Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.314.2025.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-28
Teza: Zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług dla
dokonanej w drodze wywłaszczenia dostawy działek
zabudowanych naniesieniami budowlanymi, na podstawie art.
43 ust. 1 pkt 10 ustawy oraz zastosowania zwolnienia od
podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
ustawy, dostawy w trybie wywłaszczenia innej działki, w
zamian za odszkodowanie.
Słowa kluczowe: budowle
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług dla
    dokonanej w drodze wywłaszczenia dostawy działek nr 1 i 2 zabudowanych naniesieniami
    budowlanymi, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy oraz zastosowania zwolnienia od
    podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dostawy w trybie
    wywłaszczenia działki nr 3, w zamian za odszkodowanie. Uzupełnili go Państwo – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 maja 2025 r. (wpływ 19 maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Miasto na prawach powiatu (dalej: Miasto lub Wnioskodawca) jest czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Na podstawie ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311) Miastu, jako
    byłemu właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie za część nieruchomości,
    które zostały przejęte przez Województwo, na podstawie decyzji Wojewody (dalej: Decyzja
    ZRID), której nadano z dniem 14.08.2023 r. rygor natychmiastowej wykonalności (punkt 19
    przedmiotowej decyzji), ostatecznej z dniem 19 września 2023 r.
    Odszkodowanie za przejęte działki zostanie ustalone w decyzjach administracyjnych
    wydanych przez Wojewodę na podstawie operatów szacunkowych wykonanych przez
    rzeczoznawców majątkowych. Mając na uwadze § 49 ust. 1 Rozporządzenia Ministra
    Rozwoju i Technologii z dnia 5.09.2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023
    r. poz. 1832), wartość nieruchomości określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia
    wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie
    nieruchomości bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów
    poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji.
    Przedmiotowe nieruchomości, przeznaczone pod ww. inwestycję drogową, oznaczone:
      - jako działka nr 1 – Miasto nabyło nieodpłatnie z mocy prawa z dniem 1.01.1996 r.,
      - jako działka nr 2 – Miasto stało się właścicielem na podstawie umowy sprzedaży
      - jako działka nr 3 – Miasto nabyło nieodpłatnie z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r.,
    Działka nr 1 na dzień wydania Decyzji ZRID (14.08.2023 r.), a także na dzień, w którym
    Decyzja ZRID stała się ostateczna (19.09.2023 r.), była objęta ustaleniami miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego, i była położona w jednostkach urbanistycznych
    oznaczonych symbolami: 1.KDZ – teren drogi publicznej – ulica zbiorcza, przeznaczenie

    uzupełniające: drogi rowerowe, wiaty przystankowe dla komunikacji zbiorowej, kioski
    zespolone z wiatami przystankowymi, infrastruktura techniczna; 2.ZI – teren zieleni
    izolacyjnej, przeznaczenie uzupełniające – infrastruktura techniczna.
    Działka nr 2 na dzień wydania Decyzji ZRID (14.08.2023 r.), a także na dzień, w którym
    Decyzja ZRID stała się ostateczna (19.09.2023 r.), była objęta ustaleniami miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego, i była położona w jednostce urbanistycznej
    oznaczonej symbolem: 1KDZ+T – teren drogi publicznej – ulicy zbiorczej z torowiskiem
    tramwajowym, przeznaczenie uzupełniające: drogi rowerowe, zieleń, infrastruktura
    techniczna, stanowiska postojowe dla samochodów i rowerów, wiaty przystankowe dla
    komunikacji zbiorowej.
    Działka nr 3, na dzień wydania Decyzji ZRID (14.08.2023 r.), a także na dzień, w którym
    Decyzja ZRID stała się ostateczna (19.09.2023 r.), nie była objęta ustaleniami miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie było dla niej wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy, ani decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego.
    Wg ewidencji gruntów, przed Decyzją ZRID, a także na dzień jej wydania i ostateczności dla
    działek nr 1 oraz 2 obowiązywało oznaczenie dr (droga).
    Działka nr 3, przed Decyzją ZRID miała oznaczenie B (Tereny mieszkaniowe), obecnie Tp
    (tereny przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych).
    Na działce nr 1 na dzień wydania Decyzji ZRID, której nadano rygor natychmiastowej
    wykonalności (14.08.2023 r.), występowały budowle w postaci nawierzchni asfaltowej i
    nawierzchni z kostki betonowej (dalej: Naniesienie). Działka stanowiła fragment pobocza
    ogólnie dostępnej drogi.
    Na działce nr 2 na dzień wydania Decyzji ZRID, której nadano rygor natychmiastowej
    wykonalności (14.08.2023 r.), występowały budowle w postaci nawierzchni z betonowej
    kostki brukowej – chodnik i podjazd (dalej: Naniesienie). Działka stanowiła fragment
    pobocza ogólnie dostępnej drogi.
    Na działce nr 3 na dzień wydania Decyzji ZRID, której nadano rygor natychmiastowej
    wykonalności (14.08.2023 r.), występowało urządzenie budowlane – elementy ogrodzenia
    z siatki stalowej na betonowych słupkach oraz posadowiona była sieć uzbrojenia terenu:
    doziemna sieć telekomunikacyjna – budowla, która zgodnie z art. 49 §1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, nie stanowi części składowej nieruchomości, jest
    własnością przedsiębiorstwa przesyłowego.
    Wyżej wskazane Naniesienia znajdujące się na działkach nr 1 i 2 były własnością Miasta od
    dnia nabycia odpowiednio od 1.01.1996 r. i od 12.06.1997. Miasto nie poniosło kosztu
    podatku VAT przy nabyciu przedmiotowych nieruchomości.
    Miasto począwszy od dnia nabycia z mocy prawa, tj. 1.01.1996 r. nie ponosiło wydatków
    na ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej Naniesień znajdujących
    się na działce nr 1.
    Miasto począwszy od dnia zawarcia aktu notarialnego umowy sprzedaży, tj. 12.06.1997 r.
    nie ponosiło wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej
    Naniesień znajdujących się na działce nr 2.
    Miasto nie wykorzystywało ww. nieruchomości wyłącznie do czynności podlegających
    zwolnieniu z podatku VAT.
    Ponadto w odpowiedzi na zadane we wniosku pytania o treści:
      1) Czy transakcja nabycia przez Państwa działek, objętych zakresem zadanych pytań,
        była opodatkowana podatkiem VAT i została udokumentowana fakturą z wykazaną
        kwotą podatku VAT?
        Odp. Transakcja nabycia drogą kupna działki nr 2 odbyła się pomiędzy osobami
        fizycznymi a Miastem, zatem nie była opodatkowana podatkiem VAT i nie została
        udokumentowana fakturą.

        Do nabycia działki nr 3 doszło z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r., nabycie to
        nie było opodatkowane podatkiem VAT i nie zostało udokumentowane fakturą.
        Do nabycia działki nr 1 doszło z mocy prawa z dniem 1.01.1996 r., nabycie to nie
        było opodatkowane podatkiem VAT i nie zostało udokumentowane fakturą.
      2) Czy urządzenie budowlane – elementy ogrodzenia z siatki stalowej na betonowych
        słupkach znajdujące się na działce 3 jest Państwa własnością? Jeżeli tak, to proszę
        wskazać czy będzie przedmiotem dostawy?
        Odp. Urządzenie budowlane – elementy ogrodzenia z siatki stalowej jest własnością
        Miasta i stanowi przedmiot dostawy.
      3) Czy w stosunku do naniesień – będących Państwa własnością – znajdujących się na
        działkach nr 1 i 2 nastąpiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy
        o podatku od towarów i usług?
        Odp. W stosunku do naniesień będących własnością Miasta, znajdujących się na
        działkach numer 1 i 2 nastąpiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14
        ustawy o podatku od towarów i usług.
      4) Czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a momentem dostawy ww. naniesień
        upłynie okres dłuższy niż 2 lata?
        Odp. Miasto wyjaśnia, że pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a momentem
        dostawy ww. naniesień upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
    Pytania
      1. Czy dostawa działek nr 1 i 2 wraz ze znajdującymi się na nich Naniesieniami jest
        zwolniona z podatku od towarów i usług na postawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o
        VAT?
      2. Czy dostawa działki nr 3 zwolniona jest z podatku od towarów i usług na podstawie
        art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Zdaniem Wnioskodawcy dostawa opisanych w stanie faktycznym działek nr 1 i 2
        wraz ze znajdującymi się na nich Naniesieniami podlega zwolnieniu z
        opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
        ustawy o VAT.
      2. Zdaniem Wnioskodawcy dostawa opisanej w stanie faktycznym działki nr 3 podlega
        zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43
        ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    IV. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Działki nr 1 oraz nr 2:
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Ustawa o VAT zawiera przy tym własną definicję pierwszego zasiedlenia (art. 2 pkt 14
    ustawy o VAT) - przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć oddanie do użytkowania
    pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
    budynków, budowli lub ich części, po ich:

      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku dostaw budynków lub budowli trwale
    z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT nie wyodrębnia się wartości gruntu. Tym samym, sposób
    opodatkowania sprzedawanego budynku/budowli lub ich części będzie wyznaczał
    właściwe opodatkowanie dostawy prawa własności działki.
    Uznanie przez ustawodawcę za pierwsze zasiedlenie także czynności oddania budynku
    /budowli do użytkowania po ulepszeniu stanowiącym co najmniej 30% wartości
    początkowej oznacza, że ustawodawca dopuszcza/przewiduje, że budynek/budowla (lub
    ich część) może być przedmiotem tzw. pierwszego zasiedlenia wielokrotnie (za każdym
    razem, kiedy dokonane zostaną ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości
    początkowej budynku/budowli). Ulepszenie, o którym mowa w przepisach o podatkach
    dochodowych (art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) może mieć miejsce na
    skutek: przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka
    trwałego.
    Nieruchomość stanowiącą działkę nr 1 – grunt z Naniesieniami, Miasto nabyło z mocy
    prawa z dniem 1.01.1996 r. i począwszy od tego dnia Miasto nie ponosiło wydatków na
    ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej Naniesień (budowli).
    Zatem, do pierwszego zasiedlenia Naniesień (budowli) doszło najpóźniej w 1996 r.,
    bowiem nabycie nieruchomości z mocy prawa stanowiło zdarzenie generujące pierwsze
    zasiedlenie.
    W konsekwencji oznacza to, że od pierwszego zasiedlenia Naniesień minął już okres
    dłuższy niż 2 lata, zatem dostawa Naniesień (budowli) w związku z wywłaszczeniem będzie
    korzystać ze zwolnienia z VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Nieruchomość stanowiącą działkę nr 2 – grunt z Naniesieniami, Miasto nabyło na
    podstawie umowy sprzedaży z dnia 12.06.1997 r. i począwszy od tego dnia Miasto nie
    ponosiło wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej
    Naniesień (budowli). Zatem, do pierwszego zasiedlenia Naniesień (budowli) doszło
    najpóźniej w 1997 r., bowiem nabycie nieruchomości w drodze umowy sprzedaży
    stanowiło zdarzenie generujące pierwsze zasiedlenie. W konsekwencji oznacza to, że od
    pierwszego zasiedlenia Naniesień minął już okres dłuższy niż 2 lata, zatem dostawa
    Naniesień (budowli) w związku z wywłaszczeniem będzie korzystać ze zwolnienia z VAT
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Taki pogląd znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez
    organy podatkowe, czego przykładem są np. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: Nr
    0114-KDIP4-1.4012.130.2022.2.DP z 13.06.2022 r., Nr 0114-KDIP4-3.4012.815.2021.2.DM z
    18.02.2022 r. oraz Nr 0112-KDIL1-1.4012.796.2021.3.MB z 2.02.2022 r.:
    „(...) Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy, stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli
    w stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy
    pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego
    zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego
    zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do
    chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata. W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię
    opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki, budowle lub ich
    części, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy
    budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub
    budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

    W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej
    wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny
    budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy
    dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych.
    Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT, opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. (...)
    Mając na uwadze przywołane przepisy prawa należy stwierdzić, że skoro dostawa
    przedmiotowej budowli - chodnika z płytek betonowych z krawężnikiem korzysta ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to ze zwolnienia od
    podatku, korzysta również dostawa gruntu, na którym budowla ta jest posadowiona, w
    oparciu o przepis art. 29a ust. 8 ustawy.”
    Działka nr 3:
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie z art. 2 pkt 33, terenem
    budowlanym są grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), ustalenie
    przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 tej ustawy, w przypadku braku miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Natomiast, zgodnie z art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego: urządzenia służące do
    doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne
    urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w
    skład przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe, w opinii Miasta, działkę nr 3 należy traktować jako
    niezabudowaną.
    Jednocześnie, działki niezabudowane są objęte ww. zwolnieniem z VAT, jeżeli zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie zostały przeznaczone pod
    zabudowę, nie została wydana dla nich decyzja o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
    Odnosząc powyższe do dostawy działki nr 3, której obszar nie był objęty ustaleniami
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również nie zostały wydane
    decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzje o lokalizacji
    inwestycji celu publicznego), przedmiotem dostawy dokonanej przez Miasto opisanej w
    stanie faktycznym jest teren niebudowlany, co w konsekwencji oznacza, że dostawa działki
    nr 3 będzie korzystała ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy posadowiona na działce nr 3 sieć należąca do przedsiębiorstwa
    przesyłowego pozostaje bez wpływu na stosowanie ww. zwolnienia od podatku VAT,

    ponieważ nie stanowi ona zgodnie z przepisami art. 49 § 1 kodeksu cywilnego części
    składowej nieruchomości, gdyż stanowi własność przedsiębiorstwa przesyłowego.
    W świetle interpretacji wydawanych przez organy podatkowe, w przypadku dostawy
    nieruchomości wskutek wydania decyzji o wywłaszczeniu, nieruchomość powinna zostać
    opodatkowana zgodnie z kwalifikacją terenu jako budowlanego/niebudowlanego
    obowiązującą w momencie wywłaszczenia. Wpływu na status gruntu nie powinna mieć
    decyzja ZRiD.
    Przykładowo interpretacja indywidualna, w której Dyrektor KIS potwierdził możliwość
    stosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT dla gruntów
    niezabudowanych wywłaszczonych pod budowę dróg: Nr 0113-KDIPT1-3.4012.256.2022.2.
    ALN z 26.07.2022 r.: „Okoliczności sprawy wskazują, że na dzień wywłaszczenia działek 1,
    2, 3, 4 – to jest na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej -
    działki te nie były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
    Jednocześnie, na dzień wywłaszczenia dla tych działek nie była wydana decyzja o
    warunkach zabudowy. Więc na dzień wywłaszczenia działki te nie były terenami
    budowlanymi, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.
    W przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia fakt, iż w stosunku do działek została wydana
    decyzja wojewody o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zmiana przeznaczenia
    działek z terenów niebędących terenami przeznaczonymi pod zabudowę na tereny
    przeznaczone pod zabudowę odbyła się bowiem w tym samym momencie, w którym
    nieruchomości te stały się z mocy prawa własnością Województwa co oznacza, iż w
    momencie przeniesienia prawa do rozporządzania działkami jak właściciel nie były one
    traktowane jako tereny budowlane. W pierwszej kolejności bowiem doszło do przejęcia
    działek na rzecz ww. podmiotu, a następnie do zmiany ich przeznaczenia. Zmiana ta nie
    wystąpiłaby, gdyby nie doszło do czynności wywłaszczenia.
    Tym samym, przeniesienie przez Pana z nakazu organu władzy publicznej prawa własności
    działek nr 1, 2, 3, 4 będących we współwłasności małżeńskiej w zamian za odszkodowanie,
    w trybie wywłaszczenia, w związku z ich przeznaczeniem pod inwestycję dotyczącą
    budowy dróg, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1
    ustawy. Dla całej transakcji dostawy działek wystąpi Pan jako podatnik VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Dostawa działek korzysta ze zwolnienia od podatku, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
      - prawidłowe w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług dla
        dokonanej w drodze wywłaszczenia dostawy działek nr 1 i 2 zabudowanych
        naniesieniami budowlanymi, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy;
      - nieprawidłowe w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług,
        na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dostawy w trybie wywłaszczenia działki nr
        3, w zamian za odszkodowanie.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są
    towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do
    przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do
    czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo
    do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra, a ponadto musi
    to być czynność odpłatna.
    Zatem, w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów i na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest
    „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na
    przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez
    znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz
    wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w
    tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc
    tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że
    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (w tym np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy –
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Zatem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie,
    lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za
    wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością
    wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru.
    Aby doszło do odpłatnej dostawy towarów z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w rozumieniu art. 7
    ust. 1 pkt 1 ustawy muszą wystąpić wszystkie elementy składające się na tę czynność, tj.
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel oraz otrzymanie zapłaty
    odszkodowania z tego tytułu. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa prawa własności
    towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie otrzymania przez stronę
    wywłaszczoną zapłaty odszkodowania z tego tytułu.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z
    realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami podatku od
    towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.

      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Analiza powyższego prowadzi zatem do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie
    spełnione zostały przesłanki warunkujące uznanie opisanej transakcji za dostawę towarów
    dokonywaną przez podmiot, który w odniesieniu do niej działa w charakterze podatnika
    VAT.
    Wydając nieruchomość za odszkodowaniem nie mogą Państwo skorzystać z wyłączenia z
    opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. W przypadku wywłaszczenia
    nieruchomości za odszkodowaniem nie są bowiem realizowane zadania, dla realizacji
    których organ ten został powołany. Dokonując przeniesienia prawa do rozporządzania
    nieruchomością, jak już powyżej wskazano, Miasto nie realizuje bowiem ani zadań
    własnych, ani zleconych przez organ administracji rządowej.
    Oznacza to, że dostawa taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dochodzi bowiem do przeniesienia na inny podmiot – nabywcę – prawa do dysponowania
    towarem jak właściciel. Ponadto, w przedmiotowej sprawie ma miejsce odpłatna dostawa
    towarów, przy czym odszkodowanie stanowi wynagrodzenie za przeniesienie własności
    tych gruntów.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Na
    podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych przysługuje Państwu jako byłemu właścicielowi nieruchomości
    (działki nr 1, 2 i 3) odszkodowanie za część nieruchomości, które zostały przejęte na
    podstawie decyzji Wojewody, zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Decyzji tej
    nadano rygor natychmiastowej wykonalności 14 sierpnia 2023 r., a stała się ona
    ostateczna 19 września 2023 r.
    Zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg publicznych, a także
    organy właściwe w tych sprawach, reguluje ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych
    zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 311).
    Należy wskazać, że na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Przepis art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Według regulacji art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,

      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
      dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych,
      - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
      ostateczna.
    Analiza przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że w przypadku realizacji
    inwestycji drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu
    na realizację inwestycji drogowej zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu
    publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Na mocy art. 12 ust. 4f ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    W myśl art. 12 ust. 5 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.
    Na podstawie art. 18 ust. 1 cyt. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje
      ustalenie wysokości odszkodowania.
    Zgodnie z art. 23 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o
      gospodarce nieruchomościami.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    Z kolei w myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.

    Wskazać należy, że art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy w swojej treści odwołuje się bezpośrednio do
    regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, który definiuje przedmiot opodatkowania podatkiem
    VAT wskazując, iż opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług.
    Zatem, biorąc pod uwagę szczególny rodzaj dostawy towarów jakim jest przeniesienie
    prawa własności towarów z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
    imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa należy uznać, że ma miejsce
    dostawa towarów w zamian za odszkodowanie, natomiast odszkodowanie pełni funkcję
    wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę
    faktycznie odpłatną – objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Ponadto
    zaznaczyć należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo
    odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości
    w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zmiana przeznaczenia wywłaszczonej
    nieruchomości z terenu niebędącego terenem przeznaczonym pod zabudowę na teren
    przeznaczony pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym
    nieruchomość ta staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich
    jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia.
    W niniejszej sprawie należy wskazać, że skoro decyzja o zezwoleniu na realizację
    inwestycji drogowej z 14 sierpnia 2023 r., na podstawie której działki objęte zakresem
    wniosku zostały wywłaszczone, stała się ostateczna 19 września 2023 r., to
    wywłaszczone nieruchomości należy opodatkować z uwzględnieniem ich przeznaczenia
    sprzed wywłaszczenia.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że opodatkowaniu podlegają i nie korzystają ze zwolnienia na
    podstawie ww. przepisu te dostawy gruntów niezabudowanych, które stanowią tereny
    budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.
    Natomiast dostawa gruntów niezabudowanych, będących gruntami innymi niż budowlane
    lub przeznaczone pod zabudowę, np. gruntami rolnymi czy leśnymi bez prawa zabudowy,
    jest zwolniona od podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Należy zauważyć, że ustawa w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia
    terenu, a nie jego klasyfikacją gleboznawczą. Wskazać przy tym należy, iż na gruncie
    przepisów podatkowych brak jest definicji pojęcia gruntu przeznaczonego pod zabudowę.

    Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do
    przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), regulującej zasady kształtowania
    polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji
    rządowej.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      a) lokalizacje inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego,
      b) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Należy jednak wskazać, iż kwalifikowanie przeznaczenia gruntów w oparciu o
    dokumentację dotyczącą kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej nie leży w
    kompetencji organów podatkowych – art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego,
    decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć
    się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie
    ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m. in. wydzielanie gruntów pod drogi
      publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót
      budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także
      łączności publicznej i sygnalizacji.
    Wskazali Państwo w opisie sprawy, że działka nr 3 nie była objęta ustaleniami
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie było dla niej wydanych
    decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu
    publicznego.
    Jednocześnie wskazali Państwo, że na działce nr 3 na dzień wydania decyzji ZRID, której
    nadano rygor natychmiastowej wykonalności (14.08.2023 r.), występowało urządzenie
    budowlane – elementy ogrodzenia z siatki stalowej na betonowych słupkach oraz
    posadowiona była sieć uzbrojenia terenu: doziemna sieć telekomunikacyjna – budowla,
    która zgodnie z art. 49 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, nie stanowi
    części składowej nieruchomości, jest własnością przedsiębiorstwa przesyłowego.

    W związku z takim opisem sprawy powstała więc wątpliwość, czy dostawa nieruchomości
    gruntowej (działki nr 3), dla której nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania oraz
    nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy, i na której to nieruchomości
    posadowione są urządzenie budowlane oraz doziemna sieć telekomunikacyjna
    spełniająca definicję budowli w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, stanowi
    dostawę terenu niezabudowanego czy zabudowanego.
    W tym miejscu należy wskazać na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
    (t. j. Dz. U. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), zwanej dalej „ustawą Prawo budowlane”.
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;
    Według art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach
    Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem
      urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne,
      hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia
      techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody,
      konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci
      uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części
      budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny
      i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów
      składających się na całość użytkową.
    Natomiast w myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
    Urządzenia budowlane stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem
    budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
    przeznaczeniem, nie są to samodzielne budowle zdefiniowane w art. 3 pkt 3 ww. ustawy
    Prawo budowlane, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów i usług.
    Jednakże urządzenia te należy traktować, jako elementy przynależne do budynku/budowli
    i opodatkować łącznie z budynkiem/budowlą, z którym są powiązane, a tym samym należy
    przypisać zwolnienie dla sprzedawanego obiektu budowlanego znajdującego się na tej
    samej działce, co urządzenie techniczne. Brak podstaw do stosowania przepisów ustawy o
    podatku od towarów w zakresie zwolnienia od podatku VAT dla ww. urządzeń w
    oderwaniu od budynków/budowli, do których przynależą, gdyż w świetle obowiązujących
    przepisów nie mają one samodzielnego bytu.
    Należy także przywołać przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej k.c.

    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy k.c.
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy
    rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
    · grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
    · budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe),
    · części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 i 2 k.c.:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Jak stanowi art. 48 k.c.:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą
    „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają
    się one własnością właściciela gruntu.
    Stosownie do art. 49 § 1 ustawy k.c.:
      Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu,
      energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych
      nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
    Z powyższego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce części infrastruktury
    wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowej i elektrycznej są przyłączone do
    przedsiębiorstw świadczących usługi wodociągowe, kanalizacyjnej oraz
    elektroenergetyczne, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy o podatku od
    towarów i usług nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną”
    funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących
    przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v.
    Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie „dostawa towarów”
    w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do
    dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności
    rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu
    krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy
    przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI
    Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów

    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zbycia przez Państwa gruntu, na
    którym znajduje się naniesienie - budowla w postaci doziemnej sieć telekomunikacyjna,
    niebędąca Państwa własnością, lecz podmiotu trzeciego – przedsiębiorstwa
    przesyłowego.
    Wobec tak przedstawionego opisu oraz obowiązujących przepisów prawa stwierdzam, że
    skoro znajdująca się na nieruchomości gruntowej (działce nr 3) budowla w postaci
    doziemnej sieci telekomunikacyjnej jest własnością przedsiębiorstwa przesyłowego, nie
    sposób przyjąć, że dokonają Państwo dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na nim
    naniesieniami. To ww. podmiot trzeci, a nie Państwo jako zbywający, znajdują się w
    faktycznym posiadaniu naniesień i korzystają z nich jak właściciele. Zatem, dostawa
    doziemnej sieci telekomunikacyjnej nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu
    art. 7 ust. 1 ustawy.
    Dodatkowo stwierdzić należy, że elementy ogrodzenia z siatki stalowej na betonowych
    słupkach, będące Państwa własnością i stanowiące przedmiot dostawy, znajdujące się
    na działce nr 3 zaliczają się – jak Państwo wskazali – do urządzeń budowlanych w
    rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Rzeczy, które nie są objęte wyliczeniem
    zawartym w art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane, a ich konstrukcja, charakter i
    przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do
    kategorii budowli.
    Tak więc, w przypadku dostawy ww. wywłaszczonej nieruchomości gruntowej,
    przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, którego jednak nie można uznać za
    grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem
    posadowione są na nim budowle.
    Dostawa działki nr 3 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, a w
    przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany.
    Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn.
    akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:
      (...) W świetle powyższego należy uznać, że określenie „teren niezabudowany”
      oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle),
      przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część
      wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak również czy
      zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich
      posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zrazem terenów (sąsiadujących
      działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie będącego terenem
      niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak przedstawione
      we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem planowanej
      dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części budynków,
      które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem warunkach
      Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak właściciel (art.
      7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to jednak
      tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie gruntem
      zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym). Pojęcie „zabudowania”
      gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do
      zabudowy (do obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego stanu naniesienia
      budynków i budowli w terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust.
      1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu niezabudowanego, nie obejmuje
      gruntu, na którym posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich części.”

      Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z 30 maja 2018 r., sygn. akt I FSK
      889/16.
    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające
    zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować czy
    zaistnieją przesłanki dające prawo do zastosowania zwolnienia wynikającego z przepisu
    art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że nieruchomość (działkę nr 3) przeznaczoną pod inwestycję
    drogową nabyli Państwo z mocy prawa 27.05.1990 r., na podstawie ustawy z dnia 10
    maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o
    pracownikach samorządowych. Nabycie to nie było opodatkowane podatkiem VAT i nie
    zostało udokumentowane fakturą.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać
    dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z
    powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym,
    przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których
    przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia
    z brakiem prawa do odliczenia VAT.

    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie
    może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży
    w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    W związku z powyższym, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić, że
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki nr
    3 lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.
    Ponadto - jak wskazali Państwo w opisie sprawy - działka nie była wykorzystywana
    wyłącznie do czynności podlegających zwolnieniu z podatku VAT.
    Tym samym, nie zostały spełnione warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    niezbędne do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie.
    Mając na uwadze powyższe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy stwierdzam, że
    dostawa działki 3 nie korzysta ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w powołanych
    wyżej przepisach, gdyż jak wskazano nie zostały spełnione warunki do zastosowania
    ww. zwolnień od podatku w stosunku do dostawy ww. działki.
    Skoro dostawa w trybie wywłaszczenia ww. działki nie korzysta ze zwolnienia od
    podatku na podstawie ww. przepisów, to dostawa ta winna podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT z zastosowaniem właściwej stawki podatku od towarów i usług.
    Zatem, Państwa stanowisko w części dotyczącej możliwości zastosowania zwolnienia od
    podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dostawy w trybie
    wywłaszczenia działki nr 3, w zamian za odszkodowanie, uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących zastosowania zwolnienia od
    podatku od towarów i usług dla dokonanej w drodze wywłaszczenia dostawy działek nr 1 i
    2 zabudowanych naniesieniami budowlanymi, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    wskazuję co następuje:
    W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku
    VAT dla dostawy nieruchomości spełniających określone w tych przepisach warunki.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli,
    jeżeli w stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy
    pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego
    zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach
    pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego
    zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.

    Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku nieruchomości zabudowanych
    niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu
    określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym
    posadowione zostały budynki lub budowle, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy,
    zgodnie z którym:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz
    z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w
    zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jeżeli dostawa budynków albo
    budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta
    również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Co do zasady zatem grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu
    według tych samych regulacji jak budynki i budowle na nim posadowione.
    Z opisu sprawy wynika, że działki nr 1 i 2 zostały przejęte przez Województwo na
    podstawie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej.
    Działkę nr 1 przeznaczoną pod inwestycję drogową nabyli Państwo z mocy prawa
    1.01.1996 r., na podstawie ustawy z dnia 24.11.1995 r. o zmianie zakresu działania
    niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych. Natomiast działkę 2
    przeznaczoną pod inwestycję drogową nabyli Państwo na podstawie umowy sprzedaży
    12.06.1997 r.
    Na działce nr 1 na dzień wydania Decyzji ZRID, której nadano rygor natychmiastowej
    wykonalności (14.08.2023 r.), występowały budowle w postaci nawierzchni asfaltowej i
    nawierzchni z kostki betonowej (dalej: Naniesienie). Działka stanowiła fragment
    pobocza ogólnie dostępnej drogi.
    Na działce nr 2 na dzień wydania Decyzji ZRID, której nadano rygor natychmiastowej
    wykonalności (14.08.2023 r.), występowały budowle w postaci nawierzchni z betonowej
    kostki brukowej – chodnik i podjazd (dalej: Naniesienie). Działka stanowiła fragment
    pobocza ogólnie dostępnej drogi.
    Wyżej wskazane Naniesienia znajdujące się na działkach nr 1 i 2 były własnością Państwa.
    Nie ponosili Państwo kosztu podatku VAT przy nabyciu przedmiotowych nieruchomości.
    Począwszy od nabycia z mocy prawa, tj. 1.01.1996 r. nie ponosili Państwo wydatków na
    ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej Naniesień znajdujących się
    na działce nr 1 oraz od dnia zawarcia aktu notarialnego umowy sprzedaży, tj. 12.06.1997 r.
    nie ponosili Państwo wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości

    początkowej Naniesień znajdujących się na działce nr 2. Nie wykorzystywali Państwo ww.
    nieruchomości wyłącznie do czynności podlegających zwolnieniu z podatku VAT.
    Dla rozstrzygnięcia, czy w przedmiotowej sprawie dla opisanej dostawy zastosowanie
    znajdzie zwolnienie z opodatkowania, jest rozstrzygnięcie kwestii, czy i kiedy względem
    ww. budowli znajdujących się na ww. działkach nastąpiło pierwsze zasiedlenie.
    W świetle powyższego stwierdzam, że transakcja dostawy budowli, tj. nawierzchni
    asfaltowej i nawierzchni z kostki betonowej posadowionych na działce nr 1 oraz
    nawierzchni z betonowej kostki brukowej – chodnik i podjazd posadowionych na działce
    nr 2, nie została dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, a od momentu
    pierwszego zasiedlenia do momentu ich dostawy w drodze wywłaszczenia upłynął
    okres dłuższy niż 2 lata. Ponadto – jak wynika z okoliczności sprawy – w ciągu dwóch lat
    poprzedzających wywłaszczenie, budowle te nie podlegały ulepszeniu o wartości
    przekraczającej 30% ich wartości początkowej. Tym samym, w odniesieniu do transakcji
    dostawy ww. budowli spełnione zostały przesłanki do zastosowania zwolnienia od
    podatku od towarów i usług, określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Jednocześnie, jak wskazano powyżej, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega
    opodatkowaniu według tych samych regulacji jak budynki i budowle na nim
    posadowione. W związku z powyższym – na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy – dostawa
    gruntu, z którym związane są ww. budowle, również jest zwolniona od podatku. A
    zatem dostawa gruntu (działek nr 1 i 2), na którym znajdują się ww. budowle
    (nawierzchnia asfaltowa, nawierzchnia z kostki betonowej oraz nawierzchnia z
    betonowej kostki brukowej – chodnik i podjazd) również korzysta ze zwolniona z
    podatku VAT stosowanie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w części dotyczącej zastosowania zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dla dokonanej w drodze wywłaszczenia dostawy działek nr 1 i 2
    zabudowanych naniesieniami budowlanymi, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy,
    uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.