Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.656.2024.1.DD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków poniesionych na zakup usług transportu
osobowego wykonane przez firmy taksówkowe i
udokumentowane zbiorczo wraz z załączonymi zdjęciami (lub
skanem) paragonów (bez nazwy i NIP Spółki), zestawieniem
zleceń z systemu dyspozytorów oraz potwierdzeniami
przelewów z systemu bankowości elektronicznej.
Słowa kluczowe: dokumentowanie-dokumentowanie wydatków
koszt-koszty uzyskania przychodów
taksówki
usługi-usługi taksówkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2024 r. za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa
    wniosek z 19 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia,
    czy wydatki poniesione na zakup usług transportu osobowego wykonane przez firmy
    taksówkowe i udokumentowane zbiorczo wraz z załączonymi zdjęciami (lub skanem)
    paragonów (bez nazwy i NIP Spółki), zestawieniem zleceń z systemu dyspozytorów oraz
    potwierdzeniami przelewów z systemu bankowości elektronicznej jest wystarczające do
    uznania ich za wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Sp. z o. o. (dalej jako „Spółka”) jest spółką prowadzącą działalność w zakresie transportu
    osobowego – zajmuje się przewozem pracowników podmiotów (...) do i z miejsca pracy, na
    podstawie zawartych kontraktów na ten przewóz. Spółka posiada siedzibę na terytorium
    Polski i na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Rokiem podatkowym
    Spółki jest rok kalendarzowy. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Usługę
    transportu osobowego Spółka wykonuje na terytorium całego kraju. W celu wykonania
    usługi Spółka zawiera umowy z firmami świadczącymi usługi transportu osobowego
    (podwykonawcami), które za wykonane usługi wystawiają faktury VAT i na tej podstawie
    otrzymują zapłatę. Ze względu na ograniczone zasoby transportowe (własne i
    podwykonawców) Spółka korzysta również z usług firm taksówkowych.
    Wykonanie usługi przebiega następująco:
    - dyspozytor Spółki przyjmuje zlecenie wykonania transportu (...),
    - dyspozytor w systemie organizacji transportu weryfikuje dostępność kierowców (z
      zasobów własnych Spółki lub podwykonawców) na wskazanym w zleceniu obszarze
      kraju,
    - po pozytywnej weryfikacji kierowców (własnych lub podwykonawców) przekazuje
      zlecenie do realizacji,
    - w przypadku braku dostępnego kierowcy dyspozytor poszukuje kierowcy spośród
      lokalnych na danym obszarze firm taksówkowych, którym zleca wykonanie usługi.
    W przypadku wykonania usług przez firmy taksówkowe Spółka zmuszona jest do
    dokonywania płatności poprzez blik – na telefon lub na przelew (na podstawie zdjęcia (lub
    skanu) paragonu. Kierowcy taksówek oczekują płatności natychmiastowych. Dokumentem
    potwierdzającym transakcję jest w tej sytuacji zlecenie w systemie dyspozytorów (od
    dodania zlecenia do momentu jego wykonania), przesłane zdjęcie (skan) paragonu, na
    którym brak jest danych Spółki (nazwa, NIP) oraz potwierdzenie przelewu z systemu
    bankowości elektronicznej. Zasadność poniesionych wydatków na podstawie zebranej
    dokumentacji potwierdza dodatkowo Kierownik dyspozytury przygotowując dokument
    wewnętrzny zbiorczy dot. okresowych (najczęściej tygodniowych) zestawień tych
    wydatków. Taki dokument zbiorczy, wraz z załącznikami, jest podstawą ujęcia kosztu
    usługi transportu taksówkami w księgach rachunkowych Spółki.

## Pytanie

Czy wydatki poniesione na zakup usług transportu osobowego wykonane przez firmy
    taksówkowe i udokumentowane zbiorczo wraz z załączonymi zdjęciami (lub skanem)

    paragonów (bez nazwy i NIP Spółki), zestawieniem zleceń z systemu dyspozytorów oraz
    potwierdzeniami przelewów z systemu bankowości elektronicznej jest wystarczające do
    uznania ich za wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, wydatki ponoszone na zakup usługi transportu realizowanego przez
    firmy taksówkowe, udokumentowane na podstawie dokumentu wewnętrznego
    zbiorczego, zawierającego: zdjęcia (lub skan) paragonu bez danych nabywcy usługi (nazwa
    Spółki i NIP), zestawienie zleceń dyspozytorskich i potwierdzenia dokonania płatności w
    formie blik (z systemu bankowości elektronicznej) spełniają przesłanki do uznania ich za
    koszty uzyskania przychodów.
    Uzasadniając własne stanowisko wskazali Państwo, że w celu uznania wydatku za koszt
    podatkowy, zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    wydatek ten powinien zostać poniesiony w celu osiągnięcia, zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów, być faktycznie poniesiony i nie może znajdować się w
    katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów (wymienionych w art.
    16 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Ponadto wydatek taki
    powinien być właściwie udokumentowany. Ustawa nie określa wprost stopnia związku
    poniesionych kosztów z przychodami. Przesłankami do uznania, iż wskazany związek
    kosztów z przychodami istnieje, jest racjonalność wydatku i jego gospodarcze
    uzasadnienie. Przesłanki te zawierają w sobie również sytuację konieczności poniesienia
    danego wydatku. Jeśli wydatek jest konieczny do uzyskania przychodu to oznacza, że jest
    racjonalnie poniesiony.
    Spółka na podstawie zawartych kontraktów na przewóz pracowników (...) zobligowana jest
    do wykonania usługi transportu (...) terminowo i z należytą starannością przez 24 godziny
    7 dni w tygodniu. Niewykonanie usługi bądź jej wadliwe wykonanie skutkuje nałożeniem
    kar na Spółkę. Z tego powodu Spółka zobligowana jest, w przypadku braku wolnych
    zasobów transportowych – własnych i podwykonawców, korzystać z usług lokalnych
    przewoźników – firm taksówkowych. W świetle tego wydatki te ponoszone są w oparciu o
    racjonalne i obiektywne przesłanki oraz uzasadniają związek kosztu z przychodem.
    Jednocześnie organy podatkowe jak i sądy administracyjne podkreślają, że podatnik
    zobligowany jest do właściwego udokumentowania wydatku. Kwestię udokumentowania
    wydatków nie są wprost omówione w Ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Art. 9 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera
    odniesienie do odrębnych przepisów, na mocy których podatnicy obowiązani są do
    prowadzenia ewidencji rachunkowej, w sposób zapewniający określenie wysokości
    dochodu, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.
    Odrębne przepisy, o których mowa, zawarte są w Ustawie o rachunkowości w art. 20-22.
    Przepisy te ustalają warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące
    podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W myśl tych przepisów dowody księgowe
    powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej,
    którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych i zawierać elementy
    wymienione w art. 21 ust. 1 Ustawy o rachunkowości.
    Przywołane przepisy wskazują, że podstawowym dowodem księgowym na poniesione
    wydatki są faktury, jednak nie jedynym. Kwestię dowodów nabycia towarów lub usług
    podnosi również Ordynacja podatkowa w art. 180 i art. 181, które jako dowód w
    postępowaniu podatkowym dopuszczają wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
    sprawy a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności księgi podatkowe, deklaracje
    złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane
    w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku
    działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających,
    kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku

    postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub
    wykroczenia skarbowe. Użyte sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że katalog
    dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego
    postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających
    zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.
    W myśl przywołanych wyżej przepisów dowód wewnętrzny zbiorczy sporządzony na
    podstawie (i zawierający jako załączniki do niego) zdjęcia paragonów (lub skanu),
    zestawienie zleceń usług transportowych oraz potwierdzenia realizacji płatności na rzecz
    firm taksówkowych wraz z opisem zasadności operacji gospodarczej przez Kierownika
    dyspozytury uprawnia Spółkę do uznania poniesionych wydatków za koszty uzyskania
    przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podkreślenia wymaga, że ciężar udowodnienia faktu poniesienia kosztu oraz wykazania
    związku przyczynowo-skutkowego między jego poniesieniem a uzyskaniem przychodu z
    danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa
    na podatniku, jako odnoszącym ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Wydatki związane z zakupem usług (w tym usług podwykonawców) niezbędnych do
    realizacji świadczonych przez Państwa usług są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem
    przychodów z działalności gospodarczej i jednocześnie nie znajdują się w katalogu
    wydatków niestanowiących kosztów podatkowych. O ile zatem ich zakup jest prawidłowo
    udokumentowany stanowią (co do zasady) koszty uzyskania przychodów prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej. Tylko bowiem wydatek prawidłowo
    udokumentowany może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.
    Powołany wyżej przepis art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie określa zasad dokumentowania
    wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak jednak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Odrębne przepisy, o których mowa w tym artykule zawarte są w ustawie z dnia 29
    września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.).
    Z art. 20 ust. 1 ustawy o rachunkowości wynika, że
      do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci
      zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym.
    Zgodnie z art. 20 ust. 2 ww. ustawy,
      podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające
      dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej "dowodami źródłowymi":
      1) zewnętrzne obce – otrzymane od kontrahentów;
      2) zewnętrzne własne – przekazywane w oryginale kontrahentom;
      3) wewnętrzne – dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
    Stosownie natomiast do art. 20 ust. 3 ustawy o rachunkowości,
      podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody
      księgowe:
      1) zbiorcze – służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych,
        które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
      2) korygujące poprzednie zapisy;
      3) zastępcze – wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
        źródłowego;
      4) rozliczeniowe – ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
        klasyfikacyjnych.
    Z powyższych przepisów wynika, że zdarzenia gospodarcze powinny być wprowadzone do
    ksiąg na podstawie dowodów źródłowych. W przypadku zakupu usług dowodami takimi są
    dowody zewnętrzne obce otrzymane od kontrahentów. Podstawą zapisów mogą być

    również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe zbiorcze, służące do dokonania
    łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które muszą być w dowodzie zbiorczym
    pojedynczo wymienione.
    W myśl art. 20 ust. 4 ww. ustawy,
      w przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych
      dowodów źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie
      operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych
      przez osoby dokonujące tych operacji. Nie może to jednak dotyczyć operacji
      gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od
      towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności.
    Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości,
      dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem
      operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane
      określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych. Niedopuszczalne jest
      dokonywanie w dowodach księgowych wymazywania i przeróbek.
    W myśl art. 24 ust. 1 ww. ustawy,
      księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i
      bieżąco.
    Z powyższych przepisów wynika, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są
    dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej. Księgi rachunkowe
    powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco, a transakcje
    udokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi.
    W przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych dowodów
    źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie operacji
    gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych przez osoby
    dokonujące tych operacji. Nie może to jednak dotyczyć operacji gospodarczych, których
    przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od towarów i usług oraz skup metali
    nieżelaznych od ludności.
    Jak z kolei stanowi art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości,
      dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
      1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;
      2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;
      3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach
        naturalnych;
      4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą – także
        datę sporządzenia dowodu;
      5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto
        składniki aktywów;
      6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach
        rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach
        rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
      7) (uchylony)
    Zgodnie z art. 21 ust. 1a ww. ustawy,
      można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa:
      1) w ust. 1 pkt 1-3 i 5, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów;
      2) w ust. 1 pkt 6, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych.
    Powyższy przepis ustawy o rachunkowości ustala warunki, jakim powinny odpowiadać
    dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle

    tych przepisów, dowody księgowe powinny być rzetelne, tj. zgodne z rzeczywistym
    przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów
    rachunkowych, zawierające wymienione wyżej elementy.
    Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych,
    będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych, przy czym podkreślić
    należy, że dowód księgowy jest dokumentem potwierdzającym przeprowadzenie danej
    operacji gospodarczej i nie można na jego podstawie przesądzać o spełnianiu wszystkich
    przesłanek umożliwiających zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów
    na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że prowadzą Państwo
    działalność w zakresie transportu osobowego (przewóz pracowników (...) do i z miejsca
    pracy, na podstawie zawartych kontraktów na ten przewóz). Są Państwo czynnym
    podatnikiem podatku VAT. Usługę transportu osobowego wykonujecie Państwo na
    terytorium całego kraju. W celu wykonania usługi zawieracie Państwo umowy z firmami
    świadczącymi usługi transportu osobowego (podwykonawcami), które za wykonane usługi
    wystawiają faktury VAT i na tej podstawie otrzymują zapłatę. Ze względu na ograniczone
    zasoby transportowe (własne i podwykonawców) korzystają również Państwo z usług firm
    taksówkowych. Wykonanie usługi przebiega następująco:
    - dyspozytor Spółki przyjmuje zlecenie wykonania transportu (...),
    - dyspozytor w systemie organizacji transportu weryfikuje dostępność kierowców (z
      zasobów własnych Spółki lub podwykonawców) na wskazanym w zleceniu obszarze
      kraju,
    - po pozytywnej weryfikacji kierowców (własnych lub podwykonawców) przekazuje
      zlecenie do realizacji,
    - w przypadku braku dostępnego kierowcy dyspozytor poszukuje kierowcy spośród
      lokalnych na danym obszarze firm taksówkowych, którym zleca wykonanie usługi.
    W przypadku wykonania usług przez firmy taksówkowe zmuszeni jesteście Państwo do
    dokonywania płatności poprzez blik – na telefon lub na przelew (na podstawie zdjęcia (lub
    skanu) paragonu. Kierowcy taksówek oczekują płatności natychmiastowych. Dokumentem
    potwierdzającym transakcję jest w tej sytuacji zlecenie w systemie dyspozytorów (od
    dodania zlecenia do momentu jego wykonania), przesłane zdjęcie (skan) paragonu, na
    którym brak jest danych Spółki (nazwa, NIP) oraz potwierdzenie przelewu z systemu
    bankowości elektronicznej. Zasadność poniesionych wydatków na podstawie zebranej
    dokumentacji potwierdza dodatkowo Kierownik dyspozytury przygotowując dokument
    wewnętrzny zbiorczy dot. okresowych (najczęściej tygodniowych) zestawień tych
    wydatków. Taki dokument zbiorczy, wraz z załącznikami, jest podstawą ujęcia kosztu
    usługi transportu taksówkami w Państwa księgach rachunkowych.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy przedstawiony we wniosku
    sposób dokumentowania ponoszonych przez Państwa wydatków na rzecz firm
    taksówkowych jest wystarczający do rozpoznania takich wydatków jako Państwa koszty
    podatkowe.
    Państwa zdaniem, wydatki ponoszone na zakup usługi transportu realizowanego przez
    firmy taksówkowe, udokumentowane na podstawie dokumentu wewnętrznego
    zbiorczego, zawierającego: zdjęcia lub skan paragonu bez danych nabywcy usługi (nazwa
    spółki i NIP), zestawienie zleceń dyspozytorskich i potwierdzenia dokonania płatności w
    formie blik (z systemu bankowości elektronicznej) spełniają przesłanki do uznania ich za
    koszty uzyskania przychodów.
    Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Odnosząc się bowiem do Państwa wątpliwości wskazać należy, że obowiązkiem
    podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone
    dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym

    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT.
    W rozpatrywanym przypadku należałoby zatem oczekiwać od Państwa posiadania
    otrzymanych od firm taksówkowych, którym zlecili Państwo wykonanie usługi, dowodów
    źródłowych zewnętrznych zawierających wymienione w ustawie o rachunkowości
    elementy, na podstawie których mogliby Państwo sporządzić dowody zbiorcze.
    Tymczasem, jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, nie posiadają
    Państwo takich dokumentów. Dysponują Państwo jedynie zdjęciami lub skanami
    paragonów, na których brak jest informacji o nabywcy, tj. danych Spółki w postaci nazwy i
    NIP, zestawieniami zleceń z systemu dyspozytorów oraz potwierdzeniami przelewów z
    systemu bankowości elektronicznej.
    Podkreślić należy, że usługi taksówkowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług (dalej: „VAT”). W przypadku świadczenia usług przez podatnika VAT
    czynnego na rzecz innego podatnika VAT istnieje obowiązek wystawiania faktur VAT na
    podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”).
    W myśl art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy o VAT,
      faktura może nie zawierać w przypadku gdy kwota należności ogółem nie przekracza
      kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro – danych
      określonych w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust. 1 pkt 8,
      9 i 11-14, pod warunkiem że zawiera dane pozwalające określić dla poszczególnych
      stawek podatku kwotę podatku.
    Z powyższego wynika zatem, że jeśli kwota należności ogółem nie przekracza 450 zł albo
    100 euro transakcja może być udokumentowana paragonem fiskalnym (faktura
    uproszczona), zawierającym jednak obowiązkowo NIP nabywcy.
    Zgodnie z art. 106b ust. 2 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024
    r.),
      podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 2 ww. ustawy,
      na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art.
      117 pkt 1 i art. 118 – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3
      miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano
      usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
    Wskazane powyżej przepisy wskazują, że w przypadku świadczenia usług taksówkowych
    przez podatników zwolnionych z VAT podmiotowo (u których wartość sprzedaży, z
    wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym
    kwoty 200 000 zł lub w przypadku podatników rozpoczynających świadczenie usług –
    przewidywana wartość sprzedaży nie przekroczyła, w proporcji do okresu prowadzonej
    działalności gospodarczej, tej kwoty) nie ma obowiązku wystawienia faktury, ale nabywca
    może wystąpić do świadczącego usługę o wystawienie faktury w terminie 3 miesięcy, licząc
    od końca miesiąca, w którym wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
    Należy jednocześnie zwrócić uwagę na istotę dowodów nabycia towarów lub usług w
    postępowaniu kontrolnym lub podatkowym. Stosownie do art. 180 § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111),
      jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
      sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

    Na podstawie powyższego przepisu nie można jednak wywodzić, wbrew Państwa opinii,
    że podatnik może wprowadzać do ksiąg zdarzenia gospodarcze na podstawie
    jakichkolwiek dokumentów. Gdyby tak było uregulowania zawarte w ustawach dotyczące
    dowodów byłyby zbędne.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że udokumentowanie przez Państwa
    wydatków poniesionych na zakup usług taksówkowych dowodami zbiorczymi
    sporządzonymi w oparciu o zdjęcia lub skany paragonów (bez nazwy i NIP Spółki),
    zestawienia zleceń z systemu dyspozytorów oraz potwierdzenia przelewów z systemu
    bankowości elektronicznej nie można uznać za spełniające warunki wynikające z
    obowiązujących przepisów prawa.
    Tym samym wydatki ponoszone przez Państwa na zakup usług transportu realizowanego
    przez firmy taksówkowe, udokumentowane w opisany we wniosku sposób nie spełniają
    przesłanki do uznania ich za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.