Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-535/08-2/ISN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-09-11
Teza: Obowiązek dokonania korekty podatku VAT naliczonego, odliczonego w pełnej kwocie w momencie zakupu samochodów, które mają być wprowadzone do ewidencji środków trwałych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; podatek-podatek od towarów i usług; samochód-samochód osobowy; wynajem-wynajem samochodów; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Jawnej, przedstawione we wniosku z dnia 10 czerwca 2008 r. (data wpływu 12 czerwca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego, odliczonego w pełnej kwocie w momencie zakupu samochodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego, odliczonego w pełnej kwocie w momencie zakupu samochodów.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest dealerem samochodowym. Głównym przedmiotem jego działalności jest odsprzedaż samochodów oraz serwis naprawczy. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje zakupu samochodów, które używane są jako demonstracyjne. Samochody te zostają zarejestrowane w wydziale komunikacyjnym i okresowo są używane jako pojazdy demonstracyjne. Samochody te sprzedane są przed upływem roku oraz stanowią w księgach towary handlowe wchodzące w skład aktywów obrotowych. Zainteresowany ma zamiar prowadzić również działalność gospodarczą w zakresie wynajmu samochodów osobowych i ciężarowych jako auta zastępcze dla klientów serwisu mechanicznego. Z posiadanych samochodów osobowych do jazd demonstracyjnych, stanowiących towary handlowe, Wnioskodawca chciałby przeznaczyć taki pojazd – samochód osobowy tylko i wyłącznie do odpłatnego używania na podstawie umów najmu, jako auto zastępcze dla klientów warsztatu na okres nie krótszy niż sześć miesięcy, przeksięgowując go z towarów handlowych w środki trwałe. Spółka chce wykorzystać i przeznaczyć własne towary handlowe tylko i wyłącznie pod wynajem nie dokonując zakupu takiego samochodu np. u innego dealera.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zachodzi konieczność korygowania odliczonego w pełnej kwocie podatku naliczonego z faktury dotyczącej zakupu przedmiotowego samochodu osobowego w momencie, kiedy zostanie on wprowadzony do ewidencji środków trwałych jako samochód zastępczy, który będzie udostępniony i przeznaczony tylko dla klientów na podstawie umów najmu przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy, czyli w momencie zmiany przeznaczenia?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji nie zachodziłaby konieczność korygowania dokonanego przy nabyciu samochodu odliczenia w pełnej wysokości naliczonego podatku VAT z faktury zakupu, gdyż samochód osobowy będący dotychczas towarem handlowym przeznaczonym do jazd demonstracyjnych, przeznaczony byłby wyłącznie do działalności, o której mowa w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Wykluczone w takiej sytuacji byłoby wykorzystanie takiego samochodu osobowego stanowiącego środek trwały – auto zastępcze pod wynajem – w innych celach, w tym m.in. do jazd służbowych, gdyż wtedy zastosowanie znajdzie ogólne uregulowanie z art. 86 ust. 3 ustawy co skutkuje obowiązkiem dokonania takiej korekty podatku naliczonego w momencie zmiany przeznaczenia wyżej opisanego samochodu.

W opinii Zainteresowanego, z przepisu art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b ustawy wynika, że ma on prawo do pełnego odliczenia kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych pod warunkiem spełnienia łącznie przesłanek, o których mowa w tym przepisie, tj.:

*   gdy przedmiotem działalności jest oddanie w odpłatne używanie tych samochodów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze oraz
*   samochody te są przeznaczone wyłącznie do wykorzystywania na wyżej wymienione cele przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl ust. 2 ww. artykułu, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7:

1.  suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: a) z tytułu nabycia towarów i usług, b) potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, c) od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu - z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4;
2.  w przypadku importu – suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego;
3.  zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
4.  kwota podatku należnego od importu usług, kwota podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Art. 86 ust. 3 ustawy stanowi, iż w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.

W myśl art. 86 ust. 4 ustawy, przepis ust. 3 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Z zawartego we wniosku opisu wynika, iż przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest odprzedaż samochodów, a w przyszłości wynajem samochodów (aut zastępczych) na podstawie umów najmu. Przy czym wynajmowane samochody byłyby pojazdami wcześniej wykorzystywanymi w Spółce jako pojazdy demonstracyjne, stanowiące towary handlowe.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w sytuacji, gdy Zainteresowany nabywa samochód, o którym mowa w art. 86 ust. 3 ustawy (tj. samochód osobowy lub inny pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, inny niż określone w ust. 4 pkt 1-6 tego artykułu) z przeznaczeniem do dalszej odprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże wskutek wystąpienia okoliczności, o których mowa w zapytaniu, zostanie on wprowadzony do ewidencji środków trwałych i przekazany do użytkowania jako środek trwały (auto zastępcze) – nie zostanie spełniony warunek, o którym mowa art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy. Zmienia się bowiem w zasadniczy sposób przeznaczenie tego samochodu – nie jest on już towarem handlowym wchodzącym w skład aktywów obrotowych Wnioskodawcy, a staje się jego majątkiem trwałym. Przepis powyższy umożliwia natomiast odliczenie podatku naliczonego w pełnej kwocie jedynie przy nabyciu samochodów, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy, które jako towar handlowy będą przedmiotem dalszej odprzedaży.

Jedyny przypadek, w którym byłoby możliwe odliczenie całej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodu, o którym mowa w art. 86 ust. 3 ustawy i stanowiącego jednocześnie środek trwały, wymieniony został w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b ustawy. Jednakże warunkiem takiego odliczenia, jak wyraźnie wynika z tego przepisu, jest to aby taki pojazd był przeznaczony przez podatnika wyłącznie do odpłatnego używania na podstawie umów wymienionych w tym przepisie, przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy.

Zatem jeżeli samochód osobowy stanowiący środek trwały u Zainteresowanego (auto zastępcze), przeznaczony byłby wyłącznie do działalności, o której mowa w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b ustawy przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy (wykluczone w takiej sytuacji byłoby wykorzystywanie takiego samochodu w innych celach, w tym m.in. do jazd służbowych), wówczas nie zachodziłaby konieczność korygowania dokonanego przy nabyciu tego samochodu odliczenia podatku naliczonego. W przeciwnym wypadku zastosowanie znajdzie ogólne uregulowanie z art. 86 ust. 3 ustawy, co skutkuje obowiązkiem dokonania takiej korekty podatku naliczonego w momencie przekazania samochodu do użytkowania i wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.