Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.526.2025.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Ustalenie, czy firma powinna naliczać podatek od miejsca
postojowego (określonego każdego dnia), które jest
Wnioskodawcy przydzielone.
Słowa kluczowe: praca
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismami z 17 i 24 października 2025 r. (wpływ). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Ma Pani wątpliwość, czy parking rezerwowany na godziny w biurze (z przypisanym
    miejscem gdzie może tylko określony pracownik parkować) stanowi świadczenia pieniężne
    oraz wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych
    pochodzących od pracodawcy. Biuro znajduje się w strefie płatnego parkowania, gdzie jest
    określona stawka godzinowa.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Uzyskuje Pani przychody ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. jako pracownik zatrudniony na podstawie
    umowy o pracę – jest Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę.
    Wykonywanie przez Panią obowiązków służbowych nie wymaga korzystania z samochodu
    (...). Świadczenie parkingowe nie pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną pracą.
    Pani, jako pracownik, dokonuje rezerwacji konkretnego miejsca i to miejsce jest
    przeznaczone wyłącznie dla Pani na określony okres (liczba godzin – minimalna dzienna
    liczba godzin to 4 godziny rezerwacji). Miejsca parkingowe są dostępne od poniedziałku do
    piątku całą dobę. Miejsce parkingowe jest świadczeniem dobrowolnym (może Pani z niego
    zrezygnować). Miejsce parkingowe jest wynajmowane od właściciela budynku – dostawcy
    zewnętrznego.
    Miejsce parkingowe znajduje się w strefie płatnego parkowania i jego wartość jest znana.
    Miejsce parkingowe jest w strefie płatnego parkowania w godzinach 9-17 (cena to 3 zł za
    godzinę).
    Gdyby nie zapewnienie przez pracodawcę miejsca parkingowego – ponosiłaby Pani
    wydatki na płatne parkowanie z własnych środków.
    Zasady korzystania z parkingu są określone w Regulaminie pracy. Dyrektor zarządzający w
    imieniu pracodawcy przydziela miejsca parkingowe według własnego uznania.
    Świadczenie jest dostępne dla wszystkich pracowników. Informacja o możliwości
    uzyskania świadczenia parkingowego jest ogólnie dostępna.
    Pracodawca prowadzi ewidencję wykorzystania miejsca parkingowego – wszystkie
    rezerwacje są w aplikacji.
    Świadczenie parkingowe nie jest traktowane jako benefit pracowniczy, element
    wynagrodzenia lub inne świadczenie związane z zatrudnieniem, ujmowane w
    dokumentach kadrowych lub rozliczeniowych. Świadczenie to nie znajduje się na pasku
    płacowym ani benefitach z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
    Korzyść z opłacenia przez pracodawcę miejsca parkingowego jest wymierna i możliwa do
    przypisania indywidualnie każdemu pracownikowi, w tym Pani. W Pani przypadku jest to
    liczba godzin parkingu x 3 zł. Niestety nie zna Pani stawki płaconej za parking do
    właściciela budynku.

## Pytanie

Czy firma powinna naliczać podatek od miejsca postojowego (określonego każdego dnia),
    które jest dla Pani przydzielone?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, udostępniony parking jest świadczeniem nieodpłatnym, ale koszt
    ponoszony przez pracodawcę powinien być potraktowany jako Pani przychód, od którego
    powinna Pani zapłacić podatek dochodowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b omawianej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,

      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakiekolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Na mocy art. 12 ust. 4 omawianej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    W myśl art. 32 ust. 1 omawianej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości dotyczących powstania przychodu, o którym mowa w
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z
    przydzieleniem Pani od Pani pracodawcy miejsca parkingowego, wobec niezdefiniowania
    w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do
    znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym
    nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym –
    generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem

    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź
    uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8
    lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny
    dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu nieodpłatnego świadczenia
    jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za
    przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    - zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana
      indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich
      podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko
    pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą
    pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu,
    niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po

    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego pracownika.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pierwszy
    warunek sformułowany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego został niewątpliwie
    spełniony. We wniosku wskazała Pani bowiem, że miejsce parkingowe jest świadczeniem
    dobrowolnym (może Pani z niego zrezygnować). Żaden obowiązujący przepis prawa nie
    obliguje Pani do skorzystania z oferowanego przez Pani pracodawcę świadczenia w
    postaci miejsca parkingowego.
    Nie ulega też wątpliwości, że skorzystania przez Panią z miejsca parkingowego
    oferowanego przez Pani pracodawcę jest spełnione w Pani interesie. Dla Pani oferowane
    miejsce parkingowe jest korzyścią, a nie niedogodnością. Wyrażenie chęci i przyjęcie
    takiego świadczenia od pracodawcy wyraża Pani ocenę, że świadczenie – z punktu
    widzenia Pani sytuacji – jest celowe i przydatne, a zatem leży w Pani interesie. Oznacza to,
    że w braku świadczenia ze strony Pani pracodawcy, Pani – jak sama wskazuje w opisie
    zdarzenia – poniosłaby ten wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego
    przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku przez Panią. Pracodawca
    udostępniając miejsce parkingowe uwolnił poniekąd Panią od wydatku, ponosząc ten
    wydatek zamiast Pani. Wykonywanie przez Panią obowiązków służbowych nie wymaga
    korzystania z samochodu (...). Świadczenie parkingowe nie pozostaje w bezpośrednim
    związku z wykonywaną pracą. Powyższe przesądza o tym, że w niniejszej sprawie
    spełniona została również druga przesłanka, o której mowa w cytowanym wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego.
    Wobec okoliczności przedstawionych we wniosku, także trzeci warunek sformułowany w
    wyroku TK sygn. akt K 7/13 – wymierność i indywidualizacja korzyści, jest spełniony. Jak
    wykazano powyżej Pani odnosi korzyść, poprzez trwałe uniknięcie wydatku na opłatę za
    miejsce parkingowe. Korzyść ta jest odnoszona kosztem innego podmiotu – Pani
    pracodawcy, który ponosi ekonomiczny ciężar Pani korzyści. W opisie zdarzenia wskazała
    Pani bowiem, że korzyść z opłacenia przez pracodawcę miejsca parkingowego jest
    wymierna i możliwa do przypisania indywidualnie każdemu pracownikowi, w tym Pani. W
    Pani przypadku jest to liczba godzin parkingu x 3 zł. Miejsce parkingowe znajduje się w
    strefie płatnego parkowania i jego wartość jest znana. Miejsce parkingowe jest w strefie
    płatnego parkowania w godzinach 9-17 (cena to 3 zł za godzinę). Zasady korzystania z
    parkingu są określone w Regulaminie pracy. Dyrektor zarządzający w imieniu pracodawcy
    przydziela miejsca parkingowe według własnego uznania. Pracodawca prowadzi
    ewidencję wykorzystania miejsca parkingowego – wszystkie rezerwacje są w aplikacji.
    Pani, jako pracownik, dokonuje rezerwacji konkretnego miejsca i to miejsce jest
    przeznaczone wyłącznie dla Pani na określony okres (liczba godzin – minimalna dzienna
    liczba godzin to 4 godziny rezerwacji). Miejsca parkingowe są dostępne od poniedziałku do
    piątku całą dobę. Powyższe oznacza, że niewątpliwie korzyść, jaką Pani otrzymuje ma
    konkretny wymiar finansowy, a świadczenie ma nieodpłatny charakter.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przydzielenie dla Pani konkretnego
    miejsca parkingowego, stanowi dla Pani przysporzenie majątkowe podlegające

    opodatkowaniu – jako nieodpłatne świadczenie – zakwalifikowane do przychodów
    określonych w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, Pani pracodawca – jako płatnik, powinien obliczyć, pobrać i wpłacić
    zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, w związku z przydzieleniem
    Pani miejsca parkingowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.