Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.636.2025.4.RG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Obowiązek rejestracji jako podatnik VAT czynny w sytuacji
przekroczenia w 2025 r. łącznego obrotu w wysokości 200.000
zł z tytułu wynajmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych i
opodatkowywania czynności, w odniesieniu do których nie
można zastosować zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o
VAT.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
najem
najem-najem mieszkań
najem-najem na cele mieszkalne
rejestracja-rejestracja dla potrzeb podatku od towarów i
usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Rejestracja -
utrata lub rezygnacja ze zwolnienia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązku rejestracji przez Pana jako podatnik VAT czynny w
    sytuacji przekroczenia w 2025 r. łącznego obrotu w wysokości 200.000 zł z tytułu wynajmu
    lokali mieszkalnych i niemieszkalnych i opodatkowywania czynności, w odniesieniu do
    których nie można zastosować zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.
    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - 25 lipca 2025 r. (data wpływu 30 lipca 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku)
    Jest Pan osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej. Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej.
    Jest Pan współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w ..., przy ulicy ...
    numer ... zawierającej obszar ... ha. Pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości są
    Pana siostry – „A” i „B”. Każdy ze współwłaścicieli posiada równy udział w nieruchomości,
    tj. 1/3 części.
    W dniu ....03 2008 r. wraz z siostrami zawarł Pan umowę w formie aktu notarialnego nr ...,
    w której dokonaliście Państwo podziału nieruchomości wspólnej do korzystania. Na
    podstawie tej umowy korzystał i czerpał Pan pożytki, z wyłączeniem pozostałych
                                                  2współwłaścicieli, z połowy nieruchomości od strony południowej o powierzchni ... m. „A”
    oraz „B” na podstawie przedmiotowej umowy korzystały i czerpały pożytki, z wyłączeniem
    pozostałych współwłaścicieli, z pozostałej części nieruchomości w częściach pomiędzy nimi
    równych. W zakresie nieobjętym niniejszą umową współwłaściciele korzystali z
    nieruchomości stanowiącej ich współwłasność, stosownie do reguł wynikających z
    kodeksu cywilnego.
    Powyższe zasady korzystania z nieruchomości wspólnej wynikały z faktu, że sprawował i
    sprawuje Pan nieodpłatnie zarząd przedmiotową nieruchomością.
    Następnie, aktem notarialnym nr ..., z dnia ....03.2024 r. dokonali Państwo zmiany umowy
    o podział do korzystania z nieruchomości wspólnej - zgodnie z którą powierzchnia
    przypisana do wyłącznego korzystania przez Pana z wyłączeniem pozostałych
                            2współwłaścicieli została zmniejszona do ... m. Pozostali współwłaściciele korzystają oraz
    będą korzystać i czerpać pożytki z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli z pozostałej
    części nieruchomości w częściach pomiędzy nimi równych.
    Od momentu zawarcia tej umowy każda ze stron korzysta z przypisanej jej części
    nieruchomości i czerpie z niej pożytki.
    Prowadzi Pan wynajem wyłącznie przypisanej Panu części nieruchomości. Przedmiotem
    wynajmu są w 80% lokale mieszkalne, a w 20% lokale niemieszkalne - usługowe
    przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej przez najemców.
    Roczny przychód osiągnięty z wynajmu przedmiotowej nieruchomości, podlegający
    opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych przekroczył w 2025 r.
    kwotę 100.000 zł, przewidywana kwota przychodu w 2025 r przekroczy kwotę 200.000 zł.

    W 2026 r. przewidywana kwota przychodu również przekroczy kwotę 200 000 zł.
    Nie osiąga Pan przychodów z pozostałej części nieruchomości i nie uczestniczy Pan w
    ewentualnych przychodach z tytułu użytkowania tej części nieruchomości.
    Opodatkowaniu podlegają wyłącznie przychody osiągnięte z najmu części nieruchomości,
    z której korzysta Pan - zgodnie z notarialnie potwierdzonym podziałem.
    Obecnie osiąga Pan przychody z tytułu najmu prywatnego, wyłącznie z nieruchomości
    przypisanej Panu do wyłącznego korzystania, stanowiącej Pana majątek odrębny. W 2026
    r. zamierza Pan złożyć oświadczenie o którym mowa w art. 12 ust. 6 ustawy o ryczałcie, tj.
    że przychody z najmu będą w całości opodatkowane przez jednego z małżonków, tj. przez
    Pana. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, złoży Pan właściwemu naczelnikowi urzędu
    skarbowego w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    otrzymany zostanie pierwszy przychód z tego tytułu.
    Rozważa Pan również możliwość dokonania w sierpniu 2025 r. darowizny 50%
    posiadanych przez Pana udziałów w nieruchomości żonie, z którą łączy Pana wspólność
    majątkowa małżeńska.
    Nie zamierza Pan dokonywać zmiany umowy o podział do korzystania z nieruchomości
    wspólnej zawartej aktem notarialnym nr ... z dnia ....03.2024 r.
    W odpowiedzi na wezwanie na pytania Organu w części dotyczącej podatku od towarów i
    usług wskazał Pan:
    Ad. I 1) Przedmiotem najmu są lokale mieszkalne oraz lokale niemieszkalne – usługowe,
    nie wynajmuje Pan niezabudowanych nieruchomości gruntowych.
    Ad. I 2a) Stroną umowy najmu nieruchomości będzie Pan i Pana małżonka.
    Ad. I 2b) Faktury z tytułu wynajmu będą wystawiane przez Pana i Pana małżonkę.
    Ad. I 2c) Podatek należny z tytułu najmu nieruchomości będzie rozliczany przez Pana w
    50% oraz przez Pana małżonkę w 50%.
    Ad. I 2d) Wskazana we wniosku wysokość obrotu z tytułu najmu lokali stanowi całość
    obrotu z tytułu najmu.
    Ad. III 1) Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej.
    Ad. III 2) Nie zamierza Pan w trakcie roku podatkowego 2025 rozpoczynać prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Przedmiotem wynajmu są w 80% lokale mieszkalne, a w 20% lokale niemieszkalne -
    usługowe przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej przez najemców.
    Przewidywany obrót w 2025 r. z tytułu wynajmu tych lokali przekroczy kwotę 200.000 zł,
    przewidywany łączny obrót w 2026 r. z tytułu wynajmu tych lokali również przekroczy
    kwotę 200.000 zł.
    Ad. III 3) Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej.
    Ad. III 4) Lokale mieszkalne będące przedmiotem wniosku wynajmuje Pan na cele
    mieszkaniowe.
    Ad. III 5) Wynajem lokali mieszkalnych jest zwolniony od podatku od towarów i usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775).

## Pytanie

(oznaczone we wniosku nr 3) Czy w sytuacji przekroczenia w 2025 r. łącznego obrotu w
    wysokości 200.000 zł z tytułu wynajmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych, będzie Pan
    zobowiązany do rejestracji jako podatnik VAT czynny i opodatkowywania czynności, w
    odniesieniu do których nie można zastosować zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o
    VAT?

    Pana stanowisko w sprawie
    (oznaczone we wniosku Ad. 3)
    Pana zdaniem, najem prywatny może korzystać ze zwolnienia z VAT zgodnie z art. 43 ust.
    1 pkt 36 ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się z podatku VAT usługi w zakresie
    wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części
    nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz
    społecznych agencji najmu. Najem prywatny nieruchomości na cele mieszkalne korzysta z
    powyższego zwolnienia przedmiotowego z VAT. To powoduje, że nawet przekroczenie
    wartości sprzedaży z tego najmu - 200 000 zł - nie wywoła obowiązku rejestracji do VAT.
    Przepis ten dotyczy tylko najmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym, natomiast
    podatnik, osiągając przychody z najmu nieruchomości o charakterze niemieszkalnym,
    może skorzystać jedynie z podmiotowego zwolnienia wartości sprzedaży do rocznego
    limitu 200 000 zł.
    Podatnicy, którzy wynajmują nieruchomości mieszkalne czy też niemieszkalne, mają
    obowiązek zaliczania wartości sprzedaży uzyskanych z tych wynajmów do przychodów,
    które porównują do wartości limitu sprzedaży 200 000 zł.
    Gdy wartość sprzedaży z najmu prywatnego nieruchomości niemieszkalnej przekroczył
    roczny limit 200 000 zł, wówczas podatnik będzie miał obowiązek rejestracji jako czynny
    podatnik VAT oraz opodatkować sprzedaż, która spowodowała przekroczenie powyższego
    limitu.
    Jeżeli podatnik wynajmuje nieruchomości mieszkalne (zwolnienie przedmiotowe), także
    ma obowiązek wliczać wartość uzyskanej sprzedaży do limitu 200 000 zł.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy o VAT do o limitu 200 000 zł należy wliczyć niektóre
    czynności, które są przedmiotowo zwolnione z VAT.
    Jak stanowi ten przepis, do ww. limitu nie wlicza się bowiem odpłatnej dostawy towarów i
    odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub
    przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
    a. transakcji związanych z nieruchomościami,
    b. usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    c. usług ubezpieczeniowych
    - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Usługi najmu są transakcjami związanymi z nieruchomościami. Oznacza to, że każdy obrót
    uzyskany z tytułu czynszu najmu (w tym także z tzw. najmu prywatnego lokali
    mieszkalnych na cele mieszkaniowe, który jest zwolniony z VAT bez względu na uzyskaną
    kwotę obrotu), należy uwzględniać przy obliczaniu limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    i 9 ustawy o VAT. Oznacza to, że podatnicy, którzy korzystają ze zwolnienia z VAT z uwagi
    na to, że uzyskiwane przez nich obroty nie przekraczają 200 000 zł, a jednocześnie
    uzyskują przychody z najmu nieruchomości mieszkalnych na cele mieszkalne oraz z najmu
    nieruchomości niemieszkalnych, do limitu tego muszą zaliczać całość uzyskiwanego
    obrotu. W sytuacji zaś, gdyby doszło do przekroczenia ww. limitu, konieczne jest złożenie
    zgłoszenia rejestracyjnego do VAT i opodatkowywanie czynności, w odniesieniu do których
    nie można zastosować zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pan przedstawił we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzenia wymaga, że dla uzyskania statusu podatnika
    podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania wskazania wymaga, że stosownie do
    treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
      - świadczenie usługi na własny rachunek,
      - charakter mieszkalny nieruchomości,
      - mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Ustawodawca przewiduje także zwolnienie od podatku VAT dla określonej grupy
    podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.
    Z przepisu art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. –
    wynika, że:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    W myśl art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Przepis art. 113 ust. 2 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. – mówi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
        towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na
        terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W świetle art. 113 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W oparciu o art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Jak wynika z art. 113 ust. 9 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w
      trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli

      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Tym samym podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju
    może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in.
    wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których
    mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. Według tego przepisu – w brzmieniu obowiązującym do
    31 grudnia 2024 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
        podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,

      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
        podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;

      3) (uchylony)
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
      zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem
      VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
      opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
      poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
      zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
      których mowa
      w art. 135 ust. 1 lit. b)–g), oraz usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, chyba że
      transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
      uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości. Jak stanowi ten przepis:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: dzierżawę i wynajem
      nieruchomości.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Jak wynika z opisu sprawy, jest Pan współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości i
    prowadzi Pan wynajem wyłącznie przypisanej Panu części nieruchomości. Przedmiotem
    najmu są lokale mieszkalne oraz lokale niemieszkalne – usługowe, nie wynajmuje Pan
    niezabudowanych nieruchomości gruntowych. Podatek należny z tytułu najmu
    nieruchomości będzie rozliczany przez Pana w 50% oraz przez Pana małżonkę w 50%.
    Stroną umowy najmu nieruchomości będzie Pan i Pana małżonka. Faktury z tytułu
    wynajmu będą wystawiane przez Pana i Pana małżonkę. Obecnie osiąga Pan przychody z
    tytułu najmu prywatnego, wyłącznie z nieruchomości przypisanej Panu do wyłącznego
    korzystania, stanowiącej Pana majątek odrębny. Nie osiąga Pan przychodów z pozostałej
    części nieruchomości i nie uczestniczy Pan w ewentualnych przychodach z tytułu
    użytkowania tej części nieruchomości. Opodatkowaniu podlegają wyłącznie przychody
    osiągnięte z najmu części nieruchomości, z której korzysta Pan - zgodnie z notarialnie
    potwierdzonym podziałem. Rozważa Pan również możliwość dokonania w sierpniu 2025 r.
    darowizny 50% posiadanych przez Pana udziałów w nieruchomości żonie, z którą łączy
    Pana wspólność majątkowa małżeńska. Roczny przychód osiągnięty z wynajmu
    przedmiotowej nieruchomości, podlegający opodatkowaniu ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych przekroczył w 2025 r. kwotę 100.000 zł, przewidywana kwota
    przychodu w 2025 r przekroczy kwotę 200.000 zł. W 2026 r. przewidywana kwota
    przychodu również przekroczy kwotę 200 000 zł. Lokale mieszkalne będące przedmiotem
    wniosku wynajmuje Pan na cele mieszkaniowe. Wynajem lokali mieszkalnych jest
    zwolniony od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo wskazania wymaga, że z art. 96 ust. 1 ustawy wynika:

      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Z kolei zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy:
      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    Stosownie do art. 96 ust. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:
      Naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku
      podatników, o których mowa w ust. 3 - jako „podatnika VAT zwolnionego”, i na
      wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.
    Stosownie do art. 96 ust. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Naczelnik urzędu skarbowego, po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym, rejestruje podatnika jako:
      1) „podatnika VAT czynnego”,
      2) „podatnika VAT zwolnionego” - w przypadku podatnika, o którym mowa w:
      a) ust. 3 i 3c,
      b) art. 113a ust. 1, jeżeli złożył zawiadomienie w celu rejestracji jako podatnik VAT UE
      - i na jego wniosek potwierdza to zarejestrowanie.
    W myśl art. 96 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży
      opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia,
      obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w
      przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni - do
      aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach:
      1) przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż
        zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4-41 lub przepisów
        wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej
        sprzedaży;
      2) przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art.
        113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa;
      3) przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia, o którym
        mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku rezygnacji z tego
        zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4;
      4) przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku
        rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej
        wykonanej czynności.
      Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
    Ponadto wskazania wymaga, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe

      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który

    jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie
    dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług z tego tytułu.
    Wobec tego podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i
    usług wówczas, gdy najem ten będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny
    rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków,
    to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust.
    1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu,
    czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej).
    Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy stwierdzić, że
    czynność najmu przez Pana przypisanej Panu części nieruchomości - lokali mieszkalnych
    oraz lokali niemieszkalnych – usługowych na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług
    wypełniała definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, skoro będzie Pan świadczył usługi najmu lokali mieszkalnych oraz lokali
    niemieszkalnych – usługowych za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych
    przepisów ustawy, najem ten stanowi zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie
    usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy.
    Jak wynika z ww. przepisów art. 113 ustawy, obliczając limit sprzedaży uprawniający
    podatnika do korzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy,
    po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art.
    113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego
    świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z
    nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Poprzez transakcje pomocnicze należy rozumieć transakcje niepowiązane podstawową
    działalnością podatnika. Przychody z transakcji pomocniczej nie są głównym i
    bezpośrednim źródłem podstawowej działalności. W ocenie, czy czynność pomocnicza
    będzie stanowiła czynność pomocniczą, należałoby przeanalizować, czy jedynie uzupełnia
    ona podstawową działalność, czy jest stałym elementem względem działalności
    podstawowej.
    Jak Pan wskazał we wniosku, nie prowadzi Pan działalności gospodarczej. Przedmiotem
    wynajmu są w 80% lokale mieszkalne, a w 20% lokale niemieszkalne - usługowe
    przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej przez najemców. Lokale
    mieszkalne będące przedmiotem wniosku wynajmuje Pan na cele mieszkaniowe, który
    jest zwolniony od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z
    o podatku od towarów i usług.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że świadczona przez Pana usługa najmu
    lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe oraz usługa najmu lokali niemieszkalnych -
    usługowych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej przez najemców
    jest stałym elementem wbudowanym w prowadzoną przez Pana działalność gospodarczą
    w zakresie najmu nieruchomości. Zatem powadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej w zakresie najmu lokali mieszkalnych oraz lokali niemieszkalnych –
    usługowych, nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest
    zwolnieniem związanym bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność

    gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie
    to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika. Zatem na podstawie art. 113
    ust. 2 pkt 2 lit. a) sprzedaż z działalności w zakresie wynajmu również powinna być
    wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W efekcie stwierdzenia wymaga, że wartość świadczonych przez Pana usług najmu najmu
    lokali mieszkalnych oraz lokali niemieszkalnych – usługowych, jako transakcji związanych z
    nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, stanowiących
    odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, powinna być wliczana
    do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Przy czym – jak wynika z wniosku - stroną umowy najmu nieruchomości będzie Pan i Pana
    małżonka. Faktury z tytułu wynajmu będą wystawiane przez Pana i Pana małżonkę.
    Zatem, odrębnie od Pana małżonki, dokonuje Pan odpłatnego świadczenia usług, tj.
    najmu ww. lokali należących do majątku wspólnego Pana i Pana małżonki i z tego tytułu
    posiada Pan status podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu w art. 15 ust. 1
    ustawy. Zatem, z tytułu ww. najmu lokali jest Pan zobowiązany do rozliczenia
    wynagrodzenia wyłącznie w części przypadającej na Pana. Tym samym, do ww. limitu
    zwolnienia podmiotowego powinien Pan wliczać wartości sprzedaży osiąganej z tytułu
    najmu ww. lokali w części przypadającej odpowiednio na Pana.
    Jak wskazał Pan we wniosku przewidywana kwota przychodu w 2025 r. przekroczy kwotę
    200.000 zł. Zatem po przekroczeniu limitu 200.000 zł uprawniającego do zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, utraci Pan prawo do zwolnienia od
    podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, w momencie przekroczenia limitu sprzedaży określonego w art. 113 ust. 1
    ustawy, tj. 200.000 zł, stosownie do art. 96 ust. 5 ustawy, będzie Pan zobowiązany
    zarejestrować się jako podatnik VAT czynny oraz opodatkować podatkiem VAT pierwszą
    czynność, w związku z którą wartość jej sprzedaży przekroczyła kwotę limitu zwolnienia
    oraz każdą następną czynność na zasadach określonych dla świadczonych przez Pana
    usług.
    W konsekwencji, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być
    – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.

    Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek
    prawny wyłącznie dla Pana.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ..... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.