Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-273/13/BD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-06-06
Teza: Czy w przypadku wypłacenia pełnej diety oraz zwrotu całej kwoty rachunku za hotel w skład, którego wchodziło śniadanie, z którego pracownik nie skorzystał z przyczyn obiektywnych, kwota śniadania wyszczególniona na rachunku hotelowym winna stanowić przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, natomiast w przypadku kiedy pracownik przedstawia do rozliczania voucher opodatkowana powinna być równowartość 15% diety w przypadku podróży zagranicznej oraz 25% diety w przypadku podróży krajowej?
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja służbowa; dieta; koszt-zwrot kosztów; nocleg; wyżywienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 06 marca 2013 r. (data wpływu do tut. Biura – 06 marca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania przysługującej pracownikowi diety z tytułu odbywanej podróży służbowej krajowej bądź zagranicznej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 06 marca 2013 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie zwolnienia z opodatkowania przysługującej pracownikowi diety z tytułu odbywanej podróży służbowej krajowej bądź zagranicznej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Pracownik tak w krajowej jak i w zagranicznej podróży służbowej przebywając w hotelu oprócz noclegu miał zapewnione śniadanie. Śniadanie nie stanowiło indywidualnego zamówienia lecz było częścią usługi noclegowej, a rezygnacja z niego nie miała wpływu na podwyższenie opłaty za nocleg. Pracownik z przyczyn niezależnych od siebie-obiektywnych (wczesny wyjazd do miejsca wykonywania zadań lub wczesna godzina wylotu) nie skorzystał z serwowanego w hotelu śniadania. Pracodawca uznał ten fakt za uzasadniony, przyjmując do rozliczenia kosztów całą kwotę wynikającą odpowiednio z rachunku za hotel wraz ze śniadaniem lub całą kwotę wynikającą z voucheru bez potrącenia odpowiednio 15% z diety (dotyczy zagranicznej podróży służbowej) oraz 25% z diety (dotyczy krajowej podróży służbowej).

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w przypadku wypłacenia pełnej diety oraz zwrotu całej kwoty rachunku za hotel w skład, którego wchodziło śniadanie, z którego pracownik nie skorzystał z przyczyn obiektywnych, kwota śniadania wyszczególniona na rachunku hotelowym winna stanowić przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, natomiast w przypadku kiedy pracownik przedstawia do rozliczania voucher opodatkowana powinna być równowartość 15% diety w przypadku podróży zagranicznej oraz 25% diety w przypadku podróży krajowej?

Zdaniem Wnioskodawcy, zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych będzie jedynie kwota diety, która faktycznie przysługuje pracownikowi na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. Dz. U. z dnia 5 lutego 2013 r. poz.167 (§ 7 pkt 4 i pkt 5 oraz § 14 pkt 2 i 3). W przedstawionym stanie faktycznym nie ma znaczenia czy pracownik zjadł czy nie zjadł śniadania, faktem jest, że pracownik miał je zapewnione, niezależnie czy było to śniadanie wyszczególnione na rachunku za hotel czy na voucherze za hotel.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż niniejsza interpretacja indywidualna stanowi pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania przysługującej pracownikowi diety z tytułu odbywanej podróży służbowej krajowej bądź zagranicznej (pyt. oznaczone we wniosku nr 1).

Natomiast w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, tj. w zakresie zwolnienia z opodatkowania kwot zwracanych tytułem opłat parkingowych i opłat za przejazd autostradami poniesionych przez pracowników będących w podróży służbowej prywatnym samochodem wydano odrębne rozstrzygnięcie znak: IBPB II/1/415-274/13/BD.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w treści art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Wyrazem jej praktycznej realizacji jest art. 11 ust. 1 ww. ustawy, z którego treści wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 12 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167) - obowiązujące od dnia 01 marca 2013 r.

W świetle przytoczonych przepisów, przysługujące pracownikowi z tytułu odbytej podróży służbowej, w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, należności takie jak koszty za przejazdy, dojazdy, noclegi, a także inne wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie ww. art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisanej we wniosku sytuacji wynika, że pracownik tak w krajowej jak i w zagranicznej podróży służbowej przebywając w hotelu oprócz noclegu miał zapewnione śniadanie. Śniadanie nie stanowiło indywidualnego zamówienia lecz było częścią usługi noclegowej, a rezygnacja z niego nie miała wpływu na podwyższenie opłaty za nocleg. Pracownik z przyczyn niezależnych od siebie-obiektywnych (wczesny wyjazd do miejsca wykonywania zadań lub wczesna godzina wylotu) nie skorzystał z serwowanego w hotelu śniadania. Pracodawca uznał ten fakt za uzasadniony, przyjmując do rozliczenia kosztów całą kwotę wynikającą odpowiednio z rachunku za hotel wraz ze śniadaniem lub całą kwotę wynikającą z voucheru bez potrącenia odpowiednio 15% z diety (dotyczy zagranicznej podróży służbowej) oraz 25% z diety (dotyczy krajowej podróży służbowej).

W myśl § 2 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

1\. diety;

2\. zwrot kosztów:

1.  przejazdów,
2.  dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
3.  noclegów,
4.  innych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia dieta w czasie podróży krajowej jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia i wynosi 30 zł za dobę podróży.

Kwotę diety, o której mowa w ust. 1 - stosownie do treści § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia - zmniejsza się o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:

1.  śniadanie – 25% diety;
2.  obiad – 50% diety;
3.  kolacja – 25% diety.

Stosownie do ust. 5 § 7 ww. rozporządzenia w przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia dieta w czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki.

Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży zagranicznej. W przypadku podróży zagranicznej odbywanej do dwóch lub więcej państw pracodawca może ustalić więcej niż jedno państwo docelowe (§ 13 ust. 2).

W myśl § 14 ust. 1 rozporządzenia pracownikowi, któremu zapewniono w czasie podróży zagranicznej bezpłatne, całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 13 ust. 3.

Stosownie do treści § 14 ust. 2 przywołanego rozporządzenia kwotę diety zmniejsza się o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:

1.  śniadanie – 15% diety,
2.  obiad – 30% diety,
3.  kolacja – 30% diety.

W przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio – ust. 3 ww. § 14.

Pracownikowi, który otrzymuje w czasie podróży zagranicznej należność pieniężną na wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli należność pieniężna jest niższa od diety, pracownikowi przysługuje wyrównanie do wysokości należnej diety – ust. 4 § 14 cyt. rozporządzenia.

Mając na uwadze przywołane powyżej przepisy należy zgodzić się z Wnioskodawcą, iż zwolniona z opodatkowania będzie jedynie kwota diety, która faktycznie przysługuje pracownikowi na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w związku z odbywaniem przez niego podróży służbowej. Bez znaczenia w opisanej sytuacji pozostaje zatem fakt czy pracownik skonsumował zapewnione mu w danej podróży służbowej śniadanie czy też ze względu na przyczyny niezależne od niego tego nie uczynił. W tym przypadku liczy się jedynie fakt zapewnienia pracownikowi odbywającemu podróż służbową śniadania, a nie jego konsumpcja.

Omawiane zwolnienie jest limitowane do wysokości określonej w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej, dlatego też ewentualna nadwyżka wypłacanych świadczeń – ponad limit określony w tymże rozporządzeniu – będzie rodziła na Wnioskodawcy obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia na rachunek urzędu skarbowego odpowiedniej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.