Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.698.2024.2.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Skutki podatkowe przeniesienia praw autorskich do logo w
ramach datio in solutum.
Słowa kluczowe: logo
pożyczka
prawa-prawa majątkowe
świadczenie-świadczenie w miejsce wypełnienia (Datio in
solutum)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 20 stycznia
    2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym, gdzie podlega opodatkowaniu
    od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągnięcia. Wnioskodawczyni
    zawarła umowę pożyczki ze spółką z o.o. Wnioskodawczyni posiada autorskie prawa
    majątkowe do logo (Wnioskodawczyni jest właścicielką logo, do którego ma pełnię praw
    autorskich). W związku z udzieloną pożyczką spółka sp. z o.o. posiada względem
    Wnioskodawczyni Wierzytelność o zwrot kwoty głównej pożyczki wraz z naliczonymi
    odsetkami (dalej: Wierzytelność). Celem zaspokojenia części lub całości wartości
    Wierzytelności Wnioskodawczyni planuje przenieść na Spółkę autorskie prawa majątkowe
    do logo. Przeniesienie własności praw autorskich do logo na spółkę ma się odbyć w trybie
    art. 453 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (tj. z dnia 21 czerwca 2024 r.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 1061) jako świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum).
    Uzupełnienie
    Umowa pożyczki z sp. z o.o. została zawarta przez Wnioskodawczynię jako osobę fizyczną,
    poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Umowa pożyczki nie jest związana z
    działalnością gospodarczą prowadzoną przez Wnioskodawczynię.

## Pytanie

Czy prawidłowe je stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym przeniesienie prawa
    praw majątkowych do logo w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum)
    nie będzie po stronie Wnioskodawczyni podlegało opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, tj. nie będzie wypełniało dyspozycji przychodu
    przewidzianej w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Przeniesienie własności praw majątkowych do logo w ramach świadczenia w miejsce
    wykonania (datio in solutum) nie będzie po stronie Wnioskodawczyni podlegało
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, przeniesienie własności autorskich praw majątkowych do logo
    w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum) nie będzie po Jej stronie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem
    przeniesienie to nie będzie następować w wykonaniu działalności gospodarczej oraz
    dotyczy posiadanego w majątku osobistym przez Wnioskodawczynię praw autorskich
    majątkowych do logo nie powoduje żadnego przysporzenia po stronie dłużnika, a tym
    samym nie stanowi źródła przychodów o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7.
    Stanowisko Wnioskodawczyni potwierdzają m.in. następujące wyroki:
    1) NSA z 17 maja 2023 r. wydany w sprawie o sygn. akt: II FSK 2798/20;
    2) NSA z 28 marca 2023 r. wydany w sprawie o sygn. akt: II FSK 2373/20;
    3) NSA z 11 czerwca 2024 r. wydany w sprawie o sygn. akt: II FSK 1152/21;
    4) WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2024 r. wydany w sprawie o sygn. akt: I SA/Po 301/24;

    5) WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2020 r. wydany w sprawie o sygn. akt I SA
    /Go 214/20;
    6) WSA w Warszawie z 7 grudnia 2016 r. wydany w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3231/15.
    Co prawda Wnioskodawczyni zdaje sobie sprawę, że powyższe wyroki zostały wydane na
    kanwie przenoszenia własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długów, jednak w
    opinii Wnioskodawczyni przenoszone prawo (własność nieruchomości/praw autorskich
    majątkowych) nie ma znaczenia dla obowiązku podatkowego wynikającego z faktu z
    korzystania przez podatnika z rozwiązania przewidzianego w Kodeksie cywilnym w art.
    453 k.c. w postaci datio in solutum i powyższe wyroki potwierdzają stanowisko
    Wnioskodawczyni przedstawione w niniejszym wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    W art. 9 ust. 1 ustawy PIT zawarta jest ogólna zasada, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Wśród szeregu źródeł przychodów w
    art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT wskazano kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym
    odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c. W ocenie
    Wnioskodawczyni umowa zwalniająca Wnioskodawczynię z długu (umowy pożyczki) w
    zamian za przeniesienie autorskich praw majątkowych nie będzie skutkować powstaniem
    jakiegokolwiek przychodu po stronie Wnioskodawczyni. Przychód mógłby wystąpić
    jedynie, gdy u podatnika powstałoby przysporzenie (przyrost) majątku wskutek darowania
    długu poprzez zwolnienie z niego. Zgodnie z treścią zdania pierwszego art. 453 Kodeksu
    cywilnego, jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela
    inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. Czyli spełnienie za zgodą wierzyciela przez
    dłużnika innego świadczenia w miejsce tego, do którego dłużnik był pierwotnie
    zobowiązany, powoduje wygaśnięcie zobowiązania.
    Powyższy przepis znajduje się w Dziale I, Tytuł VII, Księgi trzeciej Kodeksu cywilnego
    zatytułowanym „wykonanie zobowiązań”. Wykonanie zobowiązania, w tym przez
    świadczenie zamienne (datio in solutum), o jakim mowa w art. 453 Kodeksu cywilnego jest
    formą jego zaspokojenia i co do zasady nie powoduje żadnego przysporzenia po stronie
    spełniającego świadczenie dłużnika. Z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on
    ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem -
    jako źródłem dochodu - jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może
    powiększyć jego aktywa. Powiększenie to może mieć cechy zwiększenia zasobów
    majątkowych lub zmniejszenia zobowiązań. Rzeczowa forma zwolnienia się z określonego
    zobowiązania przez przeniesienie majątkowych praw autorskich stanowi tylko substytut
    świadczenia pieniężnego, które nie powoduje powstania przychodu po stronie
    Wnioskodawczyni. Zagadnienie prawnopodatkowej kwalifikacji czynności prawnej
    świadczenia w miejsce wykonania jako niestanowiącej odpłatnego zbycia, tj.
    niepowodującej powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, było już przedmiotem wielu wypowiedzi orzeczniczych.
    Jednakże zagadnienie prawnopodatkowych skutków dotyczyło przeniesienia prawa
    własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu, czyli świadczenia rzeczowego w
    zamian za przyrzeczone świadczenie pieniężne (datio in solutum) zostało już
    wszechstronnie rozważone w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. W opinii
    Wnioskującej przeniesienie prawa własności nieruchomości można zrównać do
    przeniesienia własności autorskich prawa majątkowych, ponieważ skutek przeniesienia
    własności w celu wykonania zobowiązania jest tożsamy w każdym z wymienionych
    przypadków. Zasadniczo jednolicie przyjmowany jest pogląd, że przeniesienie własności
    nieruchomości w takich warunkach nie stanowi jej odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy PIT, ponieważ przenoszący własność nie uzyskuje żadnego

    przysporzenia w rozumieniu art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy PIT, to jest nie uzyskuje przyrostu
    majątku powiększającego jego aktywa.
    Pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA: z 10 listopada 2022 r. (II FSK 597/20),
    z 8 lutego 2012 r. (II FSK 1384/10), z 12 czerwca 2012 r. (II FSK 1260/11), z 9 lipca 2013 r. (II
    FSK 2312/11), z 21 marca 2014 r. (II FSK 835/12), z 20 kwietnia 2016 r. (II FSK669/14), z 5
    grudnia 2017 r. (II FSK 3144/15), z 27 marca 2019 r. (II FSK 699/17), z 4 marca 2020 r. (II FSK
    884/18), z 9 lipca 2020 r. (II FSK 1196/18), z 14 marca 2012 r. (II FSK 1673/10), czy też wyrok
    NSA z 27 marca 2019 r. (II FSK 699/17). Wymienione wyroki (za wyjątkiem ostatniego)
    zapadły na tle wypłaty wspólnikowi zysku spółki w formie niepieniężnej, w postaci
    przeniesienia na niego prawa własności nieruchomości, względnie wypłaty wspólnikowi w
    takiej formie wynagrodzenia za umorzone udziały i dotyczyły rozliczeń podlegających
    podatkowej kwalifikacji zarówno w podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i
    podatku dochodowym od osób prawnych. Zawarto w nich zgodną ocenę, że w żadnym z
    wymienionych przypadków nie dochodzi do odpłatnego zbycia nieruchomości, bowiem w
    rezultacie przeprowadzonej czynności po stronie podmiotu wyzbywającego się prawa
    własności nieruchomości nie wzrasta wartość aktywów, a jedynie ulega zmianie ich rodzaj
    i struktura. Świadczeniu przenoszącemu prawo własności nieruchomości nie odpowiada
    bowiem jakiekolwiek świadczenie wzajemne podmiotu nabywającego własność
    nieruchomości, co oznacza, że czynność ta jest nieekwiwalentna, a zatem nieodpłatna.
    Jakkolwiek zmiana pierwotnego przedmiotu świadczenia ma znaczenie na gruncie
    cywilnoprawnym, nie może jednak modyfikować obowiązku podatkowego, który ma
    charakter administracyjnoprawny.
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że tożsama sytuacja będzie miała miejsce w
    przypadku przeniesienia własności autorskich praw majątkowych w zamian za zwolnienie
    z długu.
    Według Wnioskodawczyni przeniesienie autorskich praw majątkowych przysługujących
    Wnioskodawczyni w zamian za zwolnienie z długu nie ma odpłatnego charakteru, gdyż
    przenoszący to prawo nie uzyskuje przysporzenia majątkowego - nie powiększają się jego
    aktywa majątkowe, a jedynie zmienia się ich struktura. Należy stwierdzić, że przeniesienie
    autorskich praw majątkowych na rzecz Spółki w celu zwolnienia z innego zobowiązania nie
    powoduje żadnego przysporzenia po stronie dłużnika, a tym samym nie stanowi źródła
    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT, gdyż w takiej sytuacji
    przepis ten rzeczywiście nie ma zastosowania.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, powyższe w sposób jednoznaczny potwierdza teza wyroku
    NSA z 28 marca 2023 r. sygn. akt II FSK 2373/20, zgodnie z którym przeniesienie własności
    nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum) nie stanowi jej
    odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, powyższe rozważania
    można wprost przełożyć na kanwę zapytania określonego w niniejszym wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przeniesienia autorskich praw
    majątkowych w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum)
    Warto w tym miejscu podkreślić, że pomimo świadomości ustawodawcy o utrwalonym w
    judykaturze kierunku wykładni pojęcia „odpłatne zbycie” (w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o PIT, które wprost można przenieść na art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT), nie
    zdecydował się on na interwencję w postaci nowelizacji przepisów normujących
    opodatkowanie takich czynności prawnych, dokonywanych poza działalnością
    gospodarczą - choć poprzez dodanie do art. 14 PDOFizU ust. 2e uczynił to w odniesieniu
    do przychodów uzyskiwanych z czynności podobnych w skutkach prawnych, ale
    dokonanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Owa nowelizacja obrazuje
    wolę ustawodawcy skorygowania zasad powstawania przychodów z tytułu własności
    rzeczy w warunkach datio in solutum, ale wyłącznie w ramach działalności gospodarczej, z
    jednoczesnym zachowaniem dotychczasowych reguł w przypadku tożsamych w
    charakterze i skutkach czynności dokonywanych przez osoby fizyczne, które nie dokonują
    czynności w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyjąć zatem należy, że

    w ocenie ustawodawcy nie wystąpiła potrzeba przeciwdziałania omawianym skutkom
    podatkowym przenoszenia własności z zastosowaniem konstrukcji prawnej świadczenia w
    miejsce wypełnienia, a nie w drodze stosownej umowy sprzedaży (tak: wyrok NSA z dnia
    10 listopada 2022 r. sygn. akt II FSK 597/20).
    To stanowisko NSA podtrzymał w najnowszym orzecznictwie, tj. w wyroku z dnia 11
    czerwca 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: II FSK 1152/21, podzielając pogląd,
    zgodnie z którym, aby można było mówić o powstaniu przychodu w sytuacji wskazanej w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT (który wprost można odnieść do przychodów ze źródeł
    wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT), należałoby wykazać, że zdarzenie
    polegające na odpłatnym zbyciu prawa własności lub ich części spowodowało przyrost w
    majątku podatnika. Zdaniem NSA przy wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, istotne
    jest wyjaśnienie terminu „nabycie”, przez które należy rozumieć każde zwiększenie
    aktywów majątku podatnika. NSA stwierdził, że w aktualnej konstrukcji polskiego podatku
    dochodowego od osób fizycznych przychód odzwierciedla zwiększenie stanu mienia osoby
    w ciągu roku podatkowego, czyli przyrost czystego majątku podatnika.
    W konkluzji NSA doszedł do wniosku, że aby można było mówić o powstaniu przychodu
    należy wykazać, że zdarzenie polegające na odpłatnym zbyciu nieruchomości lub ich
    części oraz udziału w nieruchomości spowodowało w majątku podatnika jego przyrost.
    Reasumując odnosząc powołane regulacje prawne oraz przytoczone orzecznictwo do
    przedstawionego na wstępie pytania i sytuacji przyszłej Wnioskodawczyni należy wskazać,
    że przeniesienie władności prawa z rejestracji znaku towarowego (winno być: praw
    autorskich do logo) w zamian za zwolnienie z długu (kwoty pożyczki) w ramach
    przewidzianego w art. 453 k.c. datio in solutum nie będzie stanowić przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT, tym samym Wnioskodawczyni w związku z
    przeprowadzonymi czynnościami nie będzie zobowiązana do płatności z tego tytułu
    podatku dochodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z ogólną zasadą powszechności opodatkowania sformułowaną w art. 9 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Analizując wystąpienie obowiązku podatkowego w opisanym zdarzeniu przyszłym należy
    rozważyć, czy planowana przez Panią czynność polegająca na przeniesieniu na spółkę
    własności autorskich praw majątkowych do logo w zamian za zwolnienie z długu będzie
    stanowiła źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne
      zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Stosownie do art. 18 ww. ustawy:

      Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw
      autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do
      projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych
      i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Zawarte w powołanym wyżej przepisie wyliczenie praw majątkowych ma charakter
    otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”.
    Należy zatem przyjąć, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji art.
    18 ww. ustawy można zaliczyć także inne prawa nie wymienione wprost w tym przepisie.
    Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw
    jak również z ich odpłatnego zbycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również inne akty prawne nie
    zawierają definicji „odpłatnego zbycia” rzeczy lub praw. W celu ustalenia znaczenia tego
    pojęcia należy więc posłużyć się wykładnią językową. Do stwierdzenia powstania
    przychodu warunkiem koniecznym jest uzyskanie przysporzenia majątkowego.
    Podstawową formą odpłatnego zbycia jest sprzedaż oraz zamiana. Zgodnie z zasadą
    swobody umów, zbycie może nastąpić jednak także w innej formie.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia
    własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży czy zamiany, lecz ma zastosowanie do
    wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do
    całej rzeczy lub jej udziału. Termin ten obejmuje zatem szeroki zakres umów i pozostaje
    bez znaczenia, czy do zbycia dochodzi w drodze zniesienia współwłasności, działu spadku,
    umowy zamiany lub sprzedaży.
    Przy czym, aby dana czynność miała charakter odpłatnej nie musi jej towarzyszyć
    świadczenie pieniężne i przepływ gotówkowy. „Płatność” bowiem nie musi mieć
    charakteru pieniężnego w postaci konkretnego przepływu gotówkowego, może oznaczać
    także uzyskanie świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w
    zamian innych rzeczy lub praw), działania, zaniechania lub znoszenia. Innymi słowy, pod
    pojęciem płatności nie należy rozumieć wyłącznie zapłaty w pieniądzu, płatnością może
    także być zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych, wymagalnych wierzytelności
    (zmniejszenie pasywów zbywcy).
    Zatem, pod pojęciem „odpłatne zbycie” należy rozumieć nie tylko sprzedaż, ale każdą
    czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności rzeczy (w
    tym prawa majątkowego) za wynagrodzeniem (niekoniecznie w formie gotówkowej), a
    więc co do zasady również przeniesienie własności autorskich praw majątkowych do logo
    w celu zwolnienia się z długu.
    Podkreślenia przy tym wymaga, że charakterystyczną cechą odpłatnego zbycia jest
    ekwiwalentność świadczeń stron, przy czym świadczenia stron względem siebie nie muszą
    mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych.
    Odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś
    korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to,
    że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej
    strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla

    świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna
    ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się
    kosztem uszczuplenia własnego majątku.
    Tym samym, przeniesienie na rzecz wierzyciela własności autorskich praw majątkowych
    do logo w zamian za zwolnienie z długu wskazuje bezsprzecznie, że czynność taka ma
    charakter odpłatny. Istotą odpłatnego zbycia jest bowiem to, że zbywca dokonując
    przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje
    ekwiwalentne świadczenie, posiadające określony wymiar materialny – w analizowanej
    sprawie przejawiający się w zwolnieniu z długu.
    Zgodnie z art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum) jest umową, na mocy której obie
    strony (dłużnik i wierzyciel) wyrażają zgodę na umorzenie istniejącego dotąd
    zobowiązania, jeśli dłużnik zamiast pierwotnie ustalonego, spełni inne świadczenie.
    Przyjmuje się, że umowa, o której mowa w ww. przepisie ma charakter odpłatnej umowy
    rozporządzającej, gdyż wierzyciel w miejsce dotychczasowego roszczenia uzyskuje inne.
    Jak wyjaśniono bowiem już wcześniej, płatność za świadczenie (wynagrodzenie) nie musi
    mieć bowiem charakteru pieniężnego, może oznaczać również uzyskanie świadczenia
    wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw),
    działania, zaniechania lub znoszenia. Tym samym, w analizowanej sprawie, w zamian za
    zwolnienie Pani z długu w całości lub w części, spółka nabędzie własność autorskich praw
    majątkowych do logo. Przeniesienie na wierzyciela własności ww. praw w zamian za
    zwolnienie z długu będzie więc odpłatnym zbyciem tych praw, nie następuje bowiem pod
    tytułem darmym.
    W konsekwencji, planowane przez Panią przeniesienie na spółkę autorskich praw
    majątkowych do logo w ramach świadczenia w miejsce wykonania będzie stanowiło dla
    Pani źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych i będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wbrew Pani opinii, w analizowanej sprawie, argumentem przemawiającym za uznaniem,
    że czynność prawna w postaci świadczenia w miejsce wykonania nie stanowi odpłatnego
    zbycia, nie może być nowelizacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, na mocy której do art. 14 tej ustawy dodano ustęp 2e, zgodnie z którym:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że w sprawie mamy do czynienia z
    powstaniem przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a nie z pozarolniczej działalności gospodarczej,
    wymienionej w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przepisy art. 14 ww. ustawy zawierają
    katalog przychodów kwalifikowanych do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność
    gospodarcza. Zamieszczenie przez ustawodawcę dodatkowych jednostek redakcyjnych w
    tym przepisie zawierających określenie przychodu z działalności gospodarczej w żaden
    sposób nie przemawia za uznawaniem bądź nie uznawaniem na tej podstawie
    określonych świadczeń za przychód również u podatników nieprowadzących działalności
    gospodarczej. Powyższe pozostaje bez wpływu na kwalifikację do przychodów z praw

    majątkowych, które ustawodawca wymienia w art. 18 posługując się sformułowaniem „za
    przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności”, a więc przyjmując wyliczenie
    jedynie przykładowe i otwarty katalog tych przychodów.
    Podsumowując, planowane przeniesienie przez Panią na spółkę autorskich praw
    majątkowych do logo w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum)
    będzie wypełniało dyspozycję przychodu przewidzianą w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, opisana we wniosku czynność
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do przywołanych przez Panią wyroków sądów administracyjnych informuję,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani
    konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    bądź zdarzenia przyszłego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.