Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/4510-351/15/JP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-06-18
Teza: Czy zamiana zobowiązania handlowego na zobowiązanie finansowe udokumentowane wekslem własnym, dla których termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, oznacza uregulowanie zobowiązania w rozumieniu art. 15b ustawy o CIT w momencie wystawienia i wydania weksla wierzycielowi, a tym samym skutkuje brakiem obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o koszty wynikające z tego zobowiązania handlowego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; termin-termin płatności; weksel; wierzyciel; zobowiązanie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 10 marca 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 26 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy zamiana zobowiązania handlowego na zobowiązanie finansowe udokumentowane wekslem własnym, dla których termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, oznacza uregulowanie zobowiązania w rozumieniu art. 15b ustawy o CIT w momencie wystawienia i wydania weksla wierzycielowi, a tym samym skutkuje brakiem obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o koszty wynikające z tego zobowiązania handlowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2015 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy zamiana zobowiązania handlowego na zobowiązanie finansowe udokumentowane wekslem własnym, dla których termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, oznacza uregulowanie zobowiązania w rozumieniu art. 15b ustawy o CIT w momencie wystawienia i wydania weksla wierzycielowi, a tym samym skutkuje brakiem obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o koszty wynikające z tego zobowiązania handlowego

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest spółką akcyjną mającą siedzibę w Polsce i będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest między innymi sprzedaż elementów wykorzystywanych w budowie torowisk i dostawa nowoczesnych systemów nawierzchni szynowych, które nabywa dla celów swojej działalności gospodarczej od podmiotów zagranicznych, dla których termin płatności jest dłuższy niż 60 dni.

Koszty związane z tymi nabyciami nie są wymienione w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.; dalej także: „ustawa o CIT”) i zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów Spółki zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka w momencie sprzedaży towarów zalicza wartość zakupionych towarów do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 ustawy o CIT. Nie dokonuje za nie płatności w terminie 90 dni od daty zaliczenia tej wartości w koszty uzyskania przychodu. Zamiast tego, Spółka reguluje te zobowiązania, poprzez ich zamianę na zobowiązania wekslowe, w wyniku wystawienia i wydania weksla własnego wierzycielowi. Jednocześnie, Spółka i wierzyciel zawierają porozumienie wyraźnie wskazujące na zgodny zamiar dokonania zamiany dotychczasowego zobowiązania handlowego na zobowiązanie wekslowe. W księgach Spółki powyższe czynności są odzwierciedlane poprzez wyksięgowanie „zobowiązania z tytułu dostaw i usług” oraz zaksięgowanie „zobowiązanie wekslowe”.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zamiana zobowiązania handlowego na zobowiązanie finansowe udokumentowane wekslem własnym, dla których termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, oznacza uregulowanie zobowiązania w rozumieniu art. 15b ustawy o CIT w momencie wystawienia i wydania weksla wierzycielowi, a tym samym skutkuje brakiem obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o koszty wynikające z tego zobowiązania handlowego?

Zdaniem Wnioskodawcy, wystawienie weksla własnego, który zamieni zobowiązanie handlowe na zobowiązanie finansowe na mocy podpisanego weksla, udokumentuje uregulowanie zobowiązania handlowego przez jego wygaśnięcie na gruncie prawa cywilnego i tym samym przestanie skutkować potrzebą korygowania kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z powszechnym rozumieniem „zapłata” oznacza „uiszczenie należności za coś, zapłacenie; należność, kwota płacona doraźnie za coś (zwykle pieniędzmi, czasem produktami, towarami)”. Ze słownikowego rozumienia pojęcia „zapłata” nie wynika zatem konieczność uiszczenia należności pieniędzmi. Oznacza to, że wykładnia językowa nie ogranicza tego pojęcia tylko do transferu środków pieniężnych. Interpretacja pojęcia „uregulowanie” zawartego w art. 15b ust. 1 i 2 ustawy o CIT z uwzględnieniem celu, jakiemu miał służyć wprowadzony przepis, zasadniczo potwierdza wnioski wynikające z zastosowania wykładni językowej. Przez „uregulowanie zobowiązania” na gruncie ustawy o CIT należy rozumieć wszystkie przyjęte sposoby wygaśnięcia zobowiązania bez uszczerbku dla wierzyciela. W szczególności jako „uregulowanie zobowiązania” należy rozumieć wszystkie te czynności, które mieszczą się w pojęciu „zapłata”. Uregulowanie zobowiązania występuje wówczas, kiedy zobowiązanie wygasa w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale wierzyciel nie ponosi uszczerbku majątkowego (jego interes majątkowy jest zaspokojony). Zapłata w Kodeksie cywilnym występuje w kontekście świadczeń mających charakter pieniężny (tak przykładowo: P. Woźniakiewicz, A. Żurawiecka, Wykładnia pojęcia „uregulowanie zobowiązania” na gruncie nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Przegląd Podatkowy, 2013, nr 6, s. 8). Natomiast na podstawie wykładni literalnej, systemowej i celowościowej możliwe jest uznanie, że zakres pojęciowy „uregulowania zobowiązania” jest dodatkowo szerszy niż zapłata i może mieścić w sobie także inne zdarzenia związane z uporządkowaniem stosunków zobowiązaniowych prowadzącym do zwolnienia dłużnika z obowiązku świadczenia. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie, jak przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2005 r., sygn. akt: I FSK171/05, w którym wskazano, że: „(\`(...)\`) Pojęcie „uregulowania należności” jest pojęciem szerszym od pojęcia „zapłaty należności”, którego racjonalny ustawodawca używa również w tej samej jednostce redakcyjnej. Skoro zatem ustawodawca użył pojęcia „uregulowane” a nie „zapłacone”, to uznać należy, że dopuścił różne sposoby uregulowania należności wobec sprzedawcy towaru”.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uregulowanie zobowiązania w rozumieniu ustawy o CIT stanowi zatem m.in.:

*   płatność gotówkowa, czek gotówkowy, dowód wpłaty na rachunek bankowy,
*   bezgotówkowa forma zapłaty, w tym m.in. przelew, przekaz pocztowy, polecenie zapłaty, czek rozrachunkowy,
*   akredytywa,
*   weksel własny, weksel trasowany,
*   potrącenie, kompensaty, okresowe rozliczenia saldami, rozliczenia planowe.

Spółka reguluje zobowiązanie z tytułu zapłaty ceny za towary poprzez wręczenie Wierzycielowi weksla własnego. Na gruncie ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (t.j. Dz.U. z 1936 r., Nr 37, poz. 282 ze zm., dalej: „Prawo wekslowe”), jak również w oparciu o wykształconą praktykę obrotu gospodarczego potwierdzoną orzecznictwem sądowym, weksel może pełnić szereg funkcji. Funkcja, jaką pełni weksel w danym stosunku prawnym, w dużej mierze zależy od woli stron. W szczególności, wystawienie weksla może mieć charakter wykonania innego zobowiązania lub też może przybrać formę zabezpieczenia wykonania zobowiązania w określonym terminie. Sprecyzowanie tej roli w konkretnym stosunku prawnym powinno się przekładać na konsekwencje podatkowe związane z wystawieniem weksla na gruncie prawa podatkowego. W reżimie prawa cywilnego wskazuje się, że jedną z podstawowych funkcji weksla jest funkcja płatnicza, w związku z czym, jeśli strony tak postanowią weksel może pełnić rolę pieniądza, bowiem jego wręczenie prowadzi do zaspokojenia (i wygaśnięcia) konkretnego zobowiązania (M. Czarnecki, L. Bagińska; Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2000, s. 28). W doktrynie prawa cywilnego podkreśla się, że jeżeli dłużnik wręcza weksel, a wierzyciel go przyjmuje, i strony postanawiają jednocześnie, że wręczenie weksla stanowi zaspokojenie roszczenia wierzyciela (np. zapłatę za sprzedany towar), dotychczas istniejący stosunek zobowiązaniowy między wierzycielem a dłużnikiem (w analizowanym przypadku stosunek zobowiązaniowy z tytułu zapłaty ceny za towary) wygasa, z uwagi na zaspokojenie wierzyciela. Na miejsce wygasłego zobowiązania z tytułu zapłaty ceny powstaje nowe, odrębne zobowiązanie z tytułu wystawionego weksla. Opisana powyżej sytuacja stanowi odnowienie zobowiązania (nowację) w rozumieniu art. 506 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: „Kodeks cywilny”). Z powyższego wynika, że wręczenie weksla połączone z wyraźnym wskazaniem na zgodny zamiar stron do zamiany zobowiązania handlowego na zobowiązanie wekslowe jest formą uregulowania zobowiązania handlowego, gdyż wierzytelność z tytułu należności handlowej przestaje istnieć, a w jej miejsce powstaje abstrakcyjne zobowiązanie wekslowe. Tym samym, wierzyciel nie może dochodzić (w tym na drodze sądowej) należności handlowej, a może dochodzić roszczenia względem Spółki jedynie z tytułu posiadania weksla – co więcej dopiero od daty płatności (wymagalności) zapłaty kwoty z weksla. Wynika to z faktu, że „weksel jest to papier wartościowy o określonej dokładnie przez prawo wekslowe formie”. Ponadto, abstrakcyjność zobowiązania wekslowego oznacza, że weksel odrywa się od podstawy ekonomicznej, która była powodem jego wystawienia. Dla ważności zobowiązania wekslowego nie jest zatem istotne, czy istniało zobowiązanie będące przyczyną wystawienia weksla oraz, czy było ono ważne. Posiadaczowi weksla przysługuje w zasadzie prawo żądania zapłaty sumy wekslowej nawet wówczas, gdy wręczenie weksla było pozbawione dostatecznej podstawy (I. Heropolitańska, Komentarz do ustawy – Prawo wekslowe, Prawo wekslowe i czekowe, Komentarz, LEX 2011). Jeżeli więc podstawą wręczenia weksla było zobowiązanie handlowe, na kwotę wynikającą z faktury zakupowej, a strony postanowią się umówić, że weksel przyjęto w celu zupełnego umorzenia długu, w takim wypadku posiadacz weksla może jedynie dochodzić zapłaty na podstawie weksla, a nie może już powracać do tego podstawowego stosunku z zobowiązania handlowego w związku, z którym wręczono weksel (I. Różański, Podręcznik prawa wekslowego – wraz z wzorami weksli, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1957, s. 77), gdyż zobowiązanie handlowe wygasło.

Zatem, nie można mówić o nieuregulowaniu przez Spółkę kwoty z faktury zakupowej, gdyż zobowiązanie handlowe, zostaje wykonane/przestaje istnieć, odpowiednio w rozumieniu prawa cywilnego oraz bilansowego, w momencie uregulowania zobowiązania przez wręczenie Wierzycielowi papieru wartościowego (tj. weksla) za jego zgodą zawartą w treści umowy odnowienia i deklaracji wekslowej. Jednocześnie z tego tytułu dojdzie do utworzenia nowego zobowiązania Spółki wobec Wierzyciela. Zgodnie z art. 506 Kodeksu cywilnego, jeżeli w celu umorzenia zobowiązania dłużnik zobowiązuje się za zgodą wierzyciela spełnić inne świadczenie albo nawet to samo świadczenie, lecz z innej podstawy prawnej, zobowiązanie dotychczasowe wygasa. Na gruncie omawianego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, strony zgodnie postanawiają, że w celu umorzenia zobowiązania z tytułu zapłaty ceny wynikającego z umowy dostawy, Spółka spełni na rzecz Wierzyciela świadczenie wynikające ze zobowiązania wekslowego. Takie zdarzenie rodzi zatem skutek w postaci „uregulowania” pierwotnego zobowiązania na gruncie art. 15b ustawy o CIT. Weksel pełni wówczas funkcję płatniczą w tym znaczeniu, że prowadzi do uregulowania zobowiązania w drodze wręczenia weksla zamiast zapłaty pieniężnej. Co istotne uregulowanie należności ze zobowiązania następuje już w momencie wystawienia weksla, nie zaś w momencie jego wykupu (taki pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 2005 r., sygn. akt I FSK171/05).

W tym miejscu, niejako na marginesie, należy wskazać, że zamiana danego zobowiązania w zobowiązanie z innej podstawy prawnej nie skutkuje powstaniem po stronie dłużnika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem CIT, o ile nie powoduje ona po stronie dłużnika żadnego przysporzenia majątkowego. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, wskutek umowy odnowienia wartość umorzonego zobowiązania handlowego zastępowana jest przez inne zobowiązanie – z tytułu weksla własnego, o takiej samej wartości. Nie dochodzi zatem do przysporzenia majątkowego po stronie Spółki. W konsekwencji nie powstaje również po jej stronie przychód związany z umorzeniem zobowiązania, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT. Gdyby uznać, że umowa odnowienia powoduje powstanie przychodu z tytułu umorzenia zobowiązania, to należałoby również określić koszty jego uzyskania (w wysokości nowego zobowiązania). Taka wykładnia byłaby jednak niezgodna z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Trudno bowiem uznać, że racjonalny ustawodawca zamierzał ustalać koszty uzyskania przychodów z tytułu umorzenia zobowiązania. W związku z tym należy uznać, że przedstawiona w stanie faktycznym zamiana zobowiązania handlowego w zobowiązanie wekslowe jest neutralna z punktu widzenia podatku dochodowego od osób prawnych. Prawidłowość powyższej argumentacji potwierdzają także interpretacje indywidualne wydawane przez organy podatkowe, jak np.:

*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 29 stycznia 2014 r., znak: IPPB3/423-906/T3-5/AG), gdzie wprost wskazano, że „przekształcenie (tzw. nowacja, odnowienie) zobowiązania do zapłaty wynagrodzenia z tytułu wypłaty wynagrodzenia za umorzone udziały w zobowiązanie z tytułu pożyczki, nie będzie skutkować powstaniem po stronie Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT”;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 28 grudnia 2012 r., znak: IPTPB3/423-360/12-2/PM, w której wskazano, że przychód musi mieć definitywny charakter: „Przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego, z uwzględnieniem wyłączeń z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o CIT”. Dalej wskazano także, że „a zatem o powstaniu przychodu w rozumieniu ustawy o CIT można mówić tylko wówczas, gdy podatnik osiąga trwałą korzyść w postaci zwiększenia stanu jego aktywów lub zmniejszenia stanu pasywów”,
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 8 grudnia 2009 r., znak: IBPB1/2/423-1075/09/PP;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 19 maja 2008 r., znak: IBPB3/423-132/08/MO.

Poglądy te znajdują potwierdzenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 871/11, w którym stwierdzono, że „analiza rodzajów przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że przychód to definitywne przysporzenie majątkowe. Źródłem przychodu może być w związku z tym odpłatne zbycie rzeczy, czyli takie, w wyniku którego po stronie podatnika powstanie przysporzenie”.

Podobne stanowisko prezentowane jest także w komentarzach do ustawy o CIT. Mianowicie, w odniesieniu do instytucji potrącenia, odnowienia oraz zwolnienia z długu stwierdzono, że „zasadne wydaje się przyjęcie, że przychód powstanie jedynie w przypadku darmego umorzenia zobowiązania, tj. jedynie w przypadku nieodpłatnego zwolnienia z długu. Jedynie bowiem w takim przypadku dłużnik otrzymuje definitywne przysporzenie majątkowe”. (A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, Wyd. 4, Komentarz do art. 12, Nb 81, Warszawa 2014, Legalis). „Odnowienie, podobnie jak potrącenie, stanowi formę umorzenia zobowiązania i podobnie jak potrącenie nie kreuje powstania przychodu po stronie podmiotu, którego zobowiązanie zostało umorzone. Wskutek odnowienia, osoba, na której ciąży zobowiązanie (czyli dłużnik), zobowiązuje się za zgodą wierzyciela spełnić inne świadczenie albo nawet to samo świadczenie, lecz z innej podstawy prawnej, a zobowiązanie dotychczasowe tego dłużnika wygasa. Wobec powyższego dochodzi do „zamiany” jednego zobowiązania innym i nie dochodzi w związku z tym do żadnego przysporzenia po stronie dłużnika – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (w miejsce pierwotnego zobowiązania, które wygasa, powstanie nowe zobowiązanie)”. (W. Dmoch, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wyd. 4, Komentarz do art. 12, Nb 20, Warszawa 2013, Legalis).

Wnioskodawca podkreśla, że w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym nie będzie miał zastosowania art. 506 § 2 Kodeksu cywilnego, wprowadzający domniemanie, zgodnie z którym w razie wątpliwości wręczenia wierzycielowi weksla nie należy traktować jako nowację. Przepis ten bowiem odnosi się jedynie do przypadków, w których nie da się precyzyjnie określić motywów wręczenia weksla przez dłużnika. W niniejszej sprawie, intencje stron co do celu wręczenia weksla są w sposób jasny, klarowny i bezpośredni określane w umowie odnowienia oraz deklaracji wekslowej, w których ustala się, że wręczenie weksla Wierzycielowi stanowi bezwarunkową zapłatę za kupione przez dłużnika (Spółkę) towary. W piśmiennictwie wskazuje się, że tak jednoznaczna umowa stron przesądza o zakwalifikowaniu wręczenia weksla jako odnowienia zobowiązania (J.P. Naworski, Zobowiązania pieniężne w obrocie gospodarczym, M. Praw. 1994, nr 6, s. 161).

Pogląd taki jednolicie prezentuje również orzecznictwo wskazując, że przepisy prawa cywilnego przewidują możliwość przekształcenia zobowiązania z innego stosunku cywilnoprawnego w zobowiązanie wekslowe, ale tylko w drodze wyraźnej umowy stron (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 26 sierpnia 1994 r., sygn. akt I ACr 436/94, OSA 1995, z. 5, poz. 22, M. Praw. Zestawienie Tez 2000, nr 9, s. 596; tak również wyrok Sądu Najwyższego z 3 lutego 1995 r., sygn. akt II CRN 160/94, Glosa 1995, nr 8, s. 30, OSP 1995, z. 9, poz. 198, Wokanda 1995, nr 5, s. 8).

Spółka zwraca uwagę, że prezentowane przez nią stanowisko jest zbieżne ze stanowiskiem, jakie wyraził m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi (pismo nr IPTPB3/423-101/13-4/MF z 16 czerwca 2013 r.) udzielając w imieniu Ministerstwa Finansów interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów, stwierdzając m.in., że „wydanie weksla własnego kontrahentowi w celu uregulowania kwoty wynikającej z faktury zakupu towarów, w wykonaniu porozumień przewidujących zapłatę za dostarczony towar w dniu wręczenia weksla, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania wnioskodawcy z tytułu zakupu towaru w stosunku do sprzedającego, stanowi uregulowanie należności w rozumieniu przepisu 15b ustawy o CIT”.

Co więcej, zgodnie z uzasadnieniem do projektu ustawy deregulacyjnej dodanie art. 15b w ustawie o CIT miało na celu wprowadzenie przepisów „(\`(...)\`) zmierzające do likwidacji zatorów płatniczych”. Natomiast „celem regulacji jest ograniczenie skali zjawiska polegającego na nieterminowym regulowaniu przez dłużników należności wynikających z zaciągniętych zobowiązań skutkującym często utratą płynności finansowej u wierzyciela, który zobowiązany jest zapłacić zaliczkę z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług, za które nie otrzymał należnego wynagrodzenia”. (W. Dmoch, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, Wyd. 4, Komentarz do art. 15b, Nb 1, Warszawa 2013, Legalis).

W ocenie Wnioskodawcy, powyższe potwierdza uzasadnienie do projektu, które stwierdza, że „wprowadzenie takiej regulacji nie oznacza odstąpienia od stosowania zasady memoriałowej, gdyż generalnie w dalszym ciągu podatnicy będą ją stosować do kwalifikowania ponoszonych kosztów do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast w sytuacji, gdy nie dokonają zapłaty w odpowiednim terminie, wówczas będą zobowiązani do dokonania stosownej korekty kosztów”. Tym samym, art. 15b ustawy o CIT stanowi wyjątek od reguły rozpoznawania memoriałowo kosztów podatkowych i ma na celu zmuszenie nierzetelnych dłużników do wypełnienia ich zobowiązań. Powyższe natomiast nie obejmuje dobrowolnego regulowania zobowiązań i należności przez strony umowy (Spółkę i jej Wierzyciela) w dogodnej dla nich formie. Ograniczenie stosowania tego przepisu do określonych i swoistych aspektów jest spójne z zasadą, według której wyjątki i odstępstwa od reguły należy interpretować ściśle (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt IFSK 1642/11), zarazem w razie wątpliwości na korzyść podatnika (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1307/09).

Stanowisko Spółki znajduje także potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe w analogicznych stanach faktycznych:

*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 18 marca 2014 r., znak: ILPB3/423-606/13-5/KS;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 17 marca 2014 r., znak: ILPB3/423-599/13-4/KS;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 27 grudnia 2013 r., znak: IBPBI/2/423-1278/13/ AK;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 13 listopada 2013 r., znak: IPPB5/423-769/13-2/ MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 13 listopada 2013 r., znak: 1PPB5/423-765/13-2/ MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 6 listopada 2013 r., znak: IPPB3/423-608/13-2/ MS;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 29 lipca 2013 r., znak: IBPBI/2/423-561/13/MO;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-267/13-4/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 19 lipca 2013 r., znak: IBPBI/2/423-493/13/AP;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-323/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-324/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-325/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-326/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-327/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPBS/423-328/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-329/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-330/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 18 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-331/13-2/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 8 lipca 2013 r., znak: IPPB5/423-266/13-4/MW;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 5 czerwca 2013 r., znak: IPPB3/423-169/13-2/EŻ;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 5 czerwca 2013 r., znak: IPPB3/423-192/13-2/EŻ;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 29 kwietnia 2013 r., znak: ILPB4/423-27/13-2/ŁM;
*   interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 12 grudnia 2012 r., znak: ITPB3/423-470/13/AW.

Wyżej wymienione interpretacje indywidualne jednoznacznie wskazują, że w powyższym zakresie doszło do ukształtowania jednolitej linii orzeczniczej, zgodnie z którą wręczenie weksla przez podatnika wierzycielowi, dokonywane na podstawie umowy przewidującej płatniczy skutek wręczenia weksla, stanowi „uregulowanie” zobowiązania z tytułu zapłaty w rozumieniu art. 15b ustawy o CIT. W konsekwencji zobowiązania, uregulowane w drodze wydania weksla własnego w terminie 90 dni od dnia zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, nie rodzą – po upływie tego terminu – obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwoty w ten sposób uregulowane na rzecz kontrahenta.

Reasumując, w świetle zaprezentowanej argumentacji, zamiana zobowiązania handlowego na zobowiązanie wekslowe udokumentowane wekslem własnym, dla którego termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, oznacza uregulowanie zobowiązania w rozumieniu art. 15b ustawy o CIT w momencie wystawienia i wydania weksla Wierzycielowi, a tym samym skutkuje brakiem obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o koszty wynikające z tego zobowiązania handlowego.

W związku z powyższym, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie stanowiska przedstawionego we wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.