Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4014.21.2020.14.PB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-30
Teza: W zakresie skutków podatkowych cesji wierzytelności.
Słowa kluczowe: cesja
cesja-cesja wierzytelności
podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych
umowa-umowa sprzedaży
Zagadnienia: Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania -Czynności
podlegające opodatkowaniu-Czynności cywilnoprawne-
Umowy sprzedaży rzeczy i praw majątkowych
Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3. Podstawa opodatkowania oraz wysokość
podatku-Podstawa opodatkowania-Czynności
cywilnoprawne-Umowa sprzedaży
1

Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3. Podstawa opodatkowania oraz wysokość
podatku-Podstawa opodatkowania-Wartość rynkowa
Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3. Podstawa opodatkowania oraz wysokość
podatku-Stawki podatku-Czynności cywilnoprawne-
Umowa sprzedaży
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1-art. 1-ust. 1-pkt 1-lit. a
[PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3-art. 6-ust. 1-pkt 1
[PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3-art. 6-ust. 2
[PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3-art. 6-ust. 3
[PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3-art. 6-ust. 4
[PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 3-art. 7-ust. 1 -pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lutego 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lutego 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie
    skutków podatkowych cesji wierzytelności. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na
    wezwanie - pismem z 7 kwietnia 2020 r. (wpływ 14 kwietnia 2020 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością powstałą (...) 2019 r.
    Wnioskodawca zamierza rozszerzyć dotychczas prowadzoną działalność w zakresie
    działalności rachunkowo-księgowej (symbol PKD 69.20.Z) o działalność związaną z oceną
    ryzyka i szacowaniem poniesionych strat (symbol PKD 66.21.Z - usługi związane z oceną
    ryzyka i szacowaniem poniesionych strat), której podklasa obejmuje dochodzenie
    roszczeń ubezpieczeniowych. W ramach prowadzonej dotychczas działalności Spółka nie
    świadczy doradztwa podatkowego, nie jest również czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Wnioskodawca zamierza zajmować się kupowaniem od osób
    poszkodowanych wierzytelności z tytułu szkód majątkowych (głównie szkód na pojazdach
    samochodowych). Zakup miałby się odbywać na podstawie umowy sprzedaży
    wierzytelności, czyli tzw. cesji wierzytelności. Następnie wierzytelności te, już we własnym
    imieniu, będą dochodzone od towarzystw ubezpieczeniowych. Cedentem ww.
    wierzytelności będzie każdorazowo osoba fizyczna (chodzi tylko o szkody majątkowe, a nie
    osobowe) poszkodowana w zdarzeniu drogowym, w wyniku którego poniosła szkodę na
    pojeździe. Cesjonariuszem będzie natomiast Wnioskodawca. Sprzedawana wierzytelność
    nie będzie związana z działalnością gospodarczą, zarobkową, czy też zawodową Cedenta.
    Trzeba wyjaśnić, że osoby poszkodowane, po przeprowadzeniu postępowania

    likwidacyjnego przez towarzystwo ubezpieczeniowe, otrzymują pewną kwotę
    odszkodowania. Jeżeli uważają, że wysokość tego odszkodowania jest zaniżona, ale nie
    chcą spierać się z towarzystwem ubezpieczeniowym w zakresie dopłaty odszkodowania,
    bądź nie wiedzą jak tę dopłatę uzyskać będą mogły odsprzedać Wnioskodawcy
    wierzytelność wynikającą z tego odszkodowania. Jeżeli dojdzie do porozumienia co do
    ceny, będzie zawierana pomiędzy stronami (Wnioskodawcą i poszkodowanym) cesja
    wierzytelności. Z treści cesji wynikać będzie oświadczenie cedenta, że w związku z
    konkretnym zdarzeniem drogowym uszkodzeniu uległ pojazd będący własnością cedenta i
    z tytułu tego zdarzenia przysługuje cedentowi wierzytelność o zapłatę odszkodowania do
    sprawcy szkody oraz do konkretnego towarzystwa ubezpieczeniowego, w którym pojazd
    sprawcy szkody objęty był w chwili zdarzenia obowiązkowym ubezpieczeniem
    odpowiedzialności cywilnej pojazdów mechanicznych. Ponadto, cedent będzie oświadczał,
    że otrzymał od towarzystwa ubezpieczeniowego odszkodowanie w konkretnej wysokości,
    które jednak nie czyni w pełni zadość obowiązkowi naprawienia szkody, ponieważ nie
    wystarczyło do przeprowadzenia pełnej naprawy pojazdu. Cesja nie będzie zobowiązywać
    Wnioskodawcy do żadnych czynności na rzecz poszkodowanego poza zapłatą ceny. Z
    chwilą zawarcia niniejszej umowy cedent będzie zbywać za umówioną cenę, a
    cesjonariusz będzie nabywać wierzytelność o zapłatę pozostałej należnej części
    odszkodowania powyżej już wypłaconej przez towarzystwo ubezpieczeniowe kwoty, do
    wysokości pełnego odszkodowania. Na cesjonariusza wraz z wierzytelnością będą
    przechodzić wszelkie prawa z nią związane (również prawo do odsetek i zwrotu kosztów
    wykonania opinii niezależnego rzeczoznawcy, itd.). Pozostała należna część
    odszkodowania, o której mowa w treści umowy cesji, nie będzie określona kwotowo w
    treści umowy i nie będzie dokładnie znana w chwili podpisywania umowy cesji. Finalnie
    będzie ona określana wyrokiem sądowym lub zawartą z zakładem ubezpieczeń ugodą,
    bądź dobrowolnym uznaniem przez zakład ubezpieczeń. W chwili zawierania cesji znana
    będzie jedynie orientacyjna (przybliżona) wysokość należności. Dochodzenie przez
    Wnioskodawcę wierzytelności od zakładu ubezpieczeń będzie się wiązało (choć nie
    zawsze) z poniesieniem dodatkowych kosztów, np. z tytułu wykonania kosztorysu naprawy
    przez zewnętrzną firmę, obsługi prawnej itd. W przypadku odmowy dobrowolnej zapłaty
    przez zakład ubezpieczeń, sprawa kierowana będzie do postępowania sądowego, w
    wyniku którego wydawany jest wyrok sądowy przymuszający towarzystwo
    ubezpieczeniowe do dopłaty wraz z odsetkami ustawowymi oraz kosztami sądowymi.
    Zaznaczyć należy także, że nabyta wierzytelność nie będzie dalej odsprzedawana.

## Pytanie

Czy z tytułu cesji wierzytelności (umowy sprzedaży wierzytelności) należy odprowadzić
    podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 1% od ceny zakupu wierzytelności?
    (pytanie oznaczone nr 1)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, z tytułu cesji wierzytelności (umowy sprzedaży wierzytelności)
    należy odprowadzić podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 1% od ceny
    zakupu wierzytelności.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1519 ze zm.) - podatkowi od czynności
    cywilnoprawnych podlegają między innymi umowy sprzedaży praw majątkowych.
    W myśl art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych - podatkowi temu nie
    podlegają czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany:
      a) w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług,
      b) jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z
      tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:

        - umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część,
        albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do
        lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo
        do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych
        prawach,
        - umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej (art. 3 ust.
    1 pkt 1 ww. ustawy) oraz spoczywa przy umowie sprzedaży na kupującym (art. 4 pkt 1 ww.
    ustawy).
    By ustalić, czy Wnioskodawca z tytułu zawierania umów kupna-sprzedaży wierzytelności
    zobligowany będzie do uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych należy wpierw
    stwierdzić, czy kupując wspomniane wierzytelności Wnioskodawca świadczy na rzecz
    zbywców usługę podlegającą podatkowi od towarów i usług. Badając ten aspekt zwrócić
    należy uwagę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106).
    Ustawodawca na potrzeby podatku od towarów i usług w art. 8 ust. 1 ww. ustawy określił
    co należy rozumieć przez świadczenie usług. Otóż zgodnie ze wskazanym przepisem przez
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    ustawy o podatku od towarów i usług, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W ustawie o podatku od towarów i usług akcentuje się, że świadczenie usług
    podlegających podatkowi od towarów i usług musi mieć charakter odpłatny. Wobec tego
    należy wyjaśnić, czy nabycie wierzytelności pieniężnej na własne ryzyko, w celu windykacji,
    w swoim imieniu i na swoją rzecz, jest odpłatną usługą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1, a
    tym samym w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Należy stwierdzić, że przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela
    do majątku nabywcy wierzytelności - niezależnie od tego, czy jest to wierzytelność własna,
    czy nabyta, jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością i stanowi wykonanie przez
    dotychczasowego wierzyciela przysługującego mu prawa własności.
    W orzecznictwie przyjmuje się, że egzekwowanie własnych należności na swoją rzecz jest
    zwyczajnym elementem obrotu gospodarczego i nie tworzy usługi. Nie może być tutaj
    mowy o odpłatnym świadczeniu usług w rozumieniu przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług, w konsekwencji czynność ta nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    W orzecznictwie przyjmuje się również, że nabycie wierzytelności w imieniu własnym i na
    własne ryzyko, w sytuacji gdy cena za wierzytelności ustalona została poniżej ich wartości
    nominalnej i odzwierciedla ich rzeczywistą wartość z chwili sprzedaży, nie może być
    traktowana jako odpłatna usługa ściągania długów. Stwierdzenie więc w odniesieniu do
    takiej czynności, że Wnioskodawcy nie przysługuje żadne wynagrodzenie, uzasadnia
    stanowisko, iż nie podlega ona w związku z tym opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.

    Powyższe stanowisko znajduje oparcie w ugruntowanej linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych (...).
    Zdaniem Wnioskodawcy, czynności polegające na kupowaniu wierzytelności w imieniu
    własnym i na własne ryzyko (opisane we wniosku o wydanie interpretacji) nie są
    odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy o podatku od towarów i usług, dlatego też nie podlegają one podatkowi od
    towarów i usług. Ustalenie to wyklucza zastosowanie wyłączenia przedmiotowego z
    opodatkowania podatkiem od czynnościach cywilnoprawnych, o którym mowa w art. 2 pkt
    4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
    Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, cesja wierzytelności podlega opodatkowaniu
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Sam obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności i spoczywa na Wnioskodawcy. Podstawę
    opodatkowania stanowi każdorazowo wynegocjowana z cedentem cena sprzedaży
    wierzytelności. Stawka podatku wynosi natomiast 1% podstawy opodatkowania.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek z 3 lutego 2020 r. (data wpływu 11 lutego 2020 r.) i
    wydałem 13 maja 2020 r. interpretację indywidualną znak: 0111-KDIB2-2.4014.21.2020.3.
    HS, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie podatku od czynności
    cywilnoprawnych za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 28 maja 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    26 czerwca 2020 r. wnieśli Państwo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...)
    (pismo z 22 czerwca 2020 r.) na ww. interpretację.
    Wnieśli Państwo o:
    - uchylenie interpretacji,
    - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny (...) - wyrokiem z (...) 2020 r. sygn. akt (...) - uchylił
    zaskarżoną interpretację indywidualną w przedmiocie podatku od czynności
    cywilnoprawnych.
    (...) 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (...).
    (...) 2024 r. wpłynął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z (...) 2023 r. sygn. akt. (...),
    ww. wyrokiem NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA w całości i przekazał sprawę
    Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
    (...) 2024 r. wpłynął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) z (...) 2024 r. sygn.
    akt (...), w którym uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    (...) 2024 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (...).
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z (...) 2024 r. sygn. akt (...) - uchylił zaskarżony
    wyrok WSA w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do
    ponownego rozpatrzenia.
    (...) 2025 r. wpłynął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) z (...) 2025 r. sygn.
    akt (...), który uchylił zaskarżoną interpretację. Wyrok ten stał się prawomocny od (...) 2025
    r. (data wpływu prawomocnego wyroku do organu (...) 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z (...) 2024 r. sygn. akt (...) oraz Wojewódzki
      Sąd Administracyjny (...) w wyroku z (...) 2025 r. sygn. akt (...),
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
      podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1519 ze zm.) zawiera zamknięty katalog
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:
    Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:
      a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
      b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
      c) (uchylona),
      d) umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i
        ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
      e) umowy dożywocia,
      f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części
        dotyczącej spłat lub dopłat,
      g) (uchylona),
      h) ustanowienie hipoteki,
      i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej
        służebności,
      j) umowy depozytu nieprawidłowego,
      k) umowy spółki.
    W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy:
    Podatkowi podlegają:
        2) zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie
          podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z
          zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4;
        3) orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one
          takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub
          2.

    Czynności cywilnoprawne zawarte w zamkniętym katalogu określonym w art. 1 ustawy o
    podatku od czynności cywilnoprawnych podlegają podatkowi od czynności
    cywilnoprawnych, o ile spełniają przesłanki zawarte m.in. w art. 1 ust. 4 ww. ustawy,
    zgodnie z którym:
    Czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich
    przedmiotem są:
      1) rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe
          wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
      2) rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w
          przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium
          Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na
          terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Instytucję przelewu (cesji) wierzytelności regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.).
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Przelew wierzytelności jest konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych zasadach
    zobowiązań, prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela, podczas gdy przedmiot
    zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do czynności
    prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej własność.
    Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej realizacji musi
    być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi przeniesienie
    wierzytelności.
    Z treści art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Przy czym stosownie do art. 555 Kodeksu cywilnego:
      Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio między innymi do sprzedaży
      praw majątkowych.
    Podkreślić należy, że umowa cesji jako niewymieniona w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych, o ile nie przybierze postaci jednej z umów wymienionych w tym
    przepisie, w szczególności umowy sprzedaży uregulowanej w przepisach Kodeksu
    cywilnego.
    Z kolei, jeśli umowa cesji wierzytelności przybierze postać umowy sprzedaży, to wówczas
    podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku
    od czynności cywilnoprawnych.
    W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania
      czynności cywilnoprawnej.

    Na podstawie art. 4 pkt 1 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie sprzedaży - na
      kupującym.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2-4 ww. ustawy:
      Podstawę opodatkowania stanowi przy umowie sprzedaży wartość rynkowa rzeczy
      lub prawa majątkowego.
      Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie
      przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z
      uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie
      prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez
      odliczania długów i ciężarów.
      Jeżeli podatnik nie określił wartości przedmiotu czynności cywilnoprawnej lub
      wartość określona przez niego nie odpowiada, według oceny organu podatkowego,
      wartości rynkowej, organ ten wezwie podatnika do jej określenia, podwyższenia lub
      obniżenia, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając
      jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny.
      Jeżeli podatnik, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie określił wartości lub
      podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy dokona jej
      określenia z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika
      wyceny rzeczoznawcy. Jeżeli organ podatkowy powoła biegłego, a wartość określona
      z uwzględnieniem jego opinii różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez
      podatnika, koszty opinii ponosi podatnik.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
    Stawki podatku wynoszą - od umowy sprzedaży:
      a) nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego,
        własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego
        prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego:
        prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu
        mieszkalnym - 2%,
      b) innych praw majątkowych - 1%.
    W ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewiedziano jednak sytuacje, w
    których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z
    opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
    Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 4 ww. ustawy:
    Nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany:
      a) w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług,
      b) jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z
      tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:
      - umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część,
        albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do
        lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo
        do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych
        prawach,
      - umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.

    Zaznaczyć jednak należy, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy posiadają generalnie
    status podatnika podatku od towarów i usług, lecz wyłącznie fakt, że dana czynność (ta
    konkretna) jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub przynajmniej jedna ze
    stron tej czynności jest z tytułu tej czynności z tego podatku zwolniona (z zastrzeżeniami
    określonymi w lit. b) tego przepisu).
    W świetle art. 1a pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: podatek od towarów i usług - podatek od
      towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
      i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.) lub podatek od wartości dodanej
      pobierany na podstawie przepisów obowiązujących w państwach członkowskich.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zamierzają Państwo
    zajmować się kupowaniem od osób poszkodowanych wierzytelności z tytułu szkód
    majątkowych (głównie szkód na pojazdach samochodowych). Zakup miałby się odbywać
    na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności, czyli tzw. cesji wierzytelności. Następnie
    wierzytelności te, już we własnym imieniu, będą dochodzone od towarzystw
    ubezpieczeniowych. Cedentem ww. wierzytelności będzie każdorazowo osoba fizyczna
    (chodzi tylko o szkody majątkowe, a nie osobowe) poszkodowana w zdarzeniu drogowym,
    w wyniku którego poniosła szkodę na pojeździe. Cesjonariuszem będą natomiast
    Państwo. Sprzedawana wierzytelność nie będzie związana z działalnością gospodarczą,
    zarobkową, czy też zawodową Cedenta.
    W związku z tym należy podkreślić, że jakkolwiek Państwa zapytanie dotyczy
    opodatkowania przeniesienia (sprzedaży) wierzytelności podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych, to jednak w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga kwestia czy
    planowana transakcja - dokonana pomiędzy wskazanymi we wniosku Stronami - podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług, bowiem ocena ta ma zasadnicze znaczenie dla ewentualnego objęcia tej
    czynności podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Opodatkowanie ww. czynności
    podatkiem od towarów i usług może bowiem skutkować wyłączeniem obowiązku
    podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy
    o podatku od czynności cywilnoprawnych.
    W tym miejscu wskazać należy, na treść wydanego w niniejszej sprawie wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) z (...) 2025 r., sygn. akt (...), w którym Sąd
    wskazał, że: W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, perspektywa uzyskania należności
    wynikających z wierzytelności, które ma zamiar nabywać Spółka, jest co najmniej wątpliwa.
    Należy bowiem podkreślić, że w chwili sprzedaży wierzytelności przez cedenta w ogóle nie
    jest pewne, czy cesjonariusz uzyska jakąkolwiek kwotę z nabytej wierzytelności, skoro
    wymaga to dopiero podjęcia przez cesjonariusza szeregu działań, których ostateczny
    wynik jest niepewny, gdyż zależeć będzie m.in. od orzeczenia wydanego przez sąd. Zatem
    nabyte przez skarżącą wierzytelności mogą okazać się nawet trudniejsze do odzyskania,
    niż te, o które chodziło w pytaniu prawnym zadanym TSUE w sprawie C-93/10, a które
    wynikały z zawartych umów kredytowych zabezpieczonych hipoteką. W związku z tym Sąd
    nie podziela stanowiska organu, że nabywane wierzytelności nie mają charakteru
    wierzytelności trudnych. Ponadto z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w umowie cesji
    określone będą wzajemne świadczenia stron związane z cesją wierzytelności. Cedent
    będzie zbywać wierzytelność z tytułu odszkodowania za umówioną cenę, zaś skarżąca
    będzie nabywać wierzytelność o zapłatę pozostałej należnej części odszkodowania
    powyżej już wypłaconej przez towarzystwo ubezpieczeniowe kwoty, do wysokości pełnego
    odszkodowania. Przy czym na skarżącą przejdą wszelkie prawa związane z
    wierzytelnością, a w związku z tym będzie ona dochodziła należności w swoim imieniu i na
    swoją rzecz. Zbywca wierzytelności otrzyma zatem kwotę, stanowiącą ekwiwalent wartości
    zbywanej wierzytelności w wysokości ustalonej pomiędzy stronami, której górną granicę
    stanowi pełna kwota odszkodowania. W związku z tym skarżąca nie otrzyma żadnego

    wynagrodzenia od cedenta, a uzyska jedynie prawo do wierzytelności stanowiącej
    określoną ekonomiczną wartość. Jak zaś stwierdzono w wyroku NSA z 19 marca 2021 r.
    (sygn. akt I FSP 5/11) transakcja nabycia na własne ryzyko wierzytelności trudnej, po cenie
    niższej od jej wartości nominalnej, nie będzie mogła być zakwalifikowana jako świadczona
    przez nabywcę wierzytelności usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1
    ustawy VAT ze względu na fakt, że w takim przypadku nie mamy do czynienia z
    zobowiązaniem się przez usługodawcę do ściągnięcia długu w zamian za wynagrodzenie.
    (...) Skoro przedmiotowa cesja wierzytelności nie stanowi odpłatnej usługi i jako taka nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, to nie korzysta ze zwolnienia określonego w art.
    2 pkt 4 ustawy PCC.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz wskazane przepisy
    prawa, a także uwzględniając stanowisko wyrażone w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...) z (...) 2025 r., należy wskazać, że skoro opisane we wniosku
    umowy sprzedaży wierzytelności nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, to w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie
    określone w art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W rezultacie,
    umowy te będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, na
    podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
    W związku z powyższym, na Państwu jako nabywcy będzie ciążył obowiązek podatkowy w
    tym podatku. Podatek ten - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych będzie wynosił 1% podstawy opodatkowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji, uchylonej wyrokiem
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) z (...) 2025 r. sygn. akt (...), tj. 13 maja 2020 r.
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska tylko w zakresie
    podatku od czynności cywilnoprawnych. W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym
    podatku od towarów i usług, została wydana odrębna interpretacja z 23 czerwca 2025 r.
    Znak: 0111-KDIB3-1.4012.98.2020.12.KW.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
  Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

  Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.