Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.108.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
odszkodowania wypłaconego przez Spółkę na podstawie
zawartego porozumienia ugodowego w związku z roszczeniem
Spółki z grupy kapitałowej o refundację poniesionych kosztów
po awarii instalacji o strategicznym charakterze w celu
zrekompensowania poniesionych strat.
Słowa kluczowe: awaria
koszt-koszty uzyskania przychodów
odszkodowania
podmiot-podmioty powiązane
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania wypłaconego
    przez Spółkę na podstawie zawartego porozumienia ugodowego w związku z roszczeniem
    Spółki z grupy kapitałowej o refundację poniesionych kosztów po awarii instalacji o
    strategicznym charakterze w celu zrekompensowania poniesionych strat.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    A. Spółka Akcyjna (dalej: „A.” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną, spółką akcyjną,
    mającą siedzibę oraz miejsce efektywnego zarządu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej
    i tym samym podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od
    całości swoich dochodów.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej A. wybudował i eksploatuje instalację X
    (dalej: „Instalacja X”), która stanowi strategiczną część prowadzonego biznesu (...).
    Kompleks Instalacji X jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu
    przemysłowego spółki B. w (...). Spółka B. należy do Grupy Kapitałowej (...), w której
    Wnioskodawca posiada 100% akcji. B. jest właścicielem szeregu instalacji wytwórczych [w
    zakresie m.in. (...)], tworzących zintegrowany kompleks przemysłowy.
    Bezpośrednia bliskość Instalacji X oraz instalacji przemysłowych należących do B.
    powoduje, że bez współpracy obu podmiotów w zakresie dostarczania mediów,
    materiałów czy świadczenia innych usług, prowadzenie działalności w zakresie produkcji
    (...), nie byłoby możliwe.
    W związku z czym A. i B. zawarły stosowną umowę w tym zakresie. W ramach zawartej
    Umowy Strony porozumiały się między innymi co do warunków odbioru i oczyszczania
    ścieków sanitarnych - ścieków przemysłowych. Zawarta umowa oprócz innych obszarów
    określa szczegółowe warunki odbioru i oczyszczania ścieków przemysłowych
    pochodzących z Instalacji X na jakich A. przesyła je do B. A. corocznie dostarcza
    zamówienia/nominacje, które zawierają kontraktowaną roczną ilość ścieków
              3przemysłowych (m) oraz - do celów planowania - rozbicie ilości rocznej na pobory
    miesięczne. Ścieki przemysłowe X są odprowadzane rurociągami podziemnymi.
    Przekazywane do oczyszczalni ścieki muszą spełniać określone wymagania jakościowe, tak
    żeby zakład mógł zastosować odpowiednie środki do prawidłowego ich zneutralizowania.
    W związku z czym, A. dostarcza do końca 6-go dnia roboczego po zakończeniu każdego
    miesiąca świadectwo kontroli jakości podawanych ścieków za okres dotyczący
    poprzedniego miesiąca. Umowa określa dopuszczalne parametry ilościowo-jakościowe
    przekazywanych ścieków.
    Zdarzają się jednak sytuacje np. na skutek zaistniałych awarii Instalacji X, że zostają
    przesłane ścieki nie spełniające określonych norm ilościowo-jakościowych. W przypadku
    przekroczenia normatywu ścieków, A. zobowiązuje się natychmiast powiadomić
    przedstawiciela B. i przekazać właściwe parametry tak, żeby B. był w stanie zastosować
    odpowiednie środki do zneutralizowania ścieków.
    Niemniej jednak, XX.XX.2021 r. doszło do sytuacji, w której przesłane przez A. ścieki nie
    spełniały ustalonych w Umowie parametrów. Mianowicie w porze nocnej, nastąpiło
    znaczne przekroczenie jakości ścieków z Zakładu X, kierowanych do Oczyszczalni Ścieków
    (...) B.
    Powodem przekroczenia był niekontrolowany zrzut (...) do systemu ściekowego Zakładu X,
    opartego na zbiornikach retencyjnych, skąd ścieki, układami pompowymi, kierowane są
    do dedykowanej Oczyszczalni Ścieków B.
    Do zdarzenia doszło w wyniku konieczności przeprowadzenia okresowych badań (...)
    zbiornika magazynowego, któremu kończył się 10-letni okres homologacji. Dla

    przeprowadzenia badania konieczne było dokonanie rewizji wewnętrznej zbiornika oraz
    przeprowadzenie próby hydrostatycznej. Wiązało się to z konicznością całkowitego
    opróżnienia zbiornika magazynowego z (...). Zbiornik magazynowy obok zbiornika
    zasilania (...) są częściami składowymi układu (...).
    W dniu XX,XX.2021 r. miało miejsce awaryjne zatrzymanie instalacji spowodowane
    błędnym ustawieniem (...), co spowodowało niestabilny stan pracy układu (...).
    Niestabilność układu spowodowała częściową utratę (...).
    Pomimo występujących trudności ustabilizowano układ (...) na tyle, aby możliwe było
    uruchomienie instalacji. W dniu XX.XX.2021 r. ponownie doszło do awaryjnego
    zatrzymania instalacji. Kolejne zatrzymanie pogłębiło niestabilność pracy (...).
    Niestabilność układu spowodowała utratę (...). Ponadto, wystąpił dodatkowy problemem
    czyli brak miejsca w zbiorniku (...), osiągnięcie dopuszczalnego poziomu wymusiło
    konieczność wznowienia przesyłu ścieków do Centralnej Oczyszczalni Ścieków. Pomimo
    braku (...) podjęto decyzję o kontynuowaniu próby ustabilizowania układu (...) i
    uruchomienia instalacji, co zwiększyło ilość wysyłanych niejakościowych ścieków
    kierowanych do oczyszczalni ścieków B.
    Zdarzenie nie było poprzedzone informacją ze strony Zakładu X, ani wykryte przez
    okresową kontrolę laboratoryjną. Skutkiem zrzutu było X-krotne przekroczenie normy dla
    (...) oraz X-krotne przekroczenie dopuszczalnych parametrów wskaźnika (...) w ściekach
    surowych, kierowanych do oczyszczania i w efekcie zatrucie złoża biologicznego w (...)
    oczyszczalni ścieków.
    W związku z czym oczyszczalnia ścieków B. odnotowała:
        poważne obniżenie efektywności (...), na skutek zatrucia złoża (...) - chwilowo z
        zatrzymaniem procesu biologicznego,
        obniżenie efektywności oczyszczania ścieków dla części tlenowej, na skutek
        przekroczenia granicznych wartości (...), przyjętych projektowo dla złoża tlenowego
        - przeciążenie osadu czynnego,
        przekroczenie projektowych wartości (...) na odpływie z Oczyszczalni, co bez
        podjęcia dodatkowych działań, miałoby wpływ na jakość ścieków oczyszczonych na
        (...), który stanowi punkt wprowadzenia ścieków do (...),
        brak wytwarzania biogazu oraz w konsekwencji, zatrzymanie (...) i brak produkcji
        energii elektrycznej.
    Po wykryciu obecności nie jakościowych ścieków B. podjął określone działania:
        natychmiastowa informacja do Zakładu X, po ujawnieniu przekroczeń,
        redukcja odprowadzanych ścieków z Zakładu X i normalizacja jakości ścieków w
        systemie retencyjno-magazynowym,
        zwiększenie ilości pożywki biologicznej, mającej wpływ na uzupełnienie składników
        odżywczych w ściekach kierowanych do systemu oczyszczalni B.
        wykonanie badań jakościowych i ilościowych osadu granulowanego w (...) -
        sprowadzono i zaaplikowano do (...) osadu beztlenowego,
        zgodnie z zapisami technologicznymi, wykonano (...) złoża beztlenowego w (...), w
        celu pobudzenia osadu,
        podgrzano złoże osadu beztlenowego w (...), do parametrów określonych
        technologicznie, za pomocą wody z systemu Centralnego Ogrzewania,

        wykonano płukania kanalizacji i układów ściekowych wodą P.Poż,
        wykonano szereg laboratoryjnych analiz dodatkowych, mających na celu określenie
        dalszych kroków postępowania i efektów podjętych działań.
    W wyniku zdarzenia, B. poniósł dodatkowe koszty przywrócenia stabilności pracy
    oczyszczalni ścieków z Zakładu X oraz koszty utrzymania parametrów ścieków. Co
    zaskutkowało zwróceniem się B. do A., z roszczeniem o refundację poniesionych kosztów.
    Kwota odszkodowania została ustalona przy współpracy przedstawicieli B. i A. Z racji tego,
    że Spółki ściśle ze sobą współpracują w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,
    postanowiły uregulować kwestię zrekompensowania strat B., w sposób polubowny.
    W związku z czym, w pierwszej kolejności doszło do rozmów przedstawicieli A. i B., a
    następnie - XX.XX.2024 r. - podpisano Porozumienie dotyczące Umowy (...) zawartej XX.XX.
    2009 roku. Zgodnie z Porozumieniem A. wypłacił B. odszkodowanie w wysokości (...) zł. Jest
    to kwota, jaka została poniesiona na pokrycie przywrócenia stabilności pracy oczyszczalni
    ścieków z Zakładu X oraz utrzymania parametrów ścieków.
    W wyniku zajścia, Instalacja X wprowadziła po swojej stronie dodatkowe procedury
    bezpieczeństwa, które informują o ilości odprowadzanych ścieków ze wszystkich
    strumieni technologicznych.
    Pytanie:
    Czy wypłacone przez A. odszkodowanie dla B., na podstawie zawartego Porozumienia,
    może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że wypłacone odszkodowanie nie podlega wyłączeniu z możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 CIT.
    W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że wypłacone w wyniku zawartego
    Porozumienia na rzecz B. odszkodowanie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 CIT. Zawarta ugoda, została zawarta w celu
    zabezpieczenia i zachowania źródła przychodu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805; dalej: ustawa CIT), Ustawodawca wyłączył
    możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niektórych rodzajów kar i
    odszkodowań. Taki wniosek płynie wprost z przywołanego powyżej przepisu, którego
    brzmienie jest następujące: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
    22) kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych
    robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu
    wad towarów albo wykonanych robót i usług”.
    Ustawodawca enumeratywnie więc wskazał, z jakiego tytułu kary umowne i
    odszkodowania nie będą mogły zostać uznane za koszt uzyskania przychów, tj. z tytułów:
        wad dostarczonych towarów, wad wykonanych robót i usług,
        zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
        zwłoki w usunięciu wad towarów,
        zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót i usług.

    Tym samym, kary umowne i odszkodowania wypłacane z innego tytułu niż powyższe, m.
    in. odszkodowanie zapłacone z tytułu przesłania do oczyszczalni ścieków nie jakościowych,
    nie zgodnych z ustalonymi w umowie parametrami może zostać zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów, nie zostały one bowiem wskazane w art. 16 ustawy CIT.
    Podobne wnioski wynikają z ugruntowanej już linii orzeczniczej sądów administracyjnych
    np.:
    1. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II FSK 2961/20:
    „Nie sposób zgodzić się z wywodem zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakoby
    zamiarem ustawodawcy było wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów każdego
    przypadku nienależytego wykonania obowiązku dłużnika wynikającego ze stosunku
    obligacyjnego, bez względu na to, czy odpowiedzialność oparta jest na zasadzie winy, czy
    na zasadzie ryzyka. Zapatrywanie to pozostaje bowiem w sprzeczności z brzmieniem art.
    16 ust. 1 pkt 22 PDOPrU, który nie odnosi się do kar umownych w ogólności, ale tylko do
    jednego ich typu - kar z tytułu wad dostarczonych towarów i usług (oraz nieterminowego
    usunięcia tych wad lub dostarczenia towarów lub usług wolnych od wad). Skoro zatem
    ustawodawca wyjątek od zasady uznawania za koszty uzyskania przychodów wszelkich
    kosztów poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów (art. 15 ust. 1 PDOPrU) w art. 16 ust. 1 pkt 22 PDOPrU odniósł tylko do
    określonej kategorii kar umownych, rozszerzanie tego wyjątku na inne kategorie kar
    umownych, płaconych z innych tytułów, nie jest uprawnione ani dopuszczalne”.
    2. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 październik 2023 r., sygn. akt II FSK 335
      /21:
    „Skoro zatem ustawodawca wyjątek od zasady uznawania za koszty uzyskania
    przychodów wszelkich kosztów poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.) w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.
    d.o.p. odniósł tylko do określonej kategorii kar umownych, rozszerzanie tego wyjątku na
    inne kategorie kar umownych, płaconych z innych tytułów, nie jest uprawnione ani
    dopuszczalne. Oceny tej nie może zmienić nawet powołanie się na zasadę autonomii
    prawa podatkowego i zanegowanie prawidłowości odwołania się do rozumienia
    określonych pojęć w prawie cywilnym, albowiem już sama analiza gramatyczna art. 16 ust.
    1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie prowadzi do odnalezienia w nim pojęć, które tam nie występują; w
    szczególności dostarczenia towarów lub usług obarczonych wadami nie sposób utożsamić
    z dostarczeniem towarów lub usług niewadliwych, ale z opóźnieniem”.
    3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 12 lutego 2021 r., sygn. akt I
      SA/Gl 1173/20:
    „W ocenie Sądu kara umowna, której dotyczyło pytanie w niniejszej sprawie, tj. za
    nieterminowe wykonanie usługi, nie mieści się w wyłączeniu przewidzianym w art. 16 ust.
    1 pkt 22 PDOPrU. Uznając, że kara umowna przedstawiona we wniosku nie mieści się w
    wyłączeniu przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 22 PDOPrU, dopuszczalność jej zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać w świetle ogólnej reguły wyrażonej w
    art. 15 ust. 1 PDOPrU”.
    „Przepis ten nie stanowi więc o generalnym wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów
    wszelkich kar umownych, ale tylko takich, które zostały zapłacone z powodu wad
    dostarczonych towarów lub usług, względnie zwłoki w usunięciu tych wad lub
    dostarczeniu towarów lub usług wolnych od wad. Błędny jest więc wniosek organu
    interpretacyjnego, jakoby kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawie i montażu
    towarów należały do tych kar umownych, które podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie tego przepisu jako kary umowne z tytułu wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług”.
    4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 12 lutego 2021 r., sygn. akt I
      SA/Gl 1173/20:

    „W ocenie Sądu kara umowna, której dotyczyło pytanie w niniejszej sprawie, tj. za
    nieterminowe wykonanie usługi, nie mieści się w wyłączeniu przewidzianym w art. 16 ust.
    1 pkt 22 PDOPrU. Uznając, że kara umowna przedstawiona we wniosku nie mieści się w
    wyłączeniu przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 22 PDOPrU, dopuszczalność jej zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać w świetle ogólnej reguły wyrażonej w
    art. 15 ust. 1 PDOPrU”.
    Podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 24 października 2023 r., sygn. akt
    II FSK 335/21, z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 700/20, z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt.
    II FSK 1330/19, z 7 lutego 2024, sygn. II FSK 646/21, z 23 marca 2023, sygn. II FSK 2277/20,
    z 25 lipca 2023, sygn. II FSK 137/21.
    Podobne stanowisko jest prezentowane przez sądy administracyjne w jeszcze wielu
    innych wyrokach, których przywoływanie w większej ilości wydaje się bezcelowe. Wydaje
    się, że można w tej sytuacji mówić o w pewnym sensie ugruntowanej praktyce
    orzeczniczej.
    Tym samym w myśl zasady lege non distinguente nec nostrum est distinguere (gdy
    ustawa nie rozróżnia, nie do nas należy rozróżnianie) wyłączenie co do możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań powinno być
    stosowane tylko w odniesieniu do tych kategorii, które zostały wprost wymienione w art.
    16 ust. 1 pkt 22 CIT.
    W sprawie, która jest przedmiotem wniosku, mamy do czynienia z porozumieniem
    ugodowym w wyniku którego strony chcą dobrowolnie zrekompensować sobie straty,
    które powstały w wyniku awarii. Nie wynikają one w żaden sposób z wad dostarczonych
    towarów czy usług, nie powstały one również w wyniku zwłoki w dostawie czy usunięciu
    wad.
    Istotną różnicą jest również to, że katalog kar umownych i odszkodowań wymienionych w
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT odnosi się do relacji umownej na linii sprzedawca /
    usługodawca - kupujący / usługobiorca. W przedmiotowej sprawie odszkodowanie nie jest
    wypłacane bezpośrednio w związku z niewłaściwym świadczeniem usługi lub wadliwą
    dostawą. W rzeczywistości w ramach tej usługi to strona która jest usługobiorcą wypłaca
    rekompensatę usługodawcy, czyli odwrotnie niż stanowi o tym przepis art. 16 ust. 1 pkt 22
    ustawy CIT.
    Zatem, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zarówno wykładnia językowa, jak i liczne
    orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzają twierdzenie A., że przedmiotowe
    odszkodowanie nie zostało wyłączone z możliwości zaliczenia go do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy CIT.
    Zatem, kolejnym krokiem przy analizowaniu możliwości zaliczenia przedmiotowego
    odszkodowania do kosztów uzyskania przychodów jest ocena pod kątem spełnienia
    kryteriów wynikających z zasady ogólnej zawartej w art. 15 ust. 1 CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, za koszty uzyskania przychodów uważa się
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z ugruntowanego podejścia prezentowanego w doktrynie i orzecznictwie w zakresie
    interpretacji art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika, iż w celu uznania danego wydatku za koszt
    uzyskania przychodów, niezbędne jest aby spełniał łącznie następujące przesłanki:
    1. został poniesiony przez podatnika;
    2. miał charakter definitywny;
    3. był związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika;

    4. został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów;
    5. został należycie udokumentowany;
    6. nie został wskazany w negatywnym katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak wskazuje się w wypracowanym orzecznictwie, za koszt uzyskania przychodu uznaje się
    wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem
    działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zachowanie lub zabezpieczenie
    źródła przychodów. Innymi słowy, aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek
    przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek bezpośredni lub pośredni, polegający na tym,
    że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie przychodu.
    Ad 1) Kwota odszkodowania została określona w zawartym pomiędzy A. i B.
    Porozumieniu. Odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie wystawionej przez B.
    noty obciążeniowej, z majątku A.
    Ad 2) Definitywne poniesienie kosztu oznacza, że koszt musi zostać pokryty z zasobów
    majątkowych podatnika w sposób ostateczny. Wartość tego kosztu nie może zostać
    Wnioskodawcy w żaden sposób zwrócona i musi stanowić trwałe uszczuplenie jego
    majątku. Odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie wystawionej przez B. noty
    obciążeniowej. Porozumienie nie przewiduje dochodzenia zwrotu odszkodowania i jego
    uiszczenie wyczerpuje wszelkie roszczenia B. względem A. Można zatem uznać, że zapłata
    odszkodowania ma charakter definitywny.
    Ad 3) Związek z prowadzoną działalnością gospodarczą
    Związek poniesionego kosztu z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą
    oznacza, że poniesiony przez podatnika koszt musi wykazywać choćby jeden pośredni
    związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, która jest jego źródłem
    przychodu. Wypłacone odszkodowanie z całą pewnością miało związek z wykonywaną
    działalnością gospodarczą. Całe zdarzenie miało miejsce w związku z realizacją umowy
    jaka została zawarta pomiędzy B. i A., na potrzeby eksploatacji wybudowanej przez
    Wnioskodawcę instalacji X. W ramach zawartej umowy w zakresie dostarczania mediów,
    materiałów i innych usług, jest również uregulowana kwestia odbioru i oczyszczania
    ścieków sanitarnych - ścieków przemysłowych. Do przekazania niejakościowych ścieków
    przez A. do B. doszło w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w zakresie
    produkcji (...) na Instalacji X w (...).
    Ad 4) Celowość poniesienia kosztu
    Z uwagi na brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT przesłanka celowości poniesionego
    wydatku ma fundamentalne znaczenie dla konstrukcji podatkowych kosztów uzyskania
    przychodów. Skoro bowiem podstawą opodatkowania zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT
    jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został
    osiągnięty, rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym, to tym samym pomiędzy przychodem a kosztem
    uzyskania przychodu istnieje zależność tego rodzaju, iż poniesiony koszt musi w sposób
    bezpośredni albo pośredni wpływać na przychód podatkowy, jego osiągnięcie zachowanie
    albo zabezpieczenie.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w

    art. 15 ust. 1 PDOPrU. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować
    bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia” (por. wyrok NSA z 2
    sierpnia 2012 r., sygn. II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn. II FPS 6/10,
    oraz uchwała z 12 grudnia 2011 r., sygn. II FPS 2/11).
    Poza tym zgodnie z tezą wyrażoną w wyroku NSA z dnia 1 marca 2016 r. sygn.: II FSK 4009
    /13: „przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie
    wskazanymi w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub
    pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego
    przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy
    rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do
    każdego przypadku”.
    Co więcej, w przywołanym powyżej orzeczeniu wskazano, iż kwalifikacja konkretnego
    wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodu musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu.
    Zatem, warunek celowości poniesienia kosztu oznacza, iż dany koszt musi być poniesiony
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów. Natomiast, celowość poniesienia kosztu należy
    oceniać mając na uwadze jego racjonalność oraz gospodarcze uzasadnienie, a także
    istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem a
    uzyskiwanymi przychodami bądź zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów.
    Warto zauważyć, że w doktrynie oraz w orzecznictwie wskazuje się, że przesłanka ta jest
    także spełniona, jeżeli dany koszt nie jest bezpośrednio związany z osiągnięciem
    przychodu, ale jest ponoszony z zamiarem zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów. W zakresie kosztów służących „zabezpieczeniu” lub „zachowaniu” źródła
    przychodów, w orzecznictwie sądowym wskazuje się również na możliwość ujmowania w
    kosztach uzyskania przychodów kosztów mających na celu ograniczenie wydatków czy
    minimalizowanie strat.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in.:
        w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. II FSK
        638/20 w którym to Sąd wskazał, że: „Niezasadny jest również zarzut naruszenia
        przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 PDOPrU. Zgodnie z tym przepisem
        kosztami uzyskania przychodu są wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania
        przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
        wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 PDOPrU. Słusznie sąd pierwszej instancji,
        nie przesądzając o prawidłowości stanowiska spółki, zwrócił uwagę na błędne
        zapatrywanie organu, polegające na uznaniu, że poniesienie wydatków celem
        minimalizacji straty z tytułu zwiększonych wydatków na polisę ubezpieczeniową nie
        uzasadnia związku wydatku z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
        przychodu. Zasadnie wskazano na najnowsze orzecznictwo sądów
        administracyjnych, jak również na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25
        czerwca 2012 r. sygn. akt II FPS 2/12. Uznać bowiem należy, że zmniejszenie straty,
        jaką generuje pewien fragment działalności przedsiębiorcy, może w określonych
        sytuacjach być traktowane jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15
        ust. 1 PDOPrU. Podkreślić także należy, że skarżący kasacyjnie organ, stawiając

        zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 PDOPrU, nie przytacza żadnych argumentów ponad
        te, które zostały już skutecznie zakwestionowane przez sąd pierwszej instancji w
        zaskarżonym wyroku”;
        w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia
        2023 r., sygn. III SA/Wa 1222/23 wskazano, że: „Zdaniem Sądu, w świetle opisu
        przedstawionego we wniosku, działania Banku przejawiające się w dokonywaniu
        Zwrotów w ramach zawieranych Ugód z Kredytobiorcami, w istocie zmierzają do
        minimalizacji strat, i są działaniami podjętymi w celu zabezpieczenia lub
        zachowania źródła przychodu. Chronią bowiem Skarżącą od poniesienia wyższych
        kosztów (niż wysokość Zwrotów), w przypadku zakończenia sporu sądowego
        przegraną Banku. Tym samym, zawarcie Ugody i ponoszenie wydatków w postaci
        Zwrotu należy uznać za racjonalne i ekonomicznie uzasadnione z perspektywy
        działalności gospodarczej prowadzonej przez Bank. Działania te pozwalają Bankowi
        na ograniczenie kosztów bieżącej działalności Banku oraz zminimalizowanie
        ewentualnych strat, wypełniając tym samym przesłankę „celowości”, o której mowa
        w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Przewidywania Skarżącej w zakresie kształtowania się
        związku między dokonywaniem zwrotów a zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła
        przychodów należy uznać za należycie uzasadnione”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zapłacone odszkodowanie za dokonanie niekontrolowanego
    zrzutu ścieków o zawyżonej zawartości (...) zostało poniesione przez A. celem zachowania i
    zabezpieczenia źródła przychodów Wnioskodawcy.
    Przechodząc do sprawy, należy podkreślić, że Zakład X jest skomplikowanym kompleksem
    przemysłowym, gdzie w tym samym momencie zachodzi wiele procesów produkcyjnych.
    Przy takiej złożoności procesów produkcji do mniejszych lub większych awarii, dochodzi w
    sposób naturalny. W tym zakresie najważniejsze jest żeby, jak najbardziej ograniczyć
    występowanie sytuacji awaryjnych. Niemiej jednak pomimo wprowadzonych procedur
    bezpieczeństwa, które ciągle są ulepszane/uszczelniane całkowite wyeliminowanie
    zagrożeń wydaje się niemożliwe. W związku z czym pracownicy zmuszeni są do pracy w
    środowisku podwyższonego ryzyka, co wymaga od nich podejmowania szybkich działań w
    sytuacjach awaryjnych. Pracownicy w sytuacjach zagrożenia są zmuszeni do szybkiego
    podejmowania decyzji, które nie zawsze są optymalne, natomiast to okazuje się dopiero
    później, po dokładniejszej analizie całego zdarzenia. Generalnie czynnik ludzki często
    przyczynia się do zakłóceń w prawidłowym działaniu procesów produkcyjnych. Natomiast
    w przypadku działalności prowadzonej na dużą skalę, gdzie mamy do czynienia ze
    skomplikowanymi procesami, dużą ilością pracowników oraz bardzo złożonym zespołem
    urządzeń, awarie są wkalkulowane w ryzyko jej prowadzenia. Usuwanie i zapobieganie
    awariom jest nieodzowną częścią prowadzonej działalności produkcyjnej. Natomiast,
    niezależnie od faktu czy do awarii doszło z czyjejś winy, czy na zasadzie ryzyka
    prowadzenia działalności, nie ma to znaczenia dla oceny, czy odszkodowanie podlega
    wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 CIT.
    Przywołany przepis wyłącza z możliwości zaliczenia do KUP tylko niektóre kategorie kar
    umownych i odszkodowań - nie wszystkich w ogólności - i nie uzależnia tego od ustalenia
    okoliczności występowania winy bądź nie. Niezależnie od tego, czy do wypłaty
    odszkodowania doszło w wyniku działań zawinionych czy nie, jeżeli mieści się ona w
    katalogu odszkodowań wymienionym w art. 16 ust. 1 pkt. 22 CIT, to taki wydatek podlega
    wyłączeniu w KUP.
    Takie stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej sygn. 0111-KDIB1-
    3.4010.151.2024.1.AN z dnia 29 kwietnia 2024 r.: „Odnosząc powyższe rozważania do

    regulacji prawa podatkowego, należy zauważyć, że art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., odnosi
    się do kategorii odszkodowań i kar umownych, nie precyzując, że chodzi o odszkodowania
    i kary umowne będące następstwem niewykonania lub nienależytego wykonania
    zobowiązania przez zobowiązanego na skutek niedochowania przez niego należytej
    staranności. Tym samym, w myśl zasady lege non distinguente nec nostrum est
    distinguere (gdy ustawa nie rozróżnia, nie do nas należy rozróżnianie), należy przyjąć, że
    wszelkie odszkodowania i kary umowne z wymienionych w tym przepisie tytułów nie
    mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, niezależnie od tego, czy są one
    skutkiem szkody powstałej w następstwie winy zobowiązanego czy też szkody, na której
    powstanie nie miał on wpływu. Innymi słowy, dla wykluczenia możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków na odszkodowania i kary umowne z tytułu
    nieterminowego wykonania usług czy też opóźnienia w dostawie towarów, nie ma
    znaczenia przyczyna niedochowania przez zobowiązanego terminu świadczenia.
    Wystarczającą przesłanką jest wystąpienie odpowiedzialności zobowiązanego za
    opóźnienie czy zwłokę, która może wynikać z ustawy lub ze stosunku obligacyjnego
    łączącego strony. Zapłata kary umownej bądź odszkodowania na rzecz kontrahenta jest
    efektem istnienia takiej odpowiedzialności”.
    Biorąc pod uwagę powyższe ani art. 15 ust.1 CIT, ani art. 16 ust. 1 pkt 22 CIT dla
    możliwości zaliczenia bądź wyłączenia z KUP wypłaconego odszkodowania, nie uzależnia
    od kwestii czy do zdarzenia doszło w wyniku czyjejś winy, niedochowania należytej
    staranności czy w wyniku okoliczności losowych, na które strona nie miała wpływu.
    Ponadto, brak decyzji o pracy bez czynnika azeotropującego spowodowałby opóźnienie
    startu instalacji o 1-2 dni - zgodnie z czasem potrzebnym na dostawę czynnika
    azeotropującego do Zakładu X, co doprowadziłoby do utraty marży za niewyprodukowany
    produkt. Poza tym w takiej sytuacji dochodzi do zwiększonego zużycia mediów
    dostarczanych do Zakładu X, co również wpływa na zwiększenie straty.
    Natomiast pojęte działania doprowadziły do powstania pewnych strat po stronie B.,
    przede wszystkim w związku z koniecznością zużycia większej ilości czynników
    chemicznych oraz z koniecznością ustabilizowania pracy urządzeń oczyszczalni ścieków.
    Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że działania podjęte przez A., które miały na celu
    zminimalizowanie strat w wyniku powstałej awarii, spowodowały określone straty po
    stronie B. B. miałby zatem uzasadnione roszczenia w stosunku do A. o zrekompensowanie
    powstałych strat. Dochodzenie na drodze sądowej odszkodowania z dużym
    prawdopodobieństwem zakończyłoby się powodzeniem B. Wynik takiego postępowania
    sądowego nie jest znany i zasądzone odszkodowanie mogłoby znacznie przekraczać
    kwotę wskazaną w Porozumieniu. Załatwienie sprawy w sposób polubowny jest w tej
    sytuacji działaniem racjonalnym z punktu widzenia prowadzenia działalności gospodarczej.
    Oprócz kwestii finansowej, w grę wchodzą również wzajemne relacje pomiędzy
    kontrahentami. Z racji położenia Instalacji X ścisła współpraca A. z B. jest konieczna. Dobra
    współpraca, wzajemne zaufanie i komunikacja są w tym przypadku bardzo ważne.
    Toczenie sporów sądowych wpłynęłoby bardzo negatywnie na wzajemne relacje
    partnerów, co w konsekwencji mogłoby mieć ujemny wpływ na skuteczne prowadzenie
    działalności.
    Ad 5) został należycie udokumentowany
    Kwota odszkodowania wynika z zawartego pomiędzy A. i B. Porozumieniu.
    Odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie wystawionej przez B. noty
    obciążeniowej.
    Ad 6) nie został wskazany w negatywnym katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

    Wnioskodawca uważa, że wypłacone odszkodowanie nie podlega wyłączeniu z możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 CIT, co
    zostało udowodnione w części I stanowiska własnego podatnika, na początku niniejszego
    wniosku.
    W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że wypłacone w wyniku zawartego
    Porozumienia na rzecz B. odszkodowanie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 CIT. Zawarta ugoda, została zawarta w celu
    zabezpieczenia i zachowania źródła przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy

    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego
    przychodu. Kosztami będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie koszty, które ponosi podatnik prowadzący
    działalność gospodarczą mogą stanowić koszty uzyskania przychodów (pomijając przy
    tym, co oczywiste, te, które ustawodawca wprost wyłączył z kosztów na podstawie art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT).
    Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony, nie jest, co wynika z literalnego
    brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związek kosztów z działalnością
    gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z zachowaniem albo
    zabezpieczeniem jego źródła.
    Powyższe twierdzenie jest zgodne z utrwalonym poglądem judykatury (por. wyrok NSA z 2
    sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10 oraz uchwała z dnia 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11).
    Należy również wskazać, że jeżeli wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych
    na mocy art. 16 ustawy, mogą co do zasady stanowić koszt uzyskania przychodu na
    gruncie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, pod warunkiem wykazania ich związku z uzyskaniem
    przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.
    Przepis art. 16 ust. 1 ww. ustawy zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów
    uzyskania przychodów, co oznacza, iż każdy koszt dający się zakwalifikować do
    którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów. Jednocześnie zauważyć należy, że samo wyliczenie kosztów,
    których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że
    wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, zostaną uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów:
      22) kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych
      robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w
      usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    W konsekwencji przepis ten wyklucza z kosztów uzyskania przychodów kary umowne i
    odszkodowania wyłącznie z tytułów w nim wymienionych.
    Jednak, jak wskazano wyżej, niewymienienie określonych wydatków w negatywnym
    katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie oznacza, że „automatycznie”
    można taki wydatek uznać za koszt podatkowy.
    Pomiędzy poniesionym kosztem a potencjalnym przychodem musi bowiem zaistnieć
    związek przyczynowo-skutkowy, albowiem musi być to wydatek poniesiony w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zatem, w przypadku konieczności zapłacenia kar czy odszkodowań należy zbadać, czy
    zostanie spełniona ogólna przesłanka wynikająca z art. 15 ust. 1 ustawy, tj. czy istnieje
    związek przyczynowo-skutkowy poniesionych wydatków z przychodem, czy też wydatki te
    zostały poniesione w celu uzyskania przychodu albo też służą zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Ponadto, podkreślić należy również, że
    odszkodowania nie mogą wynikać z nieracjonalnego i pozbawionego należytej staranności
    działania podatnika. Niezwykle istotne jest, aby obiektywna ocena działań podatnika
    skutkowała możliwością uznania ich za racjonalne, podjęte przy zachowaniu zasad
    staranności, które to działania muszą cechować przedsiębiorcę prowadzącego działalność
    gospodarczą.

    NSA w wyroku z 16 lutego 2021 roku, sygn. II FSK 2769/18 stwierdził, że:
      (...) „celowy” wydatek to przede wszystkim taki, który racjonalnie przyczynia się do
      osiągnięcia przychodu, ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia jego źródła.
      Działania podatnika muszą mieć zatem charakter pozytywny, wpływający na
      przychód podatkowy w ten sposób, że zostanie on zwiększony lub zabezpieczony
      przed uszczupleniem. Nie mogą to być wydatki, których przyczyną poniesienia jest
      niewłaściwe postępowanie podatnika, lub podmiotów, z którymi współpracuje i za
      których działania lub zaniechania ponosi odpowiedzialność na gruncie regulacji
      prywatnoprawnych, tj. kontraktowych.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    odszkodowania wypłaconego przez Spółkę na podstawie zawartego porozumienia
    ugodowego w związku z roszczeniem Spółki z grupy kapitałowej o refundację
    poniesionych kosztów po awarii instalacji o strategicznym charakterze w celu
    zrekompensowania poniesionych strat.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że na podstawie umowy zawartej ze spółką B., z którą
    podjęli Państwo współpracę m. in. w zakresie odbioru i oczyszczania ścieków sanitarnych -
    ścieków przemysłowych, wypłacili Państwo ww. Spółce odszkodowanie. Odszkodowanie
    stanowiło rekompensatę dla spółki B. za poniesienie dodatkowych kosztów związanych z
    awarią instalacji X, które dotyczyły przywrócenia przez ww. Spółkę stabilności pracy
    oczyszczalni ścieków z Zakładu X oraz kosztów utrzymania parametrów ścieków.
    Jednocześnie wskazali Państwo, że w wyniku zajścia, Instalacja X wprowadziła po swojej
    stronie dodatkowe procedury bezpieczeństwa, które informują o ilości odprowadzanych
    ścieków ze wszystkich strumieni technologicznych.
    Z opisu stanu faktycznego nie wynika natomiast, że wcześniej (tj. przed zajściem) nie było
    możliwości wprowadzenia ww. dodatkowych procedur bezpieczeństwa, które mogłyby
    uchronić przed awarią i powstaniem szkody.
    Z uzasadnienia Państwa stanowiska wynika natomiast, że generalnie do zakłóceń często
    przyczynia się czynnik ludzki, a awarie są wkalkulowane w ryzyko prowadzonej
    działalności. Pracownicy w sytuacjach zagrożenia są zmuszeni do szybkiego
    podejmowania decyzji, które nie zawsze są optymalne, natomiast to okazuje się dopiero
    później, po dokładnej analizie całego zdarzenia.
    Należy jednak zauważyć, że do zdarzenia doszło XX.XX.2021 roku, natomiast awaryjne
    zatrzymanie instalacji miało już miejsce wcześniej, czyli:
        XX.XX.2021 roku [w wyniku błędnego (...)] oraz
        XX.XX.2021 roku (kolejne zatrzymanie pogłębiło niestabilność pracy ...).
    Niestabilność układu spowodowała utratę (...). Pomimo braku (...) podjęto decyzję o
    kontynuowaniu próby ustabilizowania układu (...) i uruchomienia instalacji, co zwiększyło
    ilość wysyłanych niejakościowych ścieków kierowanych do oczyszczalni ścieków B.).
    Niezależnie od zaistnienia ww. błędów, zdarzenie nie było poprzedzone informacją ze
    strony Zakładu X, ani wykryte przez okresową kontrolę laboratoryjną. Natomiast, jak
    wskazali Państwo: w przypadku przekroczenia normatywu ścieków, A. jest zobowiązany
    natychmiast powiadomić przedstawiciela B. i przekazać właściwe parametry tak, żeby B.
    był w stanie zastosować odpowiednie środki do zneutralizowania ścieków.
    Mając na uwadze powyższe nie można uznać, że w sposób należyty zabezpieczyli Państwo
    źródło przychodów przed uszczupleniem. Tym samym nie została spełniona przesłanka z
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT dotycząca związku wydatków z osiągnięciem przychodów lub
    zachowaniem albo zabezpieczeniem ich źródła.
    W kontekście powyższych uwag, Państwa stanowisko nie zasługuje na aprobatę.

    Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów odszkodowania wypłaconego przez Spółkę na podstawie
    zawartego porozumienia ugodowego w związku z roszczeniem Spółki z grupy kapitałowej
    o refundację poniesionych kosztów po awarii instalacji o strategicznym charakterze w celu
    zrekompensowania poniesionych strat, jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Nadmienić należy, że powołany przez Państwa na poparcie własnej argumentacji wyrok
    WSA z 22 sierpnia 2023 roku, sygn. akt III SA/Wa 1222/23, został uchylony wyrokiem NSA z
    4 grudnia 2024 roku, sygn. akt II FSK 2170/23.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych zauważyć przy tym należy, że zostały one wydane w
    indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, ponieważ
    nie stanowią źródeł powszechnej wykładni przepisów prawa podatkowego. Każdą sprawę
    organ interpretacyjny rozpatruje indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.