Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.747.2024.4.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w kontekście oceny skutków podatkowych zawartej umowy konsorcjum.
Słowa kluczowe: konsorcjum; koszt-koszty uzyskania przychodów; przychód-przychody ze wspólnego źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Wspólne źródła przychodów-Wspólne przedsięwzięcie; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące przychód-Pieniądze i wartości pieniężne; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 5-ust. 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Umowa konsorcjum jest umową gospodarczą, co najmniej dwóch przedsiębiorców,
    zawartą w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia, dla odniesienia wspólnych korzyści,
    przy solidarnym ponoszeniu ryzyka. Zawarcie umowy o wspólne przedsięwzięcie
    gospodarcze – „umowy konsorcjum” nie ma na celu powstania nowego swoistego
    podmiotu gospodarczego, lecz stanowi porozumienie istniejących stron w zakresie
    realizacji wspólnego celu gospodarczego. Wspólne przedsięwzięcia charakteryzuje to, że
    dwóch lub więcej wspólników przedsięwzięcia jest związanych ustaleniami umownymi
    oraz, że owe ustalenia umowne ustanawiają sprawowanie współkontroli. Działalność
    wykonywana w ramach wspólnego przedsięwzięcia może być wykonywana w sposób
    zorganizowany i ciągły, jednakże do uznania takiej działalności za wspólne przedsięwzięcie
    wystarczy jednokrotne jej wykonanie, nie musi to być więc działalność nastawiona na
    wykonanie w sposób powtarzający się.
    Celem zawiązania konsorcjum jest najczęściej wspólne działanie w realizacji konkretnego
    przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy, logistyczny,
    techniczny lub organizacyjny przekracza możliwości jednego podmiotu. Ponieważ prawo
    nie wyszczególnia umowy konsorcjum, należy ona do tzw. umów nienazwanych.
    Konsorcjum zwykle nie jest spółką prawa handlowego, nie ma własnej osobowości
    prawnej, nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym, nie musi więc być rejestrowane,
    nie musi mieć odrębnej nazwy ani też siedziby. Podmioty tworzące konsorcjum są
    niezależne w swoich dotychczasowych działaniach (czyli działaniach nie związanych z
    konsorcjum), a w działaniach konsorcjum realizują wspólną politykę finansową objętą
    porozumieniem.
                                          1Zgodnie z cywilistyczną zasadą swobody umów, wyrażoną w art. 353 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.),
    Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby
    jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom
    współżycia społecznego.

    Umowa konsorcjum, jak już wskazano wyżej, należy do tzw. umów nienazwanych. Strony
    takiej umowy korzystając z powyższej zasady swobody umów mogą dowolnie ułożyć swój
    stosunek zobowiązaniowy, tzn. mogą dowolnie określać wzajemne prawa i obowiązki, i o
    ile nie jest to sprzeczne z właściwością stosunku zobowiązaniowego, z zasadami
    współżycia społecznego mogą traktować zawartą umowę jako nieuregulowaną przepisami
    kodeksu cywilnego umowę konsorcjum. Zatem dla uznania konsorcjum za wspólne
    przedsięwzięcie nie jest konieczne aby umowa, która konsorcjum to zawiązuje określała
    procentowy udział konsorcjantów we wspólnym przedsięwzięciu.
    Najprostszą formą konsorcjum może być wspólnie kontrolowana działalność – związek
    firm powołany zostaje do zaoferowania podmiotom trzecim wspólnego wykonania
    zadania, z jasno określonym podziałem obowiązków w zakresie realizacji tego zadania, z
    których poszczególni konsorcjanci wywiązują się na własny koszt. Lider konsorcjum jest
    umocowany do podpisywania umowy gospodarczej w imieniu konsorcjum, a rozliczenia
    gospodarcze z zamawiającym, w tym fakturowanie sprzedaży, prowadzone są przez
    Lidera. Pozostałe firmy wystawiają faktury liderowi konsorcjum i w ten sposób ostatecznie
    uczestniczą w zyskach wspólnego przedsięwzięcia. Tego typu konsorcjum nie wymaga
    własnej księgowości, a jego działalność jest sumą działań jego uczestników, które to
    działania a więc uzyskiwane przychody, ponoszone koszty, podejmowane zobowiązania,
    itp. rejestrowane są w ich księgach i sprawozdaniach finansowych.
    Należy zauważyć, że konsorcjum stanowi określony w umowie sposób uregulowania
    rozliczeń pomiędzy podmiotami tworzącymi konsorcjum oraz wprowadza zasady, którymi
    strony powinny kierować się w swoich kontaktach, zwłaszcza z zamawiającym.
    Przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum powinni dokonywać podziału kosztów, czy
    przychodów zgodnie z ustaleniami wynikającymi z porozumienia między uczestnikami
    konsorcjum, np. według zawartej umowy. Rozliczenia pomiędzy konsorcjantami są sprawą
    wewnętrzną i pozostają poza sferą rozliczeń z zamawiającym.
    Wskazać należy, że ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.) nie definiuje wspólnego przedsięwzięcia. Określa
    jedynie sposób rozliczania przychodów i kosztów uczestników wspólnego przedsięwzięcia,
    np. w formie konsorcjum.
    I tak, w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego
    przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw
    majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego
    prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje
    się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Z kolei w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    Zasady wyrażone w ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania
    przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg
    podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia ustalenia:
    - czy przychodem Lidera Konsorcjum w związku z realizacją Kontraktu w danym roku
      podatkowym będzie całość wynagrodzenia należnego od zamawiającego w tym roku;
    - czy przychodem Partnera Konsorcjum w związku z realizacją Kontraktu w danym roku
      podatkowym będzie wartość wynagrodzenia Partnera należna mu od Lidera za
      realizację przypisanego mu zakresu robót w tym roku;
    - czy Lider Konsorcjum będzie miał prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów wynagrodzenia Partnera należnego Partnerowi za realizację przypisanego
      Partnerowi zakresu robót.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera również definicji
    przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art.
    12 ust. 1 tej ustawy przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
    1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
    2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w
      tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
      wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem
      świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o
      finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem
      jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    W świetle art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Z treści cyt. art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika więc,
    iż przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.
    Przychody należne odnoszą się do przychodów związanych z działalnością gospodarczą.
    Jako takie przychody nie powinny być więc traktowane wyłącznie przychody ściśle
    wynikające z tej działalności, przykładowo z tytułu sprzedaży towarów w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Za przychody związane z działalnością
    gospodarczą należy uznać nie tylko przychody będące bezpośrednim wynikiem tej
    działalności, ale również przychody z każdej innej działalności z nią związanej. Jako
    przychody należne powinny być zatem traktowane te przysporzenia, które nie powstałyby
    gdyby podatnik nie prowadził działalności gospodarczej.
    Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

    Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że opisana we wniosku Umowa
    Konsorcjum stanowi wspólne przedsięwcięzie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Z wniosku wynika, że Zainteresowani zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu
    gospodarczego, polegającego na uzyskaniu i podpisaniu Kontraktu a następnie realizacji
    robót zgodnie z warunkami Kontraktu i postanowieniami Umowy Konsorcjum.
    W Umowie Konsorcjum Strony ustaliły podział zadań w ramach realizacji Kontraktu, tj.
    rozdzieliły pomiędzy siebie rzeczowy zakres prac.
    Strony ustalają, że upoważnionym do reprezentowania Konsorcjum w postępowaniu
    dotyczącym ubiegania się o zamówienie, w tym złożenia oferty oraz realizacji w imieniu
    Konsorcjum wszystkich innych czynności, a także do podpisania Kontraktu z
    zamawiającym i występowania w imieniu Konsorcjum po podpisaniu Kontraktu, do
    zaciągania zobowiązań i otrzymywania zleceń dla i w imieniu każdej lub wszystkich stron,
    a także do reprezentowania Konsorcjum wobec zamawiającego i jego przedstawicieli oraz
    otrzymywania od nich wszelkich instrukcji dla każdej lub wszystkich stron, jak również do
    składania i przyjmowania oświadczeń woli i wiedzy w ramach postępowania, a także w
    ramach praw i obowiązków wynikających z Kontraktu oraz Umowy Konsorcjum jest Lider
    Konsorcjum.
    Lider upoważniony jest także do wystawiania faktur, przyjmowania poleceń i płatności na
    rzecz i w imieniu wszystkich członków Konsorcjum.
    Strony Umowy Konsorcjum dokonały uszczegółowienia zakresów prac w umowie
    wykonawczej.
    W szczególności w umowie wykonawczej określone zostało kwotowo wynagrodzenie stron
    za realizację poszczególnych przypisanych im zadań. W celu ustalenia kwoty
    wynagrodzenia należnego Liderowi i/lub/bądź Partnerowi z danej faktury wystawionej
    zamawiającemu, w umowie wykonawczej strony dokonały także przyporządkowania
    wynagrodzenia za zakresy robót Lidera, a także Partnera, do kamieni milowych
    rozliczanych przez zamawiającego w ramach Kontraktu.
    Umowa Konsorcjum wskazuje, że każdy z partnerów otrzyma wynagrodzenie w określonej
    wysokości. Lider Konsorcjum – 6% wynagrodzenia należnego Konsorcjum. Partner
    Konsorcjum – 94% wynagrodzenia należnego Konsorcjum.
    Wszelkie wspólne koszty i wydatki uznawane przez Strony jednomyślnie za niezbędne
    pokryte zostaną przez Strony proporcjonalnie do udziału każdej ze Stron w
    wynagrodzeniu Konsorcjum.
    Partner Konsorcjum wystawi i przekaże Liderowi Konsorcjum fakturę na należną mu część
    wynagrodzenia za prace zrealizowane przez Partnera mieszczące się w zakresie
    podlegającym rozliczeniu z zamawiającym (ustaloną zgodnie z wnioskiem o płatność
    zatwierdzonym przez zamawiającego).
    Wobec powyżego, stwierdzić należy, że opisana we wniosku Umowa Konsorcjum stanowi
    wspólne przedsiewzięcie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 5 ust. 2
    ustawy o CIT. W konsekwencji Zainteresowani powinny rozliczać przychody oraz koszty
    uzykania przychodów zgodnie z tymi przepisami.
    Zatem, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że przychodem Lidera Konsorcjum
    w związku z realizacją Kontraktu w danym roku podatkowym będzie całość wynagrodzenia
    należnego od zamawiającego w tym roku. Lider Konsorcjum powinien rozpoznać
    przychód proporcjonalnie do przypadającego mu udziału w zysku, zgodnie z art. 5 ust. 1
    ustawy o CIT.
    W świetle art. 5 ust. 1 ustawy o CIT, Lider Konsorcjum powinien rozpoznać przychód
    proporcjonalnie do przypadającego mu udziału w zysku, a nie w całości.

    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr
    5 należało uznać za nieprawidłowe.
    Nie można również zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że przychodem Partnera
    Konsorcjum w związku z realizacją Kontraktu w danym roku podatkowym będzie wartość
    wynagrodzenia Partnera należna mu od Lidera za realizację przypisanego mu zakresu
    robót w tym roku.
    W świetle art. 5 ust. 1 ustawy o CIT, Partner powinien rozpoznać przychód w związku z
    uczestnictwem w Konsorcjum proporcjonalnie do przypadającego mu udziału w zysku.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku
    Nr 6 należało uznać za nieprawidłowe.
    Nie można również zgodzić sie z Państwa stanowiskiem, że Lider Konsocjum będzie miał
    prawo do zaliczenia do koszów uzykania przychodów wynagrodzenia Partnera należnego
    Partnerowi za realizację przypisanego Partnerowi zakresu robót.
    Z literalnego brzmienia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o CIT wynika, że przychody m.in. ze
    wspólnego przedsięwzięcia łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do
    posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). Zasadę tą stosuje się odpowiednio m.in.
    do rozliczania kosztów uzyskania przychodów.
    Zatem, każdy wspólnik powinien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów poniesione
    przez niego wydatki proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału).
    Z powyższego wynika, że wynagrodzenie Partnera przekazane przez Lidera za realizację
    przypisanego Partnerowi zakresu robót nie może stanowić dla Lidera Konsorcjum kosztu
    uzyskania przychodu.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 7 należało
    uznać za nieprawidłowe.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia:
    - czy przychodem Lidera Konsorcjum w związku z realizacją Kontraktu w danym roku
      podatkowym będzie całość wynagrodzenia należnego od zamawiającego w tym roku –
      jest nieprawidłowe;
    - czy przychodem Partnera Konsorcjum w związku z realizacją Kontraktu w danym roku
      podatkowym będzie wartość wynagrodzenia Partnera należna mu od Lidera za
      realizację przypisanego mu zakresu robót w tym roku – jest nieprawidłowe;
    - czy Lider Konsorcjum będzie miał prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów wynagrodzenia Partnera należnego Partnerowi za realizację przypisanego
      Partnerowi zakresu robót – jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia
    przedstawionym stanie faktycznym, a w odniesieniu do zdarzenia przyszłego stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu
    w sprawie będącej przedmiotem Państwa wniosku.

    W zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A Spółka Akcyjna (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.