Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-527/13-7/TR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-09-23
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego
Słowa kluczowe: budowa; mieszkanie; nieruchomości; obowiązek-obowiązek podatkowy; przychód; przychód-źródła przychodu
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 19

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 23 kwietnia 2013 r. (data wpływu do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie: 23 maja 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 10 sierpnia 2013 r. (data wpływu: 14 sierpnia 2013 r.) oraz pismem z dnia 17 września 2013 r. (data wpływu: 19 września 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 kwietnia 2013 r. Pani i Pan złożyli do Urzędu Skarbowego w L. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego.

Następnie, pismem z dnia 20 maja 2013 r., nr (…), Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. – na podstawie art. 170 w zw. z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego przekazał według właściwości wniosek Pani i Pana do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu.

Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie ze znowelizowanym art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem 1 lipca 2007 r. organem właściwym do dokonywania interpretacji przepisów prawa podatkowego został Minister Finansów.

Natomiast, stosownie do art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej Minister Finansów upoważnił – w drodze ww. rozporządzenia – dyrektorów pięciu izb skarbowych do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie, określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów.

W analizowanym przypadku, właściwym miejscowo organem podatkowym do wydania pisemnej interpretacji od dnia 1 lipca 2007 r. jest – w związku z § 6 ww. rozporządzenia – Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu.

Tut. Organ informuje, że przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest wniosek w części odnoszącej się do osoby Pana, natomiast odnośnie Pani w dniu 11 września 2013 r. wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 1, § 3 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 22 lipca 2013 r., nr ILPB2/415-527/13-2/TR, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do usunięcia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – braków formalnych wniosku.

Jednocześnie poinformowano Zainteresowanego, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie wysłano w dniu 22 lipca 2013 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 7 sierpnia 2013 r.), zaś w dniu 14 sierpnia 2013 r. (data nadania: 12 sierpnia 2013 r.) do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie.

Z uwagi na fakt, że analizowany wniosek w dalszym ciągu nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 9 września 2013 r., nr ILPB2/415-527/13-4/TR, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów ponownie wezwał Wnioskodawcę do usunięcia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – braków formalnych wniosku.

Jednocześnie ponownie poinformowano Zainteresowanego, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Drugie wezwanie wysłano w dniu 9 września 2013 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 12 września 2013 r.), zaś w dniu 19 września 2013 r. (data nadania: 18 września 2013 r.) do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, w której Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Dnia 3 października 2012 r. Wnioskodawca wraz z żoną zakupili mieszkanie od Pana X. Mieszkanie mieści się w budynku sześciolokalowym, bezczynszowym, położonym na działce 1802/14 o powierzchni 11 a 17 m². W treści aktu notariusz zamieścił zapis dotyczący: „(…) wyrażają nieodwołalną zgodę na wybudowanie na działce 1802/14 o powierzchni 11 a 17 m² (…) budynku mieszkalno-usługowego oraz zmiany udziału przynależnego do nabytego przez nich lokalu mieszkalnego w nieruchomości wspólnej i w związku z tym nie mają, ani w przyszłości mieć nie będą żadnych roszczeń z tego tytułu (…).

W tej formie małżonkowie otrzymali od notariusza akt notarialny. Urząd miasta wyliczył małżonkom procentowo podatek od gruntów i nieruchomości, i taki podatek małżonkowie płacą. Pan X po otrzymaniu zgody i pozwolenia na budowę kolejnego budynku, rozpoczął na drugiej połowie działki małżonków budowę budynku mieszkalno-usługowego. Bez podziału tej działki na dwie odrębne tak, aby każdy budynek miał swoją działkę i udziały w gruncie.

Niedługo po zakupie przez małżonków mieszkania, zgłosił się do Pana X klient na zakup garażu mieszczącego się w kubaturze budynku małżonków. Pan X zgodził się na sprzedaż, ale kiedy inny notariusz zażądał dokumentów niezbędnych do aktu, powiedział, że taki zapis (cytowany wyżej) jest niezgodny z prawem i on się pod tym nie może podpisać. To samo powiedział kolejny notariusz. Garaż nie został sprzedany, a Wnioskodawca nabrał wątpliwości, czy aby w tej części akt notarialny jest zgodny z prawem. Zainteresowany obawia się, że w momencie przekształcenia działki na dwie mniejsze (czyli zmniejszenia udziałów Wnioskodawcy) i po kolejnych sprzedażach wybudowanych mieszkań, Zainteresowany może być obciążony jakimś dodatkowym podatkiem od wzbogacenia.

Uzupełniając wniosek o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego, Zainteresowany jednoznacznie wskazał, że w sensie prawnym Wnioskodawca, jak również małżonka Wnioskodawcy, nie będą stroną umowy sprzedaży przedmiotowej (nowowybudowanej), zbywanej nieruchomości – lokali mieszkalnych.

Jednocześnie Wnioskodawca podał, że wraz z małżonką są w procentowej części współwłaścicielami gruntu, na którym mieści się wybudowana nieruchomość przeznaczona do sprzedaży jako lokale mieszkalne. Sytuacja jest taka dlatego, że Pan X przed wybudowaniem kolejnej nieruchomości nie uregulował formalności związanych z gruntem, a dokładnie nie przeprowadził podziału jednej działki na dwie mniejsze, co pozwoliłoby posiadać odrębny grunt dla każdego budynku. Obecnie dwa budynki są posadowione na jednej działce, a udziały małżonków mają się zmniejszyć po ewentualnym przeprowadzeniu rozdzielności działki. Wówczas udział w gruncie małżonkowie będą posiadali mniejszy, jak również podatek małżonków się zmniejszy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy teraz lub w przyszłości Wnioskodawca nie będzie ponosić odpowiedzialności w kwestii uiszczenia podatku od dochodu osób fizycznych tzw. „innego dochodu”, kiedy to Panowie C i Y po wybudowaniu nieruchomości na działce nr 1802/14, 1802/11, 57/2 (…) będą zbywać mieszkania, czyli osiągać dochód, a w związku z tym, że jest współwłaścicielem tej działki, czy też nie będzie w obowiązku taki podatek od dochodu uiszczać?

Zdaniem Wnioskodawcy, zapis zamieszczony w akcie notarialnym jako sprzeczny z prawem nie powinien rodzić dla Wnioskodawcy negatywnych skutków w zakresie prawa podatkowego oraz obowiązków podatkowych (oprócz podatków od gruntów).

Zainteresowany uważa, że jeśli notariusz jako reprezentant zawodu zaufania publicznego podczas aktu sprzedaży lokalu mieszkalnego zamieścił wskazany zapis, to Zainteresowany na tamtą chwilę nie powinien mieć wątpliwości, że wszystko jest zgodne z przepisami prawa. Jednakże, jeżeli dwóch innych notariuszy po zapoznaniu się z treścią aktu oraz prośbą od innego klienta o spisanie w takiej samej formie również aktu, tylko na garaż, odmówił tej czynności mówiąc, że ten zapis nie jest zgodny z literą prawa i absolutnie tego nie zrobi, to Wnioskodawca nie wie, czy w tej części akt notarialny jest ważny.

Zainteresowany uważa, że jeśli płaci podatek należny do urzędu miasta to nie popełnia żadnych uchybień, ale obawia się, jaka będzie sytuacja, gdy Pan X będzie sprzedawał kolejne mieszkania na działce małżonków i czy na pewno zmniejszy udziały małżonków w tej działce. Wnioskodawca uważa, że w obecności notariusza uczestniczyli z żoną w czynności prawnej, mając pełne zaufanie do osoby notariusza, ale po postawie dwóch innych notariuszy Zainteresowany zastanawia się, czy taki zapis jest prawny i czy Wnioskodawca może mieć z tego tytułu jakiekolwiek konsekwencje oprócz podatku gruntowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Na mocy art. 30e ust. 2 ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W myśl art. 19 ww. ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej.

Do kosztów odpłatnego zbycia, pomniejszających wartość nieruchomości wyrażoną w cenie określonej w umowie, zaliczyć można wydatki, które są niezbędne, aby transakcja zbycia doszła do skutku.

Stosownie natomiast do art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, uważa się udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Stosownie zaś do art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

W świetle powyższego, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Natomiast zgodnie z art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16 poz. 93 ze zm.), przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 ustawy, w myśl którego umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej postanowiły.

Stosownie zaś do przepisów art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Art. 48 ustawy – Kodeks cywilny stanowi, że –z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych – do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Natomiast, zgodnie z art. 47 § 1 tej ustawy, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Uzupełniając badany wniosek o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego, Zainteresowany jednoznacznie wskazał jednak, że w sensie prawnym Wnioskodawca, jak również małżonka Wnioskodawcy, nie będą stroną umowy sprzedaży przedmiotowej (nowowybudowanej), zbywanej nieruchomości – lokali mieszkalnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że skoro w sensie prawnym Wnioskodawca, jak również małżonka Wnioskodawcy, nie będą stronami zawieranych przez Panów X i Y opisanych umów sprzedaży przedmiotowych (nowowybudowanych), zbywanych nieruchomości – lokali mieszkalnych, to po stronie Wnioskodawcy nie dojdzie do powstania z tytułu rzeczonych transakcji źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, z tychże tytułów na Zainteresowanym nie będzie ciążył obowiązek uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jednocześnie wskazać należy, że jeżeli opisane wyżej transakcje w sensie cywilnoprawnym w istocie będą jednak skutkowały dokonaniem sprzedaży przez Wnioskodawcę jakiegokolwiek udziału lub części gruntu powiązanego ze sprzedawanymi lokalami – do czego stwierdzenia poprzez dokonanie analizy na gruncie cywilnoprawnym tut. Organ nie jest upoważniony – to po stronie Wnioskodawcy dojdzie w tejże części do powstania z tytułu rzeczonych transakcji źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji – do powstania po stronie Zainteresowanego obowiązku uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, na zasadach uregulowanych w art. 30e cyt. ustawy podatkowej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Końcowo, informuje się, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony, do oceny dokumentów załączonych do wniosku; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego, przedstawionym przez Zainteresowanego i stanowiskiem Zainteresowanego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.