Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.693.2024.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-02
Teza: Nabywanie wierzytelności w okolicznościach wskazanych we wniosku stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Podstawą opodatkowania podatkiem VAT dla usług świadczonych przez Państwa na rzecz Cedenta jest kwota wynagrodzenia, czyli 60% wyegzekwowanego świadczenia od Dłużnika, czynność wyegzekwowania przez Państwa bezpośrednio od Dłużnika bądź na drodze postępowania sądowego, należności głównej i należnych Państwu odsetek z tytułu opóźnienia w płatności należności głównej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a koszty procesu, w tym zastępstwa procesowego, to należności te będą stanowiły odzyskanie przez Państwa poniesionych kosztów, a nie wynagrodzenie za świadczenie podlegające opodatkowaniu VAT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty sądowe; koszt-zwrot kosztów; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; wierzytelność-nabycie wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych nabycia od osób
    fizycznych wierzytelności pieniężnych wynikających z umów kredytu konsumenckiego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej również jako: Cesjonariusz) jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością, posiadającą siedzibę terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka jest
    zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług i prowadzi m.in.
    działalność związaną z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat oraz działalność
    prawniczą.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca we własnym imieniu nabywa od osób
    fizycznych (dalej jako: Cedent) wierzytelności pieniężne wynikające z umów kredytu
    konsumenckiego, przysługujące tym osobom względem pożyczkodawców/kredytodawców
    (dalej jako: Dłużnik). Nawiązując współpracę z daną osobą fizyczną Wnioskodawca zwiera
    umowę przelewu wierzytelności. W stosunku do wszystkich Cedentów, używany w tym
    zakresie jest jeden, ten sam wzór umowy, o którym mowa w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Zgodnie z ww. Umową, § 1 [przedmiot umowy], Wnioskodawca nabywa wszelkie
    wierzytelności istniejące i przyszłe, wynikające z zastosowania tzw. sankcji kredytu
    darmowego (dalej jako: SKD) na podstawie art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim (dalej
    jako: u.k.k.), wierzytelności o zwrot wszelkich nienależnie pobranych kosztów i opłat,
    wierzytelności powstałe w związku z zastosowaniem przez dłużnika abuzywnych
    postanowień umownych, np. zbyt wysokich poza odsetkowych kosztów kredytu, w tym
    prowizji, wierzytelności o zwrot kosztów kredytu w związku z wcześniejszą spłatą kredytu.
    Ponadto, Cedent udziela Wnioskodawcy pełnomocnictwa do uzyskiwania od dłużnika
    wszelkich informacji i dokumentów związanych z umową kredytu konsumenckiego i do
    złożenia w odniesieniu do ww. Umowy oświadczenia wynikającego z art. 45 kredycie
    konsumenckim.
    Wierzytelności są nabywane po cenie niższej niż ich wartość nominalna. Natomiast
    różnica pomiędzy wartością nominalną nabywanego roszczenia, a ceną ich sprzedaży,

    odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość tych roszczeń z chwili ich nabycia (brana
    jest pod uwagę perspektywa na uzyskanie należności od dłużnika, zaś przyjęte wartości
    odpowiadają tym, jakie stosują inne konkurencyjne podmioty na rynku w danej branży).
    Ponadto, nabywane wierzytelności na dzień zawierania umowy nie są wymagalne.
    Wierzytelności stają się wymagalne z momentem złożenia przez Cesjonariusza, zgodnie z
    art. 45 u.k.k. oświadczenia o skorzystaniu z SKD i jednoczesnym wezwaniu do zapłaty.
    Nabywane wierzytelności są sporne w całości. W momencie zawarcia umowy przelewu
    wierzytelności roszczenie jest przyszłe, niewymagalne, zaś po złożeniu oświadczenia o
    skorzystaniu z SKD i wezwaniu do zapłaty, Dłużnicy podważają zarówno wysokość
    roszczenia, jak roszczenie co do zasady (nie są uznawane naruszenia, które Cesjonariusz
    podnosi i nie jest dobrowolnie uznawane zastosowanie SKD).
    Zgodnie z umową, § 2 [Oświadczenia i zobowiązania stron]:
    1. Cedent oświadcza, że:
        a) wierzytelność nie jest obciążona prawami osób trzecich;
        b) wierzytelność może być przedmiotem przelewu wierzytelności, a jej zbycie na
        rzecz osób trzecich nie zostało w jakikolwiek sposób ograniczone lub wyłączone;
        c) nie zrzekł się roszczeń przysługujących mu względem dłużnika z tytułu
        wierzytelności oraz że wierzytelność może być dochodzona od dłużnika, o którym
        mowa w § 1 umowy, w pełnej wysokości;
        d) Cedent oświadcza, że wierzytelność nie została zaspokojona w całości lub części
        przez Dłużnika, o którym mowa w § 1 umowy;
        e) Cedent oświadcza, że dłużnik w dacie zawarcia umowy nie posiada względem
        niego żadnej wymagalnej wierzytelności, która mogłaby zostać potrącona z kwotą
        wierzytelności;
        f) Cedent oświadcza, że ujawnił Cesjonariuszowi wszelkie informacje związane z
        wierzytelnością oraz oświadcza, że zgodnie z jego najlepszą wiedzą informacje te
        są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy;
        g) rozumie, że górna granica wartości żądania głównego to wszelkie zapłacone
        koszty kredytu, tj. m.in. odsetki umowne i prowizja;
        h) przyjmuje do wiadomości, że ostateczna wysokość wierzytelności może zostać
        określona dopiero w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego w
        postępowaniu sądowym;
        i) rozumie, że sankcja kredytu darmowego polega na tym, że w przypadku
        naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17,
        art. 31-33, art. 33a i art. 36a#36c ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie
        konsumenckim konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia,
        zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w
        terminie i w sposób ustalony w umowie.
    2. Cedent zobowiązany jest przekazać cesjonariuszowi wszelkie dokumenty i informacje
      niezbędne do skutecznego dochodzenia wierzytelności od Dłużnika najpóźniej w dniu
      podpisania niniejszej umowy, z zastrzeżeniem ust. 2 poniżej, w tym w szczególności:
        a) umowę kredytową wraz z załącznikami, aneksami;
        b) potwierdzenia przelewów na rzecz Dłużnika wskazujące na spłatę całego kredytu
        objętego przedmiotową umową kredytową;
        c) zaświadczenia o wcześniejszej spłacie kredytu wystawionego przez Dłużnika - o ile
        takie zaświadczenie zostało Cedentowi wydane;
        d) wszelką dokumentację dotyczącą wcześniejszej spłaty kredytu wynikającego z
        umowy kredytowej;

        e) wygenerowany raport z biura informacji kredytowej (BIK),
        f) Cedent zobowiązuje się do przekazania Cesjonariuszowi wszelkich informacji,
        dokumentów związanych z umową kredytową uzyskanych po zawarciu niniejszej
        umowy, niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od ich otrzymania;
        g) Cedent zgodnie z treścią art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
        bankowe, zwalnia dłużnika z zachowania tajemnicy bankowej w zakresie kredytu
        konsumenckiego, o którym mowa w § 1 ust. 1 niniejszej umowy, jednocześnie
        upoważniając cesjonariusza do uzyskania wszelkich informacji oraz dokumentów
        niezbędnych do dochodzenia przekazanej mu w drodze niniejszej umowy
        wierzytelności.
    Wnioskodawca zgodnie z umową § 3 [rozliczenie] jest zobowiązany do przekazania
    Cedentowi 40% wyegzekwowanego od Dłużnika świadczenia obejmującego należność
    główną w terminie 14 dni od zaksięgowania środków na koncie Cesjonariusza.
    Wynagrodzenie Cesjonariusza wynosi 60% wyegzekwowanego świadczenia od Dłużnika i
    jest to jego jedyne wynagrodzenie. Wszelkie opłaty i koszty konieczne do wyegzekwowania
    wierzytelności od Dłużnika ponosi Cesjonariusz (nie są mu one zwracane przez Cedenta),
    w tym w przypadku konieczności skierowania przez Cesjonariusza sprawy na drogę
    sądową, Cesjonariusz zobowiązany jest uiścić opłatę sądową od pozwu, a także pokryć
    wszelkie niezbędne koszty procesu.
    Wnioskodawca nabywa zatem wierzytelności ponosząc własne ryzyko utraty środków
    pieniężnych wydatkowanych na wpisy sądowe, opłaty skarbowe oraz inne niezbędne
    koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego płatne na rzecz Dłużnika.
    Natomiast wszelkie zasądzone koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego
    oraz odsetki od należności głównej przypadają Cesjonariuszowi. W przypadku braku
    możliwości skutecznego wyegzekwowania nabytej przez Cesjonariusza wierzytelności w
    całości lub części, wierzytelność będąca przedmiotem zawartej umowy zostaje
    przeniesiona w całości lub odpowiedniej części z Cesjonariusza na Cedenta (tzw. przelew
    zwrotny wierzytelności), zaś umowa wygasa i nie dochodzi do żadnych rozliczeń
    finansowych pomiędzy Cesjonariuszem a Cedentem.
    W przypadku skutecznego wyegzekwowania części wierzytelności, wynagrodzenie
    Cesjonariusza wynosi odpowiednio 60 % kwoty wyegzekwowanego świadczenia, pozostałe
    40 % wyegzekwowanej kwoty jest przekazywane Cedentowi.
    Pytania
    1) Czy opisanym stanie faktycznym, Wnioskodawca świadczy na rzecz Cedenta odpłatną
      usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2) Czy w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 1 za prawidłowe,
      podstawę opodatkowania stanowi wynagrodzenie należne Wnioskodawcy, w
      wysokości odpowiadającej 60% wyegzekwowanego od Dłużnika świadczenia
      obejmującego należność główną?
    3) Czy czynność wyegzekwowania przez Wnioskodawcę bezpośrednio od dłużnika bądź
      na drodze postępowania sądowego, należności głównej i należnych mu odsetek z
      tytułu opóźnienia w płatności należności głównej powoduje powstanie obowiązku
      podatkowego w podatku od towarów i usług u Wnioskodawcy?
    4) Czy w przypadku dochodzenia przez Wnioskodawcę wierzytelności nabytej w ramach
      cesji na drodze postępowania sądowego, zasądzone przez sąd na rzecz Wnioskodawcy
      koszty procesu, w tym zastępstwa procesowego powodują powstanie obowiązku
      podatkowego w podatku od towarów i usług u Wnioskodawcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.

    W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, świadczy on na rzecz Cedenta
    odpłatną usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Usługa polega na uwolnieniu Cedenta od wykonywania czynności związanych ze
    ściąganiem należności, uwalniając go jednocześnie od konieczności poniesienia
    dodatkowych kosztów, niezbędnych do wyegzekwowania należności.
    Zgodnie z umową, wszelkie opłaty i koszty konieczne do wyegzekwowania wierzytelności
    od dłużnika ponosi Cesjonariusz, w tym w przypadku konieczności skierowania przez
    Cesjonariusza sprawy na drogę sądową, Cesjonariusz zobowiązany jest uiścić opłatę
    sądową od pozwu, a także pokryć wszelkie niezbędne koszty procesu. Po nabyciu
    wierzytelności w celu ich wyegzekwowania Wnioskodawca działa we własnym imieniu, na
    własny rachunek, ponosząc przy tym własne ryzyko, wynikające z konieczności uiszczenia
    wszystkich kosztów służących wyegzekwowaniu należności. Na Wnioskodawcy spoczywa
    finansowa odpowiedzialność i ryzyko prowadzenia sprawy na etapie sądowym.
    Jednocześnie Wnioskodawca przejmuje ryzyko niewypłacalności Dłużnika, w tym możliwe
    są sytuacje, gdy pomimo poniesienia kosztów i pozytywnego rozstrzygnięcia
    postępowania przed sądem (wygranej Wnioskodawcy), może on ostatecznie nie otrzymać
    wynagrodzenia, jeśli nie uda się skutecznie wyegzekwować środków od Dłużnika.
    Cedentowi zostaje zatem zaoszczędzone ryzyko i koszty posiadania takich wierzytelności.
    Innymi słowy, zostaje on „wyręczony” w czynnościach podejmowanych w celach
    dochodzenia wierzytelności. Cedent nie musi podejmować żadnych działań zmierzających
    do zaspokojenia swoich należności od Dłużnika, przenosi bowiem ich własność i wszystkie
    uprawnienia właścicielskie na rzecz Wnioskodawcy. Opisana usługa będzie świadczona
    odpłatnie, ponieważ różnica między ostateczną wysokością wyegzekwowanego od
    Dłużnika świadczenia a przekazaną Cedentowi kwotą stanowiącą 40% wyegzekwowanego
    świadczenia stanowi dla Wnioskodawcy wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług.
    Podsumowując, w odniesieniu do opisanych we wniosku wierzytelności, które są
    przedmiotem nabycia przez Wnioskodawcę, czynność taka będzie stanowiła odpłatne
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy.
    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska z pytania nr 1 za prawidłowe,
    podstawę opodatkowania stanowi wynagrodzenie należne Wnioskodawcy, w wysokości
    odpowiadającej 60% wyegzekwowanego od Dłużnika świadczenia obejmującego
    należność główną.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania (ze wskazanymi przez
    ustawodawcę zastrzeżeniami), jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
    dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od
    nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
    subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ
    na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Podstawą opodatkowania podatkiem VAT jest w niniejszym stanie faktycznym wynikające
    z umowy wynagrodzenie za usługę należne Wnioskodawcy. W odniesieniu do powyższego
    należy wskazać, że zgodnie z umową Wnioskodawca jest zobowiązany do przekazania
    Cedentowi 40% wyegzekwowanego od Dłużnika świadczenia obejmującego należność
    główną w określonym w umowie terminie. W konsekwencji, zapłatą/wynagrodzeniem
    Cesjonariusza za usługę polegającą na uwolnieniu cedenta od wykonywania czynności
    związanych ze ściąganiem należności jest kwota odpowiadająca 60% wyegzekwowanego
    świadczenia od dłużnika.
    Ad 3.
    W ocenie Wnioskodawcy czynność wyegzekwowania przez niego bezpośrednio od
    Dłużnika bądź na drodze postępowania sądowego, należności głównej i należnych mu

    odsetek z tytułu opóźnienia w płatności należności głównej nie powoduje powstania
    obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług u Wnioskodawcy. W niniejszej
    sprawie Wnioskodawca nabywa wierzytelności w swoim imieniu i na własny rachunek (na
    swoją rzecz).
    W przypadku egzekwowania własnych wierzytelności na swoją rzecz, nie można mówić o
    wystąpieniu ani odpłatnej dostawy towarów ani jakiejkolwiek odpłatnej usługi, o których
    mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, z uwagi na brak drugiej strony, na rzecz której dane
    świadczenie miałoby zostać wykonane. Innymi słowy, egzekwowanie własnych
    wierzytelności na swoją rzecz jest naturalnym elementem obrotu gospodarczego i
    generuje w tym zakresie powstania jakiejkolwiek czynności podlegającej opodatkowaniu
    VAT.
    W przedstawionym stanie faktycznym Spółka dąży do wyegzekwowania należności dla
    siebie, zatem nie można mówić o jakimkolwiek świadczeniu na rzecz innego podmiotu,
    lecz wyłącznie o korzystaniu przez podatnika z przysługującego mu prawa własności. Nie
    występuje również element wynagrodzenia za ściągnięcie długu na rzecz Cedenta. Zatem,
    w przypadku dokonania cesji polegającej na przeniesieniu własności wierzytelności na
    rzecz innego podmiotu, nie może być również mowy o świadczeniu kompleksowej usługi
    ściągania długów.
    W konsekwencji, egzekwowanie własnych wierzytelności nie skutkuje powstaniem
    obowiązku podatkowego (pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług). Natomiast fakt, że Wnioskodawca zapłaci Cedentowi uzgodnioną
    procentowo kwotę wyegzekwowanego od Dłużnika świadczenia obejmującego należność
    główną w terminie 14 dni od zaksięgowania środków na swoim koncie pozostaje bez
    znaczenia.
    Ad 4.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku dochodzenia przez niego wierzytelności nabytej w
    ramach cesji na drodze postępowania sądowego, zasądzone przez sąd na rzecz
    Wnioskodawcy koszty procesu, w tym zastępstwa procesowego nie powodują powstania
    obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług u Wnioskodawcy.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks
    postępowania cywilnego, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić
    przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej
    obrony (koszty procesu). Przepisy prawa cywilnego określają również, co należy rozumieć
    pod pojęciem niezbędnych kosztów procesu oraz jak powinny być ustalane poszczególne
    składniki takich kosztów. Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego stanu
    faktycznego należy wskazać, że pomiędzy Wnioskodawcą a dłużnikiem nie istnieje żaden
    (choćby dorozumiany) stosunek prawny, w ramach którego spełniane byłyby świadczenia
    wzajemne. Kierując sprawę na drogę postępowania sądowego Wnioskodawca realizuje
    własne interesy i nie wykonuje na rzecz dłużnika żadnych czynności określonych w art. 5
    ustawy o podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a

    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:
        istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i
        usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość
        faktycznie przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi
        na rzecz odbiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Wobec powyższego, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy
    dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub
    dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.
    Wskazać należy, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy,
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a

      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub
    świadczenia usług mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką z ograniczoną odpowiedzialnością,
    posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Są Państwo zarejestrowani
    jako czynny podatnik podatku od towarów i usług i prowadzą Państwo m.in. działalność
    związaną z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat oraz działalność prawniczą.
    W ramach prowadzonej działalności, we własnym imieniu nabywają Państwo od osób
    fizycznych (Cedentów) wierzytelności pieniężne wynikające z umów kredytu
    konsumenckiego, przysługujące tym osobom względem pożyczkodawców/kredytodawców
    (Dłużników). Nawiązując współpracę z daną osobą fizyczną zawierają Państwo umowę
    przelewu wierzytelności.
    Zgodnie z ww. Umową, nabywają Państwo wszelkie wierzytelności istniejące i przyszłe,
    wynikające z zastosowania tzw. sankcji kredytu darmowego (SKD) na podstawie art. 45
    ustawy o kredycie konsumenckim, tj. wierzytelności o zwrot wszelkich nienależnie
    pobranych kosztów i opłat, wierzytelności powstałe w związku z zastosowaniem przez
    dłużnika abuzywnych postanowień umownych, np. zbyt wysokich poza odsetkowych
    kosztów kredytu, w tym prowizji, a także wierzytelności o zwrot kosztów kredytu w
    związku z wcześniejszą spłatą kredytu. Ponadto, Cedent udziela Państwu pełnomocnictwa
    do uzyskiwania od dłużnika wszelkich informacji i dokumentów związanych z umową
    kredytu konsumenckiego i do złożenia w odniesieniu do ww. Umowy oświadczenia
    wynikającego z art. 45 kredycie konsumenckim.
    Wierzytelności są nabywane po cenie niższej niż ich wartość nominalna, natomiast różnica
    pomiędzy wartością nominalną nabywanego roszczenia, a ceną ich sprzedaży,
    odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość tych roszczeń z chwili ich nabycia (brana
    jest pod uwagę perspektywa na uzyskanie należności od dłużnika, zaś przyjęte wartości
    odpowiadają tym, jakie stosują inne konkurencyjne podmioty na rynku w danej branży).
    Ponadto, nabywane wierzytelności na dzień zawierania umowy nie są wymagalne.
    Wierzytelności stają się wymagalne z momentem złożenia przez Cesjonariusza, zgodnie z
    art. 45 u.k.k. oświadczenia o skorzystaniu z SKD i jednoczesnym wezwaniu do zapłaty.
    Nabywane wierzytelności są sporne w całości. W momencie zawarcia umowy przelewu
    wierzytelności roszczenie jest przyszłe, niewymagalne, zaś po złożeniu oświadczenia o
    skorzystaniu z SKD i wezwaniu do zapłaty, Dłużnicy podważają zarówno wysokość
    roszczenia, jak roszczenie co do zasady (nie są uznawane naruszenia, które Cesjonariusz
    podnosi i nie jest dobrowolnie uznawane zastosowanie SKD).
    Zgodnie z Umową, są Państwo zobowiązani do przekazania Cedentowi 40%
    wyegzekwowanego od Dłużnika świadczenia obejmującego należność główną w terminie
    14 dni od zaksięgowania środków na koncie Cesjonariusza (Państwa). Państwa
    wynagrodzenie wynosi 60% wyegzekwowanego świadczenia od Dłużnika i jest to Państwa
    jedyne wynagrodzenie. Wszelkie opłaty i koszty konieczne do wyegzekwowania
    wierzytelności od Dłużnika ponoszą Państwo (nie są one Państwu zwracane przez
    Cedenta), w tym w przypadku konieczności skierowania przez Cesjonariusza sprawy na
    drogę sądową, zobowiązani są Państwo uiścić opłatę sądową od pozwu, a także pokryć
    wszelkie niezbędne koszty procesu.
    Nabywają Państwo wierzytelności ponosząc ryzyko utraty środków pieniężnych
    wydatkowanych na wpisy sądowe, opłaty skarbowe oraz inne niezbędne koszty procesu,

    w tym koszty zastępstwa procesowego płatne na rzecz Dłużnika. Wszelkie zasądzone
    koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego oraz odsetki od należności głównej
    przypadają Państwu. W przypadku braku możliwości skutecznego wyegzekwowania
    nabytej przez Państwa wierzytelności w całości lub części, wierzytelność, będąca
    przedmiotem zawartej umowy zostaje przeniesiona w całości lub odpowiedniej części z
    Cesjonariusza (Państwa) na Cedenta (tzw. przelew zwrotny wierzytelności), zaś umowa
    wygasa i nie dochodzi do żadnych rozliczeń finansowych pomiędzy Państwem a Cedentem.
    W przypadku skutecznego wyegzekwowania części wierzytelności, Państwa
    wynagrodzenie jako Cesjonariusza wynosi odpowiednio 60 % kwoty wyegzekwowanego
    świadczenia, pozostałe 40 % wyegzekwowanej kwoty jest przekazywane Cedentowi.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy nabywanie przez
    Państwa wierzytelności od Cedenta stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług (pytanie nr 1 z wniosku).
    W tym miejscu wskazać należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może
    być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.)
    Stosownie do treści art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Na podstawie art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W myśl art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Zatem wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do żądania od drugiego podmiotu
    pewnego zachowania się zwanego świadczeniem (wyrażalnym pieniężnie). Wierzytelność
    jest więc prawem majątkowym, będącym przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy
    wierzytelności jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością przez dotychczasowego
    wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że czynności polegającej na zbyciu
    wierzytelności nie można uznać za dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo
    majątkowe, które nie mieści się w dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i
    usług. Zbycie wierzytelności nie stanowi również świadczenia usługi, ponieważ jest ono
    jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z
    innego tytułu (dostawy towaru lub świadczenia usługi).
    Przelew wierzytelności jest swoistą konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych
    zasadach zobowiązań prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela, podczas gdy przedmiot
    zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do czynności
    prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej własność.
    Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej realizacji musi
    być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi przeniesienie
    wierzytelności.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu

    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz
    (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta.
    Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy, polega
    bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym
    stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z punktu widzenia nabywcy wierzytelności do świadczenia usług dochodzi już w
    momencie samego nabycia wierzytelności, obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu
    windykacji tej wierzytelności przez samego nabywcę, czy też innego jej wykorzystania do
    celów prawno-gospodarczych. Celem nabycia cudzej wierzytelności nie musi być jej
    odsprzedaż, ale także inne wykorzystanie do celów prawno-gospodarczych przez
    nabywcę. Sposób wykorzystania nabytej wierzytelności może decydować o charakterze
    usługi nie zaś o istocie czynności prawnej, jaką jest nabycie cudzej wierzytelności. Zatem
    usługą na rzecz cedenta jest nabycie wierzytelności danego podmiotu w celu jej
    wykorzystania do operacji prawno-podatkowych.
    Zatem zakup wierzytelności stanowi usługę polegającą na przeniesieniu wierzytelności z
    majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej
    między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem). Oznacza to, że
    w takim przypadku nabywca wierzytelności świadczy na rzecz jej zbywcy usługę, której
    celem jest uwolnienie sprzedawcy od ciężaru egzekwowania wierzytelności. Jednakże jak
    wskazano na wstępie ww. usługa podlega opodatkowaniu wówczas, gdy jest świadczona
    odpłatnie.
    Powyższe rozumienie przelewu wierzytelności jako usługi znajduje potwierdzenie w
    wyrokach polskich sądów administracyjnych. Przykładowo w orzeczeniu z 6 listopada 2009
    r. sygn. akt I SA/Po 628/09 WSA w Poznaniu stwierdził:
      Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że
      wierzytelność nie jest towarem, a zakup wierzytelności jest usługą. Istotą tej usługi jest
      zdjęcie z dotychczasowego wierzyciela (zbywcy) ciężaru egzekucji, czy też
      niewypłacalności dłużnika. Usługa ta wyraża się w tym, że usługodawca uzyskuje zysk
      generowany "kosztem zbywcy". Zbywca w tym wypadku otrzymuje za wierzytelność
      cenę niższą od jej wartości nominalnej. Z drugiej strony zbywca uzyskuje konkretne
      świadczenie w postaci zdjęcia z niego: ryzyka niewypłacalności dłużnika, konieczności
      prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też opóźnień związanych z
      egzekwowaniem gotówki.
      Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy należy podkreślić, że
      stosunek cywilnoprawny pomiędzy zbywcą i nabywcą wierzytelności kończy się po
      dokonaniu tej czynności prawnej. Po zbyciu wierzytelności, zbywca nie ma wpływu na
      dalszy byt wierzytelności i nie jest zainteresowany dalszym postępowaniem nabywcy
      w tym względzie.
    Natomiast w kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości
    nominalnej wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 27 października
    2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services
    AG. W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że:
      Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
      sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
      podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
      podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który na
      własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości

      nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje tym
      samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem stosowania
      wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
      wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
      owych wierzytelności w chwili sprzedaży.
    W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że:
      Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich sprzedaży
      nie stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz odzwierciedla
      rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, która jest
      uzależniona od wątpliwych perspektyw na ich spłatę i zwiększonego ryzyka
      niewypłacalności dłużników.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty. Jak natomiast wynika z wniosku,
    nabywane przez Państwa wierzytelności na dzień zawierania umowy nie są wymagalne. W
    momencie zawarcia umowy przelewu wierzytelności roszczenie jest przyszłe,
    niewymagalne, dopiero po złożeniu oświadczenia o skorzystaniu z SKD i wezwaniu do
    zapłaty, Dłużnicy podważają zarówno wysokość roszczenia, jak roszczenie co do zasady.
    Zatem przedmiotem cesji wierzytelności w analizowanej sprawie są wierzytelności
    niewymagalne, niewątpliwie mają one charakter sporny ale na dzień transakcji nie będą
    istniały przesłanki do uznania ich za zagrożone nieściągalnością.
    Należy więc stwierdzić, że w przedstawionych we wniosku okolicznościach czynność
    nabycia wierzytelności niewymagalnych, tj. takich, co do których nie istnieją istotne
    wątpliwości co do możliwości ich zaspokojenia, należy uznać za świadczenie usług w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu
    tym podatkiem. Mamy tu bowiem do czynienia ze świadczeniem usługi przez Państwa -
    nabywcę wierzytelności - na rzecz zbywcy wierzytelności, polegającą na uwolnieniu tego
    zbywcy od wykonywania czynności związanych z odzyskaniem wierzytelności. Cedentowi
    zostaje zaoszczędzone ryzyko i koszty posiadania takich wierzytelności, zostaje on
    „wyręczony” w ewentualnych czynnościach podejmowanych w celach dochodzenia długu.
    Nie będzie musiał podejmować żadnych działań zmierzających do zaspokojenia swoich
    należności od Dłużnika.
    W związku z tym, nabywanie wierzytelności w okolicznościach wskazanych we wniosku
    stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy w przypadku opodatkowania usługi
    nabycia przez Państwa wierzytelności, podstawę opodatkowania stanowi wynagrodzenie
    należne Państwu, w wysokości odpowiadającej 60% wyegzekwowanego od Dłużnika
    świadczenia obejmującego należność główną.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;

      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Jak stanowi ust. 7 ww. artykułu:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie
      z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Z przytoczonych powyżej przepisów wynika przede wszystkim, że podstawą
    opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika. Kluczowa dla zrozumienia konstrukcji podstawy
    opodatkowania jest zatem analiza pojęcia wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co
    stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za
    dostawę towarów lub świadczenie usług.
    W orzeczeniu C-427/98 (Komisja Europejska v. Republika Federalna Niemiec) Trybunał
    Sprawiedliwości UE wskazał, że wynagrodzenie (kwota należna w rozumieniu art. 29 ust. 1
    ustawy) jest wartością subiektywną, a więc wartością faktycznie otrzymaną w danym
    przypadku. W szczególności, niedopuszczalna jest sytuacja, gdy podstawa opodatkowania
    byłaby wyższa od kwoty, którą podatnik ostatecznie otrzymuje.
    Pojęcie kwoty należnej z tytułu sprzedaży łączy się ściśle z pojęciem „wynagrodzenie”,
    które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. O
    wynagrodzeniu w ramach danej sprzedaży można mówić, gdy istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym. Dostawcę towarów lub
    usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek
    dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia
    wzajemnego). Za dokonanie tych czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w
    pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie
    (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłatą
    za towar lub usługę może być inny towar lub usługa), albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy, musi istnieć możliwość określenia ceny
    wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego
    wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    We wniosku wskazali Państwo, że Państwa wynagrodzenie wynosi 60%
    wyegzekwowanego świadczenia od Dłużnika i jest to jedyne Państwa wynagrodzenie.

    Mając na uwadze konstrukcję normatywną podstawy opodatkowania, wyrażoną w
    przytoczonym powyżej art. 29a ust. 1 i 6 ustawy, należy podkreślić, że podstawą
    opodatkowania jest w istocie kwota należna, co istotne, pomniejszona o należny z tytułu
    danej usługi podatek.
    W związku z powyższym, w przedstawionej sytuacji podstawą opodatkowania podatkiem
    VAT dla usług świadczonych przez Państwa na rzecz Cedenta jest kwota wynagrodzenia,
    czyli 60% wyegzekwowanego świadczenia od Dłużnika.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości, czy czynność wyegzekwowania należności
    bezpośrednio od Dłużnika bądź na drodze postępowania sądowego, należności głównej i
    należnych Państwu odsetek z tytułu opóźnienia w płatności należności głównej powoduje
    powstanie u Państwa obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług (pytanie nr
    3).
    W przypadku czynności egzekwowania należności na własną rzecz nie mamy do czynienia
    z towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy. Czynność ta nie stanowi również świadczenia
    usługi, zdefiniowanej w art. 8 ust. 1 ustawy, lecz korzystanie przez Państwa z
    przysługującego Państwu prawa własności.
    Egzekwowanie własnych wierzytelności nie konstytuuje usługi, lecz jest skutkiem
    rozporządzania tą wierzytelnością. W przypadku więc egzekwowania własnych
    wierzytelności na swoją rzecz, nie mamy do czynienia z jakąkolwiek usługą wobec braku
    drugiego podmiotu, tj. usługobiorcy i wiążącej strony umowy o wykonanie usługi za
    wynagrodzeniem.
    Wobec tego w tym przypadku nie znajdą zastosowania przesłanki wymienione w art. 5 ust.
    1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. W konsekwencji czynność wyegzekwowania przez
    Państwa bezpośrednio od Dłużnika bądź na drodze postępowania sądowego, należności
    głównej i należnych Państwu odsetek z tytułu opóźnienia w płatności należności głównej
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku dochodzenia przez
    Państwa wierzytelności nabytej w ramach cesji na drodze postępowania sądowego,
    zasądzone przez sąd na Państwa rzecz koszty procesu, w tym zastępstwa procesowego
    powodują u Państwa powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
      koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.

    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Z powyższych przepisów wynika, że koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają
    charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda.
    Mając na uwadze zwrotny charakter kosztów wygranego procesu sądowego należy uznać,
    że zwrot ten nie powoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i
    usług.
    Jak wynika z przedstawionych informacji, ponoszą Państwo wszelkie opłaty i koszty
    konieczne do wyegzekwowania wierzytelności od Dłużnika (wpisy sądowe, opłaty
    skarbowe i inne niezbędne koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego). Koszty
    te nie są Państwu zwracane przez Cedenta, a w przypadku konieczności skierowania
    sprawy na drogę sądową, zobowiązani są Państwo uiścić opłatę sądową od pozwu, a także
    pokryć wszelkie niezbędne koszty procesu. W tej sytuacji nie świadczą Państwo na rzecz
    Dłużnika żadnej usługi związanej z zasądzonym zwrotem kosztów postępowania
    sądowego, gdyż w tym zakresie pomiędzy Państwem a Dłużnikiem nie istnieje żaden
    (nawet dorozumiany) stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane byłyby
    świadczenia wzajemne. W sądzie reprezentują Państwo własne interesy i nie wykonują na
    rzecz Dłużnika żadnych czynności określonych w art. 5 ust. 1 ustawy.
    A zatem kwota zwrotu kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego, zasądzona
    wyrokiem sądu na Państwa rzecz nie jest w żaden sposób związana z uzyskaniem
    świadczenia wzajemnego. Tym samym należy stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku,
    otrzymując od Dłużnika kwotę zwrotu kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego,
    nie świadczą Państwo na rzecz Dłużnika usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, zatem nie
    zachodzi tu żadna czynność podlegająca opodatkowaniu VAT.
    Zatem w przypadku, gdy otrzymają Państwo zasądzone przez sąd na Państwa rzecz koszty
    procesu, w tym zastępstwa procesowego, to należności te będą stanowiły odzyskanie
    przez Państwa poniesionych kosztów, a nie wynagrodzenie za świadczenie podlegające
    opodatkowaniu VAT, zatem nie będą powodowały powstania obowiązku podatkowego w
    podatku od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym
    (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu
    prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej

    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.