Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.465.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, prawo do odliczenia
podatku naliczonego oraz rozliczenia transakcji nabycia
materiałów promocyjnych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
materiały-materiały promujące
materiały-materiały reklamowe
numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP)
oddział
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
przekazanie-przekazanie nieodpłatne
transakcja-transakcja wewnątrzwspólnotowa-transakcja
wewnątrzwspólnotowej dostawy (WDT)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatna dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Sposób wystawienia
faktur
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 2-art. 25-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106k (uchylony od 01.02.2026 r.)-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106k (uchylony od 01.02.2026 r.)-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106k (uchylony od 01.02.2026 r.)-ust. 3

## Pytanie

nr 1),

        prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur
        zawierających błędną nazwę, adres lub numer NIP Spółki (pytanie nr 2 i 3),
        nieprawidłowe w pozostałym zakresie (pytania nr 4-6).

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz rozliczenia transakcji nabycia
    materiałów promocyjnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    1.1 Spółka
    A. GmbH („Spółka”) jest spółką z siedzibą na terytorium Federalnej Republiki Niemiec.
    Przedmiotem działalności Spółki jest handel towarami dla silników i częściami (...) dla
    przemysłu, a także sprzedaż hurtowa części samochodowych i silnikowych oraz (...)
    przemysłowej.
    Spółka dostarcza towary m.in. do odbiorców (podatników VAT) na terytorium Polski.
    Spółka nie przechowuje w Polsce żadnych towarów handlowych. Towary dostarczane do
    polskich odbiorców są wysyłane z terytorium Niemiec. Spółka dostarcza zatem towary
    polskim odbiorcom w ramach dostaw wewnątrzwspólnotowych wykonywanych z
    terytorium Niemiec. Co do zasady, polscy nabywcy towarów Spółki rozliczają VAT od
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium Polski.
    Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce, zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej:
    „Ustawa o VAT”). Spółka podlega w Niemczech opodatkowaniu od całości swoich
    dochodów niezależnie od miejsca ich powstawania.
    1.2 Oddział
    W 2023 r. Spółka utworzyła w Polsce oddział w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r.
    o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w
    obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2025 r. poz. 89 ze
    zm., dalej: „Ustawa o Zasadach Uczestnictwa”) („Oddział”). Oddział zatrudnia polski
    personel oraz promuje produkty Spółki na rynku lokalnym.
    Działalność Oddziału w Polsce obejmuje w szczególności:
        budowę sieci sprzedaży/dystrybucji,
        negocjowanie warunków umów,
        przedstawienie oferty produktowej Spółki i cenników,
        zarządzanie i wsparcie procesu sprzedaży,
        obsługę zapytań marketingowych i cenowych,
        udział w targach branżowych,
        prowadzenie działań PR i marketingu w mediach społecznościowych,
        zamawianie materiałów promocyjnych,
        koordynowanie akcji promocyjnych z klientami.

    Większość procesów związanych z obsługą zamówień i fakturowaniem realizuje centrala
    Spółki w Niemczech. Jednakże, niektóre osoby zatrudnione w Oddziale mogą negocjować i
    zawierać umowy w imieniu Spółki do określonej wartości (€4 mln.). Innymi słowy, Oddział
    uczestniczy w procesie sprzedażowym towarów Spółki wysyłanych z terytorium Niemiec
    na terytorium Polski do polskich odbiorców.
    Opisana powyżej struktura Oddziału ma charakter wspomagający względem podstawowej
    działalności Spółki prowadzonej w Niemczech. Zadania realizowane przez Oddział
    wykonywane są w sposób ciągły, a intencją Spółki jest prowadzenie wskazanej działalności
    w Polsce długoterminowo.
    Obecnie oddział posiada w Polsce jedynie wyposażenie biurowe. Rzeczowe składniki
    majątku są powierzane do wykorzystania przez pracowników Oddziału. Oddział nabywa w
    Polsce m.in. artykuły biurowe, media (internet, telefony komórkowe), usługi księgowe oraz
    usługi najmu powierzchni biurowej, Oddział wynajmuje przestrzeń biurową w
    nieruchomości położonej na terenie Polski. Oddział jest pracodawcą w rozumieniu
    przepisów prawa pracy i zatrudnia dziewięciu pracowników na podstawie umów o pracę
    do realizacji opisanych zadań.
    Jako pracodawca, Oddział dokonał zgłoszenia identyfikacyjnego jako płatnik podatku
    dochodowego od osób fizycznych oraz płatnik składek na ubezpieczenie społeczne,
    zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i
    identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2025 r. poz. 237). NIP Oddziału to: (...).
    Usługi nabywane przez Oddział są wykorzystywane na potrzeby własne Oddziału i nie są
    przedmiotem dalszej odsprzedaży. Nie jest wykluczone jednak, że w przyszłości Oddział
    nabędzie inne rodzaje usług lub towarów/materiałów w zależności od potrzeb.
    1.3 Materiały marketingowe
    Oddział zamawia materiały promocyjne od polskich dostawców i wykorzystuje je do
    promocji produktów Spółki, w tym poprzez nieodpłatne przekazania towarów.
    Spółka opodatkowuje nieodpłatne przekazania towarów dokonywane na terytorium Polski
    zgodnie z art. 7 ust. 2-4 Ustawy o VAT. Spółka odlicza podatek naliczony związany z
    nieodpłatnie przekazanymi w Polsce towarami.
    Niekiedy Oddział zamawia materiały promocyjne, które polscy dostawcy wysyłają na
    terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Tam przedstawiciele Spółki
    wykorzystują je do celów promocyjnych, w tym poprzez nieodpłatne przekazania towarów.
    Transport materiałów jest organizowany przez polskiego dostawcę i przebiega
    nieprzerwanie z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE.
    Oddział nie dokonuje przeładunku ani konfekcjonowania materiałów. Spółka jest
    wskazana jako odbiorca towarów w państwie członkowskim Unii Europejskiej, na
    terytorium którego wysyłane są towary.
    Dla potrzeb opisywanych zakupów towarów promocyjnych Spółka posługuje się
    numerem, pod którym zidentyfikowana jest dla celów podatku VAT w Polsce, tj. (...).
    Spółka nie jest zarejestrowana dla celów podatku VAT w państwach, do których polscy
    dostawcy wysyłają omawiane towary. Spółka nie nalicza podatku VAT (ani podatku od
    wartości dodanej) od nieodpłatnie przekazywanych towarów na terytorium tych państw.
    Polscy dostawcy dokumentują sprzedaż opisanych materiałów marketingowych na rzecz
    Spółki fakturami, w których wykazują polski podatek VAT.
    Większość materiałów promocyjnych nie ma wartości handlowej i służy wyłącznie celom
    informacyjnym. Niektóre z materiałów promocyjnych - np. odzież robocza z logo Spółki -
    stanowią prezenty biznesowe o wartości przekraczającej 20 PLN netto za sztukę. Spółka
    nie prowadzi ewidencji osób, które otrzymują opisane prezenty.
    1.4 Faktury otrzymywane przez Oddział

    Oddział otrzymuje faktury dokumentujące dostawy towarów i usług nabytych na potrzeby
    prowadzenia działalności w Polsce. W niektórych przypadkach dostawcy w wystawianych
    fakturach jako nabywcę wskazują Oddział, a nie Spółkę. W takich sytuacjach na fakturach
    pojawia się polski adres rejestrowy Oddziału oraz nazwa Oddziału. Faktury zawsze
    wskazują numer, pod którym Spółka zidentyfikowana jest dla celów VAT w Polsce, tj. (...).
    Rok podatkowy Spółki trwa od 1 kwietnia do 31 marca.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym posiada ona w Polsce stałe
      miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 11 ust. 1
      Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
      ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
      systemu podatku od wartości dodanej, co w konsekwencji uprawnia ją do odliczenia
      podatku naliczonego z faktur zakupowych wystawianych przez polskich
      usługodawców, dokumentujących usługi świadczone na rzecz tego miejsca, do których
      stosuje się art. 28b Ustawy o VAT (np. usługi księgowe)?
    2) Czy w sytuacji, gdy dostawca - w przypadku, gdy dostawa towarów lub świadczenie
      usług podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce - błędnie wskazał na fakturze dane
      Oddziału (nazwa i adres), jednak podał prawidłowy NIP Spółki, Spółce przysługuje
      prawo do odliczenia VAT wynikającego z przedmiotowych faktur?
    3) Czy w przypadku, gdy dostawca - w przypadku, gdy dostawa towarów lub świadczenie
      usług podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce - błędnie wskazał na fakturze zarówno
      dane Oddziału jak i jego NIP, Spółce nadal przysługuje prawo do odliczenia VAT
      wynikającego z przedmiotowych faktur?
    4) Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z
      nabyciem materiałów marketingowych (mających jedynie charakter informacyjny i
      jednocześnie niemających wartości handlowej lub użytkowej), które są wysyłane przez
      polskich dostawców z Polski do innych państw członkowskich Unii Europejskiej?
    5) Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z
      nabyciem prezentów (niebędących prezentami małej wartości ani próbkami), które są
      wysyłane przez polskich dostawców z Polski do innych państw członkowskich Unii
      Europejskiej i przekazywane tam nieodpłatnie przez Spółkę?
    6) Czy Spółka jest zobowiązana do wykazywania w Polsce wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów na podstawie art. 25 ust. 2 Ustawy o VAT w związku z nabyciem
      materiałów marketingowych i prezentów, które są wysyłane przez polskich dostawców
      z Polski do innych państw Unii Europejskiej?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. (Ad 1) Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z
        dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112
        /WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, co w
        konsekwencji uprawnia ją do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych
        wystawianych przez polskich usługodawców, dokumentujących usługi świadczone
        na rzecz tego miejsca, do których stosuje się art. 28b Ustawy o VAT (np. usługi
        księgowe).
    1.1 Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT, podatnikami tego podatku są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność

    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Co do zasady, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT).
    Zgodnie z art. 44 Dyrektywy VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika
    działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę
    swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu
    innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawodawca implementował
    postanowienia przytoczonego przepisu Dyrektywy VAT w art. 28b Ustawy o VAT.
    Zasadą jest zatem, że usługi uznaje się za wyświadczone w miejscu, w którym podatnik
    (usługobiorca) posiada siedzibę działalności gospodarczej. Wyjątkowo można uznać, że
    usługi są świadczone na rzecz stałego miejsca działalności gospodarczej innego niż
    miejsce siedziby, tylko wówczas, gdy spełnione są kryteria materialne dla powstania tego
    miejsca określone w przepisach prawa i miejsce to jest odbiorcą świadczonych usług.
    Pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało jednak
    zdefiniowane w Ustawie o VAT. Na podstawie art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą TSUE powstanie stałego miejsca działalności
    wymaga zaistnienia łącznie następujących elementów działalności gospodarczej, tj.:
        posiadania przez jednostkę minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej
        się określonym poziomem stałości,
        obecności ludzkich zasobów koniecznych do prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika,
        obecności technicznych zasobów koniecznych do prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika, czyli tzw. infrastruktury technicznej pozwalającej na
        prowadzenie tej działalności,
        posiadanie odpowiedniej struktury spełniającej powyższe przesłanki w takim
        stopniu, aby umożliwić odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych
        potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na konieczność spełnienia zaprezentowanych powyżej kryteriów w zakresie wymaganych
    zasobów ludzkich i technicznych wielokrotnie wskazywał TSUE w licznych orzeczeniach
    będących podstawą obecnych przepisów o stałym miejscu prowadzenia działalności:
        sprawa 168/84 Gunter Bergholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        sprawa C-190/95 Aro Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote
        Ondernemingen te Amsterdam,
        sprawa C-260/95 Commissioners of Customs and Excise przeciwko DFDS A/S,
        sprawa C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/A przeciwko Finanzamt Flensburg.

    Wskazane powyżej kryteria powinny być oceniane łącznie z uwzględnieniem rodzaju i
    przedmiotu działalności wykonywanej przez podatnika, nabywanych i świadczonych usług.
    Wspomniany substrat osobowo-techniczny nie musi stanowić własności podatnika.
    Kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez podatnika z
    personelu i infrastruktury innego podmiotu. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi
    być dostępne dla podatnika jak jego własne, tj. podatnik musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym (pkt 51 wyroku TS z
    16 października 2014 r., C-605/12, Welmory Sp. z o.o. v. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Gdańsku, ZOTSiS 2014, nr 10, poz. I-2298).
      1.2. Sytuacja Spółki
      - Zaplecze osobowo-rzeczowe
    Występowanie substratu osobowo-technicznego wymaga każdorazowo oceny w
    konkretnych okolicznościach sprawy. Jak trafnie zauważył Rzecznik Generalny La Pergola
    w opinii do sprawy C-260/95, niezbędna struktura organizacyjna będzie nieuchronnie
    różnić się w zależności od sektora, którego dana sprawa dotyczy (wyrok TS z 12 maja 2005
    r. C-452/03, RAL (Channel Islands) Ltd i inni v. Commissioners of Customs & Excise, ZOTSiS
    2005, nr 5A, poz. I-3947). Analogicznie w opinii do sprawy RAL (Channel Islands) i in. C-452
    /03 (Zb.Orz. z 2005, s. I-03947), Rzecznik Generalny Poiares Maduro podkreślił, że analiza
    pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymaga rozróżnienia
    pomiędzy dwoma kategoriami zasobów:
    „z jednej strony tymi, które muszą pozostawać w określonym miejscu w bezpośredniej
    zależności od usługodawcy, w celu uprawnienia wniosku, że jest to jego stały zakład, a z
    drugiej tymi, w stosunku do których, mimo, że nadają zakładowi cechę stałości,
    okoliczność, iż nie są one w bezpośredniej zależności od usługodawcy, nie umniejsza
    temu, iż istniejący stały zakład w zasadzie należy do usługodawcy.
    Pierwsze - to zasoby bezpośrednio zaangażowane w świadczenie określnej usługi, głównie
    zawieranie i wykonanie umów z klientami, niezbędnych do świadczenia usług. Jedynie w
    stosunku do tych zasobów istnieje wymóg w bezpośredniej zależności od usługodawcy
    celem uprawnienia wniosku, że stały zakład, z którego usługi są świadczone, rzeczywiście
    należy do niego w rozumieniu art. 9 ust. 1 [Szóstej Dyrektywy].”
    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Rzecznika Maduro, należy zbadać, czy zasoby
    utrzymywane przez Spółkę na terytorium Polski są wystarczające do odbioru nabywanych
    usług i wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wskazano w
    opisie stanu faktycznego, przedmiotem działalności Spółki jest handel towarami, w tym
    towarami do silników spalinowych. Pod pojęciem handlu należy rozumieć działalność
    polegającą na kupowaniu towaru od kogoś i sprzedawaniu go następnie z zyskiem komuś
    innemu (https://wsjp.pl/haslo/do_druku/18211/handel). Natomiast sprzedaż hurtowa to
    działalność polegająca na odsprzedaży zakupionych towarów we własnym imieniu, zwykle
    nieostatecznym odbiorcom (innym hurtownikom, detalistom, producentom) (https://stat.
    gov.pl/metainformacje/slownik-pojec/pojecia-stosowane-w-statystyce-publicznej/886,
    pojecie.html).
    Głównym elementem działalności Spółki jest, po pierwsze, zbudowanie sieci zaufanych
    dostawców, a po drugie, rozwój i utrzymanie sieci odbiorców. W takim stanie rzeczy
    kluczowego znaczenia nabierają osoby odpowiedzialne za rozwój, negocjacje, utrzymanie
    komunikacji oraz obsługę dostawców i klientów. W przeciwieństwie do działalności
    produkcyjnej, w działalności handlowej, kluczową rolę odgrywa wykwalifikowany zespół
    sprzedaży i marketingu, a nie środki produkcji. Mając powyższe na uwadze, należy
    podkreślić, że wykładania przepisów o VAT powinna być każdorazowo dokonywana z
    uwzględnieniem panujących realiów gospodarczych. Na dynamiczną interpretacje
    analizowanych przepisów zawraca się uwagę w krajowej judykaturze:

    „(...) to czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być
    oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług, bowiem siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności (wyrok WSA w Gliwicach z 3 grudnia 2021 r., I SA/Gl 1179/21, LEX nr 3284117).”
    Pracownicy Spółki należą zatem do pierwszej grupy zasobów wskazanej przez Rzecznika
    Generalnego Maduro i pozostają w bezpośredniej zależności od Spółki, będąc
    jednocześnie niezbędni do prowadzenia działalności gospodarczej. Istotne znaczenie ma
    również fakt, że jeden z pracowników Oddziału jest uprawniony do zawierania umów z
    klientami Spółki, przedstawiania ofert i cenników Spółki, a także składania zamówień na
    dostawy towarów dla klientów Spółki.
    Zdaniem Spółki, opisana struktura osobowa umożliwia odbiór nabywanych usług i
    wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie kraju, czyli
    handlu towarami. Nabywane usługi umożliwiają i wspomagają prowadzenie działalności
    gospodarczej w Polsce. W szczególności należy zauważyć, że wymienione w opisie stanu
    faktycznego usługi nabywane przez Spółkę są faktycznie wykorzystywane przez strukturę
    osobową funkcjonującą w Polsce. Pracownicy Oddziału korzystają z wynajmowanego
    biura, sieci internetowej, a także usług księgowych i kadrowo-płacowych.
    Spółka stoi zatem na stanowisku, że posiada na terenie Polski wystarczający personel do
    odbioru i wykorzystania nabywanych usług do własnych potrzeb gospodarczych.
    Na przedstawioną ocenę nie powinien mieć wpływu fakt, że towary sprzedawane przez
    Spółkę nie znajdują się w momencie ich wysyłki na terenie Polski oraz, że dostawa
    towarów następuje z terytorium Niemiec na terytorium Polski. To właśnie bowiem w
    Polsce Spółka zatrudnia pracowników, przedstawia oferty i zdobywa klientów, obsługuje
    zgłoszenia od klientów oraz zawiera umowy na dostawy towarów.
    Do podobnych wniosków prowadzi analiza poglądów organów podatkowych wyrażonych
    w interpretacjach indywidualnych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 2
    sierpnia 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził:
    „W analizowanej sprawie Spółka w celu organizacji zamierzonej działalności na terytorium
    Polski utworzyła Oddział. Oddział będzie posiadał osobę upoważnioną do
    reprezentowania Spółki w Polsce - będzie to Dyrektor Zarządzający Spółki oraz kierownik
    oddziału, który będzie nadzorował Oddział w Polsce. Ponadto Oddział w Polsce będzie
    wynajmował na swoją siedzibę biuro najprawdopodobniej w (...) i zatrudniał pracowników
    na podstawie umowy o pracę. Ponadto Spółka będzie posiadać na terytorium kraju
    pracownika - sprzedawcę, który będzie komunikował się z partnerami biznesowymi Spółki
    (w tym potencjalnymi nowymi partnerami biznesowymi). Co prawda, Oddział nie będzie
    prowadził działalności bezpośrednio w zakresie zakupu i sprzedaży towarów na
    terytorium Polski, jednak będzie prowadził działalność w zakresie wsparcia sprzedaży, tj.
    pracownicy Oddziału będą komunikowali się z klientami, tworzyli oferty cenowe, spotykali
    z partnerami biznesowymi oraz prowadzili negocjacje z klientami/dostawcami towarów.
    Oddział będzie także odpowiedzialny za wsparcie w bieżących dostawach towarów w
    przypadku jakichkolwiek roszczeń ze strony klientów/dostawców. Ponadto Oddział w
    Polsce może dodatkowo świadczyć na rzecz Spółki usługi serwisu posprzedażowego oraz
    przyjmowania i rozpatrywania reklamacji. Zatem na terytorium Polski poprzez Oddział
    będzie prowadzona część działalności Spółki (w zakresie wsparcia sprzedaży towarów,
    serwisu posprzedażowego oraz przyjmowania i rozpatrywania reklamacji) i w tym celu

    zostanie zorganizowane odpowiednie zaplecze personalne (pracownicy Oddziału) oraz
    techniczne (wynajęte biuro).
    Tym samym należy stwierdzić, iż Spółka spełni kryterium posiadania zaplecza
    technicznego i personalnego na terytorium Polski.” (interpretacja indywidualna z dnia 2
    sierpnia 2023 r., 0114-KDIP1-2.4012.158.2023.4.RST, http://sip.mf.gov.pl).
    Również wymóg posiadania wystarczających zasobów technicznych należy oceniać na
    podstawie okoliczności konkretnego przypadku. TSUE wielokrotnie podkreślał, że
    uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i handlowej stanowi podstawową dyrektywę
    wykładni przepisów o VAT (wyrok TS z 7 kwietnia 2022 r., C-333/20, BERLIN CHEMIE A.
    MENARINI SRL PRZECIWKO ADMINISTRAŢIA FISCALĂ PENTRU CONTRIBUABILI MIJLOCII
    BUCUREŞTI - DIRECŢIA GENERALĂ REGIONALĂ A FINANŢELOR PUBLICE BUCUREŞTI, LEX nr
    3330183 pkt 38-41 i przytoczone tam orzecznictwo). W znanych judykaturze przypadkach
    zasobami technicznymi wystraczającymi do utworzenia powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej były automaty do gier (wyrok TS z 12 maja 2005 r.,
    C-452/03, RAL (CHANNEL ISLANDS) LTD I INNI v. COMMISSIONERS OF CUSTOMS & EXCISE,
    ZOTSiS 2005, nr 5A, poz. I-3947), biuro lub miejsce postoju dla floty samochodów (wyrok
    TS z 17 lipca 1997 r., C-190/95 ARO LEASE BV v. INSPECTEUR VAN DE BELASTINGDIENST
    GROTE ONDERNEMINGEN TE AMSTERDAM, ECR 1997, nr 7, poz. I-4383, wyrok TS z 7 maja
    1998 r., C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA v. Państwo Belgijskie, ECR 1998, nr 5, poz. I-
    2553). W niemieckiej judykaturze wskazuje się, że wystarczającymi zasobami technicznymi
    do ukonstytuowania się stałego miejsca prowadzenia działalności mogą być turbiny
    wiatrowe (wyrok FG Münster z dnia 5 września 2013 r. 5 K 1768/10, EFG 2013, 1890, wyrok
    FG Köln z dnia 14 marca 2017 r., 2 K 920/14, BB 2017, 2006, w: A.Bartosiak, J.Sarnowski, P.
    Selera, Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie niemieckiego
    podatku VAT i niemieckiej praktyki podatkowej, Kw.Pr.Pod. 2018, nr 3, s. 27-42).
    W przedstawionych okolicznościach Spółka przekazała pracownikom sprzęt biurowy
    konieczny do prawidłowego wykonania usług. Spółka wynajmuje również przestrzeń
    biurową do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Polski. Bez znaczenia w
    rozpatrywanej sprawie pozostaje fakt, że przestrzeń udostępniana pracownikom nie jest
    własnością Spółki. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego
    2015 r.:
    „Dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia
    działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne (składające się na odpowiednie
    zaplecze techniczne) były własnością tego podmiotu. Istotne jest natomiast to, aby miał on
    nad nimi faktyczne władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy
    nabywaniu i wykorzystywaniu (konsumowaniu) usług, bądź przy ich świadczeniu (wyrok
    NSA z 16 lutego 2015 r., I FSK 2004/13, LEX nr 1753337).”
    Spółka ma zatem w swojej dyspozycji takie siły i środki, aby była w stanie odebrać i
    wykorzystać nabywane usługi do świadczenia usług na terenie Polski. Infrastruktura
    techniczna i zaangażowanie osobowe Spółki pozostają w ścisłym związku z dokonywaniem
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.
      - Kryterium stałości
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN, stały oznacza
    „trwający nieprzerwanie od dłuższego czasu” (https://wsjp.pl/haslo/do_druku/22219/staly
    [dostęp: 20.05.2025]). W związku z tym należy uznać, że stałe miejsce prowadzenia
    działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem trwałości, który
    pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób
    przemijający. Konieczna jest pewna określona minimalna skala działalności, która będzie
    stanowiła zewnętrzną oznakę, że działalność jest prowadzona w tym miejscu w sposób
    stały.
    W wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 TSUE wskazał, że:

    „zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa
    wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i
    technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość
    oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia
    zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w
    sposób niezależny (wyrok TS z 28 czerwca 2007 r., C-73/06 PLANZER LUXEMBOURG SARL
    v. BUNDESZENTRALAMT FÜR STEUERN, ZORSiS 2007, nr 6B, poz. I-5655).”
    Wystarczająca trwałość powinna być oceniana każdorazowo przez pryzmat konkretnego
    przypadku. Inny stopień trwałości będzie wystarczający przykładowo przy nabywaniu
    usług dla potrzeb prowadzenia biura funkcjonującego w ramach oddziału czy
    przedstawicielstwa, zaś inny będzie wymagany przy świadczeniu usług pośrednictwa w
    handlu.
    Spółka zamierza prowadzić działalność na terenie kraju przez nieoznaczony czas oraz
    zdobywać nowych klientów i zlecenia. W trakcie działalności Spółka utrzymuje
    odpowiednie zasoby techniczne i personel pozwalający na świadczenie usług na terenie
    kraju. Personel Spółki jest uprawniony do podejmowania działań operacyjnych i
    zarządzania projektami realizowanymi na terenie Polski.
      - Kryterium niezależności
    Jak wskazano powyżej, zgodnie z orzecznictwem TSUE stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi przejawiać się w posiadaniu w danym państwie
    infrastruktury umożliwiającej odbiór usług na potrzeby prowadzonej działalności oraz
    minimalną swobodę w zakresie decydowania o wykorzystaniu tych usług na potrzeby
    działalności. Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę
    infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego
    podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności
    opodatkowanych VAT. Powyższe wynika między innymi z wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w
    sprawie C-90/95, w którym TSUE stwierdził, że:
    „16. (...) aby miejsce prowadzenia działalności mogło być traktowane, w drodze
    odstępstwa od podstawowego kryterium siedziby, jako miejsce świadczenia usług przez
    podatnika, musi ono charakteryzować się wystarczającym stopniem trwałości oraz
    strukturą odpowiednią pod względem zasobów ludzkich i technicznych do świadczenia
    danych usług w sposób niezależny (wyrok TS z 17 lipca 1997 r., C-190/95 ARO LEASE BV v.
    INSPECTEUR VAN DE BELASTINGDIENST GROTE ONDERNEMINGEN TE AMSTERDAM, ECR
    1997, nr 7, poz. I-4383).”
    W najnowszym orzecznictwie podkreśla się, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności nie jest konieczne, aby personel Spółki był uprawniony do podejmowania
    decyzji strategicznych. Tytułem przykłady, w wyroku w sprawie C-333/22 Berlin Chemie,
    TSUE zauważył, że:
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje
    wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne
    potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa
    struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji (wyrok TS z 7 kwietnia 2022 r., C-333
    /20, BERLIN CHEMIE A. MENARINI SRL PRZECIWKO ADMINISTRAŢIA FISCALĂ PENTRU
    CONTRIBUABILI MIJLOCII BUCUREŞTI - DIRECŢIA GENERALĂ REGIONALĂ A FINANŢELOR
    PUBLICE BUCUREŞTI, LEX nr 3330183).”
    Pogląd ten co do zasady znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów
    administracyjnych (wyrok NSA z 19 maja 2022 r., I FSK 968/20, ONSAiWSA 2023, nr 1, poz.
    11; wyrok NSA z 1 marca 2022 r., I FSK 647/18, LEX nr 3371634; wyrok WSA w Gliwicach z
    11 lutego 2021 r., I SA/Gl 1475/20, LEX nr 3148656).

    W świetle powyższego należy zauważyć, że pracownik Oddziału jest uprawniony do
    zawierania umów z kontrahentami oraz prezentowania ofert i cenników Spółki. Istotnie
    znaczenie ma także fakt, że Spółka zdecydowała się utworzyć jednostkę organizacyjną w
    postaci oddziału przedsiębiorstwa zagranicznego. Na potrzeby VAT, Oddział nie jest
    odrębnym podatnikiem. Oddział prowadzi jednak odrębne księgi rachunkowe i rozlicza się
    ze Spółką jak niezależne przedsiębiorstwo zgodnie z art. 7 ust. 2 umowy między
    Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia
    14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90). Oddział ma pewną swobodę w ustaleniu
    sposobu prowadzenia działalności na terenie kraju, choć działalność ta jest ograniczona
    do zakresu działalności jaką przedsiębiorca prowadzi na terytorium państwa swojej
    siedziby (art. 15 Ustawy o Zasadach Uczestnictwa). Należy zatem uznać, że Oddział
    posiada dostateczny stopień niezależności decyzyjnej. Usługi towary nabywane przez
    polski Oddział będą nabywane w celu prowadzenia działalności gospodarczej samego
    polskiego Oddziału - dostarczania towarów promocyjnych i wykonywania czynności
    przedstawicielstwa handlowego Spółki w Polsce.
    W kontekście najnowszego orzecznictwa TSUE należy podnieść, że Oddział nie dokonuje
    odpłatnego świadczenia usług na rzecz Spółki w rozumieniu VAT. Oddział uczestniczy w
    organizacji dostaw zapewniając popyt na towary Spółki. Nie można zatem uznać, że
    Oddział jest jednocześnie usługodawcą Spółki i stałym miejscem prowadzenia działalności
    gospodarczej (zob. wyrok TS z 7 kwietnia 2022 r., C-333/20, BERLIN CHEMIE A. MENARINI
    SRL PRZECIWKO ADMINISTRAŢIA FISCALĂ PENTRU CONTRIBUABILI MIJLOCII BUCUREŞTI -
    DIRECŢIA GENERALĂ REGIONALĂ A FINANŢELOR PUBLICE BUCUREŞTI, LEX nr 3330183).
    Za argumentacją przedstawioną przez Spółkę przemawiają także poglądy organów
    skarbowych. W analogicznym do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanie
    faktycznym Dyrektor KIS stwierdził, że:
    „(...) Oddział będzie samodzielnie organizować wszystkie usługi, które są niezbędne do
    jego działalności w Polsce. Umowy takie będą podpisywane przez Dyrektora
    Zarządzającego Spółki, który jednocześnie będzie osobą upoważnioną do
    reprezentowania Spółki w Polsce. Oddział na potrzeby swojej działalności będzie ponosił
    m.in. wydatki na telefony komórkowe, łącze internetowe, bilety na potrzeby podróży
    służbowych pracowników. (...)
    W konsekwencji działalność prowadzona przez Spółkę na terytorium Polski charakteryzuje
    się stałością. Tym samym, poprzez zorganizowanie odpowiedniego zaplecza osobowego
    oraz technicznego w postaci Oddziału oraz nabywaniu od niezależnych podmiotów usług
    logistycznych, magazynowych i sortowania Spółka niezależnie i w długiej perspektywie
    czasu na terytorium Polski zamierza prowadzić działalność hurtową w zakresie zakupu i
    sprzedaży towarów m.in. dla polskich klientów.
    Ponadto w analizowanym przypadku bez znaczenia pozostaje okoliczność, że wszelkie
    decyzje zarządcze i biznesowe związane z działalnością Spółki w Polsce będą
    podejmowane na terytorium Czech, bowiem stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowania
    działań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z decyzjami
    podejmowanymi przez Spółkę, które nie mają miejsca w kraju. Istotny jest fakt, że decyzje,
    które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości działalności prowadzonej w
    Polsce.
    Podsumowując, aktywność Oddziału Spółki na terytorium kraju, posiadającego zaplecze
    techniczne w postaci biura i personalne w postaci zatrudnionych pracowników,
    charakteryzująca się wykonywaniem szeregu czynności operacyjnych prowadzonej
    działalności - sprowadza się do uznania, że wykorzystanie zasobów technicznych oraz
    personelu zatrudnionego w Polsce do wykonywania części prowadzonej działalności
    Spółki w sposób zorganizowany oraz ciągły kwalifikuje prowadzoną aktywność Spółki na

    terytorium kraju jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W
    konsekwencji, posiadany w Polsce przez Spółkę Oddział stanowi stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce (interpretacja indywidualna z dnia
    2 sierpnia 2023 r., wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP1-
    2.4012.158.2023.4.RST, http://sip.mf.gov.pl).”
    Podsumowując, należy uznać, że Spółka posiada na terenie Polski stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b Ustawy o VAT. W rezultacie
    Spółce przysługuje prawo do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez polskich usługodawców, a
    dotyczących usług, do których stosuje się
    art. 28b Ustawy o VAT (np. usług księgowych) - jako, że miejscem świadczenia takich usług
    jest Polska.
      2. (Ad 2) W sytuacji, gdy dostawca - w przypadku, gdy dostawa towarów lub
        świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce - błędnie wskazał na
        fakturze dane Oddziału (nazwa i adres), jednak podał prawidłowy NIP Spółki, Spółce
        przysługuje prawo do odliczenia VAT wynikającego z przedmiotowych faktur; oraz
        (Ad 3) W przypadku, gdy dostawca - w przypadku, gdy dostawa towarów lub
        świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce - błędnie wskazał na
        fakturze zarówno dane Oddziału jak i jego NIP, Spółce nadal przysługuje prawo do
        odliczenia VAT wynikającego z przedmiotowych faktur.
    2.1 Prawo do odliczenia VAT z faktury dokumentującej dostawę towarów lub usług
    Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i
    identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 237 ze zm., dalej: „Ustawa o
    NIP”), podatnicy, płatnicy a także inne podmioty będące płatnikami składek
    ubezpieczeniowych podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu.
    W myśl art. 5 ust. 1 Ustawy o NIP, podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do
    dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu
    właściwego na podstawie odrębnych przepisów.
    Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o NIP, zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących
    osobami fizycznymi zawiera m.in.: pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-
    prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i
    numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adresy miejsc prowadzenia
    działalności.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT, faktura powinna zawierać m.in. imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy. Odpowiednio
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu m.in.
    nabycia towarów i usług stanowi kwotę podatku naliczonego do obniżenia kwoty podatku
    należnego, jeżeli są wykorzystywane do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT.
    Istotnym jest też, aby transakcja udokumentowana przez fakturę nie była objęta prekluzją
    odliczenia zgodnie z art. 88 Ustawy o VAT.
    Z zasad ogólnych VAT wynika, że do realizacji uprawnienia do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w transakcjach niezbędna jest faktura
    dokumentująca rzeczywiste zdarzenie gospodarcze i pozwalająca na jednoznaczną
    identyfikację stron transakcji.
    Uzależnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego od posiadania faktury spełniającej
    określone warunki formalne było przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE w połączonych
    sprawach C-128/87 i C-33/87 (C-128/87 i C-33/87 Léa Jorion, z domu Jeunehomme, i
    Société anonyme d’étude et de gestion immobiliere EGI v. Państwo Belgijskie, wyrok z dnia
    14 lipca 1988 r., ECR 1988, s. 4517). Rozstrzygane spory dotyczyły prawa do odliczenia
    podatku naliczonego udokumentowanego fakturami, które nie spełniały wszystkich
    wymogów prawa belgijskiego. W orzeczeniu Trybunał stwierdził, że państwa członkowskie

    mają prawo uzależnić odliczenie podatku naliczonego od faktu posiadania faktury
    spełniającej określone wymogi formalne. Zdaniem Trybunału takie szczegóły nie mogą
    jednak powodować, że z powodu ich liczby lub natury technicznej prawo do odliczenia
    stałoby się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie trudne do wykonania.
    2.2 Adres Oddziału i NIP Spółki
    Jak już zauważono, oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie jest odrębnym podatnikiem
    VAT. Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy Ustawy o Zasadach Uczestnictwa.
    W myśl art. 19 pkt 1 Ustawy o Zasadach Uczestnictwa, przedsiębiorca zagraniczny, który
    utworzył oddział, jest obowiązany używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy
    przedsiębiorcy zagranicznego wraz z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej
    przedsiębiorcy oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”.
    Oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy
    macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek. Prowadzona działalność stanowi
    jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    Jako, że Oddział nie jest odrębnym podatnikiem VAT (nabywcą w rozumieniu powyższego
    przepisu), na fakturach dotyczących dostaw towarów i usług na rzecz Oddziału powinny
    zostać wskazane dane Spółki. Zdarza się jednak, że niektórzy dostawcy wskazują na
    fakturach dotyczących dostawy towarów i świadczenie usług na rzecz Oddziału dane
    adresowe Oddziału oraz NIP Spółki.
    Spółka uważa, że w takich okolicznościach Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT,
    jeżeli spełnione są ogólne warunki odliczenia VAT. Wskazanie na fakturze adresu Oddziału
    należy uznać za błąd mniejszej wargi niespełniający prekluzyjnych przesłanek odliczenia
    VAT (art. 86 ust. 1, a contrario art. 88 Ustawy o VAT).
    Do takich wniosków prowadzi również analiza poglądów organów skarbowych. W
    interpretacji indywidualnej z 5 sierpnia 2024 r. Dyrektor KIS zauważył:
    „Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy faktury, gdzie dostawca doprowadzający do
    zawarcia umowy leasingu wskazuje nazwę Spółki oraz siedzibę jej oddziału (bez
    podawania adresu siedziby), spełniają wymagania, o których mowa w art. 106e ust. 1 pkt 3
    ustawy VAT.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa stwierdzić należy, iż w celu jednoznacznej
    identyfikacji podatkowej, dane podatnika podawane na fakturach powinny być zgodne z
    danymi identyfikacyjnymi wskazanymi w zgłoszeniach rejestracyjnych w zakresie podatku
    od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie faktury dokumentują prawdziwe zdarzenia gospodarcze. Dane,
    które podają Państwo kontrahentom jako dane nabywcy - nazwa, numer NIP - pozwalają
    na jednoznaczną identyfikację Państwa jako strony transakcji, nawet jeśli na fakturze
    zawarty jest adres Państwa oddziału, a nie siedziby.
    Skoro wykonujecie Państwo działalność gospodarczą poprzez utworzone oddziały, które
    są zgłoszone do KRS oraz właściwego urzędu skarbowego na zgłoszeniu NIP-8, to jesteście
    Państwo podmiotem identyfikowalnym na podstawie numeru NIP. Państwa oddziały,
    chociaż stanowią zorganizowane i wyodrębnione miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, nie stanowią odrębnego od Państwa podatnika i posługują się tym samym
    numerem NIP. W związku z tym, możliwa jest pełna identyfikacja Państwa jako podmiotu
    otrzymującego fakturę, na podstawie pozostałych danych podanych na fakturze.
    Zatem w przypadku, gdy na otrzymanych przez Wnioskodawcę fakturach wskazano nazwę
    Spółki oraz numer identyfikacji podatkowej Spółki wraz z adresem oddziału, bez
    wskazania adresu siedziby Spółki, to wskazanie takich danych należy uznać za
    wystarczające, aby faktury te spełniały wymogi określone w art. 106e ust. 1 ustawy. W

    związku z powyższym nie macie Państwo obowiązku wystawienia w takim przypadku not
    korygujących dane adresowe (interpretacja indywidualna z dnia 5 sierpnia 2024 r., wydana
    przez Dyrektora KIS, 0114-KDIP1-2.4012.320.2024.1.AP, http://sip.mf.gov.pl).”
    Podobnie w interpretacji indywidualnej z 1 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Poznaniu wskazał:
    „Należy zatem zauważyć, iż błędny adres podmiotu przy jednoczesnej prawidłowej nazwie
    oraz prawidłowym numerze NIP jest jedynie wadą techniczną, niewyłączającą możliwości
    prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla
    wysokości zobowiązania podatkowego.
    Z powyższego wynika, iż o prawidłowości faktur VAT wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach
    dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że
    nie ma podstawy do kwestionowania faktur VAT wyłącznie z powodu wspomnianych
    braków mających charakter wadliwości mniejszej wagi. Są to tego rodzaju wadliwości,
    które, co prawda, powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w
    przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają one na przedmiot i podstawę
    opodatkowania.
    Z tego też względu należy uznać, iż chociaż faktury VAT, w których jako nabywca figuruje
    nazwa jednostki macierzystej jednakże z adresem oddziału, a nie jednostka macierzysta
    wraz ze swoim adresem nie spełniają wymogów określonych przepisami prawa, nie
    można uznać, że faktury te zawierają błędy, które nie pozwalają na rzeczywiste
    odzwierciedlenie przebiegu zdarzeń gospodarczych (zob. także interpretację indywidualną
    z 1 czerwca 2010 r., wydaną przez Izbę Skarbową w Poznaniu, znak: ILPP2/443-521/10-2
    /AK, http://sip.mf.gov.pl; interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21
    stycznia 2014 r., znak: IPPP2/443-1160/13-2/MM; interpretację Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 6 kwietnia 2018 r., znak: 0114-KDIP1-3.4012.1.2018.2.ISK;
    interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 lutego 2024 r., wydaną
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak: 0114-KDIP1-2.4012.546.2023.2.RST).”
    Poglądy organów skarbowych w tej sprawie są w istocie jednolite (zob. też interpretację
    indywidualną z dnia 16 lutego 2021 r. wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, 0114-KDIP1-2.4012.545.2020.1.AC, http://sip.mf.gov.pl).
    Należy zatem uznać, że w sytuacji, gdy dostawca - w przypadku, gdy dostawa towarów lub
    świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce - błędnie wskazał na fakturze
    dane Oddziału (nazwa i adres), jednak podał prawidłowy NIP Spółki, Spółce przysługuje
    prawo do odliczenia VAT wynikającego z przedmiotowych faktur.
    2.3 Adres Oddziału i NIP Oddziału
    Kwestią sporną jest, czy oddział występujący jako pracodawca i płatnik podatku
    dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne powinien
    otrzymać odrębny od spółki macierzystej (podatnika) numer identyfikacji podatkowej.
    Mając na uwadze wynik wykładni systemowej wewnętrznej należy stwierdzić, że na
    gruncie ustawy o NIP ustawodawca rozróżnia dwie kategorie podmiotów: 1) osoby
    fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które są
    podatnikami na podstawie innych ustaw oraz inne podmioty, które także na mocy
    odrębnych ustaw mają przypisany status podatnika, a obok tej grupy 2) płatników
    podatków, którym odrębne ustawy prawa nie nadają status podatnika.
    Zdaniem organów skarbowych oddziałom zagranicznych przedsiębiorców będących
    płatnikami PIT lub ZUS należy nadawać jeden numer identyfikacji wyłącznie w celu
    realizacji obowiązków płatników oraz odrębny numer identyfikacji dla spółki, której

    oddział jest płatnikiem, jako podatników. Taki pogląd jest sprzeczny z utrwaloną linią
    orzeczniczą sądów administracyjnych. Jak zauważył WSA w Białymstoku w wyroku z 8 maja
    2023 r.:
    „Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy dla
    potrzeb rozliczeń podatkowych i pracowniczych w Polsce wnioskodawca działając w
    formie oddziału może występować pod numerem NIP nadanemu podmiotowi
    zagranicznemu. Dla rozstrzygnięcia owego sporu konieczna jest interpretacja przepisów
    art. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy o NIP. (...)
    Zdaniem sądu z treści art. 5 ustawy o NIP można wywieść zasadę jednokrotności
    zgłoszenia identyfikacyjnego. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, co
    literalnie wynika z ust. 1 tegoż przepisu ustawy o NIP, który stanowi, że „podatnicy
    obowiązani są do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego; zgłoszenia identyfikacyjnego
    dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
    podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
    gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw”. Na mocy art. 5 ust. 6 tej ustawy,
    odnosi on się także do płatników podatków i płatników składek ubezpieczeniowych. (...)
    Powstanie oddziału i zatrudnienie przez niego pracowników, czyli de facto zatrudnienie
    ich przez spółkę, bez wątpienia związane jest z obowiązkiem bycia płatnikiem. Jednakże
    przymiot bycia płatnikiem, w przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych przepisów
    jest już podatnikiem, nie jest związany z obowiązkiem ponownego zgłoszenia
    identyfikacyjnego i starania się o drugi NIP. Wynika to z wykładni art. 2 i literalnego
    odczytania art. 5 ust. 1 ustawy o NIP (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 maja 2023 r., I SA
    /Bk 119/23, LEX nr 3558463).”
    W konsekwencji, pomimo, że Oddziałowi nadano odrębny numer identyfikacji podatkowej
    na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 Ustawy o NIP, Oddział nie stanowi odrębnego od Spółki
    podmiotu. W każdej transakcji dotyczącej dostawy towarów lub usług nabywcą jest
    Spółka, choćby działała za pośrednictwem wyodrębnionego organizacyjnie Oddziału.
    Trzeba też zauważyć, że zgodnie z art. 19 pkt 1 Ustawy o Zasadach Uczestnictwa nazwa
    oddziału przedsiębiorstwa zagranicznego, musi zawierać oryginalną nazwę przedsiębiorcy
    zagranicznego wraz z przetłumaczoną na język polski nazwę formy prawnej
    przedsiębiorcy oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”. Nie ma zatem wątpliwości, że
    Oddział jest częścią Spółki.
    W przypadku, gdy dostawca towarów lub usług do Spółki wskazuje na fakturze
    dokumentującej przedmiotowe dostawy NIP oraz nazwę i adres Oddziału nie ma
    wątpliwości, że to Spółka wykorzystuje nabyte towary i usługi i jest stroną przedmiotowej
    transakcji. Nie istnieją bowiem dwa odrębne podmioty. Tylko Spółka (jej cywilnoprawna
    emanacja w postaci Oddziału), działając jako podatnik, może wykorzystać nabywane
    towary i usługi do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Można też wspomnieć, że nadanie Oddziałowi odrębnego NIP wynika z nieprawidłowej
    wykładni przepisów Ustawy o NIP przez organy podatkowe. Jednocześnie, zgodnie z
    zasadą demokratycznego państwa prawnego podatnicy nie mogą ponosić negatywnych
    konsekwencji błędów popełnionych przez organy administracji publicznej, w tym przez
    organy podatkowe.
    Należy zatem uznać, że pomimo wskazania na fakturze NIP, nazwy i adresu Oddziału,
    Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT z takiej faktury. Do takich wniosków prowadzi
    też analiza poglądów organów podatkowych przedstawionych w interpretacjach
    indywidualnych. Przykładowo w interpretacji z 19 października 2023 r. Dyrektor KIS
    stwierdził, że:
    „Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca - Oddział w Polsce - jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług prowadzi na terenie Polski działalność gospodarczą w
    zakresie robót budowlanych, związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i
    niemieszkalnych.

    W ramach rejestracji Oddział posiada dwa numery NIP - jeden numer NIP dla celów
    podatku CIT i PIT oraz drugi numer NIP jako płatnik podatku PIT i składek ZUS.
    (...) o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny
    decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste
    transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje zostanie
    wskazany błędny NIP nabywcy, przy jednoczesnej możliwości zweryfikowania zdarzenia
    gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, nie ma podstaw do
    kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku naliczonego, bowiem błąd ten
    nie wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego. Tego rodzaju wadliwość, co prawda,
    powoduje, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże sama
    w sobie nie wpływa na przedmiot i podstawę opodatkowania.
    Zatem, jeśli faktury zawierają błędny numer NIP nabywcy i jednocześnie dokumentują
    faktyczne świadczenie wykonane na Państwa rzecz, to mają Państwo prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z takich faktur.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy faktury zawierają jedynie błędny
    numer NIP i jeżeli na podstawie posiadanych faktur jest możliwa identyfikacja Państwa
    jako nabywcy, to mają Państwo prawo do odliczenia z tych faktur podatku naliczonego
    związanego wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi Spółki. Prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z przedmiotowych faktur przysługuje na podstawie art. 86 ust. 1
    ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń określonych w art. 86a ustawy, pod warunkiem
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy (interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 października 2023 r.,
    znak: 0114-KDIP1-2.4012.397.2023.2.AP, sip.mf.gov.pl).”
    Podobnie, w sprawie o analogicznym do przedmiotowego stanie faktycznym Dyrektor KIS
    w interpretacji z 27 stycznia 2023 r. zauważył, że:
    „Z opisu sprawy wynika, że Spółka - Oddział w Polsce jako czynny podatnik podatku od
    towarów i usług świadczy na terenie Polski usługi budowlane. Za wykonane usługi
    wystawia faktury z podstawową stawką podatku VAT dla polskiego podatnika podatku od
    towarów i usług. W ramach rejestracji oddział posiada jeden numer NIP dla celów podatku
    CIT i PIT oraz drugi numer NIP jako płatnik podatku PIT i składek ZUS. W ramach czynności
    związanych ze świadczeniem usług oddział dokonuje zakupu usług leasingu. Usługi te są
    niezbędne do świadczenia usług opodatkowanych w Polsce. Firma leasingowa w trakcie
    podpisywania umowy leasingowej, jak i na fakturach użyła numeru NIP oddziału
    uwidocznionego w KRS. (...)
    (...) jeśli faktury zawierają błędny numer NIP nabywcy i jednocześnie dokumentują
    faktyczne świadczenie usług na Państwa rzecz, to mają Państwo prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z takich faktur.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy faktury zawierają jedynie błędny
    Państwa numer NIP i jeżeli na podstawie posiadanych faktur jest możliwa identyfikacja
    Państwa jako nabywcy, to mają Państwo prawo do odliczenia z tych faktur podatku
    naliczonego związanego wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi Spółki, pomimo braku
    otrzymania potwierdzonej noty korygującej. Prawo do odliczenia podatku naliczonego z
    przedmiotowych faktur przysługuje na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem
    ograniczeń określonych w art. 86a ustawy. Prawo to przysługuje pod warunkiem
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy (interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2023 r., znak:
    0111-KDIB3-1.4012.931.2022.1.WN, sip.mf.gov.pl).”
    Mając na uwadze powyższe Spółka uważa, że w sytuacji, gdy dostawca (gdy dostawa
    towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce) błędnie wskazał
    na fakturach zarówno dane Oddziału, jak i jego NIP, Spółce nadal przysługuje prawo do
    odliczenia VAT wynikającego z przedmiotowych faktur.

      3. (Ad 4) Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z
        nabyciem materiałów marketingowych (mających jedynie charakter informacyjny i
        jednocześnie niemających wartości handlowej lub użytkowej), które są wysyłane
        przez polskich dostawców z Polski do innych państw członkowskich Unii
        Europejskiej.
        (Ad 5) Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z
        nabyciem prezentów (niebędących prezentami małej wartości ani próbkami), które
        są wysyłane przez polskich dostawców z Polski do innych państw członkowskich
        Unii Europejskiej i przekazywane tam nieodpłatnie przez Spółkę.
    3.1 Prawo do odliczenia VAT
    Zgodnie z ogólnymi zasadami VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (art. 86 ust. 1 Ustawy o
    VAT). Zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje również, gdy podatnik dokonuje
    dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby
    być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik
    posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Czynnościami opodatkowanymi są m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju
    oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 Ustawy o VAT).
    Przez odpłatną dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel za wynagrodzeniem, a także przekazanie nieodpłatnie przez
    podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności wszelkie inne
    darowizny, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych, z wyjątkiem próbek i prezentów o
    małej wartości (art. 7 ust. 1-3 Ustawy o VAT).
    Przez prezenty o małej wartości rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie
    towary:
        łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł (bez podatku),
        jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
        których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli
        jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia,
        jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie
        przekraczają 20 zł (art. 7 ust. 4 Ustawy o VAT).
    Próbką jest identyfikowalna jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielka ilość, które
    pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich
    przekazanie (wręczenie) przez podatnika:
        ma na celu promocję tego towaru oraz
        nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego
        towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym
        elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu
        promowanego towaru (art. 7 ust. 7 Ustawy o VAT).

    Należy zatem uznać, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT z faktur
    dokumentujących dostawę towarów do tego podatnika, jeżeli podatnik nabywa te towary
    w ramach prowadzonej działalności opodatkowanej i wprowadza je do przedsiębiorstwa.
    Jak zauważył WSA w Warszawie w wyroku z 2 września 2021 r.:
    „Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas - po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych - odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy prawa lub aktów wykonawczych. Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności
    towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz
    planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany
    został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej (wyrok WSA w
    Warszawie z 2 września 2021 r., III SA/Wa 159/21, LEX nr 3294359).”
    Argumentację Spółki również wspiera bieżące orzecznictwo sądów administracyjnych.
    Przykładowo, w wyroku z 26 maja 2021 r. NSA zauważył:
    „W tym miejscu wskazać należy, że nieodpłatne przekazanie prezentów pracownikom ma
    z pewnością cel promocyjny, reklamowy. Uznać także należy, że służy zachęcaniu
    potencjalnych nabywców do zakupu produktów Spółki i jak zasadnie wskazał Wojewódzki
    Sąd Administracyjny w Warszawie, działania opisane przez skarżącą we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej mają w założeniu wywołać identyczne skutki jak
    wydanie napojów na rzecz konsumentów w ramach akcji promocyjnych. W konsekwencji,
    działania te zmierzają do osiągnięcia zamierzonego efektu w działalności gospodarczej
    Spółki - promowania marki, identyfikacji pracowników ze Spółką. Nie ulega zatem
    wątpliwości, że dokonywanie nieodpłatnych przekazań towarów (w szczególności
    towarów, których dystrybucję prowadzi Spółka) przez skarżącą na rzecz pracowników
    należy oceniać w kategorii działań podejmowanych na cele działalności gospodarczej
    podatnika (wyrok NSA z 26 maja 2021 r,. I FSK 1419/18, LEX nr 3209057).”
    W przedstawionym wyżej wyroku NSA potwierdził, że przekazanie materiałów
    reklamowych i promocyjnych pracownikom podatnika uprawnia podatnika do odliczenia
    VAT poniesionego przy nabyciu tych materiałów i następuje na cele związane z
    działalnością gospodarczą. Tym bardziej należy uznać, że Spółce przysługuje prawo do
    odliczenia VAT przy przekazaniu materiałów marketingowych potencjalnym
    kontrahentom, co przyczynia się do wzrostu obrotów Spółki opodatkowanych.
    W konsekwencji, gdyby w opisanym stanie faktycznym Spółka dokonała dostawy
    prezentów niebędących prezentami małej wartości ani próbkami na terytorium kraju,
    Spółce przysługiwałoby prawo do odliczenia VAT od wydatków poniesionych na nabycie
    tych prezentów. Tym samym wypełniona została hipoteza art. 86 ust. 8 Ustawy o VAT.
    Gdyby Spółka takich transakcji dostawy towarów dokonywała w kraju, dawałyby jej one
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych towarów. W świetle
    powyższego należy także przytoczyć fragment wyroku NSA z 20 grudnia 2020 r.:
    „Zgodnie z powołanym przepisem [art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o VAT] podatnik ma również
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której
    mowa w [art. 86] ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy
    towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te
    mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a
    podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
    czynnościami. Z przepisu tego wynika konieczność zaistnienia łącznie czterech przesłanek:
    1. nabycie towarów, 2. istnienie związku między nabytymi towarami a dostawami towarów
    przez podatnika poza terytorium kraju, 3. Możliwość uznania, że gdyby czynności dostaw
    lub świadczenia usług wykonywane były na terytorium kraju, to podatnikowi
    przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1, 4.
    Posiadanie przez podatnika dokumentów, z których wynika związek podatku odliczonego
    z tymi czynnościami.

    Organy, co podzielił także sąd I instancji, zakwestionowały spełnienie w stanie faktycznym
    sprawy drugiej przesłanki: brak dokonania czynności opodatkowanych poza terytorium
    kraju, które wykazywałyby związek z nabyciem przedmiotowych towarów. Tymczasem w
    sprawie nie kwestionowano, że nabyte od A. towary skarżąca sprzedawała swoim
    odbiorcom poza granicami kraju, na terenie Unii Europejskiej. Gdyby spółka takich
    transakcji sprzedaży dokonywała w kraju, dawałyby jej one prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu nabycia tych towarów. Ponieważ organ, w następstwie dokonanych
    ustaleń, co do przebiegu transakcji łańcuchowych, nie zweryfikował wszystkich transakcji,
    w tym dostaw u A., stąd rozliczenie skarżącej musiało być dokonane w sposób, który nie
    naruszał dla spółki zasady neutralności VAT w jej rozliczeniach (wyrok NSA z 20 grudnia
    2022 r., I FSK 1787/17, LEX nr 3527966).”
    Prawidłowym jest zatem stanowisko, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku
    naliczonego związanego z nabyciem prezentów (niebędących prezentami małej wartości
    ani próbkami), które są wysyłane przez polskich dostawców z Polski do innych państw
    członkowskich Unii Europejskiej i przekazywane tam nieodpłatnie przez Spółkę.
    3.3 Przekazanie materiałów mających jedynie charakter informacyjny i jednocześnie
    niemających wartości handlowej lub użytkowej
    Nieodpłatne przekazanie materiałów mających jedynie charakter informacyjny i
    jednocześnie niemających wartości handlowej lub użytkowej nie podlega opodatkowaniu
    VAT zgodnie z art. 7 ust. 2 Ustawy o VAT. W sytuacji, w której przekazywane materiały nie
    wykazują konsumpcyjnego charakteru nie dochodzi do dostawy towarów w rozumieniu
    Ustawy o VAT, na co zwracają uwagę również organy podatkowe:
    „W analizowanych okolicznościach, nieodpłatne wydanie kontrahentom materiałów
    reklamowych wskazanych w treści wniosku (bez względu na cenę nabycia/wytworzenia)
    nie podlega opodatkowaniu VAT, pomimo, że materiały te nie stanowią prezentów o małej
    wartości w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy o VAT i próbek, o których mowa w art. 7 ust. 7
    tej ustawy. Przyczyną pozostawienia poza zakresem podatku VAT tych wydań jest brak ich
    konsumpcyjnego charakteru.
    Z wniosku wynika, że wydawaniu przez Państwa materiałów reklamowych, takich jak
    standy, stojaki, ekspozytory reklamowe, regały ekspozycyjne zawierające logo Spółki oraz
    hasła reklamowe, (...). Wskazane we wniosku materiały reklamowe nie posiadają więc
    wartości konsumpcyjnej, użytkowej. Materiały te służą zaprezentowaniu produktów
    klientom, zachęceniu do zakupu i zwiększeniu ich rozpoznawalności, co ma prowadzić do
    zwiększenia sprzedaży Państwa produktów.
    W konsekwencji, nieodpłatne wydanie kontrahentom przedmiotowych materiałów
    reklamowych w celu ekspozycji Państwa produktów na terenie obiektów handlowych,
    niemających dla kontrahentów wartości konsumpcyjnej ani też użytkowej, nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (interpretacja indywidualna z 9 lutego 2024
    r., wydana przez Dyrektora KIS, 0114-KDIP4-3.4012.583.2023.1.KŁ, http://sip.mf.gov.pl,
    zob. też interpretacje o znakach: 0112-KDIL1-3.4012.229.2022.1.AKS, 0114-KDIP1-
    3.4012.500.2023.1.MPA/LM).”
    Jednocześnie, brak opodatkowania VAT nieodpłatnego przekazania materiałów
    promocyjnych nie oznacza, że wydanie tych materiałów nie ma zawiązku z działalnością
    opodatkowaną. Należy zauważyć, że wykorzystanie opisanych materiałów promocyjnych
    przyczynia się jednak do wzrostu sprzedaży towarów Spółki z terytorium Niemiec. Jak
    zauważył NSA w uchwale z 28 maja 2007 r.:
    „Celem bezpośrednim każdego nieodpłatnego przekazania towaru przedsiębiorstwa
    osobie trzeciej jest przede wszystkim zaspokojenie jej potrzeb konsumenckich (cel
    niezwiązany z przedsiębiorstwem - ust. 2), lecz z punktu widzenia funkcjonowania i
    interesu przedsiębiorstwa podatnika zaspokojenie potrzeb osoby trzeciej może być
    obojętne, jako w ogóle niewiążące się z jego działalnością (np. przekazanie towarów na
    cele osobiste podatnika, pracowników, itd.), lub też realizowane jest w związku z jego

    funkcjonowaniem i rozwojem działalności (np. w związku z czynnościami reprezentacji i
    reklamy, sponsoringu czy tzw. sprzedaży premiowej). To właśnie wskazuje, że celu
    przekazania towarów przedsiębiorstwa podatnika nie można utożsamiać ze związkiem tej
    czynności z jego działalnością, z którą może w ogóle nie być związana lub pozostawać w
    bezpośrednim związku, stanowiąc realizację zadań przedsiębiorstwa.
    (...) mimo, że czynności te faktycznie realizowane są na rzecz innych podmiotów (służąc ich
    konsumpcji, a nie bezpośrednim celom przedsiębiorstwa), przekazywanie towarów ich
    odbiorcom w ramach realizacji przez przedsiębiorstwo np. czynności reprezentacji i
    reklamy lub sponsoringu wiąże się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika
    przedsiębiorstwem (uchwała NSA (7w) z 28 maja 2007 r., I FPS 5/06, ONSAiWSA 2007, nr 5,
    poz. 108).”
    W przypadku, gdy Spółka przekazuje kontrahentom materiały promocyjne niemające
    wartości użytkowej związek z działalnością opodatkowaną jest pośredni. Materiały
    promocyjne mają bowiem zachęcić obdarowanych do nabycia produktów Spółki, co
    potwierdza, że przekazanie następuje na cele związane z działalnością gospodarczą Spółki.
    Przedstawione stanowisko znalazło potwierdzenie w wielu interpretacjach indywidualnych
    (interpretacja indywidualna z 2 listopada 2018 r. znak: 0112-KDIL1-1.4012.643.2018.1.OA;
    interpretacja indywidualna z 9 maja 2018 r. znak: 0114-KDIP1-3.4012.58.2018.2.ISK;
    interpretacja indywidualna z 13 maja 2015 r. znak: ILPP1/4512-1-115/15-5/NS;
    interpretacja indywidualna z 22 maja 2013 r. znak: IPPP3/443-142/13-4/JK). Na przykład w
    interpretacji indywidualnej z 10 listopada 2023 r. Dyrektor KIS zauważył, że:
    „Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że w opisanych okolicznościach
    sprawy nieodpłatne przekazanie Materiałów Reklamowych ma na celu zachęcenie
    obecnych lub potencjalnych klientów do kupna towarów Spółki. Zatem należy uznać, iż
    czynności te będą pośrednio związane z działalnością gospodarczą Spółki, która jest
    działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. W konsekwencji, nieodpłatne przekazanie
    wymienionych we wniosku Materiałów Reklamowych, które ma na celu wpływ na
    pozytywny wizerunek firmy Spółki oraz jej reklamę pośrednio przyczynia się do
    zwiększenia sprzedaży Spółki - opodatkowanej podatkiem VAT.
    Tym samym, skoro nabywane przez Spółkę Materiały Reklamowe w celu ich
    nieodpłatnego przekazania mają związek z prowadzoną przez Spółkę opodatkowaną
    podatkiem VAT działalnością gospodarczą, to zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółce
    przysługiwało/będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabytych
    /nabywanych w przyszłości Materiałów Reklamowych, pomimo braku obowiązku
    opodatkowania ich nieodpłatnego wydania kontrahentom (interpretacja indywidualna
    Dyrektora KIS z 10 listopada 2023 r. znak: 0114-KDIP1-3.4012.500.2023.1.MPA/LM, sip.mf.
    gov.pl).”
    Spółce przysługuje zatem prawo do odliczenia VAT od nabycia materiałów również
    wysyłanych do innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Gdyby bowiem
    przekazanie towarów nastąpiło na terytorium kraju, Spółce przysługiwałoby prawo do
    odliczenia VAT w związku z wydatkami poniesionymi na nabycie tych towarów, co
    wypełnia hipotezę art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o VAT.
    W przedstawionym stanie faktycznym należy zatem uznać, że występuje bezsprzeczny
    związek wydatków ponoszonych na nabycie materiałów marketingowych z działalnością
    opodatkowaną Spółki i Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego
    związanego z nabyciem materiałów marketingowych (mających jedynie charakter
    informacyjny i jednocześnie niemających wartości handlowej lub użytkowej), które są
    wysyłane przez polskich dostawców z Polski do innych państw członkowskich Unii
    Europejskiej.

      4. (Ad 6) Spółka nie jest zobowiązana do wykazywania w Polsce
        wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na podstawie art. 25 ust. 2 Ustawy o
        VAT w związku z nabyciem materiałów marketingowych i prezentów, które są
        wysyłane przez polskich dostawców z Polski do innych państw Unii Europejskiej.
    4.1 Miejsce opodatkowania WNT
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów,
    rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku
    dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
    transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz oraz
    przemieszczenie towarów własnych podatnika, z terytorium państwa członkowskiego
    innego niż terytorium kraju na terytorium kraju.
    Co do zasady, miejscem opodatkowania WNT jest terytorium państwa członkowskiego, na
    którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu. Jednakże,
    w sytuacji, gdy nabywca, przy WNT podał numer przyznany mu przez dane państwo
    członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych inne niż państwo
    członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub
    transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na
    terytorium tego państwa członkowskiego, chyba że nabywca udowodni, że
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów:
        zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary
        znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, lub
        zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na
        którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, ze
        względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej
        transakcji trójstronnej (art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o VAT).
    Zgodnie z orzecznictwem TSUE zastosowanie art. 25 ust. 2 nie może prowadzić do
    podwójnego opodatkowania VAT, jeżeli podmioty uczestniczące w (najczęściej łańcuchu)
    transakcji nie działają w celu nadużycia prawa lub wyłudzeń VAT. W wyroku z 22 kwietnia
    2010 r. TSUE zauważył, że:
    „32. (...) jeżeli nabywca wykaże, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do
    celów późniejszej dostawy w państwie członkowskim określonym w ust. 1, w odniesieniu
    do której sobą odpowiedzialna za zapłatę podatku należnego zgodnie z art. 28c część E
    ust. 3 [VI Dyrektywy o VAT] jest jej odbiorca, oraz że nabywca wypełnił zobowiązania
    dotyczące deklaracji, wymienione w art. 22 ust. 6 lit. b) akapit ostatni wspominanej
    dyrektywy, to w tych okolicznościach uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabywanie
    towarów zostało opodatkowane zgodne z art. 28b część A ust. 1.
    35. z powyższego wynika, że art. 28b część A ust. 2 szóstej dyrektywy zmierza, po
    pierwsze, do zagwarantowania opodatkowania danego nabycia wewnątrzwspólnotowego,
    oraz, po drugie, do uniknięcia podwójnego opodatkowania tego samego nabycia.
    36. Niemniej jednak zastosowanie mechanizmu korekcyjnego przewidzianego w art. 28b
    część A ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy zależy od spełnienia przesłanek
    kumulatywnych ustanowionych w ostatnim akapicie tego artykułu, co zostało
    przypomniane w pkt 32 niniejszego wyroku (wyrok TS z 22 kwietnia 2010 r., C-536/08,
    STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN v. X I FISCALE EENHEID FACET BV / FACET TRADING
    BV, ZOTSiS 2010, nr 4B, poz. I-3581).”
    W wyroku z 7 lipca 2022 r. Trybunał rozstrzygał kwestię zastosowania art. 25 ust. 2 Ustawy
    o VAT do błędnej klasyfikacji transakcji łańcuchowych:

    „Tymczasem w braku zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w państwie
    rozpoczęcia transportu towarów nie może istnieć ryzyko unikania opodatkowania, w
    związku z czym opodatkowanie tej transakcji w tym państwie członkowskim na podstawie
    zasady ustanowionej w art. 41 dyrektywy VAT jest sprzeczne z celami realizowanymi przez
    ten przepis, przypomnianymi w pkt 41 niniejszego wyroku (wyrok TS z 7 lipca 2022 r., C-
    696/20, B. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W., Lex nr 3362689).”
    4.2 Sytuacja Spółki
    W przedstawionym stanie faktycznym Spółka nabywa materiały promocyjne, które są
    wysyłane do innych państw członkowskich UE. Na fakturach dokumentujących
    przedmiotową dostawę dostawcy wskazują dane Spółki, także NIP nadany Spółce w
    Polsce. Na fakturach nie pojawia się numer identyfikujący Spółkę do celów transakcji
    wewnątrzwspólnotowych w innych państwach członkowskich UE.
    Spółka nabywa zatem w innym państwie UE towary wysłane z Polski. Należy ustalić, czy w
    takich okolicznościach Spółka jest obowiązana rozpoznać wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów na terytorium kraju zgodnie z art. 25 ust. 2 Ustawy o VAT.
    Trzeba zauważyć, że analizowane dostawy towarów od dostawców krajowych do Spółki są
    opodatkowane polskim VAT według stawek właściwych dla transakcji krajowych. W
    szczególności, faktury dokumentujące przedmiotowe dostawy zawierają polski podatek
    VAT. W świetle powyższego należy mieć na uwadze wyrok TSUE z 7 lipca 2022 r. dotyczący
    zastosowania art. 25 ust. 2 Ustawy o VAT:
    „52. (...) Jako że transakcja ta podlega zatem opodatkowaniu w Polsce, należy uznać, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów od spółki BOP na rzecz spółki B. jest traktowana
    jako niezwolniona z podatku.
    53. Tymczasem w braku zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w państwie
    rozpoczęcia transportu towarów nie może istnieć ryzyko unikania opodatkowania, w
    związku z czym opodatkowanie tej transakcji w tym państwie członkowskim na podstawie
    zasady ustanowionej w art. 41 dyrektywy VAT jest sprzeczne z celami realizowanymi przez
    ten przepis, przypomnianymi w pkt 41 niniejszego wyroku.
    55. Zastosowanie zasady ustanowionej w art. 41 dyrektywy VAT do
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów będącego wynikiem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów niepodlegającej zwolnieniu prowadzi do dodatkowego opodatkowania,
    które nie jest zgodnie z zasadami proporcjonalności i neutralności podatkowej.
    56. (...) Przepis ten [art. 41 Dyrektywy VAT], rozpatrywany w świetle zasad
    proporcjonalności i neutralności podatkowej, stoi jednak na przeszkodzie tymże
    przepisom państwa członkowskiego [art. 25 ust. 2 Ustawy o VAT], gdy
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, które uznaje się za dokonane na terytorium
    tego państwa członkowskiego, wynika z wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, która
    w tym państwie członkowskim nie została uznana za transakcję zwolnioną z podatku
    (wyrok TS z 7 lipca 2022 r., C-696/20. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W., Lex
    nr 3362689).”
    Również NSA w wyroku w tej samej sprawie zauważył, że:
    „W konsekwencji należało uznać, że przekwalifikowanie, w wyniku dokonanych ustaleń,
    przez organ podatkowy dostawy krajowej za dostawę ruchomą (WDT), dokonanej przez B.
    na rzecz skarżącej, przy jednoczesnym zaniechaniu w zweryfikowanym rozliczeniu VAT
    potraktowania tej transakcji jako zwolnionej od podatku sprawiało, że zastosowanie art.
    25 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w stanie faktycznym sprawy stawało się
    nieproporcjonalne (wyrok NSA z 1 grudnia 2022 r., I FSK 1785/17, LEX nr 3591142).”
    Rozpatrując sytuację Spółki należy zatem przyjąć, że art. 25 ust. 2 Ustawy o VAT
    ewentualnie mógłby znaleźć zastosowanie gdyby polski dostawca opodatkował
    przedmiotowe dostawy stawką 0% właściwą dla wewnątrzwspólnotowej dostawy

    towarów. W sytuacji, gdy dostawa została opodatkowana właściwą stawką krajową
    zastosowanie analizowanego przepisu prowadziłoby do podwójnego opodatkowania.
    Spółce nie przysługuje bowiem prawo do odliczenia kwoty VAT odpowiadającej kwocie
    podatku należnego z WNT opodatkowanego zgodnie z art. 25 ust. 2 Ustawy o VAT (art. 88
    ust. 6 ustawy o VAT).
    Takie wnioski wspiera także argumentacja przedstawiona przez Rzecznika Generalnego w
    opinii do sprawy C-696/20:
    „86. Fakt, że organy krajowe postanowiły uznać wewnątrzwspólnotową dostawę
    dokonaną przez BOP [podmiot polski] na rzecz B [podmiot posługujący się polskim nr
    VAT], po jej przekwalifikowaniu, za „niepodlegającą zwolnieniu”, oznacza, iż podatek został
    rzeczywiście naliczony od tej czynności w Polsce.
    87. Chociaż rzeczywiste opodatkowanie w państwie pochodzenia towarów nie narusza
    kompetencji państwa członkowskiego przeznaczenia (43), moim zdaniem opodatkowanie
    to czyni bezprzedmiotową konieczność stosowania art. 41 dyrektywy VAT, ponieważ, jak
    stwierdzono powyżej, podatek został nałożony i nie ma już miejsca na obawę o
    ewentualne uchylanie się od opodatkowania.
    88. Opierając się na ogólnej systematyce dostaw zwolnionych z podatku i nabycia
    opodatkowanego, art. 41 dyrektywy VAT przewiduje, że państwo członkowskie rejestracji
    do celów VAT może interweniować w celu zapobieżenia stratom, jakie mogą powstać w
    wyniku zwolnienia z podatku w państwie pochodzenia towarów. Jednakże, ponieważ in
    casu zwolnienie w państwie członkowskim pochodzenia towarów nie miało miejsca, moim
    zdaniem nie było ryzyka uchylania się od opodatkowania. Nie było zatem powodu, by
    państwo członkowskie rejestracji do celów VAT interweniowało, jak zasadniczo twierdzi B.
    89. Prawda jest, że jeśli B zapłaciłaby podatek od swojego przekwalifikowanego
    wewnątrzwspólnotowego nabycia w państwie członkowskim przeznaczenia towarów,
    mogłaby powołać się na mechanizm korygujący z art. 41 dyrektywy VAT, co rząd polski
    potwierdził na rozprawie. Dodatkowe obciążenia podatkowe, które obecnie wynika z
    zastosowania w odniesieniu do B. art. 25 ust. 2 ustawy o VAT, rozpatrywanego w
    oderwaniu, zostałoby wówczas złagodzone. Nie zmienia to jednak wyjściowej przesłanki,
    że z powodu braku zwolnienia spornej wewnątrzwspólnotowej dostawy zastosowanie
    tego przepisu stało się niepotrzebne i spowodowało niepotrzebne obciążenia podatkowe.
    90. W tych okolicznościach jestem zdania, że stosując art. 25 ust. 2 ustawy o VAT do
    wewnątrzwspólnotowego nabycia, które wynikało z wewnątrzwspólnotowej dostawy
    niepodlegającej zwolnieniu, organy krajowe naruszyły zasadę proporcjonalności.
    Mając na uwadze powyższe oraz obowiązujący tut. Organ nakaz wykładni prounijnej i
    zasadę in dubio pro tributario należy uznać, że Spółka nie jest zobowiązana do wykazania
    w Polsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na podstawie art. 25 ust. 2 Ustawy o
    VAT w związku z nabyciem materiałów marketingowych i prezentów, które są wysyłane
    przez polskich dostawców z Polski do innych państw Unii Europejskiej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;

      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      1) Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;
      4) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
        wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności

      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Jednocześnie mając na uwadze art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w
      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Natomiast stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami
    i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Natomiast uprawnienie wynikające z art. 86 ust. 8 ustawy odnosi się do podatników
    prowadzących działalność gospodarczą na terytorium kraju, którzy dokonują dostaw
    towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich

    dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku
    naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby
    - hipotetycznie - w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju podatnikowi
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga
    ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek
    odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to
    być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza
    terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.
    Podkreślić również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 470 ze zm.), zwanej dalej
    „ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób
    zagranicznych”.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
    zagranicznych i innych osób zagranicznych:
      Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, jako:
      Wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej,
      wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym
      miejscem wykonywania działalności.
    Na podstawie art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność
      gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.
    W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany używać do
      oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z
      przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem
      wyrazów „oddział w Polsce”.
    Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur
    firmy macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    W świetle powołanych regulacji prawnych, podmiot zagraniczny prowadzący działalność
    na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i
    usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego
    oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada
    więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej),
    natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym

    imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część
    działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym
    działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce,
    przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy
    stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki
    macierzystej, lecz jest jej częścią.
    Zatem oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług.
    Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji
    odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium
    kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od
    towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za
    pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału.
    Z treści wniosku wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest handel towarami dla
    silników i częściami (...) dla przemysłu, a także sprzedaż hurtowa części samochodowych i
    silnikowych oraz (...) przemysłowej. Spółka dostarcza towary m.in. do odbiorców
    (podatników VAT) na terytorium Polski. Spółka nie przechowuje w Polsce żadnych
    towarów handlowych. Towary dostarczane do polskich odbiorców są wysyłane z
    terytorium Niemiec. Siedziba Spółki znajduje się na terytorium Federalnej Republiki
    Niemiec. W 2023 r. Spółka utworzyła w Polsce Oddział, który promuje produkty Spółki na
    rynku lokalnym.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada w Polsce
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, co w konsekwencji uprawnia ją do
    odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych wystawianych przez polskich
    usługodawców dokumentujących usługi świadczone na rzecz tego miejsca, do których
    stosuje się art. 28b ustawy o VAT (np. usługi księgowe).
    W tym miejscu należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących
    miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu definicja „stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu
    Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej
    „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.

    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno

    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, NSA, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że działalność Spółki, tj. A. GmbH realizowana w
    Polsce spełnia przesłanki do uznania jej za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski, bowiem cechuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. W
    przedmiotowej sprawie prowadzenie części działalności w Polsce wynika z posiadania
    przez Spółkę w kraju wystarczających zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych
    do prowadzenia części działalności gospodarczej oraz istnienia pewnej minimalnej skali
    działalność gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność Spółki w Polsce nie jest
    prowadzona w sposób okresowy.
    Z wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie handlu towarami dla
    silników i częściami (...) dla przemysłu, a także sprzedaż hurtowej części samochodowych i
    silnikowych oraz (...) przemysłowej. Spółka dostarcza towary m.in. do odbiorców
    (podatników VAT) na terytorium Polski. Spółka nie przechowuje w Polsce żadnych
    towarów handlowych. Towary dostarczane do polskich odbiorców są wysyłane z
    terytorium Niemiec. W 2023 r. Spółka utworzyła w Polsce Oddział, który zatrudnia polski
    personel i promuje produkty Spółki na rynku lokalnym. Działalność Oddziału w Polsce
    obejmuje w szczególności: budowę sieci sprzedaży/dystrybucji, negocjowanie warunków
    umów, przedstawienie oferty produktowej Spółki i cenników, zarządzanie i wsparcie
    procesu sprzedaży, obsługę zapytań marketingowych i cenowych, udział w targach
    branżowych, prowadzenie działań PR i marketingu w mediach społecznościowych,
    zamawianie materiałów promocyjnych, koordynowanie akcji promocyjnych z klientami.
    Należy zauważyć, że aby dane miejsce można było uznać za „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” powinno ono posiadać odpowiednie zaplecze personalnego
    oraz techniczne. Zaplecze to powinno przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy w
    kontekście prowadzonej działalności gospodarczej. W analizowanej sprawie Spółka
    utworzyła na terytorium kraju Oddział, który zatrudnia polski personel. Większość
    procesów związanych z obsługą zamówień i fakturowaniem realizuje centrala Spółki w
    Niemczech. Jednakże niektóre zatrudnione osoby w Oddziale mogą negocjować i zawierać
    umowy w imieniu Spółki do określonej wartości (€ 4 mln.), tym samym Oddział uczestniczy
    w procesie sprzedażowym towarów Spółki wysyłanych z terytorium Niemiec na terytorium
    Polski do polskich odbiorców. Ponadto, Oddział wynajmuje przestrzeń biurową w
    nieruchomości położonej w Polsce oraz posiada wyposażenie biurowe powierzone
    pracownikom Oddziału. Zatem na terytorium Polski poprzez Oddział będzie prowadzona
    część działalności Spółki (w zakresie promocji i wsparcia sprzedaży produktów Spółki na
    lokalnym rynku) i w tym celu zostanie zorganizowane odpowiednie zaplecze personalne
    (pracownicy Oddziału) oraz techniczne (wynajęte biuro). Tym samym należy stwierdzić, że
    Spółka spełni kryterium posiadania zaplecza technicznego i personalnego na terytorium
    Polski.
    Ponadto z wniosku wynika, że Oddział nabywa m.in. artykuły biurowe, media (internet i
    telefony komórkowe), usługi księgowe i usługi wynajmu przestrzeni biurowej. Nabywane
    usługi są wykorzystywane na potrzeby Oddziału i nie są przedmiotom dalszej
    odsprzedaży. W przyszłości Oddział może również nabywać inne rodzaje usług lub
    towarów w zależności od potrzeb. Oddział również nabywa materiały promocyjne od
    polskich dostawców i wykorzystuje je do promocji produktów Spółki, w tym, poprzez
    nieodpłatne przekazania towarów. Zatem struktura (w postaci zasobów osobowych i
    personalnych Oddziału) jaką Spółka zorganizowała na terytorium Polski jest w stanie
    odbierać i wykorzystywać nabywane usługi dla własnych potrzeb. Usługi nabywane na
    terytorium Polski są faktycznie wykorzystywane przez Spółkę. Również sam fakt
    utworzenia Oddziału w Polsce (spełnienie warunków formalnych oraz podjęcie czynności

    prawnych) stanowi o tym, że Spółka zamierza prowadzić działalność na terytorium Polski
    w sposób zorganizowany oraz trwały. W konsekwencji działalność prowadzona przez
    Spółkę na terytorium Polski charakteryzuje się stałością. Tym samym, poprzez
    zorganizowanie odpowiedniego zaplecza osobowego i technicznego oraz nabywanie od
    niezależnych podmiotów usług i towarów Spółka niezależnie i w długiej perspektywie
    czasu na terytorium Polski zamierza prowadzić działalność gospodarczą.
    Jednocześnie w analizowanym przypadku bez znaczenia pozostaje okoliczność, że
    wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są w
    kraju siedziby tj. w Niemczech, bowiem stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowania
    działań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z decyzjami
    podejmowanymi przez Spółkę, które nie mają miejsca w kraju. Istotny jest fakt, że decyzje,
    które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości działalności prowadzonej w
    Polsce.
    Podsumowując aktywność Oddziału Spółki na terytorium kraju, posiadającego zaplecze
    techniczne w postaci biura i personalne w postaci zatrudnionych pracowników,
    charakteryzująca się wykonywaniem szeregu czynności operacyjnych prowadzonej
    działalności - sprowadza się do uznania, że wykorzystanie zasobów technicznych oraz
    personelu zatrudnionego w Polsce do wykonywania części prowadzonej działalności
    Spółki w sposób zorganizowany oraz ciągły kwalifikuje prowadzoną aktywność Spółki na
    terytorium kraju jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W
    konsekwencji, posiadany w Polsce przez Spółkę Oddział stanowi stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce. A zatem na podstawie art. 86 ust.
    1 ustawy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    zakupowych wystawianych przez polskich usługodawców, dokumentujących usługi
    świadczone na rzecz tego miejsca, do których stosuje się art. 28b ust. 2 ustawy (np. usługi
    księgowe).
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Wątpliwości Spółki dotyczą również prawa do odliczenia podatku VAT wynikającego z
    faktur wystawionych przez dostawcę - gdy dostawa towarów i świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu VAT w Polsce - w sytuacji, gdy dostawca błędnie wskazał na fakturze dane
    Oddziału (nazwa, adres), jednak podał prawidłowy NIP Spółki lub błędnie wskazał na
    fakturze zarówno dane Oddziału (nazwa, adres), jak i jego NIP.
    Uregulowania dotyczące szczegółowych zasad wystawiania faktur oraz danych, które
    powinny zawierać zawarte są w art. 106a-106e ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Według art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;

      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem.
    Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy, ich adresy. Faktura winna zawierać
    dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia
    gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji.
    Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z
    zawartej umowy.
    Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało.
    Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki
    merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie
    lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia
    wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach
    dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że
    nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej

    wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie
    odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na
    przedmiot i podstawę opodatkowania.
    Prawidłowo wystawiona faktura powinna zawierać nazwę jednostki macierzystej z jej
    danymi i numerem NIP. Dodatkowo, w celu łatwiejszej identyfikacji, oprócz danych
    identyfikacyjnych Spółki, faktury mogą zawierać informacje dodatkowe pozwalające na
    identyfikację oddziału (np. nazwę jaką posługuje się w obrocie gospodarczym oraz jego
    adres).
    Dane zawarte na fakturze muszą przede wszystkim umożliwiać jednoznaczną identyfikację
    stron transakcji gospodarczej, zarówno po stronie nabywcy, jak i sprzedawcy. Chociaż
    faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy wymienione w art. 106e ustawy, to
    niewskazanie niektórych z tych informacji nie wyklucza możliwości identyfikacji nabywcy
    na podstawie pozostałych danych zawartych na fakturze.
    Zgodnie z art. 106k ust. 1 ustawy:
      Nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę zawierającą pomyłki, z wyjątkiem
      pomyłek w zakresie danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 8-15, może wystawić
      fakturę nazywaną notą korygującą.
    Na mocy art. 106k ust. 2 ustawy:
      Wystawiona nota korygująca wymaga akceptacji wystawcy faktury.
    Jak stanowi art. 106k ust. 3 ustawy:
      Faktura, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać:
      1) wyrazy „NOTA KORYGUJĄCA”;
      2) numer kolejny i datę jej wystawienia;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy i numer za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
        podatku, a także numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest
        zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej;
      4) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura, o której mowa w ust. 1, określone
        w art. 106e ust. 1 pkt 1-6;
      5) wskazanie treści korygowanej informacji oraz treści prawidłowej.
    Noty korygujące mogą zostać wystawione przez nabywcę towaru lub usługi, w przypadku,
    gdy otrzymał on fakturę lub fakturę korygującą zawierającą pomyłki dotyczące
    jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze sprzedawcą lub nabywcą lub
    oznaczeniem towaru lub usługi (z wyjątkiem pomyłek w pozycjach faktury określonych w
    art. 106e ust. 1 pkt 8-15 ustawy).
    Jak wynika z powyższych regulacji noty korygujące mogą zostać wystawione przez
    nabywcę towaru lub usługi, w przypadku, gdy otrzymał on fakturę lub fakturę korygującą
    zawierającą pomyłki dotyczące jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze
    sprzedawcą lub nabywcą lub oznaczeniem towaru lub usługi (z wyjątkiem pomyłek w
    pozycjach faktury określonych w art. 106e ust. 1 pkt 8-15 ustawy).
    Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i
    identyfikacji podatników i płatników (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 237 ze zm.), zwanej dalej
    „ustawą o NIP”:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia
      identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
      podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się

      jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
      podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
      gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    Art. 5 ust. 2b ustawy o NIP:
      Zgłoszenie identyfikacyjne podatników wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego
      zawiera dane:
      1) objęte treścią wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, z wyłączeniem rejestru
        dłużników niewypłacalnych, przekazywane automatycznie za pośrednictwem
        systemu teleinformatycznego;
      2) uzupełniające: skróconą nazwę (firmę), wykaz rachunków bankowych lub
        imiennych rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, z
        wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004
        r. o podatku od towarów i usług, adresy miejsc prowadzenia działalności, dane
        prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym jego NIP, adres miejsca
        przechowywania dokumentacji rachunkowej, dane kontaktowe, a w przypadku
        osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru
        przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych - dane
        dotyczące poszczególnych wspólników, w tym ich identyfikatory podatkowe.
    Art. 5 ust. 3 ustawy o NIP:
      Zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera:
      pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer
      identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten
      organ, wykaz rachunków bankowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie
      oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, adresy miejsc
      prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym
      jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot
      wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów
      klasyfikacyjnych (...).
    Art. 6 ust. 1 ustawy o NIP:
      Podatnicy podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego są obowiązani
      dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego przed dokonaniem pierwszej czynności
      podlegającej opodatkowaniu jednym z tych podatków, z tym że osoby fizyczne są
      obowiązane dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego tylko w przypadku dokonywania
      zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca
      2004 r. o podatku od towarów i usług oraz w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia
      2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 126). Zgłoszenia
      identyfikacyjnego dokonuje się niezależnie od zgłoszenia rejestracyjnego.
    Obowiązek złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o
    NIP, wynika z art. 96 ust. 1 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Wzór dokumentu VAT-R zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług
    określony został rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie
    wzorów dokumentów związanych z rejestracją podatników w zakresie podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 55) zmienionym rozporządzeniem Ministra Finansów
    z 8 sierpnia 2023 r. (Dz. U. 2023 r. poz. 1731).
    W § 1 ww. rozporządzenia określony został wzór zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie
    podatku od towarów i usług, stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia (VAT-R). W

    części B1 tego zgłoszenia - „Dane identyfikacyjne” w poz. 12 należy podać nazwę pełną
    podatnika, a w części B2 zgłoszenia w poz. 16-24 - „Adres siedziby”.
    Odnosząc powyższe przepisy do Państwa wątpliwości w kwestii prawa do odliczenia
    podatku VAT z faktur w sytuacji, gdy dostawca wystawił faktury z danymi Oddziału (nazwa,
    adres), ale z NIP Spółki lub wystawił faktury z danymi Oddziału (nazwa, adres) i z NIP
    Oddziału, należy wskazać, że w celu jednoznacznej identyfikacji podatkowej, dane
    podatnika podawane na fakturach powinny być zgodne z danymi identyfikacyjnymi
    wskazanymi w zgłoszeniach rejestracyjnych w zakresie podatku od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie, w sytuacji gdy polscy dostawcy wystawiają faktury z danymi
    Oddziału (nazwa, adres), ale z NIP Spółki, to faktury dokumentują prawdziwe zdarzenia
    gospodarcze. Dane, które Spółka podaje polskim dostawcom jako dane nabywcy - nazwa,
    numer NIP - pozwalają na jednoznaczną identyfikację Spółki jako strony transakcji, nawet
    jeśli na fakturze zawarty jest adres Oddziału, a nie siedziby Spółki.
    Skoro Spółka wykonuje działalność gospodarczą poprzez utworzony Oddział w Polsce, to
    Spółka jest podmiotem identyfikowalnym na podstawie numeru NIP. Oddział, chociaż
    stanowi zorganizowane i wyodrębnione miejsce prowadzenia działalności gospodarczej,
    nie stanowi odrębnego od Spółki podatnika, na gruncie podatku VAT spółka macierzysta i
    jej oddział stanowią jednego podatnika. Oznacza to, że mimo iż na terytorium kraju
    funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, podatnikiem podatku od towarów i
    usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za pośrednictwem
    utworzonego w tym celu oddziału. W związku z tym, możliwa jest pełna identyfikacja
    Spółki jako podmiotu otrzymującego fakturę, na podstawie pozostałych danych podanych
    na fakturze.
    Jak już zaznaczono, prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT
    uzależnione jest nie tylko od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1
    ustawy, ale również od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że wskazany art. 88 ustawy nie przewiduje braku
    prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury zawierającej błędne
    oznaczenie adresu nabywcy czy też błędny numer NIP nabywcy. Zatem, pomimo, że
    otrzymywane przez Spółkę faktury powinny co do zasady zawierać nazwę, adres i NIP
    Spółki, ewentualnie jedynie dodatkowo adres Oddziału - to podkreślić należy, że o
    prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny
    decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste
    transakcje handlowe. A zatem jeżeli faktury zawierają błędne dane nabywcy, przy
    jednoczesnej możliwości zweryfikowania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego
    określenia nabywcy towaru, nie ma podstaw do kwestionowania faktur, w tym prawa do
    odliczenia podatku naliczonego, bowiem takie błędy nie wpływają na wysokość
    zobowiązania podatkowego. Tego rodzaju wadliwość, co prawda, powoduje, że faktura nie
    odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże sama w sobie nie wpływa na
    przedmiot i podstawę opodatkowania.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy faktury zawierają błędy w nazwie,
    adresie czy też numerze NIP i jeżeli na podstawie posiadanych faktur jest możliwa
    identyfikacja Spółki jako nabywcy, to Spółka ma prawo do odliczenia z tych faktur podatku
    naliczonego. Przy czym podkreślam, że w sytuacji, gdy nabywca otrzymał fakturę
    zawierającą błędy w elementach nazwy sprzedawcy lub nabywcy albo oznaczenia towaru
    lub usługi, może je skorygować notą korygującą. Należy jednak stwierdzić, że przez
    wystawienie noty korygującej nie można zmienić podmiotu umowy sprzedaży. W
    przypadku, gdy błędne są wszystkie dane nabywcy towaru lub usługi wskazane na
    fakturze, nie jest dopuszczalne jej korygowanie przez nabywcę notą korygującą. Jedynym
    sposobem naprawienia tego typu błędu jest wystawienie faktury korygującej przez
    sprzedawcę.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 jest prawidłowe.

    Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego
    związanego z nabyciem materiałów marketingowych (mających jedynie charakter
    informacyjny i jednocześnie niemających wartości handlowej lub użytkowej) jak i
    prezentów (niebędących prezentami małej wartości ani próbkami), które są wysyłane
    przez polskich dostawców z Polski do innych państw członkowskich Unii Europejskiej i
    przekazywane tam nieodpłatnie przez Spółkę oraz braku obowiązku wykazywania w
    Polsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy w
    związku z nabyciem materiałów marketingowych i prezentów, które są wysyłane przez
    polskich dostawców z Polski do innych państw Unii Europejskiej.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że Oddział zamawia materiały
    promocyjne od polskich dostawców i wykorzystuje je do promocji produktów Spółki, w
    tym poprzez nieodpłatne przekazania towarów. Spółka opodatkowuje nieodpłatne
    przekazania towarów dokonywane na terytorium Polski zgodnie z art. 7 ust. 2-4 ustawy.
    Spółka odlicza podatek naliczony związany z nieodpłatnie przekazanymi w Polsce
    towarami.
    Niekiedy Oddział zamawia materiały promocyjne, które polscy dostawcy wysyłają na
    terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Tam przedstawiciele Spółki
    wykorzystują je do celów promocyjnych, w tym poprzez nieodpłatne przekazania towarów.
    Transport materiałów jest organizowany przez polskiego dostawcę i przebiega
    nieprzerwanie z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE.
    Oddział nie dokonuje przeładunku ani konfekcjonowania materiałów.
    Spółka jest wskazana jako odbiorca towarów w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
    na terytorium którego wysyłane są towary. Dla potrzeb opisywanych zakupów towarów
    promocyjnych Spółka posługuje się numerem, pod którym zidentyfikowana jest dla celów
    podatku VAT w Polsce. Przy czym Spółka nie jest zarejestrowana dla celów podatku VAT w
    państwach, do których polscy dostawcy wysyłają omawiane towary. Spółka nie nalicza
    podatku VAT (ani podatku od wartości dodanej) od nieodpłatnie przekazywanych towarów
    na terytorium tych państw. Polscy dostawcy dokumentują sprzedaż opisanych materiałów
    marketingowych na rzecz Spółki fakturami, w których wykazują polski podatek VAT.
    Większość materiałów promocyjnych nie ma wartości handlowej i służy wyłącznie celom
    informacyjnym. Niektóre z materiałów promocyjnych - np. odzież robocza z logo Spółki -
    stanowią prezenty biznesowe o wartości przekraczającej 20 PLN netto za sztukę. Spółka
    nie prowadzi ewidencji osób, które otrzymują opisane prezenty.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że
    stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:

      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w
    transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy
    następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji
    zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie
    nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    Z art. 13 ust. 3 ustawy wynika, że:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Powołany przepis rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na
    czynności, które nie mają charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma
    odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z
    Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na
    terytorium innego państwa członkowskiego.
    Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.
    Przy czym, jak wskazuje art. 25 ust. 2 ustawy:
      Nie wyłączając zastosowania ust. 1 w przypadku gdy nabywca, o którym mowa w art.
      9 ust. 2, przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podał numer przyznany mu
      przez dane państwo członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych
      inne niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie
      zakończenia ich wysyłki lub transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
      uznaje się za dokonane również na terytorium tego państwa członkowskiego, chyba
      że nabywca udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów:
      1) zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary
        znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, lub
      2) zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na
        którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu,
        ze względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej
        transakcji trójstronnej, o której mowa w dziale XII.
    Na mocy art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:

      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Na mocy art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Ww. warunki muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma
    zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie
    w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie
    nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport
    (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Istotą
    transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w
    państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany).
    Jak stanowi art. 42 ust. 2 ustawy:
      Warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uznaje się za spełnione również wówczas,
      gdy nie są spełnione wymagania w zakresie:
      1) nabywcy - w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 i 4;
      2) dokonującego dostawy - w przypadku, o którym mowa w art. 16.
    Stosownie do art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na
        terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy
        przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

    Brzmienie art. 42 ustawy, w tym wprowadzony w niej wymóg podania przez nabywcę
    dwuliterowego kodu stosowanego dla podatku od wartości dodanej nadanego przez
    państwo członkowskie właściwe dla nabywcy oraz wymóg wykazania transakcji w
    informacji podsumowującej, jest wynikiem implementacji Dyrektywy Rady (UE) 2018/1910
    z 4 grudnia 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i
    uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej dotyczących
    opodatkowania handlu między państwami członkowskimi.
    Zgodnie z punktem 7 preambuły do ww. Dyrektywy:
      Jeżeli chodzi o numer identyfikacyjny VAT w odniesieniu do zwolnienia dostawy
      towarów w handlu wewnątrzwspólnotowym, proponuje się, żeby włączenie numeru
      identyfikacyjnego VAT nabywcy towarów do systemu wymiany informacji o VAT
      (zwanego dalej „VIES”), nadanego przez państwo członkowskie inne niż państwo
      rozpoczęcia transportu towarów stało się, oprócz warunku transportu towarów poza
      państwo członkowskie dostawy, przesłanką materialną zastosowania zwolnienia, a
      nie wymogiem formalnym. Wpis do VIES ma ponadto zasadnicze znaczenie dla
      informowania państwa członkowskiego przybycia o obecności towarów na jego
      terytorium, a tym samym odgrywa kluczową rolę w walce z oszustwami w Unii. Z
      tego względu państwa członkowskie powinny zapewnić, aby - w przypadku gdy
      dostawca nie spełnia obowiązków w zakresie wpisu do VIES - zwolnienie nie miało
      zastosowania, z wyjątkiem sytuacji, gdy dostawca działa w dobrej wierze, to znaczy w
      przypadku, gdy może on należycie uzasadnić przed właściwymi organami
      podatkowymi wszelkie uchybienia związane z informacją podsumowującą, co
      mogłyby również obejmować w tym czasie dostarczenie przez dostawcę
      prawidłowych informacji wymaganych na podstawie art. 264 Dyrektywy 2006/112
      /WE.
    Mając na uwadze powyższe, trzeba stwierdzić, że dostawa towarów do kontrahenta z
    innego kraju członkowskiego, który nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT-UE, nie
    może podlegać opodatkowaniu stawką podatku VAT w wysokości 0%.
    Jak wynika z opisu sprawy Oddział zamawia materiały promocyjne, które polscy dostawcy
    wysyłają na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Spółka jest
    wskazana jako odbiorca towarów w państwie członkowskim Unii Europejskiej, na
    terytorium którego wysyłane są towary. Jednakże dla tej transakcji Spółka posługuje się
    numerem, pod którym zidentyfikowana jest dla celów podatku VAT w Polsce, gdyż nie jest
    zarejestrowana dla celów podatku VAT w państwach, do których polscy dostawcy wysyłają
    omawiane towary. W związku z zaistniałą sytuacją polscy dostawcy dokumentują sprzedaż
    opisanych materiałów marketingowych na rzecz Spółki fakturami, w których wykazują
    polski podatek VAT.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że w tak opisanej transakcji Spółka podając
    swój polski nr NIP staje się właścicielem tych towarów na terytorium kraju. Tym samym
    dokonując ich przemieszczenia z terytorium kraju będąc ich odbiorcą na terytorium
    innych państw członkowskich Unii Europejskiej Spółka dokonuje przemieszczenia towarów
    własnych. Towary te w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą będą na
    terytorium innych państw UE przekazywane przez Spółkę nieodpłatnie. Spełnione będą
    więc wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 13 ust. 3 ustawy i transakcje
    przemieszczenia towarów własnych należy uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów na własną rzecz.
    Z uwagi na powyższe okoliczności należy ustalić czy nieodpłatne przekazanie przez Spółkę
    materiałów marketingowych (mających jedynie charakter informacyjny i jednocześnie
    niemających wartości handlowej lub użytkowej) jak i prezentów (niebędących prezentami
    małej wartości ani próbkami), które są przemieszczane przez Spółkę z terytorium Polski do
    innych krajów UE podlega opodatkowaniu.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
        pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
        akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
        stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Na mocy art. 7 ust. 3 ustawy:
      Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i
      próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą
      podatnika.
    W myśl art. 7 ust. 4 ustawy:
      Przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane
      przez podatnika jednej osobie towary:
      1) łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł (bez
        podatku), jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie
        tożsamości tych osób;
      2) których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli
        jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia,
        jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru,
        nie przekraczają 20 zł.
    W świetle art. 7 ust. 7 ustawy:
      Przez próbkę, o której mowa w ust. 3, rozumie się identyfikowalne jako próbka
      egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i
      właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie)
      przez podatnika:
      1) ma na celu promocję tego towaru oraz
      2) nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego
        towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym
        elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu
        promowanego towaru.
    W świetle przywołanych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - co
    do zasady - podlega każde nieodpłatne przekazanie towarów należących do
    przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich
    części składowych. Wyjątek stanowi przekazanie towarów stanowiących zdefiniowane w
    art. 7 ust. 4 ustawy prezenty o małej wartości lub próbki, o których mowa w art. 7 ust. 7 tej
    ustawy.
    Przy rozstrzygnięciu kwestii opodatkowania podatkiem VAT czynności nieodpłatnego
    przekazania materiałów promocyjnych, marketingowych stosownym jest odwołanie się do
    założeń konstrukcyjnych podatku od towarów i usług. Otóż, u podstaw podatku VAT leży
    obciążenie tym podatkiem konsumpcji, co jest realizowane poprzez doliczanie go do ceny
    nabywanych przez konsumentów dóbr. Faktyczny ciężar podatku jest przerzucany na
    kolejnych nabywców, aby w końcu obciążyć ostatniego nabywcę - konsumenta, który nie

    uczestniczy już w tym systemie i nie ma możliwości dalszego przerzucenia podatku. Zatem
    podatek VAT obciąża konsumpcję danego towaru (lub usługi), przez którą należy rozumieć
    użycie nabytego towaru (lub usługi) w celu zaspokojenia jakiejkolwiek potrzeby
    konsumenta.
    W przedstawionym zdarzeniu Spółka nieodpłatnie przekazuje materiały promocyjne, które
    mają jedynie charakter informacyjny i jednocześnie nie mają wartości handlowej lub
    użytkowej. Przekazanie materiałów, które nie wykazują konsumpcyjnego charakteru nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT pomimo, że materiały te nie stanowią prezentów
    o małej wartości w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy VAT i próbek, o których mowa w art. 7
    ust. 7 tej ustawy. Przekazane materiały promocyjne mają na celu zachęcić obdarowanych
    do nabycia produktów Spółki. Oznacza to, że odbiorca wydawanych towarów nie
    konsumuje ich, nie jest też w wyniku dokonanej dostawy zaspokojona jakakolwiek
    potrzeba, ani też nie pojawia się wskutek tego przysporzenie majątkowe.
    W konsekwencji, nieodpłatne przekazanie materiałów promocyjnych, które mają jedynie
    charakter informacyjny i jednocześnie nie mają wartości handlowej lub użytkowej nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, co powoduje, że Spółka z tego tytułu nie ma
    obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie art. 13
    ust. 3 ustawy.
    Odnosząc się do prawa do odliczenia podatku z tytułu nabycia materiałów promocyjnych,
    które mają jedynie charakter informacyjny i jednocześnie nie mają wartości handlowej lub
    użytkowej wskazać należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony,
    który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem
    jest określenie podatku należnego. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania
    odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do
    czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Ustawodawca
    nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie
    podatku naliczonego. Związek ten może być zatem bezpośredni lub pośredni. O związku
    bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary lub usługi służą, np. dalszej odprzedaży, bowiem
    bezpośrednio wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast ze związkiem pośrednim mamy do czynienia w sytuacji, gdy ponoszone wydatki
    nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, jakkolwiek ich
    ponoszenie warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług.
    Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają pośredni związek z
    działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi
    zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych
    zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług
    przyczynia się pośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika poprzez wpływ na ogólne
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości.
    W kwestii prawa do odliczenia wielokrotnie w swych orzeczeniach wypowiadał się
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazywał on, że aby można było przyznać
    podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego i określić zakres takiego prawa,
    zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy
    konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku, a transakcją lub kilkoma
    transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (por. wyroki
    TSUE w sprawach C-29/08 SKF, C-435/05 Investrand). Uzupełnienie tej reguły stanowi
    przyznanie podatnikowi prawa do odliczenia, gdy taki bezpośredni i ścisły związek nie
    występuje, lecz poniesione wydatki należą do kosztów ogólnych tego podatnika i jako
    takie stanowią elementy cenotwórcze dostarczanych towarów i usług. Takie wydatki mają

    bowiem bezpośredni związek z całością działalności gospodarczej podatnika (por. wyrok
    TSUE w sprawie C-126/14 Sveda UAB). Z orzecznictwa TSUE wynika ponadto, że krajowe
    organy podatkowe i sądy, stosując owe kryteria bezpośredniego związku, powinny brać
    pod uwagę wszelkie okoliczności, w jakich przebiegały rozpatrywane transakcje i
    uwzględnić tylko te z pośród nich, które były w sposób obiektywny związane z
    opodatkowaną działalnością podatnika (por. wyrok TSUE w sprawie C-104/12 Becker).
    Innymi słowy, prawo do odliczenia powstaje zarówno wtedy, gdy dany wydatek pozostaje
    w ścisłym związku z konkretną czynnością opodatkowaną, jak również, gdy jest związany z
    większą liczbą takich czynności, a także, gdy zostaje poniesiony w związku z ogółem
    czynności, kształtujących zakres działalności gospodarczej podatnika. W każdym bowiem z
    tych przypadków podatek naliczony zapłacony w cenie nabytych towarów lub usług
    stanowi, w sposób pośredni lub bezpośredni, element cenotwórczy czynności
    opodatkowanych.
    W opisanych okolicznościach sprawy nieodpłatne przekazanie materiałów promocyjnych
    ma na celu zachęcić obdarowanych do nabycia produktów Spółki. Zatem należy uznać, że
    czynności te są pośrednio związane z działalnością gospodarczą Spółki, która jest
    działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. W konsekwencji, nieodpłatne przekazywanie
    materiałów promocyjnych, które mają jedynie charakter informacyjny i jednocześnie nie
    mają wartości handlowej lub użytkowej, a które ma na celu wpływ na reklamę Spółki,
    pośrednio przyczynia się do zwiększenia sprzedaży Spółki - opodatkowanej podatkiem
    VAT.
    Tym samym, skoro nabywane przez Spółkę materiały promocyjne w celu ich
    nieodpłatnego przekazania na terytorium innych niż polska krajów UE mają związek z
    prowadzoną przez Spółkę opodatkowaną podatkiem VAT działalnością gospodarczą, to
    zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, Spółce z tytułu ich nabycia przysługuje prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, pomimo braku obowiązku opodatkowania ich
    nieodpłatnego przekazania.
    Natomiast w odniesieniu do nieodpłatnego przekazania przez Spółkę prezentów
    (niebędących prezentami małej wartości ani próbkami) np. odzież robocza z logo Spółki,
    które są przemieszczane przez Spółkę z terytorium Polski do innych krajów UE należy
    wskazać, że skoro przekazywane prezenty nie stanowią prezentów o małej wartości w
    rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy i próbek, o których mowa w art. 7 ust. 7 tej ustawy, to ich
    nieodpłatne przekazanie zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy, będzie zrównane z odpłatną
    dostawą towarów, w przypadku gdy Spółce przysługiwać będzie prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przy ich zakupie.
    W kwestii prawa Spółki do odliczenia podatku z tytułu nabycia od polskich dostawców
    prezentów (niebędących prezentami małej wartości ani próbkami) wskazać należy, że
    przekazanie tych prezentów ma zachęcić obdarowanych do nabycia produktów Spółki co
    przyczynia się do wzrostu obrotów Spółki i ma związek z prowadzoną przez Spółkę
    opodatkowaną podatkiem VAT działalnością gospodarczą. Tym samym Spółce przysługuje
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ich nabycia.
    Powyższe oznacza, że nieodpłatne przekazanie prezentów (niebędących prezentami małej
    wartości ani próbkami) np. odzież robocza z logo Spółki podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT, w związku z czym transakcja przemieszczenia towarów własnych w celu
    ich nieodpłatnego przekazania na terytorium innych krajów UE stanowi dla Spółki
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy. Przy czym, z
    uwagi na to, że nie jest spełniony warunek wynikający z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj.
    Spółka nie jest zarejestrowana dla celów podatku VAT w państwach, do których
    przemieszczane są przedmiotowe prezenty, Spółka nie może do tej transakcji zastosować
    0% stawki podatku. Niemniej jednak należy zauważyć, że jest to czynność podlegająca
    opodatkowaniu na terytorium kraju, co oznacza, że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku z tytułu nabycia od polskich dostawców
    prezentów (niebędących prezentami małej wartości ani próbkami).

    We wniosku Spółka wskazała, że nie nalicza podatku VAT od nieodpłatnie przekazywanych
    towarów. Z uwagi na wskazane powyżej rozstrzygnięcie nie sposób uznać, że takie
    postępowanie Spółki jest prawidłowe.
    Odnośnie zaś zastosowania art. 25 ust. 2 ustawy dotyczącego wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów wskazać należy, że jak ustaliłem w sprawie będącej przedmiotem
    wniosku transakcja przemieszczenia przez Spółkę towarów własnych w części dotyczącej
    materiałów marketingowych nie podlega opodatkowaniu. Natomiast w części dotyczącej
    prezentów podlega opodatkowaniu na terytorium kraju jako wewnątrzwspólnotowa
    dostawa towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, a zatem transakcja ta nie będzie
    objęta ww. przepisem.
    Zatem, choć wywiedli Państwo prawidłowo, że Spółka będzie miała prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabytymi materiałami
    promocyjnymi i prezentami jak i braku zastosowania art. 25 ust. 2 ustawy, to oceniając
    całościowo stanowisko w zakresie pytań nr 4-6 i przyjęty przez Spółkę sposób rozliczeń
    należy uznać za nieprawidłowe.
    Natomiast odnośnie powołanych przez Państwa we wniosku orzeczeń na poparcie
    własnego stanowiska wskazać należy, że wyroki sądów administracyjnych, są to
    rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony
    postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego
    oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane
    orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.