Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.215.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-20
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, miejsce opodatkowania
nabywanych usług oraz prawo do odliczenia podatki
naliczonego.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe w zakresie pytania nr 1 i 2.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    7 kwietnia 2025 r. wpłynął za pośrednictwem platformy ePUAP Państwa wniosek wspólny
    z 3 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, miejsca
    opodatkowania nabywanych usług oraz prawa do odliczenia podatki naliczonego. Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A. GmbH
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B. Sp. z o.o.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. GmbH posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Niemiec.
    Spółka jest członkiem międzynarodowej Grupy (...) (dalej: Grupa).
    Grupa (...) to (...). Zasadniczym zakresem działalności Grupy jest sprzedaż urządzeń dla
    tego typu branży, jak również świadczenie usług serwisu tych urządzeń oraz sprzedaż
    części zamiennych.
    Spółka jest niemieckim rezydentem podatkowym i jest zarejestrowana dla potrzeb
    podatku od wartości dodanej (VAT) na terytorium Niemiec, w tym także dla potrzeb
    transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT również w Polsce, w tym również dla
    potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    W obecnym modelu biznesowym Spółka sprzedaje swoje produkty (urządzenia, części
    zamienne) do podmiotów niepowiązanych oraz powiązanych ze Spółką, w tym do B. Sp. z
    o.o.
    Spółka jest wyłącznym udziałowcem B. Sp. z o.o. posiadając 100% udziałów w B. Sp. z o.o.
    B. Sp. z o.o. posiada siedzibę w Polsce i jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT, w
    tym również dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    B. Sp. z o.o. prowadzi w Polsce działalność gospodarczą w zakresie:

        świadczenia usług wsparcia serwisowego urządzeń sprzedanych dla klientów Grupy
        działających na rynku polskim tj. serwisu gwarancyjnego oraz pogwarancyjnego, jak
        również bieżących usług serwisowych i napraw (dalej łącznie: usługi serwisowe),
        świadczenia usług wsparcia sprzedaży produktów oferowanych przez Grupę (...) tj.
        (...) na rynku polskim.
    Opis usług serwisowych:
    B. Sp. z o.o. zatrudnia zespół serwisantów, którzy świadczą usługi serwisowe w zakresie
    obsługi gwarancyjnej i pogwarancyjnej, serwisu i naprawy produktów oferowanych przez
    Spółkę w Polsce.
    Naprawy gwarancyjne:
        Klienci Grupy (...) działający na polskim rynku zgłaszają awarie produktów w okresie
        objętym gwarancją (telefonicznie, e-mailowo).
        A. GmbH jako dostawca, jest zobowiązany do naprawy usterek.
        W takiej sytuacji B. Sp. z o.o. dokonuje naprawy u klienta i obciąża A. GmbH z tytułu
        wykonanej naprawy wystawiając fakturę za naprawę gwarancyjną na jej rzecz.
        W przypadku zgłoszeń awarii, na podstawie informacji otrzymanych od klienta,
        serwisanci B. Sp. z o.o. ustalają czy zgłoszoną usterkę można usunąć zdalnie
        (poprzez telefoniczne instruowanie pracowników klienta lub poprzez podłączenie
        się do systemu linii produkcyjnej), czy konieczny jest serwis w zakładzie
        produkcyjnym klienta. W procesie analizy zgłoszenia serwisanci B. Sp. z o.o. mogą
        korzystać ze wsparcia pracowników Spółki. Pracownicy ustalają również
        zapotrzebowanie na ewentualne części zamienne, niezbędne do przeprowadzenia
        serwisu.
        Jeśli z przeprowadzeniem naprawy gwarancyjnej wiąże się koniecznością wymiany
        części, stosowne części zamienne są dostarczane do siedziby klienta z magazynu
        centralnego Spółki, który znajduje się w Niemczech. B. Sp. z o.o. koordynuje proces
        dostawy części zamiennych do klienta.
    Inne usługi serwisowe:
        W określonych przypadkach tj. w przypadku braku wolnych zasobów ludzkich lub
        braku określonych kompetencji, które pozwalałyby na usunięcie awarii lub
        przeprowadzenie okresowego przeglądu technicznego przez Spółkę, B. Sp. z o.o.
        wykonuje usługę serwisową.
        Tego typu usługi są świadczone przez B. Sp. z o.o. bezpośrednio dla klientów tj.
        nabywców produktów oferowanych przez Spółkę. Faktury za ww. usługi są
        wystawiane przez B. Sp. z o.o. bezpośrednio dla klientów.
        B. Sp. z o.o. może świadczyć również incydentalne usługi serwisu na rzecz
        pozostałych podmiotów z Grupy. Sprzedaż tych usług wynika z kompetencji
        posiadanych przez serwisantów B. Sp. z o.o. lub dostępności zasobów do realizacji
        określonego zlecenia serwisowego.

    Opis usług agencyjnych:
        W ramach usług agencyjnych B. Sp. z o.o. prowadzi działania wspierające sprzedaż
        produktów Spółki na rynku polskim m.in. utrzymuje kontakty handlowe z
        istniejącymi i potencjalnymi kontrahentami, identyfikuje możliwości sprzedaży
        nowych produktów (linii produkcyjnych lub jej modułów oraz (...)) oraz wspiera
        Spółkę w trakcie formalizowania ustaleń Spółki z zewnętrznym klientem
        (pośredniczy w komunikacji, zapewnia tłumaczenia, doradza odnośnie do lokalnych
        przepisów prawa).
        Po nawiązaniu kontaktu z klientem i zidentyfikowaniu przez B. Sp. z o.o. możliwości
        sprzedaży, Spółka opracowuje ofertę na dostawę produktów. Handlowcy Spółki
        odbywają spotkania z potencjalnymi klientami m.in. w celu zgromadzenia danych
        technicznych niezbędnych do opracowania oferty.
        Spółka składa ofertę, negocjuje ją i przygotowuje umowę pomiędzy nią a klientem.
        B. Sp. z o.o. może wspierać Spółkę w technicznych aspektach przygotowania
        umowy m.in. w zakresie tłumaczenia dokumentów lub zapewnienia zgodności
        warunków kontraktu z prawem polskim.
        Wsparcie B. Sp. z o.o. obejmuje wyłącznie ww. aspekty techniczne, natomiast
        wszelkie ustalenia dot. transakcji oraz warunki jej zawarcia są dokonywane przez
        Spółkę.
        Spółka jest odpowiedzialna za dostawę, montaż oraz uruchomienie swoich
        produktów u klienta.
        Pracownicy serwisowi B. Sp. z o.o. również mogą brać udział w instalacji
        przedmiotowych produktów m.in. w celu pozyskania wiedzy na potrzeby czynności
        serwisowych oraz przeglądów technicznych w przyszłości.
    W przypadku, gdy dana usługa serwisowa wymaga wiedzy bardzo specjalistycznej, Spółka
    wysyła z Niemiec do Polski swojego pracownika w celu wykonania serwisu. Wówczas
    Spółka fakturuje klienta bezpośrednio za wykonane usługi (z wyjątkiem napraw
    gwarancyjnych, które nie stanową odrębnej usługi opodatkowanej VAT).
    Spółka oraz B. Sp. z o.o. planują wdrożenie nowego modelu biznesowego.
    W nowym modelu B. Sp. z o.o. będzie odpowiedzialna za:
        wykonywanie na rzecz Spółki usług serwisowych, tj. Spółka będzie zamawiała
        usługę, płaciła za nią, a następnie odsprzedawała ją na rzecz polskiego klienta w
        ramach łańcucha dostaw. W ramach przedmiotowych usług B. Sp. z o.o. może
        zużywać drobne materiały (śruby, smary, elementy montażowe). W żadnym jednak
        przypadku wartość zużytych materiałów nie będzie przekraczała kilku procent ceny
        (wartości) usługi świadczonej przez B. Sp. z o.o. Jeśli wymianie będą podlegały
        jakiekolwiek elementy urządzenia, stosowne części zamienne są dostarczane do
        siedziby klienta z magazynu centralnego Spółki, który znajduje się w Niemczech i
        nie będą objęte wynagrodzeniem B. Sp. z o.o.
        świadczenie usług agencyjnych (w zakresie opisanym powyżej).

    B. Sp. z o.o. będzie obciążała Spółkę wynagrodzeniem za świadczenie opisanych powyżej
    usług serwisowych oraz wsparcia sprzedaży (agencyjnych) zgodnie z zasadami ustalonymi
    przez strony.
    Spółka będzie sprzedawać swoje produkty (towary) i usługi posprzedażowe, w tym
    nabywane od B. Sp. z o.o., polskiemu klientowi.
    W nowym modelu B. Sp. z o.o. będzie otrzymywała wynagrodzenie za usługi świadczone
    na rzecz Spółki na zasadach rynkowych.
    W sytuacjach wymaganych przez klientów, Spółka posiada w Polsce zapasy towarów
    będących przedmiotem sprzedaży do tych klientów. W takim przypadku prowadzony jest
    tzw. magazyn konsygnacyjny części Spółki dostępnych tylko dla danego klienta (głównie
    magazyn części zamiennych do maszyn nabytych przez danego klienta).
    Spółka dokonuje transportu przedmiotowych towarów z Niemiec, wykazując ten transport
    w Polsce jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w ramach własnego
    przedsiębiorstwa z Niemiec do Polski.
    W momencie pobrania towarów z tego magazynu dochodzi do dostawy towarów w Polsce
    przez Spółkę do danego klienta (powyższe było powodem rejestracji Spółki na potrzeby
    VAT).
    Utrzymywanie tego typu zapasów nie wiąże się z wynajmem przez Spółkę nieruchomości
    w Polce, albo posiadaniem przez nią jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu w Polsce.
    Zapas towarów ma jedynie zapewnić płynność i szybkość dostaw (pobrań) do danego
    klienta w Polsce.
    Powyższe zasady dostaw nie ulegną zmianie w przypadku wdrożenia opisanego powyżej
    nowego modelu biznesowego.
    Spółka dla potrzeb transakcji z B. Sp. z o.o. podaje swój właściwy i ważny numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez Niemcy tj. państwo
    członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku
    od wartości dodanej. Tym samym dla potrzeb wskazanej transakcji:
        B. Sp. z o.o. stosuje polski numer VAT-UE,
        Spółka stosuje niemiecki numer identyfikacyjny dla transakcji
        wewnątrzwspólnotowych.
    Strony planują, że B. Sp. z o.o. wystawi faktury na rzecz Spółki z tytułu świadczenia usług w
    ramach nowego modelu biznesowego obejmujące:
        usługi serwisowe,
        usługi wsparcia sprzedaży (agencyjne)
    na zasadach ogólnych tj. wskazując niemiecki nr identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych Spółki i nie uwzględniając polskiego podatku VAT, gdyż
    miejscem świadczenia usług są Niemcy, gdzie Spółka ma swoją siedzibę.
    B. Sp. z o.o. nie będzie ponosiła bezpośredniego ryzyka gwarancyjnego wobec osób
    trzecich (klientów Spółki) lecz wyłącznie wobec Spółki w związku ze świadczeniem usług na
    jej rzecz.
    Usługi świadczone przez B. Sp. z o.o. na rzecz Spółki będą świadczone przez czas
    nieokreślony.
    B. Sp. z o.o. świadcząc usługi w Polsce wykorzystuje swoje zasoby ludzkie i techniczne.

    W nowym modelu B. Sp. z o.o. będzie świadczyła usługi zasadniczo wyłącznie na rzecz
    Spółki. Sporadycznie może zdarzyć się świadczenie usług na rzecz innych podmiotów z
    Grupy lub spoza Grupy.
    Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące nabycia towarów (urządzeń) przez Spółkę i ich
    sprzedaż Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera we własnym imieniu i na własny
    rachunek.
    Pracownicy B. Sp. z o.o. nie posiadają pełnomocnictwa do zawierania w imieniu i na rzecz
    Spółki umów handlowych, w rozumieniu zarówno formalnym jak i faktycznym (tj. nie
    prowadzą negocjacji oraz nie podejmują żadnych innych czynności prawnych i faktycznych
    zmierzających do zawarcia przez Spółkę umów handlowych).
    Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału (filii),
    przedstawicielstwa, biura.
    Spółka nie posiada na terytorium Polski maszyn i innych urządzeń niezbędnych do
    samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.
    Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników oraz nie deleguje
    pracowników do Polski na stale lub okresowo, ani też nie dysponuje na terytorium Polski
    pracownikami innych podmiotów, którzy zobligowani byliby wykonywać polecenia
    służbowe wydawane przez Spółkę.
    Spółka nie nadzoruje ani nie zarządza usługami świadczonymi przez B. Sp. z o.o. na jej
    rzecz. Spółka nie ma możliwości instruowania/nadzorowania pracowników B. Sp. z o.o. w
    zakresie ich zadań związanych z wykonywaną usługą. Za usługę odpowiada B. Sp. z o.o.
    jako podmiot prowadzący samodzielną działalność gospodarczą w Polsce i nie jest on
    nadzorowany w tym zakresie przez Spółkę. B. Sp. z o.o. świadczy przedmiotowe usługi we
    własnym zakresie i na własny rachunek.
    Spółka nie posiada ani nie wynajmuje nieruchomości w Polsce, w szczególności Spółka nie
    ma dostępu:
        ani do nieruchomości, w której B. Sp. z o.o. wykonuje na jej rzecz usługi,
        ani do nieruchomości należących do podmiotu magazynującego towary Spółki w
        ramach magazynu konsygnacyjnego.
    Spółka nabywa również w Polsce różnego typu usługi doradztwa podatkowego/księgowe
    /obsługi celnej, w tym związane z rozliczeniami podatkowymi w Polsce, od podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie świadczeniem tego typu usług.
    Wszystkie nabywane przez Spółkę ww. usługi mają bezpośredni bądź pośredni związek z
    czynnościami opodatkowanymi VAT wykonywanymi przez Spółkę.
    B. Sp. z o.o. może nabywać od Spółki różnego typu towary lub usługi, np. szkolenia,
    narzędzia, wykorzystywane przez nią w ramach jej działalności gospodarczej.
    Pytania
      1. Czy w nowym modelu biznesowym Spółka posiada w Polsce stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT?
      2. Czy w nowym modelu biznesowym usługi świadczone przez B. Sp. z o.o. na rzecz
        Spółki nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce z uwagi na fakt, iż miejscem ich
        świadczenia jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, tj. Niemcy?

      3. Czy jeżeli usługi, o których mowa w pytaniu nr 2, podlegają opodatkowaniu VAT w
        Polsce, to czy Spółka jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z
        tytułu świadczenia na jej rzecz przedmiotowych usług przez B. Sp. z o.o.?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
      1. W nowym modelu biznesowym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT.
      2. W nowym modelu biznesowym usługi świadczone przez B. Sp. z o.o. na rzecz Spółki
        nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce z uwagi na fakt, iż miejscem ich
        świadczenia jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, tj. Niemcy.
      3. Zasadniczo Spółka nie jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z
        usług świadczonych na jej rzecz przez B. Sp. z o.o., albowiem miejscem świadczenia
        tych usług jest terytorium Niemiec i B. Sp. z o.o. nie powinna wykazywać podatku
        należnego na fakturach wystawianych z tytułu ww. usług. Jeżeli jednak stanowisko
        Spółki prezentowane w pyt. nr 1 i 2 byłoby nieprawidłowe - zatem usługi, o których
        mowa w pytaniu nr 2, podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce - wówczas Spółka
        będzie uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu świadczenia na
        jej rzecz przedmiotowych usług przez B. Sp. z o.o., o ile warunki formalne zostaną
        spełnione.
    Ad 1
    Ustawa o VAT nie zawiera definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE (Dyrektywa Rady 2006/112/WE z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.
    U. L 347 z 11.12.2006, p. 1–118) , a zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu 282/2011.
    Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia 282/2011, cyt.:
    „1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. – art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. – art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Jak stanowi art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1, dalej: Dyrektywa
    VAT), cyt.:

    „Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest
    miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli
    jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym
    podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.”
    Ponadto, zgodnie z art. 22 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, cyt.:
    „Aby określić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, na rzecz
    którego świadczona jest usługa, usługodawca analizuje charakter i zastosowanie
    świadczonej usługi.
    W przypadku gdy charakter i zastosowanie świadczonej usługi nie pozwalają usługodawcy
    określić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego
    świadczona jest usługa, określając to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej,
    analizuje on w szczególności, czy umowa, zamówienie i numer identyfikacyjny VAT
    przyznany przez państwo członkowskie usługobiorcy i przekazany usługodawcy przez
    usługobiorcę wskazują stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jako miejsce
    odbioru usługi i czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest tożsame z
    podmiotem płacącym za usługę.
    W przypadku gdy na mocy akapitów pierwszego i drugiego niniejszego ustępu nie można
    określić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, na rzecz
    którego świadczona jest usługa, lub gdy usługi objęte art. 44 dyrektywy 2006/112/WE są
    świadczone na rzecz podatnika w ramach umowy obejmującej co najmniej jedną usługę
    wykorzystywaną w sposób nieidentyfikowalny i niewymierny, usługodawca ma prawo
    stwierdzić, że usługi są świadczone na rzecz miejsca, w którym usługobiorca ma siedzibę
    działalności gospodarczej.”
    Dodatkowo należy również wskazać, iż zgodnie ze zdaniem drugim art. 53 Rozporządzenia
    282/2011, cyt. „W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności
    wykorzystuje się jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie
    i odzyskiwanie należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji
    dostawy towarów lub świadczenia usług.”
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem Rozporządzenia
    282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez
    określenie przepisów wykonawczych do Dyrektywy VAT, w szczególności w odniesieniu do
    podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających
    opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o
    Unii Europejskiej Rozporządzenie 282/2011 nie wykracza poza to, co jest konieczne do
    osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie
    zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia
    jednolite stosowanie.
    W punkcie (14) preambuły do Rozporządzenia 282/2011 wskazane zostało, iż aby
    zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak m.in. stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych
    i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce. Przy czym
    należy uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    Zaznaczyć przy tym również należy, co podkreślał niejednokrotnie Trybunał w
    wydawanych orzeczeniach (wyrok z 7 maja 2020 r. C-547/18), cyt. „jeżeli najbardziej
    użytecznym łącznikiem w celu określenia miejsca świadczenia usług z podatkowego
    punktu widzenia, a zatem łącznikiem głównym, jest miejsce, w którym podatnik ma
    siedzibę działalności gospodarczej, uwzględnienie stałego miejsca prowadzenia

    działalności gospodarczej podatnika stanowi odstępstwo od tej ogólnej zasady, jeżeli są
    spełnione określone warunki (wyrok z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C-605/12,
    EU:C:2014:2298, pkt 53, 56).
    Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    wynikającą z Rozporządzenia 282/2011 to dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy
    zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:
      a. wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
      b. obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
      c. możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego
        stałego miejsca – niezależność tego miejsca.
    W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art.
    11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika
    „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia
    wszystkich wskazanych w niej przesłanek.
    W przypadku zatem, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych
    warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium danego
    państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT w tym państwie.
    W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie jest spełniony żaden z ww.
    warunków. Spółka nie będzie zatem posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, co potwierdza poniższe uzasadnienie.
    Ad a) Wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie został
    zdefiniowany ani w ustawie o VAT, ani w Dyrektywie VAT, ani też w rozporządzeniach
    wykonawczych do tych aktów prawnych.
    Pod pojęciem „stały” – zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego – należy rozumieć:
    „1. pozostający w tym samym miejscu i położeniu,
    2. trwale związany z jakimś miejscem lub jakąś osobą; też: bywający gdzieś często,
    3. niezmieniający poglądów, uczuć; też: będący wyrazem takiej postawy,
    4. nieulegający zmianom,
    5. trwający bez przerwy,
    6. odbywający się regularnie (https://sjp.pwn.pl/szukaj/stały.html).
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi zatem charakteryzować się
    pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność
    prowadzona jest w tym miejscu w sposób trwały, nieprzemijający i regularny.
    Sposób wykładni warunku wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej był niejednokrotnie przedmiotem orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: TSUE). Przykładowo: wyrok TSUE z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168
    /84 Gunter Berkholz, przeciwko Finanzamt Gamburg-Mitte-Altstand, cyt.:
    „Z kontekstu koncepcji użytych w art. 9 oraz z jego celu wynika, że, jak stwierdzono
    powyżej, usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba że to miejsce prowadzenia działalności
    jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno
    ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług. (...)

    Na pierwsze pytanie Finanzgericht należy zatem odpowiedzieć następująco: art. 9(1) VI
    Dyrektywy z 17.5.1977 r. należy interpretować tak, iż instalacja dla celów prowadzenia
    działalności komercyjnej, takiej jak eksploatacja automatów do gry, na pokładzie statku
    żeglującego po otwartym morzu poza terytorium kraju może być uznana za stałe miejsce
    prowadzenia działalności w rozumieniu tego przepisu jedynie, jeśli to stałe miejsce
    prowadzenia działalności pociąga za sobą stałą obecność zasobów tak ludzkich, jak i
    technicznych, koniecznych do świadczenia tych usług i nie jest właściwe uznanie tych
    usług za wykonane w miejscu, gdzie usługodawca posiada swoją siedzibę.”
    Jak wynika ze stanowiska TSUE, cechą miejsca prowadzenia działalności niezbędną do
    uznania, iż ma ono charakter stały jest zaangażowanie odpowiedniej struktury osobowej i
    technicznej w tym miejscu. Powyższe potwierdza również linia interpretacyjna sądów
    administracyjnych, przykładowo:
        wyrok NSA z 20 czerwca 2024 r., sygn. I FSK 1194/20, cyt.:
    „Z powyższego wynika, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce
    (inne niż siedziba działalności gospodarczej), które charakteryzuje się następującymi
    znamionami:
        wystarczającą stałością,
        odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym,
        zdolnością odbierania i wykorzystania usług, jakie są dla niego świadczone, bądź
        zdolnością wykonywania usług. (...)
    Spółka nie posiadała faktycznego władztwa nad zapleczem personalnym i technicznym.
    Jak już powyżej zaznaczono, ekonomiczne wykorzystanie ludzi i zasobów technicznych nie
    jest równoznaczne z dostępnością dla strony tego zaplecza w znaczeniu pozwalającym na
    uznanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”
        wyrok NSA z 19 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 506/20, cyt.:
    „Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem
    wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne
    potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa
    struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji.”
        wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20 (utrzymany w
        mocy wyrokiem NSA z dnia 27 sierpnia 2024, sygn. I FSK 1679/20), cyt.:
    „Kierując się powyższymi wskazaniami, wynikającymi również z innych wyroków TSUE,
    dotyczących ustalenia miejsca stałego prowadzenia działalności wskazać należy, że
    konieczna jest pewna określona minimalna skala aktywności, która stanowi zewnętrzne
    znamię, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (orzeczenie C-231/94), tj. w
    sposób stały, powtarzalny i nieprzemijający (orzeczenie 168/84), wymagana jest też
    minimalna trwałość poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych
    koniecznych dla świadczenia określonych usług w sposób niezależny (orzeczenie C-73/06
    czy C-260/95)”.
        wyrok WSA w Gliwicach z 12 października 2020 r., sygn. akt I SA/GI 1051/19
        (utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 3 grudnia 2024, sygn. I FSK 716/21), cyt.:

    „Zdaniem organu interpretacyjnego, wykorzystanie posiadanej w Polsce infrastruktury
    technicznej oraz personelu do wykonywania części prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy, w sposób zorganizowany oraz ciągły, kwalifikuje planowaną aktywność
    Wnioskodawcy na terytorium kraju jako stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    (...)
    W ocenie Sądu, organ interpretacyjny zatem błędnie przyjął, że skarżąca posiada
    wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w Polsce, aby uznać, że
    posiada tu stałe miejsce prowadzenia działalności. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że
    błędne uznanie przez Dyrektora, iż Skarżąca posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski, doprowadziło również do błędnego
    uznania, iż miejscem świadczenia usług wykonywanych przez Spółkę Powiązaną na
    podstawie Umowy Produkcyjnej na rzecz Spółki jest terytorium Polski.”
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” należy się również
    odnieść do orzeczenia TSUE z dnia 7 maja 2020 r. w polskiej sprawie C-547/18 Dong Yang
    Electronics, w którym TSUE wprost wskazał, iż cyt.:
    „(...) nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego
    faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, (...)”
    Jak wynika z powyższego, sam fakt iż podmiot zagraniczny posiada w innym kraju UE
    swoją spółkę zależną nie oznacza automatycznie, iż podmiot ten ma w tym państwie stałe
    miejsce prowadzenia działalności. TSUE podkreślił w tym wyroku, iż „o ile możliwe jest, aby
    spółka zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej (zob. podobnie wyrok z dnia 20 lutego 1997 r., DFDS, C#260/95, EU:C:1997:
    77, pkt 25, 26), o tyle taka kwalifikacja zależy od materialnych przesłanek ustanowionych
    rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011, w szczególności w jego art. 11, które należy
    oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.”
    Przenosząc powyższe na stan faktyczny/zdarzenie przyszłe będące przedmiotem
    niniejszego wniosku, należy dokonać analizy czy nowy model biznesowy spełnia kryterium
    „stałości miejsca”.
    W nowym modelu biznesowym:
        Spółka posiada siedzibę na terytorium Niemiec gdzie prowadzi działalność w
        zakresie dystrybucji urządzeń dla branży (...) oraz świadczenia usług serwisu tych
        urządzeń oraz sprzedaży części zamiennych.
        Spółka sprzedaje swoje produkty (urządzenia, części zamienne) do podmiotów
        niepowiązanych oraz powiązanych ze Spółką.
        B. Sp. z o.o. będzie odpowiedzialna za:
        wykonywanie na rzecz Spółki usług serwisu gwarancyjnego oraz
        pogwarancyjnego, jak również bieżących usług serwisowych i napraw, tj. Spółka
        będzie zamawiała usługę, płaciła za nią, a następnie odsprzedawała ją na rzecz
        polskiego klienta w ramach łańcucha dostaw.
        świadczenie usług agencyjnych, w ramach których będzie wspierała sprzedaż
        produktów Spółki na rynku polskim m.in. poprzez utrzymywanie kontaktów
        handlowych z istniejącymi i potencjalnymi kontrahentami, identyfikowanie
        możliwości sprzedaży nowych produktów oraz wsparcie Spółki w trakcie
        formalizowania ustaleń Spółki z zewnętrznym klientem (wsparcie formalne

        obejmujące techniczne aspekty przygotowania umowy m.in. w zakresie
        tłumaczenia dokumentów lub zapewnienia zgodności warunków kontraktu z
        prawem polskim).
        Usługi serwisowe zostaną wykonane przez B. Sp. z o.o. na podstawie umowy
        serwisowej zawartej ze Spółką. Umowa zostanie zawarta na czas nieokreślony. Przy
        czym za usługi serwisowe odpowiada B. Sp. z o.o. jako podmiot prowadzący
        samodzielną działalność gospodarczą w Polsce i nie jest on nadzorowany w tym
        zakresie przez Spółkę.
        Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące nabycia towarów (urządzeń) przez Spółkę i
        ich sprzedaż Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera we własnym imieniu i na
        własny rachunek.
        Pracownicy B. Sp. z o.o. nie posiadają pełnomocnictwa do zawierania w imieniu i na
        rzecz Spółki umów handlowych dot. urządzeń, świadczenia usług serwisu tych
        urządzeń a także sprzedaży części zamiennych w rozumieniu zarówno formalnym
        jak i faktycznym (tj. nie prowadzą negocjacji oraz nie podejmują żadnych innych
        czynności prawnych i faktycznych zmierzających do zawarcia przez Spółkę umów
        handlowych).
    W konsekwencji, w sytuacji, gdy:
        Spółka nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce ani zasobów ludzkich ani
        technicznych oraz nie ma i nie będzie miała żadnej faktycznej kontroli nad
        pracownikami oraz zapleczem technicznym B. Sp. z o.o.,
        jednocześnie B. Sp. z o.o. nie ma i nie będzie miała żadnej realnej możliwości do
        prowadzenia działalności w zakresie prowadzonym przez Spółkę,
        pomimo że w rozumieniu temporalnym działalność opodatkowana VAT Spółki w
        Polsce ma charakter ciągły, to sam fakt wykonywania przez Spółkę działalności
        opodatkowanej VAT na terytorium Polski oraz nabywania przez nią usług od B. Sp. z
        o.o., nie przesądza o posiadaniu przez Spółkę „stałego” miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej w Polsce.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego:
        Spółka posiada w Polsce zapasy towarów będących przedmiotem sprzedaży dla
        klientów. W takim przypadku prowadzony jest tzw. magazyn konsygnacyjny części
        Spółki dostępnych tylko dla danego klienta (głównie magazyn części zamiennych do
        maszyn nabytych przez danego klienta).
        Spółka dokonuje transportu przedmiotowych towarów z Niemiec, wykazując ten
        transport jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w ramach własnego
        przedsiębiorstwa z Niemiec do Polski.
        W momencie pobrania towarów z tego magazynu dochodzi do dostawy towarów w
        Polsce przez Spółkę do danego klienta (powyższe było powodem rejestracji Spółki
        na potrzeby VAT).

        Utrzymywanie tego typu zapasów nie wiąże się wynajmem przez Spółkę
        nieruchomości w Polce, albo posiadaniem przez nią jakiegokolwiek tytułu
        prawnego do lokalu w Polsce. Zapas towarów ma jedynie zapewnić płynność i
        szybkość dostaw (pobrań) do danego klienta w Polsce.
        Spółka nie ma i nie będzie miała dostępu ani do nieruchomości należących do
        podmiotu magazynującego towary Spółki w ramach magazynu konsygnacyjnego.
    Powyższe czynności dokonywane przez Spółkę w Polsce pozostają jednak bez wpływu na
    posiadanie przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
    albowiem tego typu magazyn konsygnacyjny nie wymaga od Spółki żadnych zasobów
    technicznych i personalnych.
    Bez wpływu na posiadanie przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej pozostaje również fakt, iż Spółka oraz B. Sp. z o.o. są podmiotami
    powiązanymi (w myśl orzeczenia TSUE z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 Dong
    Yang Electronics).
    Podobnie wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22
    SC Adient Ltd & Co. KG przeciwko Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, cyt.:
    „Art. 44 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
    zmienionej dyrektywą 2018/1695, oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282
    /2011 ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że
    nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem podatku od wartości dodanej (VAT),
    mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która
    korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie
    członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim z tego
    tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy i że spółki te są ze sobą związane
    umową o świadczenie usług.”
    Tym samym, warunek dotyczący stałości miejsca prowadzenia działalności nie jest
    spełniony w sytuacji Spółki.
    Ad b) Obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    Sposób wykładni warunku odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego prezentują niżej cytowane orzeczenia TSUE:
        wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22 SC Adient Ltd & Co. KG
        przeciwko Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, cyt.:
    „(...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych.”
        wyrok TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV przeciwko
        Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, cyt.:

    „W konsekwencji, aby można je było traktować, w drodze odstępstwa od głównego
    kryterium siedziby głównej, jako miejsce świadczenia usług przez podatnika, miejsce
    prowadzenia działalności musi posiadać dostateczny poziom stałości oraz strukturę
    wystarczającą pod względem zasobów ludzkich i technicznych do świadczenia
    podmiotowych usług w sposób niezależny.”
        wyrok TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C#931/19 Titanium Ltd przeciwko
        Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien, cyt.:
    „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej” wymaga stałej obecności zasobów ludzkich i technicznych
    niezbędnych do świadczenia określonych usług. Wymaga ono zatem wystarczającego
    stopnia trwałości oraz struktury, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych
    jest w stanie umożliwić samodzielne świadczenie rozpatrywanych usług (wyrok z dnia 28
    czerwca 2007 r., Planzer Luxembourg, C#73/06, EU:C:2007:397, pkt 54 i przytoczone tam
    orzecznictwo). W szczególności struktura pozbawiona własnego personelu nie może
    mieścić się w zakresie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    (zob. podobnie wyrok z dnia 17 lipca 1997 r., ARO Lease, C#190/95, EU:C:1997:374, pkt
    19).”
    Zarówno orzecznictwo TSUE, jak i sama definicja „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej” jednoznacznie wskazują, że aby dane miejsce traktować dla
    potrzeb VAT jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi ono
    charakteryzować się „odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego”.
    Zastosowanie koniunkcji poprzez użycie spójnika „i” oznacza, że przesłanka ta będzie
    spełniona wyłącznie wówczas, gdy dane miejsce posiada zarówno odpowiednią strukturę
    personalną, jak i odpowiednią strukturę techniczną. Znajduje to również potwierdzenie w
    orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo wyrok NSA z dnia 16
    lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 2004/13, cyt.:
    „Drugą z przesłanek, którą należy wziąć pod uwagę przy kwalifikacji stałego miejsca
    prowadzenia działalności to odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego.(...)
    Dla uznania bowiem danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności konieczne
    jest spełnienie dwóch warunków – obecności personelu oraz zaplecza technicznego. Stałe
    miejsce prowadzenia działalności to struktura wyposażona zarówno w środki techniczne,
    jak i w czynnik ludzki. Bez czynnika ludzkiego dana struktura nie jest stałym miejsce
    prowadzenia działalności.”
    Ponadto, w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 TSUE odniósł się także do
    braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w przypadku korzystania z
    usług podwykonawcy w danym kraju (innym niż siedziba). TSUE stwierdził, że jedynie w
    przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie postanowienia umowne
    spółka niemiecka (usługobiorca) dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki
    polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że spółka niemiecka dysponuje
    strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego w Polsce (pkt 48). Ponadto nie można mówić o "stałym
    miejscu prowadzenia działalności gospodarczej" zagranicznego usługobiorcy w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, jeżeli to samo zaplecze personalne i
    techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i
    które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki

    któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem
    zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług (pkt 54).
    Powyższe stanowisko zostało przyjęte również przez polskie sądy administracyjne,
    przykładowo w powołanych powyżej wyrokach NSA.
    Przenosząc powyższe na stan faktyczny/zdarzenie przyszłe będące przedmiotem
    niniejszego wniosku, należy dokonać analizy czy nowy model biznesowy spełnia kryterium
    „obecności odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego”.
    W nowym modelu biznesowym:
        Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału (filii),
        przedstawicielstwa, biura.
        Spółka nie posiada i nie będzie posiadać na terytorium Polski maszyn i innych
        urządzeń niezbędnych do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.
        Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniać na terytorium Polski żadnych
        pracowników oraz nie deleguje i nie będzie delegować pracowników do Polski na
        stale lub okresowo, ani też nie dysponuje na terytorium Polski pracownikami
        innych podmiotów, którzy zobligowani byliby wykonywać polecenia służbowe
        wydawane przez Spółkę.
        W przypadku, gdy dana usługa serwisowa wymaga wiedzy bardzo specjalistycznej,
        Spółka wysyła z Niemiec do Polski swojego pracownika w celu wykonania serwisu.
        Pobyt pracownika w Polsce ma jednak charakter doraźny i krótkotrwały.
        Spółka nie nadzoruje ani nie zarządza usługami serwisowymi świadczonymi przez
        B. Sp. z o.o. Spółka nie ma możliwości instruowania/nadzorowania pracowników B.
        Sp. z o.o. w zakresie ich zadań związanych z wykonywanymi usługami serwisowymi.
        Za usługi serwisowe odpowiada B. Sp. z o.o. jako podmiot prowadzący samodzielną
        działalność gospodarczą w Polsce i nie jest on nadzorowany w tym zakresie przez
        Spółkę.
        Spółka nie posiada ani nie wynajmuje nieruchomości w Polsce, w szczególności
        Spółka nie ma dostępu:
        ani do nieruchomości, w której B. Sp. z o.o. wykonuje na jej rzecz usługi,
        ani do nieruchomości należących podmiotu magazynującego towary Spółki.
        Zlecenie B. Sp. z o.o. usług serwisowych nie wiąże się z przeniesieniem
        /oddelegowaniem pracowników Spółki do Polski.
        Pracownicy B. Sp. z o.o. nie posiadają pełnomocnictwa do zawierania w imieniu i na
        rzecz Spółki umów handlowych dot. urządzeń, świadczenia usług serwisu tych
        urządzeń a także sprzedaży części zamiennych w rozumieniu zarówno formalnym
        jak i faktycznym (tj. nie prowadzą negocjacji oraz nie podejmują żadnych innych
        czynności prawnych i faktycznych zmierzających do zawarcia przez Spółkę umów
        handlowych).
    Przechowywanie w magazynie konsygnacyjnym w Polsce części Spółki, które dostępne są
    tylko dla danego klienta (w związku z naprawami gwarancyjnymi/usługami serwisowymi)
    nie wymaga od Spółki posiadania w Polsce żadnych zasobów technicznych i personalnych.

    Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości iż:
        Spółka nie posiada w Polsce ani własnego zaplecza technicznego ani personalnego
        – nie należy utożsamiać krótkookresowych wizyt pracowników Spółki w Polsce z
        posiadaniem w Polsce zaplecza personalnego odznaczającego się stałością,
        Spółka nie wykorzystuje zaplecza technicznego ani personalnego B. Sp. z o.o. –
        ponieważ nie ma nad nimi realnej kontroli (nie nadzoruje działań B. Sp. z o.o.).
        B. Sp. z o.o. nie ma żadnych uprawnień do działania w imieniu i na rzecz Spółki w
        zakresie usług serwisowych.
        Wszelkie decyzje dotyczące nabywania oraz odsprzedaży urządzeń Spółka
        podejmuje poza Polską (w kraju swojej siedziby gdzie odbywa się realna kontrola
        nad działalnością Spółki w Polsce).
    Jak wynika również jednoznacznie z przepisu art. 53 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia
    282/2011 usługi o charakterze administracyjnym, które nie służą realizacji dostawy
    towarów lub świadczeniu usług nie mogą powodować powstanie stałego miejsca
    prowadzenia działalności, które uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług.
    Tym samym, pozostałe usługi nabywane przez Spółkę w Polsce nie stanowią czynności
    służących wykonaniu usług serwisowych rzecz klientów Spółki. Usługi te nie mogą zatem
    wpływać na okoliczności mogące spowodować lub nie powstanie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w indywidualnych interpretacjach
    oraz orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo:
        wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20 (utrzymany w
        mocy wyrokiem NSA z dnia 27 sierpnia 2024 r. I FSK 1679/20), cyt.:
    „Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem
    technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między skarżącą, a
    Usługodawcami zasad świadczenia usług, które - co oczywiste - określane są pomiędzy
    stronami każdej tego rodzaju umowy i z uprawnień strony do żądania spełnienia
    warunków ustalonych przez kontrahentów.
    Na pełną aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca
    2017 r., sygn. akt III SA/WA 1979/16, w którym WSA orzekł, że pominięcie wymogu
    "władztwa" (czego dopuścił się organ także w niniejszej sprawie) oznaczałoby, że to
    kryterium jest spełnione co zasady zawsze, gdy podmiot nabywa usługi świadczone w
    innym kraju niż jego siedziba, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego
    kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu
    wykonywania zleconej usługi.
    Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego i
    technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje
    ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi,
    nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści
    ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności
    w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”
        wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2024 r. sygn. akt I FSK 1194/20, cyt.:
    „W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie uznał w
    zaskarżonym wyroku, że skarżąca nabywając usługi magazynowania i obsługi towarów nie

    utworzyła w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie
    posiadała faktycznego władztwa nad zapleczem personalnym i technicznym. Jak już
    powyżej zaznaczono, ekonomiczne wykorzystanie ludzi i zasobów technicznych nie jest
    równoznaczne z dostępnością dla strony tego zaplecza w znaczeniu pozwalającym na
    uznanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jak stwierdził Naczelny
    Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, zakup
    każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na uzyskanie
    określonej korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca
    prowadzenia stałej działalności gospodarczej. W konsekwencji za niezasadny należało
    uznać zarzut naruszenia art. 28b ust. 1 i ust. 2, art. 28c ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 11 ust. 1 i
    2, art. 21 zd. 2 oraz art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 282/2011. Tym samym Wojewódzki
    Sąd Administracyjny w Gliwicach, uchylając zaskarżoną interpretacje indywidulaną, nie
    uchybił przepisom art. 146 § 1 i art. 151 p.p.s.a.”
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 kwietnia
        2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.RST, cyt.:
    „Natomiast sam fakt nabywania od B usług wskazanych w (...), dostarczanie przez Spółkę
    instrukcji dotyczących instalacji i montażu Szaf Sterowniczych oraz świadczenie przez B
    usług wyłącznie na rzecz Spółki nie oznacza, że zaplecze B pozostaje w bezpośredniej
    zależności od Spółki i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem
    Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem osobowym oraz technicznym B, a w
    konsekwencji kryterium posiadania na terytorium Polski zasobów osobowych oraz
    technicznych/rzeczowych nie zostało spełnione. Nie można bowiem wywieść
    bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym B na podstawie
    ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego
    rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony
    umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i ustalonej jakości świadczenia usług
    nie można wywodzić że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i
    zapleczem technicznym B w Polsce.”
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 lutego
        2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.536.2022.2.RST, cyt.:
    „Jednak z analizy wniosku wynika, że w ramach funkcjonującego na podstawie Umowy
    modelu współpracy to A jest zobowiązana do zapewnienia prawidłowego przebiegu
    realizacji dostaw Towarów na rzecz klientów Spółki, z wykorzystaniem zasobów
    technicznych i rzeczowych zorganizowanych we własnym zakresie lub dostarczonych
    przez zewnętrznych usługodawców.
    Tym samym, to A podejmuje decyzje dotyczące tego które zasoby - wewnętrzne czy
    zewnętrzne oraz w jakim zakresie będą wykorzystane do realizacji Usługi i ma w tym
    obszarze pełną swobodę. W szczególności, Spółka nie wydaje poleceń pracownikom czy
    osobom współpracującym ze A. Usługi są świadczone przez A zgodnie z Umową, która
    wskazuje jedynie na ogólne oczekiwania Spółki co do ich zakresu, natomiast Spółka nie
    udziela A regularnych instrukcji lub wytycznych, do których A miałaby się stosować na
    bieżąco. W zakresie realizowanych zleceń A otrzymała jedynie generalne wytyczne
    zawierające standardy zgodne z polityką Spółki. Zatem Spółka nie posiada kontroli nad
    zapleczem personalnym oraz technicznym A, a w konsekwencji kryterium posiadania
    przez Spółkę na terytorium Polski zasobów osobowych oraz technicznych/rzeczowych nie
    zostało spełnione.”
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 maja
        2021 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.34.2021.2.RST, cyt.:

    „Na terytorium Polski Spółka zatrudnia na czas nieokreślony przedstawiciela handlowego,
    którego zadaniem jest negocjowanie i zawieranie kontraktów w imieniu Spółki z polskimi
    podmiotami. Obowiązki przedstawiciela handlowego są wykonywane w Polsce w miejscu
    jego zamieszkania, bądź niekiedy w siedzibie klienta Spółki - za pośrednictwem komputera
    i telefonu udostępnionego przez Spółkę. Ponadto od 1 grudnia 2020 r. Spółka zawarła
    umowę o pracę z drugim pracownikiem tzw. przedsprzedażowym konsultantem w Polsce,
    do którego zadań na terytorium Polski należy: wykonywanie próbnych uruchomień
    (instalacji) oprogramowania, niezależne wykonanie testów oprogramowania (na swoim
    sprzęcie, jak i na sprzęcie w siedzibie klienta), współtworzenie i współuczestnictwo w
    targach handlowych i pokazach, wsparcie sprzedawców podczas spotkań
    przedsprzedażowych z zainteresowanymi stronami (klientami) oraz aktywne wsparcie w
    kwestiach technicznych, przygotowanie i realizacji warsztatów szkoleniowych w zakresie
    oferowanego oprogramowania przez Spółkę, prowadzenie szkoleń dla klientów z obsługi
    oprogramowania oferowanego przez Spółkę, tłumaczenie dokumentów szkoleniowych na
    język polski, doraźne udzielenie wsparcia klientom dotyczącego wdrażania
    oprogramowania, w tym zdalnego wsparcia w przypadku zgłoszonych problemów
    technicznych, działanie zgodnie ze aktem założycielskim Spółki, jej regulaminem i
    zasadami korporacyjnymi, dołączenie do stowarzyszeń branżowych i podobnych
    organizacji, jeśli uczestnictwo takie służy interesowi Spółki, zgłaszanie na bieżąco Spółce
    zagadnień handlowych, finansowych oraz innych w znaczących kwestii. Przedsprzedażowy
    konsultant w Polsce będzie wykonywał głównie swoją pracę w miejscu zamieszkania na
    sprzęcie powierzonym przez Spółkę (tj. za pośrednictwem komputera i telefonu
    udostępnionego przez Spółkę). Ponadto, w ramach swoich obowiązków, Pracownik może
    zostać czasowo skierowany do wykonywania obowiązków w siedzibach klientów Spółki
    oraz do uczestnictwa w spotkaniach, szkoleniach, wykładach i konferencjach na terenie
    Polski lub za granicą. Przedsprzedażowy konsultant w Polsce będzie wsparciem
    technicznym dla klientów, głównie na etapie przedsprzedażowym, i posprzedażowym, jeśli
    techniczne problemy zostaną zgłoszone w związku z instalacją oprogramowania. Przy
    czym zarówno przedstawiciel handlowy jak i przedsprzedażowy konsultant w Polsce nie
    będą brali udziału w świadczeniu usług przez Spółkę. Jednocześnie Spółka nie będzie
    wynajmować nieruchomości w Polsce. Wszystkie prace wykonywane przez pracowników
    będą wykonywane z ich miejsca zamieszkania, bądź niekiedy w siedzibie klientów (w tym
    potencjalnych klientów). Spółka może sporadycznie nabywać w Polsce towary lub usługi,
    których przedmiotem mogą być usługi konsultingowe, IT (informatyczne), polegające na
    umożliwieniu udziału w targach handlowych w Polsce lub inne niezbędne i
    wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w Niemczech. Co więcej
    wszelkie decyzje strategiczne, zarządcze, dotyczące oprogramowania, procesu sprzedaży
    są i będą podejmowane w siedzibie Spółki, czyli w Niemczech (brak jest w Polsce
    samodzielności decyzyjnej). Zatem nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w
    sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając
    zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej.
    Co prawda, Spółka zatrudnia na czas nieokreślony na terytorium Polski przedstawiciela
    handlowego oraz tzw. przedsprzedażowego konsultanta w Polsce zapewniając im
    komputer i telefon. Co więcej, pracownicy Spółki zostali zatrudnieni m.in. w celu
    negocjowania i zawierania kontraktów w imieniu Spółki z polskimi podmiotami czy
    wykonywania próbnych uruchomień (instalacji) oprogramowania. Jednak nie można
    uznać, że w analizowanym przypadku cechy i skala posiadanego w Polsce zaplecza
    personalnego i technicznego umożliwiają Spółce w sposób stały prowadzenie części
    działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka mimo, że zatrudnia w Polsce
    przedstawiciela handlowego oraz tzw. przedsprzedażowego konsultanta w Polsce i
    zapewnia pracownikom na terytorium Polski komputer i telefon nie zorganizowała
    zaplecza świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium
    Polski. Na terytorium Polski Spółka nie nabywa żadnych innych usług, niż sporadycznie
    usługi konsultingowe, IT, polegające na umożliwieniu udziału w targach handlowych w
    Polsce lub inne niezbędne i wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w

    Niemczech (...) pracownicy Spółki w Polsce nie będą brali udziału w świadczeniu usług
    przez Spółkę, ich rola będzie miała jedynie charakter pomocniczy. Jednocześnie Spółka nie
    będzie wynajmować nieruchomości w Polsce. Co więcej wszelkie decyzje strategiczne,
    zarządcze, dotyczące oprogramowania, procesu sprzedaży są i będą podejmowane w
    siedzibie Spółki, czyli w Niemczech (brak jest w Polsce samodzielności decyzyjnej).
    Zatem, w tym konkretnym przypadku, należy stwierdzić, że mimo posiadania przez Spółkę
    pewnych zasobów osobowych oraz technicznych na terytorium Polski nie są spełnione
    przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.”
    W świetle powyższego brak jest wątpliwości iż również ten warunek nie został spełniony w
    opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym bowiem Spółka nie posiada w Polsce
    zaplecza technicznego oraz personalnego (ani własnego ani należącego do innego
    podmiotu, w tym do B. Sp. z o.o.), które wykorzystywałaby do prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce w sposób stały.
    Brak posiadania własnego personelu w danym miejscu wprost wyklucza możliwość
    powstania w tym miejscu stałego miejsca prowadzenia działalności – na gruncie wyroku
    TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C#931/19 (cyt. „struktura pozbawiona własnego
    personelu nie może mieścić się w zakresie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej”). Brak jest podstaw do uznania, iż krótkoterminowe wizyty
    pracowników Spółki mogą zostać potraktowane za stałą i nieprzemijającą obecność
    zaplecza personalnego – zwłaszcza, iż oddelegowani dla tych potrzeb pracownicy nie są
    umocowani do podejmowania żadnych decyzji w imieniu i na rzecz Spółki w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej – a jedynie do przeprowadzenia wykonania usług
    wymagających specjalistycznej wiedzy technicznej.
    Ad c) Możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca – niezależność tego miejsca
    Jak wynika z treści przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 dla wykreowania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie wystarczy, że dany podmiot
    posiada w Polsce jakąkolwiek strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.
    Struktura ta musi umożliwiać jej odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do
    własnych potrzeb stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - w sposób
    niezależny od działalności prowadzonej w miejscu siedziby.
    Potwierdził to również TSUE w wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO
    Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te
    Amsterdam, cyt.:
    „(...) Z celu art. 9 oraz kontekstu, w którym użyto w nim przedmiotowych pojęć, wyraźnie
    wynika, że nie można uznać usług za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż główne miejsce prowadzenia działalności, chyba że to inne miejsce
    prowadzenia działalności posiada minimalny poziom stabilności wynikający ze stałej
    obecności zarówno zasobów ludzkich, jak i technicznych koniecznych do świadczenia
    usług (sprawa 168/84 Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altshtadt [1985] Zb.
    Orz. Str. 2251, pkt 17 i 18).
    16. W konsekwencji, aby można je było traktować, w drodze odstępstwa od głównego
    kryterium siedziby głównej, jako miejsce świadczenie usług przez podatnika, miejsce
    prowadzenia działalności musi posiadać dostateczny poziom stałości oraz strukturę
    wystarczającą pod względem zasobów ludzkich i technicznych do świadczenia
    przedmiotowych usług w sposób niezależny.”
    Powyższe znajduje potwierdzenie również w interpretacjach indywidualnych oraz
    orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo:

        wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20 (utrzymany
        wyrokiem NSA z dnia 27 sierpnia 2024 r. sygn. I FSK 1679/20), cyt.:
    „Uwzględnić należy, że decyzje zarządcze dotyczące funkcjonowania skarżącej
    podejmowane są poza terytorium Polski, zaś żaden z Usługodawców nie posiada
    uprawnień do podejmowania decyzji, zaciągania zobowiązań w imieniu skarżącej, w tym
    także do zawierania umów w jej imieniu i na jej rzecz. Skarżąca, powołując się na ww.
    wyrok TSUE w sprawie Welmory, zasadnie wskazała, iż w oparciu wyłącznie o zasoby
    Usługodawców zlokalizowane na terytorium Polski, nie byłoby możliwe odebranie i
    wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tej struktury (z uwagi na fakt, iż
    żaden z pracowników Usługodawców nie jest upoważniony do zaciągania zobowiązań, czy
    też podejmowania jakichkolwiek decyzji w imieniu spółki). Sąd podziela stanowisko
    skarżącej, że w stanie faktycznym sprawy/zdarzeniu przyszłym zasoby Usługodawców nie
    charakteryzują się wystarczającą samodzielnością i autonomicznością, aby można było
    przy ich wykorzystaniu wykonywać przedmiot działalności gospodarczej skarżącej w
    sposób niezależny”.
        interpretacja indywidualna z dnia 19 marca 2018 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.19.2018.2.MC, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, cyt.:
    „Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”,
    odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84
    Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95
    Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA,
    jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.”
    Przenosząc powyższe na stan faktyczny/zdarzenie przyszłe będące przedmiotem
    niniejszego wniosku, należy dokonać analizy czy nowym model biznesowy spełnia
    kryterium „odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego
    miejsca – niezależność tego miejsca”.
    W nowym modelu biznesowym:
        Spółka ma siedzibę na terytorium Niemiec gdzie prowadzi działalność w zakresie
        dystrybucji urządzeń dla branży (...) oraz świadczenia usług serwisu tych urządzeń
        oraz sprzedaży części zamiennych.
        Spółka będzie świadczyła usługi serwisu gwarancyjnego, pogwarancyjnego, jak
        również bieżących usług serwisowych.
        Usługi serwisowe zostaną wykonane przez B. Sp. z o.o. na podstawie umowy
        serwisowo-montażowej zawartej ze Spółką. Umowa zostanie zawarta na czas
        nieokreślony.
        Zlecenie B. Sp. z o.o. usług serwisowych nie wiąże się z przeniesieniem
        /oddelegowaniem pracowników Spółki do Polski.
        B. Sp. z o.o. będzie dokonywała usług serwisowych:
        z użyciem własnych maszyn/urządzeń,

        z użyciem własnych części oraz zakupionych materiałów,
        przez własnych pracowników.
        Spółka nie będzie udostępniała B. Sp. z o.o.:
        ani własnych maszyn/urządzeń,
        ani własnych części,
        ani własnych pracowników.
        Działalność B. Sp. z o.o. w tym zakresie ogranicza się do wykonywania usług
        gwarancyjnych, pogwarancyjnych a także bieżących usług serwisowych i napraw.
        Spółka nie nadzoruje ani nie zarządza usługami serwisowymi. Spółka nie ma
        możliwości instruowania/nadzorowania pracowników B. Sp. z o.o. w zakresie ich
        zadań związanych z wykonywanymi usługami serwisowymi. Za wykonanie usług
        serwisowych odpowiada B. Sp. z o.o. jako podmiot prowadzący samodzielną
        działalność gospodarczą w Polsce i nie jest on nadzorowany w tym zakresie przez
        Spółkę. B. Sp. z o.o. świadczy przedmiotowe usługi we własnym zakresie i na własny
        rachunek.
        Wszelkie kontrakty handlowe dotyczące nabycia towarów (urządzeń) przez Spółkę i
        ich sprzedaż Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera we własnym imieniu i na
        własny rachunek.
        Pracownicy B. Sp. z o.o. nie posiadają pełnomocnictwa do zawierania w imieniu i na
        rzecz Spółki umów handlowych, w rozumieniu zarówno formalnym jak i faktycznym
        (tj. nie prowadzą negocjacji oraz nie podejmują żadnych innych czynności prawnych
        i faktycznych zmierzających do zawarcia przez Spółkę umów handlowych).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż brak jest wątpliwości iż usługi
    świadczone przez B. Sp. z o.o. (odrębny podmiot gospodarczy) na rzecz Spółki nie
    wypełniają obiektywnie przesłanki prowadzenia przez Spółkę stałej działalności
    gospodarczej, która byłaby niezależna od działalności prowadzonej w miejscu siedziby.
    Tym samym, usługi świadczone przez B. Sp. z o.o. nie umożliwiłyby Spółce niezależnego
    prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę w Polsce zakresie dystrybucji
    urządzeń dla branży (...) oraz świadczenia usług serwisu tych urządzeń oraz sprzedaży
    części zamiennych.
    Stwierdzić zatem należy, iż również ten warunek nie jest spełniony w sytuacji Spółki
    bowiem Spółka nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce struktury techniczno-
    personalnej, która odznaczałaby się stałością i umożliwiałaby niezależne prowadzenie
    działalności gospodarczej w Polsce w oderwaniu do działalności prowadzonej w miejscu
    siedziby.
    Wniosek:
    W kontekście powyższego w nowym modelu biznesowym nie będą spełnione żadne
    przesłanki dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w
    Polsce. Tym samym, w nowym modelu biznesowym Spółka nie będzie posiadała w Polsce
    stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT w związku ze
    świadczeniem usług serwisowych przez B. Sp. z o.o.
    Powyższe stanowisko potwierdza również linia interpretacyjna organów podatkowych
    oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w sprawach wydanych w podobnym
    do Spółki stanie faktycznym, m.in.:

        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30
        października 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.467.2024.1.RST, cyt.:
    „W analizowanej sprawie Spółka Niemiecka co prawda nabywa na terytorium Polski usługi
    wsparcia od Spółki Polskiej, jednak realizacja obowiązków przez pracowników oraz
    współpracowników Spółki Polskiej odbywa się pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem
    Spółki Polskiej. Spółka Polska definiuje zakres zadań pracowników oraz
    współpracowników oraz przeprowadza proces rekrutacyjny. Pracownicy Spółki Polskiej
    podlegają jej bezpośredniemu kierownictwu i podległości służbowej. Zatem należy uznać,
    że Spółka Niemiecka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym
    Spółki Polskiej. Dodatkowo należy wskazać, że Spółka Niemiecka nie posiada prawnego
    ani faktycznego prawa do korzystania z urządzeń lub wyposażenia należącego do Spółki
    Polskiej znajdującego się na terytorium Polski dla celów własnej działalności gospodarczej.
    Spółka Niemiecka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zapleczem technicznym Spółki
    Polskiej w Polsce (tj. świadczenia są przez Spółkę Polską realizowane przy użyciu jej
    własnego sprzętu i narzędzi), a Spółka Niemiecka nie posiada jakichkolwiek maszyn czy
    innych środków trwałych zlokalizowanych na terenie jej zakładu oraz nie kontroluje
    doboru ani sposobu wykorzystania zaplecza technicznego przez Spółkę Polską w celu
    świadczenia usług na rzecz Spółki Niemieckiej. Co prawda, z uwagi na specyfikę usług,
    mają miejsce bieżące kontakty między personelem Spółki Niemieckiej a Spółki Polskiej, w
    tym personel Spółki Niemieckiej w sposób ogólny monitoruje wykonanie usług. Wskazać
    jednakże należy, że kontroli Spółki nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie
    można wywodzić z ustalonych między Spółką Niemiecką, a Spółką Polską standardów
    jakości, które określane są pomiędzy stronami każdej tego typu umowy o świadczenie
    usług. Mieści się to w standardowych działaniach podmiotu dbającego o własne interesy
    gospodarcze i nie może być przejawem kontroli tylko zwykłej relacji usługodawca-
    usługobiorca.
    Podsumowując powyższe należy uznać, że Spółka Niemiecka nie posiada żadnych
    własnych zasobów osobowych ani personalnych na terytorium Polski, a także nie posiada
    kontroli nad zapleczem usługodawcy tj. Spółki Polskiej porównywalnej do tej, jaką
    sprawuje nad zapleczem własnym. Tym samym nie zostaną spełnione podstawowe
    warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium kraju.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas
    charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb
    przemijających. (...)
    Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że usługodawca tj. Spółka
    Polska realizuje na rzecz Spółki Niemieckiej określone czynności, zatem oznacza to, że
    zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Spółki Polskiej w
    przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki Niemieckiej usług oraz ich odbioru.
    Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce
    prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które dla tego
    innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego
    oraz zdarzenia przyszłego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że
    to samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług - tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie
    miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym

    tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C–533/22
    wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od
    zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki. Jednocześnie w wyroku
    C-533/22 TSUE określił, że Spółka nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej tylko z tego powodu, że należy do tej samej grupy co spółka
    usługodawcy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług.
    Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, a także orzecznictwo TSUE należy
    stwierdzić, iż Spółka Niemiecka nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.”
        interpretacja indywidualna z 14 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.69.2023.1.
        RST, cyt.:
    „Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium
    kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności. Należy wskazać, że główny przedmiot działalności
    Spółki obejmuje sprzedaż przez sklep internetowy suplementów diety. (...) Natomiast na
    terytorium Polski Spółka posiada Spółkę Zależną z którą zawarła na czas nieokreślony
    umowę współpracy. Spółka Zależna prowadzi działalność w zakresie usług pomocniczych i
    wspierających działalność główną Spółki (tzw. back office services).
    Nabywane od Spółki Zależnej usługi mają na celu wsparcie głównej działalność Spółki, czyli
    sprzedaży jej produktów w Polsce i poza Polską. Spółka nawiązała także bezpośrednią
    współpracę z podmiotem świadczącym m.in. usługi magazynowe i logistyczne na
    terytorium Polski („Partner Logistyczny”) na podstawie umowy o świadczenie usług w
    zakresie realizacji zamówień (Fulfillment Services Agreement).(...)
    Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż
    nie zostały spełnione przesłanki posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego oraz
    technicznego na terytorium Polski, tym samym Spółka nie posiada w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”
        Interpretacja indywidualna z dnia 26 lipca 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.220.2023.2.RST, cyt.:
    „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. W analizowanej sprawie A nie posiada bezpośredniej kontroli nad
    zapleczem osobowym, ani technicznym B. Zainteresowany świadczy usługi na rzecz Spółki
    jako niezależny, samodzielny podmiot gospodarczy, na własny rachunek i ryzyko, przy
    wykorzystaniu własnych aktywów i pracowników. Spółka nie kontroluje, nie kieruje, ani nie
    nadzoruje działalności produkcyjnej i usługowej B. B odpowiada za bieżące planowanie
    produkcji, jak również działalność operacyjną. Świadczenie Usług odbywa się zgodnie z
    umową zawartą pomiędzy Spółką a Zainteresowanym. Nie można jednak wywieść
    bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym B na podstawie
    ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego
    rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony

    umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie
    można wywodzić że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i
    zapleczem technicznym Zainteresowanego w Polsce.
    Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy, A. nie będzie posiadać także
    zaplecza osobowego i technicznego na terytorium kraju nad którym sprawuje kontrolę
    porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Tym samym nie zostaną
    spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju.”
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 czerwca
        2021 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.93.2021.3.AC, cyt.:
    „Zatem nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w
    stosunku do działalności prowadzonej w Austrii posiadając zaplecze personalne i
    techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej. Co prawda, Spółka
    sprowadza Towary na terytorium Polski, które następnie sprzeda w ramach czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.
    Jednocześnie Spółka nabywa od polskiej Firmy Logistycznej usługi polegające na
    transportowaniu, rozpakowywaniu, magazynowaniu, przygotowywaniu do transportu
    Towarów oraz strojenie Towarów od Firmy strojącej. Jednak Firma logistyczna, poza
    magazynowaniem i transportem towarów, nie spełnia żadnych innych funkcji. Spółka nie
    ma prawa udzielać instrukcji, wydawać poleceń, kontrolować ani nadzorować pracy
    pracowników Firmy logistycznej. Spółka nie ma wpływu na sposób wykonywania usługi
    przez Firmę logistyczną. Przedstawiciele Spółki nie mają swobodnego wstępu na teren
    magazynu. Spółka nie jest jedynym i wyłącznym klientem Firmy logistycznej. Również
    strojenie instrumentów odbywa się bez fizycznego udziału przedstawicieli Spółki. Firma
    strojąca i jej pracownicy nie są w żaden sposób kontrolowani przez Spółkę. Przy tym
    Spółka nie posiada w Polsce oddziału, filii ani biura. Spółka nie posiada w Polsce żadnego
    personelu, ani żadnego zaplecza technicznego takiego jak np. biuro lub inne
    pomieszczenia, maszyny, samochody i inny sprzęt (w tym również nie wynajmuje ich).
    Decyzje biznesowe związane ze sprzedażą Towarów podejmowane są w Austrii. Zatem nie
    można uznać, że Spółka zorganizowała na terytorium Polski zaplecze personalne i
    techniczne świadczące o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium
    Polski. W tym konkretnym przypadku należy stwierdzić, że nie są spełnione przesłanki do
    uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.”
        wyrok WSA w Gliwicach z 12 października 2020 r., sygn. akt I SA/GI 1051/19, cyt.:
    „Z opisu zdarzenia przyszłego, którym związany jest zarówno organ interpretacyjny, jak i
    Sąd (art. 14c o.p.), wynika, że warunek ustalenia miejsca stałego prowadzenia działalności
    w postaci zgromadzenia stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla
    świadczenia określonych usług w sposób niezależny nie został spełniony.
    Skarżąca wskazała bowiem, że pracownicy Spółki Powiązanej, w tym Dyrektor
    Zarządzający, nie mają żadnych uprawnień do działania w imieniu i na rzecz Spółki. W
    trakcie pobytu w Polsce, Dyrektor Zarządzający będzie świadczył pracę wyłącznie na rzecz
    Spółki Powiązanej i nie będzie umocowany do jakiegokolwiek działania w imieniu i na
    rzecz Skarżącej, w tym w szczególności w odniesieniu do czynności podejmowanych przez
    Spółkę w Polsce. Pracownicy Spółki Powiązanej, realizując czynności związane z
    wykonaniem usług produkcyjnych, magazynowych czy logistycznych na rzecz Spółki, nie
    będą posiadali kompetencji niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej
    Spółki. Wszystkie czynności związane ze sprzedażą produktów, dystrybucją, kontaktami z
    klientami, czy działalnością marketingową będą nadal prowadzone przez Spółkę

    bezpośrednio z terytorium Niemiec (niezależnie od tego czy w Polsce będzie odbywał się
    cały proces przetwarzania czy tylko jego część). Spółka Powiązana nie będzie brała udziału
    w tych czynnościach oraz nie będzie miała jakiegokolwiek bezpośredniego kontaktu z
    klientami Spółki. Także czynności zarządcze – związane z działalnością Spółki będą
    wykonywane z miejsca siedziby Spółki, tj. z Niemiec.
    Zakres czynności pomocniczych wykonywanych przez Spółkę Powiązaną będzie
    obejmował wyłącznie procesy techniczne, takie jak magazynowanie wyrobów gotowych
    oraz procesy logistyczne (w oparciu o dokumenty wysyłkowe sporządzone przez Spółkę w
    Niemczech). Czynności te będą miały wyłącznie charakter pomocniczy, wtórny do działań
    podejmowanych przez Spółkę na terytorium Niemiec. Realizacja zamówień oraz wszystkie
    inne czynności będą się odbywały zgodnie z wytycznymi i wymogami przekazanymi z
    siedziby Spółki w Niemczech.
    (...)
    Reasumując, z opisu zdarzenia przyszłego (stanu faktycznego) wynika, że Skarżąca nie
    będzie dysponować wymaganą strukturą w zakresie zaplecza technicznego i
    personalnego, konieczną dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności”.
        wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r. sygn. I FSK 396/21 potwierdzających
        stanowisko WSA, cyt.:
    „Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem
    wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne
    potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa
    struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia
    2022 r. w sprawie C- 333/20 B., pkt 53).
    22. Ponadto zwrócić należy uwagę, że nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
    rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo
    zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez
    spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również
    zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej -
    Skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (por. wyrok
    TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, pkt 54). (...)
    23. Mając na uwadze dokonaną przez Organ ocenę przedstawionych we wniosku o
    wydanie Interpretacji istotnych elementów stanu faktycznego w kontekście istotnych dla
    wydania prawidłowej interpretacji przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 1 i 2
    Rozporządzenia w związku z art. 28b ust. 1 i 2 u.p.t.u., za nietrafne Naczelny Sąd
    Administracyjny potraktował zarzuty naruszenia w zaskarżonym wyroku powyższych
    przepisów oraz art. 44 Dyrektywy VAT.”
    Wniosek: W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie jest spełniony żaden z
    warunków wymienionych w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, które muszą być
    spełnione łącznie aby można było uznać podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności w danym państwie.
    Spółka nie będzie zatem posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce w związku z nowym modelem biznesowych i świadczonymi na jej rzecz usługami
    przez B. Sp. z o.o.
    Ad 2

    Zgodnie z zasadą ogólną dotyczącą miejsca świadczenia usług wskazaną w przepisach art.
    28b ust. 1 ustawy o VAT w przypadku świadczenia usług na rzecz podatników miejscem
    świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, cyt.:
    „Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2–4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.”
    W świetle przepisów art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia na rzecz Spółki
    usług przez B. Sp. z o.o. jest miejsce, w którym Spółka jako ich usługobiorca, posiada
    siedzibę działalności gospodarczej. Jako że Spółka posiada siedzibę działalności
    gospodarczej na terytorium Niemiec, miejscem świadczenia usług na jej rzecz zgodnie z
    art. 28b ustawy o VAT są Niemcy.
    Od zasady ogólnej zawartej w art. 28b ustawy o VAT przepisy zawierają szereg wyjątków
    wskazanych w przepisach art. 28b ust. ust. 2–4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g
    ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT. Jako że przepisy:
        art. 28f dotyczą usług transportowych,
        art. 28g dotyczą usług wstępu na imprezy kulturalne,
        art. 28i dotyczą usług restauracyjnych i cateringowych,
        art. 28j dotyczą usług krótkoterminowego wynajmu środków transportu,
        art. 28n dotyczą usług turystyki,
    przepisy te nie mają zastosowania do usług świadczonych przez B. Sp. z o.o. na rzecz
    Spółki.
    Zgodnie natomiast z przepisem art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie ze wskazanym powyżej uzasadnieniem do pytania nr 1) Spółka nie posiada i nie
    będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla potrzeb podatku VAT.
    Wniosek:
    W nowym modelu biznesowym usługi świadczone przez B. Sp. z o.o. na rzecz Spółki nie
    podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce z uwagi na fakt, iż miejscem jej świadczenia jest
    miejsce, w którym usługobiorca tj. Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj.
    Niemcy.
    Ad 3
    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, cyt.:
    „W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.”
    Zgodnie natomiast z przepisem art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, cyt.:
    „Kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,

        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi;
      2) w przypadku importu towarów – kwota podatku:
    i. wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
    ii. należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
      3) zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
      4) kwota podatku należnego z tytułu:
        a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem
          jest ich usługobiorca,
        b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem jest
          ich nabywca,
        c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
        d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11;
    (...).”
    Ponadto, zgodnie z przepisem art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT, cyt.:
    „Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub
    zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:
    (...)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
        czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze
        – w części dotyczącej tych czynności.”
    W świetle powyższych przepisów, w przypadku, gdy łącznie spełnione zostaną następujące
    warunki:
      1) Spółka będzie czynnym podatnikiem VAT,
      2) Usługi świadczone przez B. Sp. z o.o. będą wykorzystywane do wykonywania przez
        Spółkę czynności opodatkowanych VAT,
      3) Świadczone przez B. Sp. z o.o. na rzecz Spółki usługi podlegałyby opodatkowaniu VAT
        w Polsce, co zostałoby udokumentowane przez B. Sp. z o.o. fakturami
        zawierającymi podatek VAT (tylko jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1
        oraz 2 jest nieprawidłowe),
      4) Spółka otrzymałaby ww. faktury,
      - Spółka byłaby uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego, który zostałby
        wykazany na fakturach od B. Sp. z o.o. (tylko jeśli stanowisko Spółki w zakresie
        pytania nr 1 oraz 2 jest nieprawidłowe).
    W opisanym zdarzeniu przyszłym:
        Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT,
        usługi świadczone przed B. Sp. z o.o. mają związek z działalnością opodatkowaną
        VAT Spółki.
    Oznacza to, że warunki posiadania przez Spółkę statusu podatnika VAT oraz związku
    nabycia z czynnościami opodatkowanymi VAT zostałyby spełnione.

    W konsekwencji, w sytuacji, gdyby w nowym modelu biznesowym usługi świadczone przez
    B. Sp. z o.o. podlegałyby opodatkowaniu VAT w Polsce (jeśli stanowisko Spółki w zakresie
    pytania nr 1 oraz 2 jest nieprawidłowe) i spełnione zostały warunki o charakterze
    formalnym, tj.:
        B. Sp. z o.o. wykazałby podatek VAT na fakturach wystawionych na rzecz Spółki z
        tytułu świadczenia usług, oraz
        Spółka otrzymałaby ww. faktury,
    Spółka byłaby uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego na ww. fakturach.
    Wniosek:
    Zasadniczo Spółka nie jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z usług
    świadczonych na jej rzecz przez B. Sp. z o.o., albowiem miejscem świadczenia tych usług
    jest terytorium Niemiec i B. Sp. z o.o. nie powinna wykazywać podatku VAT na fakturach
    wystawianych z tytułu ww. usług.
    Jeżeli jednak stanowisko Spółki prezentowane w pyt. nr 1 i 2 uznano by za nieprawidłowe -
    zatem usługi, o których mowa w pytaniu nr 2, podlegałyby opodatkowaniu VAT w Polsce -
    wówczas Spółka będzie uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu
    świadczenia na jej rzecz przedmiotowych usług, o ile warunki formalne zostaną spełnione.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

      kwotę podatku naliczonego stanowi
      1. suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
      a. nabycia towarów i usług
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza
    zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka (A. GmbH) posiada siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium Niemiec i jest członkiem międzynarodowej Grupy (...). Grupa jest (...).
    Zasadniczym zakresem działalności Grupy jest sprzedaż urządzeń dla tego typu branży,
    jak również świadczenie usług serwisu tych urządzeń oraz sprzedaż części zamiennych.
    Spółka jest wyłącznym udziałowcem B. Sp. z o.o. posiadając 100% udziałów w tym
    podmiocie. Spółka planuje wprowadzić nowy model biznesowy w którym B. Sp. z o.o.
    będzie odpowiedzialna za wykonywanie na rzecz Spółki usług serwisowych, tj. Spółka
    będzie zamawiała usługę, płaciła za nią, a następnie odsprzedawała ją na rzecz polskiego
    klienta w ramach łańcucha dostaw. B. Sp. z o.o. będzie również odpowiedzialna za
    świadczenie usług agencyjnych polegających na prowadzeniu działań wspierających
    sprzedaż produktów Spółki na rynku polskim. W nowym modelu B. Sp. z o.o. będzie
    otrzymywała wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz Spółki na zasadach rynkowych.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 1
    dotyczą ustalenia czy w nowym modelu biznesowym Spółka A. GmbH posiada w Polsce
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia
    stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających
    opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została
    zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje

    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce

    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
    I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE
    stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna
    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione
    Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.
    Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając
    kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej
    w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący usługobiorcą,
    którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma
    siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego
    usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza

    personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE i przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w nowym modelu biznesowym Spółka A. GmbH nie
    będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka
    nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
    sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka planuje wprowadzić nowy model
    biznesowy w którym B. Sp. z o.o. będzie odpowiedzialna za wykonywanie na rzecz Spółki
    usług serwisowych, tj. Spółka będzie zamawiała usługę, płaciła za nią, a następnie
    odsprzedawała ją na rzecz polskiego klienta w ramach łańcucha dostaw. B. Sp. z o.o.
    będzie również odpowiedzialna za świadczenie usług agencyjnych polegających na
    prowadzeniu działań wspierających sprzedaż produktów Spółki na rynku polskim. W
    nowym modelu B. Sp. z o.o. będzie otrzymywała wynagrodzenie za usługi świadczone na
    rzecz Spółki na zasadach rynkowych.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników

    oraz nie deleguje pracowników do Polski na stałe lub okresowo. Spółka nie posiada na
    terytorium Polski również maszyn i innych urządzeń niezbędnych do samodzielnego
    wykonywania działalności gospodarczej, ani nie posiada i nie wynajmuje nieruchomości w
    Polsce. Ponadto Spółka nie posiada i nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału
    (filii), przedstawicielstwa czy biura. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że
    Spółka nie posiada na terytorium żadnego własnego zaplecza osobowego ani
    technicznego.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że Spółka będzie nabywała usługi serwisowe oraz usługi agencyjne od B. Sp. z o.o., co
    jednak istotne Spółka nie nadzoruje ani nie zarządza usługami świadczonymi przez B. Sp. z
    o.o. na jej rzecz. Spółka nie ma możliwości instruowania/nadzorowania pracowników B.
    Sp. z o.o. w zakresie ich zadań związanych z wykonywaną usługą. Za usługę odpowiada B.
    Sp. z o.o. jako podmiot prowadzący samodzielną działalność gospodarczą w Polsce i nie
    jest on nadzorowany w tym zakresie przez Spółkę. B. Sp. z o.o. świadczy przedmiotowe
    usługi we własnym zakresie i na własny rachunek. Ponadto Spółka nie ma dostępu ani do
    nieruchomości, w której B. Sp. z o.o. wykonuje na jej rzecz usługi, ani do nieruchomości
    należących do podmiotu magazynującego towary Spółki w ramach magazynu
    konsygnacyjnego. W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie będzie również posiadała
    na terytorium Polski kontroli nad zapleczem B. Sp. z o.o. porównywalnej do tej jaką
    sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów
    technicznych oraz nieruchomości i nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników.
    Dodatkowo wszelkie kontrakty handlowe dotyczące nabycia towarów (urządzeń) przez
    Spółkę i ich sprzedaż Spółka negocjuje samodzielnie i zawiera we własnym imieniu i na
    własny rachunek. Pracownicy B. Sp. z o.o. nie posiadają pełnomocnictwa do zawierania
    w imieniu i na rzecz Spółki umów handlowych, w rozumieniu zarówno formalnym jak i
    faktycznym (tj. nie prowadzą negocjacji oraz nie podejmują żadnych innych czynności
    prawnych i faktycznych zmierzających do zawarcia przez Spółkę umów handlowych).
    Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów
    osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można
    uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do
    obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022
    r. oraz wyrok TSUE C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. Wynika z nich, że z perspektywy
    określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru
    zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie
    może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
    Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce
    prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które

    świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy
    stwierdzić, że B. Sp. z o.o. w nowym modelu biznesowym będzie świadczyła na rzecz
    Spółki określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i
    technicznych B. Sp. z o.o. byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na
    rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7
    kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności. Natomiast z powołanego wyroku TSUE C-232/22 wynika m.in., że podmiot
    zagraniczny nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    państwie członkowskim, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej i to nawet wówczas, gdy usługodawca, w
    wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, świadczy usługi w postaci produkcji z
    materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających,
    które przyczyniają się do działalności gospodarczej usługobiorcy w tym państwie
    członkowskim.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka w nowym modelu biznesowym nie będzie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 2 dotyczą natomiast ustalenia czy w
    nowym modelu biznesowym usługi świadczone przez B. Sp. z o.o. na rzecz Spółki nie
    podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce.
    Jak wynika z opisu sprawy w nowym modelu B. Sp. z o.o. będzie odpowiedzialna za
    wykonywanie na rzecz Spółki usług serwisowych, tj. Spółka będzie zamawiała usługę,
    płaciła za nią, a następnie odsprzedawała ją na rzecz polskiego klienta w ramach
    łańcucha dostaw oraz za świadczenie usług agencyjnych polegających na prowadzeniu
    działań wspierających sprzedaż produktów Spółki na rynku polskim. Wskazać należy, że
    ww. świadczenia (tj. usługi serwisowe oraz usługi agencyjne) stanowią usługi do których
    stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad
    ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g
    ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym jak wynika z wniosku Spółka
    posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie jak ustaliłem
    nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w analizowanej sprawie miejsce
    świadczenia usług serwisowych oraz usług agencyjnych świadczonych przez B. Sp. z o.o.
    na rzecz Spółki należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca
    świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, ww. usługi nie
    będą opodatkowane w Polsce. Usługi te będą opodatkowane w kraju siedziby
    usługobiorcy tj. w Niemczech.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest
    prawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 3 , gdyż
    interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku uznania, że usługi
    serwisowe i usługi agencyjne podlegają opodatkowaniu w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.