Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.551.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: kredyt-spłata kredytu
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan
    – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 6 października 2025 r. (wpływ 6 października
    2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego (wynikający w wniosku i jego uzupełnienia)
    W 2008 r. nabył Pan wspólnie z inną osobą (niespokrewnioną, z III grupy podatkowej)
    nieruchomość mieszkalną, przy czym udziały w nieruchomości wynosiły po 50%. Zakup
    został sfinansowany wspólnym kredytem hipotecznym.
    W 2014 r. zawarł Pan ze współwłaścicielem (i jednocześnie współkredytobiorcą)
    porozumienie, na mocy którego zobowiązał się Pan do dalszej spłaty również jego części
    kredytu. W zamian uzyskał Pan wyłączne prawo do dysponowania nieruchomością. Na
    moment zawarcia porozumienia kwota pozostała do spłaty nieznacznie przekraczała
    wartość nieruchomości.
    W 2025 r. kredyt został unieważniony. W tym samym roku, na podstawie wcześniej
    udzielonego pełnomocnictwa notarialnego, sprzedał Pan całą nieruchomość (swój udział
    oraz udział współwłaściciela).
    Całość środków ze sprzedaży została przelana na Pana konto bankowe. Były
    współwłaściciel złożył pisemne oświadczenie, że zgodnie z porozumieniem z 2014 r.
    pieniądze w całości należą się Panu.
    W piśmie z 6 października 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzielił Pan
    następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:
    1. Czy kredyt został zaciągnięty w banku mającym siedzibę w Polsce, innym państwie
      członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego
      Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej?
    Odpowiedź: Kredyt został zaciągnięty w banku mającym siedzibę w Polsce, (...).
    2. Czy za spłatę ww. kredytu odpowiadał Pan solidarnie, a więc do pełnej wysokości?
    Odpowiedź: Gdy wzięli Panowie razem kredyt, to odpowiadali wspólnie, solidarnie do
    pełnej wysokości każdy z Panów. Po podpisaniu umowy, gdy przejął Pan wszelkie
    zobowiązania wynikające z kredytu, wówczas to Pan sam odpowiadał za cały kredyt.
    3. Na jakiej podstawie i w jakiej formie (jakim aktem – dokumentem) zostało zawarte
      porozumienie, o którym mowa we wniosku? Jakie były konkretnie ustalenia w tym
      porozumieniu? – należy szczegółowo wyjaśnić.
    Odpowiedź: Na potrzeby realizacji ustaleń zostały zawarte dwa dokumenty:
      · Przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości (...) - jej głównym celem było
        regulowanie przez Pana płatności rat kredytu. Sama sprzedaż części B.B. A.A. nie
        doszła do skutku, ponieważ odwołał ją Pan przed ostateczną sprzedażą
        nieruchomości. Mając dalsze pełnomocnictwo, mógł Pan swobodnie dysponować
        niniejszą nieruchomością.
      · Pełnomocnictwo do umowy sprzedaży (...). Jego głównym celem było swobodne
        dysponowanie nieruchomością po zwolnieniu B.B. ze zobowiązania spłaty
        kredytu hipotecznego.
    4. Czy na podstawie porozumienia zawartego ze współwłaścicielem nieruchomości
      mieszkalnej dokonali Państwo zmian zapisów umowy kredytowej zawartej z
      bankiem? Jeżeli tak proszę wskazać jakich i w jakim zakresie?
    Odpowiedź: Nie, bank nie został wówczas poinformowany o zawartym porozumieniu.
    5. Co należy rozumieć poprzez stwierdzenie, że porozumienie „nabrało mocy w 2025 r.”?
    Odpowiedź: Ww. porozumienie miało na celu dokonanie wszelkich czynności prawnych
    zmierzających do zwolnienia B.B. (mocodawcy) z zobowiązania wynikającego z umowy
    kredytowej.

    (...) 2024 r. zapadł wyrok w sądzie I instancji dotyczący unieważnienia umowy
    kredytowej (dotyczącej kredytu, który miał Pan wspólnie udzielony z B.B., ale który to
    był przedmiotem porozumienia, który spłacał Pan samodzielnie).
    Na początku 2025 r. okazało się że Bank nie złożył apelacji do następującej części
    wyroku i poniższy punkt stał się prawomocny:
    „2) Ustala nieistnienie stosunku prawnego między stronami wynikającego z umowy o
    kredyt nr (...) zawartej w dniu (...) 2007 r. między stroną powodową a (...);”.
    Tym samem spełnione zostały warunki z pkt Ia Pełnomocnictwa i nabrał Pan prawa do
    swobodnego dysponowania nieruchomością.
    6. Co oznacza stwierdzenie: „W 2025 r. kredyt został unieważniony.”? Proszę
      szczegółowo opisać w jaki sposób został unieważniony, na jakich zasadach, co
      potwierdzało jego unieważnienie i kogo konkretnie dotyczyło (czy obu
      kredytobiorców czy tylko Pana)?
    Odpowiedź: Wyjaśnienia przedstawił Pan w punkcie powyższym.
    7. Czy na dzień sprzedaży nieruchomości kredyt był całkowicie spłacony?
    Odpowiedź: Tak. Na dzień sprzedaży nieruchomości kredyt był unieważniony. Część
    finansowa rozliczenia trafiła do apelacji, jednak suma spłat dokonanych na poczet
    kredytu przewyższała ciężar roszczeń. (...) lutego 2025 r. dostał Pan list mazalny z
    Banku, który potwierdzał możliwość wykreślenia roszczenia Banku z KW. (...) lutego
    2025 r. otrzymał Pan z Banku propozycję porozumienia, który szczegółowo opisuje
    wzajemne roszczenia.
    8. Kto faktycznie w chwili sprzedaży był właścicielem (współwłaścicielem) przedmiotowej
      nieruchomości oraz czy na moment sprzedaży Pan oraz drugi współwłaściciel
      widnieli w księdze wieczystej jako współwłaściciele nieruchomości?
    Odpowiedź: W księdze wieczystej formalnie obaj (Pan i B.B.) byliście współwłaścicielami
    nieruchomości.
    9. Czy prowadzi Pan jakąkolwiek działalność gospodarczą, jeśli tak to w jakim zakresie i
      od kiedy? W szczególności czy jest to działalność w zakresie obrotu
      nieruchomościami, jaka jest forma opodatkowania, rodzaj prowadzonej
      dokumentacji podatkowej (np. podatkowa księga przychodów i rozchodów, księgi
      rachunkowe) oraz czy nieruchomość mieszkalna będąca przedmiotem wniosku była
      wykorzystywana w działalności gospodarczej, jeśli tak to w jaki sposób?
    Odpowiedź: Nie prowadzi Pan żadnej działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, tj. sprzedaży w 2025 r. nieruchomości nabytej w
    2008 r., przy czym w 2014 r. uzyskał Pan wyłączne prawo do dysponowania nią na
    podstawie porozumienia ze współwłaścicielem (które nabrało mocy w 2025 r. po
    unieważnieniu kredytu i w związku z tym wykreśleniem roszczenia banku z ww.
    nieruchomości), a środki ze sprzedaży w całości przypadły Panu, powstaje obowiązek
    podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych? Jeżeli tak, to w jakiej
    wysokości i w jakiej formie powinien on zostać rozliczony?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem sprzedaż nieruchomości w 2025 r. nie powoduje powstania obowiązku
    podatkowego w PIT, ponieważ sprzedaż nastąpiła po upływie 5 lat od końca roku, w
    którym nastąpiło nabycie udziału (2008 r.), a porozumienie z 2014 r. miało charakter
    zobowiązaniowy, a nie nabycia w rozumieniu ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści ww. przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych
    ustawy, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Powyższa definicja przychodów ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie, o ile w
    przepisach szczególnych ustawodawca nie uregulował tej kwestii odmiennie. Zatem
    zgodnie z tą definicją, do przychodów zalicza się wszelkie przysporzenia o charakterze
    pieniężnym, jak i niepieniężnym, w tym wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie
    nieruchomości, lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c cytowanej ustawy,
    stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w
    określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności
    gospodarczej.
    Wobec tego, w przypadku sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu
    przychodu ma moment i sposób nabycia tej nieruchomości.
    Aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana nieruchomości (udziału
    swojego i drugiego współwłaściciela na mocy udzielonego pełnomocnictwa) podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy

    odpłatne zbycie nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło jej nabycie.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”, należy
    zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071).
    W szczególności art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zatem, pojęcie „nabycie” należy rozumieć szeroko, tzn., że nabycie nieruchomości lub
    praw majątkowych następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na
    charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego.
    Tym samym, poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Stosownie do art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Art. 196 § 1 i § 2 ww. Kodeksu stanowi, że:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      działu.
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Natomiast z art. 211 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Art. 212 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
    Z ww. przepisów wynika, że współwłasność charakteryzuje się trzema podstawowymi
    cechami: jednością przedmiotu, wielością podmiotów oraz niepodzielnością wspólnego
    prawa.
    Jedność przedmiotu oznacza, że w stosunku współwłasności przedmiotem prawa
    własności przysługującego kilku osobom jest jedna rzecz ruchoma lub nieruchomość. Jeśli
    rzecz wchodzi w skład zbioru rzeczy, stanowiącego pewną funkcjonalną całość, to

    współwłasność dotyczy każdej pojedynczej rzeczy wchodzącej w skład takiego zbioru, nie
    zaś zbioru.
    Istotną cechą charakteryzującą współwłasność jest wielość podmiotów prawa własności
    jednej rzeczy. Chodzi tu o co najmniej dwie lub więcej osób, które pomimo łączącego je
    stosunku współwłasności są nadal odrębnymi podmiotami prawa. We współwłasności
    prawo własności przysługuje, jak wynika z brzmienia zacytowanego przepisu,
    niepodzielnie kilku osobom. Żaden ze współwłaścicieli nie ma więc wyłącznego prawa do
    fizycznie wydzielonej części rzeczy, a każdemu z nich przysługuje jednakowe prawo do
    całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli.
    W przedmiotowej sprawie wskazać również należy, że instytucja kredytu uregulowana
    została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.
    Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie z art. 366 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać
      całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od
      każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników
      zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
      Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
      zobowiązani.
    Jak stanowi art. 376 § 1 ww. ustawy:
      Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
      współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może
      on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic
      innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu
    przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w 2008 r. nabył Pan wspólnie z inną osobą
    (niespokrewnioną, z III grupy podatkowej) nieruchomość mieszkalną, przy czym udziały w
    nieruchomości wynosiły po 50%. Zakup został sfinansowany wspólnym kredytem
    hipotecznym. W 2014 r. zawarł Pan ze współwłaścicielem (i jednocześnie
    współkredytobiorcą) porozumienie, na mocy którego zobowiązał się Pan do dalszej spłaty
    również jego części kredytu. W zamian uzyskał Pan wyłączne prawo do dysponowania
    nieruchomością. Na potrzeby realizacji ww. ustaleń zostały podpisane dwa dokumenty:
      · Przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości (...), której głównym celem było
        regulowanie przez Pana płatności rat kredytu. Sama sprzedaż części B.B. Panu nie
        doszła do skutku, ponieważ odwołał ją Pan przed ostateczną sprzedażą

        nieruchomości. Mając dalsze pełnomocnictwo, mógł Pan swobodnie dysponować
        niniejszą nieruchomością.
      · Pełnomocnictwo do umowy sprzedaży (...), którego głównym celem było swobodne
        dysponowanie nieruchomością po zwolnieniu B.B. ze zobowiązania spłaty kredytu
        hipotecznego.
    Gdy wzięli Panowie razem kredyt, to odpowiadali wspólnie, solidarnie do pełnej
    wysokości każdy z Panów. Po podpisaniu umowy, gdy przejął Pan wszelkie zobowiązania
    wynikające z kredytu, wówczas to Pan sam odpowiadał za cały kredyt. Bank nie został
    wówczas poinformowany o zawartym porozumieniu. W 2025 r. kredyt został
    unieważniony (suma spłat dokonanych na poczet kredytu przewyższała ciężar roszczeń).
    W tym samym roku, na podstawie wcześniej udzielonego pełnomocnictwa notarialnego,
    sprzedał Pan całą nieruchomość (swój udział oraz udział współwłaściciela).
    W przedmiotowej sprawie, pomimo iż zawarli Panowie pomiędzy sobą przedwstępną
    umowę sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem wniosku (w 2014 r. na mocy
    porozumienia) - to nie doszła ona ostatecznie do skutku (odwołał ją Pan), zatem w
    momencie sprzedaży formalnie obaj (Pan i Pan B.B.) byliście współwłaścicielami
    nieruchomości – zgodnie z zapisami w księdze wieczystej. Każdy z Panów (mimo, że
    działał Pan zarówno w imieniu swoim jak i w imieniu drugiego współwłaściciela na mocy
    udzielonego pełnomocnictwa) był więc właścicielem swojego udziału w nieruchomości,
    nabytej w 2008 r.
    W związku z powyższym skutki podatkowe zbycia ww. nieruchomości przez Pana mogę
    ocenić jedynie w odniesieniu do udziału w nieruchomości, który Pan posiadał.
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzam, że odpłatne zbycie Pana udziału w
    nieruchomości nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło jego nabycie przez Pana. W konsekwencji sprzedaż ta nie stanowił źródła
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a w rezultacie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zatem Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku
    (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z
    art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Nie jestem uprawniony do analizowania i oceny załączonych dokumentów – jestem
    związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Pana we wniosku,
    zadanym pytaniem oraz zajętym stanowiskiem. W związku z powyższym załączone do
    wniosku dokumenty nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej analizy w niniejszej
    sprawie.

    Ponadto, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie,
    interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem,
    interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa
    wniosek o jej wydanie. Wobec powyższego, należy podkreślić, że niniejsza interpretacja
    indywidualna stanowi ochronę prawnopodatkową tylko dla Pana, a nie dla
    współwłaściciela nieruchomości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.