Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.710.2025.1.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Ustalenie podstawy opodatkowania otrzymanej dotacji.
Słowa kluczowe: dotacja-dotacja unijna
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kształcenia
zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
finansowane w całości ze środków publicznych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie ustalenia podstawy opodatkowania otrzymanej dotacji. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Fundacja (dalej: Wnioskodawca) zarejestrowana pod numerem NIP: (...) oraz numerem
    KRS: (...), działająca na podstawie ustawy o fundacjach, posiada nieograniczony obowiązek
    podatkowy na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach
    prowadzonej odpłatnej działalności pożytku publicznego (działając na podstawie ustawy o
    działalności pożytku publicznego i wolontariacie) Wnioskodawca organizuje konferencje
    naukowe z obszaru (...).
    Wnioskodawca otrzymał już interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w
    zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT dla świadczonych usług
    organizacji konferencji jako usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego z 22 lutego 2023 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.580.2022.2.MŻA w przypadku, gdy:
    · opłaty za udział w nich są finansowane w całości ze środków publicznych, na podstawie
      art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o VAT oraz
    · w przypadku częściowego refinansowania (co najmniej 70%) na podstawie § 3 ust. 1 pkt
      14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od
      podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień.
    Natomiast w przypadku braku spełnienia ww. warunków Wnioskodawca dolicza VAT
    należny do świadczonych usług związanych z organizacją konferencji.
    Zatem, z otrzymanej już wcześniej interpretacji indywidualnej wynika, że świadczone przez
    Wnioskodawcę usługi spełniają definicję usług kształcenia lub przekwalifikowania
    zawodowego. W zależności od wysokości finansowania ich ze środków publicznych, usługi
    świadczone przez Wnioskodawcę są zwolnione od podatku VAT na podstawie wskazanych
    regulacji lub opodatkowane VAT w przypadku braku spełnienia przesłanek uprawniających
    do zwolnienia.
    Tytułem jedynie doprecyzowania i dla zachowania kompletności niniejszego wniosku,
    Wnioskodawca pragnie dodać również, że świadczone usługi nie są prowadzone w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Zatem, Wnioskodawca
    nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a.
    Wnioskodawca nie posiada również akredytacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
    grudnia 2016 r. – Prawo oświatowego. Tym samym Wnioskodawca nie korzysta również ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. b ustawy o VAT.
    Wnioskodawca nie jest również jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i
    wychowania. Wnioskodawca nie posiada również statusu uczelni, jednostki naukowej
    Polskiej Akademii Nauk ani instytutu badawczego. Zatem, Wnioskodawca nie korzysta ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT.
    Powyższe wynika również z uzyskanej interpretacji indywidualnej.
    Wnioskodawca zorganizował konferencję, na której organizację otrzymał dofinansowanie
    (dotację) w ramach konkursu ogłoszonego przez Ministra właściwego do spraw
    szkolnictwa wyższego (tzw. grant). Środki otrzymane z ww. dofinansowania zostały
    przeznaczone na konkretną konferencję. Konferencja, oprócz środków pozyskanych z
    dofinansowania, została sfinansowana z opłat konferencyjnych pobieranych od
    uczestników konferencji oraz ze środków własnych Wnioskodawcy.

    Otrzymane dofinansowanie miało bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług, a
    konkretnie na opłatę za uczestnictwo w konferencji. Co za tym idzie kwoty otrzymywanych
    dofinansowań Wnioskodawca musi uwzględnić w podstawie opodatkowania
    świadczonych usług stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Również, w tym zakresie Wnioskodawca występował już z wnioskiem o wydanie
    interpretacji indywidualnej jeszcze przed rozpoczęciem konferencji i otrzymał pozytywne
    rozstrzygnięcie. W wydanej dla Wnioskodawcy 31 stycznia 2025 r. interpretacji
    indywidualnej nr 0114-KDIP4-2.4012.761.2024.2.MC Dyrektor KIS potwierdził, że dotacja
    ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług, a tym samym podlega
    opodatkowaniu na takich samych zasadach jak czynność, której ta dotacja dotyczy. Jeżeli
    dotacja będzie dotyczyć czynności zwolnionych od podatku VAT wówczas korzysta ze
    zwolnienia.
    Zatem, gdy dotacja dotyczy czynności zarówno zwolnionych od podatku VAT, jak również
    opodatkowanych tym podatkiem, będzie częściowo zwolniona od podatku, a częściowo
    opodatkowana.
    Wypłata dofinansowania następowała w ratach przed zorganizowaniem konferencji.
    Wypłata dofinasowania w transzach wynikała z tego, że przygotowanie konferencji
    naukowej, jest skomplikowanym i długim procesem, który trwa więcej niż jeden rok
    kalendarzowy. W związku z tym dofinansowanie przyznawane jest w transzach po jednej
    na rok kalendarzowy.
    Otrzymywane przez Wnioskodawcę kwoty dotacji w transzach są związane zarówno z
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT oraz czynnościami zwolnionymi z VAT,
    gdyż jak wskazano wcześniej Wnioskodawca uzyskał pozytywną interpretację Dyrektora
    KIS w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT odpłatnego
    świadczenia ww. usług (sygn. 0114-KDIP4-2.4012.580.2022.2.MŻA) w przypadku, gdy
    opłaty za udział w nich są finansowane ze środków publicznych, na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 29 lit. c oraz w przypadku częściowego refinansowania (co najmniej 70%) na
    podstawie § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w
    sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
    zwolnień. Natomiast w przypadku braku spełnienia ww. warunków Wnioskodawca dolicza
    VAT należny do świadczonych usług związanych z organizacją konferencji.
    Kwoty dotacji, o której mowa we wniosku dotyczą właśnie takich czynności, czyli zarówno
    opodatkowanych VAT, jak i zwolnionych od podatku. Jednakże na moment ich otrzymania
    niemożliwym było ich przypisanie w odpowiedniej wysokości do poszczególnych kategorii
    sprzedaży tj. sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej, gdyż do momentu zakończenia
    sprzedaży biletów na konferencję nie było wiadomo w jakim zakresie świadczone usługi
    będą opodatkowane, a w jakim zakresie zwolnione od podatku VAT – co powodowało
    niemożliwym rozpoznanie obowiązku podatkowego z tego tytułu w momencie ich
    otrzymania.
    W związku z tym, że dotacja ma bezpośredni wpływ na cenę oferowanych przez
    Wnioskodawcę usług, natomiast na moment otrzymania nie jest możliwe przypisanie do
    odpowiedniej kategorii sprzedaży, Wnioskodawca wystąpił 10 czerwca 2024 r. z wnioskiem
    o wydanie interpretacji indywidualnej do Dyrektora KIS. 30 sierpnia 2024 r. nr 0114-KDIP4-
    2.4012.342.2024.2.MC Wnioskodawca uzyskał pozytywną interpretację, w której Dyrektor
    KIS potwierdził słuszność stanowiska, że w takim przypadku obowiązek podatkowy z tytułu
    otrzymanych dotacji należy rozpoznać dopiero po powzięciu informacji o sprzedaży
    biletów, tj. informacji jaka część sprzedaży objęta jest zwolnieniem, a jaka objęta jest
    podatkiem VAT. Dopiero wówczas Wnioskodawca jest w stanie określić wysokość podatku,
    który powinien zostać zapłacony z tytułu otrzymanej dotacji.
    Jak stwierdził Dyrektor KIS w uzyskanej wcześniej interpretacji: „Zatem w analizowanym
    przypadku brak jest wystarczającej konkretyzacji Państwa przyszłych usług w zakresie

    organizacji konferencji, aby było możliwe określenie zasad opodatkowania tych usług w
    momencie otrzymania przez Państwa dofinansowania.
    Tym samym należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie w momencie otrzymania od
    ministra (...), przed zorganizowaniem konferencji, dofinansowania (transz dotacji
    rozłożonych na kolejne lata) nie będą Państwo musieli rozpoznać obowiązku
    podatkowego na podstawie art. 19a ust. 8 oraz art. 19a ust. 5 pkt 2 ustawy. W tych
    konkretnych okolicznościach sprawy, obowiązek podatkowy w zakresie otrzymanego
    dofinansowania powinien zostać rozpoznany dopiero po skonkretyzowaniu się
    świadczenia, tj. w momencie powiązania otrzymanej dotacji z konkretnymi usługami
    zwolnionymi od podatku VAT lub opodatkowanymi podatkiem VAT.
    Zatem należy zgodzić się z Państwem, że obowiązek podatkowy z tytułu otrzymanego
    dofinansowania powstanie w momencie uzyskania informacji o finalnym wyniku
    finansowym związanym ze sprzedażą biletów na konferencję (informacji o sprzedaży
    zwolnionej od podatku VAT oraz sprzedaży objętej podatkiem VAT).
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku
    podatkowego z tytułu otrzymania dotacji (pytanie nr 1) należało uznać za prawidłowe”.
    Sprzedaż biletów na konferencję zakończyła się (...) 2025 r., natomiast sama konferencja
    zakończyła się (...) 2025 r. W związku z zakończeniem sprzedaży biletów, jak i finalizacją
    całego wydarzenia Wnioskodawca jest już w stanie określić jaka część sprzedaży była
    objęta zwolnieniem od podatku VAT, a jaka stanowiła czynności opodatkowane właściwą
    stawką podatku.
    Całość konferencji została sfinansowana z trzech głównych źródeł:
    1. Dofinansowania z ministerstwa (dotacji), która pokryła mniej niż 70% kosztów
      organizacji wydarzenia
    2. Opłat konferencyjnych pobieranych od uczestników:
    a. zwolnionych od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT w
      przypadku pokrycia opłaty przez uczestnika konferencji w 100% ze środków
      publicznych na podstawie oświadczeń składanych przez te osoby o finansowaniu
      udziału ze środków publicznych. Prawo do zastosowania zwolnienia w tym zakresie
      zostało potwierdzone wydaną w stosunku do Wnioskodawcy interpretacją
      indywidualną z 22 lutego 2023 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.580.2022.2.MŻA,
    b. zwolnionych od podatku na podstawie art. § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra
      Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług
      oraz warunków stosowania tych zwolnień w przypadku pokrycia opłaty przez
      uczestnika konferencji w co najmniej 70% ze środków publicznych na podstawie
      oświadczeń składanych przeze te osoby o finansowaniu udziałów ze środków
      publicznych. Prawo do zastosowania zwolnienia w tym zakresie zostało potwierdzone
      wydaną w stosunku do Wnioskodawcy interpretacją indywidualną z 22 lutego 2023 r.
      nr 0114-KDIP4-2.4012.580.2022.2.MŻA,
    c. opodatkowanych stawką 23% – w przypadku braku pokrycia opłaty przez uczestnika
      konferencji ze środków publicznych.
    3. Środki własne fundacji - tj. środków niepublicznych.
    W związku z powyższym Wnioskodawca ustalił, że finansowanie ponad 70% kosztów
    organizacji konferencji odbyło się ze środków publicznych pochodzących z dotacji oraz
    środków publicznych pochodzących z opłat dokonywanych przez uczestników w 100% (lit.
    a) lub co najmniej 70% (lit. b).
    W pozostałej części finansowanie konferencji odbyło się ze środków niepublicznych
    pochodzących z opłat uczestników (innych niż publiczne) oraz środków własnych fundacji
    (również innych niż publiczne).

    Na tej podstawie Wnioskodawca wyliczył, że całkowity koszt konferencji został
    sfinansowany ze środków publicznych w wysokości większej niż 70%: na co składały się
    środki pochodzące z:
    1) dofinansowania z ministerstwa oraz
    2) środków publicznych pochodzących z opłat dokonywanych przez uczestników, którzy
      na podstawie składanych oświadczeń deklarowali dokonanie opłaty w 100% ze
      środków publicznych, oraz
    3) środków publicznych pochodzących z opłaty dokonywanych przez uczestników, którzy
      na podstawie składanych oświadczeń deklarowali dokonanie opłaty w co najmniej 70%
      ze środków publicznych.
    Jak wcześniej podkreślono, Fundacja posiada interpretacje indywidualne, w których
    potwierdzono, że organizacja konferencji stanowi usługę kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, mogącą korzystać ze zwolnienia z VAT, jeśli jest
    finansowana w całości środków publicznych w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o
    VAT lub na podstawie § 3 ust. 1 pkt 14 w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług
    oraz warunków stosowania tych zwolnień w przypadku finansowania w co najmniej 70% z
    takich środków.
    Przedmiotem niniejszego wniosku nie jestem zatem ustalenie czy świadczone przez
    Wnioskodawcę usługi polegają zwolnieniu od podatku VAT, gdyż to zostało już ustalone w
    drodze wcześniejszych interpretacji wydawanych w stosunku do Wnioskodawcy.
    Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest również ustalenie czy otrzymywana dotacja
    jako mająca bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług podlega opodatkowaniu
    zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy jako element podstawy opodatkowania, gdyż to również
    zostało już potwierdzone w drodze wydawanych w stosunku do Wnioskodawcy
    interpretacjach indywidualnych.
    Wątpliwość Fundacji dotyczy tego, czy dotacja (grant) powinna być traktowana jako
    zwolniona z VAT w całości w sytuacji, gdy sama nie przekracza 70% kosztów konferencji,
    ale całe przedsięwzięcie – uwzględniając także opłaty uczestników finansowane publicznie
    – zostało pokryte w ponad 70% ze środków publicznych.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w sytuacji gdy łączny poziom finansowania konferencji
    ze środków publicznych (dotacja + opłaty konferencyjne finansowane ze środków
    publicznych) przekracza 70% kosztów przedsięwzięcia, dotacja (grant) otrzymana przez
    Fundację korzysta w całości ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie § 3 ust. 1 pkt 14
    rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług
    oraz warunków stosowania tych zwolnień, mimo że samodzielnie nie przekracza tego
    progu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, jeżeli są one finansowane w całości ze
    środków publicznych, a także świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami
    związane.
    Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia
    2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania
    tych zwolnień, zwolnieniu podlegają również usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych
    oraz świadczenie usług i dostawa towarów ściśle z nimi związane.
    Przepis ten posługuje się pojęciem „usługi finansowanej w co najmniej 70% ze środków
    publicznych”, co – w ocenie Wnioskodawcy – należy interpretować w odniesieniu do

    całości danej usługi (tj. konferencji jako jednego świadczenia), a nie do pojedynczych
    źródeł finansowania tej usługi). Oznacza to, że przedmiotem oceny nie jest wyłącznie
    pojedyncze źródło finansowania (np. sama dotacja), ale pełny obraz tego, w jaki sposób
    usługa została pokryta. Innymi słowy, należy zbadać, czy całość świadczenia, które stanowi
    usługę konferencji, została sfinansowana w wymaganym poziomie ze środków
    publicznych.
    Konferencja jako wydarzenie edukacyjne jest świadczeniem kompleksowym. Obejmuje
    ono szereg elementów – przygotowanie programu, zapewnienie sal, wynagrodzenie
    wykładowców, druk materiałów czy catering – jednak wszystkie te czynności służą
    jednemu celowi, jakim jest zorganizowanie usługi edukacyjnej dla uczestników. W tym
    znaczeniu konferencja jest jedną, spójną usługą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Skoro ustawodawca wprost wskazuje, że zwolnieniu podlega usługa jako całość, to przy
    badaniu poziomu finansowania należy odwołać się właśnie do całej wartości świadczenia.
    W analizowanym przypadku:
    · grant z Ministerstwa pokrył poniżej 70% kosztów konferencji,
    · opłaty konferencyjne uczestników, w części finansowane w całości (100%) ze środków
      publicznych lub w co najmniej 70% ze środków publicznych (na podstawie oświadczeń
      uczestników), które powiększają udział środków publicznych,
    · w rezultacie całkowity udział środków publicznych w finansowaniu konferencji wynosi
      ponad 70% W przedstawionym stanie faktycznym całość kosztów organizacji
      konferencji została pokryta z następujących źródeł: dotacji ministerialnej, opłat
      konferencyjnych uczestników oraz środków własnych Fundacji.
    Z czego:
    · mniej niż 70% kosztów zostało pokryte bezpośrednio z dotacji (środki publiczne),
    · część opłat konferencyjnych została uiszczona przez uczestników, których udział
      finansowany był w całości ze środków publicznych (środki publiczne),
    · część opłat konferencyjnych została uiszczona przez uczestników, których udział
      finansowany był w co najmniej 70% ze środków publicznych (środki publiczne),
    · część opłat konferencyjnych została uiszczona przez uczestników, których udział nie był
      finansowany ze środków publicznych (środki niepubliczne),
    · pozostała część kosztów została pokryta ze środków własnych Fundacji (środki
      niepubliczne).
    Po zsumowaniu wszystkich źródeł finansowania o charakterze publicznym (dotacja +
    opłaty finansowane w całości lub w co najmniej 70% ze środków publicznych) okazało się,
    że udział finansowania publicznego w całkowitych kosztach konferencji wyniósł ponad
    70%.
    W związku z tym, że poziom finansowania całości konferencji ze środków publicznych
    wyniósł co najmniej 70%, dotacja stanowiąca element wynagrodzenia otrzymanego w
    związku ze świadczeniem tej usługi korzysta w całości ze zwolnienia z VAT. Nie ma
    podstaw, aby wyłączać dotację ze zwolnienia tylko dlatego, że sama w sobie nie
    przekroczyła progu 70%, skoro w połączeniu z innymi środkami publicznymi finansującymi
    konferencję warunek ten został spełniony w odniesieniu do całej usługi.
    Podsumowując, w opisanym stanie faktycznym, skoro łączny poziom finansowania
    konferencji ze środków publicznych – obejmujący zarówno dotację, jak i opłaty
    konferencyjne pokrywane ze środków publicznych – przekroczył 70% kosztów
    przedsięwzięcia, należy uznać, że spełniona została przesłanka zwolnienia określona w § 3
    ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów. W konsekwencji dotacja (grant)

    otrzymana przez Fundację, mimo że samodzielnie nie przekraczała tego progu, powinna
    korzystać w całości ze zwolnienia z VAT, gdyż stanowi element finansowania usługi, która
    łącznie spełnia warunek finansowania ze środków publicznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy,
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    • w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    • świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Przy czym oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało,
    jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot,
    który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym

    związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że do podstawy opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym
    charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy
    towaru lub świadczenia usługi.
    Dla określenia, czy dane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze są czy
    też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające
    cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji i innych dopłat o podobnym charakterze za stanowiące
    podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja lub inna dopłata o
    podobnym charakterze dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje lub inne
    dopłaty o podobnym charakterze niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy
    opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje lub inne dopłaty o podobnym charakterze, które w sposób bezwzględny i
    bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak
    taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne (dopłata ogólna) – na
    pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie
    podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1), zwanej dalej Dyrektywą, zgodnie z którym:
      (...) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (i innych dopłat o podobnym charakterze)
    stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (i
    inne dopłaty o podobnym charakterze) stanowią element podstawy opodatkowania VAT.
    Jedynie takie, które są subwencjami (i innymi dopłatami o podobnym charakterze)
    związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek
    ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko

    subwencje (i inne dopłaty o podobnym charakterze) bezpośrednio wpływające na cenę
    transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (i inne dopłaty o
    podobnym charakterze) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT. Należy jednocześnie wskazać, że nie ma
    znaczenia status podmiotu wypłacającego dofinansowanie ani pochodzenie środków, z
    których dofinansowanie jest wypłacane.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że w sytuacji, gdy podatnik, w związku z konkretną
    dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację,
    subwencję, darowiznę), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju
    dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z
    tytułu danej dostawy lub świadczenia.
    Dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy niezbędne jest wyjaśnienie pojęcia „dotacja
    bezpośrednio związana z ceną”.
    W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, w szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons
    ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners of
    Customs and Excise, w skrócie KNW).
    W wyroku z 22 listopada 2001 r. C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji
    (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie
    subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy
    lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi
    wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w
    momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji
    dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej
    otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek
    pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej
    analizy okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony
    nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona.
    Wystarczy by możliwe było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki
    sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub
    świadczącemu usługi, co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni.
    Trybunał w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu
    szereg wskazówek, stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż
    dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub
    świadczyć usługi po cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest
    konieczne, by dotacja odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych
    towarów, wystarczy by relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być
    wyrażona ryczałtowo, była istotna.
    W wyroku z 13 czerwca 2002 r. C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego,
    czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia
    takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także
    organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na
    rzecz osoby fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się
    usługami związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
    Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze
    uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym
    stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik,
    dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się
    sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W
    praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i

    wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych
    dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w
    ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.
    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.
    Jeżeli otrzymywana dotacja (lub inna dopłata o podobnym charakterze) jest w sposób
    zindywidualizowany i policzalny związana z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie
    dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę), taka dotacja (lub inna dopłata o
    podobnym charakterze) podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje
    i równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    Z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że nie ma znaczenia od kogo dostawca towaru lub
    świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest
    aby było to wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub za daną konkretną
    dostawę.
    Zatem dotacja (lub inna dopłata o podobnym charakterze) podlega opodatkowaniu, jeżeli
    ma bezpośredni związek z ceną towaru/usługi sprzedawanego/świadczonej przez
    otrzymującego dotację. W takiej sytuacji przyjmuje się, że dotacja (lub inna dopłata o
    podobnym charakterze) stanowi składnik tej ceny. Innymi słowy dotacja (lub inna dopłata
    o podobnym charakterze) „uzupełnia” podstawę opodatkowania z tytułu dostawy towaru
    /świadczenia usługi i jest opodatkowana na takich samych zasadach jak czynność, której
    dotyczy.
    Bezpośredni związek dotacji (lub innej dopłaty o podobnym charakterze) z ceną (a więc
    cenotwórczy charakter) występuje w przypadku, gdy w sposób precyzyjny można określić
    jej wpływ na poziom ceny konkretnego towaru/usługi. Jest to możliwe w przypadku, gdy
    dotację (lub inną dopłatę o podobnym charakterze) można uznać za „korelat” świadczonej
    usługi lub dostarczanego towaru, tzn. gdy wypłacana jest tylko w razie świadczenia
    konkretnych usług lub dostawy konkretnego towaru, kwotowo również zależy od ilości
    świadczonych usług lub dostarczonych towarów. Także wtedy gdy dopłata ustalana jest
    jako określony procent poniesionych wydatków (określonej kategorii poniesionych
    wydatków), ma ona proste przełożenie na cenę świadczenia/dostawy, gdy powoduje
    redukcję kwoty należnej od świadczeniobiorcy/nabywcy. W przypadku bowiem
    nieotrzymania dopłaty, odbiorca usług/towarów musiałby zapłacić cenę wyższą od
    oferowanej przez dostawcę/świadczeniodawcę, której część finansowana jest z
    zewnętrznego źródła.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zorganizowali Państwo konferencję, na
    której organizację otrzymali Państwo dofinansowanie (dotację) w ramach konkursu
    ogłoszonego przez Ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego (tzw. grant).
    Środki otrzymane z dofinansowania zostały przeznaczone na konkretną konferencję.
    Wskazali Państwa, że otrzymane dofinansowanie miało bezpośredni wpływ na cenę
    świadczonych usług a konkretnie na opłatę za uczestnictwo w konferencji.
    W opisanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której wystąpią skonkretyzowane
    świadczenia w zamian za określone wynagrodzenie. Analiza przedstawionego opisu
    sprawy, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE
    prowadzi do wniosku, że dofinansowanie przyznane na sfinansowanie udziału w

    konferencji naukowej dla konkretnego uczestnika stanowi rodzaj dotacji (dopłaty), która
    ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych przez Państwa usług.
    Zatem, otrzymywane przez Państwa dofinansowanie należy uznać za mające bezpośredni
    wpływ na cenę świadczonych przez Państwa usług polegających na organizacji konferencji
    naukowej. Dzięki dofinansowaniu została zmniejszona opłata konferencyjna dla
    uczestników.
    Otrzymane dofinansowanie przeznaczone było w całości na pokrycie wydatków
    ponoszonych przez Państwa na organizację konkretnego wydarzenia dla wybranej grupy
    podmiotów.
    Otrzymane dofinansowanie w sposób zindywidualizowany i policzalny związane było z
    wartością danego świadczenia – uczestnictwem w konferencji naukowej, a więc jego ceną,
    która dzięki otrzymanemu przez Państwa dofinansowaniu była niższa. Zatem możliwe jest
    zidentyfikowanie ekonomicznej i bezpośredniej zależności pomiędzy dofinansowaniem a
    wykonanymi usługami.
    Tym samym, otrzymane przez Państwa dofinansowanie, stanowiło wynagrodzenie za
    świadczenie przez Państwa określonych usług, na rzecz uczestników konferencji naukowej.
    Otrzymywane dofinansowanie miało związek z ceną świadczonych usług i bezpośrednio
    wpłynęło na wartość tych świadczeń. Zatem zwiększało podstawę opodatkowania, o której
    mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i podlegało opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy, w sposób właściwy dla usług, z którymi jest związane.
    Powyższe rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z wydaną dla Państwa interpretacją
    indywidualną z 31 stycznia 2025 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.761.2024.2.MC.
    W celu ustalenia, czy otrzymane przez Państwa dofinansowanie może korzystać ze
    zwolnienia podatku należy określić, czy świadczone usługi, z którymi dofinansowanie ma
    bezpośredni związek, będą korzystały z tego zwolnienia.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział opodatkowanie podatkiem VAT niektórych czynności lub zwolnienie od
    podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
      a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
      grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
      b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
      zakresie kształcenia
      - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Z uregulowań zawartych w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy wynika, że zwolnienie od
    podatku od towarów i usług obejmuje usługi w zakresie kształcenia i wychowania
    świadczone przez jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy
    Prawo oświatowe oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami
    związane. Zatem, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w
    powołanym przepisie ustawy, dany podmiot musi być jednostką objętą systemem oświaty
    w rozumieniu przepisów Prawo oświatowe oraz musi świadczyć usługi w zakresie
    kształcenia. Natomiast, jeśli chodzi o kwestię wychowania, należy wskazać, że jest ona
    przypisana podmiotom, do których uczęszczanie jest obowiązkowe i regulowane
    przepisami. Zatem, to szkoły obowiązkowe mają za zadanie realizować program
    wychowywania. Nie jest przy tym konieczne, by usługa w zakresie kształcenia była
    jednocześnie usługą w zakresie wychowania. Na podstawie przedmiotowego przepisu

    zwolnieniem od podatku mogą być objęte zarówno usługi w zakresie kształcenia, jak i
    usługi w zakresie wychowania.
    Ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b ustawy, mogą korzystać uczelnie,
    jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, o ile świadczone
    przez te podmioty usługi są usługami kształcenia.
    W świetle art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
      a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
      b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe – wyłącznie w zakresie usług
        objętych akredytacją, lub
      c) finansowane w całości ze środków publicznych
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Natomiast aby świadczone usługi mogły korzystać ze zwolnienia, na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 29 ustawy, muszą być uznane za usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego oraz spełniać jeden z warunków określonych w lit. a-c
    powyższego przepisu. Powołane wyżej przepisy prawa podatkowego przewidują
    zwolnienie dla usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
    prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub
    świadczonych przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów Prawo
    oświatowe – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją lub finansowanych w całości
    ze środków publicznych.
    Z kolei, jak wynika z treści art. 43 ust. 17 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Na mocy art. 43 ust. 17a ww. ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.
    Określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być
    jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych
    ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej usługi.
    Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r.
    w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
    zwolnień (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 832), zwanego dalej rozporządzeniem:
      zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz
      świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

    Powołane przepisy przewidują zwolnienie dla usług kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych
    w odrębnych przepisach lub świadczonych przez podmioty, które uzyskały akredytację w
    rozumieniu przepisów ustawy Prawo oświatowe wyłącznie w zakresie usług objętych
    akredytacją lub finansowanych w całości ze środków publicznych. Co więcej, przepisy
    przewidują zwolnienie dla usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego finansowanych w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenia
    usług i dostawy towarów ściśle z tymi usługami związanych. Dla zastosowania
    przedmiotowych zwolnień istotne jest uznanie danej usługi za usługę kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania, a następnie spełnienie dodatkowych warunków
    wynikających z niniejszego przepisu, tj. prowadzenie danego szkolenia w formach i na
    zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub uzyskanie akredytacji na dany
    rodzaj szkolenia lub finansowanie danego szkolenia w całości ze środków publicznych, lub
    też finansowanie danego szkolenia w co najmniej 70% ze środków publicznych.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią implementację prawa unijnego, gdyż w świetle art.
    132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      państwa członkowskie zwalniają kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie
      powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze
      świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,
      prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
      działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
      członkowskie.
    W tym kontekście wskazać należy – co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej – że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady
    nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione zgodnie z
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a
    ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku od wartości dodanej w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z
    utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art.
    13 Szóstej Dyrektywy 2006/112/WE Rady powinny być interpretowane w sposób ścisły,
    ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT
    objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika”
    (wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed
    BV).
    Pojęcie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zostało zdefiniowane w art. 44
    rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki
    wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U.UE.L 77 str. 1 ze zm.).
    Zgodnie z tym przepisem:
      usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na
      warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE obejmują
      nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również
      nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.
      Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie
      ma w tym przypadku znaczenia.
    W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2009 r. w sprawie
    C#461/08 wyrażony został pogląd, iż pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych
    w art. 13 Dyrektywy 77/388/EWG powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ
    stanowią one odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest
    każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Również w

    wyroku z 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-287/00 Trybunał w swym orzeczeniu wskazał, jak
    należy interpretować zwolnienia przedmiotowe w VAT uregulowane w Dyrektywie 77/388
    /EWG. W wyroku tym podkreślono, że pojęcia używane do doprecyzowania zakresu
    zwolnienia powinny być interpretowane ściśle m.in. dlatego, że zwolnienia stanowią
    wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i choćby z tych przyczyn muszą być
    interpretowane jednolicie.
    Mając na uwadze powyższe, dokonując wykładni ww. przepisów przez pryzmat definicji
    usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, określonej w art. 44 ww.
    rozporządzenia należy mieć na uwadze dosłowne brzmienie tych przepisów.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (dostępnym w Internecie), użyte w art. 44
    rozporządzenia słowo „bezpośredni” oznacza „dotyczący kogoś lub czegoś wprost”, słowo
    „branża” oznacza „gałąź produkcji lub handlu obejmująca towary lub usługi jednego
    rodzaju”, natomiast słowo „zawód” oznacza „wyuczone zajęcie wykonywane w celach
    zarobkowych”.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przez kształcenie zawodowe lub
    przekwalifikowanie zawodowe, o których mowa w ww. przepisach, obejmujące nauczanie
    pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, należy rozumieć takie
    kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a bezpośrednio po
    jej ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub wykonywać określony zawód.
    Z okoliczności sprawy wynika, że w ramach prowadzonej odpłatnej działalności pożytku
    publicznego organizują Państwo konferencje naukowe z obszaru (...). Wskazali Państwo, że
    sprzedaż biletów na konferencję zakończyła się (...) 2025 r., natomiast sama konferencja
    zakończyła się (...) 2025 r. Całość konferencji została sfinansowana z trzech głównych
    źródeł: dofinansowania z ministerstwa (dotacji), która pokryła mniej niż 70% kosztów
    organizacji wydarzenia, opłat konferencyjnych pobieranych od uczestników, środków
    własnych Fundacji - tj. środków niepublicznych.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą rozstrzygnięcia, czy w sytuacji gdy
    łączny poziom finansowania konferencji ze środków publicznych (dotacja + opłaty
    konferencyjne finansowane ze środków publicznych) przekracza 70% kosztów
    przedsięwzięcia, dotacja (grant) otrzymana przez Państwa korzysta w całości ze zwolnienia
    z podatku VAT na podstawie § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie
    zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień, mimo
    że samodzielnie nie przekracza tego progu.
    Wskazali Państwo, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Państwa
    interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości
    skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT dla świadczonych usług organizacji konferencji
    jako usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego z 22 lutego 2023
    r. nr 0114-KDIP4-2.4012.580.2022.2.MŻA w przypadku, gdy:
    · opłaty za udział w nich są finansowane w całości ze środków publicznych, na podstawie
      art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o VAT oraz
    · w przypadku częściowego refinansowania (co najmniej 70%) na podstawie § 3 ust. 1 pkt
      14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od
      podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień.
    Wskazali Państwo także, że nie są jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i
    wychowania. Nie posiadają Państwo również statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej
    Akademii Nauk ani instytutu badawczego. Zatem, świadczone przez Państwa usługi nie
    korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.
    Ponadto wskazali Państwo, że świadczone przez Państwa usługi spełniają definicję usług
    kształcenia lub przekwalifikowania zawodowego oraz nie są prowadzone w formach i na
    zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach i nie posiadają Państwo akredytacji w

    rozumieniu przepisów ustawy – Prawo oświatowego w zakresie świadczonych usług.
    Zatem, świadczone przez Państwa usługi organizacji konferencji na rzecz konkretnego
    odbiorcy (uczestnika konferencji – nabywcy biletu na konferencję) nie korzystają ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a i b ustawy.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości objętych zakresem pytania należy
    wskazać, że – przewidziany w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) ustawy – wymóg finansowania
    usług w określonej wysokości ze środków publicznych jest spełniony w przypadku, gdy
    rzeczywistym (w znaczeniu ekonomicznym) źródłem finansowania tej usługi są środki
    publiczne. Należy wskazać, że środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej mieszczą się
    w kategorii środków publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o
    finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.).
    W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi są:
      1) dochody publiczne;
      2) środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi
      środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia
      o Wolnym Handlu (EFTA);
      2a) środki, o których mowa w art. 3b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach
      prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r. poz. 198);
      2b) środki, o których mowa w art. 202 ust. 4;
      3) środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż
      wymienione w pkt 2;
      4) przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz
      innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzące:
      a) ze sprzedaży papierów wartościowych,
      b) z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu
      terytorialnego,
      c) ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych,
      d) z otrzymanych pożyczek i kredytów,
      e) z innych operacji finansowych;
      5) przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej
      przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł.
    Natomiast stosownie do art. 9 ww. ustawy o finansach publicznych:
      Sektor finansów publicznych tworzą:
      1) organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli
      państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały;
      2) jednostki samorządu terytorialnego oraz ich związki;
      2a) związki metropolitalne;
      3) jednostki budżetowe;
      4) samorządowe zakłady budżetowe;
      5) agencje wykonawcze;
      6) instytucje gospodarki budżetowej;
      7) państwowe fundusze celowe;

      8) Zakład Ubezpieczeń Społecznych i zarządzane przez niego fundusze oraz Kasa
      Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i fundusze zarządzane przez Prezesa Kasy
      Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego;
      9) Narodowy Fundusz Zdrowia;
      10) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej;
      11) uczelnie publiczne;
      12) Polska Akademia Nauk i tworzone przez nią jednostki organizacyjne;
      13) państwowe i samorządowe instytucje kultury;
      14) inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie
      odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem
      przedsiębiorstw, instytutów badawczych, instytutów działających w ramach Sieci
      Badawczej Łukasiewicz, banków oraz spółek prawa handlowego;
      15) Bankowy Fundusz Gwarancyjny.
    W świetle art. 4 ust. 1 ww. ustawy o finansach publicznych:
      Przepisy ustawy stosuje się do:
      1) jednostek sektora finansów publicznych;
      2) innych podmiotów w zakresie, w jakim wykorzystują środki publiczne lub
      dysponują tymi środkami.
    Powyższe przepisy zaliczają zatem do środków publicznych dochody publiczne, środki
    pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz wskazane przychody budżetu państwa,
    budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz przychody jednostek sektora finansów
    publicznych pochodzące z różnych źródeł. Środkami publicznymi są również środki
    pochodzące z funduszy strukturalnych.
    Należy zwrócić uwagę, że przewidziany w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c) ustawy o podatku od
    towarów i usług oraz w § 3 ust. 1 pkt 14 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20
    grudnia 2013 r. wymóg finansowania usług w określonej wysokości ze środków
    publicznych jest spełniony w przypadku, gdy rzeczywistym (w znaczeniu ekonomicznym)
    źródłem finansowania tej usługi są środki publiczne.
    Należy zauważyć, że w analizowanym przypadku odbiorcą świadczonej przez Państwa
    usługi organizacji konferencji jest każdy z uczestników konferencji i to w stosunku do
    każdego z uczestników należy rozstrzygnąć poziom finansowania usługi. Zatem wbrew
    Państwa twierdzeniu w analizowanym przypadku należy odnieść się do poziomu
    finansowania udziału w konferencji przez każdego z uczestników oddzielnie a nie sumując
    łączny poziom dofinansowania.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że konferencja została sfinansowana w następujący
    sposób:
    · mniej niż 70% kosztów zostało pokryte bezpośrednio z dotacji (środki publiczne),
    · część opłat konferencyjnych została uiszczona przez uczestników, których udział
      finansowany był w całości ze środków publicznych (środki publiczne),
    · część opłat konferencyjnych została uiszczona przez uczestników, których udział
      finansowany był w co najmniej 70% ze środków publicznych (środki publiczne),
    · część opłat konferencyjnych została uiszczona przez uczestników, których udział nie był
      finansowany ze środków publicznych (środki niepubliczne),
    · pozostała część kosztów została pokryta ze środków własnych Fundacji (środki
      niepubliczne).

    Zatem, w sytuacji gdy usługa kształcenia zawodowego została sfinansowana co najmniej w
    70% ze środków publicznych, to zostaną spełnione warunki do zwolnienia świadczonych
    przez Państwa usług na podstawie § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z
    dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz
    warunków stosowania tych zwolnień.
    W konsekwencji w opisanej sprawie otrzymana przez Państwa dotacja (grant) będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku wyłącznie w części, w której będzie związana z
    usługami kształcenia zawodowego finansowanymi przez uczestników w całości lub w
    części ze środków publicznych, tj. z czynnościami zwolnionymi od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy lub odpowiednio § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług
    oraz warunków stosowania tych zwolnień. Natomiast w części, w której otrzymana przez
    Państwa dotacja (grant) będzie związana z usługami kształcenia zawodowego które nie są
    finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku.
    Powyższe rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z wydanymi dla Państwa interpretacjami
    indywidualnymi. Tym samym Państwa stanowisko zgodnie z którym „W konsekwencji
    dotacja (grant) otrzymana przez Fundację, mimo że samodzielnie nie przekraczała tego
    progu, powinna korzystać w całości ze zwolnienia z VAT, gdyż stanowi element
    finansowania usługi, która łącznie spełnia warunek finansowania ze środków publicznych”
    należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zadanego pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, które nie
    zostały objęte pytaniem nie mogą być rozpatrzone zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej, w myśl którego:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W interpretacji indywidualnej nie poddawano ocenie czy świadczone przez Państwa usługi
    stanowią usługi kształcenia lub przekwalifikowania zawodowego oraz czy korzystają one
    ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a i b oraz art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a i b,
    gdyż nie było to przedmiotem wniosku, nie zadano pytania w tym zakresie. Stwierdzenia
    te przyjęto jako elementy stanu faktycznego i nie były one przedmiotem oceny.
    Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

    Powyższe co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.