Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.452.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: W związku z pracą zdalną Pracownika, Spółka będzie posiadała
na terytorium Polski zagraniczny zakład w rozumieniu art. 4a
pkt 11 ustawy o CIT w związku z art. 5 UPO, a w konsekwencji
będzie podlegała w Polsce obowiązkowi podatkowemu na
gruncie CIT od dochodów osiąganych przez ten zakład.
Słowa kluczowe: Niemcy
praca
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
zakład-zakład zagraniczny
świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 21
    października 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A (dalej: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium
    Republiki Federalnej Niemiec m.in. w zakresie (...). W ramach tej działalności Spółka (...).
    Spółka świadczy swoje usługi (...). Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Republice Federalnej Niemiec.
    Spółka zatrudniła w Polsce pracownika (dalej: „Pracownik”) na stanowisku (...). Następnie,
    Spółka rozpoczęła świadczenia usługi (...). (...) zajmuje się zatrudniony Pracownik.
    Wnioskodawca nie jest jedynym podmiotem, który świadczy usługi (...) na rzecz B. Do
    obowiązków Pracownika należy: (...).
    Praca jest wykonywana przez Pracownika w formie pracy zdalnej zgodnie z regulaminem
    pracy zdalnej obowiązującym w Spółce. Miejscem pracy Pracownika jest jego miejsce
    zamieszkania określone w umowie o pracę oraz każde inne miejsce na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej wskazane przez Pracownika i zaakceptowane przez Spółkę
    zgodnie z regulaminem pracy zdalnej. Pracownik będzie również czasami zobowiązany do
    (...) w celu wykonywania swoich obowiązków pracowniczych.
    Spółka nie może dysponować stałym miejscem pracy Pracownika, tj. jego miejscem
    zamieszkania, ani przestrzeniami (...), w których Pracownik będzie (...). W szczególności
    Spółka nie zawarła żadnej umowy najmu lub podnajmu w celu zapewnienia Pracownikowi
    przestrzeni biurowej, ani nie ponosi jakichkolwiek kosztów związanych z umeblowaniem
    jego miejsca pracy.
    Charakter pracy Pracownika zatrudnionego w Polsce zakłada wykonywanie pracy
    wymagającej własnej inicjatywy, kreatywności i pomysłowości pracownika, w konsekwencji
    Pracownik zatrudniony w Polsce ma w swojej pracy pozostawiony szeroki zakres swobody.
    Spółka nie stosuje szczególnego mechanizmu kontrolowania pracownika zatrudnionego w
    Polsce. Spółka kontroluje jednak działalność Pracownika z perspektywy satysfakcji klienta -
    B. Pracownik jest zobowiązany do składania raportów kontrahentowi Spółki.
    Pracownik otrzymuje od Spółki stałe wynagrodzenie miesięczne. Pracownik jest
    zatrudniony w oparciu o umowę o pracę zawartą do dnia (...).
    Pracownik nie jest upoważniony do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki. W
    szczególności pracownik nie jest upoważniony do podpisywania umów w imieniu Spółki,
    ani do negocjowania żadnych warunków umów zawieranych przez Spółkę z klientami.
    W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytania wskazali Państwo:
    1) Od kiedy Pracownik jest zatrudniony przez Spółkę?
    Pracownik został zatrudniony przez Spółkę w dniu (...).
    2) Kto ponosi koszty umeblowania i wyposażenia miejsca pracy Pracownika
    zatrudnionemu na stanowisku (...) (np. biurko, komputer, laptop, telefon, drukarka itp.)?
    Czy wynika to z zawartej umowy?
    Wnioskodawca ponosi jedynie koszt wyposażenia Pracownika w telefon komórkowy.
    Laptop, zasilacz i myszkę nie zostały zapewnione Pracownikowi przez Wnioskodawcę, ale
    przez klienta Wnioskodawcy, na rzecz którego Pracownik wykonuje usługi (...) (tj. B).
    Wnioskodawca podkreśla przy tym, że są to urządzenia mobilne, które z łatwością mogą
    być przenoszone z miejsca na miejsce i za ich pomocą można świadczyć pracę zdalną
    właściwie wszędzie.
    Pozostały sprzęt biurowy, w szczególności biurko i drukarka nie jest zapewniany
    Pracownikowi przez Wnioskodawcę - Pracownik zobowiązany jest wyposażyć się w niego

    we własnym zakresie. Powyższe ustalenia wynikają z postanowień regulaminu pracy
    zdalnej obowiązującym u Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionego wyżej opisu stanu faktycznego, nie powstał w Polsce
    zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy o CIT oraz art. 5
    Polsko-Niemieckiej UPO?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego wyżej opisu stanu faktycznego nie
    powstał w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy o
    CIT oraz art. 5 Polsko- Niemieckiej UPO.
    Uzasadnienie Wnioskodawcy
    Definicja zakładu na gruncie Polsko-Niemieckiej UPO.
    W myśl art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów,
    które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w
    szczególności dochody (przychody) m.in. z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane w Polsce.
    Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to
    oznacza:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
      innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
      warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta
      ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to
      faktycznie wykonuje
    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
    Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma więc zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.
    Siedziba Spółki znajduje się na terytorium Niemiec, dlatego też analiza czy Spółka posiada
    zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień Polsko-
    Niemieckiej UPO.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO w rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład”
    oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
    gospodarcza przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 UPO określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
    a) miejsce zarządu,
    b) filię,
    c) biuro,

    d) fabrykę,
    e) warsztat i
    f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią
    zakład tylko wtedy, jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 UPO wyłączono spod pojęcia „zakładu” działalność
    polegającą na:
    a) użytkowaniu placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
    b) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
    c) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
    d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
    e) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
    f) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek
      rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem
      jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia
      rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Zatem art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od
    ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu
    umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki).
    Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy
    charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować
    rozszerzająco.
    Ponadto, stosownie do art. 5 ust. 5 UPO jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego
    przedstawiciela w rozumieniu ust. 6, działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i
    zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie
    w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to, bez względu na
    postanowienia ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, posiada zakład w tym Państwie w zakresie
    prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla
    przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do
    rodzajów działalności, wymienionych w ust. 4, które gdyby były wykonywane za
    pośrednictwem stałej placówki nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na
    podstawie postanowień tego ustępu.
    Należy wskazać, że powyższe przepisy odnoszą się zasadniczo do 3 sytuacji, w których na
    terytorium Polski może powstać zagraniczny zakład spółki niemieckiej:
    1) zakład w formie stałej placówki,
    2) zakład w formie placu budowy/montażu,
    3) zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.
    Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w
    międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład
    na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce.
    Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 UPO zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam

    zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski
    przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
    mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Dokonując interpretacji postanowień UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.
    W analizowanej sprawie, mając na uwadze przedstawione okoliczności, należy stwierdzić,
    że nie powstanie zakład podatkowy Spółki, o którym mowa w art. 5 ust. 3 UPO - plac
    budowy. Należy zatem rozważyć czy zakład nie powstanie również w formie stałej
    placówki lub poprzez tzw. „zależnego agenta”.
    Zakład jako stała placówka.
    Z unormowań zawartych w art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 4 UPO wynika, że dla przyjęcia, iż
    doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa konstytuującej zakład, wymagane
    jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:
    - istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
    - stały charakter takiej placówki,
    - wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
      przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Należy podkreślić, że brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków
    oznacza, iż nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka).
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.
    Zgodnie treścią Komentarza Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i
    majątku OECD z dnia 21 listopada 2017 r., dalej: „Komentarz”) do art. 5 w pkt 10 i 11
    wskazano, że określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na

    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy
    rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej
    lokalizacji (pomieszczeniu czy przestrzeni), będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa.
    Jednakże, zgodnie z Komentarzem do art. 5 pkt 12, choć do uznania danej lokalizacji za
    zakład stały nie jest wymagane formalne prawo do korzystania z niej, sama obecność
    przedsiębiorstwa w określonym miejscu nie oznacza automatycznie, że lokalizacja ta jest
    do dyspozycji przedsiębiorstwa. To, czy dana lokalizacja może być uznana za miejsce
    będące do dyspozycji przedsiębiorstwa w taki sposób, że może stanowić „miejsce
    prowadzenia działalności, przez które przedsiębiorstwo prowadzi w całości lub w części
    swoją działalność”, zależy od faktycznej możliwości korzystania z tej lokalizacji przez
    przedsiębiorstwo, a także od zakresu jego obecności w tym miejscu i rodzaju
    wykonywanych tam czynności.
    Stały charakter placówki.
    Kolejnym warunkiem istnienia zakładu w postaci stałej placówki jest jej stały charakter.
    W tym miejscu należy podnieść, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że cecha
    stałości oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem nie
    może mieć charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi
    funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Krótkotrwale istniejąca placówka
    również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego
    wykorzystywania. Decydujące znaczenie dla przyjętej klasyfikacji placówki mają intencje
    podmiotu, który ją prowadzi. Odczytanie tych intencji może w praktyce rodzić poważne
    wątpliwości, zatem powinny być brane pod uwagę tylko takie intencje, jakie można
    wywnioskować ze sposobu działania podatnika, tj. sposobu zorganizowania placówki.
    Ponadto, jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to
    użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka
    placówka ma czysto tymczasowy charakter.
    Dodatkowo, Komentarz wskazuje, że istnienie stałego zakładu należy co do zasady
    potwierdzić, jeśli działalność jest prowadzona poprzez placówkę przez okres powyżej 6
    miesięcy.
    Brak przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie
    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Jednakże zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych
    wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Brak powstania zakładu jako stałej placówki.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego, praca jest wykonywana przez Pracownika w formie
    pracy zdalnej zgodnie z regulaminem pracy zdalnej obowiązującym w Spółce. Miejscem

    pracy Pracownika jest jego miejsce zamieszkania określone umowie o pracę oraz każde
    inne miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazane przez Pracownika i
    zaakceptowane przez Spółkę zgodnie z regulaminem pracy zdalnej. Pracownik będzie
    również czasami zobowiązany do (...) w celu wykonywania swoich obowiązków
    pracowniczych.
    Spółka nie może dysponować stałym miejscem pracy Pracownika, tj. jego miejscem
    zamieszkania, ani przestrzeniami (...), w których Pracownik będzie (...). W szczególności
    Spółka nie zawarła żadnej umowy najmu lub podnajmu w celu zapewnienia Pracownikowi
    przestrzeni biurowej, ani nie ponosi jakichkolwiek kosztów związanych z umeblowaniem
    jego miejsca pracy.
    Charakter pracy Pracownika zatrudnionego w Polsce zakłada wykonywanie pracy
    wymagającej własnej inicjatywy, kreatywności i pomysłowości pracownika, w konsekwencji
    Pracownik zatrudniony w Polsce ma w swojej pracy pozostawiony szeroki zakres swobody.
    Spółka nie stosuje szczególnego mechanizmu kontrolowania pracownika zatrudnionego w
    Polsce. Spółka kontroluje jednak działalność Pracownika z perspektywy satysfakcji klienta -
    B. Pracownik jest zobowiązany do składania raportów kontrahentowi Spółki.
    Odnosząc się do opisu stanu faktycznego, przede wszystkim należy zauważyć, że
    orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że aby w Polsce powstał stały zakład,
    zagraniczna spółka musi mieć prawo do dysponowania czy też władania przestrzenią, w
    której jej pracownicy wykonują pracę (por. Wyrok NSA z 19 lutego 2025 sygn. II FSK 609/22
    oraz Wyrok WSA w Gliwicach z 24 września 2024 r., I SA/Gl 1679/23). Na brak prawa Spółki
    do dysponowania tudzież do władania przestrzenią, w której Pracownik będzie
    wykonywać pracę wskazują następujące okoliczności:
    - Spółka nie zawarła żadnej umowy najmu ani podnajmu w celu zapewnienia
      Pracownikowi przestrzeni biurowej;
    - Spółka nie może zobowiązać Pracownika do udostępnienia jej jego miejsca
      zamieszkania;
    - Spółka nie poniosła jakichkolwiek kosztów związanych z umeblowaniem jego miejsca
      pracy;
    - Spółka nie posiada żadnych praw ani obowiązków cywilnoprawnych w odniesieniu
      do lokalu, w którym pracownik będzie wykonywał swoje obowiązki w Polsce;
    - Spółka nie przeprowadza wizytacji w miejscu zamieszkania Pracownika;
    - Pracownik może wykonywać pracę zdalną poza miejscem swojego zamieszkania -
      wymagane jest jedynie uzyskanie akceptacji Spółki zgodnie z regulaminem pracy
      zdalnej.
    - Sprzęt udostępniony przez Spółkę Pracownikowi w celu wykonywania pracy tj.
      laptop, zasilacz i mysz to urządzenia mobilne, które z łatwością mogą być
      przenoszone z miejsca na miejsce i za ich pomocą można świadczyć pracę zdalną
      właściwie wszędzie.
    W konsekwencji, Spółka nie dysponuje (ani w sensie prawnym, ani w sensie faktycznym)
    miejscem, w którym Pracownik będzie świadczyć pracę. Jak stwierdził Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2025 sygn. II FSK 609/22: „(...) Naczelny Sąd
    Administracyjny podziela pogląd skarżącej, że skoro skarżąca nie ma prawa do
    dysponowania czy władania miejscem pracy pracowników, tj. jakąkolwiek wydzieloną
    przestrzenią, to samo przekazanie przez skarżącą pracownikom sprzętu komputerowego
    do zdalnego łączenia się ze skarżącą w Danii i Szwecji nie powoduje wyodrębnienia
    przestrzeni dla skarżącej do własnej dyspozycji i nie tworzy placówki.”
    Ponadto, analogiczna sytuacja, tj. przypadek, w którym pracownik transgraniczny
    wykonuje pracę z własnego domu, została jednoznacznie wskazana w Komentarzu do art.
    5, w pkt 19, jako przykład sytuacji, w której nie powstaje stały zakład. Znaczenie
    Komentarza Modelowej Konwencji OECD dla interpretacji postanowień umów o unikaniu
    podwójnego podkreśla orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego
    przykładem jest m.in. Wyrok NSA z 19 lutego 2025 r. sygn. II FSK 609/22, w którym sąd

    orzekł: „Wskazać także należy, że w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD z 2017 r.
    do art. 5 w pkt 19 wyraźnie wskazano, że prywatne mieszkanie pracownika
    wykorzystywane w charakterze home-office nie stanowi (stałej) placówki w sytuacji, gdy
    pracownik transgraniczny wykonuje pracę ze swojego domu znajdującego się w jednym
    państwie, zamiast udostępnionego mu biura.”
    Również jak orzekł WSA w Gliwicach w wyroku z 24 czerwca 2024 r. sygn. I SA/Gl 1679/23:
    „Skarżąca w żaden sposób nie zobowiązuje pracownika, aby udostępnił jej swoje
    mieszkania, zaś samo przekazanie mu sprzętu komputerowego nie tworzy stałej placówki.
    Wskazać także należy, że w komentarzu do Modelowej Konwencji OECD w pkt 19,
    wyraźnie wskazano, że prywatne mieszkanie pracownika wykorzystywane w charakterze
    „home office” nie stanowi stałej placówki w sytuacji, gdy pracownik transgraniczny
    wykonuje prace ze swojego domu znajdującego się w jednym państwie zamiast
    udostępnionego mu biura znajdującego się w drugim państwie”.
    Konkludując, wobec faktu, że Spółka nie będzie dysponować przestrzeniami, w których
    Pracownik będzie wykonywał pracę - w Polsce nie będzie istnieć miejsce gdzie działalność
    jest prowadzona przez Spółkę (placówka). W konsekwencji, nie zostaną spełnione
    wszystkie przesłanki skutkujące powstaniem stałego zakładu, o którym mowa w art. 5 ust.
    1 w zw. z ust. 4 UPO.
    Zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.
    Warunki powstania zakładu poprzez tzw. „agenta zależnego”.
    Zgodnie z art. 5 ust. 5 UPO jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w
    rozumieniu ustępu 6, działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo
    wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu
    przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to, bez względu na postanowienia
    ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu, posiada zakład w tym Państwie w zakresie
    prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla
    przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do
    rodzajów działalności, wymienionych w ustępie 4, które gdyby były wykonywane za
    pośrednictwem stałej placówki nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na
    podstawie postanowień tego ustępu.
    Jednakże zgodnie z art. 5 ust. 6 UPO nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w
    Umawiającym się Państwie tylko z tego powodu, że prowadzi ono w tym Państwie
    działalność poprzez maklera, komisanta albo innego niezależnego przedstawiciela pod
    warunkiem, że takie osoby działają w ramach swojej zwykłej działalności.
    Brak powstania zakładu poprzez tzw. agenta zależnego.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, pracownik nie jest upoważniony do
    podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki. W szczególności pracownik nie jest
    upoważniony do podpisywania umów w imieniu Spółki, ani do negocjowania żadnych
    warunków umów zawieranych przez Spółkę z klientami. W konsekwencji, należy
    stwierdzić, iż Pracownik ten nie może zostać uznany za tzw. „agenta zależnego”. Tym
    samym, jego zatrudnienie nie skutkowało utworzeniem w Polsce zakładu Spółki którym
    mowa w art. 5 ust. 5 UPO.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego wyżej opisu stanu
    faktycznego nie powstał w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a
    pkt 11 Ustawy o CIT oraz art. 5 Polsko-Niemieckiej UPO.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z: wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej zagraniczny zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane na terytorium Rzeczypospolitej.
    Zgodnie z definicją zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie - oznacza to:
      a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
      innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
      warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
      b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
      c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
      - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Wnioskodawca
    jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec, dlatego też analiza czy
    Wnioskodawca posiada zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie
    postanowień Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną
    Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 12,
    poz. 90, dalej: „UPO”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 UPO:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) miejsce zarządu,
      b) filię,

      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat i
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
        wydobywania zasobów naturalnych.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 UPO:
      Bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu, określenie „zakład” nie
      obejmuje:
      a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
      b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
      c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
      d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
      e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
      f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek
      rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem
      jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia
      rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Zatem art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od
    ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu
    UPO, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki).
    Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy
    charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować
    rozszerzająco.
    Stosownie do art. 5 ust. 5 UPO:
      Jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ust. 6, działa w
      imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do
      zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to
      uważa się, że przedsiębiorstwo to, bez względu na postanowienia ust. 1 i 2
      niniejszego artykułu, posiada zakład w tym Państwie w zakresie prowadzenia
      każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba
      że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności,
      wymienionych w ust. 4, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej
      placówki nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie
      postanowień tego ustępu.
    Zgodnie z art. 5 ust. 6 UPO:
      Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie
      tylko z tego powodu, że prowadzi ono w tym Państwie działalność poprzez maklera,
      komisanta albo innego niezależnego przedstawiciela pod warunkiem, że takie osoby
      działają w ramach swojej zwykłej działalności.
    Jak wynika z art. 5 ust. 5 UPO, zakład może powstać także w wyniku prowadzenia
    działalności gospodarczej za pośrednictwem tzw. zależnego przedstawiciela (tj. podmiotu
    działającego w drugim Państwie w imieniu zagranicznego przedsiębiorstwa).
    Podsumowując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 UPO wynika, że dla uznania, że
    przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy
    następujące przesłanki:
    - istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),

    - stały charakter takiej placówki,
    - wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
      przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w
    międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład
    na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce.
    Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 UPO:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Dokonując interpretacji postanowień UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw
    członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie
    wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w
    państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na

    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy
    rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej
    lokalizacji (pomieszczeniu czy przestrzeni), będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa.
    Tytułem przykładu, przedsiębiorca układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność
    „przez” miejsce wykonywania tej czynności (komentarz do art. 5 Konwencji OECD pkt 4.6).
    Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności poprzez placówkę oznacza, że osoby w
    określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w
    państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).
    Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub
    osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy.
    Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa,
    tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w świetle przedstawionego opisu stanu
    faktycznego, nie powstał w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a
    pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 UPO.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na
    terytorium Republiki Federalnej Niemiec m.in. w zakresie (...). Spółka zatrudniła w Polsce
    pracownika na stanowisku (...). Następnie, Spółka rozpoczęła świadczenia usługi (...). (...)
    zajmuje się zatrudniony Pracownik.
    Pracownik otrzymuje od Spółki stałe wynagrodzenie miesięczne. Pracownik jest
    zatrudniony w oparciu o umowę o pracę zawartą do dnia (...). Pracownik został
    zatrudniony przez Spółkę (...).
    Praca jest wykonywana przez Pracownika w formie pracy zdalnej zgodnie z regulaminem
    pracy zdalnej obowiązującym w Spółce. Miejscem pracy Pracownika jest jego miejsce
    zamieszkania określone umowie o pracę oraz każde inne miejsce na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej wskazane przez Pracownika i zaakceptowane przez Spółkę
    zgodnie z regulaminem pracy zdalnej. Pracownik będzie również czasami zobowiązany do
    (...) w celu wykonywania swoich obowiązków pracowniczych.
    Spółka nie może dysponować stałym miejscem pracy Pracownika, tj. jego miejscem
    zamieszkania, ani przestrzeniami (...), w których Pracownik będzie (...).
    Wnioskodawca ponosi jedynie koszt wyposażenia Pracownika w telefon komórkowy.
    Laptop, zasilacz i myszkę nie zostały zapewnione Pracownikowi przez Wnioskodawcę, ale
    przez klienta Wnioskodawcy, na rzecz którego Pracownik wykonuje (...). Są to urządzenia
    mobilne, które z łatwością mogą być przenoszone z miejsca na miejsce i za ich pomocą
    można świadczyć pracę zdalną właściwie wszędzie. Pozostały sprzęt biurowy, w
    szczególności biurko i drukarka nie jest zapewniany Pracownikowi przez Wnioskodawcę -
    Pracownik zobowiązany jest wyposażyć się w niego we własnym zakresie. Powyższe
    ustalenia wynikają z postanowień regulaminu pracy zdalnej obowiązującym u
    Wnioskodawcy.
    Spółka nie stosuje szczególnego mechanizmu kontrolowania pracownika zatrudnionego w
    Polsce. Spółka kontroluje jednak działalność Pracownika z perspektywy satysfakcji klienta.
    Pracownik jest zobowiązany do składania raportów kontrahentowi Spółki.
    Pracownik nie jest upoważniony do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki. W
    szczególności pracownik nie jest upoważniony do podpisywania umów w imieniu Spółki,
    ani do negocjowania żadnych warunków umów zawieranych przez Spółkę z klientami.
    W rozpoznawanej sprawie, co prawda Spółka nie posiada ani nie wynajmuje żadnych lokali
    /budynków w Polsce i nie korzysta z nieruchomości, które są własnością innych

    podmiotów w Polsce, jednak świadczenie pracy przez pracownika na podstawie umowy o
    pracę głównie z własnego mieszkania (home office) i (...) świadczy o istnieniu stałej
    placówki, którą może być np. mieszkanie pracownika. Jak już bowiem wskazano, nie
    wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką
    placówką, lecz wystarczy zwykła jego obecność w konkretnym miejscu. W dobie
    możliwości świadczenia pracy zdalnie, miejsce w którym pracownik świadczy pracę na
    rzecz zagranicznego pracodawcy (niezależnie czy w warunkach domowych, czy w innym
    miejscu) można uznać za odrębną placówkę tego przedsiębiorstwa. Ponadto,
    charakteryzując pierwszą z przesłanek wskazano już na jej poziom trwałości i
    powtarzalności.
    Powyższe potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 31
    stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/GI 1340/21, z którego wynika, że:
      Zatem pomimo, że skarżąca nie będzie wynajmowała w Polsce żadnych pomieszczeń
      (jak również nie będzie ich właścicielem), to zatrudnienie pracowników na podstawie
      umowy o pracę, którzy mogą wykonywać powierzone im zadania w dowolnym
      miejscu, w trybie home-office, powoduje wyodrębnienie owej przestrzeni dla spółki
      do własnej dyspozycji. Przy czym nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało
      formalne prawo do dysponowania taką placówką, lecz wystarczy zwykła jego
      obecność w konkretnym miejscu (por. ww. Komentarz do Konwencji Modelowej). W
      dobie możliwości świadczenia pracy zdalnie, miejsce w którym pracownik świadczy
      pracę na rzecz zagranicznego pracodawcy (niezależnie czy w warunkach domowych,
      czy w innym miejscu) można uznać za odrębną placówkę tego przedsiębiorstwa.
      Zatrudnieni pracownicy zostaną bowiem wyposażeni przez pracodawcę w niezbędny
      sprzęt komputerowy, będą się łączyć z ze skandynawskim systemem (serwerem) i
      wykonywać powierzone im zadania. Działalność taką charakteryzuje określony
      stopień trwałości i powtarzalności. Dodać należy, że skarżąca zaznaczyła, że
      zamierza zatrudnić pracowników zamieszkałych w Polsce. Z tych względów można
      uznać za spełnioną pierwszą z przesłanek.
    W tym miejscu ponownie należy podnieść, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że
    cecha stałości oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem
    nie może mieć charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi
    funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Krótkotrwale istniejąca placówka
    również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego
    wykorzystywania.
    Ponadto, jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to
    użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka
    placówka ma czysto tymczasowy charakter (pkt 6.1 Komentarza do artykułu 5).
    Podnieść również należy, iż zawarcie umowy o pracę z pracownikiem jest czynnością
    prawną dwustronną, na mocy której powstaje stosunek pracy.
    Zgodnie z art. 22 § 1 ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.,
    poz. 277 ze zm., dalej: „KP”)
      Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy
      określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i
      czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika
      za wynagrodzeniem.
    Praca wykonywana w ramach stosunku pracy jest świadczeniem ciągłym - zakłada
    istnienie trwałej więzi prawnej. Istota ciągłości świadczenia pracy w ramach stosunku
    pracy tkwi w tym, że zobowiązanie pracownika nie polega na jednorazowym wykonaniu
    pewnej czynności lub na wykonaniu ich zespołu składającego się na określony rezultat,
    lecz wiąże się z wykonywaniem określonych czynności w powtarzających się odstępach
    czasu, w okresie istnienia trwałej więzi łączącej pracownika z pracodawcą (wyrok SN z
    14.12.1999r., sygn. akt: I PKN 451/99).

    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że zatrudnienie przez Spółkę pracownika na
    podstawie umowy o pracę ma dłuższą perspektywę i z pewnością nie ma charakteru
    tymczasowego.
    W rezultacie przy uwzględnieniu przedstawionego we wniosku i jego uzupełnieniu stanu
    faktycznego należy stwierdzić, że Państwa działalność na terytorium Polski spełnia, co do
    zasady, warunki istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod
    względem dostępności powierzchni oraz jej stałego charakteru.
    Cechą zakładu jest również to, iż przez placówkę prowadzona jest całkowicie lub
    częściowo działalność gospodarcza, z tym że nie może ona mieć charakteru pomocniczego
    czy przygotowawczego.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie
    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych
    wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Ponadto zakład może powstać również wtedy, gdy przedsiębiorstwo utrzymuje stałą
    placówkę w celu dostarczenia części zamiennych do maszyn swych odbiorców lub w celu
    konserwacji albo reperacji tych maszyn. Ze względu na to, że jednostki świadczące usługi
    będące następstwem sprzedaży wykonują istotną i znaczącą część czynności na rzecz
    klienteli przedsiębiorstwa, ich działalność nie ma zwykłego pomocniczego charakteru (pkt
    25 Komentarza do artykułu 5).
    Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą m.in. w
    zakresie (...). Spółka świadczy usługi (...). (...) zajmuje się również zatrudniony w Polsce
    przez Spółkę Pracownik na stanowisku (...). Do obowiązków Pracownika należy: (...).
    Biorąc pod uwagę powyższy zakres obowiązków, należy wskazać, iż polski Pracownik
    wykonuje na terenie Polski przede wszystkim czynności zmierzające do osiągnięcia przez
    Państwa przychodów z zasadniczej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu
    usług (...).
    W związku z powyższym podejmowane przez Pracownika zatrudnionego w Polsce
    czynności nie powinny być kwalifikowane do czynności o charakterze pomocniczym
    (przygotowawczym).
    Z pewnością stała placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako
    całości, nie prowadzi działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym
    (punkt 24 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji, zob. również wyrok NSA z 4
    kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1864/10). Zatem, jak już wskazano zakład powstanie, jeżeli
    oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność
    zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Działanie Spółki i Pracownika w Polsce w zakresie opisanym we wniosku jest ściśle
    połączone i stanowi istotną część działalności przedsiębiorstwa jako całości oraz istnieje
    znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi
    przez Spółkę dochodami.

    Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że zarówno działalność Pracownika wykonującego
    czynności w Polsce, jak i działalność Spółki związane są ze świadczeniem usług (...). Zatem,
    stała placówka jaką jest działalność podejmowana przez Pracownika w ramach
    wymienionych obowiązków pracowniczych nie może korzystać z przywilejów wynikających
    z treści art. 5 ust. 4 UPO.
    Zatem, w analizowanej sprawie nie można mówić o przygotowawczym lub pomocniczym
    charakterze Państwa działalności na terytorium Polski za pośrednictwem ww. Pracownika
    w odniesieniu do działalności Państwa Spółki. Pracownik zatrudniony w Polsce wykonują
    zasadniczą działalność gospodarczą Spółki.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela, o której mowa w
    wyżej powołanym art. 5 ust. 5 UPO, stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych
    wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 UPO. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać
    istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 UPO. Jeśli w wyniku
    zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania lub nie powstania zakładu, to nie
    ma konieczności badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy
    niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa podatkowego oraz opis sprawy, należy
    wskazać, że Spółka będzie posiadała na terytorium Polski zagraniczny zakład w
    rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z
    art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, a w
    konsekwencji będzie podlegała w Polsce obowiązkowi podatkowemu na gruncie CIT od
    dochodów osiąganych przez ten zakład.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że
    w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.