Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-1164c/14/WM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-03-05
Teza: Czy wydatek w postaci płatności na rzecz osoby bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych (skutkiem czego było dobrowolne opuszczenie tego lokalu przez tą osobę) mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: lokal; zbycie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 21 listopada 2014 r. (data wpływu 1 grudnia 2014 r.) uzupełnionym pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. (data wpływu 4 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty wypłaconej osobie bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych, skutkiem którego było dobrowolne opuszczenie tego lokalu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m. in. w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty wypłaconej osobie bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych, skutkiem którego było dobrowolne opuszczenie tego lokalu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej jest m.in.:

*   udzielanie pożyczek poza systemem bankowym przy których zawierana jest umowa z przewłaszczeniem na zabezpieczenie (lombard) - przy czym umowa ta może dotyczyć zarówno ruchomości, jak i nieruchomości;
*   pożyczek zabezpieczanych wpisem do hipoteki na nieruchomości;
*   zakup i sprzedaż nieruchomości we własnym imieniu i na własny rachunek.

Działalność ta jest opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych wg stawki liniowej. Dla celów tego podatku prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów, oraz ewidencja lombardowa.

Wnioskodawczyni wskazała, że dokonała płatności na rzecz osoby bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych, skutkiem czego było dobrowolne opuszczenie tego lokalu przez tę osobę. Uiszczenie uzgodnionej kwoty w zamian za opuszczenie bezprawnie zajmowanego lokalu jest działaniem dającym szybszy efekt w postaci możliwości dysponowania tym lokalem i przeznaczeniem go do sprzedaży, niż wystąpienie o eksmisję. Możliwość sprzedaży lokalu niezasiedlonego nieuprawnionym lokatorem są znacznie większe, wskazała również, że trudno się dziwić potencjalnym nabywcom, że rezygnują z zawarcia umowy po uzyskaniu informacji, że lokal jest zasiedlony. W przedmiotowej sprawie w roku w którym Wnioskodawczyni poniosła wydatek z tego tytułu doszło do uzyskania przychodu ze sprzedaży tego lokalu, zatem związek pomiędzy osiągniętym przychodem z działalności gospodarczej oraz poniesionym wydatkiem w jej ocenie istnieje.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, oznaczone we wniosku numerem 4.

Czy wydatek w postaci płatności na rzecz osoby bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych (skutkiem czego było dobrowolne opuszczenie tego lokalu przez tą osobę) mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawczyni płatność na rzecz osoby bezprawnie zajmującej zakupiony lokal w zamian za jego opuszczenie stanowi koszt uzyskania przychodu. Rozwiązanie takie, zamiast przeprowadzenia przymusowej eksmisji, umożliwia szybsze i sprawniejsze objęcie w faktyczne posiadanie zakupionego lokalu, co zwiększa możliwość jego sprzedaży. Uzasadnia to w związku z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznanie takiego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), zgodnie z którym, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

*   poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu, lub mieć na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
*   wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy,
*   wydatek winien być prawidłowo udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie przychodu, ewentualnie na zwiększenie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

Jednocześnie, ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie on musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności. Decydując się na poniesienie określonych wydatków musi sam dokonać oceny, czy wydatki, które poniósł mają na celu uzyskanie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, a następnie podjąć decyzję o ich ewentualnym zakwalifikowaniu do kosztów podatkowych.

Zauważyć należy, iż zdefiniowanie celu osiągnięcia przychodu nie może być traktowane jedynie w kategoriach formalnych, ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w przywołanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy nie wymaga wykazania, że konkretny przychód jest skutkiem poniesienia określonego kosztu. Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż poniesiony wydatek przysporzy mu spodziewanego przychodu lub przyczyni się do zabezpieczenia źródła przychodów.

W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku na rzecz osoby bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych i wpływu tego wydatku na powstanie przychodu, względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu.

W złożonym wniosku Wnioskodawczyni przedstawiła informacje, które wskazują, iż dla osiągnięcia przychodu ze sprzedaży zakupionego lokalu mieszkalnego racjonalnym działaniem Wnioskodawczyni było poniesienie wydatku na rzecz osoby bezprawnie zajmującej ten lokal, bowiem skutkiem poniesienia tego wydatku było dobrowolne opuszczenie przez tą osobę lokalu.

Wnioskodawczyni wskazała, że możliwości sprzedaży lokalu są znacznie większe, jeśli nie jest on zajęty przez lokatorów, bowiem potencjalni nabywcy, rezygnują z zawarcia umowy zakupu lokalu, gdy uzyskają informację, że lokal jest zasiedlony. Celem poniesienia wydatku na rzecz osoby bezprawnie zajmującej lokal przeznaczony do sprzedaży, było zatem podniesienie atrakcyjności tego lokalu, zainteresowanie ofertą sprzedaży tego lokalu potencjalnych nabywców. Zapłata tej kwoty jest – jak wskazała Wnioskodawczyni - działaniem dającym szybszy efekt w postaci możliwości dysponowania tym lokalem i jego sprzedaży, niż wystąpienie o eksmisję. Wnioskodawczyni wskazała ponadto, że jeszcze w roku w którym poniosła wydatek na rzecz osoby bezprawnie zajmującej lokal mieszkalny doszło do uzyskania przychodu ze sprzedaży tego lokalu.

Wobec powyższego, poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek na rzecz osoby bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych, skutkiem którego było dobrowolne opuszczenie przez lokatora lokalu, może stanowić w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszt uzyskania przychodów.

Podkreślić należy, że organ podatkowy wydający niniejszą interpretację nie czynił sam żadnych ustaleń w zakresie okoliczności związanych z zapłatą przedmiotowej kwoty, przyjął jedynie okoliczności opisane przez Wnioskodawczynię bez weryfikowania ich. Nie można jednak wykluczyć, że naczelnik urzędu skarbowego prowadząc w przyszłości ewentualne postępowanie podatkowe, po przeanalizowaniu całokształtu zebranego materiału dowodowego będzie mógł poczynić ustalenia prowadzące go do odmiennych wniosków niż zawarte w niniejszej interpretacji. Zwłaszcza, że w świetle art. 14k i następnych Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna nie jest wiążąca dla rozstrzygającego sprawę podatkową naczelnika właściwego urzędu skarbowego, który może poczynić własne ustalenia w zakresie stanu faktycznego rozstrzyganej przez siebie sprawy.

Interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty wypłaconej osobie bezprawnie zajmującej jeden z zakupionych lokali mieszkalnych, skutkiem którego było dobrowolne opuszczenie tego lokalu. W pozostałej części wniosku dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz dotyczącej podatku od towarów i usług wniosek został rozpatrzony odrębnymi pismami.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.