Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.550.2025.2.MPU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług przy
dokonywaniu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
Słowa kluczowe: dokumenty
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
podatek-podatek od towarów i usług
stawka
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania stawki 0% podatku od towarów i
    usług przy dokonywaniu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Uzupełnili go
    Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

wraz z uzupełnieniem
    Nadleśnictwo (...) dokonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    wewnątrzwspólnotowej dostawy (...) (...) w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku
    od towarów i usług. Kontrahentami Nadleśnictwa są bowiem przedsiębiorcy mający
    siedzibę na terenie innych państw członkowskich Unii Europejskiej i dostawa jest
    realizowana do tych miejsc. Jeden z kontrahentów Nadleśnictwa - osoba prawna mająca
    siedzibę na terenie Republiki Federalnej Niemiec, która dotychczas potwierdzała
    realizowaną za pośrednictwem podmiotu trzeciego (profesjonalnego przewoźnika)
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów poprzez przedłożenie listu przewozowego („(...)”)
    oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku wynikającej z dokumentu faktury

    sprzedaży oraz kwitu wywozowego (...), zamierza zmodyfikować tę procedurę w
    następujący sposób. Nadleśnictwo jako dostawca ma zamiast listu przewozowego
    otrzymać sporządzony wyłącznie w języku niemieckim dokument określony jako „(...)” ((...).
    (...)), który zawiera informacje dotyczące: 1/ Dostawcy/ Nadleśnictwa, 2/ Rewiru Dostawy,
    3/ Zlecenia Przewozu, 4/ Daty Przewozu, 5/ Numeru Przewozu, 6/ Pokwitowania Wywozu/
    Kodu Nadleśnictwa, 7/ Listu Wywozowego, 8/ Przewoźnika, 9/ Kierowcy, 10/ Numeru rej.
    Pojazdu, 11/ Rodzaju drewna oraz jego długości.
    Dokument „(...)” jest dokumentem generowanym w siedzibie nabywcy na podstawie
    posiadanej przez spedytora dokumentacji (KW – kwit wywozowy). Kierowca, który
    dostarcza surowiec na teren zakładu jest zobowiązany do zeskanowania dokumentu KW –
    kwitu wywozowego w systemie elektronicznym. W przypadku niemożliwości skanowania
    dokumentu z powodu np. jego uszkodzenia, dane z kwitu są wprowadzane ręcznie do
    systemu bez kwalifikowanej (np. podpisem elektronicznym) identyfikacji osoby
    wprowadzającej dane, co powoduje czasami powstawanie błędów. Błędy te mogą zostać
    ręcznie modyfikowane przez pracowników nabywcy. Ponadto rodzaj zawartych danych w
    dokumencie (poszczególne kolumny) mogą być również przez pracowników nabywcy
    usuwane lub dodawane. Na podstawie wprowadzonych dokumentów powstaje na koniec
    miesiąca dokument o nazwie „(...)”, który ma zastępować dokument opisany w art. 42 ust.
    3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Nadto Nadleśnictwo dysponuje
    dokumentami potwierdzającymi zawarcie transakcji, tj. umowę sprzedaży (...), dokument
    zgłoszenia przez Nadleśnictwo surowca do odbioru, dowód zapłaty za dostarczony
    surowiec oraz dokument o nazwie „Potwierdzenie odbioru i dostarczenie (...) (...)
    dokonanego w m-cu..... do firmy:...............”, zawierający następujące dane: 1/ datę faktury
    oraz jej numer, 2/ nr partii dostarczonego (...), 3/ masę (...), 4/ wartość (...), 5/ pieczęć i
    podpis nabywcy towaru.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo że:
    Są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT-UE.
    Posiadają Państwo specyfikację poszczególnych sztuk ładunku zawartą w odrębnym
    dokumencie o nazwie KW – Kwit Wywozowy numer kwitu znajduje się na fakturze
    sprzedaży.
    Nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej oraz posiada właściwy i
    ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, zawierający
    dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej a nabywca podał Państwu
    ww. numer umowie sprzedaży.
    Dokument „(...)” otrzymują Państwo w formie papierowej bez jakiegokolwiek podpisu.
    Terminowo składają Państwo w urzędzie skarbowym informacje podsumowujące o
    dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostawach, które zawierają prawidłowe dane a
    dotychczas nie składali Państwo naczelnikowi urzędu skarbowego wyjaśnień, gdyż w
    Państwa ocenie nie występowały uchybienia, które by tego wymagały.
    Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu
    Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, iż nie będzie on uprawniony do
    zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT w przypadku posiadania dokumentów
    wskazanych we wniosku w opisie stanu faktycznego.
    Państwa stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu
    W przypadku posiadania dokumentów wskazanych we wniosku w opisie stanu
    faktycznego wnioskodawca nie będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla
    transakcji WDT.

    W realiach analizowanego stanu faktycznego bezspornym jest, iż wnioskodawca nie
    dysponuje dokumentem określonym przepisem art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług (dokumentami przewozowymi otrzymanymi od przewoźnika (spedytora)
    odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika,
    że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest
    zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), który to dokument wraz ze specyfikacją
    poszczególnych sztuk ładunku przesądzałby o spełnieniu przesłanek wymaganych do
    zastosowania 0% stawki podatku VAT.
    Powyższe wymaga analizy w zakresie kwalifikacji opisanych w stanie faktycznym rodzajów
    dokumentów, którymi dysponuje wnioskodawca jako subsydiarnej dokumentacji
    określonej przepisem art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Kwestię sporną stanowi zagadnienie kwalifikacji sporządzonego wyłącznie w języku
    niemieckim dokumentu – „(...)” jako (...) dowodu przedstawianego zamiast otrzymywanych
    od przewoźnika dokumentów przewozowych zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    W ocenie wnioskodawcy dokument ten nie spełnia wymogu określonego w powołanym
    powyżej przepisie z następujących przyczyn.
    Na wstępie należy wskazać, iż przepis art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług
    statuuje otwarty katalog przedmiotowy dowodów, które mogą potwierdzać okoliczność
    zrealizowania dostawy na teren innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej. Przyjmując
    wykładnię funkcjonalną tej normy jako subsydiarnej w stosunku do przepisu art. 42 ust. 3
    ustawy należy mieć na względzie dychotomiczny podział normatywnie określonej w nim
    dokumentacji, która może stanowić oświadczenia stron transakcji (umowy, pokwitowania
    odbioru towaru przez nabywcę, faktury, dowód zapłaty) oraz podmiotów trzecich
    (dokumentacja spedytora lub przewoźnika). Przyjęcie tego rodzaju wykładni oraz
    subsydiarny charakter przepisu art. 42 ust. 11 ustawy sankcjonowałby zatem jedynie
    dokumentację pochodzącą od podmiotu trzeciego jako dowodzącą faktu dostarczenia
    towaru na teren innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej. W realiach
    przedstawionego stanu faktycznego nie można jednakże stwierdzić, iż dokument
    określony jako „(...)” stanowi oświadczenie podmiotu trzeciego realizującego dostawę.
    Takiej kwalifikacji stoi na przeszkodzie przede wszystkim brak możliwości weryfikacji, iż
    przechowywane w systemie informatycznym nabywcy towaru oświadczenie
    potwierdzające dostawę zostało faktycznie złożone przez podmiot reprezentujący
    przewoźnika (spedytora) (niemożność identyfikacji elektronicznej, np. za pomocą
    kwalifikowanego podpisu elektronicznego) a nadto niemożność zapewnienia integralności
    dokumentacji w systemie informatycznym nabywcy towaru w zakresie oświadczeń
    przewoźnika (spedytora), które mogą być przez niego dowolnie modyfikowane, bądź
    usuwane.
    Opisany dokument nie może zatem stanowić substratu informacji pochodzącej od
    podmiotu trzeciego (przewoźnika bądź spedytora) i w konsekwencji być traktowany jako
    subsydiarny dokument dowodzący dostawy towaru na teren innego państwa
    członkowskiego Unii Europejskiej warunkujący zastosowanie zwolnienia, o którym mowa
    w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Niezależną negatywną przesłanką jest brak spełnienia warunku określonego art. 5 ust. 2
    ustawy o języku polskim, albowiem przedmiotowy dokument jest sporządzany wyłącznie
    w języku niemieckim i w ewentualnym postępowaniu podatkowym nie może stanowić
    dowodu na istnienie okoliczności warunkującej uzyskanie uprawnienia do zastosowania
    stawki VAT 0%.
    /vide w tym zakresie wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14.03.2024 r., IV SA/Wr 590/23/

    Z tych też przyczyn wnoszę o uznanie przedstawionego powyżej stanowiska
    wnioskodawcy za zasadne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775, ze zm.), zwanej dalej ustawą:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      1) Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a.
      4) Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
        wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
        niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi

        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru
        akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
        Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
        jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
        podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4
    grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
        domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
        członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium,
        ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
        niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
        posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
        których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które
        są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca
        jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3
        lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności
        dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub
        transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od
        siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
        lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na
        rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów;
        takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko
        oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
        przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków
        transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
        mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są

        niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
        pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
        pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
        ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
        dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
        nabywcy.
        Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b)
        ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
        nastąpiła dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
        transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
        list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub
        faktura od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
        dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
        notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
        przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
        członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym
        państwie członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz

    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium
        państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz
        towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust.11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium

    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust.11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3
    i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi wart. 42 ust. 11 ustawy.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT i zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej dokonują Państwo wewnątrzwspólnotowej
    dostawy (...) (...) w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Państwa kontrahentami są przedsiębiorcy mający siedzibę na terenie innych państw
    członkowskich Unii Europejskiej i dostawa jest realizowana do tych miejsc.
    Jeden z Państwa kontrahentów - osoba prawna mająca siedzibę na terenie Republiki
    Federalnej Niemiec, która dotychczas potwierdzała realizowaną za pośrednictwem
    podmiotu trzeciego (profesjonalnego przewoźnika) wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów poprzez przedłożenie listu przewozowego („(...)”) oraz specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku wynikającej z dokumentu faktury sprzedaży oraz kwitu
    wywozowego (...), zamierza zmodyfikować tę procedurę w następujący sposób. Państwo
    jako dostawca mają zamiast listu przewozowego otrzymać sporządzony wyłącznie w
    języku niemieckim dokument określony jako „(...)” ((...). Przegląd przyjętego (...) (...)), który
    zawiera informacje dotyczące: 1/ Dostawcy/ Nadleśnictwa, 2/ Rewiru Dostawy, 3/ Zlecenia
    Przewozu, 4/ Daty Przewozu, 5/ Numeru Przewozu, 6/ Pokwitowania Wywozu/ Kodu
    Nadleśnictwa, 7/ Listu Wywozowego, 8/ Przewoźnika, 9/ Kierowcy, 10/ Numeru rej.
    Pojazdu, 11/ Rodzaju drewna oraz jego długości.
    Dokument „(...)” jest dokumentem generowanym w siedzibie nabywcy na podstawie
    posiadanej przez spedytora dokumentacji (KW – kwit wywozowy). Kierowca, który
    dostarcza surowiec na teren zakładu jest zobowiązany do zeskanowania dokumentu KW –
    kwitu wywozowego w systemie elektronicznym. W przypadku niemożliwości skanowania
    dokumentu z powodu np. jego uszkodzenia, dane z kwitu są wprowadzane ręcznie do
    systemu bez kwalifikowanej (np. podpisem elektronicznym) identyfikacji osoby
    wprowadzającej dane, co powoduje czasami powstawanie błędów. Błędy te mogą zostać
    ręcznie modyfikowane przez pracowników nabywcy. Ponadto rodzaj zawartych danych w
    dokumencie (poszczególne kolumny) mogą być również przez pracowników nabywcy
    usuwane lub dodawane. Na podstawie wprowadzonych dokumentów powstaje na koniec
    miesiąca dokument o nazwie „(...)”, który ma zastępować dokument opisany w art. 42 ust.
    3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Dokument „(...)” otrzymują Państwo w formie papierowej bez jakiegokolwiek podpisu.
    Dysponują Państwo dokumentami potwierdzającymi zawarcie transakcji, tj. umowę
    sprzedaży (...), dokument zgłoszenia przez Nadleśnictwo surowca do odbioru, dowód
    zapłaty za dostarczony surowiec oraz dokument o nazwie „Potwierdzenie odbioru i

    dostarczenie (...) (...) dokonanego w m-cu..... do firmy:...............”, zawierający następujące
    dane: 1/ datę faktury oraz jej numer, 2/ nr partii dostarczonego (...), 3/ masę (...), 4/
    wartość (...), 5/ pieczęć i podpis nabywcy towaru.
    Posiadają Państwo specyfikację poszczególnych sztuk ładunku zawartą w odrębnym
    dokumencie o nazwie KW – Kwit Wywozowy numer kwitu znajduje się na fakturze
    sprzedaży.
    Nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej oraz posiada właściwy i
    ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, zawierający
    dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej a nabywca podał Państwu
    ww. numer umowie sprzedaży.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia, uprawnienia wnioskodawcy do
    zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT w przypadku posiadania dokumentów
    wskazanych we wniosku w opisie stanu faktycznego.
    Uwzględniając powołane przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    opisane wyżej dokumenty posiadane przez Państwa w odniesieniu do transakcji WDT,
    stanowić będą dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art.
    42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących
    przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium
    państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, a w konsekwencji będą upoważniały
    Państwa (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania
    stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów.
    Tym samym Państwa stanowisko, w którym wskazali Państwo, że w przypadku posiadania
    dokumentów wskazanych we wniosku w opisie stanu faktycznego wnioskodawca nie
    będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT należało uznać za nie
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnośnie powołanego przez Państwa wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 14.03.2024 r., IV
    SA/Wr 590/23 należy wskazać, że dotyczył on skargi na decyzję Dolnośląskiego
    Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2023
    r. nr 1/23 w przedmiocie nakazu zapewnienia zgodności z normą sprzętu i urządzeń
    użytkowanych przez dzieci.
    Należy także zauważyć, że rozstrzygnięcie czy dokumenty, którymi będzie dysponować
    podatnik rzeczywiście potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów
    może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ
    podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona

    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...) . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54§ 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.