Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.296.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Możliwość zastosowania procedury VAT; marża przy sprzedaży
pozostałości pojazdu (wraku).
Słowa kluczowe: marża
samochód-samochód używany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 4. Szczególne procedury
w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki,
przedmiotów kolekcjonerskich i antyków-Podstawa
opodatkowania - marża
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 4-art. 120-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 4-art. 120-ust. 1-pkt 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 4-art. 120-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 4-art. 120-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania procedury VAT-marża przy
    sprzedaży pozostałości pojazdu (wraku). Uzupełnił go Pan pismem z 12 maja 2025 r.
    (wpływ 12 maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca

## Opis zdarzenia przyszłego

W styczniu 2024 r. nabył Pan jako czynny podatnik VAT używany samochód osobowy na
    podstawie faktury VAT marża, wystawionej przez przedsiębiorcę handlującego pojazdami.
    Pojazd był używany co najmniej 6 miesięcy przed zakupem, dlatego wprowadzono go do
    ewidencji środków trwałych i zastosowano indywidualną stawkę amortyzacji 40% rocznie
    (zgodnie z art. 22j ustawy o PIT).
    Samochód był wykorzystywany zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i
    prywatnych – w związku z tym VAT od kosztów eksploatacyjnych (np. paliwa, serwisu) był
    odliczany w 50%.
    Od początku zakup pojazdu był dokonany z zamiarem jego eksploatacji w działalności
    oraz późniejszej sprzedaży po zakończeniu okresu amortyzacji. Pojazd był zatem
    traktowany jako środek trwały nabyty w celu dalszej odprzedaży po wykorzystaniu go w
    działalności.
    W marcu 2025 r. doszło do szkody całkowitej. Ubezpieczyciel wypłacił pełne
    odszkodowanie odpowiadające wartości pojazdu przed szkodą. Wrak pojazdu pozostał
    Pana własnością.
    Obecnie planuje Pan sprzedaż pozostałości pojazdu (wraku) osobie trzeciej, którą wskaże
    podmiot współpracujący z ubezpieczycielem.
    Sprzedaży dokona Pan, wystawiając fakturę VAT. Pojazd został nabyty na podstawie
    faktury VAT marża i nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia VAT naliczonego.
    Sprzedaż wraku stanowi zakończenie rozliczenia środka trwałego, który miał zostać zbyty
    po zakończeniu okresu amortyzacji. W związku z powyższym planuje Pan zastosować
    procedurę VAT marża przy sprzedaży pozostałości pojazdu.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    Wrak (pozostałość pojazdu) w chwili sprzedaży nie nadaje się do użytku w aktualnym
    stanie. Sprzedaje Pan pojazd uszkodzony w wyniku szkody całkowitej, która nastąpiła po
    jego nabyciu jako pojazdu sprawnego i używanego. Pojazd nie był przez Pana naprawiany
    ani przywracany do stanu używalności. Sprzedaż dotyczy pojazdu w stanie uszkodzonym
    (wraku).
    Zgodnie z Pana wiedzą, pojazd może nadawać się do użytku po naprawie wykonanej przez
    nabywcę, jednak nie jest to stan istniejący w momencie zbycia.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pan prawo do zastosowania procedury
    opodatkowania VAT marża (zgodnie z art. 120 ustawy o VAT) przy sprzedaży pozostałości
    pojazdu (wraku), który:
        został nabyty na fakturę VAT marża,
        był środkiem trwałym wykorzystywanym w działalności gospodarczej,

        był amortyzowany jako pojazd używany,
        a jego sprzedaż następuje w wyniku szkody całkowitej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem w opisanym stanie faktycznym ma Pan prawo zastosować procedurę VAT
    marża, zgodnie z art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Pojazd został nabyty w styczniu 2024 r. na podstawie faktury VAT marża, co oznacza, że
    nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia VAT naliczonego przy jego nabyciu. Samochód
    został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i amortyzowany indywidualną stawką
    jako pojazd używany. Był wykorzystywany zarówno do celów działalności gospodarczej, jak
    i prywatnie – co potwierdza fakt, że VAT od kosztów eksploatacyjnych (np. paliwo, serwis)
    był odliczany w 50%.
    Zakup pojazdu był dokonany z zamiarem jego późniejszej odsprzedaży po zakończeniu
    amortyzacji. W wyniku szkody całkowitej w marcu 2025 r., wrak pojazdu pozostał Pana
    własnością i ma zostać sprzedany osobie trzeciej. Sprzedaż wraku stanowi zbycie towaru
    używanego w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Ponieważ przy jego nabyciu
    nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia VAT, a pojazd był wykorzystywany w sposób
    mieszany (firmowo i prywatnie), spełnione są warunki umożliwiające zastosowanie
    procedury VAT marża. Podatek VAT powinien być naliczany od marży, a nie od pełnej
    wartości pojazdu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Ustawodawca jednakże przewidział
    od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte – w przypadku dostawy towarów – w
    art. 7 ust. 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Definicję towarów, w stosunku do których mają zastosowanie szczególne procedury VAT
    marża zawiera art. 120 ustawy.
    W myśl art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do
      dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-
      3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106,
      7108, 7110, 7112).
    Jak stanowi art. 311 ust. 1 pkt. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.):
      Do celów niniejszego rozdziału i bez uszczerbku dla innych przepisów
      wspólnotowych zastosowanie mają następujące definicje:
      (1) "towary używane" oznaczają rzeczowy majątek ruchomy nadający się do dalszego
        użytku w aktualnym stanie lub po naprawie, inny niż dzieła sztuki, przedmioty
        kolekcjonerskie lub antyki, jak również inny niż metale szlachetne lub kamienie
        szlachetne określone przez państwa członkowskie.
    Zgodnie z art. 314 Dyrektywy:
      Procedura marży ma zastosowanie do dokonywanych przez podatnika-pośrednika
      dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub
      antyków, w przypadku gdy towary te zostały mu dostarczone na terytorium
      Wspólnoty przez jedną z następujących osób:
      a) osobę niebędącą podatnikiem;
      b) innego podatnika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika dostawa
      towarów jest zwolniona zgodnie z art. 136;
      c) innego podatnika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika dostawa
      towarów objęta jest zwolnieniem dla małych przedsiębiorstw przewidzianym w art.
      284 i obejmuje dobra inwestycyjne;

      d) innego podatnika-pośrednika, o ile dokonywana przez tego innego podatnika-
      pośrednika dostawa towarów została opodatkowana VAT zgodnie z niniejszą
      procedurą marży.
    W wyroku z 17 maja 2023 r. w sprawie C-365/22 Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej orzekł, że:
      Art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy VAT, należy interpretować w ten sposób, że: pojazdy
      samochodowe wycofane definitywnie z eksploatacji, które zostały nabyte przez
      przedsiębiorstwo od osób, o których mowa w art. 314 tej dyrektywy, przeznaczone
      do sprzedaży „na części”, przy czym części te nie zostały wymontowane, stanowią
      towary używane w rozumieniu art. 311 ust. 1 pkt 1 rzeczonej dyrektywy, jeżeli, po
      pierwsze, zawierają nadal części, które zachowały funkcjonalności, jakie posiadały w
      stanie nowym, tak aby mogły być ponownie używane w aktualnym stanie lub po
      naprawie, a po drugie, ustalono, że pojazdy te pozostały w obiegu gospodarczym, w
      którym się znajdowały ze względu na tego rodzaju ponowne użycie części.
    W swoim uzasadnieniu Trybunał powołał się na wyrok C-471/15, w którym orzekł, że
    pojęcie „towary używane”, zawarte w art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy VAT, nie wyklucza z
    tego pojęcia rzeczowego majątku ruchomego nadającego się do dalszego użytku w
    aktualnym stanie lub po naprawie, który pochodzi z innego towaru, w którym był on
    wmontowany jako część jego struktury. Okoliczność, że dany towar będący składnikiem
    innego towaru zostanie od niego odłączony, nie podważa kwalifikacji tego odłączonego
    towaru jako „towaru używanego”, o ile może on zostać ponownie użyty „w aktualnym
    stanie lub po naprawie”. Ponadto, kwalifikacja towaru jako „towaru używanego” wymaga
    jedynie, aby towar zachował funkcje, którymi dysponował w stanie nowości i aby mógł być
    w związku z tym w dalszym ciągu używany w obecnym stanie lub po naprawie (pkt 31 i 32
    wyroku).
    Trybunał w pkt 23 wyroku C-365/22 wskazał, że:
      Wykładnia pozwalająca na objęcie pojazdu definitywnie wycofanego z eksploatacji,
      jako towaru używanego, procedurą marży ze względu na to, że niektóre części jego
      struktury mogą być ponownie używane, jest zgodna z celem tej procedury. Motyw 51
      dyrektywy VAT wskazuje bowiem, że celem tej procedury jest uniknięcie w
      szczególności podwójnego opodatkowania mogącego wynikać z takich okoliczności,
      że cena sprzedaży owych części uwzględnia już kwotę naliczonego VAT zapłaconego
      przy zakupie pojazdu przez osobę wchodzącą w zakres art. 314 tej dyrektywy. Z
      drugiej to podwójne opodatkowanie może wynikać z faktu, że ani ta osoba, ani
      podatnik-pośrednik nie mogą tej kwoty odliczyć.
    Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy:
      Przez kwotę sprzedaży rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma
      otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to
      otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą,
      podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty
      dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a
      ust. 7.
    Stosownie do art. 120 ust. 4 ustawy:
      W przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki,
      przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego

      podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą
      opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a
      kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.
    Należy zaznaczyć, że opodatkowanie w systemie marży jest ograniczone do pewnej
    kategorii towarów używanych oraz istotne jest przy tym, od kogo towary używane zostały
    nabyte.
    I tak, stosownie do art. 120 ust. 10 ustawy:
      Przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów
      kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:
      1. osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej
        podatnikiem podatku od wartości dodanej;
      2. podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była
        zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;
      3. podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;
      4. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była
        zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w
        art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;
      5. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była
        opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających
        regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie
        potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.
    Przepisy ustawy przewidują zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania
    dostawy – między innymi – towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży.
    Jest to wyjątek od ogólnej reguły opodatkowania wszystkiego co stanowi zapłatę, którą
    dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. Należy podkreślić, że do
    stosowania szczególnej procedury opodatkowania marży uprawnieni są podatnicy, którzy
    dokonują dostawy towarów nabytych w okolicznościach wymienionych w art. 120 ust. 10
    ustawy. Wspólną cechą wszystkich przedstawionych w ww. przepisie przypadków,
    warunkujących zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania marży, jest to, że
    podmiot sprzedający używany towar pozbawiony był prawa do odliczenia podatku od
    towarów i usług naliczonego przy jego nabyciu. Ponadto, jak wynika z przepisu art. 120
    ust. 4 ustawy, warunkiem niezbędnym do zastosowania tej procedury jest określenie, że
    towar został jednak nabyty w celu odsprzedaży (także w sytuacji, gdy samochód ten przed
    odsprzedażą podatnik użytkował dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej).
    Z opisu sprawy wynika, że nabył Pan jako czynny podatnik VAT używany samochód
    osobowy na podstawie faktury VAT marża, wystawionej przez przedsiębiorcę
    handlującego pojazdami. Od początku zakup pojazdu był dokonany z zamiarem jego
    eksploatacji w działalności oraz późniejszej sprzedaży po zakończeniu okresu amortyzacji.
    Pojazd był zatem traktowany jako środek trwały nabyty w celu dalszej odprzedaży po
    wykorzystaniu go w działalności. W marcu 2025 r. doszło do szkody całkowitej.
    Ubezpieczyciel wypłacił pełne odszkodowanie odpowiadające wartości pojazdu przed
    szkodą. Wrak pojazdu pozostał Pana własnością. Obecnie planuje Pan sprzedaż
    pozostałości pojazdu (wraku) osobie trzeciej, którą wskaże podmiot współpracujący z
    ubezpieczycielem. Wrak (pozostałość pojazdu) w chwili sprzedaży nie nadaje się do użytku
    w aktualnym stanie. Pojazd nie był przez Pana naprawiany ani przywracany do stanu
    używalności. Zgodnie z Pana wiedzą, pojazd może nadawać się do użytku po naprawie
    wykonanej przez nabywcę.

    Pana wątpliwości dotyczą kwestii czy przy sprzedaży pozostałości pojazdu (wraku) można
    skorzystać z procedury VAT-marża określonej w art. 120 ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że będą spełnione warunki
    do zastosowania procedury VAT-marża przy sprzedaży pojazdu, tj.: wraku samochodu,
    który jak wyżej wywiedziono spełnia definicję towaru używanego, ponieważ jak Pan
    wskazał pojazd może nadawać się do użytku po jego naprawie. Samochód został nabyty
    od osoby wymienionej w art. 120 ust. 10 pkt 3 ustawy, nabył Pan samochód jako czynny i
    zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług, a samochód został nabyty przy
    założeniu jego dalszej odsprzedaży, po wykorzystaniu go w działalności. Ponadto, pojazd
    może nadawać się do użytku po naprawie.
    Zatem dokonując sprzedaży środka trwałego, w postaci wraku, może Pan skorzystać z
    procedury VAT-marża, określonej w art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Wskazuję jednocześnie, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów
    prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na
    opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie
    prowadzi postępowania dowodowego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego.
    Zatem, wydając tą interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.