Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.255.2025.2.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Kwalifikacja wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w
Spółce jako przychodu z działalności twórczej.
Słowa kluczowe: komputery-program komputerowy
koszt-koszty uzyskania przychodów
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
prawa-prawa autorskie
twórcy
utwory
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Rodzaje działalności związanych
korzystaniem przez twórców z praw autorskich i artystów
wykonawców z praw pokrewnych w zakresie 50%
kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9b-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego, w części dotyczącej kwalifikacji wynagrodzenia pracowników
    zatrudnionych w Spółce jako przychodu z działalności twórczej, o której mowa w art. 22
    ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi
    na wezwanie – pismem z 30 kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (zwany dalej także „Spółką”) jest polskim rezydentem podatkowym
    podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.:
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm., dalej: „Ustawa CIT”). Profilem działalności Spółki jest
    działalność w zakresie inżynierii i doradztwa technicznego, badań i analiz technicznych,
    naprawy, konserwacji i instalowania maszyn i urządzeń, produkcji komputerów, wyrobów
    elektronicznych i optycznych. Wnioskodawca funkcjonuje w branży (...). Główna
    działalność firmy obejmuje (...).
    Wnioskodawca zatrudnia na umowę o pracę pracownika na stanowisku pracy Software
    architekt, który w ramach swoich obowiązków wykonuje następujące prace:
    – opracowywanie programów użytkowych oraz programów układowych na potrzeby
      spółki (i firm współpracujących),
    – sprawowanie funkcji koordynatora przy tworzeniu i testowaniu nowego systemu (...),
    – sporządzanie dokumentacji technicznej dla oprogramowania i systemu (...),
    – dokonywanie ustaleń technicznych z innymi podmiotami w związku ze zlecanymi na
      zewnątrz pracami, związanymi z opracowywanymi tematami,
    – dokonywanie odbioru jakościowego zleconych prac oraz dokumentacji technicznej,
    – współuczestniczenie w testowaniu oprogramowania i systemu (...) oraz usuwanie
      stwierdzonych błędów,
    – prowadzenie biblioteki programów użytkowych,
    – właściwe przechowywanie dokumentacji analitycznej, projektowej i technicznej,
    – organizowanie i nadzorowanie testów nowego systemu (...).
    Każdy z wykonanych przez pracownika projektów jest inny, rozpatrywany i opracowywany
    indywidualnie w oparciu o wiedzę i doświadczenie pracownika Wnioskodawcy. Każdy z
    projektów wykazuje cechy niepowtarzalności, indywidualności oraz oryginalności, które są
    konieczne by uznać go za przedmiot prawa autorskiego. Z racji specyfiki wykonywanej
    przez pracownika pracy Spółka zamierza podzielić wynagrodzenie ww. pracownika na
    wynagrodzenie zasadnicze za prace administracyjne i inne obowiązki o charakterze
    nietwórczym oraz na wynagrodzenie za stworzenie i przekazanie praw autorskich
    (honorarium). Przy czym za prace twórcze Spółka zamierza uznać czynności takie, jak:
    1) opracowywanie programów użytkowych oraz programów układowych na potrzeby
      spółki (i firm współpracujących), w tym w szczególności:
        – dopisywanie nowego kodu źródłowego do istniejącego oprogramowania na PC
        (software),
        – tworzenie kodu nowych programów na PC (software),

        – dopisywanie nowego kodu źródłowego do istniejącego oprogramowania
        elektroniki (firmware),
        – tworzenie kodu nowego oprogramowania elektroniki (firmware),
        – projektowanie nowych rozwiązań, np. podczas uruchamiania produkcji jednego z
        produktów Wnioskodawcy pracownik projektował płytki elektroniczne,
    2) pozostałe czynności związane z procesem opracowywania ww. oprogramowania, tj.:
        – koordynowanie tworzenia i testowaniu nowego systemu (...),
        – sporządzanie dokumentacji technicznej dla oprogramowania i systemu (...),
        – dokonywanie ustaleń technicznych z innymi podmiotami w związku ze zlecanymi
        na zewnątrz pracami, związanymi z opracowywanymi programami,
        – dokonywanie odbioru jakościowego zleconych prac oraz dokumentacji
        technicznej,
        – współuczestniczenie w testowaniu oprogramowania i systemu (...) oraz usuwanie
        stwierdzonych błędów,
        – organizowanie i nadzorowanie testów nowego systemu (...).
    Natomiast za czynności o charakterze nieposiadającym znamion pracy twórczej Spółka
    zamierza uznać:
    – przygotowywanie zamówień,
    – instalacje, obsługa PC i elektroniki,
    – prowadzenie biblioteki programów użytkowych,
    – właściwe przechowywanie dokumentacji analitycznej, projektowej i technicznej,
    – ewidencja czasu pracy,
    – inne prace zlecone przez przełożonego.
    Spółka zamierza zawrzeć z pracownikiem aneks do umowy o pracę zawierający zapis
    dotyczący przeniesienia na rzecz Spółki autorskich praw majątkowych do utworów
    stworzonych przez niego w ramach stosunku pracy. Zgodnie z aneksem z chwilą przyjęcia
    utworu majątkowe prawa autorskie do przyjętego utworu zostaną przeniesione na Spółkę
    bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń woli. W aneksie do umowy o pracę
    będzie wprowadzony podział wynagrodzenia na:
    1) część wynagrodzenia tytułem prac administracyjnych itp. (tj. prac o charakterze
      nietwórczym), która będzie objęta standardowymi kosztami uzyskania przychodów
      oraz
    2) część wynagrodzenia tytułem pracy o charakterze twórczym (honorarium), która
      będzie objęta 50% kosztami uzyskania przychodów.
    Szczegóły dotyczące kalkulacji oraz inne zasady związane z tą częścią wynagrodzenia
    zostały opisane poniżej. Obliczenie wynagrodzenia tytułem pracy twórczej Wnioskodawca
    zamierza oprzeć o liczbę faktycznie przepracowanych godzin spędzonych przez
    pracownika na wykonywanie pracy o charakterze twórczym, przy czym liczba faktycznie
    przepracowanych godzin na pracę o charakterze twórczym oznacza liczbę faktycznie
    przepracowanych godzin przez pracownika spędzonych na pracy twórczej nad
    konkretnym projektem. Godziny te będą ewidencjonowane przez pracownika w ewidencji
    pracy twórczej (dalej: Ewidencja), która będzie uwzględniać: liczbę przepracowanych
    godzin przypisanych do konkretnego projektu oraz odniesienie do konkretnego,
    stworzonego utworu. Ewidencja będzie sporządzana na każdy dzień, a całość będzie co
    miesiąc akceptowana przez przełożonego. Pracownik będzie miał obowiązek wysłać
    ewidencję za konkretny miesiąc do pracowników zajmujących się kadrami celem kalkulacji

    honorarium i jego wypłaty. Pracownicy zajmujący się kadrami dzięki przysłanym
    Ewidencjom będą znali liczbę przepracowanych godzin poświęconych na pracę nad
    stworzeniem nowych utworów („praca twórcza”). Dzięki temu będą mieli możliwość
    ustalenia proporcji w procentach, jaki udział procentowy wszystkich przepracowanych w
    danym miesiącu godzin pracy stanowią godziny pracy poświęcone na pracę twórczą, która
    to będzie korzystała z 50% kosztów uzyskania przychodów. Co do pozostałej części
    wynagrodzenia ustalonej za wykonywanie pracy innej niż praca twórcza będą stosowane
    koszty uzyskania przychodów ustalane zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o PIT.
    W rezultacie należy stwierdzić, że w każdym miesiącu udział procentowy pracy twórczej w
    stosunku do ogólnej liczby godzin będzie inny, ponieważ pracownik będzie spędzał w
    każdym miesiącu różną liczbę godzin poświęconych pracy twórczej, co będzie wynikać z
    tego, nad jakimi konkretnie, w danym miesiącu, utworami pracownik będzie pracować.
    Konsekwentnie, wysokość wynagrodzenia tytułem pracy twórczej będzie również się od
    siebie różnić w poszczególnych miesiącach. Honorarium autorskie zostanie powiększone o
    ewentualne dodatki za godziny nadliczbowe i pracę w nocy, pracę w soboty oraz pracę w
    niedziele, należne w związku z czasem pracy twórczej nad dziełem wykazanym w
    ewidencji czasu pracy twórczej. Należy przy tym nadmienić, że honorarium nie stanowi
    podstawy obliczania premii od wynagrodzenia. Honorarium nie przysługuje również w
    momencie, gdy pracownik przebywa na urlopie czy zwolnieniu lekarskim, ponieważ nie
    spędza wówczas czasu na pracy twórczej dla Wnioskodawcy. Ponadto w umowach o pracę
    z pracownikami będzie wyraźnie zaznaczone, że obowiązkami ww. pracowników ze
    stosunku pracy jest m.in. działalność twórcza, a przejście na Wnioskodawcę majątkowych
    praw autorskich do stworzonych przez pracowników utworów następować będzie z chwilą
    utrwalenia przez nich utworu.
    Uzupełnienie wniosku
    Spółka zatrudnia pracownika na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na
    stanowisku Firmware and Software Architect. W pierwotnym wniosku omyłkowo podano
    nazwę stanowiska pracy: „Software Architekt”. Do podstawowych obowiązków pracownika
    należą:
    – projektowanie, implementacja i rozwój programów komputerowych oraz firmware do
      urządzeń elektronicznych,
    – projektowanie układów i urządzeń elektronicznych,
    – opracowywanie dokumentacji projektowej oraz technicznej,
    – tworzenie prototypów urządzeń, wdrażanie i integracja sprzętu z oprogramowaniem.
    W ramach wykonywania powyższych czynności pracownik tworzy utwory w rozumieniu
    art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), w tym programy komputerowe, które podlegają
    szczególnej ochronie na podstawie art. 74 ww. ustawy.
    Status pracownika jako twórcy: Pracownik jest twórcą lub współtwórcą utworów
    powstałych w wyniku realizacji powierzonych mu obowiązków w ramach stosunku pracy.
    Efekty jego pracy mają charakter twórczy, oryginalny i indywidualny, a proces ich
    powstawania obejmuje działania o charakterze intelektualnym i kreatywnym.
    Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    – przysługują mu osobiste prawa autorskie (art. 16 ustawy), które są niezbywalne,
    – przysługują mu również majątkowe prawa autorskie – które w przypadku utworu
      stworzonego w ramach stosunku pracy, z mocy art. 12 ustawy, przysługują
      pracodawcy z chwilą przyjęcia utworu, w granicach wynikających z celu umowy i
      zamiaru stron.

    Aby uregulować w sposób jednoznaczny kwestie nabycia majątkowych praw autorskich
    Spółka planuje wprowadzenie odpowiednich zapisów w umowie o pracę lub zawarcie
    aneksu z postanowieniem o przeniesieniu tych praw.
    Rodzaje utworów powstających w ramach stosunku pracy: W wyniku pracy pracownika
    powstają następujące rodzaje utworów:
    a) Programy komputerowe chronione na podstawie art. 74 ustawy:
        – oprogramowanie aplikacyjne tworzone jest na wewnętrzne potrzeby Spółki, a
        także na potrzeby jej klientów.,
        – firmware (oprogramowanie wbudowane) instalowane jest w urządzeniach
        elektronicznych wykorzystywanych zarówno wewnątrz Spółki, jak i przez jej
        klientów,
        – moduły, biblioteki i komponenty kodu źródłowego,
        – narzędzia testujące i symulacyjne.
    b) Utwory będące częścią procesu twórczego powstawania oprogramowania:
        – dokumentacja techniczna, projektowa i użytkowa (specyfikacje, opisy algorytmów,
        modele UML),
        – schematy blokowe, diagramy architektury systemów,
        – projekty interfejsów graficznych (UI),
        – projekty elektroniczne (schematy, PCB),
        – materiały dydaktyczne i instrukcje użytkownika (o charakterze twórczym).
    Wszystkie powyższe materiały, dokumenty oraz efekty pracy spełniają kryteria utworu – są
    oryginalne, indywidualne i twórcze, a ich powstanie jest wynikiem pracy intelektualnej
    pracownika. Tym samym są one chronione przepisami ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, zarówno jako utwory literackie, techniczne, jak i programy
    komputerowe.
    Podsumowanie:
    Z uwagi na charakter pracy oraz rodzaj powstających w jej wyniku utworów
    Wnioskodawca uznaje, że:
    1. Pracownik na stanowisku Firmware and Software Architect jest twórcą utworów w
      rozumieniu ustawy o prawie autorskim.
    2. Przysługują mu z tego tytułu osobiste i majątkowe prawa autorskie.

## Pytanie

Czy wypłacane pracownikowi w sposób opisany we wniosku wynagrodzenie (honorarium)
    za przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych w
    ramach działalności twórczej stanowi przychody z działalności twórczej w zakresie, o
    którym mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT, i w związku z tym do tego
    wynagrodzenia Wnioskodawca ma prawo zastosować koszty uzyskania przychodów w
    wysokości 50% na mocy art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko
    Zdaniem Państwa, wynagrodzenie wypłacane pracownikom zatrudnionym na stanowisku
    Software Architekt (Firmware and Software Architect – przyp. organu), w części dotyczącej
    przenoszenia przez niego na Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do
    konkretnych utworów, stanowi przychody z działalności twórczej w zakresie, o którym
    mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT.

    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., dalej: ustawa o PIT), opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o,
    art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W treści art. 10 ust. 1 omawianej ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie
    między innymi w pkt 1 wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym
    spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
    spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o PIT, za pracownika w rozumieniu ww. ustawy
    uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy
    nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
    W świetle art. 32 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są
    obowiązane, jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy -
    wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    W myśl art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o PIT, koszty uzyskania przychodów z tytułu
    stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy
    nakładczej: 1) wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3000
    zł - w przypadku, gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego,
    stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej; 2) nie mogą
    przekroczyć łącznie 4500 zł za rok podatkowy - w przypadku, gdy podatnik uzyskuje
    przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku
    pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej; 3) wynoszą 300 zł miesięcznie,
    a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3600 zł - w przypadku, gdy miejsce stałego lub
    czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje

    się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę; 4) nie mogą przekroczyć
    łącznie 5400 zł za rok podatkowy - w przypadku, gdy podatnik uzyskuje przychody
    równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy,
    spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, miejsce stałego lub czasowego
    zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład
    pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.
    Jak wynika z powyższego, osobom posiadającym status pracownika uzyskującym
    przychody m.in. ze stosunku pracy przysługuje, co do zasady, zgodnie z przepisami art. 22
    ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej pełnej
    miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.
    Niemniej jednak w odniesieniu do niektórych przychodów ustawodawca dopuścił
    możliwość ustalania kosztów uzyskania przychodów w innej wysokości. Przykładowo, w
    przypadku korzystania przez twórców z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu
    odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami, mają zastosowanie
    50% koszty uzyskanego przychodu. W takim przypadku koszty uzyskania przychodów
    ustala się zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 3 tejże ustawy, który stanowi, że koszty
    uzyskania niektórych przychodów określa się: z tytułu korzystania przez twórców z praw
    autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych
    przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami w wysokości 50% uzyskanego
    przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu
    pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia
    emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1
    pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
    W myśl art. 22 ust. 9a ww. ustawy, w roku podatkowym łączne koszty uzyskania
    przychodów, o których mowa w ust. 9 pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej
    górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Ponadto, zgodnie z art. 22 ust. 9b ustawy o PIT, przedmiotowe koszty stosuje się do
    przychodów uzyskiwanych z tytułu: 1) działalności twórczej w zakresie architektury,
    architektury wnętrz, architektury krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury,
    sztuk plastycznych, wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i
    audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii,
    scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz
    dziennikarstwa; 2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej,
    tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki; 3)
    produkcji audialnej i audiowizualnej; 4) działalności publicystycznej; 5) działalności
    muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej, edukacyjnej
    oraz wydawniczej; 6) działalności konserwatorskiej; 7) prawa zależnego, o którym mowa w
    art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.
    U. z 2022 r. poz. 2059), do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia; 8)
    działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
    badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, że ww. rodzaje działalności pozwalają na
    zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 22 ust. 10 ustawy o PIT, jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania
    przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w
    ust. 9 pkt 1-4 i pkt 6, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie
    poniesionych. Przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 10a ustawy o PIT, przepis ust. 10 stosuje się również,
    jeżeli podatnik udowodni, że w roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o
    których mowa w ust. 9 pkt 1-3, były wyższe niż kwota określona w ust. 9a.
    Ustawa o PIT nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy, takich jak „twórca”,
    „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np.

    „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez
    które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24). Tak więc o zastosowaniu 50% kosztów uzyskania
    przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich decyduje wyłącznie fakt
    uzyskania przychodu jako wynagrodzenia za wykonanie czynności (utworu) będącej
    przedmiotem prawa autorskiego w rozumieniu ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci,
    niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności - jak
    stanowi ust. 2 tego przepisu - przedmiotem prawa autorskiego są utwory: 1) wyrażone
    słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
    naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2) plastyczne; 3) fotograficzne; 4)
    lutnicze; 5) wzornictwa przemysłowego; 6) architektoniczne, architektoniczno-
    urbanistyczne i urbanistyczne; 7) muzyczne i słowno- muzyczne; 8) sceniczne, sceniczno-
    muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia,
    idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne zgodnie z art. 1
    ust. 21 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Utwór jest przedmiotem prawa
    autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną, a ochrona
    przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności w myśl art. 1 ust. 3
    i ust. 4 cytowanej ustawy.
    Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile
    ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto z przepisu art. 8 ust. 2 ww. ustawy wynika, że
    domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono
    na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w
    jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Co istotne, w rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat
    działalności, który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby
    inna osoba podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub
    zasadniczo zbliżony rezultat. Zatem, aby możliwe było zastosowanie 50% kosztów
    uzyskania przychodu, warunkiem koniecznym jest, aby pracownik w wyniku wykonywania
    obowiązków ze stosunku pracy stworzył utwór w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, czyli aby wynik jego działań nosił cechy indywidualnej
    twórczości oraz pracownik dokonał rozporządzania prawami albo skorzystał ze swoich
    praw. Pojęcia „korzystanie” i „rozporządzanie” nie są dokładnie zdefiniowane w ustawie o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jednak należy uznać, że przeniesienie praw
    autorskich lub udzielanie licencji na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw
    pokrewnych na zakład pracy mieści się w ich zakresie.
    Nabycie przez pracodawcę majątkowych praw autorskich do utworów pracowniczych nie
    ma charakteru pierwotnego. Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa
    autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie
    stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania
    obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa
    majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron. Jest
    to nabycie następcze w drodze tzw. cessio legis. Przed przyjęciem utworu prawa autorskie
    majątkowe przysługują twórcy. Zatem na skutek przyjęcia utworu pracodawca nabywa w
    sposób pochodny majątkowe prawa autorskie do utworu. W konsekwencji z chwilą
    przyjęcia utworu dochodzi do rozporządzenia majątkowym prawem autorskim.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa Wnioskodawca pragnie jedynie doprecyzować,
    iż przymiotnik „twórczy”, który poprzedza wymieniane przez ustawodawcę w art. 22 ust.
    9b ustawy o PIT rodzaje działalności, można zdefiniować jako mający na celu tworzenie;
    będący wynikiem tworzenia, a jako jego synonimy Słownik Języka Polskiego PWN

    wymienia m.in przymiotniki: konstruktywny, kreatywny, kreacyjny. Działalność twórcza
    rozumiana jako czynność intelektualna jest przeciwieństwem pracy o charakterze
    technicznym, która polega na wykonywaniu czynności wymagających jedynie określonej
    wiedzy i sprawności oraz użycia odpowiednich narzędzi, materiałów i technologii. Cechą
    pracy o charakterze technicznym jest przewidywalność i powtarzalność osiągniętego
    rezultatu. Tymczasem proces tworzenia, kreacji w przeciwieństwie do pracy technicznej
    polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby,
    od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania,
    które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców,
    urządzeń bądź technologii.
    W tym ujęciu twórczość, jako angażująca wyobraźnię twórcy, ma charakter subiektywny.
    Przedmiotem prawa autorskiego jest więc co do zasady każdy przejaw działalności
    twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
    wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Utwór podlega zatem ochronie od
    momentu ustalenia, nawet, jeżeli jest nieukończony. Ustalenie to taka forma utworu,
    która daje możliwość zapoznania się z nim osobie trzeciej (poza autorem). Ponadto nie
    można zakwalifikować jako utworu efektu działalności wyłącznie rutynowej, szablonowej,
    zdeterminowanej (przez przeznaczenie, materiał, wiążące schematy), pozbawiającej
    twórcę swobody dokonywania wyborów.
    Dla potraktowania części wynagrodzenia jako honorarium autorskiego i zastosowania
    wobec niego 50% kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest zatem: powstanie w
    ramach stosunku pracy utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego;
    dysponowanie obiektywnymi dowodami potwierdzającymi stworzenie przez pracownika
    utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego; przy czym dowodem może być
    oświadczenie pracodawcy i pracownika stwierdzające, że została wykonana praca twórcza,
    jeżeli określa, jaki utwór powstał; wyraźne wyodrębnienie honorarium autorskiego od
    innych składników wynagrodzenia pracownika twórcy.
    Podsumowując powyższe: przedmiotem prawa autorskiego jest tylko taka działalność
    twórcza, która prowadzi do powstania utworu korzystającego z ochrony praw autorskich;
    sama działalność twórcza nie może być przedmiotem prawa autorskiego; podstawowymi
    warunkami do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w ramach stosunku
    pracy jest to, aby przedmiotem umowy o pracę było powstanie utworu w rozumieniu
    przepisów ustawy o prawie autorskim, tj. zamawianego i oczekiwanego przez pracodawcę,
    oryginalnego wytworu o indywidualnym charakterze; w przypadku utworu pracowniczego
    niezbędne jest przyjęcie tego utworu przez pracodawcę, gdyż oznacza to ustawowe (lub
    umowne) rozporządzenie prawem autorskim na rzecz pracodawcy.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w ocenie Wnioskodawcy wykonywanie
    przez pracownika obowiązków na stanowisku Software Architekt (Firmware and Software
    Architect – przyp. organu) ma charakter działalności twórczej w zakresie programów
    komputerowych i wzornictwa przemysłowego (w przypadku projektowania płytek
    elektronicznych), o której mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT. Równocześnie efekty
    pracy są/będą uzewnętrznione - powstaną bowiem dokumentacje techniczne, które jako
    tworzone w kreatywny sposób i niestanowiące prostego odtworzenia będą stanowić nowy
    wytwór intelektu.
    Rezultaty pracy twórczej pracownika stanowią utwory w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a pracownik jest twórcą tych utworów.
    Kwalifikując dokumentację techniczną jako utwór w rozumieniu prawa autorskiego należy
    pokreślić, że indywidualny charakter dzieła przejawia się w tym, że odróżnia się ono od
    innych przejawów podobnego działania w sposób świadczący o jego swoistości i
    niepowtarzalności. Ta cecha - niepowtarzalność dzieła - bywa rozumiana jako rezultat
    statystycznie jednorazowy. Przy czym możliwość osiągnięcia podobnego rezultatu przez
    różnych autorów nie oznacza automatycznie, że danemu przejawowi działalności twórczej
    nie można przypisać indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o

    prawie autorskim i prawach pokrewnych - nawet w takiej sytuacji, gdy dwie osoby osiągną
    ten sam rezultat, cecha indywidualnego charakteru dzieła nie powinna być zanegowana
    tak długo, jak poszczególne elementy twórczego wyboru i przedstawienia nie są
    identyczne, szczególnie gdy przy kształtowaniu treści i formy dzieła twórca działał w
    ramach pewnego obszaru swobody, a niezależnie od pewnych wymogów z góry
    określonych efekt pracy nie był przez te wymogi całkowicie zdeterminowany i istnieją w
    nim elementy, których kształt zależał od osobistego ujęcia.
    Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego należy zatem wskazać, że sformułowanie „działalność
    twórcza w zakresie programów komputerowych”, zawarta w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o
    PIT, dotyczy korzystania i rozporządzania prawami autorskimi do wszelkich utworów,
    które powstają w związku z działaniami podejmowanymi w celu stworzenia programów
    komputerowych. W konsekwencji przesłanki z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT spełniają
    nie tylko ukończone projekty i dokumentacje, lecz także opisane w treści stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego wszystkie pozostałe czynności, podejmowane w
    procesie tworzenia programu i dokumentacji, stanowiące podstawę wytworzenia
    programu i dokumentacji, które są jednocześnie niezbędne do wykonania i powstają w
    związku z tworzeniem tego utworu.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    należy zaznaczyć, że opisane działania pracownika zatrudnionego na stanowisku Software
    architekt (Firmware and Software Architect – przyp. organu), realizowane w ramach
    obowiązków służbowych, są zaawansowanymi technologicznie dziełami, tworzonymi dla
    potrzeb bardzo wyspecjalizowanej działalności prowadzonej przez Spółkę i
    charakteryzującymi się indywidualizmem i autorskim piętnem ich twórcy, pracownika
    Spółki. Biorąc pod uwagę powyższe, w tym specyfikę i unikatowość tworzonych przez
    pracownika Spółki projektów, nie można w ich przypadku mówić o jakimkolwiek
    odtwórczym charakterze pracy, lecz wyłącznie o kreacji nowych, dostosowanych do
    potrzeb działalności Spółki projektów. Niewątpliwie utwory takie, charakteryzujące się, jak
    w przypadku pracownika Spółki, autorskim charakterem ich twórców, stanowią więc
    utwory w rozumieniu prawa autorskiego. Przy czym twórczy charakter mają wszystkie
    prace związane z tworzeniem programów komputerowych, nie tylko tworzenie kodu
    programu. Bez twórczego, każdorazowo indywidualnego podejścia do wykonywania
    omawianych obowiązków pracownik nie jest w stanie sfinalizować podejmowanych
    działań w postaci wytworzenia danego utworu, co szczegółowo zostało opisane w treści
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Powyższe stanowisko potwierdza również interpretacja indywidualna wydana przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej - pismo z 3 sierpnia 2023 r., sygn. 0115-KDIT1.
    4011.420.2023.2.MST. Zgodnie z tą interpretacją, za prace twórcze związane z procesem
    opracowywania oprogramowania należy uznać również m.in. prace związane z
    testowaniem oprogramowania, koordynowaniem projektu, kontrolą jakości projektu,
    tworzeniem dokumentacji projektu itp. W konsekwencji można stwierdzić, że czynności
    wykonywane przez pracownika Wnioskodawcy, takie jak: koordynowanie tworzenia i
    testowania systemów, sporządzanie dokumentacji technicznej dla oprogramowania i
    systemów, dokonywanie ustaleń technicznych z innymi podmiotami w związku ze
    zlecanymi na zewnątrz pracami, związanymi z opracowywanymi programami,
    dokonywanie odbioru jakościowego zleconych prac oraz dokumentacji technicznej,
    współuczestniczenie w testowaniu oprogramowania i systemów oraz usuwanie
    stwierdzonych błędów, organizowanie i nadzorowanie systemów w polowych
    laboratoriach na wiertniach, stanowią również działalność twórczą w rozumieniu art. 22
    ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT.
    Stanowisko Wnioskodawcy jest zbieżne również z wyrażonym przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji z 24 stycznia 2025 r., 0113-KDIPT2-
    3.4011.719.2024.1.PR.

    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane pracownikom
    zatrudnionym na stanowisku Software architekt (Firmware and Software architect – przyp.
    organu), w części dotyczącej przenoszenia przez niego na Wnioskodawcę autorskich praw
    majątkowych do konkretnych utworów, stanowi przychody z działalności twórczej w
    zakresie, o którym mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem tej interpretacji nie jest ocena kwestii uznania efektów pracy Państwa
    pracowników za utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź w kwestii kwalifikacji wynagrodzenia
    pracowników zatrudnionych w Spółce jako przychodu z działalności twórczej, o której
    mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    zakresie możliwości zastosowania przez Państwa 50% kosztów uzyskania przychodów
    zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.