Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-604/10/ESZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-09-29
Teza: Czy wydatki związane z organizacją opisanych szkoleń może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; szkolenie; szkolenie-szkolenie pracownicze; wydatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 czerwca 2010r. (data wpływu do tut. Biura 24 czerwca 2010r.), uzupełnionym w dniu 9 września 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie m.in. możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na zorganizowanie szkoleń – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 24 czerwca 2010r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie m.in. możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na zorganizowanie szkoleń.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 30 sierpnia 2010r. Znak: IBPBI/1/415-604/10/ESZ, IBPBI/1/415-605/10/ESZ oraz IBPP2/443-541/10/RSz wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 9 września 2010r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest produkcja i handel kotłami centralnego ogrzewania i betoniarkami. Sprzedaż swoich wyrobów prowadzi na terenie całego kraju, w krajach Unii Europejskiej i pozaunijnych. W celu wzrostu sprzedaży oferowanych produktów, a tym samym zwiększenia przewagi konkurencyjnej w segmencie podmiotów zajmujących się produkcją betoniarek i kotłów centralnego ogrzewania, a także utrzymania kanałów dystrybucji, firma Wnioskodawcy w cyklach dwutygodniowych organizuje szkolenia dystrybutorów swoich wyrobów oraz wybranych dostawców materiałów do produkcji. Uczestnikami tych szkoleń są pracownicy i instalatorzy związani z branżą budowlaną, działający w obrębie danego dystrybutora. Szkolenia te dotyczą nowych technologii stosowanych w produktach firmy, instruktażu instalacji kotłów centralnego ogrzewania oraz ich obsługi. Wiedzę uzyskaną podczas szkoleń instalatorzy wykorzystują w wykonywanej przez nich pracy poprzez informowanie potencjalnych klientów o właściwościach produktów firmy Wnioskodawcy. Szkolenia teoretyczne i praktyczne odbywają się w siedzibie firmy. Inny sposób informowania i zapoznawania dystrybutorów jest bardzo czasochłonny i mało skuteczny (informacje przesyłane faksem, pocztą bądź drogą e-mailową). Organizator szkoleń zapewnia uczestnikom przewóz na szkolenie, wyżywienie, zakwaterowanie, materiały szkoleniowe, wynajęcie sali wykładowej, certyfikat instalatora produktów firmy oraz gadżety reklamowe. Podczas szkoleń firma serwuje uczestnikom catering. Szkolenia te organizowane są od 2008r. Firma zakupuje bluzy polarowe, ubrania robocze, czapki, certyfikat instalatora oraz inne drobne gadżety typu: notes, długopis i wydaje uczestnikom szkolenia za pokwitowaniem. Wszystkie gadżety posiadają nadruk z nazwą firmy Wnioskodawcy. Zakupione usługi noclegowe i gastronomiczne dokumentowane są listą osób korzystających z zakupionych usług z oznaczeniem firmy, której jest reprezentantem. Wartość otrzymywanych gadżetów nie przekracza kwoty 100 zł na jednego uczestnika szkolenia. Organizowane szkolenia mają za zadanie zapoznać potencjalnych informatorów – instalatorów o walorach technicznych oferowanych produktów, o technologiach i innowacyjności zakładu produkcyjnego.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy wydatki związane z organizacją opisanych szkoleń można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki związane z organizacją szkoleń dla instalatorów, tj. przewóz uczestników na szkolenie, wyżywienie, zakwaterowanie, materiały szkoleniowe, wynajęcie sali wykładowej, dyplom w postaci certyfikatu instalatora produktów firmowych oraz catering podczas szkoleń są kosztami uzyskania przychodów.

Wydatki na organizację szkoleń dla instalatorów są celowe i zasadne, a zatem poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła, spełniając tym samym dyspozycję zawartą w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stanowią koszty do celów podatkowych. Zdaniem Wnioskodawcy, wszelkie wydatki na organizację szkolenia, na których prezentuje się wyroby są zgodne z zasadami racjonalności ekonomicznej, gdyż warunkują skuteczną sprzedaż (prowadzenie działalności gospodarczej) i tym samym uzyskiwanie przychodów podlegających opodatkowaniu. Organizując szkolenia dla swoich kontrahentów umożliwia im uzyskanie wiedzy dotyczącej produktów, która jest przydatna w wykonywaniu przez nich pracy, polegającej na dalszej dystrybucji produktów firmowych. W konsekwencji, organizowanie przez firmę szkoleń powoduje wzrost wiedzy na temat oferowanych produktów, co skutkuje zwiększeniem osiąganych przychodów. Ponoszone przez firmę wydatki są realizacją celu, jakim jest prezentacja walorów technicznych i konstrukcyjnych sprzedawanych towarów. Zorganizowanie szkolenia na temat sprzedawanych przez firmę produktów jest wynikiem rachunku ekonomicznego i dążenia do maksymalizacji uzyskiwanych przychodów. Ze specyfiki branży, w której działa Wnioskodawca, wynika konieczność zapoznania i przekonania klienta o sprzedawanym towarze, tj. podkreślenia jego indywidualnych walorów, bądź rozwiązań technicznych w nim zastosowanych, dających przewagę nad produktami oferowanymi przez konkurencję. Spełnienie tego założenia najskuteczniej jest realizowane nie poprzez indywidualne spotkania z pracownikami kontrahentów (czasochłonność), czy też poprzez przesyłanie informacji handlowej (niska skuteczność), ale poprzez szkolenia, na których oprócz zapoznania się z parametrami technicznymi produktów sprzedawanych przez firmę są realizowane szkolenia dotyczące sposobu montażu sprzedawanego towaru.

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał:

*   interpretacje indywidualne wydane przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu:
*   z dnia 27 marca 2008r. Znak: ILPB3/423-44/08-5/MC,
*   z dnia 26 marca 2008r. Znak: ILPB3/423-46/08-2/MM
*   postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego wydane przez Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego z dnia 13 kwietnia 2007r. Znak 1472/SOI/423-6/07/DW.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, iż konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Koszty poniesione dla zachowania źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Dla uzyskania takiego statusu konieczne jest zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem, a celem jakim jest osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

Jako uzasadnione racjonalnie i gospodarczo, których poniesienie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła jakim jest działalność gospodarcza, uznać należy wydatki na szkolenie pracowników oraz instalatorów, podmiotów, które są dystrybutorami produktów Wnioskodawcy, które pozwolą nabyć im wiedzę niezbędną w efektywniejszym wykonywaniu przez nich pracy.

Wydatki związane z organizowaniem wskazanych we wniosku szkoleń, tj. przewóz na szkolenie, wyżywienie, zakwaterowanie, materiały szkoleniowe, wynajęcie sali wykładowej, certyfikat instalatora produktów firmy, nie są również ujęte w katalogu negatywnym zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków nie uważanych za koszty uzyskania przychodów. Jednakże zauważyć należy, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 23 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje terminu „reprezentacja”, dlatego też należy posłużyć się wykładnią językową. Przez reprezentację rozumie się „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” - Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007). Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, należy uznać, że reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej, zmierzające do stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika w celu ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu. Wydatki te jednocześnie w sposób pośredni promują firmę. Pojęcie reprezentacji dotyczy kontaktów podatnika w stosunkach z innymi podmiotami.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i handlu kotłami centralnego ogrzewania i betoniarkami. Organizuje szkolenia dla pracowników i instalatorów związanych z branżą budowlaną i działających w obrębie danego dystrybutora produktów firmy i ponosi z tego tytułu określone wydatki. Organizator szkoleń zapewnia uczestnikom, m.in. przewóz na szkolenie, wyżywienie, zakwaterowanie, materiały szkoleniowe, wynajęcie sali wykładowej, certyfikat instalatora produktów firmy. Podczas szkoleń firma serwuje uczestnikom catering.

Mając na względzie cytowane wyżej przepisy stwierdzić należy, iż jeżeli w istocie wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na zorganizowanie szkoleń dla pracowników i instalatorów przyczynią się do uzyskania przez Wnioskodawcę przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej lub do zachowania, bądź do zabezpieczenia tego źródła przychodu, wydatki poniesione na ten cel mogą stanowić koszty uzyskania przychodu tej działalności, o ile jak wskazano powyżej wydatki te nie mają na celu okazania cech zasobności czy wystawności firmy oraz promowania jej na zewnątrz.

Przy czym podkreślić należy, że wykazanie związku poniesionych wydatków z działalnością gospodarczą oraz ich wpływu na wysokość osiągniętych przychodów, zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów spoczywa na podatniku.

Pamiętać również należy, iż niezbędnym jest dysponowanie dowodami umożliwiającymi w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowo-skutkowego poniesionych wydatków z przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej, a ponadto potwierdzającymi racjonalność poniesionych wydatków i brak cech okazałości oraz wystawności.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej gadżetów oraz innych materiałów reklamowych wydawanych uczestnikom szkolenia wydano odrębną interpretację.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, ul. Prosta 10, 25-366 Kielce, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.