Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-1603/14/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-03-19
Teza: Zwolnienie od podatku transakcji sprzedaży zaadaptowanych powierzchni części wspólnych.
Słowa kluczowe: lokal-lokal użytkowy; nieruchomości; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 12 grudnia 2014 r. (data wpływu 22 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku transakcji sprzedaży zaadaptowanych powierzchni części wspólnych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku transakcji sprzedaży zaadaptowanych powierzchni części wspólnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wspólnota Lokalowa … (zwana dalej: Wspólnotą) to Wspólnota, w której istnieją tylko lokale użytkowe, tworzą ją przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą. Wspólnota jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Rozlicza się z podatku od towarów i usług miesięcznie. Zakres działania Wspólnoty obejmuje zarząd nieruchomością wspólną, przez którą zgodnie z ustawą o własności lokali, rozumie się grunt pod budynkiem oraz części budynków i urządzenia nie służące wyłącznie właścicielom lokali (np. klatki schodowe, windy, piwnice, strychy, dachy, zewnętrzne ściany budynku, instalacje energetyczne, cieplne, wodne, „ogródki piwne”) a także garaże i miejsca parkingowe znajdujące się w obrębie budynku.

W budynku, w którym istnieje Wspólnota, znajdują się korytarze stanowiące części wspólne.

W dniu 13 marca 2007 r. Wspólnota pojęła uchwałę, w której wyraziła zgodzę na przebudowę i nadbudowę budynku, który jest własnością jej Członków.

Przebudowa polegała m.in. na zwiększeniu powierzchni dotychczas istniejących lokali o powierzchnie, które stanowiły części wspólne do tego czasu wykorzystywane przez wszystkich Właścicieli. Po zakończeniu przebudowy zmianie uległa powierzchnia istniejących już wcześniej lokali użytkowych poszczególnych Członków Wspólnoty.

Koszty przebudowy lokali, polegającej na włączeniu dotychczasowych części wspólnych do istniejących już wcześniej lokali użytkowych, poniósł inwestor zastępczy, który swoje usługi zastępstwa inwestorskiego udokumentował fakturą na rzecz Wspólnoty.

Na Właścicieli powiększonych o części wspólne lokali aktem notarialnym z dnia 13 kwietnia 2011 r. przeniesiono prawo własności do zaadaptowanych powierzchni wspólnych.

Do czasu przeniesienia własności powyższych powierzchni stanowiących wcześniej części wspólne, nabywcy wpłacali zaliczki na poczet ceny. Na podstawie otrzymywanych zaliczek w latach 2007-2011 Wspólnota wystawiała nabywcom faktury zaliczkowe z 22% i 23% podatkiem VAT.

Wspólnota nie nabyła przedmiotowych powierzchni, ponieważ były one częścią wspólną nieruchomości, służącą wszystkim Właścicielom lokali w momencie oddania budynku do użytku w 1998 r. i nie były „osobno zasiedlane”. Budynek, w którym funkcjonuje Wspólnota, został wybudowany przez dewelopera i to on sprzedawał lokale użytkowe wraz z częściami wspólnymi poszczególnym Właścicielom. Dopiero później zawiązała się Wspólnota właścicieli lokali. W związku z powyższym nie przysługiwało Wspólnocie prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Jaka jest właściwa stawka (bądź zwolnienie od podatku) dla opisanych we wniosku czynności sprzedaży powierzchni stanowiących wcześniej części wspólne, które po przebudowie zwiększyły powierzchnie posiadanych już wcześniej przez nich lokali użytkowych w przedstawionym stanie faktycznym?

Zdaniem Wspólnoty, opisana transakcja korzysta ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz 10a ustawy o podatku od towarów i usług.

Podstawą prawną funkcjonowania wspólnot jest ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. u. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Powyższa ustawa określa prawa i obowiązki członków wspólnoty oraz zakres zarządu nieruchomością wspólną. Zgodnie z treścią art. 6 cyt. ustawy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Czynności wykonywane przez Wspólnotę, wykraczające poza zakres obowiązkowego zarządu określonego w ustawie o własności lokali, są dostawą towarów lub świadczeniem usług, w stosunku do których mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Wspólnota podjęła uchwalę w przedmiocie sprzedaży powierzchni stanowiących części wspólne nieruchomości. Do tego czasu owe części wspólne wykorzystywane były przez wszystkich właścicieli. W tej sytuacji Wspólnota działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a czynności sprzedaży części wspólnych nieruchomości na rzecz różnych osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych. Jednakże ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zastosowania zwolnienia od podatku, dotyczące zarówno dostawy towarów jak i świadczenia usług, zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT. Warunki, które muszą być spełnione w celu zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług w przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części zostały określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz 10a ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do zapisu art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Na mocy art. 41 ust. 1 ww. ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Z art. 146a pkt 1 cyt. ustawy wynika, że stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, przewidziane zostały zwolnienia od podatku oraz obniżone stawki.

Stosownie do przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Przez pierwsze zasiedlenie, zgodnie z art. 2 pkt 14 cyt. ustawy rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a powołanej ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Ponadto, jak wynika z art. 43 ust. 7a ustawy o podatku od towarów i usług, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

Uwzględniając definicję art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług wskazać należy, że aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynków, budowli lub ich części do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony przez podatnika do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Istotą pierwszego zasiedlenia – jak wynika z powołanego przepisu – jest oddanie do użytkowania, które następuje w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Podkreślić jednakże należy, że ustawodawca w definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 14 ustawy wyraźnie wskazuje, że pierwsze zasiedlenie może dotyczyć zarówno budowli, budynków lub ich części.

Z opisu sprawy wynika, że Wspólnota jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Tworzą ją właściciele lokali użytkowych – przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą.

W dniu 13 marca 2007 r. Wspólnota pojęła uchwałę, w której wyraziła zgodzę na przebudowę i nadbudowę budynku, który jest własnością jej Członków.

Przebudowa polegała m.in. na zwiększeniu powierzchni dotychczas istniejących lokali o powierzchnie, które stanowiły części wspólne do tego czasu wykorzystywane przez wszystkich Właścicieli. Po zakończeniu przebudowy zmianie uległa powierzchnia istniejących już wcześniej lokali użytkowych poszczególnych Członków Wspólnoty.

Koszty przebudowy lokali, polegającej na włączeniu dotychczasowych części wspólnych do istniejących już wcześniej lokali użytkowych, poniósł inwestor zastępczy, który swoje usługi zastępstwa inwestorskiego udokumentował fakturą na rzecz Wspólnoty.

Do czasu przeniesienia własności powyższych powierzchni stanowiących wcześniej części wspólne, nabywcy wpłacali zaliczki na poczet ceny. Na podstawie otrzymywanych zaliczek w latach 2007-2011 Wspólnota wystawiała nabywcom faktury zaliczkowe z 22% i 23% podatkiem VAT.

Prawo własności do zaadaptowanych powierzchni wspólnych przeniesiono aktem notarialnym z dnia 13 kwietnia 2011 r. na Właścicieli lokali powiększonych o te części wspólne.

Powyższe wskazuje, że sprzedaż zaadaptowanych powierzchni stanowiących wcześniej części wspólne, na rzecz właścicieli lokali użytkowych wypełnia definicję pierwszego zasiedlenia wynikającą z powołanego art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług. Wspólnota bowiem przebudowane powierzchnie oddała do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszym nabywcom po wybudowaniu (zaadaptowaniu części wspólnych) w momencie dokonania sprzedaży.

Odnosząc zatem przedstawiony opis sprawy do powołanych w tym zakresie przepisów prawa należy stwierdzić, że sprzedaż zaadaptowanych powierzchni stanowiących wcześniej części wspólne, na rzecz właścicieli lokali użytkowych, miała miejsce w ramach pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług, co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. W takim przypadku pod rozwagę należy wziąć treść art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

Należy w tym miejscu zauważyć, że decyzja o rozpoczęciu opisanych prac adaptacyjnych dotyczących części wspólnych została podyktowana zamiarem dokonania późniejszej sprzedaży na rzecz Właścicieli lokali użytkowych, które po przebudowie zostały powiększone o przebudowane – zaadaptowane powierzchnie.

Wobec tego trzeba wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku wynikających z fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy).

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione jednocześnie warunki: odliczenia dokonuje podatnik VAT oraz towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Zatem, odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Istotna jest intencja nabycia, jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług wymogów formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go przepisy ustawy (art. 88 cyt. ustawy) lub aktów wykonawczych.

Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Wspólnota – czynny podatnik podatku od towarów i usług – wobec podjęcia uchwały o przebudowie i nadbudowie budynku, ponosiła wydatki związane z podlegającą opodatkowaniu planowaną sprzedażą zaadaptowanych (części) lokali użytkowych. Tym samym, Wspólnocie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z ponoszonymi na cen cel wydatkami.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w odniesieniu do opisanej transakcji sprzedaży zaadaptowanych części wspólnych na rzecz właścicieli lokali użytkowych, nie znajdzie zastosowania również zwolnienie od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

W świetle powyższego, przedmiotowa transakcja podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146 pkt 1, tj. 23%.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.