Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.410.2025.3.ST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Stwierdzenie nieważności umów pożyczkowych i wypłata
określonej kwoty.
Słowa kluczowe: nieważność
pożyczka
rata
wypłata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 11
    czerwca 2025 r. oraz pismem z 16 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca w dniu 2 kwietnia 2008 roku zawarł z ... umowę pożyczki hipotecznej na
    kwotę 150 000 złotych waloryzowaną kursem CHF, co odpowiadało kwocie 68 172,52 CHF.
    Pożyczka była zawierana wspólnie z małżonką ... na zasadach solidarnej
    odpowiedzialności za jej spłatę. Pomiędzy małżonkami, współpożyczkobiorcami istnieje od
    początku małżeństwa ustrój wspólności ustawowej małżeńskiej.
    W dniu 4 września 2008 roku Wnioskodawca zawarł kolejną umowę o pożyczkę
    hipoteczną w kwocie 40 560 zł waloryzowaną kursem CHF, co odpowiadało kwocie 20
    020,73 CHF. Pożyczka była zawierana wspólnie z małżonką ... na zasadach solidarnej
    odpowiedzialności za jej spłatę. W obydwu opisanych umowach pożyczek nie był
    określony cel ich przeznaczenia. Obydwie pożyczki były zaciągnięte na okres 240 miesięcy
    i były regularnie spłacane. Wnioskodawca wraz z małżonką pożyczone środki pieniężne
    przeznaczyli na budowę domu jednorodzinnego w ... realizując swój cel mieszkaniowy.
    Budowa domu trwa w okresie od 2008 roku do 2025 roku i nie została jeszcze
    zakończona. Wnioskodawca za środki z pożyczek dokonywał zakupu materiałów
    budowlanych, opłacał usługi firm budowlanych wykonujących prace na terenie budowy.
    Dodatkowo należy wskazać, że ze środków z pożyczek Wnioskodawca także opłacał koszty
    związane z wykonaniem przyłączy mediów do nieruchomości, jak energii elektrycznej. Z
    uwagi na upływ czasu posiada On nieliczne dokumenty potwierdzające wydatkowanie
    środków na cel budowlany, a to w postaci faktur VAT bowiem część usług była płacona w
    postaci gotówkowej. Nie posiada On potwierdzeń zapłaty w formie przelewów ze swojego
    rachunku bankowego z uwagi na upływ czasu i nie przechowywanie wyciągów bankowych.
    Posiada On potwierdzenie przelewu kwoty zwrotu VAT za materiały budowlane w
    wysokości 9 446 zł z dnia 14 października 2009 roku, od Urzędu Skarbowego .... Powyższe,
    według Wnioskodawcy potwierdza realizację inwestycji budowlanej w podanym okresie.
    Z uwagi na dość wysokie obciążenie budżetu domowego wysokością spłaty rat pożyczek,
    Wnioskodawca wystąpił do sądu przeciwko bankowi o stwierdzenie nieważności obydwu
    umów. Sąd Okręgowy w ... wyrokiem z dnia 30 września 2024 roku stwierdził nieważność
    umowy pożyczki z dnia 2 kwietnia 2008 roku i zasądził od banku na rzecz Wnioskodawcy i
    Jego żony kwotę 146 433,80 zł oraz stwierdził nieważność umowy pożyczki z dnia 4
    września 2008 roku i zasądził od banku na rzecz Wnioskodawcy i Jego żony kwotę 44
    739,26 CHF. Powyższy wyrok sądu nie jest prawomocny na dzień złożenia wniosku.
    We wskazanej nieruchomości Wnioskodawca realizuje swój cel mieszkaniowy. Obydwie
    pożyczki bankowe zostały przeznaczone wyłącznie na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej położonej w .... Wnioskodawca jest współwłaścicielem powyższej
    nieruchomości wraz z żoną na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej.
    Dotychczas Wnioskodawca nie podpisywał żadnej ugody z bankiem dotyczącej obu
    pożyczek. Nie korzystał też dotychczas z tytułu umorzenia wierzytelności innych pożyczek
    zabezpieczonych hipotecznie i zaciągniętych na własne cele mieszkaniowe.
    W uzupełnieniu wniosku z dnia 11 czerwca 2025 r., wskazał Pan, że pozew został
    wniesiony w dniu 30 grudnia 2021 r. przez ... i .... Pozew zawierał roszczenia o:
    1) ustalenie, że umowa pożyczki nr ... z dnia 2 kwietnia 2008 r. jest nieważna w całości
      oraz zasądzenie od banku kwot: 115 886,44 zł oraz 21 244,66 CHF z tytułu nieważności
      umowy,

    2) ustalenia, że umowa pożyczki nr ... z dnia 4 września 2008 r. jest nieważna w całości
      oraz zasądzenie od banku kwot: 30 547,36 zł oraz 5 814,90 CHF z tytułu nieważności
      umowy.
    Następnie pismem procesowym z dnia 15 grudnia 2023 r. doszło do rozszerzenia
    powództwa i domagali się Państwo zasądzenia kwot:
    1) z tytułu nieważności umowy pożyczki nr ... z dnia 2 kwietnia 2008 r. kwot: 115 886,44 zł
      oraz 35 194,25 CHF,
    2) z tytułu nieważności umowy pożyczki nr ... z dnia 4 września 2008 r. kwot: 30 547,36 zł
      oraz 9 545,01 CHF.
    W skład kwot wchodziły raty kredytowo-odsetkowe płatne przez okres trwania umowy
    pożyczki nr ... z dnia 2 kwietnia 2008 r. oraz umowy pożyczki nr ... z dnia 4 września 2008 r.
    Nie doszło jeszcze do uprawomocnienia się wyroku dotyczącego unieważnienia umów
    pożyczkowych. W dniu 30 sierpnia 2024 r., przed Sądem Okręgowym w ..., zapadł wyrok
    (sygn. akt: ...) o treści:
    1) ustala, że umowa o pożyczkę hipoteczną nr ... z dnia 2 kwietnia 2008 r. jest nieważna w
      całości;
    2) ustala, że umowa o pożyczkę hipoteczną nr ... z dnia 4 września 2008 r. jest nieważna
      w całości;
    3) zasądza od pozwanego ... z siedzibą w ... łącznie na rzecz powodów ... oraz ... kwotę
      146 433,80 zł (sto czterdzieści sześć tysięcy czterysta trzydzieści trzy złote oraz
      osiemdziesiąt groszy) oraz kwotę 44 739,26 CHF (czterdzieści cztery tysiące siedemset
      trzydzieści dziewięć franków szwajcarskich oraz dwadzieścia sześć centymów), tytułem
      zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 7 czerwca 2024
      r. do dnia zapłaty.
    Od tego wyroku ... wniósł apelację. Sprawa toczy się aktualnie przed Sądem Apelacyjnym
    w ... (...), sprawa nie została zakończona.
                                              1Sąd Okręgowy w ... uznał, że postanowienia umowne są sprzeczne z art. 353 Kodeksu
    cywilnego, a tym samym nieważne na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego. W ocenie
    Sądu Okręgowego w ..., postanowienia umów pożyczek określających indeksację są
                      1nieważne jako sprzeczne z art. 353 Kodeksu cywilnego. W umowach pożyczek brak jest
    precyzyjnych zasad, którymi bank miał się kierować przy ustalaniu kursów. Sposób
    określania kursów stosowanych przez bank dla poszczególnych transakcji w świetle
    umowy jest niczym nieograniczony. Kwota kredytu podlegająca zwrotowi nie jest w
    umowach ściśle oznaczona, jak również nie są wskazane szczegółowe, obiektywne zasady
    jej określenia.
    Stwierdzenie nieważności umów nastąpiło na skutek ustalenia przez Sąd okoliczności: w
    umowach pożyczek brak jest precyzyjnych zasad, którymi bank miał się kierować przy
    ustalaniu kursów. Sposób określania kursów stosowanych przez bank dla poszczególnych
    transakcji w świetle umowy jest niczym nieograniczony. Kwota kredytu podlegająca
    zwrotowi nie jest w umowach ściśle oznaczona, jak również nie są wskazane szczegółowe,
    obiektywne zasady jej określenia.
    Kwoty do wypłaty zostały zasądzone w wyroku Sądu Okręgowego w ... w związku ze
    stwierdzeniem nieważności umów pożyczek na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego.
    Kwoty zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego w ... są wyłącznie zwrotem na Państwa
    rzecz środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umów pożyczkowych przekazywali
    na rzecz banku w ramach spłat rat kapitałowo-odsetkowych. Kwoty zasądzone wyrokiem
    to wyłącznie suma rat kapitałowo-odsetkowych wymaganych przez bank na podstawie
    umów pożyczek. Nie były dokonywane nadpłaty kapitału i odsetek. Kwoty zasądzone
    wyrokiem to jest: 146 433,80 zł oraz 44 739,26 CHF, to wyłącznie suma rat kapitałowo-

    odsetkowych wymaganych przez bank na podstawie umów pożyczek. Od tych kwot Sąd
    przyznał również na Państwa rzecz odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 7 czerwca
    2024 r., do dnia zapłaty. Bank nie dokonał wypłaty zasądzonych kwot, ponieważ wyrok nie
    jest prawomocny. Bank złożył apelację od wyroku Sądu I instancji. Sprawa w II instancji nie
    została rozstrzygnięta. Kwoty do wypłaty zostały określone na podstawie wyroku Sądu
    Okręgowego w ..., jednakże bank w związku z brakiem prawomocności wyroku złożył
    Wnioskodawcy propozycję zawarcia ugody. Zatem, wypłata miałaby nastąpić na podstawie
    ugody (pozasądowej lub sądowej) zawartej z bankiem na podstawie swobody umów, tj.
        1art. 353 Kodeksu cywilnego lub jako forma polubownego zakończenia postępowania
    sądowego.
    Bank nie wystawił Wnioskodawcy informacji PIT-11, również w propozycji ugody jest
    informacja, że bank zwracał się o interpretację indywidualną i z jej treści wynika, że PIT-11
    wystawiać nie musi.
    W uzupełnieniu wniosku z dnia 16 czerwca 2025 r. Wnioskodawca wskazał, że celem
    zaciągnięcia obu pożyczek hipotecznych była realizacja potrzeb mieszkaniowych jednego
    gospodarstwa domowego.
    Powyższe pożyczki hipoteczne były zabezpieczone hipotekami na prawie do lokalu
    mieszkalnego położonego ....
    Obecnie prawdopodobną datą zawarcia ugody pozasądowej z bankiem będzie miesiąc
    sierpień 2025 r., a stroną będą pożyczkobiorcy ..., a z drugiej strony upoważniony
    reprezentant ....
    W wyniku ugody, dojdzie do umorzenia czyli zwolnienia z pozostałego długu.
    Ugoda będzie zawierała ustalenia obustronne w przedmiocie wycofania wniosku/pozwu
    pożyczkobiorców o unieważnienie z Sądu, a bank wycofuje wniosek/pozew z Sądu w
    przedmiocie żądania zapłaty kapitału, bank wypłaca pożyczkobiorcom ustaloną kwotę w
    ugodzie i umarza pozostałą kwotę wynikającą do zapłaty, a same umowy pożyczek zostają
    zamknięte. Umorzona zostanie kwota powyżej 10 000 złotych, lecz obecnie Wnioskodawca
    nie jest w stanie wskazać dokładnej kwoty. W skład umorzonej kwoty będą wchodziły
    odsetki skapitalizowane bowiem kwota kapitału została już spłacona, nie będą wchodziły
    w jej skład odsetki karne bowiem bank na czas procesu nie nalicza takich odsetek.
    Umorzenie kwoty będzie dotyczyło wszystkich pożyczkobiorców i skutkować będzie
    wygaśnięciem zobowiązania po stronie każdego z pożyczkobiorców wobec banku.
    Pytania
    1. Czy kwoty stanowiące zobowiązanie Banku do zwrotu w związku z orzeczeniem Sądu I
      instancji, a orzekającym nieważność umów i nie zmienione orzeczeniem Sądu II
      instancji, będą stanowiły przychód Wnioskodawcy podlegający opodatkowaniu w
      rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy kwoty pieniężne umorzone przez bank na podstawie ugody pozasądowej zawartej
      z kredytobiorcą nie będą stanowić Jego przychodu oraz podlegać opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o ile nastąpi to przed
      uprawomocnieniem wyroku sądowego zapadłego w II instancji?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwoty zwrócone przez Bank przy braku zmiany orzeczenia,
    wyrokiem Sądu II instancji, nie będą stanowić przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów są inne źródła, za
    które uważa się w szczególności wymienione zdarzenia w art. 20 ust. 1 ww. ustawy, co
    oznacza iż definicja przychodów ma charakter otwarty. O przychodzie podatkowym z

    innych źródeł będzie mowa w każdym przypadku kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe. Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata są obojętne
    podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w przypadku kiedy dochodzi
    do umorzenia pożyczki, jej części czy odsetek. Wtedy bowiem pożyczkobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o PIT). W
    przedmiotowej sprawie, opisana sytuacja nie miała miejsca mając na względzie treść
    orzeczenia Sądu I instancji, który stwierdził nieważność I i II umowy pożyczki i zasądził od
    Banku na rzecz Wnioskodawcy określone kwoty. Podkreślenia wymaga, iż przypadek
    stwierdzenia nieważności umowy jest inny od umorzenia zobowiązania bankowego z
    pożyczki bowiem, w przypadku stwierdzenia nieważności umowy sytuację pomiędzy
    stronami, traktuje się jakby do jej zawarcia nie doszło, a jedynie Bank jest zobowiązany do
    zwrotu świadczenia wpłaconego. W przeciwieństwie do sytuacji umorzenia gdzie dochodzi
    do całkowitej lub częściowej redukcji zobowiązania pożyczkobiorcy, co oznacza iż
    pożyczkobiorca jest zwolniony z długu i następuje w jego majątku określone
    przysporzenie finansowe w postaci określonej kwoty z zapłaty, z której jest zwolniony.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisany stan faktyczny zawierający odniesienie do zdarzenia
    przyszłego jakim jest planowana ugoda z bankiem w żaden sposób nie stanowi
    przysporzenia w Jego majątku, a tym bardziej nie może stanowić źródła przychodów
    podlegającego opodatkowaniu.
    Wnioskodawca planuje zawrzeć ugodę z bankiem wobec wygrania sporu sadowego w I
    instancji i braku pewności co do rozstrzygnięcia w II instancji. Celem ugody jest uczynienie
    ustępstw po każdej ze stron sporu, po stronie powodowej jak i pozwanej, która
    dodatkowo wytoczyła pozew o zwrot kapitału odpowiadającego kwotowo zasądzonym
    kwotom w wyroku I instancji. Bank szacując ryzyko wysunął propozycję zawarcia ugody
    poprzez rezygnację z dochodzenia roszczenia swoim pozwem, wypłacenia zasądzonych
    kwot i umorzenia pozostałych należności pożyczkowych w zamian za rezygnację z
    dochodzenia należności przez Wnioskodawcę. Zobowiązanie banku do zwrotu wynikło z
    orzeczenia Sądu I instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności umów na udzielone
    pożyczki hipoteczne.
    Według Wnioskodawcy, świadczenia przekazane przez bank nie można zaliczyć do źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu, a wymienionych w art. 10 ustawy o PIT.
    Według oceny Sądu obie umowy są nieważne. To co Wnioskodawca świadczył bankowi
    zostało zasądzone jako zwrot. Bank wytaczając pozew o zwrot kapitału dostrzegł ryzyko i
    zaproponował ugodowe rozwiązanie sporu, zawarcie ugody. Kwoty wypłacone
    Wnioskodawcy będą stanowiły równowartość rat, które płacił wraz z żoną do banku, a
    umorzenie pozostałej części należności, należy powiązać z orzeczeniem Sądu w
    przedmiocie stwierdzenia nieważności obydwu umów, tj. braku podstawy prawnej do ich
    dochodzenia, a tym samym spojrzenia na nie jako na wirtualne środki, które nigdy nie były
    w aktywach Wnioskodawcy i Jego małżonki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień

    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl pkt 9 tego artykułu, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” oznacza, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

    Przystępując do oceny skutków podatkowych wypłaty na Pana rzecz środków pieniężnych,
    które wcześniej, na mocy umów pożyczkowych przekazywał Pan na rzecz banku w ramach
    spłat rat kapitałowo-odsetkowych, związanych z nieważnością umów pożyczkowych w
    pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja pożyczki została uregulowana w
    przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061
    ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:
      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania
      formy dokumentowej.
    Z kolei na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest
      nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż
      na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie
      przepisy ustawy.
    Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy:
      Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
              1Zgodnie z art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
            1W myśl art. 385 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie
      nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi
      obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne).
      Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub
      wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
      § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są
      związane umową w pozostałym zakresie.
      § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść
      konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do
      postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi
      przez kontrahenta.
      § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa
      na tym, kto się na to powołuje.
    Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności
    prawnej polegającej na zawarciu umowy pożyczki hipotecznej. Nieważność umowy
    pożyczki oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a
    strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową jako
    świadczenia nienależne. Pożyczkodawca winien zatem zwrócić wszystkie świadczenia
    pobrane od pożyczkobiorcy, a pożyczkobiorca winien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanej
    pożyczki. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na
    gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy
    dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa pożyczki jako

    nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z
    sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    W złożonym wniosku Pana wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania określonych w
    wyroku sądu środków pieniężnych zasądzonych na Pana rzecz.
    Skoro jak Pan wskazał w uzupełnieniu wniosku – kwoty, które zostały zasądzone na Pana
    rzecz wyrokiem sądu, stanowią wyłącznie zwrot na Pana rzecz środków pieniężnych, które
    wcześniej, na mocy umów pożyczkowych przekazywał Pan na rzecz banku w ramach spłat
    rat kapitałowo-odsetkowych, to stwierdzam, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Pana
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pana majątku. Tym samym, zwrócone przez bank kwoty nienależnie pobranych przez
    bank świadczeń nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Podsumowując, nie będzie miał Pan obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od wypłaconych przez bank kwot.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z
    tytułu zaciągniętych pożyczek hipotecznych podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej
    spłata na warunkach przewidzianych w umowie pożyczki są obojętne podatkowo.
    Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do
    umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy bowiem pożyczkobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,

    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W konsekwencji, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu pożyczek hipotecznych należy
    zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia zaniechania podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w
    § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze
    zm.), zgodnie z którym:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
      mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo

    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast na podstawie § 4a ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,

    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Zatem, zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu pożyczek znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    - pożyczka była zaciągnięta na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    - pożyczka była udzielona przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego
      działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
      finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
      regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów;
    - pożyczka była zabezpieczona hipotecznie;
    - pożyczkobiorca nie korzystał wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot
      umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Podkreślić należy, że główną przesłanką do skorzystania z zaniechania poboru podatku
    jest przeznaczenie kredytu/pożyczki na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w dniu 2 kwietnia 2008 r. zawarł Pan z ...
    umowę pożyczki hipotecznej. Pożyczka była zawierana wspólnie z małżonką na zasadach
    solidarnej odpowiedzialności za jej spłatę.
    W dniu 4 września 2008 r. zawarł Pan kolejną umowę o pożyczkę hipoteczną. Pożyczka
    była zawierana wspólnie z małżonką na zasadach solidarnej odpowiedzialności za jej
    spłatę. W obydwu opisanych umowach pożyczek nie był określony cel ich przeznaczenia.
    Pożyczone środki pieniężne przeznaczone zostały na budowę domu jednorodzinnego w ...,
    realizując swój cel mieszkaniowy. Budowa domu trwa w okresie od 2008 r. do 2025 r. i nie
    została jeszcze zakończona. Wnioskodawca za środki z pożyczek dokonywał zakupu
    materiałów budowlanych, opłacał usługi firm budowlanych wykonujących prace na terenie
    budowy.
    Z uwagi na dość wysokie obciążenie budżetu domowego wysokością spłaty rat pożyczek,
    Wnioskodawca wystąpił do sądu przeciwko bankowi o stwierdzenie nieważności obydwu
    umów. Sąd Okręgowy w ... wyrokiem z dnia 30 września 2024 r. stwierdził nieważność
    umowy pożyczki z dnia 2 kwietnia 2008 r. i zasądził od banku na rzecz Wnioskodawcy i
    Jego żony kwotę 146 433,80 zł oraz stwierdził nieważność umowy pożyczki z dnia 4
    września 2008 r. i zasądził od banku na rzecz Wnioskodawcy i Jego żony kwotę 44 739,26
    CHF. Powyższy wyrok sądu nie jest prawomocny na dzień złożenia wniosku.

    We wskazanej nieruchomości realizuje Pan swój cel mieszkaniowy. Jest Pan
    współwłaścicielem powyższej nieruchomości wraz z żoną na zasadach wspólności
    ustawowej małżeńskiej.
    Dotychczas nie podpisywał Pan żadnej ugody z bankiem dotyczącej obu pożyczek. Nie
    korzystał też dotychczas z tytułu umorzenia wierzytelności innych pożyczek
    zabezpieczonych hipotecznie i zaciągniętych na własne cele mieszkaniowe.
    Celem zaciągnięcia obu pożyczek hipotecznych była realizacja potrzeb mieszkaniowych
    jednego gospodarstwa domowego. Powyższe pożyczki hipoteczne były zabezpieczone
    hipotekami na prawie do lokalu mieszkalnego położonego .... Obecnie prawdopodobną
    datą zawarcia ugody pozasądowej z bankiem będzie miesiąc sierpień 2025 r. W wyniku
    ugody dojdzie do umorzenia czyli zwolnienia z pozostałego długu. Ugoda będzie zawierała
    ustalenia obustronne w przedmiocie wycofania wniosku/pozwu pożyczkobiorców o
    unieważnienie z Sądu, a bank wycofuje wniosek/pozew z Sądu w przedmiocie żądania
    zapłaty kapitału, bank wypłaca pożyczkobiorcom ustaloną kwotę w ugodzie i umarza
    pozostałą kwotę wynikającą do zapłaty, a same umowy pożyczek zostają zamknięte.
    Umorzona zostanie kwota powyżej 10 000 złotych, lecz obecnie nie jest Pan w stanie
    wskazać dokładnej kwoty. W skład umorzonej kwoty będą wchodziły odsetki
    skapitalizowane bowiem kwota kapitału została już spłacona, nie będą wchodziły w jej
    skład odsetki karne, bowiem bank na czas procesu nie nalicza takich odsetek. Umorzenie
    kwoty będzie dotyczyło wszystkich pożyczkobiorców i skutkować będzie wygaśnięciem
    zobowiązania po stronie każdego z pożyczkobiorców wobec banku.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie oraz obowiązujące w tym zakresie
    przepisy prawa stwierdzić należy, że wartość umorzonej części pożyczki na podstawie
    zawartej ugody z bankiem, będzie stanowić dla Pana przychód z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    kwalifikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do którego
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. Tym samym nie
    będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko w tym zakresie również należało uznać za
    prawidłowe.
    Podkreślam ponadto, że wobec treści § 4a cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów,
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych ma zastosowanie tylko
    wówczas, gdy ugoda z bankiem, na mocy której dojdzie do umorzenia wierzytelności,
    zostanie zawarta w okresie obowiązywania rozporządzenia, tj. do 31 grudnia 2026 r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Końcowo należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Pana we wniosku i
    uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres
    przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, Organ informuje, że wydana
    interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Zatem, inne
    kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały
    rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do

    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w
    związku z czym, niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Pana jako osoby występującej z
    wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób (np. Pana żony).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.