Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/436-132/10-2/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-09-23
Teza: 1. Czy aby rozwiązać ten problem wystarczy złożyć tylko korektę zgłoszenia SD-Z2 i ująć w nim nie zgłoszoną działkę o nr księgi wieczystej (…), pomimo tego, że w księdze tej jako właściciel widnieje Wnioskodawca bez żony? 2. Czy może – patrząc z punktu widzenia urzędu skarbowego – należałoby w celu sprostowania całej sytuacji podjąć inne kroki (jakie)?
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja podatkowa; korekta; nabycie-nabycie praw majątkowych; spadek; własność-własność rzeczy; zgłoszenie
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 3-art. 9; [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 4; [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 4-art. 14; [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 4-art. 17

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 22 czerwca 2010 r. (data wpływu 24 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie zasadności złożenia korekty zgłoszenia SD-Z2 – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 24 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie zasadności złożenia korekty zgłoszenia SD-Z2.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Na podstawie testamentu allograficznego (postanowienie sądu rejonowego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt INS (…)) Wnioskodawca został jedynym spadkobiercą, po zmarłej 21 sierpnia 2008 r. żonie. Obecnie Zainteresowany zamierza przekazać opisane niżej nieruchomości w zamian za umowę o dożywocie.

W związku z powyższym Wnioskodawca wyjaśnia, że na podstawie decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 17 lutego 1998 r. nabył do wspólności ustawowej z żoną zabudowaną nieruchomość – działkę nr X o powierzchni 0,1273 ha (księga wieczysta nr (…)). Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, w którym Zainteresowany jest zameldowany od lat pięćdziesiątych XX wieku. Ponadto, na podstawie prawomocnego orzeczenia o wykonaniu aktu nadania z dnia 24 września 1971 r. (w czasie trwania wspólności ustawowej) Wnioskodawca stał się właścicielem niezabudowanej działki nr Y o powierzchni 0,2197 ha (księga wieczysta nr (…)).

Zgodnie z zapisami ww. ksiąg wieczystych właścicielami pierwszej nieruchomości (działka nr X) byli Zainteresowany i Jego żona, natomiast drugiej (działka nr Y) wyłącznie Wnioskodawca.

Zainteresowany wskazuje, że kolejni notariusze, do których się zwracał o sporządzenie umowy dożywocia żądają zaświadczeń z urzędu skarbowego o zgłoszeniu majątku spadkowego w postaci dwóch ww. działek. Tymczasem Wnioskodawca posiada tylko jedno zaświadczenie, w którym jako majątek spadkowy wymieniona jest tylko działka nr X. Powyższe, jak wskazuje Zainteresowany, wynika z faktu, że zgodnie z księgami wieczystymi tych nieruchomości właścicielami pierwszej z nich (działka nr X) byli Zainteresowany i Jego żona, natomiast drugiej (działka nr Y), od daty jej nabycia, tj. 1971 r. wyłącznie Wnioskodawca. W konsekwencji, w złożonym do urzędu skarbowego zgłoszeniu SD-Z2 wymieniono tylko działkę gruntu nr X, ponieważ Wnioskodawca był przekonany, że działka nr Y jest tylko Jego własnością.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy aby rozwiązać ten problem wystarczy złożyć tylko korektę zgłoszenia SD-Z2 i ująć w nim nie zgłoszoną działkę o nr księgi wieczystej nr KW (\`(...)\`), pomimo tego, że w księdze tej jako właściciel widnieje Wnioskodawca bez żony?
2.  Czy może – patrząc z punktu widzenia urzędu skarbowego – należałoby w celu sprostowania całej sytuacji podjąć inne kroki (jakie)?

Zdaniem Wnioskodawcy, wystarczającym sposobem wyjścia z tej sytuacji byłoby złożenie przez Niego korekty zgłoszenia SD-Z2 w celu otrzymania z urzędu skarbowego zaświadczenia, określającego cały majątek spadkowy (obie działki) przyjęty od zmarłej żony. Powyższe spowoduje brak przeszkód do sporządzenia przez notariusza umowy dożywocia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Stosownie do art. 3 pkt 2 ww. ustawy, przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast według art. 3 pkt 1 ww. ustawy, przez ustawy podatkowe należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Analiza złożonego wniosku wskazuje, że dotyczy on zarówno stosowania przepisów prawa podatkowego, jak i stosowania przepisów ustaw niepodatkowych – w tym przypadku ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.) regulującej m.in. problematykę małżeńskich ustrojów majątkowych.

Mając powyższe na uwadze tut. Organ informuje, iż przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na przedstawione we wniosku pytania, jedynie w przedmiocie wynikającym z ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768), podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem m.in. dziedziczenia.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji pojęcia „spadek”, dlatego należy w tym zakresie odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W myśl przepisu art. 922 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego przez spadkobranie należy rozumieć przejście praw i obowiązków majątkowych zmarłego z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób. Na spadek składa się ogół praw i obowiązków należących do zmarłego w chwili jego śmierci, które ze swej istoty mogą przejść na jego następców prawnych. Nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Kwestię daty nabycia spadku regulują z kolei przepisy art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego w świetle których spadkobierca nabywa spadek z chwilą śmierci spadkodawcy.

Stosownie do art. 5 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych i powstaje z chwilą przyjęcia spadku. Natomiast stosownie do art. 6 ust. 4 ww. ustawy, jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia.

Stosownie do art. 7 ust. 1-3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru. Jeżeli spadkobierca i zapisobierca lub obdarowany został obciążony obowiązkiem wykonania polecenia lub zapisu, wartość obciążenia z tego tytułu stanowi ciężar spadku (zapisu) lub darowizny, o ile polecenie zostało wykonane. W końcu do długów i ciężarów zalicza się również koszty leczenia i opieki w czasie ostatniej choroby spadkodawcy, jeżeli nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku, koszty pogrzebu spadkodawcy, łącznie z nagrobkiem, w takim zakresie, w jakim koszty te odpowiadają zwyczajom przyjętym w danym środowisku, jeżeli nie zostały pokryte z majątku spadkodawcy, z zasiłku pogrzebowego lub nie zostały zwrócone w innej formie, oraz koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, obowiązki wykonania zapisów i poleceń zamieszczonych w testamencie, wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących spadków.

Według art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn opodatkowaniu podlega nabycie przez nabywcę od jednej osoby, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej kwotę wolną w wysokości 9 637 zł, jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej. W myśl art. 14 ust. 2 ww. ustawy zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy do I grupy podatkowej zalicza się: małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.

Podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od podatku, według skal określonych w art. 15 ust. 1 ustawy. W przypadku nabywców zaliczanych do I grupy podatkowej skala ta wynosi:


| Kwoty nadwyżki w zł |  | Podatek wynosi 
| ponad | do |  
| 1) od nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej |  |  
|  | 10 278 | 3 % 
| 10 278 | 20 556 | 308 zł 30 gr i 5 % nadwyżki ponad 10 278 zł 
| 20 556 |  | 822 zł 20 gr i 7 % nadwyżki ponad 20 556 zł 

Jednakże zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku od spadków i darowizn zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-8 i ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4. W myśl art. 4a ust. 2 ww. ustawy, jeżeli nabywca dowiedział się o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych po upływie terminów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, gdy nabywca zgłosi te rzeczy lub prawa majątkowe naczelnikowi urzędu skarbowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o ich nabyciu, oraz uprawdopodobni fakt późniejszego powzięcia wiadomości o ich nabyciu.

Stosownie do art. 4a ust. 4 ww. ustawy obowiązek zgłoszenia nie obejmuje przypadków, gdy:

1.  wartość majątku nabytego łącznie od tej samej osoby lub po tej samej osobie w okresie 5 lat, poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, doliczona do wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych, nie przekracza kwoty określonej w art. 9 ust. 1 pkt 1 lub
2.  gdy nabycie następuje na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, przedmiotowe nabycie podlega opodatkowaniu na ogólnych zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej - art. 4a ust. 3 ww. ustawy.

Wówczas zastosowanie znajduje art. 17a ust. 1 ww. ustawy, na podstawie którego podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2 (obowiązek składania zeznań podatkowych nie dotyczy przypadków, w których podatek jest pobierany przez płatnika), złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.

Zatem, jak z powyższego wynika art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn ma zastosowanie w każdym przypadku, w którym nabywca dowiedział się o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych po upływie terminów, o których mowa w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy. Omawiane zwolnienie stosuje się, gdy nabywca zgłosi te rzeczy lub prawa majątkowe naczelnikowi urzędu skarbowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o ich nabyciu, oraz uprawdopodobni fakt późniejszego powzięcia wiadomości o ich nabyciu (nie wiąże się z nowym tytułem nabycia). Podkreślenia wymaga fakt, że w takiej sytuacji ustawodawca nakłada obowiązek złożenia zgłoszenia, a nie korekty zgłoszenia złożonego wcześniej.

Korekty, na zasadach ogólnych przewidzianych w przepisach ustawy - Ordynacja podatkowa, złożonego zgłoszenia wymaga natomiast wskazanie w nim błędnych informacji dotyczących wielkości nabytych udziałów w rzeczy lub prawie majątkowym, miejsca ich położenia lub ich wartości rynkowej. Podanie błędnych informacji w wyżej wymienionym zakresie nie skutkuje utratą prawa do zwolnienia od podatku.

Mając zatem na uwadze przytoczone powyżej uregulowania prawne oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy stwierdzić, iż zwolnieniem, o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku spadków i darowizn objęte są rzeczy i prawa majątkowe, których nieodpłatne nabycie zgłoszone zostało w terminie przewidzianym w tym przepisie, tj. w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia sądu o nabyciu spadku. Jeżeli jednak Wnioskodawca dowiedział się o nabyciu prawa własności w postaci udziału w nieruchomości w terminie późniejszym, nie ujmując nabycia tego prawa w złożonej wcześniej deklaracji SD-Z2, to ma obowiązek zgłosić fakt nabycia naczelnikowi urzędu skarbowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o nabyciu tego prawa. Podkreślić bowiem należy, iż w takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział korekty złożonego wcześniej zgłoszenia o nabyciu, lecz nakazał obowiązek ponownego zgłoszenia. Nie jest zatem możliwe, w przypadku Wnioskodawcy, dokonanie korekty deklaracji SD-Z2.

Reasumując, w opisanym we wniosku stanie faktycznym Wnioskodawca nie może złożyć korekty zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy i praw majątkowych SD-Z2, lecz ma obowiązek dokonać, na warunkach i w terminie określonych w art. 4a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, ponownego zgłoszenia. Niewypełnienie powyższego obowiązku oznacza, że majątek nie wykazany w pierwotnym zgłoszeniu SD-Z2 podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na zasadach ogólnych, tj. w przypadku Wnioskodawcy na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.

Mając powyższe na uwadze stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.