Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.74.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: Przychód z tytułu zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
kredyt-kredyt bankowy
nieruchomości
odsetki-odsetki od kredytu
ugody
umorzenie
wartość-wartość początkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 3-pkt 3a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 7 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 14 marca 2025 r. (wpływ 14 marca 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym, prowadzącym w Polsce
    jednoosobową działalność gospodarczą.
    W maju 2007 r. Wnioskodawczyni zawarła z bankiem (...) Spółka Akcyjna (dalej: „Bank”)
    umowę kredytu hipotecznego we frankach szwajcarskich.
    Kredyt został wydatkowy na rozbudowę kamienicy (dalej: „Nieruchomość”), w której
    Wnioskodawczyni wynajmuje lokale. Jednocześnie Wnioskodawczyni ujęła Nieruchomość
    w ewidencji środków trwałych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni dokonywała odpisów amortyzacyjnych w zakresie wszystkich lokali
    mieszkalnych do końca 2022 roku. Natomiast w zakresie lokali użytkowych odpisy
    amortyzacyjne są nadal dokonywane.
    Z uwagi na fakt, że kredyt został udzielony we frankach szwajcarskich, Wnioskodawczyni
    zawrze z Bankiem ugodę, na podstawie której Bank:
    · umorzy Wnioskodawczyni część kredytu;
    · dokona zwrotu na rzecz Wnioskodawczyni części kwoty uiszczonej tytułem nadpłaty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego;
    · wypłaci na rzecz Wnioskodawczyni tzw. dodatkową kwotę, która nie jest zwrotem
      uiszczonych spłat.
    Uzupełnienie wniosku
    Jaki jest zakres prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej?
    Przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej jest wynajem i zarządzanie
    nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z).
    Jaka jest forma opodatkowania Pani działalności gospodarczej?
    Formą opodatkowania działalności gospodarczej Wnioskodawczyni jest podatek liniowy
    (art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Czy umowę kredytu hipotecznego zawarła Pani w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej?
    Umowa kredytu hipotecznego została zawarta z Bankiem przez Wnioskodawczynię oraz
    jej męża. Pomiędzy Wnioskodawczynią a jej mężem panuje ustrój ustawowej majątkowej
    wspólności małżeńskiej, co zostało wskazane w odpowiedzi na pytanie Organu oznaczone
    numerem 6. Umowa kredytu hipotecznego nie została zawarta przez Wnioskodawczynię
    jako osobę prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Jednakże uzyskane
    środki z udzielonego kredytu zostały wydatkowane na budowę i rozbudowę kamienicy w
    (...), w której Wnioskodawczyni wynajmuje lokale w ramach prowadzonej jednoosobowej
    działalności gospodarczej. Uzyskiwane dochody z wynajmu lokali Wnioskodawczyni
    rozlicza jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Faktycznie zatem kredyt
    wykorzystany został na cele prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności
    gospodarczej, w tym także był spłacany z zasobów należących do działalności
    gospodarczej, a jego koszty ujmowane były jako koszty uzyskania przychodu w związku
    prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą.
    Czy kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania

    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów?
    Tak, kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.
    Czy jest Pani jedynym kredytobiorcą; jeśli są inni kredytobiorcy – to czy wszyscy
    odpowiadają za spłatę kredytu solidarnie, a więc do pełnej wysokości?
    Stroną umowy jest dwóch kredytobiorców, którzy odpowiadają solidarnie za zadłużenie
    wynikające z umowy. Jako zostało wskazane w odpowiedzi na pytanie nr 3, umowa
    kredytu hipotecznego została zawarta z Bankiem przez Wnioskodawczynię oraz jej męża.
    Podkreślenia jednak wymaga, że kredyt realnie był wykorzystany w ramach prowadzonej
    przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, a faktyczna spłata kredytu była
    dokonywana z zasobów należących do jednoosobowej działalności gospodarczej (w tym
    przychodów uzyskiwanych z najmu Nieruchomości, na której budowę i rozbudowę został
    zaciągnięty kredyt).
    Czy jest Pani właścicielem Nieruchomości (kamienicy), o której mowa we wniosku (w
    przypadku współwłasności proszę wskazać udział przypadający Pani oraz osoby
    współwłaścicieli i ich udziały)?
    Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem są właścicielami Nieruchomości (kamienicy) w
    ramach ustawowej majątkowej wspólności małżeńskiej.
    Na jaki dokładnie cel został zaciągnięty kredyt, tj. czy był on zaciągnięty tylko na
    rozbudowę Nieruchomości; jeśli nie - proszę wskazać poszczególne cele kredytu?
    Kredyt został zaciągnięty na budowę i rozbudowę Nieruchomości (kamienicy w (...)).
    Czy kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na Nieruchomości?
    Tak, kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na Nieruchomości.
    W jakim okresie prowadzona była rozbudowa Nieruchomości; co obejmowała ta
    rozbudowa?
    Budowa i rozbudowa Nieruchomości była prowadzona od maja 2007 r. do marca 2008 r.
    Budowa i rozbudowa Nieruchomości polegała w szczególności na dokonaniu przez
    Wnioskodawczynię:
    1) przebudowy klatki schodowej,
    2) przebudowy istniejących mieszkań (polegającej na zmianie układu mieszkań, m.in.
      poprzez powiększenie niektórych mieszkań na poczet uzyskania kuchni czy
      pomniejszenie niektórych mieszkań na poczet klatki schodowej lub innego
      mieszkania),
    3) dobudowy nowej części budynku do istniejącego budynku (w efekcie dobudowy nie
      powstał nowy budynek, a jedynie został powiększony budynek już istniejący).
    Czy ujmowała/ujmuje Pani koszty dotyczące opisanego kredytu jako koszty uzyskania
    przychodów z działalności gospodarczej; jeśli tak – proszę wskazać, jakie to koszty?
    Tak, Wnioskodawczyni ujmowała koszty dotyczące opisanego kredytu jako koszty
    uzyskania przychodów z działalności gospodarczej (odsetki zapłacone, opłaty bankowe i
    prowizje, opłaty związane z ubezpieczeniem kredytu).
    Kiedy (proszę podać dokładną datę) i na podstawie jakich przepisów prawa została
    zawarta przez Panią wskazana we wniosku ugoda z bankiem?

    Ugoda na moment wysyłania niniejszej odpowiedzi nie została jeszcze zawarta (jest w
    trakcie procedowania), ma zostać zawarta na podstawie art. 917 kodeksu cywilnego.
    Czy ugoda z bankiem była ugodą sądową czy pozasądową?
    Ugoda z Bankiem będzie ugodą sądową.
    Kiedy (proszę podać dokładną datę/dokładne daty) Bank umorzył Pani część kredytu,
    dokonał zwrotu na Pani rzecz części uiszczonej kwoty tytułem nadpłaty zaciągniętego
    kredytu mieszkaniowego oraz wypłacił Pani kwotę dodatkową; czy będzie to dotyczyło
    wszystkich współkredytobiorców?
    Ugoda na moment wysyłania niniejszej odpowiedzi nie została jeszcze zawarta (jest w
    trakcie procedowania), w konsekwencji czego Bank nie umorzył jeszcze części kredytu, nie
    dokonał zwrotu części uiszczonej kwoty tytułem nadpłaty zaciągniętego kredytu oraz nie
    wypłacił kwoty dodatkowej. W ramach wstępnych ustaleń powyższe ma nastąpić w 2025 r.
    Stroną ugody będą współkredytobiorcy (Wnioskodawczyni i jej małżonek), jednak
    Wnioskodawczyni podkreśla, że całościowy koszt kredytu był ponoszony przez nią w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem ww. kwoty w rzeczywistości
    powinny dotyczyć wyłącznie Wnioskodawczyni jako prowadzącej jednoosobową
    działalność gospodarczą.
    Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że wniosek dotyczy wyłącznie sposobu
    rozliczenia podatkowego ww. kwot po stronie Wnioskodawczyni.
    Sposób obliczenia wskazanych w pkt 13 wezwania kwot?
    Umorzenie części kredytu:
    Zgodnie z ugodą Bank zwolni Wnioskodawczynię z długu (umorzy zadłużenie
    kredytobiorcy) w kwocie stanowiącej kwotę zadłużenia, przy czym za podstawę ustalenia
    wysokości zadłużenia ma zostać przyjęte, że kredyt udzielony na podstawie umowy
    zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy stanowił kredyt złotówkowy
    udzielony na warunkach określonych w ugodzie, z zachowaniem pozostałych parametrów
    kredytu wynikających z umowy oraz formy spłaty kredytu, a także z zachowaniem
    poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    Na kwotę zwolnienia z długu składać ma się zadłużenie z tytułu kapitału, odsetek
    skapitalizowanych, odsetek zapadłych niespłaconych, odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego, odsetek zawieszonych.
    Dodatkowo, Bank zwolni Wnioskodawczynię z długu (umorzy zadłużenie kredytobiorcy) w
    kwocie stanowiącej wysokość niezapłaconych kosztów i opłat związanych z umową.
    Zwrot części uiszczonej kwoty tytułem nadpłaty:
    Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską strony mają uzgodnić, że kredyt udzielony
    na podstawie umowy został spłacony i powstała nadpłata należna kredytobiorcy
    (składająca się z kapitału i odsetek).
    Na odsetki składa się naliczane przez Bank od dnia powstania nadpłaty oprocentowanie
    zmienne w stosunku rocznym w wysokości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M. Dzień
    poprzedzający dzień roboczy powstania nadpłaty jest dniem rozpoczynającym pierwszy
    trzymiesięczny okres obowiązywania tego wskaźnika. Kolejne trzymiesięczne okresy
    obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M kończą się w dniu poprzedzającym
    dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny
    okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego. Naliczone odsetki podlegały miesięcznej
    kapitalizacji.
    Wypłata kwoty dodatkowej:
    Na mocy ugody Bank będzie zobowiązany do dokonania wypłaty kwoty dodatkowej, której
    wysokość jest ustalana w toku negocjacji z kredytobiorcą, uwzględniając przy tym jego

    oczekiwania oraz zarzuty co do ważności umowy kredytu. Przy kalkulacji wysokości kwoty
    dodatkowej Bank weźmie pod uwagę m.in. uiszczoną przez kredytobiorcę sumę wpłat z
    tytułu umowy kredytu przewyższającą wpłaty z tytułu wypłaconego kapitału. Co istotne,
    wypłata kwoty dodatkowej nie może prowadzić do sytuacji, w której Wnioskodawczyni na
    skutek zmiany waluty zadłużenia (zwolnienia z długu i zwrotu nadpłaty) miałaby do Banku
    uiścić mniej niż pierwotna wartość udzielonego kredytu. Innymi słowy, kwota dodatkowa
    będzie obejmować wyłącznie środki wpłacone wcześniej do Banku w celu wypełnienia
    obowiązku spłaty – w konsekwencji można uznać, że kwota dodatkowa będzie formą
    zwrotu Wnioskodawczyni wpłat, które zostały dokonane w trakcie funkcjonowania umowy
    kredytu z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki.
    Czy w ramach ugody z bankiem nastąpi również „przewalutowanie” zaciągniętego kredytu?
    Tak, w ramach ugody z Bankiem nastąpi również „przewalutowanie” zaciągniętego
    kredytu.
    W przypadku „przewalutowania” kredytu:
    · kiedy doszło do ww. przewalutowania, według jakiego kursu nastąpiło wspomniane
      przewalutowanie oraz na jakim poziomie został ustalony średni kurs według NBP na
      dzień przewalutowania ww. kredytu,
    · czy w związku z przewalutowaniem kredytu nastąpiła tylko zmiana umowy przez
      przeliczenie kapitału powstałego do spłaty na inną walutę niż wskazana w umowie na
      dzień otrzymania kredytu, tj. wyłącznie na zmianie sposobu wykonania zobowiązania,
    · czy przewalutowanie kredytu zostało przeprowadzone w ramach istniejącej umowy
      kredytowej zawartej z bankiem w drodze jej zmiany na podstawie aneksu do tej
      umowy]
    Przewalutowanie nastąpi po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia
    poprzedzającego dzień zawarcia ugody.
    W związku z przewalutowaniem kredytu nastąpi przeliczenie kapitału powstałego do
    spłaty na inną walutę niż wskazana w umowie na dzień otrzymania kredytu, tj. zmiana
    polegać będzie wyłącznie na zmianie sposobu wykonania zobowiązania – w taki sposób,
    jakby od daty zawarcia umowy finasowanie to stanowiło finansowanie w polskim złotym, z
    zachowaniem pozostałych parametrów umowy (m.in. okresu kredytowania, poniesionych
    opłat czy prowizji).
    Przewalutowanie kredytu nie zostanie przeprowadzane w drodze zmiany umowy na
    podstawie aneksu do tej umowy.
    Jaki jest charakter należności ustalonej w ugodzie, którą nazywa Pani zwrotem na Pani
    rzecz części uiszczonej kwoty tytułem nadpłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego; z
    czego wynika ta kwota; jak została skalkulowana; w szczególności:
    · czy zwrot ten to zwrot części środków, które wpłaciła Pani do banku w ramach spłaty rat
      kredytowo-odsetkowych, a które w wyniku ugody Pani i bank uznaliście za nienależne
      bankowi (za nadpłatę kredytu);
    · czy zwrot ten jest odszkodowaniem, jakie wypłacił Pani bank (jeśli tak, z tytułu jakiej Pani
      szkody) albo zadośćuczynieniem ze strony Banku na Pani rzecz (jeśli tak, z tytułu jakich
      Pani krzywd);
    · czy dla ustalenia kwoty zwrotu miało znaczenie, jakie kwoty zostały przez Panią
      wpłacone do banku w trakcie spłaty rat kredytowo-odsetkowych oraz jakie kwoty
      otrzymała Pani od banku na podstawie umowy kredytu do momentu zawarcia ugody
      lub jaka była kwota długu, z jakiego zwolnił Panią na podstawie ugody;
    jeśli tak – jakie są zależności pomiędzy tymi wartościami a kwotą zwrotu od banku?
    Zwrot części uiszczonej kwoty tytułem nadpłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego
    będzie miał charakter zwrotu części środków, które Wnioskodawczyni wpłaciła do Banku

    w ramach spłaty rat kredytowo-odsetkowych, a które w wyniku ugody Wnioskodawczyni i
    Bank uznali za nienależne Bankowi (za nadpłatę kredytu).
    Zwrot ten nie jest odszkodowaniem, jakie wypłaci Wnioskodawczyni Bank ani
    zadośćuczynieniem ze strony Banku na rzecz Wnioskodawczyni.
    Dla ustalenia kwoty zwrotu będzie miało znaczenie, jakie kwoty zostały przez
    Wnioskodawczynię wpłacone do Banku w trakcie spłaty rat kredytowo-odsetkowych
    (zasady kalkulacji kwoty zwrotu opisane zostały szczegółowo w odpowiedzi na pytanie nr
    14), jakie kwoty Wnioskodawczyni otrzymała od Banku na podstawie umowy kredytu do
    momentu zawarcia ugody (jest to kwota otrzymanego przez Wnioskodawczynię kredytu)
    oraz jaka była kwota długu, z jakiego Bank zwolnił Wnioskodawczynię na podstawie ugody
    (zależności te opisane zostały szczegółowo w odpowiedzi na pytanie nr 14 – kwota zwrotu
    stanowi kwotę faktycznie nadpłaconych odsetek).
    Odnosząc się do zasad kalkulacji kwoty zwrotu, Wnioskodawczyni wskazuje, że po zmianie
    waluty zadłużenia na walutę polską strony uzgodnią, że kredyt udzielony na podstawie
    umowy został spłacony i powstała nadpłata należna kredytobiorcy (składająca się z
    kapitału i odsetek).
    Na odsetki składa się naliczane przez Bank od dnia powstania nadpłaty oprocentowanie
    zmienne w stosunku rocznym w wysokości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M. Dzień
    poprzedzający dzień roboczy powstania nadpłaty jest dniem rozpoczynającym pierwszy
    trzymiesięczny okres obowiązywania tego wskaźnika. Kolejne trzymiesięczne okresy
    obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M kończą się w dniu poprzedzającym
    dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny
    okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego. Naliczone odsetki podlegały miesięcznej
    kapitalizacji.
    Czy ugoda z bankiem przewiduje umorzenie Pani wierzytelności obejmujących:
    a) kapitał kredytu,
    b) odsetki (w tym odsetki skapitalizowane),
    c) inne należności (jakie, z jakich tytułów)?
    Bank ma zwolnić Wnioskodawczynię z długu (umorzyć zadłużenie kredytobiorcy) w kwocie
    stanowiącej kwotę zadłużenia, przy czym za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia ma
    zostać przyjęte, że kredyt udzielony na podstawie umowy zostanie rozliczony tak, jakby od
    daty zawarcia umowy stanowił kredyt złotówkowy udzielony na warunkach określonych w
    ugodzie, z zachowaniem pozostałych parametrów kredytu wynikających z umowy oraz
    formy spłaty kredytu, a także z zachowaniem poniesionych opłat, prowizji i składek
    ubezpieczeniowych.
    Na kwotę zwolnienia z długu składać ma się zadłużenie z tytułu kapitału, odsetek
    skapitalizowanych, odsetek zapadłych niespłaconych, odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego, odsetek zawieszonych.
    Dodatkowo, Bank ma zwolnić Wnioskodawczynię z długu (umorzyć zadłużenie
    kredytobiorcy) w kwocie stanowiącej wysokość niezapłaconych kosztów i opłat związanych
    z umową.
    Jeżeli w skład ww. kwoty wchodzić będzie kwota odsetek karnych (odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego), to czy w zawartej umowie kredytu określone zostaną jednoznacznie,
    wiążące dla stron umowy, zasady naliczenia takich odsetek?
    W skład umarzanej kwoty zadłużenia będzie wchodzić m.in. kwota odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego. W umowie kredytu określone zostały zasady naliczenia takich
    odsetek.

    Na jakiej podstawie (w oparciu o jakie wartości lub wskaźniki) bank ustalił wysokość
    dodatkowej kwoty, którą wypłacił Pani po podpisaniu ugody; z czego wynika wysokość
    zaproponowanej Pani dodatkowej kwoty przez bank?
    Jak Wnioskodawczyni wskazała w odpowiedzi na pytanie nr 14, na mocy ugody Bank
    będzie zobowiązany do dokonania wypłaty kwoty dodatkowej, której wysokość jest
    ustalana w toku negocjacji z kredytobiorcą, uwzględniając przy tym jego oczekiwania oraz
    zarzuty co do ważności umowy kredytu. Przy kalkulacji wysokości kwoty dodatkowej Bank
    bierze pod uwagę m.in. uiszczoną przez kredytobiorcę sumę wpłat z tytułu umowy
    kredytu przewyższającą wpłaty z tytułu wypłaconego kapitału. Co istotne, wypłata kwoty
    dodatkowej nie może prowadzić do sytuacji, w której Wnioskodawczyni na skutek zmiany
    waluty zadłużenia (zwolnienia z długu i zwrotu nadpłaty) miałaby do Banku uiścić mniej niż
    pierwotna wartość udzielonego kredytu. Innymi słowy, kwota dodatkowa obejmuje
    wyłącznie środki wpłacone wcześniej do Banku w celu wypełnienia obowiązku spłaty – w
    konsekwencji można uznać, że kwota dodatkowa jest formą zwrotu Wnioskodawczyni
    wpłat, które zostały dokonane w trakcie funkcjonowania umowy kredytu z tytułu odsetek i
    spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki.
    Kwota dodatkowa ma zapewnić otrzymanie przez kredytobiorcę pełnej różnicy pomiędzy
    kwotą spłaconą a wypłaconą (czyli tak, jak miałoby to miejsce w przypadku wyroku
    stwierdzającego nieważność umowy).
    Z jakiego tytułu została Pani wypłacona kwota dodatkowa, o której mowa we wniosku?
    Kwota dodatkowa jest pewnego rodzaju ustępstwem Banku, który zapewnia otrzymanie
    przez kredytobiorcę pełnej różnicy pomiędzy kwotą spłaconą a wypłaconą (czyli tak, jak
    miałoby to miejsce w przypadku wyroku stwierdzającego nieważność umowy). Niemniej
    nie będzie to żadne świadczenie na rzecz Wnioskodawczyni, a jedynie zwrot uprzednio
    wpłaconych przez Wnioskodawczynię kwot (w wysokości nie wyższej niż nadwyżka
    zapłaconych rat kapitałowo-odsetkowych ponad sumę kwot wypłaconych przez Bank i
    kwoty zwolnienia z długu), niepowodujący ekonomicznego przyrostu w majątku
    Wnioskodawczyni, a jedynie zwrot (wyrównanie) pierwotnego zmniejszenia majątku
    (wcześniej wpłaconych do Banku kwot).
    Kwota dodatkowa nie stanowi żadnego rodzaju wynagrodzenia, odszkodowania czy
    innego typu świadczenia wypłacanego przez Bank na rzecz Wnioskodawczyni.
    Czy kwota dodatkowa jest:
    a) wynagrodzeniem za odstąpienie przez Panią od dochodzenia roszczeń wobec banku
      na drodze sądowej;
    b) odszkodowaniem, jakie wypłaci Pani Bank (jeśli tak, to z tytułu jakiej szkody);
    c) zadośćuczynieniem ze strony Banku na Pani rzecz (jeśli tak, z tytułu jakich krzywd);
    d) świadczeniem z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z
      tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania;
    e) innym rodzajem świadczenia – jakim?
    Kwota dodatkowa nie jest żadnym z powyższych, w tym nie stanowi żadnego rodzaju
    świadczenia, a jest jedynie formą zwrotu Wnioskodawczyni wpłat, które zostały dokonane
    w trakcie funkcjonowania umowy kredytu z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części
    wywołanej deprecjacją złotówki.
    Wnioskodawczyni jednocześnie wskazuje, że odpowiedź w tym zakresie uzupełniają
    dodatkowo odpowiedzi na pytanie nr 14 i pytanie nr 21.
    Kto i kiedy, w związku z ugodą, będzie zobowiązany do dokonania spłaty pozostałej części
    zadłużenia wynikającego z umowy o kredyt?

    Na podstawie ugody Bank uzna kredyt za spłacony i nie będzie zgłaszał roszczeń w
    stosunku do kredytobiorcy w związku z umową kredytu.
    Pytania
    1. Czy dokonany na rzecz Wnioskodawczyni zwrot części uiszczonej kwoty tytułem
      nadpłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego będzie powodował po jej stronie
      powstanie przychodu podatkowego na gruncie ustawy o PIT?
    2. Czy umorzenie Wnioskodawczyni części kwoty kredytu będzie powodowało po jej
      stronie powstanie przychodu podatkowego na gruncie ustawy o PIT?
    3. W przypadku udzielenie negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 lub 2, do jakiego
      źródła przychodów Wnioskodawczyni powinna zaliczyć zwrot części uiszczonej kwoty
      tytułem nadpłaty zaciągniętego kredytu oraz umorzenia części kwoty kredytu?
    4. Do jakiego źródła dochodów Wnioskodawczyni powinna zaliczyć wypłaconą przez Bank
      tzw. dodatkową kwotę?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1 i 2
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Z treści art. 14 ust. 1 ustawy o PIT, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu
    wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
    sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z
    tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Natomiast w myśl art. 14 ust. 4 pkt 3a ustawy o PIT do przychodów nie zalicza się
    zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o PIT można więc mówić w każdej sytuacji,
    gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków
    pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na
    skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe przez
    umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o PIT).
    Odnosząc powyższe do kwestii będącej przedmiotem niniejszego wniosku, po stronie
    Wnioskodawczyni nie dojdzie do powstania przychodu w związku ze zwrotem części kwoty
    uiszczonej tytułem nadpłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. Wnioskodawczyni nie
    otrzyma od Banku dodatkowego wynagrodzenia, lecz otrzyma wyłącznie zwrot tego, co
    wcześniej zapłaciła. Trudno w takim przypadku utożsamiać powstanie przychodu ze
    zwrotem środków, które zostały uprzednio uiszczone na rzecz Banku w wykonaniu umowy
    kredytu hipotecznego.

    Po stronie Wnioskodawczyni nie powstanie także przychód w związku z umorzeniem przez
    Bank części kwoty kredytu. Otóż powodem umorzenia jest nic innego jak przeliczenie
    dotychczasowego kredytu wyrażonego we frankach szwajcarskich na złotówki i
    porównanie dokonanych spłat. Skoro dokonane przez Wnioskodawczynię spłaty wyrażone
    w złotówkach przewyższały rzeczywistą wartość udzielonego finansowania, umorzenie
    części zobowiązania nie można traktować jako „klasyczne” umorzenie, lecz jako
    zaprzestanie wymagalności rat z związku z rzeczywistym wykonaniem zobowiązania
    względem Banku.
    Ad 3 i 4
    Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 ustawy o PIT źródłami przychodów są: m.in.
    pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3), czy też inne źródła (pkt 9).
    Wskazany podział źródeł przychodów ma istotny wpływ na ustalenie podstawy
    opodatkowania, sposób opodatkowania i jego wysokość.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o PIT ilekroć w ustawie jest mowa o działalności
    gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, oznacza to działalność
    zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych opiera się zatem na trzech przesłankach:
    a) zarobkowym celu działalności,
    b) wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
    c) prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że działalnością gospodarczą jest działalność
    zarobkowa, czyli służąca osiąganiu zysków, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły,
    co oznacza, że jest to działalność przygotowana i uporządkowana oraz ma charakter
    powtarzalny.
    Uzyskiwanie przychodów z konkretnego źródła przychodów jest kategorią obiektywną,
    niezależną od tego, czy podmiot prowadzący dany rodzaj działalności dopełnia (bądź nie)
    ciążących na nim obowiązków z tą działalnością związanych. Zatem to, czy podatnik
    powinien zaliczyć uzyskane przychody do przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej należy oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych.
    Ponadto, aby można było zaliczyć dane przychody do przychodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej, przychody te nie mogą być zaliczane do przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy o PIT.
    Zgodnie z treścią art. 5b ust. 1 ustawy o PIT za pozarolniczą działalność gospodarczą nie
    uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
    1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
    2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez
      zlecającego te czynności;

    3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
      działalnością.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o PIT za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu
    wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
    sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z
    tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o PIT może wskazywać rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą
    działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawczyni zaciągnęła w Banku kredyt hipoteczny, za
    który dokonała rozbudowy Nieruchomości z przeznaczeniem na jej wynajem. Z tego też
    tytułu uzyskuje przychody. Dodatkowo Wnioskodawczyni ujęła nieruchomość ewidencji
    środków trwałych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2024 r.,
    sygn. akt II FSK 1080/21 „Decydujący zatem dla tego rozróżnienia pomiędzy najmem
    rzeczy w ramach zarządu majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą
    (nazywanym także niekiedy potocznie »prywatnym« lub »osobistym«), a najmem rzeczy w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest zamiar samego podatnika. To on
    decyduje o tym czy »powiązać« określone składniki swojego mienia z wykonywaniem
    działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z
    działalnością gospodarczą i oddać np. w najem”.
    W analizowanym stanie faktycznym zamiar Wnioskodawczyni od początku był
    nakierowany na zawarcie umowy kredytu w Banku w celu sfinansowania rozbudowy
    Nieruchomości przeznaczonej na wynajem w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. A zatem Wnioskodawczyni powinna ująć przychód z tytułu:
    a) zwrotu części uiszczonej kwoty tytułem nadpłaty zaciągniętego kredytu,
    b) umorzenia część kwoty kredytu,
    c) wypłaconej przez Bank tzw. dodatkowej kwoty
    – w źródle działalność gospodarcza. Zawarta z Bankiem umowa Kredytu oraz nabyta za
    ten kredyt Nieruchomość są ściśle związane z prowadzoną przez Wnioskodawczynię
    działalnością gospodarczą.
    Powyższe stanowisko potwierdził m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 21 sierpnia 2024 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.618.2024.2.
    MN:
    „W świetle powyższego, za składnik majątku w prowadzonej działalności można uznać taki
    składnik, który spełnia łącznie następujące warunki:
    · składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
    · składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych,
    · składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie
    wynajmu nieruchomości. Środki pozyskane z kredytów prywatnych przeznaczył Pan na
    zakup trzech nw. nieruchomości:
    • spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego(...) – zakup (...) 2006 r.;

    • lokalu mieszkalnego nr (...) wraz z prawem wyłącznego korzystania z miejsca
    postojowego, położonego w (...) – zakup (...) 2007r.;
    • nieruchomość w (...) – zakup (...) 2007 r.
    Powyższe nieruchomości zakwalifikował Pan jako środki trwałe, wprowadzając je 1
    listopada 2008 r. do ewidencji środków trwałych. Odsetki od powyższych kredytów zaliczał
    Pan w koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Skoro zaciągnięte kredyty zostały przeznaczone na zakup nieruchomości stanowiących
    składniki majątku prowadzonej działalności gospodarczej, to przychód z umorzenia tych
    kredytów stanowić będzie przychód z działalności gospodarczej zgodnie z przepisem ww.
    artykułu 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, przychód ten należy rozliczyć razem z pozostałymi przychodami z
    działalności gospodarczej w zeznaniu rocznym PIT-36L według stawki 19%”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest:
    - prawidłowe – w zakresie określenie źródła przychodów – działalność gospodarcza,
    - nieprawidłowe – w pozostałym zakresie.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej
    wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania

    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazuję również, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w
    orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie
    cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy.
    Z opisu Pani sprawy wynika, że przedmiotem Pani przeważającej działalności
    gospodarczej jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.
    Formą opodatkowania Pani działalności gospodarczej jest podatek liniowy. W 2025 r.
    Państwo (Pani i Pani mąż; zwani dalej: Kredytobiorcą) zawrą ugodę z Bankiem. W maju
    2007 r. Kredytobiorca zawarł z Bankiem umowę kredytu hipotecznego we frankach
    szwajcarskich. Kredyt został zaciągnięty na budowę i rozbudowę kamienicy (dalej:
    Nieruchomość). Zgodnie z umową kredytową kredytobiorcy byli solidarnie zobowiązani (a
    więc do pełnej wysokości) do spłaty kredytu. Jednak podkreśliła Pani, że całościowy koszt
    kredytu był ponoszony przez Panią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W odniesieniu do powyższego wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze
    zm.).
    Zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślam, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Pojęcie „umorzenie zobowiązania” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego zasadne jest odwołanie się w tym
    zakresie do reguł wykładni językowej.
    „Umorzenie” wg Słownika Języka Polskiego PWN oznacza: „zmniejszenie lub zlikwidowanie
    zobowiązania pieniężnego przez uzyskanie zrzeczenia się należności przez wierzyciela lub
    spłatę stopniową długu. Umorzyć dług. Umorzyć podatek, należność”. Skutkiem
    umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w części lub w całości zobowiązania
    dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia w całości
    lub w części zobowiązania.
    Stosownie do art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a
      dłużnik powinien świadczenie spełnić.
    Instytucję zwolnienia z długu reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:

      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Niewątpliwie w sytuacji, w której na skutek umowy o zwolnienie z długu dochodzi do
    umorzenia zobowiązania – świadczeniobiorca uzyskuje przysporzenie, skutkujące
    powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Osiąga bowiem korzyść
    majątkową o konkretnym wymiarze, gdyż zmniejsza się zobowiązanie jakie musiałby
    zapłacić, gdyby nie umorzenie.
    W myśl natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w ramach ugody z Bankiem nastąpi przewalutowanie
    zaciągniętego kredytu po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia
    poprzedzającego dzień zawarcia ugody. W związku z przewalutowaniem kredytu nastąpi
    przeliczenie kapitału powstałego do spłaty na inną walutę niż wskazana w umowie na
    dzień otrzymania kredytu, tj. zmiana polegać będzie wyłącznie na zmianie sposobu
    wykonania zobowiązania – w taki sposób, jakby od daty zawarcia umowy finasowanie to
    stanowiło finansowanie w polskim złotym, z zachowaniem pozostałych parametrów
    umowy (m.in. okresu kredytowania, poniesionych opłat czy prowizji). Na podstawie ugody
    Bank:
    - umorzy Kredytobiorcy część kredytu;
    - dokona zwrotu na rzecz Kredytobiorcy części kwoty uiszczonej tytułem nadpłaty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego;
    - wypłaci na rzecz Kredytobiorcy tzw. dodatkową kwotę.
    Ponadto na podstawie ugody Bank uzna kredyt za spłacony i nie będzie zgłaszał roszczeń
    w stosunku do Kredytobiorcy w związku z umową kredytu.
    Zatem bezspornym jest, że zawarta ugoda przewiduje zwolnienie Państwa z długu za
    Państwa zgodą. Tym samym, jak wyżej wyjaśniłem, skutkiem zwolnienia z długu jest
    umorzenie zobowiązania, która to czynność skutkuje uzyskaniem przez Kredytobiorcę
    przysporzenia, skutkującego powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Przy
    czym, kredyt został wykorzystany w całości przez Panią w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Dlatego też nie zgadzam się z Pani stanowiskiem, że nie powstanie po Pani stronie
    przychód w związku z umorzeniem przez Bank części kwoty kredytu, ponieważ na
    podstawie zawartej ugody zostanie Pani zwolniona z długu i to zwolnienie z długu Pani
    przyjmie.
    Wobec tego, na podstawie opisanych okoliczności sprawy pozostaje ustalić, do jakiego
    źródła przychodów należy zaliczyć przychód powstały z tytułu umorzenia kredytu.

    Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych źródłami przychodów są: m.in.:
    - pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
    - inne źródła (pkt 9).
    Wskazany podział źródeł przychodów ma istotny wpływ na ustalenie podstawy
    opodatkowania, sposób opodatkowania i jego wysokość.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również wartość umorzonych lub
      przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu
      zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu
      Pracy.
    Na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się pobranych wpłat lub
      zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną
      wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub
      zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z
      wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Z kolei art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi, że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek
      (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z
      tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w
      przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:
        - pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca
          kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) – w wysokości
          różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),
        - pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę
          kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) – w
          wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą
          zwróconego kapitału.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że zwrot kredytu oraz spłata kredytu są neutralne
    podatkowo. Wyjątkiem w tym przypadku są skapitalizowane odsetki od tych pożyczek
    (kredytów), które stanowią przychód w przypadku ich zwrotu oraz stanowią koszt
    uzyskania przychodów w przypadku ich zapłaty.
    Przy czym, stosownie do art. 14 ust. 3 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 nie zalicza się kwoty stanowiącej
      równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także umorzonych pożyczek
      (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem
      restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym.

    Co do zasady − nie są przychodami z działalności gospodarczej takie przychody, które
    zostały zaliczone przez ustawodawcę do pozostałych źródeł przychodów znajdujących się
    w katalogu źródeł przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych).
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 marca 2013 r., sygn. akt II FSK
    1536/11:
      Za przychody z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 (w tym
      wymienione w pkt 6) należy uznać generalnie przychody, które wynikają ze źródła
      przychodów, jakie stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza i które w
      następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością.
      (...) Za słuszne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym
      stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 6 PDOFizU na gruncie podatku dochodowego
      przychodem z działalności gospodarczej jest wartość wszystkich umorzonych
      zobowiązań, w tym cywilnoprawnych, albowiem przepis ten nie wskazuje na rodzaj
      umorzonych zobowiązań.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej i legalnej
    definicji środków trwałych, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i
    niepodlegające amortyzacji.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W świetle powyższego, za składnik majątku w prowadzonej działalności można uznać taki
    składnik, który spełnia łącznie następujące warunki:
    - składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
    - składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych,
    - składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych.
    Z kolei przepis art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi, że:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich
      ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
      których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,

      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Z cytowanego wyżej przepisu wynika, że jeżeli środek trwały zostaje ulepszony, powoduje
    to konieczność powiększenia jego wartości początkowej o sumę wydatków poniesionych
    w związku z tym ulepszeniem. W efekcie poniesione wydatki nie będą stanowiły
    bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
    Przez ulepszenie środków trwałych należy rozumieć:
    · przebudowę, czyli zmianę (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny,
    · rozbudowę, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w szczególności
      budynków i budowli, linii technologicznych itp.,
    · rekonstrukcję, tj. odtworzenie zużytych całkowicie lub częściowo składników majątku,
    · adaptację, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania
      go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu
      nowych cech użytkowych,
    · modernizację, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Z opisu sprawy wynika, że Nieruchomość, na którą zostały wydatkowane środki z kredytu,
    została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, w konsekwencji czego z tego tytułu
    dokonywane były/są odpisy amortyzacyjne.
    Skoro w Pani sprawie środki uzyskane z kredytu zostały przeznaczone na rozbudowę
    Nieruchomości stanowiącej składnik majątku prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej, to przychód z umorzenia tego kredytu będzie stanowić przychód z
    działalności gospodarczej zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Dlatego też przychód ten powinna Pani rozliczyć razem z pozostałymi przychodami z
    działalności gospodarczej w zeznaniu rocznym PIT-36L według stawki 19%.
    Odnosząc się do zwrotu nadpłaty przez Bank, w związku z tym, że kredyt, którego dotyczy
    zwrot, został zaciągnięty na rozbudowę środka trwałego wykorzystywanego przez Panią w
    działalności gospodarczej, wskazuję na poniższe przepisy.
    Na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych
      wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego, jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów,
    które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem
    podatkowym. Takie rozwiązanie wynika literalnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Co równie ważne, na podstawie powyższego, można wyprowadzić zasadę, że zwrócone
    wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów stanowią przychody podatnika. Tym
    samym, skutki podatkowe związane ze zwrotem wydatków są generalnie uzależnione od
    tego, czy wydatki, które będą zwracane, podlegały zaliczeniu do kosztów podatkowych, czy
    też nie. Jeżeli zwracane wydatki podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów,
    wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast, jeżeli
    zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie z przepisami
    podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas
    zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.

    Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zgodnie z art. 22 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest
      spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje
      się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów
      poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
      korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
      korekty.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
        a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
          za wieczyste użytkowanie gruntów,
        b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
          środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
          wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych
          części,
        c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają
          wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów
          amortyzacyjnych
      – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia;
    Powołany przepis wyklucza możliwość uznania wydatków na rozbudowę środka trwałego
    za koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, przesuwając moment
    potrącalności tego rodzaju kosztów do odpłatnego zbycia tych składników majątku.
    Wprowadzając to unormowanie, ustawodawca miał na względzie, że wydatki na
    ulepszenie wyżej wskazanych trwałych składników majątku służących podmiotowi dla
    celów prowadzonej działalności nie są związane z przychodami uzyskiwanymi w okresie
    ulepszenia tego składnika majątku.
    Przepis art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych
      od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych
      inwestycji

    Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
      wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub
      wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    W zakres postanowień powyższego artykułu wchodzą wszelkie dotacje, subwencje,
    dopłaty, otrzymane środki pieniężne stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych
    wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych. Fakt
    otrzymania zwrotu poniesionych wydatków powoduje, że część odpisów amortyzacyjnych
    nie będzie stanowiła kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przytoczonego przepisu wynika, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne, z tytułu zużycia środków trwałych od tej ich części, która m.in. została
    podatnikowi w jakiejkolwiek formie zwrócona. Oznacza to, że otrzymane środki pieniężne
    stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych wydatków na nabycie lub wytworzenie
    /ulepszenie we własnym zakresie środka trwałego wchodzą w zakres powołanego art. 23
    ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W Pani sprawie odsetki od kredytu naliczone i zapłacone do dnia oddania nieruchomości
    do używania zwiększały wartość początkową środka trwałego (Nieruchomości).
    Dlatego stwierdzam, że otrzymanie zwrotu części odsetek od kredytu, która odpowiada
    kwocie uwzględnionej w wartości początkowej środka trwałego, pozostaje bez wpływu na
    jego wartość początkową oraz na wysokość odpisów amortyzacyjnych, które to wielkości
    określone są w momencie przyjęcia środka trwałego do używania i wpisania go do
    ewidencji środków trwałych. Odpisy amortyzacyjne dokonane przed otrzymaniem zwrotu
    stanowią – zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w
    całości koszt uzyskania przychodów.
    Otrzymanie zwrotu skutkuje natomiast wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów tej
    części odpisów amortyzacyjnych, która odpowiada wartości otrzymanego zwrotu i o tę
    wielkość należy skorygować, tj. zmniejszyć koszty uzyskania przychodów w okresie
    rozliczeniowym, w którym otrzymano zwrot. Dotyczy to już dokonanych odpisów
    amortyzacyjnych. Obniżeniu powinny także podlegać odpisy amortyzacyjne, których
    dokonywać będzie Pani na bieżąco już po otrzymaniu tych odsetek w ramach omawianej
    nadpłaty.
    Dodatkowo, skoro zwrot poniesionych wydatków w postaci odsetek od kredytu dotyczy
    kosztów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas
    zwrócone wydatki (odsetki od kredytu uwzględnione w wartości początkowej
    Nieruchomości), na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, nie będą stanowiły dla Pani przychodu podatkowego.
    Ponadto wskazała Pani, że odsetki od kredytu (płacone po dniu oddania Nieruchomości
    do używania) zaliczała Pani do kosztów uzyskania przychodów.
    Dlatego też na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrócone na podstawie ugody odsetki od kredytu, które zaliczała Pani do
    kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, będą stanowiły dla Pani
    przychód tej działalności w momencie ich otrzymania.
    W odniesieniu do natomiast do wypłaty przez Bank kwoty dodatkowej wskazuję, co
    następuje.

    Jak wskazała Pani w uzupełnieniu sprawy, na mocy ugody Bank będzie zobowiązany do
    dokonania wypłaty kwoty dodatkowej, której wysokość jest ustalana w toku negocjacji z
    Kredytobiorcą, uwzględniając przy tym jego oczekiwania oraz zarzuty co do ważności
    umowy kredytu. Przy kalkulacji wysokości kwoty dodatkowej Bank bierze pod uwagę m.in.
    uiszczoną przez kredytobiorcę sumę wpłat z tytułu umowy kredytu przewyższającą wpłaty
    z tytułu wypłaconego kapitału. Co istotne, wypłata kwoty dodatkowej nie może prowadzić
    do sytuacji, w której na skutek zmiany waluty zadłużenia (zwolnienia z długu i zwrotu
    nadpłaty) miałaby Pani do Banku uiścić mniej niż pierwotna wartość udzielonego kredytu.
    Innymi słowy, kwota dodatkowa obejmuje wyłącznie środki wpłacone wcześniej do Banku
    w celu wypełnienia obowiązku spłaty – kwota dodatkowa jest zatem formą zwrotu na Pani
    rzecz wpłat, które zostały dokonane w trakcie funkcjonowania umowy kredytu z tytułu
    odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki.
    Skoro zatem kwota dodatkowa, którą otrzyma Pani na podstawie ugody z Bankiem,
    stanowi zwrot wcześniej wpłaconych środków pieniężnych w ramach spłaty rat
    kapitałowych udzielonego Pani kredytu, to stwierdzam, że nie stanowi ona dla Pani w tej
    części przychodu w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do odsetek otrzymanych w ramach kwoty dodatkowej wskazuję natomiast,
    że w przypadku gdy dotyczą one odsetek uwzględnionych w wartości początkowej
    Nieruchomości, powinna je Pani skorygować i zmniejszyć na bieżąco, lecz nie stanowią
    one przychodu podatkowego na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Obniżeniu powinny także podlegać odpisy
    amortyzacyjne, których dokonywać będzie Pani na bieżąco już po otrzymaniu tych odsetek
    w ramach omawianej kwoty dodatkowej.
    Z kolei odsetki zapłacone, które zaliczała Pani do kosztów uzyskania przychodów, będą
    stanowiły przychód z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowanie: umorzenie części kwoty kredytu będzie powodowało po Pani stronie
    powstanie przychodu podatkowego z działalności gospodarczej.
    Z kolei kwota nadpłaty oraz kwota dodatkowa w częściach dotyczących rat kapitałowych
    nie będą stanowiły przychodu podatkowego, natomiast odsetki:
    - uwzględnione w wartości początkowej nie będą stanowiły przychodu, ale podlegają
      korekcie (obniżeniu) w okresie rozliczeniowym, w który otrzyma Pani zwrot i
      odpowiednio dokonywanych na bieżąco,
    - zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dniu ich zwrotu będą stanowiły przychód
      z działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.