Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.426.2025.3.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-31
Teza: Skutki podatkowe wypłaty świadczenia w celu zaspokojenia
roszczeń Poszkodowanego.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
konkurencja-zakaz konkurencji
rekompensata
spółki-spółka partnerska
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    21 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy skutków podatkowych wypłaty świadczenia w celu zaspokojenia roszczeń
    Poszkodowanego. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 sierpnia 2025 r. (wpływ 21 sierpnia
    2025 r.) oraz w odpowiedzi na wezwanie pismem z 5 września 2025 r. (wpływ 5 września
    2025 r.).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
      1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      · A.A.
      2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
          B.B.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A.A. (dalej: Poszkodowany), który jest adwokatem, wraz ze wspólnikiem B.B. (dalej:
    Wspólnik Poszkodowanego), który także jest adwokatem, z którym prowadzą razem
    kancelarię adwokacką w formie spółki partnerskiej, która zajmuje się m.in. świadczeniem
    pomocy prawnej kredytobiorcom walutowym (dalej: Kancelaria lub Spółka).
    Poszkodowany oraz Wspólnik Poszkodowanego w dalszej części niniejszego wniosku będą
    łącznie określani jako Wspólnicy lub Strony.
    W ramach prowadzonej działalności Wspólnicy wygrywali spory z dużymi podmiotami z
    sektora bankowego oraz ubezpieczeniowego, a także świadczyli usługi w sprawach
    karnych, cywilnych i gospodarczych i w wyniku sukcesów zawodowych zdobywali coraz
    większą bazę klientów.
    Jednocześnie jednak Wspólnik Poszkodowanego nie informując Poszkodowanego o tym,
    prowadził w ramach indywidualnej działalności (tj. poza Kancelarią) praktykę prawną w
    takim samym zakresie co Spółka nie informując Poszkodowanego o tym i nie uzyskując w
    tym zakresie żadnych wymaganych zgód na taką działalność, łamiąc tym samym
    obowiązujący obydwu wspólników zakaz konkurencji.
    Ponadto, dochodziło również do sytuacji w której zlecenia, które miały pierwotnie być
    wykonywane w ramach prowadzonej Wspólników Kancelarii, faktycznie wykonywał
    Wspólnik osobiście, wystawiał „na siebie” paragon, bądź fakturę (tj. jako wykonawca
    usługi), wskazując swój nr rachunku bankowego do rozliczeń z klientami, przez co
    Kancelaria faktycznie nie wykonała tej usługi „przejętej” (wbrew wiedzy i woli
    Poszkodowanego) przez Wspólnika, który bezpośrednio wykonał tą usługę klientowi, ze
    szkodą dla Kancelarii i Poszkodowanego Wspólnika polegającą na tym, że skoro Kancelaria
    usługi nie wykonała, to nie uzyskała wynagrodzenia od Klienta, przez co dochód Wspólnika
    Poszkodowanego, jako udziałowca Kancelarii, też był niższy.
    Nieprawidłowości te zostały zidentyfikowane przez Poszkodowanego po okresie ok. kilku
    lat i Poszkodowany Wspólnik (Strona niniejszego Wniosku) zażądał od swojego Wspólnika
    (tj. Zainteresowanego w niniejszym Wniosku) zadośćuczynienia/odszkodowania z tytułu
    ww. szkód, a Wspólnik na te warunki się zgodził, w wyniku czego została zawarta umowa
    wspólników z 28 maja 2025 r. pomiędzy Poszkodowanym a Wspólnikiem
    Poszkodowanego (dalej: Umowa), która wprost wskazuje na obowiązek naprawienia ww.
    nieprawidłowości przez Wspólnika poprzez m.in. wypłatę odpowiedniej kwoty na rzecz
    Poszkodowanego z tytułu opisanych naruszeń/szkód. Jednocześnie jednak z uwagi na
    skalę naruszeń Wspólnicy pragną zaznaczyć, że kwoty wskazane w Umowie nie
    wyczerpują wszystkich roszczeń Poszkodowanego wobec Wspólnika Poszkodowanego i
    wysokość dodatkowych kwot należnych Poszkodowanemu zostanie precyzyjnie wyliczona

    przez Wspólników w przyszłości po szczegółowej analizie naruszeń dokonanych przez
    Wspólnika Poszkodowanego.
    Jednocześnie Strony w preambule do Umowy wyraźnie także zaznaczyły, że intencją Stron
    jest prowadzenie działalności w zakresie wskazanym w ust. 2 Umowy (tj. m.in. w zakresie
    świadczenia pomocy prawnej kredytobiorcom walutowym) wyłącznie w ramach Spółki
    oraz rozliczenie nienależnie uzyskanego wynagrodzenia z powyższego tytułu przez
    Wspólnika Poszkodowanego z Poszkodowanym w okresie działania Spółki.
    Jednocześnie zgodnie z Umową, Strony postanowiły m.in., że:
        Nie dopuszczają możliwości prowadzenia działalności przez któregokolwiek ze
        Wspólników w zakresie w jakim usługi takie świadczą w ramach Spółki,
        Ma zostać dokonana cesja umów zawartych przez Wspólnika Poszkodowanego na
        rzecz Spółki w zakresie działalności tożsamej z działalnością Spółki oraz we
        wszelkich rozliczeniach z klientami z tytułu działalności tożsamej z działalnością
        Spółki ma zostać wskazywany rachunek bankowy Spółki,
        Zobowiązano się do zakazu konkurencji pod sankcją kar umownych,
        Z uwagi na działalność prowadzoną przez Wspólnika Poszkodowanego w tożsamym
        zakresie co Spółka, bez uzyskania wcześniejszej zgody w tym zakresie, a także z
        wykorzystaniem infrastruktury Spółki, Poszkodowanemu przysługuje roszczenie
        względem Wspólnika Poszkodowanego o rozliczenie uzyskanego wynagrodzenia
        przez Wspólnika Poszkodowanego w stosunku wynikającym z umowy Spółki.
        Ponadto Wspólnik Poszkodowanego jest zobowiązany do rozliczenia z
        Poszkodowanym wynagrodzenia pobranego przez Wspólnika Poszkodowanego od
        klientów Spółki bezpośrednio na swój nr rachunku bankowego. Na poczet
        powyższego tytułu Wspólnik Poszkodowanego zapłaci na rzecz Poszkodowanego
        kwotę w wysokości i na zasadach określonych w Umowie. Przy czym jak już
        wspominano na wstępie niniejszego wniosku kwota ta może ulec zmianie,
        Umowa przewiduje również szczegółowe badanie dokonanych naruszeń przez
        Wspólnika Poszkodowanego, w tym m.in. zobowiązanie się do przesłania
        Poszkodowanemu wszystkich umów, które w ramach indywidualnej działalności
        zawierał Wspólnik Poszkodowanego, a których zakres tych umów jest tożsamy z
        działalnością Spółki i z tego tytułu nastąpi dalsze rozliczenie dokonanych naruszeń.
        Niedopełnienie obowiązków w zakresie tego szczegółowego badania z kolei będzie
        skutkować karami umownymi,
        Strony postanowiły m.in., że Wspólnik Poszkodowanego pozbawiony zostanie
        prawa reprezentowania Spółki oraz dokonanie dalszych zmian w umowie spółki w
        wyniku których Poszkodowanemu będzie przysługiwał 70% udział w zyskach i
        stratach Spółki, a Wspólnikowi Poszkodowanego w 30%.
    Wszelkie środki otrzymane na podstawie Umowy przez Poszkodowanego od Wspólnika
    Poszkodowanego w wyniku dokonanych przez niego naruszeń opisanych powyżej będą w
    dalszej części niniejszego wniosku opisanego łącznie jako Odszkodowanie lub
    Zadośćuczynienie.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

    Zainteresowany niebędący stroną postępowania jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT.
    Przez sformułowanie „wszelkie środki otrzymane na podstawie Umowy” należy rozumieć
    pieniądze, jakie Poszkodowany Wspólnik (tj. A.A.) otrzyma od pana B.B. w ramach
    odszkodowania, tj. zarówno kwoty, jakie p. B.B. wpłaci panu A.A. dobrowolnie, jak też
    kwoty, które ewentualnie trzeba będzie od niego wyegzekwować na drodze sądowej, z
    tytułu zabezpieczeń (np. weksli), etc., jeśli zaistnieje taka konieczność. Oczywiście pan A.A.
    wolałby, aby pan B.B. zapłacił panu A.A. uzgodnioną kwotę dobrowolnie, bez konieczności
    uruchamiania drogi sądowej, egzekucyjnej, etc.
    Poszkodowany ma otrzymać od pana B.B. połowę kwot, które pan B.B. uzyskał wykonując
    usługi w sposób łamiący zakaz konkurencji. Gdyby bowiem pan B.B. tego zakazu nie
    złamał i nie „podbierał” klientów / zleceń Spółce Partnerskiej, w której obaj Panowie mają
    50%, to wówczas usługę wykonałaby Spółka (a nie pan B.B. w ramach indywidualnej
    działalności gospodarczej), która wystawiłaby fakturę na 100% ceny, Spółka (a nie pan B.
    B.) otrzymałaby wynagrodzenie od klienta i 50% zysku Spółki otrzymałby pan A.A. jako
    wspólnik Spółki. Jednak Spółka nie wykonała usługi, więc nie wystawiła faktury, nie
    otrzymała pieniędzy, gdyż zrobił to pan B.B., więc zysk pana A.A. jako udziałowca Spółki był
    niższy.
    Umowa Spółki Partnerskiej wprost nie przewidywała zakazu konkurencji ani skutków jego
    naruszenia, jednak nie ma takiej potrzeby, gdyż wynika to z art. 56 KSH, zgodnie z którym:
    Art. 56.
    § 1. Wspólnik obowiązany jest powstrzymać się od wszelkiej działalności sprzecznej z
    interesami spółki.
    § 2. Wspólnik nie może, bez wyraźnej lub domniemanej zgody pozostałych wspólników,
    zajmować się interesami konkurencyjnymi, w szczególności uczestniczyć w spółce
    konkurencyjnej jako wspólnik spółki cywilnej, spółki jawnej, partner, komplementariusz
    lub członek organu spółki.
    Na mocy art. 89 KSH, ww. przepis stosuje się do wspólników spółki partnerskiej.
    Zatem wobec braku zgody pana A.A. – zarówno zawartej w treści umowy spółki, jak też
    choćby dorozumianej – pan B.B. nie miał prawa wykonywać działalności konkurencyjnej i
    pomimo, że umowa Spółki Partnerskiej nie zawierała zapisów wskazujących skutki
    złamania zakazu (bo nie zawierała zapisów o zakazie konkurencji), to nie ulega
    wątpliwości, że pan B.B. czyniąc to złamał ww. przepisy KSH, wyrządzając drugiemu
    wspólnikowi (czyli panu A.A.) szkodę, do naprawienia której jest zobowiązany na zasadach
    ogólnych.
    Stąd pan B.B. zobowiązał się do zapłaty połowy uzyskanej przez niego kwoty na rzecz pana
    A.A.., choć nie można wykluczyć, że jeszcze jakieś informacje, np. o jeszcze kolejnych
    fakturach, wystawionych przez pana B.B., przejętych klientach, itd., wyjdą na jaw i pan B.B.
    będzie w takiej sytuacji analogicznie płacić panu A.A. połowę tych kwot.
    Pan A.A. liczy na to, że otrzyma opisane we wniosku świadczenia od pana B.B. i w ten
    sposób roszczenia pana A.A. zostaną zaspokojone bez konieczności uruchamiania drogi
    sądowej, egzekucyjnej, weksli, czy innych zabezpieczeń, choć oczywiście zależy od p. B.B.,
    czy dobrowolnie wpłaci panu A.A. ustalone kwoty.
    Pytania (nr 3 i 4 z wniosku)
      3. Czy wypłata Odszkodowania będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
      4. Czy w przypadku, gdyby odpowiedź na pytanie nr 3 była nieprawidłowa, to czy
        Wspólnikowi Poszkodowanego przysługiwać będzie prawo do obniżenia VAT
        należnego o VAT naliczony z tytułu Odszkodowania z faktury otrzymanej od
        Poszkodowanego?

    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Ad 3.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju.
    W myśl z kolei art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
    tolerowania czynności lub sytuacji.
    Zatem, aby dane świadczenie zostało opodatkowane VAT muszą być spełnione łącznie
    następujące warunki:
    1) Musi wystąpić beneficjent danego świadczenia,
    2) Musi wystąpić świadczenie wzajemne (wynagrodzenie).
    Wobec powyższego kluczowe jest ustalenie, czy wypłata odszkodowania spełnia powyższe
    przesłanki, bowiem w takim przypadku, odszkodowanie podlegałoby opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Jak już wcześniej Wspólnicy wskazywali, ustawy podatkowe nie zawierają definicji
    „odszkodowania” i wykorzystywany w tym zakresie jest termin z Kodeksu cywilnego, który
    odnosi się do powstania szkody i obowiązku jej naprawienia.
    W związku z powyższym, nie można uznać, aby w zakresie odszkodowania wystąpiło jakieś
    świadczenie wzajemne/ekwiwalentne, bowiem zapłata wynagrodzenia na rzecz
    poszkodowanego nie jest związana z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym na rzecz
    wyrządzającego szkodę.
    Wyrządzający szkodę jedynie rekompensuje przekazaną kwotą wyrządzoną przez siebie
    szkodę poszkodowanemu, a poszkodowany nie podejmuje z tego tytułu żadnych działań.
    Podobnie także uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 23
    października 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.543.2024.3.KM: „Na gruncie prawa
    cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione
    jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody.
    Ponadto pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek
    przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu
    zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy
    działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do
    czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty
    odszkodowania.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań nie będzie stanowiła wynagrodzenia za jakiekolwiek czynności mieszczące
    się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.”

    Mając z kolei powyższe na uwadze, uznać należy, że wypłata Odszkodowania na rzecz
    Poszkodowanego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, bowiem Wspólnik
    Poszkodowanego dokonując jej wypłaty jedynie rekompensuje Poszkodowanemu
    wyrządzoną szkodę, którą spowodował i która szczegółowo została opisana w opisie
    zdarzenia przyszłego, a ponadto nie będzie miało miejsce jakiekolwiek świadczenie
    wzajemne przez Poszkodowanego na rzecz Wspólnika Poszkodowanego i tym samym nie
    dojdzie do spełnienia przesłanki ekwiwalentności, która jest warunkiem opodatkowania
    Odszkodowania podatkiem VAT.
    Ad 4.
    Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT - kwotę podatku naliczonego stanowi
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Ponadto, na gruncie art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku
    naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od
    kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku
    należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
    Natomiast zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do
    obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku
    naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana
    fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Powyższe oznacza, że
    podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest
    należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy
    transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Wspólnik Poszkodowanego prowadzi działalność opodatkowaną na terytorium Polski i jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce.
    Wspólnik Poszkodowanego zobowiązał się do zapłaty Odszkodowania, co było efektem
    prowadzonej przez niego opodatkowanej działalności gospodarczej, a zatem zapłata ta
    jest związana z czynnościami opodatkowanymi w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    Ponadto, jeśli odpowiedź na pytanie nr 3 zostanie uznana za nieprawidłowe to tym
    samym Odszkodowanie będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT,
    a zatem będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług według właściwej stawki
    VAT. Spełnione zatem zostanie podstawowe kryterium prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego.
    W konsekwencji powyższego, jeśli odpowiedź na pytanie nr 3 zostanie uznane za
    nieprawidłowe to z tytułu Odszkodowania, Wspólnikowi Poszkodowanego, będzie
    przysługiwać prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    a w przypadku wystąpienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, możliwe będzie
    również dokonanie zwrotu tej nadwyżki na rachunek bankowy Wspólnika
    Poszkodowanego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.),
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
      osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które
      nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji,
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z przywołanych regulacji wynika, że usługą jest każde świadczenie wykonane przez
    podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in.
    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności
    lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego
    świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni
    konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.
    Z treści powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i
    świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane
    odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest
    zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania
    tego świadczenia miało być wypłacone.
    Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby
    świadczenie podlegało – jako usługa – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dana usługa podlega zatem opodatkowaniu wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że
    zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę
    świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń
    wzajemnych.

    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der
    Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność:
      „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
      usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
      przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C#295/17 w pkt 34 czytamy:
      „Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę
      wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z
      punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o
      odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako
      odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest
      dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii,
      która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa
      krajowego (15)”.
    W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub
    powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie
    działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
    Z przedstawionych informacji we wniosku wynika, że Zainteresowani są adwokatami i
    prowadzą razem kancelarię adwokacką w formie spółki partnerskiej, która zajmuje się m.
    in. świadczeniem pomocy prawnej kredytobiorcom walutowym. W ramach prowadzonej
    działalności Wspólnicy wygrywali spory z dużymi podmiotami z sektora bankowego oraz

    ubezpieczeniowego, a także świadczyli usługi w sprawach karnych, cywilnych i
    gospodarczych i w wyniku sukcesów zawodowych zdobywali coraz większą bazę klientów.
    Wspólnik Poszkodowanego prowadził w ramach indywidualnej działalności (tj. poza
    Kancelarią) praktykę prawną w takim samym zakresie co Spółka nie informując
    Poszkodowanego o tym i nie uzyskując w tym zakresie żadnych wymaganych zgód na taką
    działalność, łamiąc tym samym obowiązujący obydwu wspólników zakaz konkurencji.
    Ponadto, dochodziło również do sytuacji w której zlecenia, które miały pierwotnie być
    wykonywane w ramach prowadzonej przez Wspólników Kancelarii, faktycznie wykonywał
    Wspólnik osobiście, wystawiał „na siebie” paragon, bądź fakturę (tj. jako wykonawca
    usługi), wskazując swój nr rachunku bankowego do rozliczeń z klientami, przez co
    Kancelaria faktycznie nie wykonała tej usługi „przejętej” (wbrew wiedzy i woli
    Poszkodowanego) przez Wspólnika, który bezpośrednio wykonał tą usługę klientowi, ze
    szkodą dla Kancelarii i Poszkodowanego Wspólnika polegającą na tym, że skoro Kancelaria
    usługi nie wykonała, to nie uzyskała wynagrodzenia od Klienta, przez co dochód Wspólnika
    Poszkodowanego, jako udziałowca Kancelarii, też był niższy.
    Nieprawidłowości te zostały zidentyfikowane przez Poszkodowanego po okresie ok. kilku
    lat i Poszkodowany zażądał od swojego Wspólnika zadośćuczynienia/odszkodowania z
    tytułu ww. szkód, a Wspólnik na te warunki się zgodził, w wyniku czego została zawarta
    umowa wspólników z 28 maja 2025 r. pomiędzy Poszkodowanym a Wspólnikiem
    Poszkodowanego, która wprost wskazuje na obowiązek naprawienia ww.
    nieprawidłowości przez Wspólnika poprzez m.in. wypłatę odpowiedniej kwoty na rzecz
    Poszkodowanego z tytułu opisanych naruszeń/szkód.
    Kwoty wskazane w Umowie nie wyczerpują wszystkich roszczeń Poszkodowanego wobec
    Wspólnika Poszkodowanego i wysokość dodatkowych kwot należnych Poszkodowanemu
    zostanie precyzyjnie wyliczona przez Wspólników w przyszłości, po szczegółowej analizie
    naruszeń dokonanych przez Wspólnika Poszkodowanego.
    Jednocześnie Strony w preambule do Umowy wyraźnie także zaznaczyły, że intencją Stron
    jest prowadzenie działalności wyłącznie w ramach Spółki oraz rozliczenie nienależnie
    uzyskanego wynagrodzenia z powyższego tytułu przez Wspólnika Poszkodowanego z
    Poszkodowanym w okresie działania Spółki.
    Jednocześnie zgodnie z Umową, Strony postanowiły m.in., że nie dopuszczają możliwości
    prowadzenia działalności przez któregokolwiek ze Wspólników w zakresie, w jakim usługi
    takie świadczą w ramach Spółki, ma zostać dokonana cesja umów zawartych przez
    Wspólnika Poszkodowanego na rzecz Spółki w zakresie działalności tożsamej z
    działalnością Spółki oraz we wszelkich rozliczeniach z klientami z tytułu działalności
    tożsamej z działalnością Spółki ma zostać wskazywany rachunek bankowy Spółki.
    Zobowiązano się też do zakazu konkurencji pod sankcją kar umownych. Z uwagi na
    działalność prowadzoną przez Wspólnika Poszkodowanego w tożsamym zakresie co
    Spółka, bez uzyskania wcześniejszej zgody w tym zakresie, a także z wykorzystaniem
    infrastruktury Spółki, Poszkodowanemu przysługuje roszczenie względem Wspólnika
    Poszkodowanego o rozliczenie uzyskanego wynagrodzenia przez Wspólnika
    Poszkodowanego w stosunku wynikającym z umowy Spółki. Ponadto Wspólnik
    Poszkodowanego jest zobowiązany do rozliczenia z Poszkodowanym wynagrodzenia
    pobranego przez Wspólnika Poszkodowanego od klientów Spółki bezpośrednio na swój nr
    rachunku bankowego. Na poczet powyższego tytułu Wspólnik Poszkodowanego zapłaci na
    rzecz Poszkodowanego kwotę w wysokości i na zasadach określonych w Umowie. Przy
    czym kwota ta może ulec zmianie. Umowa przewiduje również szczegółowe badanie
    dokonanych naruszeń przez Wspólnika Poszkodowanego, w tym m.in. zobowiązanie się
    do przesłania Poszkodowanemu wszystkich umów, które w ramach indywidualnej
    działalności zawierał Wspólnik Poszkodowanego, a których zakres tych umów jest tożsamy
    z działalnością Spółki i z tego tytułu nastąpi dalsze rozliczenie dokonanych naruszeń.
    Niedopełnienie obowiązków w zakresie tego szczegółowego badania z kolei będzie
    skutkować karami umownymi.

    Strony postanowiły m.in., że Wspólnik Poszkodowanego pozbawiony zostanie prawa
    reprezentowania Spółki oraz dokonanie dalszych zmian w umowie spółki w wyniku
    których Poszkodowanemu będzie przysługiwał 70% udział w zyskach i stratach Spółki, a
    Wspólnikowi Poszkodowanego w 30%.
    Poszkodowany ma otrzymać od Wspólnika połowę kwot, które Wspólnik uzyskał
    wykonując usługi w sposób łamiący zakaz konkurencji. Gdyby bowiem Wspólnik tego
    zakazu nie złamał i nie „podbierał” klientów / zleceń Spółce Partnerskiej, w której obaj
    Panowie mają 50%, to wówczas usługę wykonałaby Spółka (a nie Wspólnik w ramach
    indywidualnej działalności gospodarczej), która wystawiłaby fakturę na 100% ceny, Spółka
    otrzymałaby wynagrodzenie od klienta i 50% zysku Spółki otrzymałby Poszkodowany, jako
    wspólnik Spółki.
    Umowa Spółki Partnerskiej wprost nie przewidywała zakazu konkurencji ani skutków jego
    naruszenia, jednak nie ma takiej potrzeby, gdyż wynika to z art. 56 Kodeksu spółek
    handlowych.
    Zatem wobec braku zgody Poszkodowanego – zarówno zawartej w treści umowy spółki,
    jak też choćby dorozumianej – Wspólnik nie miał prawa wykonywać działalności
    konkurencyjnej i pomimo, że umowa Spółki Partnerskiej nie zawierała zapisów
    wskazujących skutki złamania zakazu (bo nie zawierała zapisów o zakazie konkurencji), to
    nie ulega wątpliwości, że Wspólnik czyniąc to złamał ww. przepisy KSH, wyrządzając
    drugiemu wspólnikowi (czyli Poszkodowanemu) szkodę, do naprawienia której jest
    zobowiązany na zasadach ogólnych.
    Zainteresowany niebędący stroną postępowania jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy, w pierwszej kolejności mają Państwo wątpliwości,
    czy wyplata opisanych środków na rzecz Poszkodowanego będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT.
    Kwestie odszkodowań, jak i kar umownych z tytułu niewywiązania się z warunków umowy
    regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071).
    Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie art. 363 § 1 i § 2 Kodeks cywilny:
      § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź
      przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo
      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.

    Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,
    istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania. Istotą
    odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W
    takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata taka nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłacanej rekompensaty, jako podlegającej bądź niepodlegającej
    opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym
    świadczeniem. Zatem jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma
    bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia, wówczas
    kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności
    wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    TSUE w sprawie o sygnaturze C-277/05 Société thermale d’Eugénie-les-Bains stwierdził, że
      „Artykuły 2 ust. 1 i 6 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977
      r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
      podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
      podstawa wymiaru podatku, powinny być interpretowane w ten sposób, że kwoty
      zapłacone tytułem zadatku w ramach umów dotyczących świadczenia usług
      hotelarskich podlegających podatkowi VAT, w przypadku, gdy klient skorzysta z
      uprawnienia do odwołania rezerwacji, a kwoty te są zatrzymywane przez
      przedsiębiorstwo hotelarskie, należy uznać za odszkodowanie ryczałtowe płacone w
      celu naprawienia szkody poniesionej w następstwie niewykonania umowy przez
      klienta, bez bezpośredniego związku z jakąkolwiek odpłatnie świadczoną usługą,
      które jako takie nie podlega opodatkowaniu”.
    Odwołując się zatem do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą
    odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim
    przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane
    odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie
    jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania
    czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub
    sytuacji.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań nie będzie stanowiła wynagrodzenia za jakiekolwiek czynności mieszczące
    się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
    Jak wynika z przedstawionych informacji, Poszkodowany i Wspólnik zawarli Umowę, w
    której zostały określone warunki spłaty utraconych zysków. Strony postanowiły m.in., że:
    ma zostać dokonana cesja umów zawartych przez Wspólnika Poszkodowanego na rzecz
    Spółki w zakresie działalności tożsamej z działalnością Spółki oraz we wszelkich

    rozliczeniach z klientami z tytułu działalności tożsamej z działalnością Spółki ma zostać
    wskazywany rachunek bankowy Spółki, Wspólnik Poszkodowanego jest zobowiązany do
    rozliczenia z Poszkodowanym wynagrodzenia pobranego przez Wspólnika
    Poszkodowanego od klientów Spółki bezpośrednio na swój nr rachunku bankowego. Na
    poczet tego zobowiązania Wspólnik Poszkodowanego zapłaci na rzecz Poszkodowanego
    kwotę w wysokości i na zasadach określonych w Umowie.
    Z powyższego wynika zatem, że otrzymane środki będą stanowiły jedynie
    zadośćuczynienie za poniesione przez Spółkę straty (utracone zyski) w związku ze
    złamaniem zakazu konkurencji przez Wspólnika Poszkodowanego. Otrzymane przez
    Poszkodowanego środki nie będą stanowiły wynagrodzenia za wykonanie jakiegokolwiek
    świadczenia. W omawianych okolicznościach nie będzie istniała bezpośrednio i jasno
    zindywidualizowana korzyść dla żadnej ze stron, która jest jednym z warunków uznania, iż
    w danych okolicznościach dochodzi do odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy.
    Stwierdzić należy zatem, że w opisanym przypadku nie znajdą zastosowania przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż otrzymane środki nie wiążą się z wykonaniem
    jakiegokolwiek świadczenia, są jedynie zwrotem utraconych przez Spółkę zysków w
    związku z wykonywaniem przez Wspólnika Poszkodowanego działalności indywidualnej w
    sposób łamiący zakaz konkurencji.
    Z uwagi zatem na niewystąpienie czynności, wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    środki pieniężne jakie otrzyma Poszkodowany od Wspólnika Poszkodowanego nie będą
    stanowiły wynagrodzenia dla Spółki/Poszkodowanego za jakąkolwiek świadczoną usługę w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, będzie to zwrot strat zaistniałych w związku ze złamaniem
    zakazu konkurencji przez Wspólnika Poszkodowanego.
    W konsekwencji, otrzymane przez Poszkodowanego środki w ramach Umowy nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 z wniosku jest prawidłowe.
    Tym samym, skoro Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe, nie
    udzieliłem odpowiedzi na pytanie nr 4, gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwali
    Państwo w przypadku uznania Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 3 za
    nieprawidłowe, tj. uznania, że wypłata środków Poszkodowanemu od Wspólnika
    Poszkodowanego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym
    (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli

    podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług (pytań oznaczonych we
    wniosku nr 3 i 4), w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytania
    oznaczone we wniosku nr 1-2) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.