Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.242.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Ustalenie, czy Wnioskodawca ma prawo zaliczać do kosztów
uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od
nieruchomości stanowiących lokale mieszkalne.
Słowa kluczowe: amortyzacja
lokal-lokal mieszkalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia czy Wnioskodawca ma prawo zaliczać do kosztów
    uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od nieruchomości stanowiących lokale
    mieszkalne.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 12 czerwca 2025 r. (data wpływu 17 czerwca 2025 r.) oraz
    pismem z 11 lipca 2025 r. (data wpływu tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...), przy ulicy
    (...), wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego
    przez Sąd Rejonowy (...) Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, KRS: (...)
    (dalej: „Wnioskodawca" lub „Spółka") jest podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka posiada w swoim majątku
    nieruchomości mieszkalne, do których prawa własności nabyła w okresie poprzedzającym
    rok 2022. Nieruchomości te zostały ujęte przez Spółkę w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z przepisami przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Spółka wykorzystuje posiadane nieruchomości mieszkalne w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, polegającej na wynajmie krótkoterminowym, ukierunkowanym
    na klientów o charakterze turystycznym lub tymczasowym. Nieruchomości te zostały
    nabyte z zamiarem ich komercyjnego wykorzystania, a ich funkcja użytkowa od początku
    była podporządkowana celom prowadzonej przez Spółkę działalności zarobkowej. W
    praktyce, większość z nieruchomości jest oddawana w najem wyspecjalizowanemu
    podmiotowi gospodarczemu, działającemu jako profesjonalny operator najmu, który
    zajmuje się obsługą najemców oraz bieżącym zarządzaniem lokalami w imieniu Spółki.
    Jednocześnie jedna z posiadanych przez Spółkę nieruchomości jest wynajmowana
    bezpośrednio osobie fizycznej w celu zaspokojenia jej bieżących potrzeb mieszkaniowych,
    przy czym również w tym przypadku umowa najmu została zawarta w ramach działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Spółkę i stanowi źródło przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem CIT.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Przedmiotem wniosku są nieruchomości zakwalifikowane jako:

    1) symbol 1110 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowalnych dla nieruchomości
      mieszkalnych oraz jednocześnie numer 110 Klasyfikacji Środków Trwałych;
    2) symbol 1222 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych dla nieruchomości
      mieszkalnych oraz jednocześnie numer 110 Klasyfikacji Środków Trwałych:
    3) symbol 1122 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowalnych dla nieruchomości
      mieszkalnych oraz jednocześnie numer 122 Klasyfikacji Środków Trwałych.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne od nieruchomości stanowiących lokale mieszkalne?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U z 2025 r poz. 278 ze zm., dalej „ustawa o CIT):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięta przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
    Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m,
    przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
    1) wydatków na
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów.
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
      skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
    - wydatki te zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości
      niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c stanowiące własność tub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością.
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty

    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
      na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
      oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w
      art. 17a pkt 1 zwane środkami trwałym.
    Przy czym, amortyzacji podatkowej podlegają nie tylko budowle, budynki oraz lokale
    będące odrębną własnością stanowiące własność bądź współwłasność podatnika lecz
    także te budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, które są użytkowane
    przez podatnika na podstawie zawartych umów bądź wybudowane na cudzym gruncie.
    Jak stanowi bowiem art. 16a ust. 2 pkt 1-3 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego
    okresu używania:
    1) Przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane całej inwestycjami
      w obcych środkach trwałych
    2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.
    3) składniki majątku, wymienione w ust. 1 niestanowiące własności lub współwłasności
      podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem
      lub współwłaścicielami tych składników jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
    - zwane także środkami trwałymi.
    Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
    Amortyzacji nie podlegają:
    1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.
    2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
      mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej
      przez spółdzielnie mieszkaniowe,
    2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
    4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2
      pkt 2 i 2a,
    5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
      wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
      składniki były używane, w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
      działalności,
    - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Przytoczony wyżej art. 16c UPDOP został znowelizowany z dniem 1 stycznia 2022 r. przez
    art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105, zwanej dalej ,,ustawą Polski Ład’’)
    poprzez dodanie do katalogu wyłączeń z amortyzacji (pkt 2a) budynków mieszkalnych,
    lokali mieszkalnych stanowiących odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego
    prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
    mieszkaniowej. Na mocy przepisów przejściowych (art. 71 ust. 2 ustawy o Polski Lad)
    podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego
    od osób prawnych mogli, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2022 r. zaliczać do
    kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnym, lokalami
    mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym
    prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni
    mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przeć dniem 1 stycznia 2022 r.
    Zdaniem wnioskodawcy pozbawienie go przez art. 2 pkt 33 ustawy Polski Ład możliwości
    amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 2022 r., których amortyzacja rozpoczęła
    się przed 1 stycznia 2022 r. jest niezgodne z Konstytucją, tj. jej art. 2 (zasada ochrony praw
    nabytych i interesów w toku) oraz art. 32 (zasada równości).
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia
    2 kwietnia 1997 r., zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym
    państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z
    niniejszego artykułu wywodzą się kolejne, niewyrażone expressis verbis zasady, w tym m.
    in. zasada ochrony praw nabytych, która jak wyrażono w wyroku Trybunały
    Konstytucyjnego z dnia 22 czerwca 1999 r. o sygn. K 5/99 zakazuje arbitralnego znoszenia
    lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom
    prywatnym występującym w obrocie prawnym. Zasada ochrony praw nabytych zapewnia
    ochronę praw podmiotowych - zarówno publicznych, jak i prywatnych. Poza zakresem
    stosowania tej zasady znajdują się natomiast sytuacje prawne, które nie mają charakteru
    praw podmiotowych ani ekspektatyw tych praw.
    Kolejną zasadą wywodzoną z art. 2 Konstytucji, jest zasada ochrony interesów w toku.
    Zasada ta jest naruszona gdy wcześniej obowiązujące przepisy prawa wyznaczyły
    określony horyzont czasowy dla przedsięwzięć rozłożonych w czasie, a jednostka na
    gruncie tych przepisów przystąpiła do realizacji tego przedsięwzięcia, po czym nastąpiła w
    sposób zaskakujący dla niej zmiana tych przepisów. Zaliczanie do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych nieruchomości mieszkalnych jest prawem, które
    Wnioskodawca posiadał przed wejściem w życie przepisu i którego dalszego posiadania (tj.
    do dokonania pełnej amortyzacji) oczekiwał.
    Powyższą zasadę oraz jej kształt potwierdził m.in. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia
    25 listopada 1997 r. o sygn.. K 26/97: ,,Legislacja podatkowa zawsze podlegać więc musi
    starannej ocenie z punktu widzenia dochowania tych proceduralnych wymagań. Skoro
    bowiem jej efekty dla obywatela przybierają konkretny wymiar finansowy i często łączą się
    z uszczupleniem jego dochodów, ustawodawca musi kształtować nowe regulacje
    podatkowe z uwzględnieniem faktu, że podatnik - zakładając stabilność wcześniejszych
    przepisów - zaplanował pewne posunięcia ekonomiczne, a różne jego interesy znajdować
    się mogą w toku (...). W każdym jednak razie w sytuacjach gdy przepisy prawa wyznaczały
    pewien horyzont czasowy dla zaplanowania i przeprowadzenia określonego
    przedsięwzięcia finansowego czy gospodarczego, nie można zmieniać takich ,,reguł gry’’
    przed upływem okresu czy terminu, który przewidział sam ustawodawca. Skoro bowiem,
    w zaufaniu do obowiązującego prawa, zostało już rozpoczęte określone przedsięwzięcie, a
    prawo przewidywało, iż będzie się ono realizować w pewnym okresie czasu, to - wyjąwszy
    sytuacje szczególne - obywatel powinien mieć pewność że będzie mógł ten okres czasu
    bezpiecznie wykorzystać. Rozpoczęcie przedsięwzięcia finansowego czy gospodarczego
    wiąże się z reguły z dokonaniem pierwszych nakładów, a nagła zmiana ram prawnych
    takiego przedsięwzięcia może narazić obywatela na poważne straty’’.

    Z uwagi na fakt, że odpisy amortyzacyjne nieruchomości są rozłożone w czasie,
    Wnioskodawca przystąpił do wykonywania swojego prawa oraz, że przy przystąpieniu do
    przedsięwzięcia nie oczekiwał i nie miał podstaw, by oczekiwać, że kształt tego prawa
    zostanie ograniczony. Gdyby przyjąć za obowiązującą zasadę zwerbalizowaną w art. 71
    ust. 2 Ustawy zmieniającej, powyższe zasady zostałyby względem Wnioskodawcy
    naruszone. Należy więc przyjąć jedyną wykładnię przepisów umożliwiającą zrealizowanie
    konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego oraz ochrony interesów w
    toku tj. taką, że Wnioskodawca ma możliwość amortyzowania nieruchomości
    mieszkalnych do czasu dokonania ich pełnej amortyzacji albowiem budynki te zostały
    oddane do użytkowania przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Powyższe potwierdził wcześniej Trybunał Konstytucyjny (zwanym dalej TK) w stosunku do
    analogicznych przepisów UPDOP, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
    W wyroku TK z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. P 10/11 stwierdzono: ,,art. 4 w związku z art. 1
    pkt 6 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz U Nr 95. poz 1101 oraz z 2002 r. Nr 100, poz 923) w zakresie, w jakim
    od 1 stycznia 2000 r. pozbawił podatników podatku dochodowego od osób prawnych
    możliwości amortyzacji prawa użytkowania udziału w nieruchomości wprowadzonego do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych przed 1 stycznia 1999 r., jest
    niezgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrany
    interesów w toku’’.
    W wyroku tym TK wskazał, że z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2
    Konstytucji) wynika m.in. zasada lojalności państwa wobec obywatela, z której
    wyprowadził dalsze szczegółowe reguły, w tym odnoszące się do sytuacji następowania po
    sobie zmian obowiązującego prawa. Wśród nich znajduje się reguła nakładająca na
    ustawodawcę obowiązek ochrony praw nabytych i ochrony interesów w toku. Treścią
    zasady ochrony praw nabytych jest zapewnienie ochrony publicznych i prywatnych praw
    podmiotowych oraz zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych,
    które przysługują jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie
    prawnym.
    Ustawodawca posiada swobodę kształtowania systemu podatkowego Konstytucja
    pozostawia szczególnie szeroką swobodę regulacyjną w zakresie wprowadzana i
    znoszenia zwolnień i ulg podatkowych. Swoboda w kształtowaniu materialnych treści
    prawa podatkowego jest jednak równoważona z istnieniem obowiązku przestrzegania
    konstytucyjnych standardów demokratycznego państwa prawnego. Do standardów tych
    należy w szczególności zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego
    przez nie prawa, a także ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku, które
    stanowią konkretyzację wymienionej zasady konstytucyjnej.
    Na ustawodawcy ciąży szczególny obowiązek ochrony interesów w toku w sytuacji
    wystąpienia następujących przesłanek:
    1) przepisy prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych
      przedsięwzięć.
    2) dane przedsięwzięcie ma charakter rozłożony w czasie
    3) jednostka faktycznie rozpoczęła realizację danego przedsięwzięcia w okresie
      obowiązywania danej regulacji
    Obowiązkiem ustawodawcy, ze względu na ochronę interesów w toku, jest tutaj
    ustanowienie przepisów, które umożliwią dokończenie przedsięwzięć rozpoczętych
    stosownie do przepisów obowiązujących w chwili ich rozpoczynania albo stworzą inną
    możliwość dostosowania się do zmienionej regulacji prawnej.
    TK uznał, że w rozpatrywanej sprawie ustawodawca powinien w drodze odpowiednich
    regulacji intertemporalnych uwzględnić sytuację podatników, którzy prowadząc
    działalność gospodarczą, korzystali z prawa odpisów amortyzacyjnych w odniesieniu do

    prawa użytkowania udziału w nieruchomości oraz innych wartość niematerialnych i
    prawnych. Brak stosownej regulacji przejściowej pozbawił podatników, którzy w zaufaniu
    do dotychczasowych regulacji prawnych korzystali z prawa do odpisów amortyzacyjnych,
    możliwości ich kontynuowania w odniesieniu do tychże praw. Podstawowa wada
    kwestionowanego unormowania polega więc na tym, że nie przewidziano możliwości
    kontynuowania amortyzacji prawa użytkowania udziału w nieruchomości, rozpoczętej
    przed 1 stycznia 2000 r.
    Tak też uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r.
    sygn. akt I SA/Łd 258/23.
    Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w przypadku pozbawienia prawa do
    amortyzacji wybranych składników majątku przez zmiany wprowadzone ustawą Polski
    Ład. Ustawodawca zdecydował się zmienić przepisy ustawy o CIT bez zachowania ochrony
    interesów w toku podatników rozliczających amortyzację nieruchomość mieszkalnych na
    dotychczasowych zasadach. Za ochronę tę nie można bowiem uznać wydłużenia jedynie o
    rok prawa do rozliczania takiej amortyzacji przez podatników ją kontynuujących.
    Jednocześnie w uzasadnieniu do projektu ustawy Polski Ład nie wskazano, że powyższa
    zmiana nie zapewnia - kosztem praw nabytych i ochrony interesów w toku - ochrony innej
    wartość istotnej dla systemu prawnego. Projektodawcy zmiany sami wskazali, że chodzi
    tutaj przede wszystkim o cel fiskalny, tj. zwiększenie wpływów budżetowych, poprzez
    pozbawienie prawa do rozliczania odpisów amortyzacyjnych w kosztach podatkowych
    takich składników majątku.
    W uzasadnieniu do projektu ustawy Polski Ład wskazano, że:
    ,,możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
    wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody
    uzyskiwano z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często
    nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywano od tych składników zmniejszają
    dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje".
    Powyższe uzasadnienie stanowi jedynie odnoszące się do zmian w podatku dochodowym
    od osób prawnych w zakresie amortyzacji.
    Ponadto w uzasadnieniu projektu wskazano jako kluczową argumentację, że korzystanie z
    odpisów amortyzacyjnych od lokali nabytych na rynku wtórnym często prowadziło do
    sytuacji, w której dochód z najmu był de facto nieopodatkowany, a dodatkowo przy
    ewentualnej sprzedaży tych nieruchomości, możliwe było skorzystanie z ulg
    mieszkaniowych lub zupełne wyłączenie dochodu z opodatkowania.
    Należy jednak podkreślić, że wszystkie przedstawione przez projektodawców argumenty
    odnoszą się wyłącznie do podatników podatku PIT, tj. osób fizycznych wynajmujących
    mieszkania w ramach działalności gospodarczej. Argumentacja ta w żaden sposób nie
    odnosi się do specyfiki opodatkowania podatników podatku dochodowego od osób
    prawnych (CIT). W uzasadnieniu brakuje jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia dla
    rozszerzenia tej regulacji na grant podatku CIT. Projektodawcy w żaden sposób nie
    wykazali że amortyzacja nieruchomości mieszkalnych przez podatników CIT prowadzi do
    takich samych skutków jak w przypadku PIT - tym bardziej, że w przypadku podatników
    CIT najczęściej mamy do czynienia z profesjonalnymi podmiotami, które inwestują w
    nieruchomości wyłącznie w ramach działalność gospodarczej, nie zaś dla celów
    prywatnych czy mieszkaniowych.
    Tym samym, zmiana ta nie znajduje oparcia w innych konstytucyjnie chronionych
    wartościach, które mogłyby uzasadniać ograniczenie praw nabytych i ingerencję w zasady
    pewności prawa oraz ochrony interesów w toku. Jej celem jest wyłącznie zwiększenie
    wpływów budżetowych, przy jednoczesnym braku analizy skutków gospodarczych i braku
    zachowania konstytucyjnych standardów stanowienia prawa.

    W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że z uwagi na to, że opisany we
    wniosku środek trwały został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz którego
    amortyzacja rozpoczęła się przed wejściem w życie przepisów ustawy Polski Ład, podlega
    ona ochronie wynikającej z zasady ochrony praw nabytych i interesów w toku (art. 2
    Konstytucji), a co za tym idzie, w 2023 roku oraz latach następnych ma ona prawo do
    kontynuowania odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego oraz zaliczania ich w
    ciężar podatkowych kosztów uzyskania przychodu na zasadach obowiązujących do końca
    2021 r. aż do pełnego zamortyzowania wartości początkowej środka trwałego, chyba że
    wcześniej nastąpi jego zbycie, likwidacja bądź zaprzestanie używania. Zmiany
    wprowadzone ustawą Polski Ład w omawianym zakresie winny mieć zastosowanie
    wyłącznie do tych nieruchomości mieszkalnych, które zostały nabyte lub wytworzone po
    wejściu przepisów powyższej ustawy, a więc po dniu 1 stycznia 2022 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022
    r.):
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      1) wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ustawy o CIT.

    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
      mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej
      przez spółdzielnie mieszkaniowe,
      2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b
      ust. 2 pkt 2 i 2a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
      wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
      składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
      działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy
    art. 2 pkt 33 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”).
    Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca
    wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31
    grudnia 2022 r.
    Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:
      Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków
      trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do
      domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych
      przed dniem 1 stycznia 2022 r.

    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie
    amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie
    we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie
    stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z
    treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.
    Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do
    końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
    mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
    spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1
    stycznia 2022 r.
    Zatem, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym,
    podatnicy jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia
    2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych
    przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r.
    żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych
    od budynków i lokali mieszkalnych.
    Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (Druk sejmowy nr 1532), w
    części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych:
    „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych
    składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie
    będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów
    i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.
    Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
    wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody
    uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często
    nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają
    dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje.
    W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji
    nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym”.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej Spółka posiada w swoim majątku nieruchomości mieszkalne, do których
    prawa własności nabyła w okresie poprzedzającym rok 2022. Nieruchomości te zostały
    ujęte przez Spółkę w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych zgodnie z przepisami przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Spółka wykorzystuje posiadane nieruchomości mieszkalne w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, polegającej na wynajmie krótkoterminowym, ukierunkowanym
    na klientów o charakterze turystycznym lub tymczasowym.
    Mając na uwadze powyższe, w związku z literalnym brzmieniem art. 16c pkt 2a ustawy o
    CIT wprowadzonym od 1 stycznia 2022 roku, z prawa do amortyzacji nie może skorzystać
    podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego.
    Wskazać przy tym należy, że w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., sygn. akt II FPS 8/10 podkreślono, że w
    procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni
    systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej
    pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się
    językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub

    weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Wykładając dany przepis prawa, należy brać
    pod uwagę m.in. jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia
    systemowa wewnętrzna).
    Zatem, nie można się zgodzić z twierdzeniem, że jesteście Państwo uprawnieni by dalej
    amortyzować nieruchomości mieszkalne, które posiadacie Państwo w swoim majątku dla
    celów podatkowych i zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów,
    skoro jak wynika z cytowanego powyżej art. 16c ust. 2a ustawy o CIT: „amortyzacji nie
    podlegają: budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej”. Zauważyć należy, że w uzupełnieniu opisu
    sprawy wskazali Państwo, że według Klasyfikacji Środków Trwałych budynki te zostały
    zaklasyfikowane do kategorii KŚT:
    1) 110 Klasyfikacji Środków Trwałych;
    2) 122 Klasyfikacji Środków Trwałych;
    Stanowią one zatem ,,budynki mieszkalne’’ oraz ,,lokale mieszkalne, spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego’’.
    W tym miejscu wskazać należy, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały
    unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie
    Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864). Klasyfikacja ta jest
    usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów
    ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O
    zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie
    oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w
    praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego
    przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót
    budowlano-adaptacyjnych. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu o
    zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie
    (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem uprawnionym do orzekania w zakresie
    Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.
    Należy dodać, że podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków
    Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynki mieszkalne to obiekty budowlane,
    których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do
    celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej
    wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako
    niemieszkalny. Budynki niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla
    potrzeb niemieszkalnych.
    W związku z powyższym, przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena
    prawidłowości dokonanej przez Państwa klasyfikacji poszczególnych nieruchomości
    wskazanych we wniosku do odpowiedniej grupy klasyfikacji środków trwałych, które
    zaklasyfikowali Państwo jako mieszkalne. Ponieważ organ podatkowy dokonuje
    interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego – nie jest właściwy
    do ustalenia do jakiej grupy środków trwałych należy zaklasyfikować wskazane przez
    Państwa nieruchomości.
    Zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Organ przyjął jako niepodlegający ocenie
    element opisu stanu faktycznego, wskazaną przez Państwa kwalifikację nieruchomości
    jako budynków/lokali mieszkalnych, zakwalifikowanych wg KŚT pod symbolami nr 110
    (budynki mieszkalne) oraz 122 (Lokale mieszkalne, spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu mieszkalnego).
    W związku z powyższym, skoro ww. nieruchomości zostały przez Państwa ujęte w
    ewidencji środków trwałych pod symbolem 110 oraz 122 jako budynki/lokale mieszkalne,

    to na podstawie art. 16c ust. 2a ustawy o CIT, nie będziecie Państwo uprawnieni do dalszej
    amortyzacji tych nieruchomości.
    Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie na podstawie
    znowelizowanego art. 16c ust. 2a ustawy o CIT w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, nie
    będziecie Państwo uprawnieni, aby dalej amortyzować nieruchomości mieszkalne dla
    celów podatkowych i zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do wyrażonego we wniosku stanowiska Spółki wywodzonego z
    zasady określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej
    Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), należy zauważyć, że w toku postępowania
    interpretacyjnego organy podatkowe nie są władne do dokonywania kontroli zgodności
    unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego.
    Wydawane przez Organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu
    normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    na interpretowane zagadnienie podatkowe.
    Zauważyć jednak należy, dokonana przez Organ wykładnia przepisów znajduje
    odzwierciedlenie w orzecznictwie sadów administracyjnych, tytułem przykładu można
    wskazać:
        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 stycznia 2023 r.
        sygn. akt I Sa/Gl 1083/22 (orzeczenie prawomocne),
        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 lutego 2023 r. sygn.
        akt I Sa/Po 856/22 (orzeczenie prawomocne),
        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lipca 2023 r. sygn.
        akt I Sa/Kr 429/23,
        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 kwietnia 2024 r.
        sygn. akt I SA/Kr 258/24.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytania. Inne kwestie wynikające z własnego stanowiska, które nie zostały objęte
    pytaniami nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej, rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.