Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-663/14-2/PW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-11-13
Teza: Należy stwierdzić, że Spółka - jako płatnik - ma prawo w trakcie roku kalendarzowego obliczać i pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych stosując koszty uzyskania przychodów w wysokości 50% od kwot wynagrodzenia za przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych do wykonanych przez pracowników utworów na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy uwzględnieniu limitu określonego w art. 22 ust. 9a ww. ustawy, a w odniesieniu do kwot wynagrodzenia za pracę o charakterze nietwórczym w wysokości określonej przepisami art. 22 ust. 2 ustawy.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-koszty uzyskania przychodów-podwyższenie kosztów uzyskania przychodów; prawa-prawa autorskie; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 28 sierpnia 2014 r. (data wpływu 1 września 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 1 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Sp. z o.o. (dalej; Spółka lub Wnioskodawca) jest spółką informatyczną, której przedmiotem działalności jest przede wszystkim świadczenie usług programistycznych, polegających na tworzeniu programów komputerowych. Spółka zatrudnia pracowników, którzy w ramach obowiązków służbowych wynikających ze stosunku pracy tworzą programy komputerowe oraz inne utwory w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej: ustawa o prawach autorskich), takie jak np. prezentacje na szkolenia lub konferencje, projekty techniczne systemów informatycznych, projekty funkcjonalne systemów informatycznych, projekty architektury systemów informatycznych, projekty specyfikacji systemów informatycznych, materiały szkoleniowe, strategie i plany, raport, opinie, procedury i polityki wewnętrznych, obliczeniowe modele matematyczne, techniczne koncepcje, itp. Utwory te mają indywidualny, oryginalny i twórczy charakter.

Spółka ustali w umowach o pracę zawartych z pracownikami, iż w zamian za wynagrodzenie (honorarium) autorskie prawa majątkowe, w tym prawa pokrewne do wszelkich utworów objętych ochroną prawa autorskiego, jakie zostaną stworzone w trakcie i w związku z zatrudnieniem w Spółce zostaną przeniesione na Spółkę.

Zawarte pomiędzy Spółką a pracownikami umowy o pracę określą podział należnego pracownikom wynagrodzenia na część stanowiącą honorarium autorskie z tytułu przeniesienia na rzecz Spółki majątkowych praw autorskich do tworzonych przez nich utworów oraz część związaną z wykonywaniem innych obowiązków pracowniczych niemających charakteru pracy twórczej, w tym o charakterze administracyjnym.

W związku z tworzeniem utworów objętych ochroną prawa autorskiego pracownicy będą zobowiązani do ewidencjonowania czasu spędzonego na tworzenie konkretnych utworów wraz ze wskazaniem rodzaju tworzonego utworu oraz miejsca jego archiwizacji w kartach czasu pracy twórczej.

Zgodnie z zawartymi z pracownikami umowami o pracę, w zamian za wynagrodzenie pracownicy wyrażą zgodę na przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych, w tym praw pokrewnych do wszelkich utworów objętych ochroną prawa autorskiego, jakie zostaną stworzone w trakcie i w związku z zatrudnieniem w Spółce.

Wynagrodzenie z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich na rzecz Spółki przez pracownika stanowić będzie nie więcej niż określony współczynnik procentowy całości wynagrodzenia należnego ze stosunku pracy. Wynagrodzenie z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich na rzecz Spółki będzie należne pracownikowi pod warunkiem, że zostaną spełnione następujące warunki:

1.  utwory stworzone przez pracownika zostaną uznane za utwory w rozumieniu ustawy o prawach autorskich,
2.  pracownik będzie ewidencjonował swój czas spędzony na tworzenie utworów pracy w karcie czasu pracy twórczej i przekaże wypełnioną kartę do pierwszego dnia roboczego następnego miesiąca kalendarzowego do akceptacji swojego przełożonego,
3.  rezultaty pracy pracownika, zakwalifikowane jako utwory w rozumieniu ustawy oprawach autorskich, zostaną zarchiwizowane i pracownik wskaże w karcie czasu pracy twórczej miejsce przechowywania utworu.

Wnioskodawca w odniesieniu do tak wyodrębnionego wynagrodzenia autorskiego zamierza stosować 50% stawkę kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o pdof). Jednak łączne koszty uzyskania przychodów określone na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof nie przekroczą 1/2 kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o pdof. W stosunku natomiast do pozostałej części wynagrodzenia związanego z wykonywaniem przez pracowników innych obowiązków służbowych Wnioskodawca zamierza zastosować stawkę kosztów uzyskania przychodu w oparciu o zasady ogólne określone w art. 22 ust. 2 ustawy o pdof.

Dodatkowo, w przypadku nieobecności pracownika w pracy spowodowanej np. urlopem wypoczynkowym lub zwolnieniem lekarskim należne pracownikowi wynagrodzenie za czas nieobecności będzie kalkulowane bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50%, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Spółka - jako płatnik - ma prawo w trakcie roku kalendarzowego obliczać i pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych stosując koszty uzyskania przychodów w wysokości 50% od kwot wynagrodzenia za przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych do wykonanych przez pracowników utworów na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof, przy uwzględnieniu limitu określonego w art. 22 ust. 9a ustawy o pdof, a w odniesieniu do kwot wynagrodzenia za pracę o charakterze nietwórczym w wysokości określonej przepisami art. 22 ust. 2 ustawy o pdof?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Zdaniem Spółki prawidłowe jest zastosowanie 50% stawki kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do tej części wynagrodzenia za przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych do wykonanych przez pracowników utworów na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof, przy uwzględnieniu limitu określonego w art. 22 ust. 9a ustawy o pdof, a w odniesieniu do pozostałej części wynagrodzenia za pracę o charakterze nietwórczym prawidłowe jest ustalanie kosztów uzyskania przychodów w oparciu o art. 22 ust. 2 ustawy o pdof.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o pdof, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o pdof.

W odniesieniu do niektórych przychodów ustawodawca dopuścił możliwość ustalania kosztów zryczałtowanych. W przypadku korzystania przez twórców z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami, mają zastosowanie 50% koszty uzyskanego przychodu.

W myśl art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

Warunkiem zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów jest ustalenie, że przychód uzyskany został z tytułu przeniesienia przez twórców majątkowych praw autorskich w rozumieniu ustawy o prawach autorskich.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o prawach autorskich, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe) (art. 1 ust. 2 ww. ustawy). Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną (art. 1 ust. 3 ww. ustawy).

Przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub artystów wykonawców z praw pokrewnych albo rozporządzania takimi utworami występują wówczas, gdy spełnione są dwie przesłanki:

*   po pierwsze, konieczne jest wystąpienie przedmiotu praw majątkowych w postaci utworu lub artystycznego wykonania;

*   po drugie zaś, osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich lub pokrewnych albo rozporządzaniem nimi, stanowić skutek takiego korzystania lub rozporządzenia w postaci odpowiedniego wynagrodzenia autorskiego lub wykonawczego.

Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z ustępem 1 tego przepisu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.

Z kolei zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.

Pracownicy Spółki w ramach stosunku pracy ze Spółką wytwarzają programy komputerowe oraz inne utwory w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawach autorskich, takie jak np. prezentacje na szkolenia lub konferencje, projekty techniczne systemów informatycznych, projekty funkcjonalne systemów informatycznych, projekty architektury systemów informatycznych, projekty specyfikacji systemów informatycznych, materiały szkoleniowe, strategie i plany, raport, opinie, procedury i polityki wewnętrznych, obliczeniowe modele matematyczne, techniczne koncepcje, itp. Utwory te mają indywidualny, oryginalny i twórczy charakter.

Ponadto, Spółka ustali umownie z pracownikami (w umowach o pracę), że w zamian za wynagrodzenie pracownicy wyrażają zgodę na przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych, w tym praw pokrewnych do wszelkich utworów objętych ochroną prawa autorskiego, jakie zostaną stworzone w trakcie i w związku z zatrudnieniem w Spółce.

Wynagrodzenie z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich na rzecz Spółki przez pracownika stanowić będzie nie więcej niż określony współczynnik procentowy całości wynagrodzenia należnego ze stosunku pracy. Wynagrodzenie z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich na rzecz Spółki będzie należne pracownikowi pod warunkiem, że zostaną spełnione następujące warunki:

1.  utwory stworzone przez pracownika zostaną uznane za utwory w rozumieniu ustawy o prawach autorskich,
2.  pracownik będzie ewidencjonował swój czas spędzony na tworzenie utworów pracy w karcie czasu pracy twórczej i przekaże wypełnioną kartę do pierwszego dnia roboczego następnego miesiąca kalendarzowego do akceptacji swojego przełożonego,
3.  rezultaty pracy pracownika, zakwalifikowane jako utwory w rozumieniu ustawy oprawach autorskich, zostaną zarchiwizowane i pracownik wskaże w karcie czasu pracy twórczej miejsce przechowywania utworu.

Za przeniesienie ww. praw pracownicy otrzymają stosowane honorarium autorskie.

W związku z powyższym w analizowanym przypadku, spełnione zostaną warunki do uznania, iż pracownicy otrzymując wynagrodzenie od Spółki z tytułu przeniesienia praw autorskich do stworzonych utworów osiągają przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof.

Dodatkowo w przypadku wykonywania na podstawie jednej umowy zarówno czynności chronionych prawem autorskim, jak i obowiązków niebędących przedmiotem prawa autorskiego, umowa taka powinna określać wyraźny podział na część wynagrodzenia obejmującego honorarium z tytułu korzystania z prawa autorskiego oraz część dotyczącą czynności nieposiadających cech o charakterze twórczym. Takie stanowisko zostało przedstawione przez m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 15 czerwca 2012 r. (nr ILPB2/415-293/12-2/TR).

Pracownik będzie zatrudniony na podstawie jednej umowy o pracę i będzie wykonywał zarówno czynności chronione prawem jak i pozostałe pozbawione cech twórczych.

O zastosowaniu normy kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50% zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof. decyduje fakt uzyskania przychodu za wykonywane czynności (utworu) będącej przedmiotem prawa autorskiego pod warunkiem możliwości ustalenia wysokości przychodu z tego tytułu. W związku z powyższym wynagrodzenie za pracę twórczą będzie wyodrębnione. Prowadzona będzie bowiem co miesiąc ewidencja czasu pracy twórczej pracownika w postaci karty czasu pracy twórczej. Jest to zgodne z wyrokiem NSA z dnia 9 kwietnia 2011 roku (sygn. akt II FSK 2217/09), który orzekł, że 50% kosztów nie stosuje się, jeżeli nie można ustalić, jaka część wynagrodzenia pracownika dotyczy wynagrodzenia za wykonywanie prac o charakterze twórczym lub za rozporządzenie przez twórcę majątkowymi prawami autorskimi.

Pracownik będzie otrzymywał stałe wynagrodzenie miesięczne, które składać się będzie z dwóch elementów: wynagrodzenia za pracę twórczą i pozostałej części pensji. W karcie czasu pracy twórczej nastąpi rejestrowanie czasu pracy związanego z tworzeniem dzieła. Umożliwi to podział łącznego czasu - na pracę twórczą i pracę pozostałą - przeznaczoną na wykonywanie innych czynności. Ustalona w ten sposób proporcja w postaci współczynnika procentowego służyć będzie do wyliczenia wynagrodzenia za pracę twórczą. Rzeczywisty nakład pracy odzwierciedlał będzie wkład twórczy poszczególnych pracowników. W większości utwory będą dziełami zbiorowymi kilku pracowników zaangażowanych merytorycznie w ich tworzenie, choć zdarzać się będą utwory kreowane przez jedną osobę.

Możliwość zastosowania 50-proc. kosztów dotyczyć będzie wyłącznie tych okresów zatrudnienia, w których praca o charakterze twórczym będzie faktycznie wykonywana. Nie można stosować 50-proc. kosztów uzyskania do wynagrodzenia np. za czas niezdolności do pracy lub za czas urlopu, ponieważ w tym czasie nie mógłby powstać utwór. Tak wynika między innymi z interpretacji indywidualnej z 13 stycznia 2013 roku wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy (nr ITPB2/415 954/11/IB).

Spółka jako płatnik podatku będzie stosowała 50% koszty uzyskania przychodów zgodnie z zasadami opisanymi powyżej przy uwzględnieniu limitu wynikającego z art. 22 ust. 9a ustawy o pdof, tzn. łączne koszty uzyskania przychodów określone na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof nie przekroczą 1/2 kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o pdof.

Reasumując, zdaniem Spółki, z uwagi na fakt, iż pracownicy tworzą w ramach stosunku służbowego utwory (tj. m.in. programy komputerowe) w rozumieniu ustawy o prawie autorskim, oraz osiągają oni przychód w związku z korzystaniem z praw autorskich lub pokrewnych albo rozporządzaniem nimi do stworzonych utworów, stanowić skutek takiego korzystania lub rozporządzenia w postaci odpowiedniego wynagrodzenia autorskiego lub wykonawczego, Spółka jako płatnik - ma prawo w trakcie roku kalendarzowego obliczać i pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych stosując koszty uzyskania przychodów w wysokości 50% od kwot wynagrodzenia za przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych do wykonanych przez pracowników utworów, a w odniesieniu do kwot wynagrodzenia za pracę o charakterze nietwórczym w wysokości określonej przepisami art. 22 ust. 2 ustawy o pdof.

Stanowisko zaprezentowane przez Spółkę zostało przedstawione m.in. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2013 r. (nr ILPB2/415-935/12-4/TR) oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 15 czerwca 2012 r. (nr ILPB2/415-293/12-2/TR).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 cyt. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Osobom posiadającym status pracownika uzyskującym przychody m.in. ze stosunku pracy przysługuje co do zasady, zgodnie z przepisami art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej pełnej miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.

Inaczej jednak jest traktowana sprawa kosztów uzyskania przychodów twórców i autorów zatrudnionych na umowę o pracę. O zastosowaniu 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich decyduje wyłącznie fakt uzyskania przychodu jako wynagrodzenia za wykonanie czynności (utworu), będącej przedmiotem prawa autorskiego.

W takim przypadku koszty uzyskania przychodów ustala się zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy podatkowej, który stanowi, iż koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

O zastosowaniu 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich decyduje wyłącznie fakt uzyskania przychodu jako wynagrodzenia za wykonanie czynności (utworu), będącej przedmiotem prawa autorskiego w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 z późn. zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W art. 1 ust. 2 ww. ustawy ustawodawca określił, iż w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1.  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2.  plastyczne;
3.  fotograficzne;
4.  lutnicze;
5.  wzornictwa przemysłowego;
6.  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7.  muzyczne i słowno-muzyczne;
8.  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9.  audiowizualne (w tym filmowe).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast z przepisu art. 8 ust. 2 ww. ustawy wynika, iż domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

W konsekwencji, zastosowanie kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50% będzie możliwe wówczas, gdy dana osoba uzyska przychód za wykonanie czynności będącej przedmiotem prawa autorskiego lub pokrewnego oraz gdy twórca dokona rozporządzenia prawami autorskimi do swojego utworu, czyli gdy przejdą one na pracodawcę lub gdy udzieli licencji na korzystanie z nich.

Przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub artystów wykonawców z praw pokrewnych albo rozporządzania tymi prawami, występują wówczas gdy spełnione są dwie przesłanki. Po pierwsze konieczne jest wystąpienie przedmiotu praw majątkowych w postaci utworu lub artystycznego wykonania. Po drugie zaś osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich lub pokrewnych albo rozporządzaniem nimi, stanowić skutek takiego korzystania lub rozporządzania w postaci odpowiedniego wynagrodzenia autorskiego lub wykonawczego. W umowach, które towarzyszą zamawianiu utworów, strony powinny wyraźnie postanowić, iż przedmiotem zamówienia jest właśnie dobro niematerialne, podlegające ochronie na mocy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.

W razie zatem wykonywania na podstawie jednej umowy o pracę czynności zarówno chronionych prawem autorskim, jak i niebędących przedmiotem prawa autorskiego, pozbawionych cech twórczych, z umowy tej lub innego stosownego dokumentu powinno wynikać, jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie z tytułu korzystania z prawa autorskiego, a jaka część dotyczy czynności nie chronionych prawem autorskim. Tylko bowiem takie rozróżnienie, jak również dokumentowanie prac – utworów chronionych prawem autorskim oraz wypłaconych wynagrodzeń z tego tytułu daje podstawę do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów.

Podwyższone koszty uzyskania przychodów można więc stosować, jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej niż wynika to z treści art. 12 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a obowiązki ze stosunku pracy sprowadzają się do działalności twórczej lub ją obejmują, natomiast wynagrodzenie za pracę stanowi równocześnie wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych.

Z treści umowy o pracę lub innego dokumentu winno więc wynikać, że obowiązki ze stosunku pracy obejmują także działalność twórczą, a wyodrębniona część wynagrodzenia stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu. Konieczne jest dokładne wyróżnienie (w jasny czytelny sposób) tej części wynagrodzenia, która związana jest z wykonywaniem czynności czy prac objętych prawami autorskimi oraz pozostałej jego części związanej z wykonywaniem typowych obowiązków pracowniczych.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest spółką informatyczną, której przedmiotem działalności jest przede wszystkim świadczenie usług programistycznych, polegających na tworzeniu programów komputerowych. Spółka zatrudnia pracowników, którzy w ramach obowiązków służbowych wynikających ze stosunku pracy tworzą programy komputerowe oraz inne utwory w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Utwory te mają indywidualny, oryginalny i twórczy charakter.

Spółka ustali w umowach o pracę zawartych z pracownikami, iż w zamian za wynagrodzenie (honorarium) autorskie prawa majątkowe, w tym prawa pokrewne do wszelkich utworów objętych ochroną prawa autorskiego, jakie zostaną stworzone w trakcie i w związku z zatrudnieniem w Spółce zostaną przeniesione na Spółkę.

Zawarte pomiędzy Spółką a pracownikami umowy o pracę określą podział należnego pracownikom wynagrodzenia na część stanowiącą honorarium autorskie z tytułu przeniesienia na rzecz Spółki majątkowych praw autorskich do tworzonych przez nich utworów oraz część związaną z wykonywaniem innych obowiązków pracowniczych niemających charakteru pracy twórczej, w tym o charakterze administracyjnym.

W związku z tworzeniem utworów objętych ochroną prawa autorskiego pracownicy będą zobowiązani do ewidencjonowania czasu spędzonego na tworzenie konkretnych utworów wraz ze wskazaniem rodzaju tworzonego utworu oraz miejsca jego archiwizacji w kartach czasu pracy twórczej.

Zgodnie z zawartymi z pracownikami umowami o pracę, w zamian za wynagrodzenie pracownicy wyrażą zgodę na przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych, w tym praw pokrewnych do wszelkich utworów objętych ochroną prawa autorskiego, jakie zostaną stworzone w trakcie i w związku z zatrudnieniem w Spółce.

Wynagrodzenie z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich na rzecz Spółki przez pracownika stanowić będzie nie więcej niż określony współczynnik procentowy całości wynagrodzenia należnego ze stosunku pracy. Wynagrodzenie z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich na rzecz Spółki będzie należne pracownikowi pod warunkiem, że zostaną spełnione następujące warunki:

1.  utwory stworzone przez pracownika zostaną uznane za utwory w rozumieniu ustawy o prawach autorskich,
2.  pracownik będzie ewidencjonował swój czas spędzony na tworzenie utworów pracy w karcie czasu pracy twórczej i przekaże wypełnioną kartę do pierwszego dnia roboczego następnego miesiąca kalendarzowego do akceptacji swojego przełożonego,
3.  rezultaty pracy pracownika, zakwalifikowane jako utwory w rozumieniu ustawy oprawach autorskich, zostaną zarchiwizowane i pracownik wskaże w karcie czasu pracy twórczej miejsce przechowywania utworu.

Wnioskodawca w odniesieniu do tak wyodrębnionego wynagrodzenia autorskiego zamierza stosować 50% stawkę kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednak łączne koszty uzyskania przychodów określone na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof nie przekroczą 1/2 kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o pdof. W stosunku natomiast do pozostałej części wynagrodzenia związanego z wykonywaniem przez pracowników innych obowiązków służbowych Wnioskodawca zamierza zastosować stawkę kosztów uzyskania przychodu w oparciu o zasady ogólne określone w art. 22 ust. 2 ustawy o pdof.

Dodatkowo, w przypadku nieobecności pracownika w pracy spowodowanej np. urlopem wypoczynkowym lub zwolnieniem lekarskim należne pracownikowi wynagrodzenie za czas nieobecności będzie kalkulowane bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50%, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o pdof.

W tym miejscu należy wskazać, iż konieczne jest dokładne wyróżnienie tej części wynagrodzenia, która związana jest z wykonywaniem czynności, czy prac objętych prawami autorskimi oraz pozostałej jego części, związanej z wykonywaniem typowych obowiązków pracowniczych. Powyższe zróżnicowanie musi wynikać z umowy o pracę lub innego stosownego dokumentu, bowiem ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości szacunkowego ustalania ilości pracy twórczej w całej ilości pracy danego pracownika – twórcy. Fakt korzystania przez pracownika z prawa autorskiego powinien więc wynikać wyraźnie z treści zawartej umowy o pracę, gdyż warunkiem zastosowania kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy jest, aby zaistniał utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, twórca udzielił licencji na korzystanie z danego utworu, względnie by doszło do rozporządzenia majątkowymi prawami autorskimi do tworzonego dzieła.

Zatem, tylko wówczas gdy:

*   praca wykonywana przez pracownika, jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych,

*   pracownik jest twórcą w rozumieniu tej ustawy i uzyskiwanie przychodu przez pracownika wynika z korzystania przez twórcę z tychże praw lub rozporządzania tymi prawami,

*   umowa o pracę lub inny dokument przewiduje zróżnicowanie wynagrodzenia należnego pracownikowi na część związaną z korzystaniem z praw autorskich i część związaną z wykonywaniem typowych obowiązków pracowniczych oraz pracodawca prowadzi stosowną dokumentację w tym zakresie, np. prowadzi szczegółową ewidencję czasu pracy twórczej pracownika,

do przychodu z tego źródła mogą być zastosowane podwyższone 50% koszty uzyskania przychodu zgodnie z treścią powołanego art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uwzględniając limit, o którym mowa w art. 22 ust 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy, stwierdzić należy, iż do części wynagrodzenia pracowników, stanowiącej wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich twórców (pracowników Wnioskodawcy) do utworów, Wnioskodawca – jako płatnik – ma prawo zastosować 50% koszty uzyskania przychodów, stosownie do treści art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, należy stwierdzić, że Spółka - jako płatnik - ma prawo w trakcie roku kalendarzowego obliczać i pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych stosując koszty uzyskania przychodów w wysokości 50% od kwot wynagrodzenia za przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych do wykonanych przez pracowników utworów na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy uwzględnieniu limitu określonego w art. 22 ust. 9a ww. ustawy, a w odniesieniu do kwot wynagrodzenia za pracę o charakterze nietwórczym w wysokości określonej przepisami art. 22 ust. 2 ustawy.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Nie wywołują one zatem żadnych skutków prawnych w odniesieniu do innych podatników.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.