Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.635.2025.2.MPA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług planowanej
sprzedaży działki niezabudowanej dokonanej przez osobę
fizyczną, nieprowadzącej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
działki
grunty-grunt niezabudowany
majątek-majątek osobisty
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 5 sierpnia
    2025 r., który dotyczy braku opodatkowania sprzedaży działek 1 i 2.
    Uzupełnił go Pan pismem z 12 listopada 2024 r. (data wpływu: 12 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą fizyczną, nie prowadzącą żadnej działalności gospodarczej, ani rolnej.
    Jest Pan współwłaścicielem niezabudowanej nieruchomości gruntowej, nabytej w
    przeszłości do majątku prywatnego.
    Nabycie działki nie było związane z żadną działalnością zarobkową ani gospodarczą, a
    poszczególne udziały w gruncie od momentu nabycia pozostają składnikiem majątku
    osobistego.
    Działka – grunt orny – niezabudowany, położony w (...) o nr ewidencyjnym działki 1 i 2,
    arkusz mapy (...), obręb – (...) – (...) o powierzchni – 3 125 m², dla której Sąd Rejonowy (...) –
    (...) w (...), X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...).
    Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ma
    przeznaczenie przemysłowe.
    Na dzień złożenia wniosku działka pozostaje niezabudowana, ale posiada dostęp do
    mediów w drodze, przy czym nikt nie wykonywał przyłączy ani żadnych prac
    uzbrojeniowych.
    Teren ten nie był także przedmiotem przekształceń mających na celu zwiększenie jego
    atrakcyjności inwestycyjnej.
    Aktualnie działka jest zarośnięta przez dziką roślinność. Jednakże jest planowana sprzedaż
    ww. gruntów na rzecz jednego nabywcy – przedsiębiorcy (dewelopera), który zamierza
    zrealizować na tym terenie inwestycję budowlaną w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, na podstawie zintegrowanego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Sprzedaż ma charakter incydentalny i jednostkowy.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    Udziały w działkach nabył Pan w formie spadku po zmarłym (...), który prawa do danych
    działek również nabył w spadku po swoich zmarłych rodzicach.
    Działki nabył Pan w spadku po zmarłym ojcu, bez żadnych celów ich użytkowania.
    Działki nabył Pan w spadku, nie płacił Pan podatku VAT. Jest jedynie opłacany coroczny
    podatek za nieruchomość.
    Nie korzystał Pan z obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Płacony jest co roczny podatek za nieruchomość.
    Nie korzystał i nie korzysta Pan z działek w żaden sposób. Działki stoją puste,
    niezabudowane, porośnięte dziką roślinnością.
    Działki nie posiadają jeszcze konkretnego, potencjalnego nabywcy, kilku deweloperów
    kontaktowało się w sprawie kupna z Pana ciocią, (...), ale jak do tej pory sprzedaż nie
    doszła do skutku. Działki nie były nigdzie reklamowane, ani ogłaszane na sprzedaż.
    Planuje Pan sprzedaż w przyszłości w takim stanie w jakim są, czyli puste, porośnięte dziką
    roślinnością.

    Nie dokonywał Pan wcześniej sprzedaży nieruchomości. Nie jest Pan i nie był podatnikiem
    VAT. Jest Pan osobą fizyczną.
    Nie wystąpił Pan i nie zamierza Pan wystąpić z wnioskiem o uzyskanie warunków
    zabudowy/decyzji o pozwoleniu na budowę działek.
    Nie wykonywał i nie zamierza Pan wykonywać żadnych czynności, ani ponosić
    jakichkolwiek nakładów pieniężnych aby poprawić stan i atrakcyjność działek.
    Chce Pan w przyszłości sprzedać działki w takim stanie jakie są, czyli niezabudowane
    porośnięte dziką roślinnością, bez mediów, uzbrojenia, ogrodzenia lub podziału.
    Nie udzielał Pan pełnomocnictwa dotyczącego sprzedaży działek 1 i 2.
    Działki nie były i nie są przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym
    charakterze. Działki nie były i nie są udostępniane osobom trzecim.
    Rośnie tam jedynie dzika roślinność.

## Pytanie

Czy planowana sprzedaż działki niezabudowanej dokonana przez osobę fizyczną,
    nieprowadzącą działalności gospodarczej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, planowana sprzedaż niezabudowanej działki o przeznaczeniu
    przemysłowym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT),
    ponieważ nie następuje w ramach działalności gospodarczej, a Pan nie występuje w
    charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Zgodnie z powyższym, przywołanym artykułem, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 przez działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, również wówczas czy czynność została wykonana jednorazowo, a także
    działalność polegającą na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w żadnej formie, nie jest Pan czynnym
    podatnikiem VAT, a planowana sprzedaż ma charakter jednorazowy i dotyczy składnika
    majątku prywatnego.
    Nabycie działki miało miejsce wiele lat temu z zamiarem pasywnego przetrzymywania w
    majątku osobistym, bez zamiaru odsprzedaży w celach zarobkowych, nie była
    przedmiotem najmu, dzierżawy, ani innej formy komercyjnego wykorzystania.
    Ponadto nie podjęto żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które mogłyby świadczyć o wykonywaniu działalności gospodarczej.
    Nie dokonano podziału działek, nie wystąpiono o decyzję o warunkach zabudowy, nie
    wykonano prac zbrojeniowych oraz działka nie była reklamowana.
    Zgodnie z ugruntowanym orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz
    licznymi interpretacjami Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sprzedaż majątku
    prywatnego przez osobę fizyczną, niezwiązaną z prowadzeniem działalności gospodarczej
    oraz niewykonywującej aktywności właściwej dla przedmiotów profesjonalnych, nie
    podlega opodatkowaniu VAT, konieczne jest ustalenie, że sprzedający występuje w
    charakterze podatnika VAT – a nie osoby prawnej – co w niniejszej sytuacji nie ma miejsca.

    W związku z powyższym, wnioskujący o sprzedaż niezabudowanej działki gruntowej
    będącej częścią majątku osobistego:
      1. Nie podlega opodatkowaniu VAT, ponieważ nie zachodzą przesłanki uznania Pana za
        podatnika VAT w tej transakcji.
      2. A co za tym idzie – nie występuje obowiązek wystawienia faktury VAT,
        zarejestrowania działalności gospodarczej ani składania deklaracji VAT w związku z
        tą sprzedażą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
      lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy zauważyć, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem
    uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności.
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 ustawy Kodeks cywilny:

    Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
    współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, jak również udziału w gruncie, traktowane jest jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
      wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną

    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystywany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego

    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii czy sprzedaż udziału w działkach 6/2 i 6/5 będących w
    Pana współwłasności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
    Dokonując analizy przedstawionego przez Pana opisu sprawy wskazać należy, że
    odziedziczone przez Pana działki nie były przedmiotem Pana żadnych działań. Nie
    podejmował Pan czynności mających na celu udoskonalenia terenu i zwiększenia jego
    atrakcyjności. Działki porośnięte dziką roślinnością zamierza Pan sprzedać bez
    poczynionych nakładów. Działki nie były przedmiotem odpłatnej umowy. Nie był/jest Pan
    czynnym podatnikiem podatku VAT. W celu sprzedaży udziału w działkach, nie wykonywał
    Pan również działań marketingowych.
    W Pana sprawie nie wystąpił ciąg zdarzeń, które przesądzają, że sprzedaż ta wypełnia
    przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt przedstawionych okoliczności wskazuje,
    że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem, dokonując sprzedaży działek będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa
    do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech
    podatników podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży
    Nieruchomości, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.