Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.708.2020.11.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-05
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: grunty-grunty rolne
grunty-sprzedaż gruntów
majątek-majątek prywatny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2020 r. wpłynął Pana wniosek z 22 grudnia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 29 stycznia 2021 r. (wpływ 2 luty 2021 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej ani nie jest podatnikiem podatku od towarów
    i usług z tytułu działalności rolniczej. Uzyskuje Pan dochody z udziału w spółkach
    kapitałowych i osobowych prawa handlowego, emerytury oraz wynagrodzenia za pracę.
    Jest Pan rolnikiem prowadzącym wyłącznie gospodarstwo rolne, który nie uzyskuje
    przychodów z innego rodzaju działalności, nie musi Pan w ogóle rejestrować się dla
    potrzeb podatku VAT.
    W latach 2002-2007 wraz z żoną dokonał Pan od różnych właścicieli zakupu (...) działek
    gruntu o łącznej powierzchni (...) ha z przeznaczeniem na powiększenie posiadanego
    gospodarstwa rolnego. W wyniku swoich starań dokonał Pan scalenia zakupionych
    działek, i w dniu (...) utworzone zostały działki o nr 1 o powierzchni (...) ha oraz nr 2 o
    powierzchni (...) ha. Następnie w dniu (...) działkę nr 1 podzielono na dwie tj. nr 1/1 o
    powierzchni (...) ha oraz nr 1/2 o powierzchni (...) ha.
    Działki te w większej części obejmują łąki i przez cały okres ich posiadania opłacał Pan od
    nich podatek rolny. Ponadto do chwili obecnej otrzymuje Pan dopłaty do gospodarstwa
    rolnego z funduszy unijnych.
    W planie zagospodarowania przestrzennego z dnia (...) działki nr 1/2 oraz nr 2 ujęte są
    jako teren przeznaczony pod aktywizację z przeznaczeniem na zagospodarowanie
    kompleksowe z preferencją dla dużych inwestorów.
    Pana żona zmarła w (...). Samodzielną własność nieruchomości opisanych wyżej nabył Pan
    na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia (...).
    Nabycia gruntów dokonał Pan do majątku prywatnego w celu powiększenia gospodarstwa
    rolnego.
    Działki zostały nabyte bez podatku VAT. Działki stanowią więc część Pana gospodarstwa
    rolnego. Nie zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej tylko jako inwestycja w gospodarstwo rolne.
    Po nabyciu, działki wykorzystywane były w Pana gospodarstwie rolnym. Nie były
    przedmiotem dzierżawy czy też najmu. Nie podejmował Pan żadnych czynności w celu ich
    uatrakcyjnienia. Nie korzystał Pan z mediów w poszukiwaniu nabywcy. Nabywca zgłosił się
    do Pana sam.
    Nie zajmuje się Pan obrotem nieruchomościami. Obecnie, ze względu na wiek (ma Pan (...)
    lata), zamierza Pan sprzedać opisane wyżej działki.
    Uzupełnił Pan wniosek o następujące informacje:
    Przedmiotem sprzedaży będą 2 działki, tj.: działka nr 1/2 o pow. (...) ha oraz działka nr 2 o
    pow. (...) ha.

    W przeszłości nie sprzedawał Pan gruntów. W (...) dokonał Pan natomiast sprzedaży domu
    mieszkalnego z działką, w którym zamieszkiwał Pan od lat 80-tych. Sprzedaży dokonał Pan
    na rzecz spółki jawnej, której wspólnikami jest Pana syn i jego żona.
    Nie posiada Pan innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.
    Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działek nr 1/2 i nr 2 opracowany
    został z inicjatywy Gminy (...), Pan nie występował z wnioskiem o opracowanie ww. planu.
    Przedmiotem sprzedaży mają być działki o nr 1/2 oraz nr 2. Z przedmiotowych działek nie
    dokonywał Pan sprzedaży produktów rolnych. Działki nie są zabudowane.
    Nie dokonywał Pan i nie będzie dokonywał żadnych czynności ani nakładów związanych ze
    sprzedażą wskazanych wyżej działek.
    W dniu (...) zawarł Pan przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości dotyczącą
    wskazanych wyżej działek.
    W umowie tej udzielił Pan Kupującemu pełnomocnictwa do dokonywania w jego imieniu
    następujących czynności:
    a) uzyskania warunków technicznych przyłączenia Nieruchomości do infrastruktury
      technicznej, w szczególności przyłączenia do sieci energetycznej, gazowej,
      teleinformatycznej, wodociągowej, ciepłowniczej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej
      lub innej infrastruktury technicznej umożliwiającej odprowadzenie wód opadowych,
      oraz włączenia do dróg w tym składania i podpisywania wniosków i innych
      dokumentów, ich zmiany, cofania oraz odbioru;
    b) uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, zmiany klasyfikacji gruntów
      oraz uzyskania decyzji dotyczącej gospodarowania masami ziemi podlegającymi
      ochronie, dokonania wszelkich czynności prawnych i faktycznych zmierzających do
      zmiany ewidencji obszaru Nieruchomości w części obszaru Przedmiotu sprzedaży na
      nie rolną lub nie leśną lub uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania
      przestrzennego zgodnego z zamierzoną przez Kupującego na obszarze Przedmiotu
      sprzedaży inwestycją;
    c) uzyskania decyzji o wycince drzew i krzewów oraz uzyskania decyzji o nasadzeniach
      zastępczych;
    d) zawarcia w Pana imieniu umów przyłączenia do sieci oraz umów drogowych
      określających warunki włączenia do dróg;
    e) uzyskania decyzji – pozwolenia wodnoprawnego, decyzji o środowiskowych
      uwarunkowaniach oddziaływania planowanej przez Kupującego inwestycji na
      środowisko, decyzji zezwalającej na prowadzenie badań archeologicznych, decyzji
      zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na
      Nieruchomości inwestycji planowanej przez Kupującego.
    Umowa, na mocy, której Sprzedający sprzeda, a Kupujący kupi Przedmiot sprzedaży
    zostanie zawarta po spełnieniu się wskazanych poniżej warunków:
    a) uzyskanie zaświadczeń wydanych przez właściwe: urząd skarbowy, urząd gminy, Kasę
      Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób
      Niepełnosprawnych również w trybie art. 306g ustawy Ordynacja podatkowa oraz
      zaświadczenia wydanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, potwierdzających, że
      Sprzedający nie zalega z płatnością należnych podatków i innych należności
      publicznoprawnych;
    b) przeprowadzenie przez Kupującego procesu analizy stanu prawnego nieruchomości i
      uzyskanie wyników tej analizy potwierdzających możliwość budowy na
      przedmiotowym obszarze obiektu magazynowo-produkcyjnego;

    c) uzyskanie przez Kupującego warunków technicznych, pozwoleń uzgodnień oraz zgód
      osób prawnych i fizycznych w tym dostawców danych mediów oraz jednostek
      samorządu terytorialnego i organów administracji państwowej na zmianę przebiegu
      mediów znajdujących się na terenie Nieruchomości, które to media (gazociągi, linie
      energetyczne, wodociągi, rurociągi, linie telekomunikacyjne, rowy melioracyjne itp.)
      mogą znajdować się na terenie Nieruchomości oraz kolidować z planowaną przez
      Kupującego inwestycją i których zmiana przebiegu jest niezbędna do uzyskania przez
      Kupującego pozwolenia na budowę planowanej inwestycji;
    d) potwierdzenie, że warunki techniczne (zaopatrzenia w media: wodę, energię
      elektryczną, gaz, włączenia do układu drogowego oraz odprowadzania ścieków i wód
      deszczowych) umożliwiają realizację zamierzonej inwestycji na Przedmiocie sprzedaży;
    e) potwierdzenie, iż Przedmiot sprzedaży posiada dostęp do drogi publicznej;
    f) przedłożenie przez Sprzedającego na wezwanie Kupującego, poświadczonych
      notarialnie kopii dokumentów potwierdzających tożsamość Sprzedającego, tj. dowodu
      osobistego bądź paszportu;
    g) minimum dwukrotne podpisanie oraz przekazanie przez Sprzedającego Kupującemu
      na wezwanie Kupującego oświadczenia dotyczącego zgodności działań Sprzedającego
      z wymogami oraz procedurami w zakresie przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy
      oraz finansowania terroryzmu.
    Umowa nie nakłada na Pana żadnych obowiązków związanych ze sprzedażą działek,
    jedynie wymogi formalne (zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach, składkach itd.).
    Pozostałe warunki do spełnienia zależą wyłącznie od działań nabywcy.
    Wg Pana wiedzy nabywca będzie dopiero po nabyciu dokonywał inwestycji
    infrastrukturalnych niezbędnych dla wykorzystania nabytych działek dla celów założonych
    przez nabywcę.
    Podsumowując powyższe wyjaśnienia, stwierdzić należy, że sprzedaż działek może
    nastąpić w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez nabywcę. Pan nie podejmował żadnych
    działań w celu jego znalezienia. Nie ogłaszał Pan chęci sprzedaży, nie starał się o
    podniesienie wartości działek, nie szukał pośrednika który trudni się obrotem
    nieruchomościami i pomoże Panu w sprzedaży. Nie podejmował Pan też jakichkolwiek
    działań mających na celu sprzedaż działek.
    Upoważnienia do podjęcia czynności udzielił Pan potencjalnemu nabywcy na jego żądanie.
    To on podjął działania mające na celu wykorzystanie nabytych działek na cele jakie sobie
    założył. To nabywca podjął się załatwienia formalności związanych z uzyskaniem
    niezbędnych dla jego celów dokumentów. To nabywca wskazał notariusza który jego
    zdaniem gwarantuje mu bezpieczeństwo osiągnięcie założonych celów związanych z
    nabywanymi działkami.
    Jak wykazują to powyższe wyjaśnienia, motorem działania dla całej operacji był nabywca.
    Pan zachowywał się biernie wypełniając wyłącznie jego oczekiwania i żądania. Nie
    podejmował jakichkolwiek działań czy inicjatyw mających służyć uzyskaniu lepszej ceny
    sprzedaży gruntów. Istotny jest fakt, że wszelkie dokumenty uzyskane przez nabywcę na
    podstawie udzielonego pełnomocnictwa służą wyłącznie nabywcy, natomiast dla Pana nie
    mają jakiegokolwiek znaczenia. To nabywca sam postawił warunki ich uzyskania przed
    nabyciem nieruchomości.

## Pytanie

Czy sprzedaż działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego należy opodatkować
    podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie

    W Pana ocenie, opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek jest
    nieuzasadnione.
    Zakupione działki nie były wykorzystywane dla prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zakupiona została dla celów prywatnych (prowadzenie działalności rolniczej).
    Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje
    sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie
    zmierza do nadania jej stałego charakteru, oznacza t że nie jest prowadzenia działalność
    gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowej traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w
    sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana
    czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy,
    pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle art.
    15 ust. 2 ustawy, nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z
    tytułu wykonania takiej czynności.
    W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy podmiot dokonujący
    sprzedaży gruntu podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,

    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go
    za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania
    w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że
    jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej
    rzeczy. Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz działania
    marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą
    wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w
    konsekwencji zorganizowaną.
    Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, z którego wynika,
    że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z
    siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału –
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się
    do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową”
    wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W analizowanym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Zatem, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez
    osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań
    angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. W konsekwencji powyższego, dostawę gruntu należy uznać za objętą
    podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie

    czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku, gdy brak
    jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu,
    która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem – zbycie działki nie stanowi działalności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 16 lutego 2021 r. wydałem interpretację indywidualną w
    podatku od towarów i usług zakresie opodatkowania sprzedaży działek, znak 0112-KDIL3.
    4012.708.2020.2.MS, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 18 lutego 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 9 marca 2021 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu.
    Skarga wpłynęła do mnie 18 marca 2021 r.
    Wniósł Pan o:
    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej,
    2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    23 września 2021 r. sygn. akt I SA/Po 356/21.
    Pismem z 18 listopada 2021 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 29 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 21/22 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 29 maja 2025 r.
    Prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 23 września 2021 r. sygn. akt I SA/Po 356/21
    wpłynął do mnie 30 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    · ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku od
      towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – stwierdzam, że
      stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 16 lutego 2021
    r., bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w

    wyniku orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 września 2021
    r. sygn. akt I SA/Po 356/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2025 r.
    sygn. akt I FSK 21/22.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej ustawą,
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy,
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy,
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy,
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowej, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy,
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą

    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W
    tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem,
    wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest
    dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy, należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą
    takie okoliczności, jak np.: uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania

    marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, a także uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania
    terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru. Działania takie nie należą do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Podkreślić zatem należy, że w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest
    czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji
    może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich
    jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, wystąpienie do
    właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji
    przed sprzedażą, wykonywanie czynności zmierzających do podniesienia wartości
    nieruchomości, np. uzbrojenie terenu, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę
    zawodową (profesjonalną). Zwrócić przy tym należy uwagę, że fakt wystąpienia
    pojedynczych z ww. działań nie decyduje o uznaniu, że sprzedaż działek można uznać za
    działalność gospodarczą, profesjonalną. O działalności takiej można mówić jedynie
    wówczas, gdy ciąg działań podejmowanych przez sprzedawcę wskazuje na aktywność
    charakterystyczną dla obrotu nieruchomościami.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się również
    stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z
    jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z
    dnia 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van
    Financiën uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej
    i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem
    działalności gospodarczej. W innym wyroku z dnia 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94

    Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że wynajem majątku
    rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako
    działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.
    W konsekwencji dla rozstrzygnięcia, czy podmiot w związku z realizacją określonej
    czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Z opisu sprawy wynika, że nie prowadzi Pan działalności gospodarczej ani nie jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu działalności rolniczej. W latach (...) wraz z
    żoną dokonał od różnych właścicieli zakupu (...) działek gruntu o łącznej powierzchni (...)
    ha z przeznaczeniem na powiększenie posiadanego gospodarstwa rolnego. W wyniku
    swoich starań dokonał Pan scalenia zakupionych działek, i w dniu (...) utworzone zostały
    działki o nr 1 o powierzchni (...) ha oraz nr 2 o powierzchni (...) ha. Następnie w dniu (...)
    działkę nr 1 podzielono na dwie, tj. nr 1/1 o powierzchni (...) ha oraz nr 1/2 o powierzchni
    (...) ha. Działki te w większej części obejmują łąki i przez cały okres ich posiadania opłacał
    Pan od nich podatek rolny. Ponadto do chwili obecnej otrzymuje Pan dopłaty do
    gospodarstwa rolnego z funduszy unijnych. W planie zagospodarowania przestrzennego z
    dnia 29 maja 2000 r. działki nr 1/2 oraz nr 2 ujęte są jako teren przeznaczony pod
    aktywizację z przeznaczeniem na zagospodarowanie kompleksowe z preferencją dla
    dużych inwestorów. Nabycia gruntów dokonał Pan do majątku prywatnego w celu
    powiększenia gospodarstwa rolnego. Działki zostały nabyte bez podatku VAT. Pana żona
    zmarła w (...). Samodzielną własność nieruchomości opisanych wyżej nabył Pan na
    podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia (...). Działki stanowią część
    gospodarstwa rolnego. Nie zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, bądź wykonywania
    innych czynności w ramach działalności gospodarczej tylko jako inwestycja w
    gospodarstwo rolne. Po nabyciu działki wykorzystywane były w gospodarstwie rolnym. Nie
    były przedmiotem dzierżawy czy też najmu. Nie podejmował Pan żadnych czynności w
    celu ich uatrakcyjnienia. Nie korzystał Pan z mediów w poszukiwaniu nabywcy. Nabywca
    zgłosił się do Pana sam. Nie zajmuje się Pan obrotem nieruchomościami. Obecnie, ze
    względu na wiek (ma Pan (...) lata) zamierza Pan sprzedać opisane wyżej działki. W
    przeszłości nie sprzedawał Pan gruntów i nie posiada innych nieruchomości
    przeznaczonych do sprzedaży. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla
    działek nr 1/2 i nr 2 opracowany został z inicjatywy Gminy (...). Z przedmiotowych działek
    nie dokonywał Pan sprzedaży produktów rolnych. Działki nie są zabudowane. Nie
    dokonywał Pan i nie będzie dokonywał żadnych czynności ani nakładów związanych ze
    sprzedażą wskazanych wyżej działek. W dniu (...) zawarł Pan przedwstępną umowę
    sprzedaży nieruchomości dotyczącą wskazanych wyżej działek. W umowie tej udzielił Pan
    Kupującemu pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi organami administracji
    publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych
    dla uzyskania decyzji i pozwoleń. Umowa, na mocy, której Pan sprzeda, a Kupujący kupi
    Przedmiot sprzedaży zostanie zawarta po spełnieniu się szeregu warunków wskazanych w
    umowie.
    Na tle przedstawionego opisu sprawy powziął Pan wątpliwość czy sprzedaż działek będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT dla danej
    czynności – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie

    przepisy ustawy. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do czynności sprzedaży działek
    nr 1/2 i nr 2, będzie Pan spełniał przesłanki do uznania Pana za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podjął Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 23 września 2021 r. sygn. akt I
    SA/Po 356/21, w przedmiotowej sprawie stwierdził, że:
      „Sąd stwierdza, że przy rozstrzyganiu o prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.,
      stanowiących wdrożenie do polskiego porządku prawnego art. 9 dyrektywy 112,
      należy uwzględnić wskazówki wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości
      Unii Europejskiej (TSUE), a w szczególności stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 15
      września 2011 r. w sprawach połączonych Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10,
      powoływanym zresztą przez obie strony sporu w niniejszej sprawie”.
    Dalej, w ww. wyroku WSA podkreślił (co już wyżej wskazano), że:
      „To, czy dany podmiot działa jako podatnik VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej
      się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać,
      jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są
      podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt,
      zachowuje się jak handlowiec (por. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2019 r., I FSK 796
      /17; 29 października 2007 r., I FPS 3/07; 22 października 2013 r., I FSK 1323/12; 14
      marca 2014 r., I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r. I FSK 781/13; 27 maja 2014 r., I FSK
      774/13 i 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14).
      W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej
      wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej
      nieruchomości należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się
      z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
      majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z dnia: 9 października 2014 r., I FSK 2145/13;
      3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016
      r., I FSK 636/15).
      (...) Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające
      odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach
      dysponowania majątkiem prywatnym.
      W każdej sprawie konieczne jest więc ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności
      podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki
      podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo
      własności w stosunku do tego gruntu. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w
      danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując sprzedaży gruntów zachowywała
      się tak jak handlowiec”.
    Uzasadniając swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie WSA stwierdził:
      „W ocenie Sądu skarżący w przedstawionym przez siebie zdarzeniu (sprzedaż 2
      działek) nie zachowywał się jak handlowiec. Skarżący nie kupił działek po to by je
      podzielić i sprzedać z zyskiem, ale w celu powiększenia gospodarstwa rolnego. Po
      zakupie scalił 18 kupionych działek. W wyniku tego scalenia powstały dwie działki, z
      których jedną skarżący zdecydował się podzielić. Miało to miejsce jednak w 2012 r., tj.
      8 lat przed zawarciem umowy przedwstępnej. Skarżący nie poszukiwał wspólników,
      ani kapitału do prowadzenia działalności – ulepszania działek, poprawy ich jakości

      itd. W ocenie Sądu sam podział działki nie może świadczyć o realizacji przez
      skarżącego czynności charakterystycznych dla osoby zawodowo trudniącej się
      obrotem nieruchomościami. Właściciel realizując swoje uprawnienie do korzystania
      oraz dysponowania przedmiotem tego prawa może podejmować działania
      zmierzające do podziału nieruchomości. Okoliczności te same w sobie,
      podejmowane nawet znaczną ilość razy nie mogą przemawiać za uznaniem, że
      późniejsza sprzedaż nieruchomości następuje w ramach działalności gospodarczej
      (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 16 listopada 2018
      r., sygn. akt I SA/Po 594/18).
      Sąd wskazuje także, że skarżący nie ustalał jakichkolwiek biznesowych celów swoich
      działań, nie angażował szczególnych środków, czy zasobów w proces sprzedaży.
      Nabywca trafił do niego sam, skarżący nie korzystał nawet z mediów w celu jego
      znalezienia. Działania skarżącego nie wykroczyły poza ramy czynności związanych ze
      zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie przybrały formy zawodowej
      (profesjonalnej).
      Skarżący z własnej inicjatywy nie dokonywał żadnych działań i nakładów finansowych
      na spornej nieruchomości, zaś działania podjęte z inicjatywy nabywcy
      nieruchomości, służyły wyłącznie do realizacji jego własnych celów.
      Ponieważ w momencie zawarcia umowy przedwstępnej, nabywca nie dysponował
      jeszcze prawem do tej nieruchomości, nie mógł podejmować czynności
      przysługujących wyłącznie jej właścicielowi. Jednocześnie nabywca chciał się upewnić,
      czy na nieruchomości tej będzie mógł zrealizować swój zamierzony cel, co zresztą
      jest całkowicie uzasadnione. W przeciwnym bowiem razie prawdopodobnie nie byłby
      zainteresowany nabyciem przedmiotowej nieruchomości. Stąd wymogi postawione
      przez nabywcę w ramach umowy przedwstępnej, dotyczące składania wniosków oraz
      uzyskiwania zaświadczeń, decyzji, pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, warunków
      technicznych, a także możliwości przeprowadzenia przez kupującego analizy stanu
      prawnego nieruchomości oraz potwierdzenia możliwości budowy na
      przedmiotowym obszarze obiektu magazynowo-produkcyjnego.
      Zauważyć należy przy tym, że czynności te nie są podejmowane w celu poszukiwania
      klienta przez skarżącego, lecz przez klienta w celu realizacji jego własnych interesów.
      Jeżeli zatem konkretny podmiot zainteresowany nabyciem nieruchomości zawiera
      umowę przedwstępną, oferuje określoną cenę, ale domaga się udzielenia
      pełnomocnictwa do dokonania określonych czynności dla upewnienia się czy
      nieruchomość spełnia jego wymogi, to – zdaniem Sądu – nie można tego utożsamiać
      z podjęciem przez dotychczasowego właściciela nieruchomości prowadzenia
      działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.”
    Podsumowując swoje rozstrzygnięcie w wyroku I SA/Po 356/21, Sąd zaznaczył:
      „Brak jest podstaw do kwalifikowania jako działalność gospodarczą w rozumieniu art.
      15 ust. 2 u.p.t.u., podejmowanych przez skarżącego czynności mieszczących się w
      zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe
      gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie swoich potrzeb. Działań z
      zachowaniem – normalnych w takich przypadkach – reguł gospodarności nie należy
      utożsamiać z działalnością gospodarczą”.
    Powyższe podsumował NSA w wyroku I FSK 21/22 dotyczącym przedmiotowej sprawy
    podkreślając, że:
      „Słuszna jest konkluzja Sądu pierwszej instancji, że czynności dokonywane przez
      oferenta nie są podejmowane w celu poszukiwania klienta, lecz przez klienta w celu
      realizacji jego własnych interesów. Jeżeli zatem konkretny podmiot zainteresowany
      nabyciem nieruchomości zawiera umowę. przedwstępną, oferuje określoną cenę, ale
      domaga się udzielenia pełnomocnictwa do dokonania określonych czynności dla
      upewnienia się czy nieruchomość spełnia jego wymogi, to – zdaniem Sądu – nie

      można tego utożsamiać z podjęciem przez dotychczasowego właściciela
      nieruchomości prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.
      1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
      (...) Samo udzielenie pełnomocnictwa oferentowi w wymienionym zakresie nie jest
      równoznaczne z przekroczeniem przez skarżącego przysługującego mu prawa do
      rozporządzania własnym majątkiem prywatnym (por. wyrok NSA z 30 września
      2022r., sygn. akt I FSK 451/19)”.
    Zatem, uwzględniając powyższe wyroki sądów w przedmiotowej sprawie, należy
    stwierdzić, że planowana przez Pana sprzedaż działek nr 1/2 i nr 2, o których mowa we
    wniosku nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, ich dostawa
    nie będzie opodatkowana podatkiem VAT.
    W konsekwencji, Pana stanowisko w przedmiotowej sprawie należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu wydania interpretacji pierwotnej interpretacji, tj. 16 lutego 2021 r.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.