Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.794.2024.2.MAP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Skutki podatkowe zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu.
Słowa kluczowe: grunty; spółki-spółka cywilna; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy skutków podatkowych zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 grudnia 2024 r. (wpływ 31
    grudnia 2024 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Do 31 grudnia 2023 r. Wnioskodawca był wspólnikiem Spółki cywilnej. Wraz ze
    wspólnikiem, jako osoba fizyczna, nabył 13 grudnia 2006 r. prawo wieczystego
    użytkowania gruntów wraz z budynkami, które wykorzystywali na potrzeby prowadzonej
    działalności. Prawo wieczystego użytkowania gruntu, ani budynki nie były
    zewidencjonowane jako środki trwałe w działalności. 1 października 2024 r.
    Wnioskodawca wraz ze wspólnikiem, jako osoby fizyczne, dokonali sprzedaży prawa
    użytkowania wieczystego gruntów wraz z budynkami, o których mowa powyżej. Prawo
    wieczystego użytkowania gruntów wraz z budynkami było w posiadaniu Wnioskodawcy
    dłużej niż 5 lat.
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzowano, że Spółka cywilna prowadziła działalność
    gospodarczą w zakresie obróbki mechanicznej elementów metalowych, produkcji kół
    zębatych, przekładni zębatych i elementów napędowych oraz napraw i konserwacji
    maszyn. 31 grudnia 2023 r. ww. Spółka, której Wnioskodawca był współwłaścicielem,
    została zlikwidowana. Spółka cywilna prowadziła działalność gospodarcza od 1 lutego
    2003 r. do 31 grudnia 2023 r. Po zlikwidowaniu Spółki Wnioskodawca nie prowadzi żadnej
    działalności gospodarczej. Od 15 stycznia 2024 r. Wnioskodawca jest na emeryturze.
    Przychody z prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w formie Spółki
    cywilnej były opodatkowane w okresie od 1 lutego 2003 r. do 31 grudnia 2012 r. na
    zasadach ogólnych, a w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2023 r. były
    opodatkowane zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych.
    Prawo wieczystego użytkowania gruntów wraz z budynkami, które nie były
    zaewidencjonowane jako środki trwałe, zostały przekazane przez Wnioskodawcę i Jego
    wspólnika do nieodpłatnego użytkowania i wykorzystania do prowadzonej działalności w
    ramach Spółki cywilnej. Spółka cywilna wskazana we wniosku, w okresie od 1 lutego 2003
    r. do 13 grudnia 2006 r., dzierżawiła prawo wieczystego użytkowania gruntów wraz z
    budynkami, w których prowadziła działalność gospodarczą. Zakup nieruchomości nastąpił
    13 grudnia 2006 r. Nabytą nieruchomość Wnioskodawca ze wspólnikiem wykorzystywali
    do prowadzenia działalności gospodarczej do dnia likwidacji Spółki, tj. do 31 grudnia 2023
    r. Nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntów wraz z budynkami nastąpiło w celu
    stworzenia możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej po wygaśnięciu
    dzierżawy ww. nieruchomości i braku możliwości jej przedłużenia. Jako wspólnik
    Wnioskodawca posiadał 50% udziałów w prawie wieczystego użytkowania gruntów i
    własności budynków. Drugi wspólnik spółki był dla Wnioskodawcy osobą obcą,
    niezwiązaną osobiście, ani majątkowo.

## Pytanie

Czy w przypadku, gdy Spółka już nie istnieje, Wnioskodawca jako osoba fizyczna jest
    zobowiązany do uiszczenia podatku od przychodu osiągniętego ze sprzedaży udziałów w
    prawie wieczystego gruntów i budynków, które nie były zewidencjonowane jako środki
    trwałe w działalności gospodarczej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ Spółka już nie istnieje, a sprzedane udziały w prawie
    wieczystego użytkowania gruntów i budynków były w Jego posiadaniu dłużej niż 5 lat i nie
    były zewidencjonowane jako środki trwałe w działalności gospodarczej oraz nie były
    amortyzowane, to nie powinien On jako osoba fizyczna opłacać podatku od przychodu
    osiągniętego ze sprzedaży.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca doprecyzował, powołując się na art. 12 ust. 10
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne, że nie powinien On, jako osoba fizyczna, opłacać podatku od
    przychodu osiągniętego ze sprzedaży, ponieważ Spółka już nie istnieje, a sprzedane
    udziały w prawie wieczystego użytkowania gruntów i budynków nie były
    zewidencjonowane jako środki trwałe w działalności oraz nie były amortyzowane.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
      W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z
      zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem
    5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie
    rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli
    odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpi po upływie
    5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a co za tym idzie, kwota uzyskana z tego zbycia nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Odrębnym źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu
        w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,

      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział
        w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      c) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Stosownie natomiast do treści art. 22c pkt 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.
    Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1 (tj. składników, o których mowa w art. 22a i 22b, których
      wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 10 000 zł i co do
      których podatnik nie podjął decyzji o ich amortyzacji) wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin
      wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości
    uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania jego amortyzacji
    (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji
    podatkowej).
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że był Pan wspólnikiem Spółki
    cywilnej. 13 grudnia 2006 r. nabył Pan wraz ze wspólnikiem prawo wieczystego
    użytkowania gruntów wraz z budynkami, które wykorzystywaliście na potrzeby
    prowadzonej działalności. Prawo wieczystego użytkowania gruntów wraz z budynkami,
    które nie były zaewidencjonowane jako środki trwałe, zostały przekazane przez Pana i
    wspólnika do nieodpłatnego użytkowania i wykorzystania do prowadzonej działalności w
    ramach Spółki cywilnej. 1 października 2024 r. sprzedano prawa użytkowania wieczystego
    gruntów wraz z budynkami, o których mowa powyżej. Udział w prawie wieczystego
    użytkowania gruntów wraz z budynkami był w Pana posiadaniu dłużej niż 5 lat. 31 grudnia

    2023 r. ww. Spółka, której był Pan współwłaścicielem, została zlikwidowana. Po
    zlikwidowaniu Spółki nie prowadzi Pan żadnej działalności gospodarczej. Od 15 stycznia
    2024 r. jest Pan na emeryturze. Przychody z prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej w formie Spółki cywilnej były opodatkowane w okresie od 1 lutego 2003 r.
    do 31 grudnia 2012 r. na zasadach ogólnych, a w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31
    grudnia 2023 r. zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych. Nabytą
    nieruchomość wykorzystywał Pan ze wspólnikiem do prowadzenia działalności
    gospodarczej do dnia likwidacji Spółki cywilnej, tj. do 31 grudnia 2023 r.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje kwestii własności
    nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu, w związku z czym należy
    odnieść się do przepisów prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 z późn. zm.):
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    W myśl art. 47 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Stosownie do art. 48 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Z powyższego zatem w sposób jednoznaczny wynika, że grunty stanowiące odrębny
    przedmiot własności są z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z
    gruntem związane są częścią składową nieruchomości, zgodnie z zasadą superficies solo
    cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które
    stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część
    składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności.
    Natomiast z art. 235 § 2 ustawy Kodeks cywilny wynika, że:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa, o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Kodeks cywilny nadał prawu wieczystego użytkowania gruntu nadrzędny charakter w
    stosunku do prawa własności budynków znajdujących się na tym gruncie. Prawem
    głównym jest w tym przypadku prawo wieczystego użytkowania, a prawem związanym
    jest prawo własności budynków i urządzeń. Jednakże żadne z nich nie może stanowić
    samodzielnie przedmiotu obrotu prawnego.
    Oznacza to, że prawo własności tych budynków dzieli los prawny użytkowania wieczystego
    gruntu. Zatem, zbycie tego prawa odnosi się też do budynków, natomiast sama własność
    budynków nie może być przeniesiona na inną osobę bez przeniesienia użytkowania
    wieczystego gruntu.
    Jak już wyżej wskazano, przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić
    przychód z dwóch odrębnych źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej lub ze

    źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Decydujące znaczenie dla kwalifikacji przychodu uzyskanego ze zbycia nieruchomości do
    właściwego źródła ma fakt wykorzystywania tej nieruchomości do celów prowadzonej
    przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz charakter tej nieruchomości.
    Z treści wniosku wynika, że od 13 grudnia 2006 r. był Pan współwłaścicielem prawa
    użytkowania wieczystego gruntów wraz ze znajdującymi się na tych gruntach budynkami.
    Prawo wieczystego użytkowania gruntów wraz z budynkami, które nie były
    zaewidencjonowane jako środki trwałe, zostało przekazane przez Pana i wspólnika do
    nieodpłatnego użytkowania i wykorzystania do prowadzonej działalności w ramach Spółki
    cywilnej.
    Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy art. 860 - 875 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 860 § 1 tego Kodeksu, przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć
    do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w
    szczególności przez wniesienie wkładów.
    Zgodnie z treścią art. 861 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw
      albo na świadczeniu usług.
    W myśl art. 862 ww. Kodeksu regulującego kwestię tworzenia wspólnego majątku
    wspólników poprzez wniesienie rzeczy, w przypadku gdy wspólnik zobowiązał się wnieść
    do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania jak również do
    odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia
    rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Jeżeli rzeczy mają być wniesione
    tylko do używania, stosuje się odpowiednio w powyższym zakresie przepisy o najmie.
    Z powyższych przepisów wynika, że spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników
    w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności
    gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej wspólników spółki
    cywilnej, a nie spółka. Jeżeli wspólnik spółki cywilnej jest właścicielem składnika majątku
    poza spółką, to może wnieść do spółki cywilnej prawo własności lub prawo do używania
    tego składnika. W przypadku wniesienia do spółki cywilnej wkładu w postaci składnika
    majątku stanowiącego wyłączną własność wspólnika, z chwilą wniesienia do spółki ta
    wyłączna własność przekształca się we współwłasność łączną wspólników spółki cywilnej.
    Natomiast w przypadku wniesienia do spółki jedynie prawa do używania ww. składnika
    majątku, jego właścicielem nadal pozostaje wyłącznie wspólnik wnoszący wkład.
    Mając zatem na względzie powyższe, w sytuacji gdy wspólnicy przekazali do wspólnie
    prowadzonej spółki cywilnej prawo nieodpłatnego używania posiadanych udziałów w
    prawie wieczystego użytkowania gruntów oraz udziałów w prawach własności
    znajdujących się na nich budynków, to składników tych nie można uznać za środki trwałe
    w rozumieniu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Konsekwentnie, należy zatem również stwierdzić, że ich odpłatne zbycie nie będzie
    generowało przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w związku z art. 14 ust. 2
    pkt 1 lit. a) tej ustawy.
    Zatem, sprzedaż przedmiotowych składników majątku należy kwalifikować do źródła
    przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c) ustawy. Mając jednak na uwadze, że
    od nabycia udziałów w prawie wieczystego użytkowania gruntów oraz udziałów w prawie
    własności znajdujących się na terenie tych nieruchomości budynków upłynął pięcioletni
    okres, o którym mowa w tym przepisie, zatem ich odpłatne zbycie nie spowoduje
    powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie
    jest Pan zobowiązany do uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu

    sprzedaży posiadanych przez Pana udziałów w prawie wieczystego gruntów i budynków,
    nieodpłatnie użytkowanych przez Spółkę cywilną.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Końcowo wskazuję, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są wyłącznie na
    pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie, co wynika z art.
    14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Niniejsza interpretacja dotyczy zatem tylko Pana,
    nie wywołuje skutków prawnych dla drugiego wspólnika Spółki cywilnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.