Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.636.2024.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Prawo do zastosowania stawki 0% VAT do sprzedaży stanowiącej eksport towarów.
Słowa kluczowe: eksport-eksport towarów; poczta; stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - eksport towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku przy eksporcie towarów - dokument potwierdzający wywóz towarów poza UE
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 7; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 listopada 2024 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Pana wniosek z
    17 czerwca 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do
    zastosowania stawki 0% VAT do sprzedaży stanowiącej eksport towarów. Uzupełnił go
    Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 stycznia 2025 r. (wpływ 10 stycznia
    2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca A.A. mający miejsce zamieszkania w Polsce, prowadzi jednoosobową
    działalność gospodarczą wpisaną do centralnego rejestru ewidencji działalności. Stałym
    miejscem prowadzenia działalności jest (...). Wnioskodawca jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny i składa miesięczne pliki JPK_V7M.
    Wnioskodawca prowadzi sprzedaż (...) w formie wysyłkowej, za pośrednictwem platform
    internetowych, pod kodem PKD (...). W ramach działalności Wnioskodawca sprzedaje
    towary na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, mających
    miejsce zamieszkania zarówno w Polsce, jak i poza terytorium kraju (w tym na terytorium
    krajów trzecich). Zamówiony towar jest dostarczany odbiorcom za pośrednictwem (...),
    wszystkie paczki są wysyłane listami poleconymi. Każda wysyłka jest zorganizowana przez
    Wnioskodawcę.
    W przypadku wysyłki towarów zakupionych przez osoby fizyczne z krajów trzecich,
    transakcja przebiega w taki sposób:
    1. Zakup przez osobę fizyczną z kraju trzeciego towaru i zapłata;
    2. Wystawienie FV na osobę fizyczną z stawką 0% przez Wnioskodawcę. Faktura VAT
      wystawiona przez Wnioskodawcę obejmuje nie tylko cenę sprzedaży towaru, ale
      również cenę usługi, jaką jest wysyłka tego towaru oraz kwotę podatku. Koszt wysyłki
      (pakowania i transportu) nie jest samodzielną usługą świadczoną przez Wnioskodawcę
      i zawsze jest ściśle związany ze sprzedażą towarów.
    3. Wysłanie towaru (...) listem poleconym. Przesyłkę Wnioskodawca może cały czas
      monitorować na stronie: (...).

    Jeśli do momentu złożenia deklaracji towar nie dotrze do kraju trzeciego, Wnioskodawca
    nie ujmuje tej operacji w pliku JPK_V7M za okres w którym została dokonana transakcja.
    Jeśli potwierdzenie doręczenia jest już dostępne w kolejnym okresie sprawozdawczym, to
    Wnioskodawca wykazuje taką sprzedaż z stawką 0% w kolejnym okresie rozliczeniowym.
    Potwierdzenie doręczenia widoczne na stronie (...), jest pokazana data i godzina
    doręczenia do danego kraju i odpowiedniego oddziału tamtejszej Poczty. Wnioskodawca
    ma możliwość każdorazowego zweryfikowania czy i kiedy dana przesyłka została
    doręczona do kraju przeznaczenia. Ostateczną informacją jest status „Doręczona” oraz
    widoczny status Jednostki Pocztowej.
    W uzupełnieniu do wniosku udzielił Pan odpowiedzi na zadane pytania:
    1) Czy w przypadku każdej przesyłki jest Pan w posiadaniu dokumentu w formie PDF
      wygenerowanego z systemu (...), tj. systemu Elektroniczny Nadawca (...), zawierającego
      komunikat o statusie wysyłki oraz dane adresata, miejsce doręczenia, nr nadawczy (nr
      listu) oraz datę doręczenia przesyłki do adresata?
      Odp. Posiada Pan wszystkie dane o które pytamy:
          komunikat o statusie wysyłki,
          dane adresata,
          miejsce doręczenia,
          nr nadawczy w formie papierowej, z podziałem na miesiące i lata.
      Data doręczenia przesyłki do adresata jest dostępna po wpisaniu numeru nadania na
      stronie (...).
    2) Czy wywóz towarów nastąpił w terminie 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym
      otrzymał Pan zapłatę za towar i czy w tym czasie otrzymał Pan dokument
      potwierdzający wywóz towaru poza terytorium UE?
      Odp. Wywóz towarów następuje maksymalnie do 8 dni roboczych od otrzymania
      zapłaty za towar. Dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium UE,
      jest potwierdzenie nadania z (...) bądź z innej firmy transportowej ((...), (...), itp.).
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że dokument wygenerowany na
      stronie: (...), z statusem „Doręczona” oraz [gdy] jest podana jednostka pocztowa kraju
      przeznaczenia, stanowi dokument, o którym mowa w art. 41 ust. 6 i 6a ustawy o VAT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że posiadając dokument, o którym
      mowa w pytaniu 1, w przypadku wysyłania towaru do osoby fizycznej nieprowadzącej
      działalności gospodarczej za pośrednictwem (...), po spełnieniu reszty przesłanek,
      Wnioskodawca ma prawo zastosować stawkę VAT 0% dla całej wartości takiej
      sprzedaży stanowiącej eksport towarów?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko do pytania nr 1.
    Posiadając dokument, o którym mowa w pytaniu 1, w przypadku wysyłania towaru do
    osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej za pośrednictwem (...) po
    spełnieniu reszty przesłanek, ma Pan prawo zastosować dla całej wartości takiej sprzedaży
    stanowiącej eksport towarów stawkę podatku VAT 0%.
    Na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, stawka podatku
    od towarów i usług wynosi 23%. Zarówno w treści samej ustawy o VAT, jak i przepisach
    wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności
    stawkami obniżonymi.

    Jedną z czynności, która korzysta z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest
    eksport towarów. Jak bowiem stanowi art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, stawka podatku VAT w
    eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a wynosi 0%.
    Pojęcie „eksport towarów” użyte w powyższym zdaniu, oznacza dostawę towarów
    wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej
    przez dostawcę lub na jego rzecz, lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju
    lub na jego rzecz, jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest
    potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.
    Jednakże zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie
    towarów, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
    towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o VAT,
    dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
    1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
    2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
    3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
      systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego
      kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    A zatem, aby podatnik miał prawo zastosować stawkę podatku w wysokości 0% do
    eksportu towarów, przed terminem do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy, musi posiadać dokument potwierdzający wywóz tych towarów poza
    terytorium Unii Europejskiej. Natomiast katalog dokumentów wskazany w art. 41 ust. 6a
    ustawy o VAT jest otwarty, co oznacza, że podatnik dla wykazania eksportu może posłużyć
    się każdym dokumentem, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości
    potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    Jeżeli podatnik nie otrzyma dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium
    Unii Europejskiej przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji za dany okres rozliczeniowy,
    lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania ww.
    dokumentu przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny
    okres.
    Jednocześnie, w przypadku nieotrzymania tego dokumentu w ww. terminie, mają
    zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju, co oznacza,
    że w takiej sytuacji, należy zastosować stawkę krajową VAT (co do zasady 23%).
    Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
    terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż w terminie dwóch okresów
    rozliczeniowych, upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w
    rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
    Generalnie więc, zgodnie z przytoczonym wyżej art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, do eksportu
    towarów zastosowanie znajduje stawka 0% VAT.
    Jednakże zasady dotyczące opodatkowania eksportu odrębnie odnoszą się do sytuacji, w
    której dostawę towarów poprzedzi otrzymanie zaliczki. Zgodnie bowiem z treścią art. 41
    ust. 9a ustawy o VAT, jeżeli podatnik otrzymał całość lub część zapłaty przed dokonaniem
    dostawy towarów, stawkę podatku 0% w eksporcie towarów stosuje się w odniesieniu do
    otrzymanej zapłaty, pod warunkiem że wywóz towarów nastąpi w terminie 6 miesięcy,
    licząc od końca miesiąca, w którym podatnik otrzymał tę zapłatę, oraz podatnik w tym

    terminie otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6. Przepisy ust. 7, 9, 11 stosuje się
    odpowiednio.
    Przepis art. 41 ust. 9a ustawy o VAT stosuje się również, jeżeli wywóz towarów nastąpi w
    terminie późniejszym niż w tym ustępie, pod warunkiem że wywóz towarów w tym
    późniejszym terminie jest uzasadniony specyfiką realizacji tego rodzaju dostaw,
    potwierdzoną warunkami dostawy, w których określono termin wywozu towarów.
    Jak wynika z opisu przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca w związku z
    dokonaną sprzedażą dostarcza towary m.in. na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej, mających miejsce zamieszkania poza terytorium Unii
    Europejskiej. Dla każdej dokonanej dostawy Wnioskodawca ma możliwość wygenerowania
    potwierdzenia z strony: (...), gdzie widnieje status „Doręczona” oraz widoczny jest kraj
    przeznaczenia. Posiada również imienne potwierdzenie nadania danego towaru.
    Z uwagi na powyższe, nie ulega wątpliwości, że w wyniku dokonania dostaw zamówionych
    towarów Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozpoznania przedmiotowej transakcji,
    jako eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o VAT. Aby jednak
    Wnioskodawca miał prawo do zastosowania stawki 0% w eksporcie towarów, niezbędne
    jest uznanie, że otrzymany przez niego dokument jednoznacznie i w sposób niebudzący
    wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 41 ust. 6a ustawy o VAT posługuje
    się pojęciem „w szczególności”, co oznacza, że wymienione w tym przepisie dokumenty są
    jedynie przykładowymi dokumentami, stanowiącymi dowód potwierdzający wywóz
    towarów poza UE. Wskazany przez prawodawcę otwarty katalog dokumentów
    potwierdzających wywóz został zaproponowany z uwagi na to, że w zależności od
    państwa, w którym nastąpi objęcie procedurą wywozu, mogą występować różne
    dokumenty. W efekcie, skoro przepisy ustawy o VAT nie wskazują wprost na dokument,
    którego posiadanie stanowi warunek konieczny zastosowania stawki 0%, podatnicy
    uprawnieni są dokumentować eksport towarów również za pomocą innych dowodów,
    jeżeli zgromadzenie tych wskazanych w przepisach jest niemożliwe. Kluczowe jest jednak
    to, aby z takich dowodów wynikało, że dany towar opuścił terytorium Unii Europejskiej.
    Potwierdzeniem powyższego jest przykładowo wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lutego
    2017 r., sygn. akt I SA/Po 993/16, LEX nr 2226556, czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 23
    czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 437/16, LEX nr 2079770, w którym wskazano, że:
    „Przepisy polskiej VATU wiążą skutek w postaci zastosowania stawki preferencyjnej z
    rzeczywistym zaistnieniem zdarzenia w postaci opuszczenia towaru poza granice UE (...).
    W ocenie sądu odwołanie się do potwierdzenia wywozu towarów poza obszar terytorium
    UE przez urząd celny określony w przepisach celnych - art. 2 ust. 8b VATU - nie oznacza, że
    ma być to potwierdzenie w jednej dopuszczalnej tylko formie, tak jak przyjmuje to organ.
    Cytowany przepis mówi o urzędzie celnym, który ma potwierdzić wywóz.” Ponadto, w
    wyroku tym WSA w Łodzi wprost wskazał, że: „podstawowe znaczenie związane z
    eksportem towarów a tym samym możliwość zastosowania stawki preferencyjnej należy
    łączyć z wyprowadzeniem towaru poza granice UE a potwierdzenie tego zdarzenia może
    mieć miejsce w każdej jednoznacznej i wiarygodnej formie (...).”
    A zatem przyjęcie, że tylko komunikat IE-599 (karta SAD) jest dokumentem uprawniającym
    do skorzystania z preferencyjnej stawki VAT naruszałoby zasadę neutralności (por. wyrok
    NSA z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1304/13). Zasada neutralności wymaga
    bowiem, aby odliczenie podatku naliczonego przysługiwało, jeżeli zostały spełnione
    wymogi materialne, nawet wówczas, gdy niektóre wymogi formalne zostały pominięte
    przez podatników.
    W podobnym tonie wypowiedział się również NSA w wyroku z dnia 9 maja 2017 r., sygn.
    akt I GSK 975/15, LEX nr 2315594, w którym wskazał, że: „Dokumenty, o których mowa w
    art. 796da RWKC, powinny w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzać, że objęty
    konkretnym zgłoszeniem celnym wywozowym towar, w tym samym stanie opuścił obszar

    celny Wspólnoty. Zatem z dokumentów tych winno wynikać, że towar zgłoszony do
    procedury wywozu to ten sam towar i w takiej samej ilości, który następnie opuścił obszar
    celny Wspólnoty. To obowiązkiem strony jest wykazanie tych okoliczności. Może ona
    wykazać fakt wywozu towaru przedstawiając jeden z dokumentów, o którym mowa w
    przepisie art. 796da RWKC, może też przedstawić zupełnie inny dokument, niewymieniony
    w tym przepisie. Istotne jest by pozwalał on na identyfikacje zgłoszonego do procedury
    wywozu towaru i potwierdzał wystąpienie tego samego towaru poza granicami Wspólnoty.
    Dokument ten powinien być wiarygodny, mieć postać oryginału lub potwierdzonej za
    zgodność kopii.” W wyroku tym NSA dodatkowo wskazuje, że ocena mocy dowodowej i
    wiarygodności danego dokumentu (innego niż komunikat IE-599) należy do organu
    celnego, który - jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione są dostateczne -
    potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu. W kontekście
    powyższego uznać należy, że dla zastosowania stawki 0% najistotniejsze jest
    potwierdzenie faktycznego wywozu towaru do kraju trzeciego. Nie sposób odmówić
    wiarygodności dokumentom potwierdzającym rzeczywisty wywóz poza terytorium Unii
    Europejskiej tylko ze względu na fakt, że ich forma nie odpowiadała w 100 % wzorowi
    komunikatu IE-599.
    Analogiczne wnioski wynikają z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: „TSUE”). Przykładowo, w wyroku z dnia 28 marca 2019 r., w sprawie C-275/18 Milan
    Vinś przeciwko Odvolaci fmanćni feditelstvi, TSUE wskazuje, że: „art. 146 ust. 1 lit. a, w
    związku z art. 131 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że
    sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z podatku od
    wartości dodanej, przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium
    UE, od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu w sytuacji, w
    której bezspornym jest, że zostały spełnione przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności
    przesłanka faktycznego wywozu towarów z terytorium Unii.” TSUE wskazuje bowiem, że
    niespełnienie formalnego wymogu objęcia towarów przeznaczonych do wywozu
    procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że eksporter traci prawo do zwolnienia w
    eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne wyprowadzenie danych towarów z terytorium
    Unii.
    Stanowisko do pytania nr 2.
    Wnioskodawca w związku z dokonanym eksportem towarów będzie posiadał dokumenty
    wygenerowane ze strony: (...) z statusem „Doręczona”, gdzie jest podana jednostka
    pocztowa kraju przeznaczenia, wskazujące na dokładną datę doręczenia przesyłki do
    adresata. Dokumenty te nie będą dokumentami, które zostały literalnie wymienione w art.
    41 ust. 6a ustawy. Będą to natomiast dowody, o których mowa w art. 41 ust. 6 ustawy, tj.
    dokumenty potwierdzające wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, posiadanie tego typu dokumentów będzie
    uprawniało - po spełnieniu reszty przesłanek - do opodatkowania dokonywanych
    transakcji stawką 0%.
    Powyższe znajduje potwierdzenie również m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 stycznia 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.603.2020.1.MAZ, wydanej w zbliżonym stanie faktycznym, w której Organ
    interpretacyjny uznał, że posiadanie dokumentu z Elektronicznego Systemu Nadawcy (...)
    uprawniać będzie po spełnieniu reszty przesłanek do zastosowania stawki 0% w eksporcie
    towarów. W interpretacji tej wskazano, że: „Wnioskodawca będzie miał prawo do
    zastosowania stawki opodatkowania 0% przewidzianej dla eksportu towarów, które są
    wysyłane za pośrednictwem (...) do osób fizycznych zamieszkałych poza terytorium Unii
    Europejskiej, nieprowadzących działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy Spółka posiada
    dokumenty pochodzące z Elektronicznego Systemu Nadawcy (...), opatrzone statusem
    „doręczenie”, a w przypadku statusów: „Przesyłka dotarta do kraju przeznaczenia” lub

    „Przesyłka wysłana z Polski” pod warunkiem posiadania odpowiedzi z (...) na zgłoszenie
    reklamacyjne potwierdzające doręczenie przesyłki do adresata wraz podaniem daty
    doręczenia.”
    W tym miejscu warto przywołać również interpretację Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.312.2021.1.RM, w której
    organ interpretacyjny uznał, że: „stanowisko Wnioskodawcy, z którego wynika, że
    dokumenty wygenerowane w systemie e-monitoringu (...) posiadające komunikat, że dana
    przesyłka została „doręczona do odbiorcy” oraz „odebrana przez...”, wskazujące na
    dokładną datę doręczenia przesyłki do adresata oraz numer przesyłki mogą stanowić
    dokumenty z katalogu art. 41 ust. 6 i 6a ustawy, a w konsekwencji (po spełnieniu reszty
    przesłanek) posiadając takie dokumenty, Wnioskodawca ma prawo zastosować stawkę
    podatku w wysokości 0% przewidzianą dla eksportu towarów należy uznać za prawidłowe.”
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie będziemy mieli do
    czynienia z jednym przedmiotem opodatkowania - jedną czynnością, tj. z dostawą
    towarów dostarczanych w przesyłkach pocztowych osobom fizycznym, nieprowadzącym
    działalności gospodarczej, mającym miejsce zamieszkania poza terytorium Unii
    Europejskiej, dla której podstawą opodatkowania będzie łączna wartość dostawy towaru,
    wraz z kosztami wysyłki (w szczególności kosztami transportu). Tym samym koszty wysyłki
    będą podwyższały podstawę opodatkowania dostawy towarów dokonanej w ramach
    transakcji przedstawionej w opisie stanu faktycznego (eksportu towarów).
    Zgodnie bowiem z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje
    podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
    podatku; a także koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
    ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
    usługobiorcy. Tym samym stwierdzić należy, że skoro dodatkowe koszty pakowania i
    transportu podwyższają podstawę opodatkowania dostawy towarów, to Wnioskodawca
    jest uprawniony do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% do wartości całej transakcji
    związanej z eksportem towaru, przy spełnieniu pozostałych warunków zastosowania tej
    stawki. Tak też stwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 11
    stycznia 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.603.2020.1.MAZ.
    Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy oraz przedstawioną argumentację uznać
    należy, że dokumenty wygenerowane ze strony: (...) z statusem „Doręczona” oraz [gdzie]
    jest podana jednostka pocztowa kraju przeznaczenia, wskazujące na dokładną datę
    doręczenia przesyłki do adresata, stanowi dokument, o którym mowa w art. 41 ust. 6 i 6a
    ustawy o VAT. Wnioskodawca posiadając tego typu dokument, w przypadku wysyłania
    towaru do osoby fizycznej, nieprowadzącej działalności gospodarczej, za pośrednictwem
    (...), lub też wyspecjalizowanej firmy kurierskiej po spełnieniu reszty przesłanek, ma prawo
    zastosować dla takiej sprzedaży stanowiącej eksport towarów stawkę VAT 0%.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
      lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter
    podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem
    świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów
    wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy o VAT, jak i przepisach wykonawczych do
    niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    Jak stanowi art. 41 ust. 4 ustawy:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    W myśl art. 41 ust. 6 ustawy:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 41 ust. 6a ustawy:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:

      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
      systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego
      kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Według art. 41 ust. 7 ustawy:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje
      tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres
      rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod
      warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu
      do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku
      nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają
      zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 41 ust. 8 ustawy:
      Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny
      potwierdzający procedurę wywozu.
    Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy:
      Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
      terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7
      upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za
      okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
    Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w
      art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Wskazać jednak należy, że aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić
    łącznie następujące przesłanki:
        ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
        poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
        bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na
        jego rzecz (eksport pośredni),
        wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi
    do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z kolei aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości
    0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot
    potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych.
    Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl
    art. 2 pkt 8 ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie

    odpowiedniego dokumentu „urzędowego” ma gwarantować, że faktycznie nastąpił wywóz
    towarów i że bez ich powrotnego przywozu nie będą one przedmiotem dostawy na
    terytorium kraju, która poprzez zastosowanie stawki 0% byłaby faktycznie
    nieopodatkowana.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem VAT. Prowadzi Pan
    jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży (...) w formie wysyłkowej, za
    pośrednictwem platform internetowych. W ramach działalności sprzedaje Pan towary na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, mających miejsce
    zamieszkania zarówno w Polsce, jak i poza terytorium kraju (w tym na terytorium krajów
    trzecich). Zamówiony towar jest dostarczany odbiorcom za pośrednictwem (...). W
    przypadku wysyłki towarów zakupionych przez osoby fizyczne z krajów trzecich, transakcja
    przebiega w taki sposób:
    1.  Zakup przez osobę fizyczną z kraju trzeciego towaru i zapłata;
    2.  Wystawienie FV na osobę fizyczną ze stawką 0% przez Wnioskodawcę;
    3.  Wysłanie towaru (...) listem poleconym.
    Wywóz towarów następuje maksymalnie do 8 dni roboczych od otrzymania zapłaty za
    towar. W przypadku każdej przesyłki jest Pan w posiadaniu komunikatu o statusie wysyłki,
    danych adresata, miejsca doręczenia, nr nadawczego w formie papierowej, z podziałem
    na miesiące i lata. Data doręczenia przesyłki do adresata jest dostępna po wpisaniu
    numeru nadania na stronie (...) (https (...)). Ma Pan możliwość każdorazowego
    zweryfikowania czy i kiedy dana przesyłka została doręczona do kraju przeznaczenia.
    Ostateczną informacją jest status „Doręczona” oraz widoczny status Jednostki Pocztowej.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą określenia czy
    dokument wygenerowany na stronie (...) ze statusem „Doręczona” stanowi dokument, o
    którym mowa w art. 41 ust. 6 i 6a ustawy oraz czy posiadając taki dokument, zakładając
    spełnienie pozostałych przesłanek, będzie Pan miał prawo do zastosowania stawki
    podatku VAT 0% dla całej wartości takiej sprzedaży stanowiącej eksport towarów.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy w kontekście zastosowania preferencyjnej
    stawki podatku VAT należy wskazać, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość
    zastosowania stawki 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy,
    dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem,
    aby mógł Pan opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w
    wysokości 0% - musi Pan posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza,
    że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich
    dokumentów wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy tym, zauważyć należy, że
    nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w
    szczególności”.
    Niemniej jednak, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a
    ustawy ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż
    dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw
    członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    W tym miejscu wskazać należy, że co do zasady zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru
    celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem Automatycznego
    Systemu Eksportu (AES). Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE 515 jest
    składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd
    wyprowadzenia, tj. urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii
    Europejskiej niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu
    wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat IE 518 zawierający
    wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd

    wywozu komunikatu IE 518 system AES generuje automatycznie komunikat IE 599 i
    przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE 599 jest dokumentem celnym potwierdzającym,
    także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w
    zgłoszeniu wywozowym eksportera.
    Należy dodatkowo zaznaczyć, że komunikat IE 599 może być wydany nie tylko przez
    administrację celną krajową, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna
    wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.
    Zatem, dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany w systemie AES,
        wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego
        autentyczność jest zapewniona.
    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE 599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania
    stawki 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej
    złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona
    przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o
    charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS) lub
    potwierdzone przez właściwy urząd celny.
    Z powyższego wynika więc, że pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art.
    41 ust. 6a ustawy jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w
    wysokości 0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty
    „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich
    UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    W tym miejscu należy zauważyć, że definicja „towarów w przesyłce pocztowej” zawarta jest
    w art. 1 pkt 24 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z 28 lipca 2015 r.
    uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w
    odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu
    celnego (Dz. U. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r. str. 1 ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie
    delegowane”). Zgodnie ze wskazanym przepisem:
      „Towary w przesyłce pocztowej” oznaczają towary inne niż przesyłki z
      korespondencją, zawarte w paczce lub pakiecie pocztowym i przewożone na
      odpowiedzialność operatora pocztowego lub przez niego zgodnie z przepisami
      Konwencji Światowego Związku Pocztowego przyjętej dnia 10 lipca 1984 r. pod egidą
      Organizacji Narodów Zjednoczonych.
    Z kolei w art. 1 pkt 25 rozporządzenia delegowanego wskazano, że:
      „Operator pocztowy” oznacza operatora mającego siedzibę w danym państwie
      członkowskim i wyznaczonego przez dane państwo do świadczenia
      międzynarodowych usług regulowanych Konwencją Powszechnego Związku
      Pocztowego.
    Uzasadnione w tym miejscu będzie odwołanie się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 2019 r., w sprawie C-275/18, który stwierdził, że: „(...) art. 146
    ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że
    sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT

    przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki,
    aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne,
    że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności
    przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii”.
    Należy jednak wskazać, że ww. wyrok zapadł w okolicznościach, w których podmiot
    wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie
    wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. W takich
    okolicznościach TSUE stwierdził, że „(...) brak poszanowania formalnego wymogu objęcia
    towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że
    eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne
    wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” (pkt 38 wyroku).
    Do powyższego orzeczenia TSUE odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21
    lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2005/17. Sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia NSA
    także dotyczyła podatnika, który dokonując sprzedaży za pośrednictwem (...) poza
    terytorium Unii Europejskiej, nie dopełnił wymagań formalnych w postaci zgłoszeń celnych
    wywozowych i w związku z tym nie posiadał dokumentów potwierdzających wywóz
    towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    Podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem ww. rozstrzygnięcia ani organy
    podatkowe, ani sąd I instancji nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów poza
    obszar UE. Jedynym powodem odmowy prawa do zastosowania stawki 0% była
    okoliczność braku dokonywania przez podatnika zgłoszeń celnych wywozowych, a w
    konsekwencji braku dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE
    przez właściwy urząd celny.
    Jak wskazał NSA, w świetle wyżej cytowanego orzeczenia TSUE, dla zastosowania stawki
    VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka
    materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze
    (przesłanka formalna). W konsekwencji – w ocenie NSA – „(...) nie można odmówić
    podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie
    posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli
    eksport ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez
    organy kwestionowana.”
    Należy również podkreślić, że zarówno wyrok TSUE C-275/18 jak również wyrok NSA sygn.
    akt I FSK 2005/17 zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem
    towarów poza terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj.
    podmiotu uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych
    przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter działalności ww. podmiotów pozwala więc na
    przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego
    systemie elektronicznym mają przymiot dokumentu „urzędowego”, a tym samym jeżeli
    potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym
    mowa w art. 41 ust. 6a ustawy.
    Odnosząc się do przedstawionych przez Pana wątpliwości w pierwszej kolejności należy
    wyjaśnić, że Elektroniczny Nadawca (...) jest aplikacją stworzoną i administrowaną przez
    krajowego operatora pocztowego, jakim jest (...). Aplikacja ta została stworzona w celu
    usprawnienia nadawania przesyłek krajowych i zagranicznych. Podmiot korzystający z
    tego systemu zobowiązany jest do założenia indywidualnego konta użytkownika. Po
    wprowadzeniu danych nadawcy i odbiorcy oraz wyboru sposobu nadania umożliwia
    rejestrację przesyłki i wydruk etykiety przewozowej. System pozwala również na
    wygenerowanie dokumentów nadawczych. Wszystkie przesyłki przygotowane za pomocą
    Elektronicznego Nadawcy (...) można śledzić z jego panelu lub generować przez zbiorczy
    raport przesyłek.
    Z kolei ogólnodostępna strona internetowa (...) służąca do sprawdzenia statusu przesyłki
    (jaką jest (...)) pozwala na śledzenie przesyłek bez konieczności logowania się na

    indywidualne konto użytkownika, jest więc aplikacją umożliwiającą jedynie śledzenie
    przesyłek, które są transportowane (przesyłane) przez przewoźnika (...), poprzez wpisanie
    w pasku wyszukiwania nr śledzenia przesyłki. Wygenerowane dane zawierają jedynie
    informacje dotyczące lokalizacji i statusu przesyłki. W przeciwieństwie do Elektronicznego
    Nadawcy (...) ogólnodostępny system do śledzenia przesyłek (...) nie umożliwia rejestracji
    przesyłki, wygenerowania etykiety przewozowej oraz brak jest możliwości wygenerowania
    dokumentów nadawczych i raportów zbiorczych przesyłek, co jest istotne w kontekście
    dokumentów urzędowych związanych z eksportem towarów.
    Biorąc zatem pod uwagę powołane przepisy prawa oraz różnice między Elektronicznym
    Nadawcą (...) a ogólnodostępnym system do śledzenia przesyłek (...) należy wskazać, że
    wygenerowanego przez Pana w ogólnodostępnym systemie do śledzenia przesyłek (...)
    dokumentu, nie będzie można uznać za dokument o charakterze urzędowym, ma on
    jedynie charakter informacyjny, umożliwiający jedynie śledzenie przesyłki. To nie właściwy
    organ celny krajowy lub innego państwa członkowskiego lecz wygenerowany dokument z
    systemu, który stanowi platformę służącą do śledzenia przesyłek potwierdza wywóz
    towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Z kolei pozostałe dane (komunikat o statusie
    wysyłki, dane adresata, miejsce doręczenia, nr nadawczy), które posiada Pan w formie
    papierowej z podziałem na miesiące i lata, są dowodem potwierdzającym jedynie nadanie
    przesyłki przewoźnikowi, tj. w Pana przypadku (...). Taki dokument można uzyskać co do
    zasady w momencie przybycia kuriera po paczkę lub nadaniu w placówce pocztowej, a nr
    nadawczy takiej przesyłki nie potwierdza faktycznego wywozu towaru na terytorium
    państwa trzeciego.
    Tym samym dokument wygenerowany z ogólnodostępnego systemu do śledzenia
    przesyłek (...) ze statusem „Doręczona” oraz podaną Jednostką Pocztową kraju
    przeznaczenia nie jest dokumentem „urzędowym”, który potwierdzałby, że w
    przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z eksportem towarów, o którym mowa w art.
    2 pkt 8 ustawy. Dokument taki nie stanowi więc dokumentu, o którym mowa w art. 41 ust.
    6 i 6a ustawy, co w konsekwencji uniemożliwia Panu, pomimo spełnienia reszty
    przesłanek, zastosowanie stawki 0% VAT do całej wartości takiej sprzedaży. Dokumentów
    wygenerowanych z ogólnodostępnego systemu do śledzenia przesyłek (...), w skład
    których wchodzi komunikat o statusie wysyłki, dane adresata, miejsce doręczenia, a także
    dokumentu w formie papierowej zawierającego nr nadawczy z podziałem na miesiące i
    lata, nie można uznać za dokumenty potwierdzające wywóz towarów poza terytorium UE,
    o których mowa w art. 41 ust. 6 i ust. 6a ustawy, w konsekwencji na podstawie tych
    dokumentów nie będzie mógł Pan zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej
    dla eksportu towarów.
    W konsekwencji Pana stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informujemy, że wydając interpretację nie przeprowadzamy postępowania
    dowodowego i opieramy się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we
    wniosku.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.