Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-875/13-2/MPe
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-11-28
Teza: Należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że działalność w zakresie produkcji i dystrybucji filmów jest działalnością opodatkowaną podatkiem VAT, w związku z czym związane z tą działalnością zakupy, dają prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zatem w przypadku faktur wystawianych na Wnioskodawcę, w zakresie prowadzonej przez niego opodatkowanej działalności producenckiej, wykazany na nich podatek VAT podlegał będzie odliczeniu. Odliczeniu podlegać będzie także podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących zakupy poczynione na rzecz wszystkich uczestników przedsięwzięcia, jeżeli to Wnioskodawca jako koproducent będzie występował „w imieniu” uczestników przedsięwzięcia wobec podmiotów trzecich i na niego będą wystawiane faktury od dostawców towarów i usług. Kwestia środków finansowych, z których są opłacane faktury nie ma znaczenia dla skorzystania z przysługującego prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: film-produkcja filmowa; wkład; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 30.08.2013 r. (data wpływu 2.09.2013 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wkładu i wynagrodzenia otrzymanego na produkcję filmu oraz prawa do odliczenia podatku – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2.09.2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wkładu i wynagrodzenia otrzymanego na produkcję filmu oraz prawa do odliczenia podatku.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest podmiotem gospodarczym, prowadzącym działalność w zakresie produkcji programów telewizyjnych, filmów, spotów reklamowych, opracowywania strategii promocji, realizowania kampanii promocyjnych, wydawania książek, organizowania imprez. Wskazane działania wykonuje poprzez założoną przez siebie firmę producencką.

W ramach prowadzonej działalności podpisał trójstronną umowę, której stronami są Inwestor, Fundacja i Wnioskodawca, jako Producent Delegowany. Przedmiotem umowy ma być realizacja filmu fabularnego, do którego materiał ma zrealizować Producent Delegowany i który ma być wyprodukowany przez Producenta Delegowanego i Fundację, jako koproducentów. Inwestor natomiast jest zainteresowany współfinansowaniem rozwoju projektu filmu, współfinansowaniem filmu i uzyskaniem udziału w dochodach z korzystania z filmu i praw do niego.

Zgodnie ze szczegółowymi zapisami umowy, Producent Delegowany w oparciu o wkłady finansowe, w tym wkład finansowy Inwestora, ma zrealizować materiał (wstępne zdjęcia do filmu), ponosząc odpowiedzialność za wykonanie, organizację i nadzór organizacyjny, merytoryczny i kreatywny nad realizacją materiału. Producent Delegowany wraz z Fundacją zamierzają, w toku współpracy, wykorzystać materiał lub jego część lub ich opracowania, jako integralną część filmu.

Na realizację materiału, Inwestor ma wnieść wkład finansowy, który ewentualnie może ulec później podwyższeniu. Wkład Inwestora ma być płatny na wydzielony przez Producenta Delegowanego rachunek bankowy przeznaczony wyłącznie do gromadzenia i przekazywania środków, związanych z projektem rozwoju filmu. Producent Delegowany zobowiązuje się sfinansować niepokrytą przez wkład Inwestora część kosztorysu wkładem własnym oraz/lub wkładem osób trzecich wybranych przez siebie.

W myśl umowy, Producent Delegowany oraz Fundacja zobowiązali się wobec Inwestora, iż z chwilą rozpoczęcia produkcji filmu, przez Fundację i Producenta Delegowanego jako koproducentów filmu i włączenia materiału do filmu, wkład finansowy Inwestora w materiał stanowić będzie wkład finansowy Inwestora w film jako całość. W takiej sytuacji, wniesiony przez Inwestora wkład, uprawniał go będzie do uzyskania udziału w dochodzie z eksploatacji filmu wykorzystującego materiał lub jego fragmenty lub ich opracowania.

W przypadku wykorzystania wkładu Inwestora niezgodnie z przeznaczeniem, Producent Delegowany lub Fundacja zobowiązany jest do zwrotu tego wkładu w pełnej wysokości wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu.

Strony dodatkowo postanowiły, że poza uprawnieniami Inwestora do udziału w dochodzie z filmu lub jego praw, Inwestor nie nabywa, ani mu nie przysługują jakiekolwiek prawa autorskie lub pokrewne do materiału lub filmu lub ich fragmentów, elementów lub ich opracowań.

Inwestorowi natomiast przysługuje prawo (nie obowiązek) posługiwania się informacją o udziale Inwestora w finansowaniu produkcji filmu, zaakceptowanym przez Fundację tytułem lub logo lub znakiem filmu poprzez umieszczanie ich we własnych materiałach informacyjnych, promocyjnych, na dokumentach, na stronie www itp. Inwestorowi przysługuje także prawo do korzystania i udostępniania przekazanych mu przez Fundację materiałów lub wyników filmu z jej obrazu, opisu, dźwięku itp. w celu informowania o udziale w finansowaniu filmu. Fundacja i Producent Delegowany, umożliwią Inwestorowi umieszczenie imienia, nazwiska Inwestora lub logo / znaku / nazwy spółki Inwestora w czołówce filmu lub jego napisach, na etapie postprodukcji filmu.

Dochód z tytułu eksploatacji filmu oraz praw do niego, najpierw będzie przeznaczony na spłatę wkładów w produkcję i promocję filmu wraz z materiałem, przy zachowaniu wysokości udziału Inwestora w tej spłacie, a następnie będzie dzielony pomiędzy właścicieli praw do filmu i inwestorów, przy zachowaniu wysokości udziału Inwestora (udział ten jest mu należny przez cały okres, w którym dochód z filmu będzie się pojawiał).

Zgodnie z kosztorysem do umowy i postanowieniami umowy łączącej Producenta z Fundacją o produkcję utworu audiowizualnego (filmu) w okresie przygotowawczym, Producentowi zostało przyznane wynagrodzenie w określonej kwocie, skalkulowanej m.in. w zależności od ilości dni zdjęciowych.

Co do zasady, regulować wydatki w toku realizacji projektu będzie Producent Delegowany, pokrywając je w szczególności ze środków finansowych wniesionych przez Inwestora.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy wkład Inwestora, wniesiony faktycznie przed przystąpieniem do realizacji projektu, powinien być przez Koproducentów uznany za płatność za jakieś świadczenie z ich strony, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
2.  Czy Producent Delegowany (Wnioskodawca) powinien uznać swoje wynagrodzenie ujęte w kosztorysie, za odpłatność za swoje usługi wykonywane w ramach wykonywanej działalności?
3.  Czy Producentowi Delegowanemu przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami związanymi z realizacją projektu (materiału, filmu), jeżeli faktury będą wystawiane na niego, niezależnie od tego, jakimi środkami finansowymi ureguluje płatności?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, wkład finansowy wnoszony przez Inwestora, w opisanych okolicznościach, nie stanowi wynagrodzenia za jakiekolwiek świadczenie o charakterze usługi, które miałoby być wykonane przez Wnioskodawcę czy Fundację na rzecz Inwestora. Wpłata powinna zostać zatem udokumentowana notą księgową, a nie fakturą VAT. Jest to bowiem tylko wkład finansowy w planowane przedsięwzięcie, które potencjalnie może przynieść zyski, ale z opcją odzyskania w pierwszej kolejności zainwestowanego wkładu. Mamy tutaj do czynienia z zainwestowaniem kapitału we wspólne przedsięwzięcie, które może, ale nie musi zakończyć się powodzeniem, a nie z zapłatą na rzecz pozostałych uczestników przedsięwzięcia za bliżej niesprecyzowane świadczenie. Trudno bowiem przecież uznać, że koproducenci wykonali usługę, namawiając Inwestora do sfinansowania projektu i obiecując mu udział w potencjalnych, przyszłych zyskach z filmu. Można to porównać do założenia spółki osobowej, której wspólnicy kierując się wspólnym celem wnoszą wkłady finansowe na rozkręcenie interesu i oczekują w przyszłości zysków. Czy też nawet, w opisanym stanie faktycznym, ze swoistą pożyczką, gdzie Inwestor przekazując środki pieniężne, liczy co najmniej na zwrot zainwestowanego kapitału (udziału), a jeśli projekt się powiedzie, na wynagrodzenie w postaci udziału w zyskach z dystrybucji filmu i praw do niego.

W szczególności nie sposób nie zauważyć, że sytuacja Inwestora jest zgoła inna, niż sytuacja koproducenta filmu, o którego sytuacji podatkowej w kontekście podatku VAT, kilkakrotnie wypowiedział się Minister Finansów w interpretacjach indywidualnych i w odpowiedzi na interpelację poselską. Minister Finansów stwierdził generalnie, z czym i tak należałoby dyskutować, że faktycznie prawa do filmu nabywa jego producent, natomiast aby koproducent uzyskał udział w tych prawach, to płaci za to wnosząc właśnie wkład finansowy w realizację filmu. Innymi słowy, koproducent odkupuje od producenta część potencjalnych praw do filmu, który powstanie, płacąc mu za to wynagrodzenie w postaci swojego wkładu finansowego. Producent więc powinien wystawiać fakturę na otrzymany wkład finansowy. Rozliczenie zaś ewentualnych zysków z filmu to odrębna sprawa.

W odpowiedzi na interpelację poselską, 7 października 2011 r. Minister Finansów stwierdził, że stosownie do ustawy o kinematografii koproducent filmu to podmiot, który wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach majątkowych. Producent filmu zaś to osoba fizyczna, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu. Według natomiast ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Z ustawy tej wynika również, że współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego powstanie, a w szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca adaptacji utworu literackiego, twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz twórca scenariusza. Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy o stworzenie utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego utworu wyłączne prawa majątkowe do eksploatacji tych utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości. Na zamówienie producenta tworzone jest jedno dzieło współautorskie, czyli utwór audiowizualny.

Odnosząc sytuację przy tworzeniu filmu do ustawy VAT, Minister Finansów stwierdził, że podmioty uczestniczące w produkcji filmów (producent i koproducenci) - w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego - nie mogą być uznane za jednego podatnika VAT. Oznacza to, że relacje zachodzące pomiędzy stronami umowy dotyczącej produkcji filmów (podatnikami VAT), dla potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług, należy oceniać zgodnie z ogólnymi zasadami obowiązującymi w zakresie tego podatku. Zatem w przypadku, gdy np. producent utworu audiowizualnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę koprodukcyjną na produkcję filmu i przekazuje koproducentowi prawa autorskie i pokrewne dotyczące danej produkcji (w części proporcjonalnej do wniesionego w formie pieniężnej udziału koproducenta w produkcji), wówczas stwierdzić należy, iż w sprawie wystąpiły wszystkie konieczne elementy świadczenia opodatkowanego podatkiem od towarów usług, określone w art. 8 ustawy VAT. Minister zastrzegł jednak, że umowy koprodukcyjne charakteryzują się często bardzo złożonym stanem faktycznym, zatem każdorazowo ocena takich umów powinna być prowadzona z uwzględnieniem danych okoliczności występujących w stanie faktycznym. Generalnie jednak Minister Finansów uznał, że współfinansowanie filmu z proporcjonalnym do wkładów podziałem praw do niego oraz nabycie prawa do udziału w zysku z eksploatacji filmu, wiąże się z przeniesieniem przez producenta na koproducentów praw do filmu, jest zatem usługą w rozumieniu ustawy o VAT i jest czynnością opodatkowaną VAT.

Wcześniej jednak organy prezentowały odmienne stanowisko, zgodnie z którym wniesienie wkładu finansowego w realizację filmu jest neutralne z punktu widzenia VAT. Stwierdzały one w swoich interpretacjach m.in., że prawa autorskie do utworu audiowizualnego w postaci wyłącznego prawa do korzystania rozporządzania nim nabywa producent, w sposób pierwotny z chwilą powstania utworu. Ich zdaniem, z tą samą chwilą, współudział w autorskich prawach do utworu audiowizualnego nabywa również koproducent, który jest współautorem stworzonego dzieła. Zatem, w myśl tego wcześniejszego stanowiska, nabycie przez koproducentów praw autorskich do filmu oraz związanego z tym udziału w zysku w produkcji filmowej nie następuje w wyniku świadczenia wykonanego przez producenta w myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT. Ponadto nabycie przez koproducentów współudziału w autorskim prawie majątkowym do filmu nie wypełnia przesłanki, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, odnośnie odpłatności za świadczenie, albowiem koproducent nabywa te prawa „nieodpłatnie”, z chwilą stworzenia utworu. I dalej, nie można uznać, iż wniesiony wkład pieniężny i rzeczowy stanowi odpłatność za nabycie praw, albowiem przekazanie wkładu pieniężnego i rzeczowego stanowi warunek uznania podmiotu za koproducenta utworu audiowizualnego.

Co do zasady Wnioskodawca w pełni zgadza się z tymi ostatnimi poglądami, które powinny mieć jeszcze mocniejsze przełożenie na sytuację Inwestora. Jak bowiem wskazano w opisie stanu faktycznego, Inwestor wnosząc wkład pieniężny (dofinansowując projekt), nie otrzymuje z góry żadnych praw autorskich do materiału czy filmu, nie zostaną one na niego również przeniesione później, a na moment dokonania dofinansowania, Inwestor nawet nie wie, czy przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Jedyne co dostaje „w zamian”, to obietnice udziału w zyskach z eksploatacji filmu, jeśli takowe wystąpią. Czy taką obietnicę można uznać za formę świadczenia o charakterze usługi na jego rzecz? Oczywiście, że nie. Czy płaci on wynagrodzenie komukolwiek za potencjalny udział w ewentualnych zyskach? Oczywiście, że nie. On dokonuje inwestycji w projekt, i oczekuje, że na tym nie straci. I wspólnie z innymi uczestnikami projektu oczekuje na efekt inwestycji, co więcej, w odróżnieniu od koproducentów, oczekuje w sposób całkowicie bierny.

Dodać jeszcze należy w kontekście analizowanej sprawy, że zgodnie z poglądami organów podatkowych, dofinansowanie udzielone w formie dotacji na produkcję filmów, nie może być uznane za świadczenie, które powinno zwiększać obrót opodatkowany VAT podmiotu, któremu dotacji udzielono. Oczywiście pod warunkiem, że dotacja taka w żaden sposób nie wpłynie następnie na obniżenie cen przez podmiot, który dotację otrzymał. Innymi słowy, że nie będzie to dotacja wpływająca bezpośrednio na ceny towarów i usług (na cenę wyprodukowanego filmu). Zatem dotacja, której celem jest tylko to, aby film w ogóle powstał, nie może być uznana za „wynagrodzenie” w rozumieniu ustawy VAT. Przecież dokładnie taki sam cel przyświeca co do zasady Inwestorowi - bez jego dofinansowania film by nie powstał. Będąc jednak podmiotem komercyjnym liczy na to, że inwestycja się co najmniej zwróci. Nie oznacza to jednak, że płaci z góry za bliżej nieokreślone korzyści, a dokładniej za dopuszczenie go do tych bliżej nieokreślonych ekonomicznie korzyści.

Nie sposób pominąć w związku z analizowanym zagadnieniem dwóch orzeczeń sądów administracyjnych, z których jedno odnosi się wprost do sytuacji koproducentów filmu, i w którym WSA w Warszawie zanegował stanowisko prezentowane obecnie przez organy podatkowe (należy jeszcze raz podkreślić, że tym bardziej stanowisko to nie może mieć zastosowania do Inwestora). Otóż w wyroku z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1375/12 skład orzekający stwierdził, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

1.  istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
2.  wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
3.  istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,
4.  odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
5.  istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Takich elementów, typowych dla świadczenia usług za wynagrodzeniem, nie można zdaniem Sądu dostrzec w koprodukcji filmowej, prowadzonej wspólnie przez dwa podmioty na podstawie zawartej umowy. Sąd podzielił w pełni utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że przy ustalaniu na gruncie art. 8 ust. 1 ustawy VAT - jako przedmiotu opodatkowania - świadczenia usług przy czynnościach o złożonym charakterze, jakie wynikają z umów o współpracy (kooperacyjne, koproducenckie), należy uwzględniać podstawowy cel wynikający z takich porozumień gospodarczych a nie dokonywać wyodrębniania na potrzeby podatkowe w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego poszczególnych czynności służących realizacji tego celu. Celem zaś kooperacji (koprodukcji, współpracy, współdziałania) jest uzyskanie przez skoordynowane i wspólne działania partnerów rezultatu o korzystnym dla nich wymiarze ekonomicznym nie można do celów podatku od towarów i usług oceniać jednostkowo lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość, którego końcowym efektem, jak w niniejszej sprawie jest wytworzenie filmu. Dalej, WSA stwierdził, że organ podatkowy dokonując interpretacji przepisów, w oderwaniu od przyjętych w umowie stron celów i zasad wspólnej działalności producenckiej – ograniczył się do jednego tylko aspektu, a mianowicie do podziału ról przy współpracy oraz rozliczenia wpływów i związanego z tym przepływu środków pieniężnych pomiędzy koproducentami, uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia. Sąd wskazał, że we współdziałaniu przy współprodukcji filmów, nie dochodzi do wzajemnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, gdyż w przedsięwzięciu takim nie chodzi o wzajemne świadczenie usług pomiędzy uczestnikami działań kooperacyjnych, gdyż nie z tych działań osiągają „bezpośrednią i jasno zindywidualizowaną korzyść”, lecz z osiągnięcia wspólnego celu podjętej współpracy, tj. wyprodukowania filmu. Oczywiście, w ramach działań podejmowanych przez współpracujące podmioty, dokonują one określonych świadczeń, przekazują sobie, tytułem wkładu do wspólnego przedsięwzięcia lub przychodu z niego, prawa, i środki służące do realizacji wspólnego przedsięwzięcia, albo wpływy uzyskane ze wspólnego dzieła, ale nie świadczą w ten sposób wzajemnych usług odpłatnych. Innymi słowy, WSA w Warszawie stwierdził, że jakiekolwiek rozliczenia między stronami umowy, której celem ma być wyprodukowanie filmu oraz ich wzajemne świadczenia w dążeniu do realizacji celu, nie mogą być usługami w rozumieniu VAT.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegać będzie dopiero obrót z ich wspólnego przedsięwzięcia, czyli przychód uzyskany z wyprodukowanego filmu. W tym bowiem momencie uzyskiwane jest wynagrodzenie z tytułu przedmiotu kooperacji, opodatkowane stosownym podatkiem od towarów i usług.

Nic dodać nic ująć. Opodatkowany podatkiem od towarów i usług nie może być zatem wkład finansowy koproducenta w przedsięwzięcie (jako rzekome wynagrodzenie producenta), ani nawet przekazywanie zysków z eksploatacji filmu jednemu z uczestników projektu przez drugiego. Tym bardziej zatem wkład Inwestora biernego nie może być uznany za wynagrodzenie dla pozostałych uczestników projektu.

W drugim z orzeczeń, NSA 18 grudnia 2012 r. (sygn. akt I FSK 161/12) stwierdził, że przy współprodukcji audycji czy transmisji z zawodów sportowych, pomiędzy stronami zawartego porozumienia nie dochodzi do świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy VAT. We wspólnym przedsięwzięciu nie chodzi o wzajemne świadczenie usług pomiędzy uczestnikami działań kooperacyjnych lecz o osiągnięcie wspólnego celu. W szczególności, przekazywany przez jednego uczestnika drugiemu wkład finansowy nie jest wynagrodzeniem, które miałoby świadczyć o odpłatnym charakterze dokonywanych czynności. Faktycznym adresatem czynności podejmowanych przez uczestników projektu był podmiot trzeci, widz. Kwota otrzymana przez jedną ze stron porozumienia o wspólnym przedsięwzięciu w momencie przeniesienia praw autorskich do części pól eksploatacji na drugiego uczestnika nie stanowi zapłaty za świadczenie usług o charakterze odpłatnym, lecz jest wkładem finansowym tego uczestnika do wspólnego przedsięwzięcia. Natomiast wkładem tego pierwszego podmiotu do tego przedsięwzięcia były czynności związane z techniczną realizacją transmisji czy audycji oraz prawa autorskie umożliwiające ich odtwarzanie. Finalnie NSA stwierdził, że istotą działań podjętych przez uczestników wspólnego projektu było wspólne przedsięwzięcie, w ramach którego strony dzielą się kosztami i obowiązkami oraz wspólnie uczestniczą w płynących z tego przedsięwzięcia korzyściach. Strona faktycznie realizująca projekt nie otrzymała z tego tytułu wynagrodzenia od kontrahenta, a jedynie ten kontrahent wniósł określony umową wkład finansowy. Zatem realizując projekt strona porozumienia nie świadczyła na rzecz innych uczestników projektu, wnoszących wkład finansowy, odpłatnych usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy VAT.

Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności, oraz przywołane wyżej orzecznictwo, uwzględniając nawet niekorzystne obecnie stanowiska organów podatkowych odnoszące się do relacji między producentem a koproducentem filmu, nie można stwierdzić, że w relacji koproducentów z Inwestorem wystąpiły wszystkie konieczne elementy świadczenia opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, określone w art. 8 ustawy VAT. Nie zaistniało bowiem odpłatne świadczenie usług przez Wnioskodawcę i koproducenta na rzecz Inwestora. Nie wystąpiło świadczenie, w którym istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść. W szczególności na Inwestora nie zostały przeniesione przez Wnioskodawcę prawa autorskie i pokrewne dotyczące materiału i filmu. Trudno również uznać, że potencjalne prawo do rozgłaszania przez Inwestora informacji o jego współfinansowaniu projektu, ma charakter usługi wyświadczonej przez koproducentów. Wkład pieniężny na sfinansowanie projektu, w tym produkcję filmu, wnoszony przez Inwestora, nie następuje w zamian za przekazanie mu czegokolwiek pewnego i wymiernego i nie może pełnić funkcji wynagrodzenia dla koproducentów. Samo zaś przekazanie kwot pieniężnych, a dokładniej ich otrzymanie, póki co nadal nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Otrzymanie wkładu od Inwestora udokumentowane być powinno zatem notą księgową.

Ad. 2

Jakkolwiek Wnioskodawca występuje jako strona umowy trójstronnej i jako koproducent to z drugiej strony zajmuje się działalnością producencką i zawarł z Fundacją odrębną umowę na produkcję filmu. Ustalono, że w okresie wstępnym projektu, będzie on otrzymywał wynagrodzenie za swoje działania, tak jakby je otrzymał każdy producent, będący osobą „obcą”. Zatem Wnioskodawca wystąpi niejako w podwójnej roli, jako koproducent filmu, uczestniczący we wspólnym przedsięwzięciu i równocześnie jako usługodawca na potrzeby przedsięwzięcia, wykonujący konkretne działania w ramach prowadzonej działalności. I za niektóre z tych działań, ustalone zostało dla niego wynagrodzenie, niezależnie od oczekiwanych w przyszłości zysków z eksploatacji filmu. Zdaniem Wnioskodawcy uznać należy, że tak jak każdy inny przedsiębiorca (podatnik VAT), który będzie wykonywał usługi czy dostarczał towary w związku z realizacją projektu, powinien on wystawić fakturę, z zastosowaniem stawki 23% (usługi w zakresie produkcji filmów nie korzystają z obniżonej stawki VAT). Faktura mogłaby zostać uregulowana z wkładów Inwestorów lub ewentualnego wkładu finansowego koproducenta. Faktura powinna być wystawiona w takiej sytuacji na podmiot, który „reprezentuje” przedsięwzięcie na zewnątrz.

Ad. 3

Niewątpliwie działalność w zakresie produkcji i dystrybucji filmów jest działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. Zatem związane z tą działalnością zakupy, dają prawo do odliczenia związanego z nimi podatku naliczonego. W szczególności będą to zakupy czynione w trakcie realizowania projektu, na każdym jego etapie. Będą one na pewno służyły uzyskaniu potencjalnego przychodu z dystrybucji i eksploatacji filmu. Zatem w przypadku faktur wystawianych na Wnioskodawcę, w zakresie prowadzonej przez niego opodatkowanej działalności producenckiej, wykazany na nich podatek VAT podlegał będzie odliczeniu przez Wnioskodawcę. Odliczeniu podlegać będzie, zdaniem Wnioskodawcy także podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących zakupy poczynione de facto na rzecz wszystkich uczestników przedsięwzięcia (stricte na potrzeby projektu), jeżeli to Wnioskodawca jako koproducent będzie występował „w imieniu” uczestników przedsięwzięcia wobec podmiotów trzecich i na niego będą wystawiane faktury od dostawców towarów i usług. Będą one bowiem wtedy związane z potencjalnymi przychodami (obrotami) Wnioskodawcy z dystrybucji i eksploatacji filmu. Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie odliczenia podatku naliczonego nie powinno mieć znaczenia, z jakich środków pieniężnych faktury zostaną opłacone. W szczególności mogą to być faktury sfinansowane z wkładów Inwestorów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenia usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei, definicja działalności gospodarczej wskazana w art. 15 ust. 2 ustawy obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 132, poz. 1111 ze zm.), określa, że koproducent filmu to podmiot, który wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach majątkowych.

Przepis art. 5 pkt 6 cyt. powyżej ustawy stanowi natomiast, że producent filmu to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu.

Z kolei, z przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Dz. U. Nr 90, poz. 631 ze zm.) wynika, że prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych w rozdziale 6 zawiera przepisy szczególne dotyczące utworów audiowizualnych.

Z przepisu art. 69 ww. ustawy wynika, że współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego powstanie, a w szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca adaptacji utworu literackiego, twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz twórca scenariusza.

Przepis art. 70 ust. 1 cyt. ustawy stanowi zaś, że domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy o stworzenie utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego utworu wyłączne prawa majątkowe do eksploatacji tych utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, iż Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podpisał trójstronną umowę, której stronami są Inwestor, Fundacja i Wnioskodawca, jako Producent Delegowany. Przedmiotem umowy ma być realizacja filmu fabularnego, do którego materiał ma zrealizować Wnioskodawca - Producent Delegowany i który ma być wyprodukowany przez Wnioskodawcę i Fundację, jako koproducentów. Inwestor natomiast jest zainteresowany współfinansowaniem rozwoju projektu filmu, współfinansowaniem filmu i uzyskaniem udziału w dochodach z korzystania z filmu i praw do niego.

Zgodnie ze szczegółowymi zapisami umowy, Wnioskodawca w oparciu o wkłady finansowe, w tym wkład finansowy Inwestora, ma zrealizować materiał (wstępne zdjęcia do filmu), ponosząc odpowiedzialność za wykonanie, organizację i nadzór organizacyjny, merytoryczny i kreatywny nad realizacją materiału. Wnioskodawca wraz z Fundacją zamierzają, w toku współpracy, wykorzystać materiał lub jego część lub ich opracowania, jako integralną część filmu.

Na realizację materiału, Inwestor ma wnieść wkład finansowy, który ewentualnie może ulec później podwyższeniu. Wkład Inwestora ma być płatny na wydzielony przez Wnioskodawcę rachunek bankowy przeznaczony wyłącznie do gromadzenia i przekazywania środków, związanych z projektem rozwoju filmu. Wnioskodawca zobowiązuje się sfinansować niepokrytą przez wkład Inwestora część kosztorysu wkładem własnym oraz/lub wkładem osób trzecich wybranych przez siebie.

W myśl umowy, Wnioskodawca oraz Fundacja zobowiązali się wobec Inwestora, iż z chwilą rozpoczęcia produkcji filmu, przez Fundację i Wnioskodawcę jako koproducentów filmu i włączenia materiału do filmu, wkład finansowy Inwestora w materiał stanowić będzie wkład finansowy Inwestora w film jako całość. W takiej sytuacji, wniesiony przez Inwestora wkład, uprawniał go będzie do uzyskania udziału w dochodzie z eksploatacji filmu wykorzystującego materiał lub jego fragmenty lub ich opracowania. W przypadku wykorzystania wkładu Inwestora niezgodnie z przeznaczeniem, Wnioskodawca lub Fundacja zobowiązany jest do zwrotu tego wkładu w pełnej wysokości wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu.

Strony dodatkowo postanowiły, że poza uprawnieniami Inwestora do udziału w dochodzie z filmu lub jego praw, Inwestor nie nabywa, ani mu nie przysługują jakiekolwiek prawa autorskie lub pokrewne do materiału lub filmu lub ich fragmentów, elementów lub ich opracowań. Inwestorowi natomiast przysługuje prawo (nie obowiązek) posługiwania się informacją o udziale Inwestora w finansowaniu produkcji filmu, zaakceptowanym przez Fundację tytułem lub logiem lub znakiem filmu poprzez umieszczanie ich we własnych materiałach informacyjnych, promocyjnych, na dokumentach, na stronie www itp. Inwestorowi przysługuje także prawo do korzystania i udostępniania przekazanych mu przez Fundację materiałów lub wycinków filmu z jej obrazu, opisu, dźwięku itp. w celu informowania o udziale w finansowaniu filmu. Fundacja i Wnioskodawca, umożliwią Inwestorowi umieszczenie imienia, nazwiska Inwestora lub logo / znaku / nazwy spółki Inwestora w czołówce filmu lub jego napisach, na etapie postprodukcji filmu.

Dochód z tytułu eksploatacji filmu oraz praw do niego, najpierw będzie przeznaczony na spłatę wkładów w produkcję i promocję filmu wraz z materiałem, przy zachowaniu wysokości udziału Inwestora w tej spłacie, a następnie będzie dzielony pomiędzy właścicieli praw do filmu i inwestorów, przy zachowaniu wysokości udziału Inwestora (udział ten jest mu należny przez cały okres, w którym dochód z filmu będzie się pojawiał).

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca powziął wątpliwość czy wkład Inwestora, wniesiony przed przystąpieniem do realizacji projektu stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy, z którego wynika, że w zawartej umowie Strony postanowiły, że Inwestor nie nabywa, ani mu nie przysługują jakiekolwiek prawa autorskie lub pokrewne do materiału lub filmu lub ich fragmentów, elementów lub ich opracowań stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wszystkie konieczne elementy świadczenia opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, określone w art. 8 ustawy. Nie można bowiem uznać, że wniesiony przez Inwestora wkład pieniężny stanowi odpłatność za nabycie praw autorskich do filmu lib wykonanie innych ekwiwalentnych świadczeń. Jak wynika z opisu sprawy, wniesiony wkład wynika z zawartej umowy dotyczącej realizacji wspólnego przedsięwzięcia i wiąże się z pokryciem kosztów tej realizacji.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wniesiony przez Inwestora wkład pieniężny nie jest dostawą towarów ani świadczeniem usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, według którego opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.

W związku z powyższym w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika również, że zgodnie z kosztorysem do umowy i postanowieniami umowy łączącej Wnioskodawcę - Producenta z Fundacją o produkcję utworu audiowizualnego (filmu) w okresie przygotowawczym, Wnioskodawcy zostało przyznane wynagrodzenie w określonej kwocie, skalkulowanej m.in. w zależności od ilości dni zdjęciowych. Co do zasady, regulować wydatki w toku realizacji projektu będzie Wnioskodawca, pokrywając je w szczególności ze środków finansowych wniesionych przez Inwestora.

Mając na uwadze przedstawiony powyżej opis sprawy Wnioskodawca powziął wątpliwość czy powinien On uznać swoje wynagrodzenie ujęte w kosztorysie, za odpłatność za swoje usługi wykonywane w ramach wykonywanej działalności.

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, z których wynika, że Wnioskodawca zawarł z Fundacją odrębną umowę na produkcję filmu stwierdzić należy, że Wnioskodawca na potrzeby prowadzonego przedsięwzięcia wystąpi jako usługodawca, wykonujący konkretne działania w ramach prowadzonej działalności. Zatem otrzymane wynagrodzenie stosownie do ww. art. 8 ust. 1 ustawy stanowi zapłatę za świadczenie usługi, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych i powinno być udokumentowane fakturą VAT.

W związku z powyższym w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego – na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Podkreślić należy, iż ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez podatnika podatku VAT do wykonywania czynności opodatkowanych.

Należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że działalność w zakresie produkcji i dystrybucji filmów jest działalnością opodatkowaną podatkiem VAT, w związku z czym związane z tą działalnością zakupy, dają prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zatem w przypadku faktur wystawianych na Wnioskodawcę, w zakresie prowadzonej przez niego opodatkowanej działalności producenckiej, wykazany na nich podatek VAT podlegał będzie odliczeniu. Odliczeniu podlegać będzie także podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących zakupy poczynione na rzecz wszystkich uczestników przedsięwzięcia, jeżeli to Wnioskodawca jako koproducent będzie występował „w imieniu” uczestników przedsięwzięcia wobec podmiotów trzecich i na niego będą wystawiane faktury od dostawców towarów i usług. Kwestia środków finansowych, z których są opłacane faktury nie ma znaczenia dla skorzystania z przysługującego prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wskazać również należy, że ww. Organ wydaje interpretacje prawa podatkowego wyłącznie na pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie. Stąd też interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana dla Wnioskodawcy nie wywołuje skutków prawnych dla pozostałych uczestników zawartej umowy trójstronnej.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.