Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-1307/11-2/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-01-31
Teza: w stosunku do Wnioskodawcy nie znajdzie zastosowania art. 73 § 2 Ordynacji podatkowej (który jest przepisem lex specialis do powołanego art. 73 § 1 Ordynacji Podatkowej), bowiem Zainteresowany jest obowiązany do składania deklaracji miesięcznych VAT-7. W konsekwencji z uwagi na powyższe nadpłata w przedmiotowej sprawie powstanie z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej, zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej. Wnioskodawca wraz z korektą deklaracji VAT-7 może – zgodnie z art. 75 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej – złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty
Słowa kluczowe: nadpłata; nadpłata-moment powstania nadpłaty
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział 9 -art. 73

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 4 listopada 2011r. (data wpływu 25 listopada 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej Ordynacji Podatkowej w zakresie momentu powstania nadpłaty z tytułu rozliczeń w podatku od towarów i usług - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 listopada 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej Ordynacji Podatkowej w zakresie momentu powstania nadpłaty z tytułu rozliczeń w podatku od towarów i usług.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka zobowiązana jest do rozliczania podatku VAT na podstawie składanych comiesięcznie deklaracji VAT-7. W związku z tym może zdarzyć się, że Spółka wykaże zawyżoną wartość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego, którą opłaci zgodnie z obowiązującymi terminami.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Jaki jest moment powstania nadpłaty w przypadku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej?

Zdaniem Wnioskodawcy od dnia 1 stycznia 2009 r. w związku z art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 209, poz. 1318) zmienił się termin powstania nadpłaty od podatku od towarów i usług. W ustawie wykreślony został przepis art. 73 § 1 pkt 6. Nadpłata powstaje zatem nie w dniu złożenia przez podatnika korekty deklaracji jak stanowił wcześniej art. 73 § 1 pkt 6 ustawy — Ordynacja podatkowa lecz zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 ww. ustawy z dniem zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Z uzasadnienia do zmian ustawy — Ordynacja podatkowa wynika. że zmiana ta była wynikiem woli ustawodawcy, aby odsetki jako wynagrodzenie za korzystanie z obcego kapitału pełniąc w istocie funkcje odszkodowawcze, były należne w sytuacji gdy podatnik swoimi działaniami przyczyni się do powstania uszczerbku Skarbu Państwa. W przedstawionej w pytaniu sytuacji nie powstaje szkoda Skarbu Państwa, a zadaniem korekty deklaracji VAT-7 jest jedynie uporządkowanie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Powyższa zasada ma zastosowanie niezależnie od tego, kto dokonuje korekty deklaracji — sam podatnik czy też Urząd. Ponadto biorąc pod uwagę wykładnię celowościową wydaje się, że zasadę tę należy stosować bez względu na datę powstania nadpłaty. Nadpłaty na podstawie art. 76 § 1 ustawy — Ordynacja podatkowa podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją Podatkową” za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Z powyższego przepisu wynika, że nadpłata podatku ma miejsce, gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązującego prawa nie powinno w ogóle mieć miejsca (świadczenie nienależne), albo świadczenie podatnika jest wyższe niż powinno to wynikać z przepisów obowiązującego prawa (świadczenie nadpłacone).

Nadpłatą, zgodnie z powołanym przepisem jest zarówno kwota podatku nadpłaconego, jak i nienależnie zapłaconego, a także kwota podatku nienależnie pobranego przez płatnika lub pobranego przez niego w kwocie wyższej od należnej. Istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie ma takiego obowiązku (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa kwotę wymaganą od niego przepisami prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad świadczenie obowiązkowe stanowi nadpłatę. Kwota ta nie ma podstawy prawnej. Przyczyną powstania nadpłaty jest przekonanie podatnika, że kwota, którą płaci jest realizacją ciążącego na nim obowiązku podatkowego.

Moment powstania nadpłaty reguluje przepis art. 73 Ordynacji Podatkowej. Zgodnie z § 1 tego artykułu nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem:

1.  zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;
2.  pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;
3.  zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
4.  wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku;
5.  zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Stosownie do art. 73 § 2 Ordynacji Podatkowej nadpłata powstaje z dniem złożenia:

1.  zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego;
2.  deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego;
3.  deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państwowych;
4.  deklaracji kwartalnej dla podatku od towarów i usług - dla podatników podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 75 § 1 Ordynacji Podatkowej jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji Podatkowej uprawnienie określone w § 1 przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek.

W myśl art. 75 § 3 Ordynacji Podatkowej w przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz w pkt 2 lit. a) i b), podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 73 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r. nadpłata podatku powstawała, z zastrzeżeniem § 2, w dniu złożenia korekty deklaracji w podatku od towarów i usług obniżającej wysokość zobowiązania podatkowego, w związku ze zwiększeniem kwoty podatku naliczonego lub obniżeniem kwoty podatku należnego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.

Z dniem 1 stycznia 2009 r. na podstawie art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318) powołany wyżej przepis art. 73 § 1 pkt 6 został wykreślony. Jednocześnie w ustawie tej nie przewidziano dla tej zmiany przepisów przejściowych.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż od dnia 1 stycznia 2009 r. zmienił się termin powstania nadpłaty w podatku od towarów i usług. Nadpłata powstaje bowiem już nie w dniu złożenia przez podatnika korekty deklaracji, jak stanowił wcześniej art. 73 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, lecz z dniem zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej – art. 73 § 1 pkt 1 ww. ustawy.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą jest zobowiązany do rozliczania podatku VAT na podstawie składanych comiesięcznie deklaracji VAT-7. W związku z tym może zdarzyć się, że Spółka wykaże zawyżoną wartość podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego, którą opłaci zgodnie z obowiązującymi terminami. Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do ustalenia właściwego momentu powstania nadpłaty w przypadku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje oraz opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, iż w stosunku do Wnioskodawcy nie znajdzie zastosowania art. 73 § 2 Ordynacji podatkowej (który jest przepisem lex specialis do powołanego art. 73 § 1 Ordynacji Podatkowej), bowiem Zainteresowany jest obowiązany do składania deklaracji miesięcznych VAT-7. W konsekwencji z uwagi na powyższe nadpłata w przedmiotowej sprawie powstanie z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej, zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej. Wnioskodawca wraz z korektą deklaracji VAT-7 może – zgodnie z art. 75 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej – złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do tak przedstawionego zdarzenia przyszłego należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.