Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDWPT.4011.354.2025.2.KSM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-08
Teza: Zwolnienie z opodatkowania odszkodowania wypłaconego na
podstawie ugody sądowej.
Słowa kluczowe: odszkodowania
pracodawca
pracownik
ugody-ugoda sądowa
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem złożonym 10 grudnia 2025 r. – w
    odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 12 września 2025 r. przed Sądem Rejonowym dla ... (sygn. akt ...), zawarła Pani z
    byłym pracodawcą ... ugodę sądową. Zgodnie z jej treścią strona pozwana zobowiązała się
    do zapłaty na Pani rzecz kwoty X zł brutto tytułem odszkodowania za nieuzasadnione
    (niezgodne z prawem) wypowiedzenie umowy o pracę.
    W dniu 3 października 2025 r. otrzymała Pani przelew w wysokości Y zł. Pracodawca
    potrącił zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie Z zł. Świadczenie ma charakter
    odszkodowawczy, nie dotyczy utraconych korzyści oraz nie wynika z umowy
    cywilnoprawnej - zostało przyznane wyłącznie na podstawie ugody sądowej.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    W piśmie z 8 grudnia 2025 r. doprecyzowała Pani, że była zatrudniona w firmie ... na
    podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W dniu 13 marca 2025 r. pracodawca
    wypowiedział Pani umowę o pracę na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. W
    związku z uznaniem wypowiedzenia za niezgodne z przepisami o wypowiadaniu umów o
    pracę wystąpiła Pani z pozwem do Sądu Rejonowego dla ....
    W dniu 12 września 2025 r. została zawarta ugoda sądowa, sygn. akt ... Ugoda stała się
    prawomocna po upływie 7 dni od jej zawarcia. Na podstawie ugody pracodawca
    zobowiązał się do wypłaty na Pani rzecz jednorazowego odszkodowania w kwocie X zł
    brutto.
    Odszkodowanie zostało wypłacone w kwocie Y zł netto po potrąceniu zaliczki na podatek
    dochodowy. Kwota brutto odszkodowania wniosła X zł. Odszkodowanie zostało przyznane
    na podstawie art. 45 § 1 Kodeksu pracy jako rekompensata za niezgodne z prawem
    wypowiedzenie umowy o pracę. Ugoda nie przywróciła Pani do pracy i nie zmieniła trybu
    rozwiązania stosunku pracy.
    Odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej, wynikającej z naruszenia przepisów
    wypowiedzenia umowy o pracę, nie dotyczyło utraconych korzyści. Jego wysokość została
    ustalona wyłącznie w drodze ugody sądowej, jako wynik wzajemnych ustępstw stron.
    Pytania
      1. Czy otrzymane odszkodowanie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od
        osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT?
      2. Czy otrzymane przez Panią odszkodowanie w kwocie X zł brutto, wypłacone na
        podstawie ugody sądowej z dnia 12 września 2025 r. (sygn. akt ...) z tytułu
        niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę korzysta ze zwolnienia z
        opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym

        od osób fizycznych? (pytanie nr 2 sformułowane w uzupełnieniu wniosku w wyniku
        przeformułowania pytań nr 2 i 3 przedstawionych w pierwotnym wniosku)
    Pani stanowisko w sprawie (w zakresie pytania nr 2 ostatecznie sformułowane w
    uzupełnieniu wniosku)
    Ad. 1.
    Pani zdaniem, świadczenie korzysta ze zwolnienia z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o PIT, ponieważ:
      zostało przyznane na podstawie ugody sądowej,
      ma charakter odszkodowawczy (rekompensata za rozwiązanie stosunku pracy),
      nie dotyczy utraconych korzyści,
      nie wynika z umowy cywilnoprawnej, lecz z ugody zatwierdzonej przez sąd.
    W konsekwencji pobranie zaliczki przez płatnika było niezasadne.
    Ad. 2
    Uważa Pani, że otrzymane przez Panią odszkodowanie w kwocie X zł brutto wypłacone na
    podstawie ugody sądowej z dnia 12 września 2025 r. korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ponieważ dotyczy szkody rzeczywistej wynikającej z naruszenia
    przepisów o wypowiedzeniu umów o pracę i stanowi rekompensaty utraconych korzyści
    ani wynagrodzenia za pracę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

      1) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      2) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub
    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów
      zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Podkreślić trzeba, że zwolnienie z opodatkowania przychodów jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą
    bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.
    W związku z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art.
    21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na
    zastosowanie tego zwolnienia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
      otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
      odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w
      art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
      wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
      nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób
      oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w
      orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to
      należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie
      treści. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
      rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
      fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne
      staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do
      przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (...).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej - wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.

    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                      1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41
      ; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia.
    Funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz w Kodeksie cywilnym pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że:
      Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
      stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji
      (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w
    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Z opisu sprawy wynika, że w dniu 13 marca 2025 r. pracodawca wypowiedział Pani umowę
    o pracę na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. W dniu 12 września 2025 r. przed
    Sądem Rejonowym dla ... zawarła Pani z byłym pracodawcą ... ugodę sądową. Zgodnie z jej
    treścią strona pozwana zobowiązała się do zapłaty na Pani rzecz kwoty X zł brutto tytułem
    odszkodowania za nieuzasadnione (niezgodne z prawem) wypowiedzenie umowy o pracę.
    W dniu 3 października 2025 r. otrzymała Pani przelew w wysokości Y zł. Pracodawca
    potrącił zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie ... zł. Świadczenie ma charakter

    odszkodowawczy, nie dotyczy utraconych korzyści oraz nie wynika z umowy
    cywilnoprawnej - zostało przyznane wyłącznie na podstawie ugody sądowej.
    Odszkodowanie zostało przyznane na podstawie art. 45 § 1 Kodeksu pracy jako
    rekompensata za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Ugoda nie
    przywróciła Pani do pracy i nie zmieniła trybu rozwiązania stosunku pracy.
    Odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej, wynikającej z naruszenia przepisów
    wypowiedzenia umowy o pracę, nie dotyczyło utraconych korzyści. Jego wysokość została
    ustalona wyłącznie w drodze ugody sądowej, jako wynik wzajemnych ustępstw stron.
    Kwestia ugody została zdefiniowana w art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (t. j. Dz.U.
    z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego
    rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie ujęto – jak wskazano w
    opisie sprawy – jego wysokość została ustalona w drodze ugody sądowej, jako wynik
    wzajemnych ustępstw stron. Odszkodowanie to ma więc – de facto – zrekompensować
    zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do sporu prowadzącego w efekcie do
    rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że otrzymana przez Panią kwota, wynikająca z
    zawartej ugody sądowej, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady
    ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Bowiem jak Pani jednoznacznie wskazała, wysokość
    otrzymanego odszkodowania została ustalona jako wynik wzajemnych ustępstw stron. Co
    oznacza, że kwota wynikała z ustaleń poczynionych pomiędzy Panią a byłym pracodawcą i
    ma charakter umowny, a jej wysokość uwzględnia interesy stron (Pani i byłego
    pracodawcy).
    Do wypłaconej kwoty nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na
    podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o
    którym mowa w tym przepisie. Nie dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz stanowi
    rekompensatę za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę – ma
    rekompensować utracone przez Panią korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Podsumowując, otrzymane przez Panią świadczenie wynikające z zawartej przez Panią
    ugody sądowej nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    3 ani art. art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwota
    ta stanowi przychód ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia miała źródło w
    uprzednio łączącym Panią z pracodawcą stosunku pracy. Tym samym wypłacona kwota
    stanowi dla Pani przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.