Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-550/14-2/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-07-10
Teza: brak opodatkowania sprzedaży nieruchomości
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działki; nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy – przedstawione we wniosku z 6 czerwca 2014 r. (data wpływu 16 czerwca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży nieruchomości **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 czerwca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca – Piotr K. (dalej „Podatnik”) – jest współwłaścicielem, w udziale 1/2 nieruchomości o powierzchni 2.671 mkw (dalej „Nieruchomość”). Nieruchomość składa się z działek sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako „tereny mieszkaniowe” oraz jako „inne tereny zabudowane”.

Nieruchomość stanowi część nieruchomości, którą dziadek Podatnika oraz drugiego współwłaściciela, pan Stefan K., nabył na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250), a która następnie, w 1974 r. została wywłaszczona za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa.

Wnioskodawca oraz drugi współwłaściciel Nieruchomości (dalej łącznie zwani „Podatnikami”) nabyli spadek po p. K. (po 1/2 części każdy z nich) na podstawie dziedziczenia testamentowego i jako spadkobiercy wystąpili do Starosty o jej zwrot. W wyniku przeprowadzonego postępowania Nieruchomość została nabyta przez Podatników na podstawie wydanej w 2012 r. decyzji, na podstawie art. 136 i n. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w której orzeczono zwrot Nieruchomości.

Jednocześnie w decyzji orzekającej zwrot Nieruchomości zobowiązano Podatników do zapłaty na rzecz miasta zwaloryzowanego odszkodowania z tytułu wywłaszczonej nieruchomości, a także do zapłaty należności z tytułu zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych przez miasto na nieruchomości bezpośrednio po wywłaszczeniu.

Obowiązek zapłaty tej ostatniej należności wiązał się z faktem, że na Nieruchomości w chwili wydania decyzji orzekającej jej zwrot znajdował się parking wraz z ogrodzeniem i jezdnią asfaltową oraz budką dozorcy, a także wyasfaltowany plac. Ponadto, na terenie działki znajdują się sieci podziemne uzbrojenia terenu: wodociągowa, kanalizacyjna, ciepłownicza, gazowa i elektroenergetyczna. Obiekty te nadal znajdują się na Nieruchomości.

Obiekty te od momentu zwrotu Nieruchomości na rzecz Podatników nie są przez nich użytkowane. Ponadto, od tego momentu nie dokonywali oni żadnych zmian dotyczących Nieruchomości, zarówno w sensie faktycznym, jak i prawnym (np. nie dokonywali jej podziału na mniejsze działki itp.). Natomiast parking i wyasfaltowany plac znajdujące się na Nieruchomości były wykorzystywane bezumownie i nieodpłatnie przez osoby trzecie (tzn. okoliczni mieszkańcy parkowali na nich samochody).

Obecnie Podatnicy planują sprzedaż Nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy prowadzącego działalność deweloperską. Zgodnie z przyjętym założeniem do czasu sprzedaży Podatnicy nie będą dokonywali rozbiórki znajdujących się na niej obiektów – natomiast nie jest wykluczone dokonanie tej rozbiórki przez nabywcę.

W 2009 i w 2010 r. Podatnik, jako współwłaściciel, dokonał wraz z innymi wspówłaścicielami trzech transakcji sprzedaży nieruchomości, przy czym udziały we własności części ze zbywanych nieruchomości Podatnik nabył w drodze dziedziczenia testamentowego, a udziały we własności pozostałych nieruchomości będących przedmiotem sprzedaży nabył w wyniku umowy zamiany – przy czym nieruchomości zbyte w ramach ww. umowy zamiany również zostały nabyte przez niego w drodze spadku.

Ponadto, Wnioskodawca:

*   nabył w drodze spadku udział we współwłasności mieszkania w 2004 r., który sprzedał w 2005 r.,
*   nabył mieszkanie w 2012 r., na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych (mieszkanie nadal jest własnością Wnioskodawcy).

Poza tymi transakcjami Podatnik nie dokonywał transakcji sprzedaży nieruchomości lub udziałów w nich, jak również nie dokonywał zakupu nieruchomości.

Ponadto, Podatnik od 2001 r. nie prowadzi działalności gospodarczej (formalne wykreślenie z EDG nastąpiło w 2011 r.). Wcześniej prowadzona działalność gospodarcza nie obejmowała obrotu nieruchomościami.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy z tytułu dokonania planowanej sprzedaży Nieruchomości po stronie Podatnika powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy z tytułu dokonania planowanej sprzedaży Nieruchomości po stronie Podatnika nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:

1.  czynność musi być objęta przedmiotowym zakresem opodatkowania podatkiem VAT, określonym w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT oraz
2.  musi być dokonana przez podmiot, który w związku z nią ma status podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Bezspornym jest, że planowana transakcja sprzedaży Nieruchomości jest objęta zakresem zastosowania art. 5 ust. 1 ustawy VAT, jako że stanowi ona odpłatną dostawę towarów, o której mowa w pkt 1 tego przepisu. Natomiast zdaniem Wnioskodawcy, w związku z planowaną transakcją nie można przypisać mu statusu podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem „podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.”

Z kolei art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.”

Wobec tego należy stwierdzić, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, iż planowana sprzedaż Nieruchomości zostanie dokonana przez Podatnika w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W szczególności zaś nie jest możliwe uznanie, iż dokonując ww. sprzedaży będzie działała jako „handlowiec” w rozumieniu tego przepisu.

Należy bowiem odwołać się do kryteriów pozwalających na uznanie transakcji sprzedaży nieruchomości przez osobę fizyczną za wykonywaną ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, które zostały sformułowane w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 wydanego w wyniku złożenia wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożonego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

„Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (\`(...)\`).

Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.”

Trybunał zwrócił uwagę na to, że:

„Należy dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37).

Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.”

Na powyższe orzeczenie konsekwentnie powołują się polskie sądy administracyjne – tak m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 752/12:

„Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą. Fakt podjęcia np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności.” (analogiczne stanowisko NSA zajął też w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 314/12).

W konsekwencji, „Nie może być mowy o działaniu w charakterze podatnika VAT w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego (osobistego), tj. takiego, który nie jest przez nią wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej i nie jest przedmiotem tej działalności” (wyrok NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt l FSK 1733/11). „Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych” (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt I SA/ Po 352/12).

Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego nie można uznać, że planowana sprzedaż Nieruchomości nastąpi w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie będzie ona bowiem dokonana w warunkach „działalności handlowej” w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Wnioskodawca nie dokonywał w stosunku do Nieruchomości żadnych czynności charakterystycznych dla podmiotów prowadzących profesjonalny obrót nieruchomościami, takich jak wskazane w przywołanych orzeczeniach działania marketingowe, uzbrojenie terenu itp. Dodatkowo przeciw uznaniu, że planowana sprzedaż Nieruchomości nie nastąpi w ramach działalności handlowej, świadczy sposób jej nabycia: Wnioskodawca nie dokonał jej zakupu, a w szczególności zakupu w celu odsprzedaży - lecz uzyskał jej zwrot jako spadkobierca osoby, której własność gruntu, obejmującego Nieruchomość, została wcześniej odebrana wskutek wywłaszczenia (zwrot zgodnie z art. 136 i n. ustawy o gospodarce nieruchomościami, był związany z faktem, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu).

Powyższe okoliczności świadczą o tym, że sprzedaż Nieruchomości następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym Podatnika, natomiast nie może być traktowana jako przejaw działalności handlowej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT.

Trzeba również uwzględnić, że Wnioskodawca nie dokonuje w sposób częstotliwy czynności sprzedaży nieruchomości. Wszystkie dotychczas dokonane przez niego transakcje sprzedaży nieruchomości lub udziału we współwłasności nieruchomości były dokonane w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Dotyczyły one bowiem nieruchomości, w których udziały nabył on w wyniku dziedziczenia.

Całokształt przedstawionych okoliczności świadczy więc o tym, że planowana sprzedaż Nieruchomości nie będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie, w związku z tą sprzedażą Wnioskodawcy nie będzie przysługiwał status podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT Przemawia to za uznaniem za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, że z tytułu dokonania planowanej sprzedaży Nieruchomości po stronie Podatnika nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarze należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały zdefiniowane w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Podatnikami – wg zapisu ust. 1 tego artykułu – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność powinna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie, musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego (np. działek gruntu), a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in. że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.

Trybunał zwrócił również uwagę, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Zatem kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Jako przykład takich działań uznać można uzbrojenie terenu. Aktywność taka musi odpowiadać działaniom, które podejmuje podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Do czynności takich należałoby zaliczyć np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o uchwalenie zmian w planie zagospodarowania przestrzennego terenu mającego być przedmiotem dostawy, czy też prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych usług o podobnym charakterze. Jest to tylko przykładowe wyliczenie, na to by uznać osobę za podatnika podatku od towarów i usług mogą mieć wpływ inne czynności, które będą skutkowały koniecznością zapłaty podatku od towarów i usług.

W kontekście powyższego wyroku nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej i nie podejmuje aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców – wymienionych powyżej.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest współwłaścicielem w udziale 1/2 nieruchomości składającej się z działek sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako „tereny mieszkaniowe” oraz jako „inne tereny zabudowane”. Nieruchomość stanowi część nieruchomości, którą dziadek Zainteresowanego nabył na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, a która następnie, w 1974 r. została wywłaszczona za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa. Wnioskodawca oraz drugi współwłaściciel Nieruchomości nabyli spadek na podstawie dziedziczenia testamentowego i jako spadkobiercy wystąpili do odpowiedniego organu o jej zwrot. W wyniku przeprowadzonego postępowania Nieruchomość została nabyta przez Zainteresowanego na podstawie wydanej w 2012 r. decyzji, w której orzeczono zwrot Nieruchomości. Na Nieruchomości tej w chwili zwrotu znajdował się parking wraz z ogrodzeniem i jezdnią asfaltową oraz budką dozorcy, a także wyasfaltowany plac. Ponadto, na terenie działki znajdują się sieci podziemne uzbrojenia terenu: wodociągowa, kanalizacyjna, ciepłownicza, gazowa i elektroenergetyczna. Obiekty te od momentu zwrotu Nieruchomości na rzecz Zainteresowanego nie są przez niego użytkowane. Ponadto, od momentu zwrotu Nieruchomości nie dokonywał on na niej żadnych zmian zarówno w sensie faktycznym, jak i prawnym, np. nie dokonywał jej podziału na mniejsze działki, nie podejmował żadnych działań marketingowych oraz czynności związanych z uzbrojeniem terenu, itp. Natomiast parking i wyasfaltowany plac znajdujące się na Nieruchomości były wykorzystywane bezumownie i nieodpłatnie przez osoby trzecie (tzn. okoliczni mieszkańcy parkowali na nich samochody).

W 2009 i w 2010 r. Wnioskodawca dokonał wraz z innymi współwłaścicielami trzech transakcji sprzedaży nieruchomości, przy czym udziały we własności części ze zbywanych nieruchomości Podatnik nabył w drodze dziedziczenia testamentowego, a udziały we własności pozostałych nieruchomości będących przedmiotem sprzedaży nabył w wyniku umowy zamiany – przy czym nieruchomości zbyte w ramach ww. umowy zamiany również zostały nabyte przez niego w drodze spadku. Ponadto Wnioskodawca nabył w drodze spadku udział we współwłasności mieszkania w 2004 r., który sprzedał w 2005 r. Jest również właścicielem mieszkania, które nabył w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Poza tymi transakcjami Podatnik nie dokonywał transakcji sprzedaży nieruchomości lub udziałów w nich, jak również nie dokonywał zakupu nieruchomości.

Analiza przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, powołanych regulacji oraz aktualnego orzecznictwa, przy uwzględnieniu orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych (C-180/10) i (C-181/10) z dnia 15 września 2011 r., prowadzi do wniosku, że nie można uznać Zainteresowanego za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu planowanej sprzedaży opisanej we wniosku Nieruchomości. Pomimo, że grunty spełniają definicję towarów zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują, że sprzedając Nieruchomość Wnioskodawca będzie działać w charakterze handlowca.

Nie można stwierdzić, że Zainteresowany nabył wskazaną Nieruchomość w celu dalszej odsprzedaży, czy w celach zarobkowych, gdyż otrzymał ją w drodze dziedziczenia testamentowego. Ponadto grunt nie był wykorzystywany w pozarolniczej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie dokonywał żadnych działań o charakterze marketingowym oraz nie podejmował żadnych prac zmierzających do zwiększenia atrakcyjności nieruchomości w sposób właściwy dla handlowców (np. uzbrojenie terenu, podział na mniejsze części).

W konsekwencji, z tytułu dostawy Nieruchomości Zainteresowany będzie korzystać z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Zatem czynność sprzedaży będzie stanowić działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie będą miały zastosowania. W efekcie, planowana dostawa Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.