Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.207.2025.3.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Określenie rezydencji podatkowej dla celów podatkowych.
Słowa kluczowe: Norwegia
miejsce-miejsce zamieszkania
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani 17 i 23 kwietnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    W ramach łączenia rodzin wystąpiła Pani 7 listopada 2023 r. do NAV (norweski urząd
    podatkowy) o prawo pobytu w Norwegii i otrzymała Pani ich pesel nr (...). W momencie
    składania tego wniosku Pani sytuacja pozwalała Pani na spędzanie większej ilości czasu z
    pracującym od kilkunastu lat w Norwegii mężem, który wynajmuje tu mieszkanie. Niestety
    Pani sytuacja rodzinna się zmieniła po wypadku Pani mamy (...), nie mogła Pani sobie
    pozwolić na dłuższy pobyt w Norwegii. O ile w 2023 r. była Pani około 5 tygodni, to w 2024
    r. czas ten wynosił około 16 tygodni. Nie spełniła Pani jak na ten moment wymaganego
    pobytu 183 dni w roku. Całe Pani centrum życiowe nadal mieści się w Polsce, ma tu Pani
    rodzinę (syn z rodziną i córkę). Mieszka Pani we własnym mieszkaniu, w którym jest Pani
    zameldowana oraz posiada z mężem drugie mieszkanie, które wynajmuje (mąż jest w nim
    zameldowany). Pobiera Pani też w Polsce świadczenie kompensacyjne nauczycielskie, zaś
    w Norwegii nie podjęła i nie zamierza Pani podejmować pracy. Nie posiada Pani w
    Norwegii żadnej nieruchomości.
    Uzupełnienie wniosku
    Wniosek dotyczy roku podatkowego 2024, jak i przyszłych lat. Trudno odpowiedzieć Pani
    czy zgodnie z wewnętrznym prawem Norwegii była Pani traktowana jako osoba, która ma
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii (rezydent podatkowy Norwegii).
    Nie otrzymała Pani rozliczenia podatkowego na rok 2024, mimo że deklarowała Pani
    polskie dochody przy deklaracji party podatkowej. Ma Pani stały norweski numer
    podatkowy, co uprawnia Panią do korzystania ze świadczeń zdrowotnych, tak jak każdego
    innego Norwega.
    Według warunków stałej norweskiej rezydencji podatkowej nie była Pani w Norwegii
    wystarczającej ilości czasu, aby ta rezydencja była wiążąca. W Norwegii była Pani 2-3
    miesiące (to jest dużo mniej niż 183 dni), nie planuje Pani też spędzać w Norwegii więcej
    niż 2-3 miesiące w roku. Sprawy rodzinne zmuszają Panią do dłuższego pobytu w Polsce.
    W roku 2024 przebywała Pani w Polsce ponad 183 dni. W roku podatkowym 2024, jak i w
    przyszłych ma Pani w Polsce konto bankowe, lokaty, ubezpieczenia na życie i
    ubezpieczenie nieruchomości, które Pani posiada. Ma też Pani inne umowy, tj. Internet,
    TV, telefon, energia.
    W roku 2024, jak i w przyszłych nie prowadziła Pani w Norwegii żadnej działalności
    społecznej, politycznej, kulturalnej czy obywatelskiej. Nie należy Pani do klubów czy
    zrzeszeń. Jako polski emeryt nie podjęła Pani i nie planuje podjąć pracy zarobkowej. W
    Norwegii nie ma Pani majątku, nie ma też Pani norweskich źródeł dochodów, nie ma Pani
    też konta bankowego, oszczędności, kredytu czy ubezpieczenia. Nie ma też Pani umowy
    na telefon, korzysta Pani z telefonu męża (ma dwa numery na swojej umowie).
    Jest Pani obywatelem Polski, nie ma Pani podwójnego obywatelstwa.
    Pytania
    1) Gdzie mieści się Pani rezydencja podatkowa – w Polsce, czy w Norwegii?
    2) Gdzie powinna Pani składać deklaracje podatkowe i rozliczać się?
    Pani stanowisko w sprawie

    Uważa Pani, że Pani rezydencja podatkowa jest w Polsce. Tu mieszkają Pani dzieci i matka.
    W Polsce posiada Pani nieruchomości i pobiera świadczenie kompensacyjne
    nauczycielskie do 7 marca br. Nie przebywa Pani w Norwegii w wystarczającej ilości czasu
    by obejmował Panią norweski system podatkowy. Sądzi Pani też, że miejsce składania
    deklaracji podatkowej to polski urząd skarbowy.
    Pani działanie w celu łączenia rodzin i uzyskania norweskiego numeru personalnego
    wynikało z planowanego (niestety już nieaktualnego) dłuższego pobytu w Norwegii.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast jeśli podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce płaci podatek
    tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku

    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynika z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe, czy też gospodarcze w Polsce, a całą
    rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w
    Polsce od całości swoich dochodów.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o
    którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT.
    Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków
    podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma
    charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Zgodnie z ww. Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza
    posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych
    przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy
    spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów
    życiowych w Polsce.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
    W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym
    państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie
    podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym.
    Kryterium długości pobytu należy uznać za spełnione po przekroczeniu 183 dni pobytu na
    terytorium Polski w danym roku kalendarzowym (rok kalendarzowy jest podstawowym
    okresem podatkowym branym pod uwagę przy dokonywaniu rozliczeń podatkowych osób
    fizycznych). Warunek przebywania w Polsce dłużej niż 183 dni w roku kalendarzowym nie
    oznacza, że musi to być pobyt nieprzerwany. Obliczanie długości pobytu na terytorium
    Polski jest dokonywane przez stosowanie metody opartej na „dniach fizycznej obecności”.
    W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany
    warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za
    rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP ośrodka
    interesów życiowych.
    Z treści wniosku wynika, że całe Pani centrum życiowe nadal mieści się w Polsce, ma tu
    Pani rodzinę (syna z rodziną i córkę), mieszka we własnym mieszkaniu, w którym jest Pani

    zameldowana oraz posiada Pani z mężem drugie mieszkanie, które wynajmuje (mąż jest w
    nim zameldowany). Pobiera Pani też w Polsce świadczenie kompensacyjne nauczycielskie,
    zaś w Norwegii nie podjęła i nie zamierza Pani podejmować pracy. Nie posiada Pani w
    Norwegii żadnej nieruchomości. W Norwegii była Pani 2-3 miesiące, nie planuje Pani też
    spędzać w Norwegii więcej niż 2-3 miesiące w roku. W Norwegii nie ma Pani majątku, nie
    ma też Pani norweskich źródeł dochodów, nie ma Pani też konta bankowego,
    oszczędności, kredytu czy ubezpieczenia. Nie ma też Pani umowy na telefon, korzysta Pani
    z telefonu męża (ma dwa numery na swojej umowie). Jest Pani obywatelem Polski, nie ma
    Pani podwójnego obywatelstwa.
    Skoro zatem posiada Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów
    osobistych (ośrodek interesów życiowych) oraz przebywa Pani na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, to w świetle art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest Pani osobą mającą miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji na mocy tego
    przepisu podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. od
    całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce ich uzyskiwania.
    Kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –
    stosownie do art. 4a tej ustawy – stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. W sytuacji, gdy
    podatnik w Polsce jest uznawany za polskiego rezydenta podatkowego na mocy wyżej
    opisanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w oparciu o
    przepisy podatkowe obowiązujące w innym państwie traktowany jest jako osoba mająca
    miejsce zamieszkania w tym innym państwie, to mamy do czynienia z podwójną
    rezydencją podatkową. Wówczas należy zastosować normy kolizyjne wynikające z
    właściwej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które pozwalają
    ustalić, w którym państwie podatnik posiada miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    • stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia;
    • zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu
      wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.