Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.359.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, miejsce świadczenia usług
oraz prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski, miejsca świadczenia usług oraz prawa do
    odliczenia podatku naliczonego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. A/S (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest duńską spółką prawa duńskiego,
    zarejestrowaną w Polsce jako podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”).
    Działalność Spółki polega na produkcji i sprzedaży (...) (dalej: „Towary”).
    Spółka jest częścią grupy kapitałowej (...) z siedzibą w Danii. Główne działania operacyjne
    oraz decyzje strategiczne i biznesowe związane z działalnością Spółki podejmowane są w
    Danii. Tam też Spółka posiada swoje biuro i zakład produkcyjny wraz z infrastrukturą i
    pracownikami niezbędnymi do prowadzenia działalności.
    Obecny model dystrybucji
    W ramach prowadzonej działalności Spółka sprzedaje Towary polskim klientom w dwóch
    modelach dystrybucji:
        Spółka nabywa Towary od innych spółek z grupy kapitałowej (...) działających w
        innych niż Polska państwach członkowskich UE, a następnie sprzedaje Towary
        polskim klientom („Scenariusz 1”). Towary są transportowane bezpośrednio z
        innych spółek (...) do polskich klientów Wnioskodawcy.
        Spółka produkuje Towary w Danii, a następnie sprzedaje je i dostarcza
        bezpośrednio do polskich klientów („Scenariusz 2”).
    Powyższe transakcje są raportowane przez Spółkę dla celów VAT w następujący sposób:
        W Scenariuszu 1 Spółka wykazuje w polskiej deklaracji VAT wewnątrzwspólnotowe
        nabycie Towarów, a następnie lokalną sprzedaż na rzecz polskich klientów.
        W Scenariuszu 2 Spółka wykazuje w duńskiej deklaracji VAT wewnątrzwspólnotową
        dostawę Towarów do polskich klientów.
    Spółka dokonuje wyłącznie sprzedaży na rzecz innych podatników (sprzedaż B2B).
    Wszystkie te transakcje sprzedaży są dokumentowane przez Spółkę fakturami -
    wystawianymi pod polskim NIP Spółki (w Scenariuszu 1) lub duńskim numerem
    indentyfikacyjnym VAT Spółki (w Scenariuszu 2).
    Usługi nabywane w Polsce

    Spółka posiada lokalne spółki będące agentami ds. sprzedaży w różnych krajach
    europejskich, w tym również w Polsce. B. sp. z o.o. („polska spółka zależna”) ma siedzibę w
    Polsce i jest również zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawca
    posiada 100% udziałów w polskiej spółce zależnej.
    Działalność polskiej spółki zależnej polega na promowaniu Towarów Spółki na rynku
    polskim. Polska spółka zależna nie bierze jednak udziału w procesie fakturowania, o
    którym mowa powyżej, ani w dostawie Towarów sprzedawanych przez Spółkę. Również
    obsługą zamówień zajmuje się Spółka.
    Usługi promocyjne świadczone przez polską spółkę zależną na rzecz Spółki („Usługi”)
    obejmują w szczególności:
        Kontaktowanie się z klientami Spółki i obsługa reklamacji klientów jako punkt
        eskalacji w celu rozwiązania problemu.
        Zachęcanie nowych klientów do zakupu Towarów Spółki.
        Ocena konkurencji i trendów rynkowych.
        Prowadzenie negocjacji cenowych w ramach ustalonych wytycznych.
        Działania reklamowe i promocyjne.
    Polska spółka zależna regularnie wystawia faktury za Usługi świadczone na rzecz Spółki z
    VAT rozliczanym w ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia przez Spółkę w Danii
    (pod duńskim numerem identyfikacyjnym VAT Spółki). Cena za Usługi jest obliczana
    zgodnie z odpowiednimi zasadami dot. cen transferowych jako procent sprzedaży Spółki.
    Co do zasady, Usługi są świadczone przez polską spółkę zależną zdalnie.
    Zasoby techniczne
    Wnioskodawca nie prowadzi (i nie zamierza prowadzić) działalności gospodarczej w Polsce
    poprzez siedzibę zarządu, oddział, przedstawicielstwo, fabrykę lub warsztat. Spółka nie
    wykorzystuje w swojej działalności gospodarczej w Polsce żadnych pomieszczeń, tj. biur,
    budynków lub innych przestrzeni.
    Ponadto, Wnioskodawca nie posiada (i nie zamierza posiadać) żadnej własnej
    infrastruktury technicznej (np. środków trwałych, w tym pojazdów lub maszyn) w Polsce
    oraz nie korzysta (i nie zamierza korzystać) z żadnej infrastruktury technicznej na
    podstawie umowy najmu lub innej umowy z jakimkolwiek lokalnym dostawcą usług.
    Spółka nie sprawuje (i nie zamierza sprawować) kontroli nad zasobami technicznymi
    udostępnianymi przez jakikolwiek polski podmiot.
    Wszelki sprzęt niezbędny do świadczenia Usług (taki jak np. samochody, komputery i
    oprogramowanie) jest własnością lub jest wynajmowany/leasingowany przez polską
    spółkę zależną.
    Zasoby ludzkie
    Jeśli chodzi o zasoby ludzkie, Wnioskodawca nie zatrudnia (i nie zamierza zatrudniać)
    żadnych pracowników w Polsce na podstawie umowy o pracę lub innych rodzajów umów
    stosowanych zgodnie z polskim prawem (w tym przedstawicieli lub sprzedawców). Innymi
    słowy, personel Spółki nie jest (i nie zamierza być) fizycznie obecny w Polsce.
    Spółka nie ma dostępu do pracowników żadnej lokalnej jednostki w sposób
    porównywalny do posiadania własnego personelu. Na dzień złożenia niniejszego wniosku
    Spółka posiada 100% udziałów w polskiej spółce zależnej, niemniej polska spółka zależna
    posiada własnych pracowników i niezależny zarząd. Polska spółka zależna wykorzystuje
    swoje zasoby ludzkie na własne ryzyko i jest w pełni odpowiedzialna za zarządzanie i

    kontrolowanie swoich pracowników, a także za swoją politykę kadrową. Wnioskodawca
    może mieć co najwyżej pośredni wpływ na decyzje kadrowe i politykę kadrową polskiej
    spółki zależnej ze strategicznej/szerokiej perspektywy.
    Polska spółka zależna jest upoważniona do negocjowania umów sprzedaży Towarów w
    imieniu Spółki, jednakże ostateczne zatwierdzenie i podpisanie umów zawsze pozostaje w
    gestii Spółki w Danii.
    Wnioskodawca nie korzysta i nie sprawuje w Polsce kontroli nad zasobami ludzkimi
    żadnego innego podmiotu.
    Pytania
    1) Czy na podstawie przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
      Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów
      VAT w Polsce?
    2) Czy w przypadku uznania, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce, czy prawidłowe jest stanowisko, że
      to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie
      Towarów, za które Wnioskodawca wystawia faktury polskim klientom?
    3) Czy w przypadku uznania, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce, czy Wnioskodawca ma prawo do
      odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez polską spółkę
      zależną za nabyte Usługi?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że
    Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT.
    Ad 2
    W przypadku uznania, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT w Polsce, to stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest zaangażowane w dostawy Towarów, za które Wnioskodawca
    wystawia faktury polskim klientom.
    Ad 3
    W przypadku uznania, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT w Polsce, Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku
    VAT naliczonego z faktur wystawionych przez polską spółkę zależną za nabyte Usługi.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1
    A. Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    przepisach Ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do tej ustawy, ani w przepisach
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347/1 dalej: „Dyrektywa VAT”). Definicja ta
    wprowadzona została Rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 77/1; dalej:
    „Rozporządzenie Wykonawcze”), będącym aktem bezpośrednio obowiązującym w Polsce,
    a jej brzmienie w istotnej mierze nawiązuje do linii orzeczniczej wypracowanej przez
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”).
    Przepisy ustawy o VAT również odwołują się do pojęcia stałego miejsca prowadzenia
    działalności m.in. w art. 17 ust. 1 pkt 4, zgodnie z którym fakt posiadania stałego miejsca

    działalności może wskazywać, iż w określonych sytuacjach rolę podatnika pełni osoba
    prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej oraz osoba fizyczna, oraz
    w art. 28b ust. 2, zgodnie z którym w przypadku świadczenia usług dla stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (jest to także odpowiednik art. 44 zd. 2.
    Dyrektywy VAT).
    Art. 11 (na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT) oraz art. 53 (na użytek stosowania
    art. 192a Dyrektywy VAT) Rozporządzenia Wykonawczego definiują wprost pojęcie stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Obydwa te przepisy wskazują, że stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to takie miejsce, które nie jest miejscem
    siedziby działalności gospodarczej podatnika, przy czym charakteryzuje się ono
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by:
        zgodnie z art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego: umożliwić podatnikowi odbiór i
        wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej lub umożliwić mu świadczenie określonych
        usług, które wykonuje;
        na postawie art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego: umożliwić podatnikowi
        dokonanie dostawy towarów oraz świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, posiadanie numeru
    identyfikacyjnego VAT w danym kraju samo w sobie nie statuuje stałego miejsca
    prowadzania działalności gospodarczej.
    Przytoczone powyżej kryteria, które definiują pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, znajdują również swoje potwierdzenie i rozwinięcie w
    orzecznictwie TSUE, przykładowo w sprawie C-168/84, Gunter Berkholz, z 17 maja 1977 r.
    (Dz. Urz. UE 1977, L 145, str. 1) TSUE uznał, iż podstawową lokalizacją dla potrzeb
    ustalenia miejsca opodatkowania świadczenia usług powinno być miejsce siedziby
    podatnika, natomiast inna lokalizacja może zostać przyjęta, jeżeli odwołanie do miejsca
    siedziby nie prowadzi do racjonalnych rezultatów bądź mogłoby doprowadzić do konfliktu
    pomiędzy ustawodawstwami dwóch państw członkowskich. Dodatkowo Trybunał
    zauważył iż usługi nie mogą być postrzegane jako świadczone na rzecz miejsca innego niż
    miejsce siedziby podatnika, chyba że to miejsce charakteryzuje się swoistym minimalnym
    rozmiarem i posiada odpowiednie zaplecze personalne oraz infrastrukturę techniczną.
    Warto jednocześnie zauważyć, iż Rzecznik Generalny Federico Mancini w swej opinii do
    powyższego wyroku z 6 czerwca 1985 r. wskazał, iż literalnie stałe miejsce prowadzenia
    działalności (ang. fixed establishment) oznacza „trwające” bądź „ciągłe” i jest
    przeciwieństwem „tymczasowego” bądź „okazjonalnego”. Dodatkowo, przy ocenie
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, zaproponował odwołanie się do
    generalnej zasady opodatkowania świadczenia w miejscu jego ostatecznej konsumpcji.
    Powyższe twierdzenia zostały również potwierdzone w wyroku w sprawie C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, w którym Trybunał odwołał się do wyroku w sprawie Gunter
    Berkholz, w pełni potwierdzając zawarte w nim tezy.
    Kolejnym istotnym wyrokiem wydanym przez TSUE w kwestii stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej jest wyrok w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, TSUE zauważył, że
    stałe miejsce prowadzenia działalności powinno posiadać odpowiedni poziom stabilności
    wywodzący się z trwałej obecności zaplecza personalnego i infrastruktury technicznej
    niezbędnych do świadczenia usług.
    W wydanym przez TSUE wyrokiem w polskiej sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., organ
    powołując się na ugruntowaną linię orzeczniczą przypomniał, że stałe miejsce

    prowadzenia działalności powinno charakteryzować się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Pośrednio z wyroku można również
    wywnioskować, iż w szczególnych przypadkach zaplecze personalne i techniczne może
    zostać zapewnione przez podmiot trzeci i nie musi być bezpośrednią własnością
    podatnika posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium danego
    kraju.
    Warto również wskazać, iż wątek możliwości wystąpienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności w przypadku udostępnienia podatnikowi zaplecza personalnego i
    technicznego przez inny podmiot został szerzej rozwinięty w Opinii Rzecznika
    Generalnego Juliane Kokott do wyroku w sprawie Welmory. W swej opinii, powołując się
    na poprzednie rozstrzygnięcia i opinie rzeczników generalnych, Rzecznik zauważa, że
    zarówno udostępnienie zaplecza personalnego, jak i technicznego, może prowadzić do
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności. Przyjęcie odmiennego rozumowania
    dawałoby bowiem spore pole do nadużyć i pozwalałoby uniknąć wykreowania stałego
    miejsca prowadzenia działalności w prostym wypadku podnajmu personelu bądź
    infrastruktury technicznej od podmiotu trzeciego. Taka sytuacja ma charakter wyjątkowy,
    zatem może wystąpić jedynie w przypadku, w którym zapleczem personalnym i / lub
    technicznym podatnik może dysponować jak własnym, tj. tak jakby zatrudniał określone
    osoby bądź posiadał na własność infrastrukturę techniczną. Innymi słowy, dostępność
    zaplecza osoby trzeciej musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    Również w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 roku, sygn. C-333/20 w rumuńskiej sprawie
    Berlin Chemie, Trybunał pochylił się nad kwestią stałego miejsca prowadzenia działalności
    i kontynuuje zapoczątkowaną pozytywną dla podatników linię orzeczniczą. W pierwszej
    kolejności Trybunał powtórzył, za wyrokiem w polskiej sprawie Dong Yang Electronics (C-
    547/18), że istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim nie
    można wywieść wyłącznie w oparciu o fakt, że spółka ta posiada w tym państwie
    członkowskim spółkę zależną. TSUE wskazał również, kontynuując zapoczątkowaną już
    wcześniej linię orzeczniczą, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności nie
    jest koniecznie, aby podatnik dysponował swoim własnym zapleczem technicznym lub
    personalnym. W ocenie Trybunału wystarczającym jest „aby podatnik ten był uprawniony
    do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak
    gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie
    usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i
    które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Trybunał odniósł się też do kwestii tzw. zakupowego stałego miejsca prowadzenia
    działalności i uznał, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i zakupu tych samych usług. W przywołanej sprawie zaplecze techniczne i
    personalne spółki-córki, które miało stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności
    Berlin Chemie, było jednocześnie wykorzystywane przez rumuńską spółkę do świadczenia
    usług na rzecz spółki-matki.
    Warto również zwrócić uwagę na opinię Juliane Kokott, Rzecznik Generalnej wydaną 1
    lutego 2024 r., w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). W niniejszej opinii Rzecznik
    stwierdza, że „Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 44
    zdanie drugie dyrektywy 2006/112/WE istnieje dopiero wtedy, gdy zastępuje ono spółkę
    główną znajdującą się w innym państwie członkowskim. W związku z tym umowa z
    usługodawcą może ustanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    wtedy, gdy nie odnosi się wyłącznie do świadczenia usług w odniesieniu do towarów
    usługobiorcy. Musi raczej mieć na celu zapewnienie niezbędnego personelu lub
    niezbędnych zasobów materialnych, tak aby odbiorca świadczeń mógł świadczyć podobne
    usługi lub dostawy na miejscu (tj. w lokalizacji stałego miejsca prowadzenia działalności

    gospodarczej), jak ze spółki głównej.” Z powyżej opinii wynika, że w przypadku gdy zawarta
    umowa dotyczy wyłącznie świadczenia określonych usług w odniesieniu do towarów
    usługobiorcy, nie sposób uznać, że kreuje ona stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że stałe miejsce prowadzenia działalności w
    innym państwie niż państwo siedziby podatnika występuje wyłącznie wówczas, gdy w
    odniesieniu do danej działalności gospodarczej łącznie spełnione zostaną następujące
    warunki:
        istnieje odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastruktura),
        istnieje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego,
        dokonywane w tym miejscu czynności noszą znamiona stałości i samodzielności w
        takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących
        działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób podobny do
        działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.
    Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości
    zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium danego kraju.
    Tym samym w celu określenia, czy dany podmiot zagraniczny posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy każdorazowo przeanalizować, czy
    działalność podejmowana przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz
    odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.
    B. Warunki posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    1. Odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastruktura) oraz odpowiednia struktura w
      zakresie zaplecza personalnego.
    Aby dany podmiot mógł posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, musi on przede wszystkim dysponować adekwatnym wyposażeniem technicznym,
    którego charakter i rozmiar musi pozwalać na wykonywanie działalności gospodarczej w
    danej branży.
    Wymóg posiadania struktury w zakresie zaplecza personalnego, która powinna być
    „odpowiednia” zawęża ramy pojmowania pojęcia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający
    swojej siedziby w Polsce, dysponuje zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do
    permanentnego i samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w danej branży.
    W zakresie zaplecza technicznego:
        Spółka nie wykorzystuje w swojej działalności gospodarczej w Polsce żadnych
        pomieszczeń, tj. biur, budynków lub innych przestrzeni.
        Spółka nie posiada (i nie zamierza posiadać) żadnej własnej infrastruktury
        technicznej zlokalizowanej na terytorium Polski (w szczególności środków trwałych,
        w tym pojazdów lub maszyn) oraz nie korzysta (i nie zamierza korzystać) z żadnej
        infrastruktury technicznej na podstawie umowy najmu lub innej umowy z
        jakimkolwiek lokalnym dostawcą usług.
        Spółka posiada 100% udziałów w polskiej spółce zależnej, która jest właścicielem
        lub wynajmuje/leasinguje niezbędny do świadczenia Usług sprzęt, taki jak np.

        samochody, komputery i oprogramowanie. Niemniej, Spółka nie sprawuje (i nie
        zamierza sprawować) kontroli nad zasobami technicznymi udostępnianymi przez
        polską spółkę zależną ani jakikolwiek inny polski podmiot.
    W zakresie zasobów ludzkich:
        Wnioskodawca nie zatrudnia (i nie zamierza zatrudniać) żadnych pracowników w
        Polsce na podstawie umowy o pracę lub innych rodzajów umów mających
        zastosowanie na mocy polskiego prawa (w tym przedstawicieli lub sprzedawców).
        Innymi słowy, personel Spółki nie jest (i nie zamierza być) fizycznie obecny w Polsce.
        Spółka nie ma dostępu do personelu polskiej spółki zależnej w sposób
        porównywalny do posiadania własnego personelu. Polska spółka zależna
        wykorzystuje swoje zasoby ludzkie na własne ryzyko i jest w pełni odpowiedzialna
        za zarządzanie i kontrolowanie swoich pracowników, a także za swoją politykę
        kadrową. Wnioskodawca może mieć co najwyżej pośredni wpływ na decyzje
        kadrowe i politykę kadrową polskiej spółki zależnej ze strategicznej/szerokiej
        perspektywy, a więc wskazując co najwyżej kierunki, a nie konkretne działania.
        Wnioskodawca nie korzysta i nie sprawuje w Polsce kontroli nad zasobami ludzkimi
        żadnego innego podmiotu.
        Spółka korzysta z usług polskiej spółki zależnej w zakresie kontaktów z klientami,
        obsługi reklamacji, zachęcania nowych klientów do zakupu Towarów Spółki, oceny
        konkurencji i trendów rynkowych, negocjacji cenowych w ramach ustalonych
        wytycznych oraz działań reklamowych i promocyjnych. Pracownicy polskiej spółki
        zależnej są upoważnieni do negocjowania umów sprzedaży Towarów w imieniu
        Wnioskodawcy, jednakże ostateczne zatwierdzenie i podpisanie umów zawsze
        pozostaje w gestii Wnioskodawcy.
    Powyższe oznacza w ocenie Wnioskodawcy, że nie posiada on (i nie będzie posiadał)
    odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego pozwalającego na uznanie, że
    działalność przez niego prowadzona w Polsce ma charakter zorganizowany i ciągły.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie można uznać iż pracownicy polskiej spółki zależnej,
    niepodlegający bezpośredniej kontroli Wnioskodawcy, mogą zostać uznani za jego
    zaplecze personalne. Wnioskodawca nie posiada kontroli nad działaniem pracowników
    polskiej spółki zależnej, w szczególności nie może wydawać im wiążących poleceń, czy też
    wpływać na ich bieżącą pracę. Zdaniem Wnioskodawcy żadne elementy działalności
    Wnioskodawcy w Polsce nie wskazują, żeby działalność ta charakteryzowała się
    wystarczającą stałością oraz ciągłością, aby spowodować powstanie stałego miejsca
    działalności gospodarczej w Polsce.
    W świetle przywołanych wcześniej wyroków Trybunału, niewątpliwym jest to, iż
    Wnioskodawca nie posiada kontroli nad zasobami ludzkimi i technicznymi polskiej spółki
    zależnej w sposób porównywany do własnego zaplecza personalnego i technicznego.
    Polska spółka zależna posiada własnych pracowników i niezależny zarząd oraz
    wykorzystuje swoje zasoby ludzkie na własne ryzyko i jest w pełni odpowiedzialna za
    zarządzanie i kontrolowanie swoich pracowników. Tym samym Wnioskodawca nie ma
    prawa do swobodnego dysponowania jej zasobami, a jedynie korzysta ze świadczonych
    przez nią Usług.

    Stwierdzenie posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terenie kraju prowadziłoby do sytuacji, gdy to samo zaplecze personalne
    i techniczne mające skutkować istnieniem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej stanowiłoby jednocześnie zaplecze, dzięki któremu polska spółka zależna
    świadczy Usługi na rzecz Wnioskodawcy. Zaś jak słusznie wskazał Trybunał w wyroku w
    sprawie Berlin Chemie (C-333/20) „to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.
    Spółka pragnie przywołać również fragmenty z praktyki interpretacyjnej organów
    podatkowych oraz orzeczniczej sądów administracyjnych potwierdzające nieposiadanie
    przez podmiot zagraniczny stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce z uwagi na brak odpowiedniego zaplecza technicznego oraz personalnego.
    Przykładowo:
        Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z dnia 11 października 2022
        r., sygn. I FSK 396/21, wskazał, że „nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
        działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
        rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo
        zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce
        zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala
        na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej
        w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi
        na rzecz spółki zagranicznej - Skarżącej.”
        Również w wyroku z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18, NSA stwierdził, że do
        przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie
        nie jest konieczne, aby personel wykorzystywany w stałym miejscu prowadzenia
        działalności, stanowili pracownicy danego podatnika, gdyż mogą być to także
        pracownicy podmiotu trzeciego, działającego na rzecz danego podatnika. Również
        środki techniczne, składające się na zaplecze techniczne, nie muszą być własnością
        podatnika, ale istotnym jest aby miał on nad nim władztwo, aby mógł je
        wykorzystywać przy świadczeniu usług. Aby uznać iż podatnik posiada stałe miejsce
        prowadzenia działalności wymaga się, że podatnik musi posiadać porównywalną
        kontrolę nad zapleczem personalnym i technicznym.
        Te same wnioski w zakresie posiadania własnych zasobów i korzystania z cudzych
        poda warunkiem możliwości nimi swobodnego dysponowania płyną z wyroku NSA
        z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19. Kwestię kontroli nad zapleczem
        personalnym i technicznym NSA poruszył również w wyroku z dnia 19 maja 2022.,
        sygn. I FSK 968/20.
        Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: „WSA”) w Gliwicach w nieprawomocnym
        wyroku z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. I SA/Gl 172/22 nie zgodził się ze
        stanowiskiem spółki w sprawie posiadania stałego miejsca prowadzenia
        działalności i oddalił skargę. W uzasadnieniu WSA wskazał, że organ podatkowy
        prawidłowo określił warunki pozwalające na utworzenie stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej oraz że nie został spełniony warunek
        posiadania przez spółkę zaplecza personalnego. Spółka posiadała bowiem zaplecze

        techniczne, ale nie miała kontroli nad zapleczem personalnym swojego
        kontrahenta.
        WSA w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 29 listopada 2021 r. o sygn. I SA
        /Gl 691/21, wskazał, że to czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
        odpowiednie powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
        WSA wskazał, że dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe
        miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne
        (składające się na odpowiednie zaplecze techniczne) były własnością tego
        podmiotu. Istotne jest natomiast to, aby miał on nad nimi faktyczne władztwo tak,
        aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu
        (konsumowaniu) usług, bądź przy ich świadczeniu.
        Podobne wnioski płyną z prawomocnego wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt III
        SA/Wa 1979/16 w którym WSA w Warszawie podkreślił, że: „W ocenie Sądu należy
        bowiem podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć personel taki nie
        musi być „własny” (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest outsourcing),
        to jednak wymagane jest określone władztwo nad takim personelem. Usługi zawsze
        przecież wykonuje jakiś personel, toteż pominięcie tego wymogu władztwa
        oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione zawsze, niezależnie od zakresu
        uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania
        nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi. (...)
        Odnośnie natomiast niezależności decyzyjnej - z wniosku wynikało, że decyzje
        dotyczące nabywanej w Polsce usługi podejmowane są przez zarząd w Niemczech,
        w Polsce nie rezyduje żadna osoba uprawniona w tej kwestii.”
        Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) wskazał w interpretacji
        indywidualnej z dnia 6 lutego 2018 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.683.2017.2.MC iż:
        „do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym
        państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
        technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
        wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad
        zapleczem personalnym i technicznym.” Identyczna teza została sformułowana
        również np. w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lutego 2018 r., znak 0115-KDIT1-
        2.4012.803.2017.3.RS.
        W interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r., znak 0114-KDIP1-
        2.4012.496.2022.2.RST, DKIS wskazał iż, nie jest koniecznie posiadanie własnych
        zasobów ludzkich oraz technicznych ale istotna jest kontrola podatnika nad nimi:
        „Co prawda dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie
        jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i
        kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
        usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w
        świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego Spółka nie będzie mogła korzystać z
        zasobów osobowych i technicznych Kontrahenta, bowiem Kontrahent nie posiada
        w Polsce żadnego zaplecza czy to technicznego czy personalnego. Usługi

        logistyczne w rzeczywistości świadczone będą przez podmiot trzeci (podwykonawcę
        Kontrahenta-C), a Spółka nie będzie posiadała jakiejkolwiek kontroli nad zasobami
        tego podmiotu. Również Kontrahent nie będzie posiadał żadnej kontroli nad
        zasobami technicznymi / materialnymi, jak również ludzkimi C. Ponadto nie będzie
        miał żadnego wpływu na to, jaka część zasobów technicznych /materialnych
        /ludzkich C. zostanie wykorzystana do świadczenia usług na jego rzecz. B nie będzie
        miał także wpływu na godziny pracy pracowników C. C. będzie działał niezależnie,
        zapewniając realizację usług zgodnie z zawartą umową.”
        Podobna teza płynie z interpretacji indywidualnej wydanej przez DKIS dnia 8
        kwietnia 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.6.2024.2.SST, w której to wskazał, że
        „(...) należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
        terytorium kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających
        samodzielne i niezależne prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce (...). Na
        terytorium Polski Wnioskodawca korzysta z magazynu logistycznego znajdującego
        się w Polsce. W zakresie wsparcia uzyskiwanego lokalnie, na podstawie Umowy A
        sp. z o.o. świadczy na rzecz Spółki ogólną kompleksową obsługę logistyczną z
        wykorzystaniem magazynu logistycznego wynajmowanego przez A. sp. z o.o. od
        zewnętrznego dostawcy (podmiotu trzeciego). Oprócz ogólnych kompleksowych
        usług logistycznych, A sp. z o.o. zapewnia również Wnioskodawcy funkcje centrum
        usług wsparcia, mających charakter pomocniczy w stosunku do podstawowej
        działalności Spółki, takie jak wsparcie IT, obsługa klienta, projektowanie graficzne,
        wsparcie zespołu logistycznego itp.”
        W interpretacji indywidualnej z dnia 20 lutego 2023 r., znak 0114-KDIP1-
        2.4012.541.2022.2.JO, DKIS, odnosząc się do wyroku TSUE C-333/20 z 7 kwietnia
        2022 r., wskazuje, iż: „(...) zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych jak i
        techniczne Spółki zależnej w przypadku uznania istnienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na
        rzecz Spółki ww. usług oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot
        nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego
        podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które dla tego innego podmiotu świadczy.
        Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to
        samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
        samych usług - tym samym zgodnie z najnowszym wyrokiem TSUE C-333/20 z 7
        kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce
        prowadzenia działalności.”
        DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 8 września 2020 r. o sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.208.2020.2.RST wskazał, że „infrastruktura techniczna i zaangażowanie
        osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
        podlegających opodatkowaniu (...) zatem konieczne jest dla uznania za stałe
        miejsce prowadzenia działalności, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i

        usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu
        zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. (...) Ważne jest również, aby stworzona struktura
        działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych
        na własne potrzeby. Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie
        własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak
        przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności -
        porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.”
        Podobnie również wskazał DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 8 grudnia 2023
        r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.432.2023.2.SST, że „(...) za „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności
        gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym
        miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać
        strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych
        potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.” W analizowanej sprawie
        Wnioskodawca nie zatrudnia personelu na terytorium Polski oraz nie oddelegowuje
        własnych pracowników na terytorium Polski. Wnioskodawca podejmuje wszelkie
        kluczowe decyzje w siedzibie Spółka poza Polską. Organ uznał, iż Spółka nie będzie
        posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi oraz technicznymi/
        rzeczowymi spółki powiązanej, świadczącej usługi na rzecz Wnioskodawcy. W
        związku z tym, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej.
    W świetle powyższego, aby przypisać podatnikowi istnienie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju nie wystarcza samo korzystanie z cudzych
    zasobów personalnych i technicznych - wymagana jest równocześnie kontrola podatnika
    nad tymi cudzymi zasobami, jakby były to własne zasoby podatnika. Wnioskodawca nie
    posiada kontroli nad pracownikami polskiej spółki zależnej, może mieć co najwyżej
    pośredni wpływ na decyzje kadrowe i politykę kadrową polskiej spółki zależnej i to jedynie
    ze strategicznej/szerokiej perspektywy, a więc wskazując co najwyżej kierunki, a nie
    konkretne działania. Nie ma również możliwości swobodnego korzystania z zasobów
    technicznych posiadanych, wynajmowanych lub leasingowanych przez polską spółkę
    zależną.
    Tym samym, Wnioskodawca nie posiada na terenie kraju wystarczającego zaplecza
    technicznego i personalnego aby uznać, iż Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce.
    2. Stałość oraz samodzielność działalności prowadzonej w Polsce.
    Pojęcie stałości może być rozumiane jako zamiar prowadzenia przez podatnika stałej (lub
    przynajmniej długoterminowej) działalności w danym państwie. Jednocześnie, stałość w
    odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej odnosi się również do konieczności utworzenia określonego stopnia
    zaangażowania środków osobowych i technicznych, wystarczających dla prowadzenia
    działalności gospodarczej w sposób stały, a nie wyłącznie przemijający.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    Rozporządzenia Wykonawczego, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału oraz

    orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności musi
    charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na
    uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też
    okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności.
    Odnosząc się do sytuacji Wnioskodawcy w związku z brakiem własnego zaplecza
    technicznego oraz personalnego w Polsce oraz brakiem władztwa nad zapleczem
    technicznym i personalnym polskiej spółki zależnej trudno mówić o spełnieniu przesłanki
    stałości i ciągłości. Jak wcześniej wspominano polska spółka zależna posiada własnych
    pracowników i wykorzystuje swoje zasoby ludzkie na własne ryzyko i jest w pełni
    odpowiedzialna za zarządzanie i kontrolowanie swoich pracowników, a także za swoją
    politykę kadrową. Wnioskodawca może mieć co najwyżej pośredni na decyzje kadrowe i
    politykę kadrową polskiej spółki zależnej i to jedynie ze strategicznej/szerokiej
    perspektywy. Wnioskodawca nie posiada realnej kontroli nad pracownikami polskiej
    spółki zależnej.
    We wspomnianym już wyroku Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE przypomniał, że
    istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy oceniać w kontekście rzeczywistości
    gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę,
    która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik
    ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki
    sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie
    umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do
    dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.
    Dodatkowo, NSA w wyroku z dnia 19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968/20, stwierdził, że „(...) do
    przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie
    jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony, i
    zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Jednak jeśli stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub
    umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do
    dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w
    krótkim czasie.”
    Należy też zwrócić uwagę na interpretację indywidualną z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn.
    0114-KDIP1-2.4012.294.2022.2.RD, w której DKIS wskazał, że „(...) podmiot posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego
    terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi
    działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów
    i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi
    pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.

    Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to
    miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać
    czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest
    konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot
    świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona
    struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług
    dostarczonych na własne potrzeby.” Podobne wnioski płyną również przykładowo z
    nieprawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 października 2021 r. o sygn. I SA/Gl
    776/21.
    Dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest, aby
    aktywa techniczne i personalne posiadane - z zamiarem stałości - w danym kraju, tworzyły
    strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury możliwe
    było permanentne prowadzenie działalności gospodarczej oraz podejmowanie decyzji
    zarządczych dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej w tym miejscu.
    Należy więc stwierdzić, że również trzeci z warunków uzasadniających istnienie stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest spełniony w
    analizowanym przypadku. Wszelkie decyzje zarządcze Spółka podejmuje w Danii. Mimo
    tego, że polska spółka zależna posiada uprawnienie do negocjowania umów sprzedaży
    oraz zajmuje się obsługą zamówień Wnioskodawcy, to Wnioskodawca ostatecznie
    zatwierdza i podpisuje umowy z potencjalnymi klientami.
    Podsumowując, w opinii Spółki nie posiada ona na terenie Polski stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby VAT. Tym samym, miejsce
    świadczenia usług nabywanych przez Wnioskodawcę stanowi miejsce, w którym
    Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, zgodnie z zasadą ogólną, o
    której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Usługi nabywane od polskiej spółki zależnej
    nie będą opodatkowane na terytorium Polski (stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy o VAT),
    a w Danii (stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT).
    W zakresie pytania 2
    Przepisy ustawy o VAT nie określają w jaki sposób należy interpretować czy stałe miejsce
    prowadzenia działalności „uczestniczy” w realizacji dostawy towarów, zatem w tym
    zakresie konieczne jest odwołanie się do przepisów Rozporządzenia Wykonawczego.
    Zgodnie z art. 53 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego: „W przypadku gdy podatnik ma
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa
    członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w
    rozumieniu art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i
    personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane
    przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu
    transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie
    członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie.”
    Ponadto, „W przypadku gdy podatnik wystawia jednak fakturę, posługując się numerem
    identyfikacyjnym VAT nadanym mu przez państwo członkowskie, w którym ma stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to uznaje się za uczestniczące w
    realizacji tej dostawy towarów lub świadczenia usług w tym państwie członkowskim, o ile
    nie udowodniono, że jest inaczej.”
    Z powyższego wynika, że aby uznać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    za „uczestniczące” w realizacji dostawy towarów, jego zaplecze techniczne i personel
    powinno odpowiadać za czynności „niezbędne” do realizacji dostaw towarów.
    Jednocześnie, fakt wystawienia faktury, posługując się Polskim NIP może - choć nie musi -
    oznaczać, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej znajdujące się na
    terytorium kraju uczestniczy w realizacji danej dostawy towarów.

    W ocenie Wnioskodawcy, za czynności „niezbędne” należy uznać czynności kluczowe dla
    dostawy towarów, mając na uwadze w szczególności perspektywę nabywcy danego
    towaru. Wniosek ten znajduje potwierdzenie np. w komentarzu do ustawy o VAT
    autorstwa Tomasza Michalika (T. Michalik, VAT. Komentarz. Wyd. 16, Warszawa 2021,
    Komentarz do Artykułu 17), który wskazuje, że „Sformułowanie „nie uczestniczy w
    transakcjach” może być odczytywane niezmiernie szeroko - jako brak jakiegokolwiek
    udziału w świadczeniu usług. Wydaje się jednak, iż właściwsze byłoby przyjęcie, że przepis
    art. 17 ust. 1a znajdzie zastosowanie w przypadku, gdy istniejące stałe miejsce
    prowadzenia działalności nie bierze udziału w wykonywaniu czynności o charakterze
    kluczowym czy choćby istotnym z punktu widzenia samej usługi, jej rodzaju i znaczenia dla
    nabywcy. Biorąc to pod uwagę, wydaje się zasadne przyjęcie, że wykorzystanie przez
    zagranicznego usługodawcę jego stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium
    Polski dla wykonania jedynie czynności przygotowawczych lub pomocniczych nie będzie
    oznaczało, że owo stałe miejsce prowadzenia działalności uczestniczyło w transakcji.”
    Biorąc pod uwagę fakt, iż wszelkie czynności podejmowane przez polską spółkę zależną w
    ramach świadczonych Usług stanowią jedynie czynności pomocnicze dla realizowanych
    przez Wnioskodawcę dostaw Towarów, w ocenie Wnioskodawcy w przypadku uznania, że
    posiada on stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce,
    należy stwierdzić, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie
    uczestniczy w dostawie Towarów, dla których Wnioskodawca wystawia faktury. Tym
    samym, w przypadku stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy w Polsce, fakt ten pozostanie bez wpływu na obowiązki
    Wnioskodawcy w zakresie dokumentacji i opodatkowania realizowanych dostaw Towarów.
    W zakresie pytania 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego (z zastrzeżeniem wyjątków wprost wskazanych w ustawie o
    VAT). Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT kwotę podatku
    naliczonego - o którą obniżeniu ulega kwota podatku należnego, stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług.
    Art. 88 ustawy o VAT zawiera wyłączenia od odliczenia lub zwrotu podatku, dotyczące w
    szczególności określonych usług noclegowych i gastronomicznych oraz sprzedaży
    udokumentowanej fakturami wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
    niepodlegającymi opodatkowaniu lub zwolnionymi z opodatkowania VAT, czy też
    stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane. Jednakże w omawianym stanie
    faktycznym / zdarzeniu przyszłym żadne w wyjątków wskazanych w art. 88 nie znajdują
    zastosowania.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT stanowi podstawową zasadę systemu VAT.
    Celem tej zasady jest uwolnienie podatnika VAT od ciężaru VAT poniesionego w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest więc związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Przy czym związek ten może być
    bezpośredni lub pośredni.
    Związek bezpośredni występuje wówczas, gdy nabywane towary i usługi służą dalszej
    odsprzedaży lub też w bezpośredni sposób wiążą się z czynnościami opodatkowanymi

    wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim mówimy wtedy, gdy
    ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania podmiotu, a więc w sposób
    pośredni wiążą się z działalnością gospodarczą i z osiąganymi przychodami. Pośredni
    związek dokonanych zakupów z działalnością gospodarczą występuje wówczas, gdy zakup
    towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu, lecz wpływa na
    ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, wskazanych w art. 88
    tej ustawy.
    Tym samym dla przyznania prawa do odliczenia Wnioskodawcy z tytułu nabycia Usług,
    istotne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy nabywane usługi podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce. W celu określenia czy dane usługi
    podlegają opodatkowaniu w Polsce należy ustalić miejsce świadczenia tych usług. W
    świetle art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku uznania, że Wnioskodawca posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, miejscem
    świadczenia Usług realizowanych przez polską spółkę zależną będzie Polska.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionych okoliczności, w przypadku przyjęcia,
    że miejscem świadczenia Usług nabywanych przez Wnioskodawcę od polskiej spółki
    zależnej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na terytorium kraju jest
    terytorium Polski, to zostaną spełnione wszystkie przesłanki uprawniające Wnioskodawcę
    do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego faktur
    otrzymywanych od polskiej spółki zależnej.
    Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT. Usługi świadczone przez polską
    spółkę zależną są wykorzystywane przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności
    opodatkowanych VAT w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium
    kraju. Zatem w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, tj. uznania, że
    Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce -
    należy uznać, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z otrzymywanych faktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu art. 5 ust. 1 ustawy wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z
    którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa
    towarów oraz odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich
    świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

    Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to
      terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem
      art. 2a.
    Jak wynika z art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6;
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. A/S prowadzi działalność polegającą na produkcji i
    sprzedaży (...) („Towary”). Spółka jest częścią grupy kapitałowej (...) z siedzibą w Danii i tam
    też Spółka posiada swoje biuro i zakład produkcyjny wraz z infrastrukturą i pracownikami
    niezbędnymi do prowadzenia działalności. W ramach prowadzonej działalności Spółka
    sprzedaje Towary polskim klientom w dwóch modelach dystrybucji:
        Spółka nabywa Towary od innych spółek z grupy kapitałowej (...) działających w
        innych niż Polska państwach członkowskich UE, a następnie sprzedaje Towary
        polskim klientom („Scenariusz 1”). Towary są transportowane bezpośrednio z
        innych spółek (...) do polskich klientów Wnioskodawcy.
        Spółka produkuje Towary w Danii, a następnie sprzedaje je i dostarcza
        bezpośrednio do polskich klientów („Scenariusz 2”).
    Spółka posiada lokalne spółki będące agentami ds. sprzedaży w różnych krajach
    europejskich, w tym również w Polsce. B. sp. z o.o. („polska spółka zależna”) ma siedzibę w
    Polsce i jest również zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawca
    posiada 100% udziałów w polskiej spółce zależnej. Działalność polskiej spółki zależnej
    polega na promowaniu Towarów Spółki na rynku polskim. Usługi promocyjne świadczone
    przez polską spółkę zależną na rzecz Spółki („Usługi”) obejmują w szczególności:
    kontaktowanie się z klientami Spółki i obsługa reklamacji klientów jako punkt eskalacji w
    celu rozwiązania problemu; zachęcanie nowych klientów do zakupu Towarów Spółki;
    ocenę konkurencji i trendów rynkowych; prowadzenie negocjacji cenowych w ramach
    ustalonych wytycznych oraz działania reklamowe i promocyjne.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia
    Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w
    Polsce (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz

    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931
    /19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A.

    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA
    /Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

    I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE
    stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna
    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione
    Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu. Powiązania kapitałowe nie oznaczają,
    same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej
    kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy,
    nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez
    usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce.
    W analizowanej sprawie istotny jest również wyrok z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20.
    Sprawa ta dotyczy spółki niemieckiej, która regularnie sprzedaje w Rumunii produkty
    farmaceutyczne w celu zaopatrzenia na bieżąco dystrybutorów hurtowych produktów
    leczniczych. Zgodnie z tym wyrokiem spółki niemiecka i rumuńska zawarły umowę
    marketingową, regulacyjną, reklamową i o świadczenie usług reprezentacji. Na mocy
    zawartej umowy spółka rumuńska zobowiązała się aktywnie promować produkty spółki
    niemieckiej w Rumunii. W szczególności spółka rumuńska została zobowiązana do
    zapewnienia i utrzymania usługi świadczonej zgodnie z prawem w celu rozwiązywania
    problemów związanych z reklamą, informacją i promocją w imieniu i na rachunek spółki
    niemieckiej. Spółka rumuńska zobowiązała się również do podjęcia wszelkich niezbędnych
    działań w kwestiach regulacyjnych w celu zapewnienia, by spółka niemiecka była
    uprawniona do dystrybucji swych produktów w Rumunii, do zapewnienia pomocy w
    badaniach klinicznych oraz w innych działaniach w zakresie badań naukowych i
    rozwojowych, a także do zapewnienia odpowiedniej dostawy literatury medycznej i
    materiałów promocyjnych zatwierdzonych przez spółkę niemiecką. Do zadań spółki
    rumuńskiej należało ponadto przyjmowanie zamówień na produkty farmaceutyczne
    pochodzące od dystrybutorów hurtowych w Rumunii i przekazywanie ich spółce
    niemieckiej. Miała ona również przetwarzać faktury i przekazywać je klientom spółki
    niemieckiej.
    Badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki
    niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej,
    Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia

    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE i przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. A/S nie posiada/nie będzie posiadać w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała
    bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z
    treści wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność polegającą na produkcji i sprzedaży
    (...) („Towary”). Spółka jest częścią grupy kapitałowej (...) z siedzibą w Danii i tam też Spółka
    posiada swoje biuro i zakład produkcyjny wraz z infrastrukturą i pracownikami
    niezbędnymi do prowadzenia działalności. W ramach prowadzonej działalności Spółka
    sprzedaje Towary polskim klientom w dwóch modelach dystrybucji Scenariusz 1 i
    Scenariusz 2. Spółka posiada lokalne spółki będące agentami ds. sprzedaży w różnych
    krajach europejskich, w tym również w Polsce. B. sp. z o.o. („polska spółka zależna”) ma
    siedzibę w Polsce i jest również zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT.
    Wnioskodawca posiada 100% udziałów w polskiej spółce zależnej. Działalność polskiej
    spółki zależnej polega na promowaniu Towarów Spółki na rynku polskim.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie zatrudnia (i nie zamierza zatrudniać) żadnych

    pracowników w Polsce na podstawie umowy o pracę lub innych rodzajów umów
    stosowanych zgodnie z polskim prawem (w tym przedstawicieli lub sprzedawców).
    Personel Spółki nie jest (i nie zamierza być) fizycznie obecny w Polsce. Spółka nie posiada
    (i nie zamierza posiadać) również żadnej własnej infrastruktury technicznej (np. środków
    trwałych, w tym pojazdów lub maszyn) w Polsce. Dodatkowo Spółka nie prowadzi (i nie
    zamierza prowadzić) działalności gospodarczej w Polsce poprzez siedzibę zarządu,
    oddział, przedstawicielstwo, fabrykę lub warsztat. Spółka nie wykorzystuje w swojej
    działalności gospodarczej w Polsce żadnych pomieszczeń, tj. biur, budynków lub innych
    przestrzeni. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada / nie będzie
    posiadać żadnych własnych zasobów personalnych ani technicznych na terytorium Polski.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że Spółka nabywa od polskiej spółki zależnej usługi promocyjne. Co jednak istotne, Spółka
    nie korzysta (i nie zamierza korzystać) z żadnej infrastruktury technicznej na podstawie
    umowy najmu lub innej umowy z jakimkolwiek lokalnym dostawcą usług. Spółka nie
    sprawuje (i nie zamierza sprawować) kontroli nad zasobami technicznymi udostępnianymi
    przez jakikolwiek polski podmiot. Wszelki sprzęt niezbędny do świadczenia Usług (taki jak
    np. samochody, komputery i oprogramowanie) jest własnością lub jest wynajmowany
    /leasingowany przez polską spółkę zależną. Natomiast w zakresie zasobów personalnych
    należy wskazać, że Spółka nie ma dostępu do pracowników żadnej lokalnej jednostki w
    sposób porównywalny do posiadania własnego personelu. Co ważne, Spółka posiada
    100% udziałów w polskiej spółce zależnej, niemniej polska spółka zależna posiada
    własnych pracowników i niezależny zarząd. Polska spółka zależna wykorzystuje swoje
    zasoby ludzkie na własne ryzyko i jest w pełni odpowiedzialna za zarządzanie i
    kontrolowanie swoich pracowników, a także za swoją politykę kadrową. Wnioskodawca
    może mieć co najwyżej pośredni wpływ na decyzje kadrowe i politykę kadrową polskiej
    spółki zależnej ze strategicznej/szerokiej perspektywy. Polska spółka zależna jest
    upoważniona do negocjowania umów sprzedaży Towarów w imieniu Spółki, jednakże
    ostateczne zatwierdzenie i podpisanie umów zawsze pozostaje w gestii Spółki w Danii.
    Ponadto Wnioskodawca nie korzysta i nie sprawuje w Polsce kontroli nad zasobami
    ludzkimi żadnego innego podmiotu. W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada
    /nie będzie posiadać na terytorium Polski kontroli nad zasobami personalnymi i
    technicznymi/rzeczowymi polskiej spółki zależnej porównywalnej do tej jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym.
    Ponadto do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas
    charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb
    przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu,
    czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i
    systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce żadnych
    zasobów technicznych/rzeczowych i nie zatrudnia/nie będzie zatrudniać w Polsce żadnych
    pracowników, jak również nie posiada kontroli nad zapleczem polskiej spółki zależnej
    porównywalnej do tej jaką sprawuje nad własnym zapleczem. Dodatkowo główne
    działania operacyjne oraz decyzje strategiczne i biznesowe związane z działalnością Spółki
    podejmowane są w Danii. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski

    odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia
    działalności w zakresie produkcji i sprzedaży Towarów nie można uznać, że spełnione jest
    kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych
    i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    Państwa sytuacji należy stwierdzić, że polska spółka zależna świadczy na rzecz
    Wnioskodawcy usługi promocyjne, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych
    jak i technicznych polskiej spółki zależnej byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia
    usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C- 333/20 z
    7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca
    2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju
    usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na
    rzecz Spółki.
    Ponadto, stosowanie do orzeczenia TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C#547/18, spółka
    mająca siedzibę w jednym państwie nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w innym państwie, tylko ze względu na fakt, iż posiada tam spółkę zależną
    wspierającą jej działalność. Trybunał wskazał, że „(...) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art.
    11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować
    w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w
    państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim
    spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu
    dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty”.
    W przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej przez spółkę dominującą istotna jest
    analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych rozporządzeniem
    wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i
    handlowej stanowi podstawowe kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT .
    Jednakże powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego
    podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym
    usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy
    podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności
    opodatkowanych w Polsce.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE Spółka nie posiada/nie będzie
    posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce wskazać należy, że nie wydaje się
    interpretacji w zakresie pytania nr 2 i 3, gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście
    Państwo w przypadku uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.