Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-458/14/MN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-07-31
Teza: Czy w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych korzystanie przez Strażnika Leśnego z samochodu służbowego w celu dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, garażującego samochód w swoim miejscu zamieszkania, spowoduje powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracownika i czy w związku z tym Nadleśnictwo jest zobowiązane jako płatnik do uwzględnienia tego faktu przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: dojazdy; nadleśnictwo; pracownik; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 25 kwietnia 2014 r. (data wpływu 2 maja 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 2 maja 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Nadleśnictwo stanowi podstawową jednostkę organizacyjną Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (PGL LP). Swoim zasięgiem obejmuje powierzchnię 23,865 ha położoną na terenie czterech powiatów, prowadząc gospodarkę leśną. Zgodnie z zapisem § 4 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników Państwowego Gospodarstwa Leśnego z dnia 29 stycznia 1998 r. (PUZP) miejscem wykonywania pracy na stanowiskach: nadleśniczego, zastępcy nadleśniczego, inżyniera nadzoru, strażnika leśnego jest siedziba zakładu pracy i teren nadleśnictwa. Nadleśnictwo posiada samochody służbowe, będące jego własnością. Zasady korzystania z samochodów służbowych określa Zarządzenie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 5 marca 2008 r. Zgodnie z § 2 ww. Zarządzenia Nadleśniczy, jako kierownik zarządzanej przez siebie jednostki organizacyjnej, upoważnił do korzystania z samochodu służbowego Strażnika Leśnego. Zgoda taka została wydana w dniu 21 lutego 2013 r. i dotyczy samochodu służbowego na dojazdy pomiędzy stałym miejscem zamieszkania położonym poza zasięgiem terytorialnym Nadleśnictwa w mieście G. (około 1 km od granicy terytorialnej Nadleśnictwa) a miejscem pracy, czyli terenem Nadleśnictwa. Jednocześnie wyznaczone zostało przez Nadleśniczego Nadleśnictwa miejsce garażowania pojazdu w miejscu zamieszkania pracownika. Zgoda obowiązuje od dnia 22 lutego 2013 r. Strażnik Leśny korzysta z samochodu służbowego wyłącznie w związku z wykonywaniem czynności służbowych (tj. wyjazdów patrolowych na teren 13 leśnictw w celach zapobiegania szkodnictwu leśnemu). Wykonywanie powyższych zadań odbywa się również poza ogólnie obowiązującymi godzinami pracy (czas pracy indywidualnie ustalony) w dniach ustawowo wolnych od pracy, zwłaszcza w przypadku zaistniałych sytuacji kryzysowych takich, jak kradzieże, pożary itp., gdzie możliwość szybkiego dotarcia na miejsce zdarzenia i natychmiastowa reakcja może znacząco obniżyć straty. Stanowisko to wymaga pełnej dyspozycyjności i mobilności w wykonywaniu powierzonych obowiązków służbowych, czego konsekwencją jest garażowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika. Ponadto, garażowanie samochodu w miejscu zamieszkania Strażnika Leśnego gwarantuje w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo a tym samym stałą gotowość do jego użytkowania.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych korzystanie przez Strażnika Leśnego z samochodu służbowego w celu dojazdów z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, garażującego samochód w swoim miejscu zamieszkania, spowoduje powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracownika i czy w związku z tym Nadleśnictwo jest zobowiązane jako płatnik do uwzględnienia tego faktu przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, dojazdy Strażnika Leśnego Nadleśnictwa z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy i z powrotem są konsekwencją wykonywania przez niego obowiązków służbowych. W tym przypadku, ustalenie miejsca garażowania samochodu w miejscu zamieszkania pracownika podyktowane jest wyłącznie realizowaniem dojazdów z miejsca zamieszkania do stałego miejsca pracy - miejsca wykonywania obowiązków służbowych. Samochód jest wykorzystywany wyłącznie w tym celu i nie służy realizacji celów prywatnych pracownika. Dojazdy Strażnika Leśnego z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisów art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a zatem ich wartości nie można uznawać za przychód pracownika ze stosunku pracy. Tak więc na Nadleśnictwie nie ciąży obowiązek płatnika w związku z dojazdem Strażnika Leśnego samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Artykuł 12 ust. 1 analizowanej ustawy stanowi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 Nr 21 poz. 94 z późn. zm.) pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Nadleśnictwo posiada samochody służbowe, będące jego własnością. Zasady korzystania z samochodów służbowych określa Zarządzenie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 5 marca 2008 r. Zgodnie z § 2 ww. Zarządzenia Nadleśniczy, jako kierownik zarządzanej przez siebie jednostki organizacyjnej, upoważnił do korzystania z samochodu służbowego Strażnika Leśnego. Zgoda taka została wydana w dniu 21 lutego 2013 r. i dotyczy samochodu służbowego na dojazdy pomiędzy stałym miejscem zamieszkania położonym poza zasięgiem terytorialnym Nadleśnictwa w mieście G. (około 1 km od granicy terytorialnej Nadleśnictwa) a miejscem pracy, czyli terenem Nadleśnictwa. Jednocześnie wyznaczone zostało przez Nadleśniczego Nadleśnictwa miejsce garażowania pojazdu w miejscu zamieszkania pracownika. Zgoda obowiązuje od dnia 22 lutego 2013 r. Strażnik Leśny korzysta z samochodu służbowego wyłącznie w związku z wykonywaniem czynności służbowych (tj. wyjazdów patrolowych na teren 13 leśnictw w celach zapobiegania szkodnictwu leśnemu). Wykonywanie powyższych zadań odbywa się również poza ogólnie obowiązującymi godzinami pracy (czas pracy indywidualnie ustalony) w dniach ustawowo wolnych od pracy, zwłaszcza w przypadku zaistniałych sytuacji kryzysowych takich, jak kradzieże, pożary itp., gdzie możliwość szybkiego dotarcia na miejsce zdarzenia i natychmiastowa reakcja może znacząco obniżyć straty. Stanowisko to wymaga pełnej dyspozycyjności i mobilności w wykonywaniu powierzonych obowiązków służbowych, czego konsekwencją jest garażowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika. Ponadto, garażowanie samochodu w miejscu zamieszkania Strażnika Leśnego gwarantuje w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo a tym samym stałą gotowość do jego użytkowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż przydzielenie samochodu służbowego i wyznaczenie miejsca garażowania w miejscu zamieszkania, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie skutkuje powstaniem przychodu pracownika ze stosunku służbowego, o ile samochód ten jest wykorzystywany w celach służbowych. W konsekwencji przejazdy z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych nie generują również przychodu ze stosunku pracy. Przychód ze stosunku pracy nie powstaje bowiem w sytuacji gdy przejazdy z oraz do miejsca zamieszkania, a także garażowanie stanowią realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Nadleśnictwa.

Reasumując, należy stwierdzić, iż przejazdy strażnika leśnego samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy – o ile nie służą jego osobistym celom lecz wykonywane są w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można uznawać za przychód pracownika ze stosunku pracy. W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest obowiązany – jako płatnik – do uwzględnienia tego faktu przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.