolitej
    Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - „zgodnie z art. 87 oraz art. 91 Konstytucji RP,
    ratyfikowane umowy międzynarodowe (takimi umowami są również umowy w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania) są, po ich ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw, źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa i stosuje się je bezpośrednio. Ratyfikowana umowa
    międzynarodowa ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy nie da się pogodzić z
    umową”. (Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, red. dr Krzysztof Gil,
    Aleksandra Obońska, Adam Wacławczyk, Agnieszka Walter).
    Reasumując, w celu prawidłowego ustalenia miejsca opodatkowania dochodów
    osiągniętych przez podatnika nieposiadającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    siedziby lub miejsca zamieszkania, konieczne jest:
      1. ustalenie czy dochód został osiągnięty przez takiego podatnika na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, tj. czy jest on objęty ograniczonym obowiązkiem
        podatkowym w Polsce, a następnie
      2. ustalenie czy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną
        jest Rzeczpospolita Polska, modyfikuje miejsce opodatkowania dochodu
        osiągniętego przez zagranicznego podatnika.
    Z uwagi na rezydencję podatkową Wnioskodawcy, w stanie faktycznym będącym
    przedmiotem wniosku, zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską
    a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r.
    Opodatkowanie zysków ze sprzedaży majątku (w tym udziałów w spółce) reguluje art. 13
    Konwencji. Zgodnie z treścią ust. 2 niniejszego artykułu zyski osiągane przez osobę mającą
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z przeniesienia własności:
      a. udziałów (akcji), innych niż akcje, które są przedmiotem znaczącego i regularnego
        obrotu na giełdzie, których wartość w całości lub w większej części związana jest
        bezpośrednio lub pośrednio z majątkiem nieruchomym położonym w drugim
        Umawiającym się Państwie, lub
      b. udziału w spółce osobowej lub truście, których aktywa składają się głownie z majątku
        nieruchomego położonego w drugim Umawiającym się Państwie, lub z udziałów
        (akcji), o których mowa w punkcie a) niniejszego ustępu, mogą być opodatkowane w
        tym drugim Państwie.
    Biorąc pod uwagę treść zarówno polskiej ustawy o CIT, jak i Konwencji, należy stwierdzić,
    że transakcja zbycia udziałów w Spółce Luksemburskiej 1 (tj. spółce której co najmniej 50%
    wartości aktywów ustalonej na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc uzyskania
    przychodu z tytułu zbycia, pośrednio stanowiła nieruchomość położona na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej) przez Fundusz, będzie skutkowała powstaniem dochodu
    podlegającego opodatkowaniu w Polsce. Jednocześnie, ze względu na spełnienie przez
    Fundusz przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT (zgodnie z
    przedmiotem i uzasadnieniem w zakresie pytania 1 wniosku), dochody te będą objęte
    zwolnieniem podmiotowym określonym w tym przepisie. W konsekwencji, Fundusz nie
    będzie obowiązany do zapłaty w Polsce podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu
    dochodów zrealizowanych na sprzedaży udziałów w Spółce Luksemburskiej 1.
    Interpretacja indywidualna

    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 5 sierpnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB1-2.4010.102.2021.2.MS, w której za nieprawidłowe uznałem Państwa
    stanowisko w zakresie ustalenia czy:
    1. Fundusz spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust.
        1 pkt 11a ustawy o CIT i w konsekwencji dochody osiągane przez Fundusz na
        terytorium Polski będą podlegały zwolnieniu (pytanie nr 1),
    2. dochód osiągnięty przez Fundusz z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce
        Luksemburskiej 1 będzie objęty zwolnieniem z opodatkowania podatkiem
        dochodowym od osób prawnych w Polsce (pytanie nr 2).
    Interpretację doręczono Państwu 9 sierpnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    8 września 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Wnieśli Państwo o:
      - uchylenie interpretacji indywidualnej w całości oraz
      - zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według
        norm prawem przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z
    15 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1396/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt II FSK 696/22
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 4 czerwca 2025 r.
    Prawomocny wyrok WSA wpłynął do mnie 16 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
  - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
  - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
      ustalenia czy:

    - Fundusz spełnia warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1
        pkt 11a ustawy o CIT i w konsekwencji dochody osiągane przez Fundusz na
        terytorium Polski będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
        dochodowym od osób prawnych (pytanie nr 1) - jest prawidłowe,
    - dochód osiągnięty przez Fundusz z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce
        Luksemburskiej 1
        będzie objęty zwolnieniem z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
        prawnych w Polsce (pytanie nr 2) - jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

uwzględniające ww. wyroki WSA w Gliwicach i
    NSA
    Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1406, dalej: „ustawa o CIT”):
      podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Z kolei, w myśl art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
      podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W powyższym przepisie, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku
    podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło
    uzyskiwania przychodów, ma prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej
    rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2020
    r.):
      za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        zagraniczny zakład;
      2. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
      4. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z
        tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu
        praw i obowiązków lub tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości

        aktywów takiej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, funduszu
        inwestycyjnego, instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
        bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      5. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia
      6. niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Jednocześnie, stosownie do art. 3 ust. 5 ustaw o CIT:
      za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5 powyżej, uważa się
      przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (Fundusz) jest brytyjskim pracowniczym
    funduszem emerytalnym. Wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu jest
    gromadzenie środków pieniężnych i ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę
    uczestnikom programu emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego.
    Wyjątkowo w przypadku śmierci osoby objętej programem emerytalnym przed
    osiągnięciem przez nią wieku emerytalnego członkowie rodziny osoby zmarłej są
    uprawnieni do otrzymania zasiłku. Fundusz działa w formie trustu, nie posiada zdolności
    do czynności prawnych. W imieniu i na rzecz Funduszu działa powiernik. Ponadto Fundusz
    jest podatnikiem i podlega opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii od całości swoich
    dochodów, prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz
    państwa, w którym ma siedzibę, jego działalność podlega nadzorowi właściwych władz
    oraz posiada depozytariusza.
    Fundusz w ramach realizowanych inwestycji ulokował środki pieniężne w spółce
    luksemburskiej będącej odpowiednikiem polskiej spółki z o.o. (obejmując 0,5% udziałów).
    Spółka ta była 100% udziałowcem innej spółki luksemburskiej z ograniczoną
    odpowiedzialnością, a ta z kolei była udziałowcem w polskich spółkach z o.o. będących
    właścicielami nieruchomości w Polsce. W listopadzie 2019 r. Fundusz zbył całość udziałów
    w spółce luksemburskiej. Na moment zbycia co najmniej 50% wartości aktywów ww.
    spółki luksemburskiej pośrednio stanowiły nieruchomości położone w Polsce. Transakcja
    została przeprowadzona w okresie, w którym Wielka Brytania była członkiem Unii
    Europejskiej.
    Wskazać także należy, że z treści przepisu art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT wynika, że:
      zwalnia się od podatku podatników posiadających siedzibę w innym niż
      Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
      państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego prowadzących
      program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z gromadzeniem
      oszczędności na cele emerytalne, którzy spełniają łącznie następujące warunki.
      1. podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
      2. prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa,
        w którym mają siedzibę,

      3. ich działalność podlega nadzorowi właściwych władz państwa, w którym mają
        siedzibę,
      4. posiadają depozytariusza prowadzącego rejestr aktywów tych podatników,
      5. przedmiotem ich działalności jest wyłącznie gromadzenie środków pieniężnych i
        ich lokowanie, z przeznaczeniem na wypłatę uczestnikom programu
        emerytalnego po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego.
    Powyższy przepis wprowadza zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe dla zagranicznych
    podatników, prowadzących program emerytalny, w zakresie dochodów związanych z
    gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne. Co istotne, zwolnienie z opodatkowania
    przysługuje, jeżeli zostaną spełnione wszystkie wymienione w ww. przepisie przesłanki i
    istnieje podstawa do uzyskania przez polski organ podatkowy informacji podatkowych od
    organu podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę (art. 6 ust. 3 ustawy o CIT).
    Zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z 15 lutego 2022 r. sygn. I SA/Gl 1396/21 zapadłym
    w niniejszej sprawie:
      W tym miejscu wskazać należy, że z uwagi na podjęte przez rząd Rzeczypospolitej
      Polskiej zobowiązania wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr
      2006/4093, ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
      przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226, poz. 1478) dodane
      zostały punkty 10a i 11a w art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p. Obowiązkiem Polski było usunięcie
      dyskryminacji podatkowej zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania tak, by
      nowe przepisy objęły te zagraniczne podmioty inwestycyjne, których nie dotyczyło
      zwolnienie określone w pkt 10 (np. będące UCTIS), lecz jednocześnie, by były to
      podmioty równoważne zwolnionym z opodatkowania podmiotom krajowym.
      Wprowadzone uregulowanie - zgodnie z zaleceniami Komisji - z dniem 1 stycznia
      2011 r. zwalnia z podatku dochodowego instytucje wspólnego inwestowania i
      fundusze emerytalne posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska
      państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie wymienione w tych
      przepisach warunki. Istotna jest przy tym konstrukcja omawianego przepisu.
      Ustawodawca zastosował katalog zamknięty przesłanek, których łączne spełnienie
      daje podstawę do zastosowania zwolnienia podmiotowego. Formułując te warunki
      oparto się tu na cechach charakteryzujących działania polskich funduszy. Wolą
      ustawodawcy nie było zatem zwolnienie wszystkich funduszy czy też jednostek
      wspólnego inwestowania z UE lub EOG, ale tych tylko, które spełniają określone
      kryteria, podobne do tych, które muszą spełniać fundusze mające siedzibę w Polsce.
      (...)
      Zgodzić się przy tym trzeba, że specyfika form organizacyjnoprawnych polskich
      funduszy różni się w znacznej mierze od form funduszy funkcjonujących w innych
      państwach członkowskich UE oraz EOG, a zatem nie muszą być one identyczne, ale
      równoważne. (...)
      Brzmienie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e) u.p.d.o.p. wyraźnie wskazuje, że
      zawiera on regulacje dotyczące przedmiotu działalności, jaka musi być prowadzona
      przez zagraniczny podmiot korzystający ze zwolnienia. Nie ma zatem znaczenia dla
      zastosowania zwolnienia sposób lokowania aktywów, w niniejszej sprawie w udziały
      spółek z ograniczoną odpowiedzialnością działających na terytorium innych państw
      członkowskich. To, że Fundusz ma możliwość inwestowania w udziały zagranicznych
      spółek kapitałowych, zgodnie z prawem brytyjskim zezwalającym na inne niż Polska
      formy lokowania aktywów przez fundusze emerytalne, nie może oznaczać, ze nie
      jest porównywalny do polskich funduszy emerytalnych.

    Z powyższą argumentacją (w przywołanym zakresie) zgodził się także NSA. W wyroku z 4
    czerwca 2025 r. sygn. II FSK 696/22 zapadłym w niniejszej sprawie NSA wskazał:
      Rząd Rzeczypospolitej Polskiej podjął bowiem zobowiązania wobec Komisji
      Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr [...], ustawą z 25 listopada 2010 r. o
      zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku
      dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr
      226 poz. 1478) dodane zostały punkty 10a oraz i 11a w art. 6 ust. 1 updop.
      Obowiązkiem Polski było zatem usunięcie dyskryminacji podatkowej zagranicznych
      instytucji wspólnego inwestowania tak, by nowe przepisy objęły te zagraniczne
      podmioty inwestycyjne, których nie dotyczyło zwolnienie podatkowe określone w pkt
      10 (np. będące UCTIS). Jednocześnie, by były to podmioty równoważne zwolnionym z
      opodatkowania podmiotom krajowym. Zatem od 1 stycznia 2011 r. zwolniono z
      podatku dochodowego instytucje wspólnego inwestowania a także fundusze
      emerytalne posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie
      członkowskim Unii Europejskiej bądź też w innym państwie należącym do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie wymienione w tych
      przepisach warunki. Jak już wyżej wskazano istotna jest konstrukcja omawianych
      regulacji prawnych. Ustawodawca zastosował bowiem katalog zamknięty przesłanek,
      których łączne spełnienie daje podstawę do zastosowania zwolnienia
      podmiotowego. Formułując te warunki oparto się na cechach charakteryzujących
      działania polskich funduszy. (...)
      W ocenie składu orzekającego wolą ustawodawcy nie było jednak zwolnienie
      wszystkich funduszy czy też jednostek wspólnego inwestowania z UE lub EOG, ale
      tych tylko, które spełniają określone kryteria, podobne do tych, które muszą spełniać
      fundusze mające siedzibę w Polsce. Powyższa konstatacja sądu pierwszej instancji
      jest bezsporna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ta konstatacja jest
      również trafna. Po pierwsze z tej przyczyny, że w wyniku nowelizacji przepisów
      updop (art. 6 ust. 1 pkt 10a i 11a) wprowadzone zostały zmiany usuwające problem
      dyskryminacji zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych. Zatem
      obowiązujące regulacje odnoszące się do funduszy inwestycyjnych i emerytalnych.
      Zatem obowiązujące regulacje odnoszące się do funduszy inwestycyjnych i
      emerytalnych z UE oraz EOG są zgodne z prawem wspólnotowym (por. wyrok NSA z
      15 maja 2023 r., II FSK 2140/20).
      Po drugie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela także pogląd wyrażony
      przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2021 r. (II FSK 3524/18)
      przywołanym przez Dyrektora KIS, że nie można upatrywać uniwersalnej podstawy
      do zwolnienia podatkowego w przepisach prawa unijnego ustanawiających ogólne
      traktatowe zasady tego prawa, tj. art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE. Przepisy te ustanawiają
      zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz ogólnie
      rozumianą zasadę swobody przepływu kapitału. Zapobieżenie dyskryminacji oznacza
      zrównanie pod względem podatkowym analogicznych podmiotów z siedzibą w
      innych krajach członkowskich w zestawieniu z podmiotami polskimi, nie może
      jednak oznaczać uprzywilejowania tych pierwszych. Wykładni art. 6 ust. 1 pkt 11a
      (oraz pkt 10a) updop należy zatem każdorazowo dokonywać w sposób
      uwzględniający powyższe założenie. Pamiętając jednocześnie o tym, że „wyłączność”,
      o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. e updop, dotyczy gromadzenia i lokowania
      środków pieniężnych, ale nie „wyłącznie” w określony sposób i z ograniczeniami,
      których ustawodawca nie zadekretował w omawianym przepisie (por. np. wyrok NSA
      z 18 kwietnia 2024 r., II FSK 1954/23). W wyroku tym trafnie wskazano, że np. w
      ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z 28 sierpnia 1997 r.
      (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1113) rozdział 15 dotyczy działalności lokacyjnej funduszy
      emerytalnych, a w przepisach tego rozdziału uregulowane są m.in.: ograniczenia i
      zakazy inwestycyjne, dokumentacja procesów inwestycyjnych, naruszenie
      ograniczeń inwestycyjnych, zakaz zbywania aktywów, udzielenie pożyczek przez
      fundusze. Przy dokonywaniu oceny porównywalności funduszy emerytalnych (oraz
      inwestycyjnych) z UE i EOG z krajowymi funduszami emerytalnymi (i funduszami
      inwestycyjnymi) obowiązkiem organów podatkowych jest (było) zatem dokonanie

      analizy przepisów krajowych. Działalność w zakresie lokowania środków ww.
      funduszy nie można ocenić jako działalność alternatywną bez ww. analizy.
      W świetle powyższych rozważań za niekompletne, a przez to nieprawidłowe, należy
      uznać stanowisko WSA, który rację w sporze przyznał funduszowi skarżącemu
      wydaną dla niego interpretację. Z drugiej strony, argumentacja organu podatkowego
      przedstawiona tak w uchylonej przez WSA interpretacji, jak i w skardze kasacyjnej,
      wskazuje na to, że mając na względzie ograniczenia inwestycyjne dotyczące
      krajowych funduszy emerytalnych, które to ograniczenia nie mają zastosowania w
      przypadku brytyjskiego funduszu emerytalnego, ten ostatni fundusz nie może
      skorzystać z prawa do zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt
      11a lit. a-e updop. Takie stanowisko również należy uznać za niekompletne, a przez
      to nieprawidłowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odkodowując
      normę prawną przewidzianą w art. 6 ust. 1 pkt 11a updop należy mieć na uwadze
      konstrukcję zwolnienia podatkowego przewidzianego w tym przepisie. Zwolnienie to
      ma bowiem charakter złożony (podmiotowo-przedmiotowy). Adresowane jest do
      podatników (funduszy emerytalnych) mających siedzibę poza granicami RP (w
      państwach członkowskich UE lub w innym państwie należącym do EOG)
      równoważnych podmiotom krajowym zwolnionym z opodatkowania, prowadzących
      działalność porównywalną do działalności podatników (rezydentów) krajowych.
      Podmiotami korzystającymi ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a
      updop, są przy tym tylko podatnicy (prowadzący program emerytalny, w zakresie
      dochodów związanych z gromadzeniem oszczędności na cele emerytalne), którzy
      spełniają łącznie warunki (również przedmiotowe), przewidziane w art. 6 ust. 1 pkt
      11a lit. a-e updop.
      Z omawianego zwolnienia mogą zatem korzystać wskazane wyżej podmioty
      zagraniczne w odniesieniu do ich dochodów osiąganych z działalności tożsamej z tą,
      którą prowadzą podmioty krajowe. Jak już wyżej wskazano, zakaz dyskryminacji
      podmiotów zagranicznych nie oznacza bowiem uprzywilejowania tych pierwszych.
      Możliwa zatem jest sytuacja, w której podmiot zagraniczny jest równoważny
      podmiotowi krajowemu, uprawnionemu do korzystania ze zwolnienia
      przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop. Jednak ów podmiot zagraniczny
      z uwagi na swoją rezydencję i związane z jej specyfiką wewnętrzne regulacje prawne
      prowadzi w Polsce działalność w szerszym zakresie od podmiotów krajowych. Takie
      podmioty zagraniczne nie mogą być dyskryminowane przez zakaz korzystania z
      omawianego zwolnienia podatkowego. Z drugiej strony, podmioty zagraniczne
      równoważne podmiotom krajowym nie mogą być uprzywilejowane wobec
      podmiotów krajowych, których dotyczą ograniczenia wskazane przykładowo w
      ustawie z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych
      (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 105 ze zm.).
      Powyższe rozważania uzasadniają wniosek, że ze zwolnienia podatkowego
      przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop mogą korzystać te zagraniczne
      podmioty, które są równoważne krajowym funduszom emerytalnym i prowadzą
      swoją działalność w Polsce porównywalną do działalności owych równoważnych
      podmiotów krajowych. Dyrektor KIS błędnie przyjął zatem, że zagraniczne podmioty
      równoważne podmiotom krajowym, których nie dotyczą ograniczenia przewidziane
      dla krajowych funduszy emerytalnych - przez co prowadzą w Polsce działalność w
      szerszym zakresie od krajowych funduszy emerytalnych - nie spełniają przesłanki
      podmiotowej przewidzianej w omawianych regulacjach. Z dotychczasowej
      argumentacji organu podatkowego wynika, że jedynym powodem uznania za
      nieprawidłowe stanowiska funduszu było to, że osiąga on dochody ze sprzedaży
      udziałów w spółce luksemburskiej będącej odpowiednikiem polskiej spółki z
      ograniczoną odpowiedzialnością (na moment zbycia co najmniej 50% wartości
      aktywów ww. spółki luksemburskiej pośrednio stanowiły nieruchomości położone w
      Polsce). Tego rodzaju działalności lokacyjnej nie mogą zaś prowadzić krajowe
      fundusze emerytalne. W ocenie składu orzekającego jest to przesłanka
      przedmiotowa, a nie podmiotowa. Jeżeli zatem nie występują inne różnice pomiędzy
      funduszem i krajowymi funduszami emerytalnymi, to uznać należy, że brak było
      podstaw do uznania za nieprawidłowe stanowiska funduszu w zakresie ogólnie
      brzmiącego pytania pierwszego. Pewne różnice w działalności lokacyjnej podmiotów

      zagranicznych, które co do zasady są uznawane za pracownicze fundusze
      emerytalne, a także krajowych funduszy emerytalnych działających za zasadach
      przewidzianych w ustawie z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu
      funduszy emerytalnych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 105 ze zm.), mogą skutkować
      przyjęciem, że owe różnice mają charakter wyłącznie przedmiotowy i oznaczają brak
      podstaw do uprzywilejowania podmiotu zagranicznego względem podmiotu
      krajowego, ale tylko przez zastosowanie omawianego zwolnienia podatkowego do
      dochodów podmiotu zagranicznego z jego prowadzonej w Polsce działalności
      zakresowo szerszej od prawnie dozwolonej krajowym funduszom emerytalnym.
      Innymi słowy, w świetle okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku o
      wydanie interpretacji brak jest podstaw do uznania za nieprawidłowe stanowiska
      funduszu w zakresie pytania pierwszego. Natomiast dotychczasowa argumentacja
      organu podatkowego może wskazywać na zasadność jego oceny stanowiska
      funduszu odnośnie do pytania drugiego. Z tym zastrzeżeniem, że ze zwolnienia
      podatkowego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop mogą korzystać
      dochody funduszu z działalności lokacyjnej porównywalnej do prawnie dozwolonej
      krajowym podmiotom. Natomiast nie podlegają zwolnieniu od podatku na
      podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e updop te dochody funduszu, które zostały
      osiągnięte z działalności lokacyjnej prowadzonej w szerszym zakresie od
      przewidzianego w ustawie z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu
      funduszy emerytalnych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 105 ze zm.). Czyli dochody funduszu z
      działalności polegającej na nabywaniu i zbywaniu udziałów w podmiocie
      zagranicznym będącym odpowiednikiem polskiej spółki z o.o. mogą podlegać - co do
      zasady - opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym od osób prawnych. Z
      uwagi na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu uchylonej interpretacji, a
      także w skardze kasacyjnej, skład orzekający uznał, że organ podatkowy nie
      podważył zasadności stanowiska sądu pierwszej instancji, który wyraźnie stwierdził,
      że [A]analiza porównywalności nie może być sprowadzana do analizy tożsamości
      porównywalnych podmiotów (zob. s. 35 zaskarżonego wyroku).
      (...) Skład orzekający podziela stanowisko sądu pierwszej instancji co do sposobu
      rozumienia przesłanek podmiotowych, które wbrew argumentacji Dyrektora KIS
      umożliwiają zastosowanie zwolnienia podatkowego (m.in. na tle poglądów
      wyrażonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 10 kwietnia
      2014 r. w sprawie C-190/12, EU.C.2014.249). Jednak WSA pochopnie (błędnie)
      przyznał rację funduszowi odnośnie do jego stanowiska w zakresie pytania drugiego,
      czyli kwestii przedmiotowej będącej również warunkiem zastosowania omawianego
      zwolnienia podatkowego. W tym zakresie (przedmiotowym) aktualność zachowuje
      stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2021
      r. (II FSK 3524/18). Pomimo pewnych różnic pomiędzy stanem faktycznym
      stanowiącym podstawę orzekania w sprawie niniejszej oraz wskazanej wyżej, skład
      orzekający podziela pogląd, że zapobieżenie dyskryminacji podmiotów
      zagranicznych względem podmiotów krajowych nie oznacza uprzywilejowania
      podatkowego tych pierwszych, których przedmiot działalności lokacyjnej jest szerszy
      od zakresu dozwolonego krajowym funduszom emerytalnym.
    Mając na uwadze argumentację WSA w Gliwicach zawartą w wyroku z 15 lutego 2022 r.
    sygn. akt I SA/Gl 1396/21 oraz argumentację NSA zawartą w wyroku z 4 czerwca 2025 r.
    sygn. II FSK 696/22 oceniam, że Państwa stanowisko, zgodnie z którym Fundusz spełnia
    wszystkie warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 11a
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020
    r. poz. 1406 ze zm.; dalej: ustawa o CIT) i w konsekwencji dochody osiągane przez Fundusz
    na terytorium Polski będą objęte zwolnieniem z opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób prawnych (pytanie nr 1) -- jest prawidłowe.
    Zastrzegam jednak, że ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 6 ust. 1 pkt 11a
    lit. a-e ustawy o CIT mogą korzystać Państwa dochody z działalności lokacyjnej
    porównywalnej do prawnie dozwolonej krajowym podmiotom. Nie podlegają jednak
    zwolnieniu od podatku na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 11a lit. a-e ustawy o CIT te Państwa
    dochody, które zostały osiągnięte z działalności lokacyjnej prowadzonej w szerszym

    zakresie od przewidzianego w ustawie z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu
    funduszy emerytalnych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 105 ze zm.). Powyższe zastrzeżenie zgodne
    jest ze stanowiskiem NSA zajętym w przywołanym wyroku NSA z 4 czerwca 2025 r. sygn. II
    FSK 696/22.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Fundusz w ramach realizowanych
    inwestycji ulokował środki pieniężne w luksemburskiej spółce będącej odpowiednikiem
    polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, obejmując w ten sposób 0,5% udziałów
    (dalej: Spółka Luksemburska 1). Spółka Luksemburska 1 była 100% udziałowcem innej
    luksemburskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka Luksemburska 2),
    która z kolei była udziałowcem w polskich spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością
    (dalej: Spółki Polskie). Spółki Polskie były właścicielami nieruchomości położonych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W listopadzie 2019 r. Fundusz zbył całość
    posiadanych przez siebie udziałów w Spółce Luksemburskiej 1 na rzecz innego podmiotu.
    Na moment zbycia co najmniej 50% wartości aktywów Spółki Luksemburskiej 1 pośrednio
    stanowiły nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Z opisu sprawy wynika zatem, że osiągają Państwo dochody ze sprzedaży udziałów w
    spółce luksemburskiej będącej odpowiednikiem polskiej spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością (na moment zbycia co najmniej 50% wartości aktywów ww. spółki
    luksemburskiej pośrednio stanowiły nieruchomości położone w Polsce). Tego rodzaju
    działalności lokacyjnej nie mogą prowadzić krajowe fundusze emerytalne. Zatem
    przychody z tego rodzaju działalności nie mogą podlegać zwolnieniu z opodatkowania w
    Polsce (wyłączenie przedmiotowe). Co więcej zajęcie odmiennego stanowiska i
    umożliwienie zwolnienia z opodatkowania dochodów podmiotu zagranicznego z jego
    prowadzonej w Polsce działalności zakresowo szerszej od prawnie dozwolonej krajowym
    funduszom emerytalnym, prowadziłoby do nieuprawnionego uprzywilejowania podmiotu
    zagranicznego względem podmiotu krajowego.
    Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
      podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT:
      za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2 uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce (...) - jeżeli co
      najmniej 50% wartości aktywów takiej spółki (...) bezpośrednio lub pośrednio
      stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa
      do takich nieruchomości.
    Należy podkreślić, że przepisy ustawy o CIT nie stanowią wyłącznej podstawy do objęcia
    danego podmiotu ograniczonym obowiązkiem podatkowym na terytorium RP. W
    przypadku gdy kraj rezydencji podatkowej podatnika zawarł z Rzecząpospolitą Polską
    umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, to przy ustalaniu, czy w danym stanie
    faktycznym powstaje ograniczony obowiązek podatkowy mają zgodnie z art. 91 ust. 1
    Konstytucji RP pierwszeństwo przed przepisami krajowymi przepisy zawartej umowy
    międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania, które mogą znacznie
    modyfikować zakres przedmiotowy opodatkowania nierezydentów ustalony w art. 3 ust. 3
    ustawy o CIT. W konsekwencji, w takiej sytuacji możliwość opodatkowania danego
    zdarzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy więc oceniać w pierwszej
    kolejności na podstawie właściwej konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, a
    dopiero w przypadku ustalenia, że dana czynność może być objęta opodatkowaniem w
    Polsce odnieść się do właściwych przepisów ustawy o CIT.
    Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i
    Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania

    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodów i od zysków
    majątkowych podpisana dnia 20 lipca 2006 r. (Dz.U. z 2006 r. nr 250, poz. 1840),
    zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszenia zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7
    czerwca 2017 r. reguluje m.in. kwestie dotyczące miejsca opodatkowania zysków z
    przeniesienia majątku, w tym zysków uzyskanych z przeniesienia własności udziałów.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 UPO:
      zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie, z przeniesienia własności majątku nieruchomego, o
      którym mowa w artykule 6 niniejszej Konwencji i położonego w drugim
      Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 13 ust. 2 UPO:
    zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym
    się Państwie z przeniesienia własności:
      a) udziałów (akcji), innych niż akcje, które są przedmiotem znaczącego i regularnego
        obrotu na giełdzie, których wartość w całości lub w większej części związana jest
        bezpośrednio lub pośrednio z majątkiem nieruchomym położonym w drugim
        Umawiającym się Państwie, lub
      b) udziału w spółce osobowej lub truście, których aktywa składają się głownie z
        majątku nieruchomego położonego w drugim Umawiającym się Państwie, lub z
        udziałów (akcji), o których mowa w punkcie a) niniejszego ustępu, mogą być
        opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Zatem z art. 13 ust. 2 ww. umowy wynika, że zyski osiągane przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się państwie z przeniesienia własności m.in.
    udziałów (akcji), (...), których wartość w całości lub w większej części związana jest
    bezpośrednio lub pośrednio z majątkiem nieruchomym położonym w drugim
    Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim państwie.
    Natomiast zgodnie art. 13 ust. 5 UPO:
      zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku niewymienionego w ustępach
      1, 2, 3 i 4 niniejszego artykułu podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym
      się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 UPO:
      dochód, osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z
      gospodarstwa rolnego lub leśnego) położonego w drugim Umawiającym się
      Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
    Stosownie do art. 6 ust. 2 UPO:
      określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego
      Umawiającego się Państwa, na terytorium którego dany majątek jest położony.
      Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do majątku
      nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do
      których mają zastosowanie przepisy prawa powszechnego dotyczące własności
      ziemi, prawa użytkowania majątku nieruchomego, jak również prawa do stałych lub
      zmiennych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż
      mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych: statki morskie i statki powietrzne
      nie stanowią majątku nieruchomego.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 UPO:

      przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym czasie przez Umawiające się
      Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej
      niezdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie ma ono w tym czasie w
      przepisach prawnych tego Państwa w zakresie podatków, do których ma
      zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie wynikające z
      ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem
      nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO:
      zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje
      działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w
      drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu
      zakładowi.
    Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 7 UPO:
      jeżeli w zyskach mieszczą się dochody lub zyski majątkowe, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej Konwencji, to postanowienia tych innych
      artykułów nie będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w celu prawidłowego zdefiniowania pojęcia majątku
    nieruchomego konieczne jest odwołanie się do przepisów krajowych. Również w
    orzecznictwie można znaleźć potwierdzenie, że majątek nieruchomy powinien być
    definiowany w oparciu o lokalne, tj. polskie przepisy. Jako przykład można wskazać wyrok
    WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2013 r. (sygn. III SA/Wa 3010/12) w którym podkreślono, że:
      Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego
      Umawiającego się Państwa, na którego dany majątek jest położony. (...) Skoro więc
      podatek dochodowy, analizowany w tej sprawie, stosownie do art. 6 Konwencji ma
      pochodzić z dochodów osiągniętych z majątku nieruchomego położonego w Polsce,
      zgodnie z art. 3 ust. 2 Konwencji należy badać przepisy polskie (...).
    Wskazać także należy, że w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    brak jest definicji „nieruchomości” lub „majątku nieruchomego”. Należy zatem odwołać się
    do przepisów zawartych w innych ustawach. Pomocna może okazać się ustawa o
    rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 217 ze zm., dalej: „UoR”),
    która w art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a wskazuje, że:
      do środków trwałych zalicza się nieruchomości, wymieniając jako nieruchomości:
      grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące
      odrębną własnością lokal, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego
      oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego.
    Pojęcie „nieruchomości” (w prawie polskim brak jest definicji „majątku nieruchomego”)
    zdefiniowane zostało w art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j.
    Dz.U. z 2020 r. poz. 1740, dalej: „k.c”). Zgodnie z tym przepisem:
      nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z kolei stosownie do art. 48 § 1 k.c.:
      z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Podkreślenia wymaga, że powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.

    Z ww. art. 13 ust. 2 UPO wynika, że:
      zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się państwie z przeniesienia własności m. in. udziałów (akcji), (...),
      których wartość w całości lub w większej części związana jest bezpośrednio lub
      pośrednio z majątkiem nieruchomym położonym w drugim Umawiającym się
      Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim państwie.
    Ponadto, z literalnego brzmienia przepisu art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy CIT można
    wnioskować, że przepis ten nie ogranicza opodatkowania nierezydentów do dochodu ze
    zbycia udziałów (akcji) spółki z siedzibą na terenie RP. Przepis nie zawiera zastrzeżenia, że
    dotyczy on przeniesienia własności udziałów (akcji) tylko spółek z siedzibą na terenie RP.
    Definicję spółki zawiera art. 4a pkt 21 ustawy i objęte nią są również spółki posiadające
    siedzibę poza RP.
    Ponadto przepis art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy CIT wyraźnie stanowi, że opodatkowaniu na
    terenie Rzeczypospolitej Polskiej podlegają dochody z tytułu przeniesienia własności
    udziałów, akcji, jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów podmiotu, którego akcje są
    zbywane, stanowią pośrednio lub bezpośrednio nieruchomości położone na terytorium
    Rzeczypospolitej lub prawa do takich nieruchomości.
    Z uwagi na powyższe dochód uzyskany przez Fundusz ze sprzedaży udziałów w spółce
    luksemburskiej, której co najmniej 50% wartości aktywów pośrednio stanowiły
    nieruchomości położone w Polsce, będzie opodatkowany w Polsce.
    Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko zgodnie z którym w wyniku transakcji
    sprzedaży udziałów w Spółce Luksemburskiej 1, powstanie dochód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce, który zostanie
    objęty zwolnieniem podmiotowym przewidzianym w art. 6 ust. 1 pkt 11a ustawy o CIT
    (pytanie nr 2) - jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.