Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.127.2025.4.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Podleganie opodatkowaniu zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
roszczenia
ugody
użyczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie wskazania czy:

      - przeniesienie przez Pana udziałów we współwłasności Nieruchomości będzie podlegało
        opodatkowaniu podatkiem VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 3),
      - przeniesienie przez Pana udziałów we współwłasności Nieruchomości będzie
        zwolnione od podatku VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 4).
    Uzupełnił go Pan pismem z 4 kwietnia 2025 r. (wpływ 8 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A, B, C chcą dokonać przeniesienia przysługujących im udziałów we współwłasności
    nieruchomości dla której Sąd Rejonowy (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę
    wieczystą o numerze: (...) (zwana dalej Nieruchomością). Przeniesienie udziałów w ww.
    prawie własności każdego ze współwłaścicieli (w tym Wnioskodawcy) ma nastąpić w
    ramach ugody zawartej z osobą trzecią (osoba fizyczna), której przysługuje względem ww.
    współwłaścicieli (w tym Wnioskodawcy) roszczenie o zachowek po zmarłej D (będącej
    babcią B oraz C oraz teściową A).
    A, B, C są współwłaścicielami ww. Nieruchomości w udziałach po 1/3, które nabyli w
    spadku po zmarłej E (żonie A oraz matce B oraz C). Przeniesienie nastąpi zatem w celu
    zwolnienia z długu w zakresie roszczenia o zapłatę zachowku.
    xx kwietnia 2021 r. zmarła Pani E pozostawiając po sobie spadkobierców w osobach męża
    A oraz dwóch córek: C oraz małoletniej córki B. Zgodnie z protokołem dziedziczenia
    objętym aktem notarialnym z dnia 1 lutego 2022 r. sporządzonym przez notariusza zostali
    oni powołani do spadku po zmarłej E w równych udziałach wynoszących 1/3 części.
    E nabyła z kolei w całości na podstawie testamentu, spadek po D, zmarłej dnia xx lutego
    2020 r. w (...) zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia sporządzonym dnia 8 kwietnia
    2020 r.
    Na podstawie umowy darowizny z dnia 23 maja 2014 r. E (rep. (...)) nabyła od F ww.
    Nieruchomość. Nieruchomość została nabyta przez A, C oraz B w spadku po ww. E.
    Nieruchomość składa się z jednej działki 1. Działka jest zabudowana. Nieruchomość
    zabudowana budynkiem handlowym z częścią administracyjną, zlokalizowana w (...), na
                  2działce nr 1 o pow. (...) m. Kształt działki nieregularny, teren płaski, z nieuregulowanym
    dojazdem po działce nr 2, należącej do Wód Polskich. Przeznaczenie w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego: działka nr 1 znajduje się na terenach zabudowy
    usługowo produkcyjnej – symbol M/1.UPR. Budynek handlowy z częścią biurową w
    konstrukcji tradycyjnej, dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, z użytkowym
    poddaszem, pod dachem drewnianym pokrytym blachą trapezową. Obiekt użytkowany
    jako sklep G oraz część administracyjna, w zadawalającym stanie technicznym, o
    przeciętnym standardzie. Innych budynków ani budowli na tej działce nie ma.
    Nikt nie ponosił w ostatnich 3 latach żadnych nakładów na ww. budynek, które
    stanowiłyby ponad 30% jego wartości początkowej. Nie było też ani rozbudowy ani
    przebudowy nieruchomości – nie postawiono na niej żadnych dodatkowych budynków,
    budowli ani ich części.
    Nieruchomość nie wprowadzona do działalności p. A ani Pani B ani C. Pani C i p. B nie
    mają zarejestrowanej w CEiDG żadnej działalności gospodarczej ani jej faktycznie nie
    prowadzą, chociaż są czynnymi podatnikami podatku VAT w związku z dokonanymi
    transakcjami sprzedaży udziałów w innych nieruchomościach. Pan A jest czynnym
    podatnikiem podatku VAT.
    Od 2014 r. Nieruchomość nie jest nikomu wynajmowana, wcześniej wykorzystywał ją F w
    ramach własnej działalności. Od 2014 r. (daty darowizny) na Nieruchomość nie były
    ponoszone nakłady, których wartość przekraczałaby 30% wartości początkowej obiektu.
    Doprecyzowanie opisu sprawy

    1. Przedmiotowy budynek przez cały okres posiadania od momentu wejścia w posiadanie
      do momentu planowanego zbycia nie jest, nie był i nie będzie wykorzystywany przez
      Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie wykorzystywał, nie wykorzystuje ani nie będzie
      wykorzystywał budynku do żadnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
      od towarów i usług, o której mowa w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od
      towarów i usług ani do działalności zwolnionej. Nie dochodzi również do przypadku, o
      którym mowa w przepisie art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    2. Wnioskodawca nie wykorzystywał budynku od momentu wejścia w posiadanie i nadal
      go nie wykorzystuje i nie będzie go wykorzystywać w całym okresie posiadania.
    3. Ww. budynek nie był, nie jest i nie będzie przedmiotem zawartych przez Wnioskodawcę
      z podmiotami trzecimi umów najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakterze.
      Budynek jest (w części w jakiej jest urządzony sklep G) użyczany (bez odpłatności)
      szwagrowi Wnioskodawcy (bratu zmarłej żony Wnioskodawcy), po której
      Wnioskodawca nabył spadek. Z części administracyjnej korzysta (użyczenie bez
      odpłatności) teść Wnioskodawcy – ojciec zmarłej żony Wnioskodawcy, po której
      Wnioskodawca nabył spadek.
    4. Jako sklep G ww. budynek na podstawie użyczenia użytkuje brat zmarłej małżonki
      Wnioskodawcy, po której Wnioskodawca nabył spadek. Wnioskodawca nie wie na jakiej
      dalszej podstawie i kto urządził sklep G. Część administracyjną na podstawie użyczenia
      wykorzystuje teść Wnioskodawcy – ojciec zmarłej żony Wnioskodawcy, po której
      Wnioskodawca nabył spadek.
    Pytania
    1. Czy przeniesienie przez Wnioskodawcę udziałów we współwłasności Nieruchomości
      podlega opodatkowaniu VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3)
    2. Czy przeniesienie przez Wnioskodawcę udziałów we współwłasności Nieruchomości
      podlega pod zwolnienie od podatku VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 4)
    Pana stanowisko w sprawie
    W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie przez Wnioskodawcę udziałów we współwłasności
    Nieruchomości podlega opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowanie podatkiem od
    towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów.
    Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Stąd przeniesienie
    udziałów w Nieruchomości stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu.
    W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie przez Wnioskodawcę udziałów we współwłasności
    Nieruchomości podlega pod zwolnienie od podatku VAT.
    Przedmiotem przeniesienia będą udziały w nieruchomości zabudowanej.

    Sprzedaż nieruchomości nastąpi ze zwolnieniem od VAT na podstawie przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zgodnie z którym:
    1. Zwalnia się od podatku:
      [...]
      10) dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
  a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
  b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
    okres krótszy niż 2 lata.
    Ww. przepis będzie miał zastosowanie w stanie faktycznym opisanym na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, zarówno grunty, jak i budynki spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną

    dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w
    uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów, budynków), jak również udziału we współwłasności
    nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy też zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy,
    rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za
    dostawę owego faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o
    podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie
    towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego).
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
                    1Z kolei na podstawie art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Ustawodawca przy założeniu zasady swobody umów nie stawia przeszkód, aby dłużnik
    zwolnił się ze zobowiązania przez spełnienie innego świadczenia, jeżeli również taka jest
    wola wierzyciela.
    Zgodnie bowiem z art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Z powyższego przepisu wynika, że wierzyciel może zgodzić się przyjąć – zamiast
    świadczenia, które dłużnik powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania – inne
    świadczenie zaoferowane przez dłużnika w celu zwolnienia się ze zobowiązania
    (świadczenie w miejsce wypełnienia „datio in solutum”). Przesłankami wygaśnięcia
    zobowiązania są porozumienia stron oraz rzeczywiste spełnienie świadczenia przez
    dłużnika.
    Świadczenie w miejsce wykonania może być dokonywane w ramach wszelkiego typu
    zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym (tj. wynikających z czynności prawnych).
    Zakres modyfikacji dotychczasowego zobowiązania uzależniony jest jedynie od ogólnie
    obowiązujących przepisów, ale to od uznania stron zależy, jakie świadczenie zgodzi się
    przyjąć wierzyciel w miejsce dotychczasowego i jakie dłużnik będzie mógł wykonać.
    W myśl art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Należy podkreślić, że celem „datio in solutum” jest wygaśnięcie istniejących pomiędzy
    stronami zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone
    w treści pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez
    zwykłe wykonanie, przy czym konieczną przesłanką wygaśnięcia zobowiązania – poza
    umową stron – jest rzeczywiste dokonanie świadczenia przez dłużnika.
    Przeniesienie własności przez dłużnika na rzecz wierzyciela, będące w istocie spełnieniem
    świadczeń wobec wierzyciela, stanowi dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
    W wyniku powyższego przeniesienia praw własności wierzyciel rozporządza powyższym
    prawem jak właściciel. Przeniesienie własności towarów w trybie art. 453 Kodeksu
    cywilnego stanowi zatem odpłatną dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność
    odpłatną. Jednak dla uznania, że dostawa towarów/świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną
    czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza
    wykonanie czynności (dostawy towarów oraz/lub świadczenia usług) za wynagrodzeniem.
    Należy zauważyć, że przepisy podatkowe nie zawierają jakichkolwiek ograniczeń, co do
    formy zapłaty. Wynagrodzenie (zapłata) nie musi nastąpić w formie świadczenia

    pieniężnego. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
        „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
        jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
        działalności.

        „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
        handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
        wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
        gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
        rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
        Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie
        dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit
        drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
        Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
        członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając nieruchomość działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu dostawy nieruchomości,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy
    terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego
    rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności,
    a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania dostawy ww. nieruchomości podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,

    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też dostawa nastąpi w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z 15 września 2011
    r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Z orzeczenia tego wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki
    wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem
    sięgnąć do wykładni wynikającej z orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen
    V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę,
    będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości czy jej części w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

    Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla
    określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady
    – mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego
    praw i obowiązków.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmował Pan w odniesieniu do Nieruchomości
    działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta
    winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów
    kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale
    też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i
    przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę na kwestię użyczenia (bez odpłatności)
    Nieruchomości:
      - w części w jakiej jest urządzony sklep – Pana szwagrowi,
      - w części administracyjnej – Pana teściowi.
    W myśl art. 710 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Istotnymi cechami umowy użyczenia są dwa elementy: oddanie rzeczy do używanie na
    pewien czas oraz nieodpłatność.
    Z tytułu nieodpłatnego użyczenia budynku nie uzyskuje Pan przysporzenia majątkowego.
    W związku z powyższym, nieodpłatne użyczenie nieruchomości nie stanowi działalności
    gospodarczej oraz nie może świadczyć o zamiarze wykonywania działalności gospodarczej
    w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy
    wskazać należy, że w odniesieniu do przeniesienia przez Pana udziałów we
    współwłasności Nieruchomości (w ramach zawartej ugody) brak jest przesłanek
    pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy wystąpi Pan w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy.
    Jak wynika bowiem z przedstawionych okoliczności sprawy, przedmiotowy budynek przez
    cały okres posiadania od momentu wejścia w posiadanie do momentu planowanego
    zbycia nie jest, nie był i nie będzie przez Pana wykorzystywany. Nie wykorzystywał, nie
    wykorzystuje ani nie będzie Pan wykorzystywał budynku do żadnej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o której mowa w przepisie art. 5 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług ani do działalności zwolnionej. Nie dochodzi również
    do przypadku, o którym mowa w przepisie art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług. Ww. budynek nie był, nie jest i nie będzie przedmiotem zawartych przez Pana z
    podmiotami trzecimi umów najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakterze.
    Budynek jest (w części w jakiej jest urządzony sklep G) użyczany (bez odpłatności). Z części
    administracyjnej korzysta (użyczenie bez odpłatności) Pana teść.
    W analizowanej sprawie brak jest zatem przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności
    w przedmiocie dostawy Nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpi
    bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa Nieruchomości będzie

    wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Nie podejmie Pan takich aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków
    w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane
    przez Pana należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Dokonując przeniesienia własności udziałów w Nieruchomości (w ramach zawartej ugody)
    będzie korzystał Pan z przysługującego Mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem,
    co oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i
    nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność
    gospodarczą – w stosunku do tej transakcji.
    W konsekwencji, przeniesienie własności udziałów w Nieruchomości (w ramach zawartej
    ugody) nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego, dokonując dostawy (przeniesienia własności) udziałów w
    Nieruchomości będzie korzystać Pan z przysługującego Mu prawa do rozporządzania
    majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie dostawy ww. Nieruchomości, a jej
    dostawę cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że przeniesienie przez Pana udziałów we
    współwłasności Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
    Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest nie
    prawidłowe.
    Skoro w przedmiotowej sprawie przeniesienie przez Pana udziałów we współwłasności
    Nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, odpowiedź na

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 4, staje się bezprzedmiotowa.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
        przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
        tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z
    treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.

    Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu
    rozpatrzeniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
        zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
        czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.