Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.125.2025.1.MGR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków poniesionych na opłaty za Internet.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
internet
koszt-koszty uzyskania przychodów
oprogramowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na
    opłaty za Internet.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 2017 r. pod firmą X, z
    siedzibą przy Y. Firma jest zarejestrowana w CEiDG pod numerem NIP: ... i numerem
    REGON: .... Podstawowym przedmiotem działalności jest działalność związana z
    oprogramowaniem (budowa i rozwój oprogramowania do obsługi klientów ...).
    Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce zgodnie z art. 3
    ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i rozlicza się na
    podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wybierając formę opodatkowania
    jako podatek liniowy w wysokości 19%.
    Działalność Wnioskodawcy jest prowadzona w miejscu zamieszkania, a Jego praca ma
    charakter głównie biurowy i wymaga stałego dostępu do Internetu. Z uwagi na fakt, że
    pracuje z domu, z Internetu korzysta również do celów prywatnych poza godzinami pracy.
    Pełen zakres działalności Wnioskodawcy obejmuje programowanie, rozwój
    oprogramowania, zarządzanie bazami danych oraz testowanie aplikacji. Umowa na
    Internet zostanie zawarta przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca planuje obliczać proporcję podziału wydatków na Internet
    na cele służbowe i prywatne, zakładając, że czas pracy wynosi 8 godzin dziennie, a średni
    czas korzystania z Internetu po pracy wynosi 4 godziny. Z tej proporcji wynika, że do celów
    służbowych Wnioskodawca korzysta z Internetu przez 66,(6)% czasu. Wnioskodawca
    zamierza prowadzić elektroniczną ewidencję czasu pracy, która umożliwi korektę czasu
    pracy i proporcji podziału kosztów na Internet na cele prywatne i służbowe. Tę ewidencję
    Wnioskodawca będzie dołączał do comiesięcznych dokumentów księgowych firmy.
    Wnioskodawca aktualnie korzysta z dwóch różnych źródeł dostępu do Internetu w ramach
    działalności gospodarczej. Pierwsze z nich to Internet radiowy, który stanowi główne łącze
    wykorzystywane do codziennej pracy. Drugie to Internet mobilny od operatora ...,
    zapewniający dostęp awaryjny w sytuacjach, gdy połączenie radiowe jest niestabilne lub
    niedostępne. Internet mobilny obejmuje abonament z trzema kartami ... - dwoma
    dedykowanymi do obsługi numerów służbowych, a trzecią do dodatkowego dostępu do
    Internetu mobilnego do biura, lecz z limitem transferu danych. Internet radiowy, mimo
    braku limitów transferu danych, cechuje się niską stabilnością, co w pracy Wnioskodawcy
    ma kluczowe znaczenie, szczególnie w kontekście zadań wymagających stałego, szybkiego
    połączenia, takich jak wideokonferencje, wspólne programowanie on-line (np. zdalna
    pomoc stażystom lub współpraca z kontrahentami), czy szybki dostęp do zdalnych
    zasobów serwerów i baz danych kontrahentów. Dlatego Wnioskodawca, chce
    zrezygnować z Internetu radiowego na rzecz nowego bardziej stabilnego Internetu
    światłowodowego. Wnioskodawca pozostawiłby Internet mobilny do zapewnienia
    dodatkowej redundancji i stabilności połączenia, zwłaszcza podczas wyjazdów służbowych
    do kontrahentów lub w sytuacjach awarii głównego łącza. Dzięki zastosowaniu dwóch
    źródeł dostępu do Internetu Wnioskodawca minimalizuje ryzyko przerw w pracy, co jest
    istotne ze względu na charakter działalności opartej na dostępie do zasobów on-line. Z
    uwagi na powyższe, zarówno główne, jak i awaryjne łącze internetowe pozostają w ścisłym
    związku z uzyskiwaniem przychodów z działalności gospodarczej, co uzasadnia zaliczenie
    wydatków na Internet do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty Internetu Wnioskodawca będzie zaliczał
    do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Internet jest podstawowym narzędziem pracy
    Wnioskodawcy, niezbędnym do kontaktu z klientami (pozyskiwanie nowych klientów,

    dostęp do zasobów firmy, konsultacje bieżących projektów, przesyłanie gotowych części
    kodu na serwer, diagnostyka błędów na serwerze). Internet jest też wymagany do
    poprawnego działania wykorzystywanych przez Wnioskodawcę narzędzi
    programistycznych, opłacania i kontroli licencji na oprogramowanie. Bez dostępu do
    Internetu korzystanie z tych programów nie jest możliwe. Podsumowując, bez dostępu do
    Internetu Wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług. Związek między wydatkami na
    Internet a uzyskiwaniem przychodów z działalności jest bezpośredni.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej
    działalności gospodarczej wydatki poniesione na opłaty za Internet, zgodnie z
    przedstawionym w opisie zdarzenia przyszłego podziałem kosztów pozwalającym na
    określenie i rozgraniczenie celów prywatnych oraz firmowych, zgodnie z art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, koszty uzyskania przychodów obejmują wydatki poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub utrzymania oraz zabezpieczenia źródła przychodów.
    W świetle tego przepisu Wnioskodawca uważa, że wydatki na opłaty za Internet,
    ponoszone w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, spełniają definicję
    kosztów uzyskania przychodów. Internet stanowi nieodzowny element działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy, ponieważ jest wykorzystywany zarówno w codziennej pracy
    programistycznej, jak i w kontaktach z klientami. Wnioskodawca argumentuje, że istnieje
    bezpośredni związek między tymi wydatkami a prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Usługa Internetu umożliwia realizację podstawowych zadań zawodowych, takich jak
    rozwój oprogramowania, przesyłanie kodu źródłowego, diagnostyka błędów, praca na
    zdalnych serwerach, zarządzanie bazami danych, jak również kontakt i konsultacje z
    klientami w formie wideokonferencji. Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na Internet mają
    racjonalny i ekonomiczny wpływ na generowanie przychodów z działalności gospodarczej.
    Jednakże kluczowym elementem do ciągłego monitorowania bezpieczeństwa systemów IT
    i gotowości do ich napraw jest bezawaryjny dostęp do Internetu. Niestety, na każdym
    łączu do Internetu może wystąpić niespodziewana awaria, dlatego występuje konieczność
    posiadania redundantnego dostępu do wielu źródeł Internetu.
    Konieczność posiadania stabilnego dostępu do Internetu jest powszechnie uznawanym
    warunkiem prowadzenia współczesnej działalności gospodarczej, co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16
    października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11.
    Wnioskodawca wskazuje, że jest w stanie precyzyjnie rozdzielić wydatki na Internet
    związane z działalnością gospodarczą od kosztów ponoszonych na cele prywatne. Do
    kosztów uzyskania przychodów zaliczana będzie wyłącznie proporcjonalna część
    wydatków, obliczona na podstawie elektronicznej ewidencji czasu pracy oraz przyjętej
    proporcji użytkowania (np. czas pracy wynoszący 66,(6)% dobowego użytkowania
    Internetu).
    Takie podejście jest zgodne z zasadami wynikającymi z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz interpretacjami podatkowymi, w tym stanowiskiem
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 kwietnia 2022 r. Nr 0113-KDIPT2-
    1.4011.88.2022.2.MM.
    Każdy wydatek związany z Internetem będzie odpowiednio udokumentowany, m.in. za
    pomocą faktur wystawianych na Wnioskodawcę jako przedsiębiorcę. Wydatek ten nie

    znajduje się również w katalogu kosztów wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, o
    którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca uważa, że wydatki na Internet spełniają warunki
    umożliwiające ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów w odpowiedniej proporcji.
    Są one ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, racjonalnie uzasadnione,
    odpowiednio udokumentowane oraz prawidłowo rozdzielone na cele prywatne i służbowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny - nie wskazuje
    enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Zatem przyjmuje się, że kosztami
    uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane ze źródłem
    przychodów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu
    kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym, dla
    zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Generalnie zatem należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie
    przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w
    myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów.
    Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    uzależniona została zatem od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, polegającego
    na tym, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodu, bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu. Przy czym, związek przyczynowy
    pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub
    zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego
    wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie
    może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu

    źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego
    wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań
    podatnika.
    Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z
    przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II
    FSK 3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu”
    oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną
    działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek,
    który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać
    mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
    Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika
    działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien,
    przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
    przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego
    podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017
    r. sygn. akt II FSK 3813/14.
    Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      został właściwie udokumentowany,
      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww.
      ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich
    celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z
    prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu,
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez
    sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy
    (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu,
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków należy rozstrzygnąć, czy
    spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena
    prawna danego wydatku wymaga, bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww.
    ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków
    niestanowiących kosztów podatkowych, nawet, jeśli ponoszone są w celu uzyskania
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przy kwalifikowaniu
    poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość
    przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność
    wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej
    działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu. Wobec
    powyższego, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który –
    racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodu, czy jego
    zwiększenia, nawet, jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu
    uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle
    wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności,
    podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten
    przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w
    oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy
    poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub
    zabezpieczeniem jego źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego
    wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie

    może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów. Wydatki np. na media ponoszone przez przedsiębiorców, którzy
    zarejestrowali firmę w mieszkaniu, nie są co do zasady wyłączone z kosztów uzyskania
    przychodów na mocy art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli
    zatem takie wydatki pozostają w związku z uzyskanym przychodem lub zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodu, to w takim zakresie wydatki te będą kwalifikowały się
    do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej.
    Stosownie do treści cytowanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że w opisanym
    zdarzeniu przyszłym wydatki, które poniesie Pan na Internet wykorzystywany na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu na
    podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wskazał
    Pan we wniosku Internet to podstawowe narzędzie Pana pracy. Internet jest niezbędny do
    kontaktu z klientami (pozyskiwanie nowych klientów, dostęp do zasobów firmy,
    konsultacje bieżących projektów, przesyłanie gotowych części kodu na serwer,
    diagnostyka błędów na serwerze). Jest też wymagany do poprawnego działania
    wykorzystywanych przez Pana narzędzi programistycznych, opłacania i kontroli licencji na
    oprogramowanie. Ponadto, jak Pan wskazał, bez dostępu do Internetu nie ma Pan
    możliwości świadczenia usług, a zatem związek pomiędzy wydatkami na Internet, a
    zachowaniem przychodów z działalności jest zachowany. Dodatkowo, w opisie wskazał
    Pan, że planuje obliczać proporcję podziału wydatków na Internet na cele służbowe i
    prywatne, zakładając, że czas pracy wynosi 8 godzin dziennie, a średni czas korzystania z
    Internetu po pracy wynosi 4 godziny. Wyjaśnił Pan, że z tej proporcji wynika, że do celów
    służbowych korzysta Pan z Internetu przez 66,(6)% czasu.
    Reasumując, mając na względzie treść przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że
    może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności
    gospodarczej wydatki poniesione na Internet, zgodnie z przedstawionym w opisie
    zdarzenia przyszłego podziałem koszów, pozwalającym na określenie i rozgraniczenie
    celów prywatnych oraz firmowych, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zaznaczam jednak, że kwestia
    prawidłowości zastosowanego przez Pana podziału kosztów nie podlega mojej ocenie.
    Stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania dowodowego.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku
    zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o
    wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana wyroków sądów administracyjnych i
    interpretacji indywidualnej zaznaczam, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem
    Pana wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.