Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.563.2024.3.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Przychody z tytuły wynajmu mieszkania (lokalu) podlegają
wliczeniu do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
najem
zwolnienie-utrata prawa do zwolnienia
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - obliczanie obortu
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 października 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 11 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie niewliczania przychodów z tytułu wynajmu
    mieszkania do limitu wskazanego w art. 113 ustawy.
    Uzupełniła go Pani pismem z 16 stycznia 2025 r. (wpływ 16 i 17 stycznia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani działalność gospodarczą pod firmą (...). W czerwcu 2024 r. przekroczyła Pani
    próg przychodów wskazany w art. 113 ustawy VAT. Do kwoty wskazanej w art. 113 ustawy
    VAT (tj. 200 000) nie wlicza Pani dochodów uzyskanych z najmu mieszkania.
    Była Pani współwłaścicielką (na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej) lokalu
    położonego przy (...). Lokal ten został przekazany w darowiźnie na rzecz najstarszego syna.
    W okresie, gdy była Pani jego współwłaścicielem, jak i obecnie, jest on wynajmowany
    krótkoterminowo przez (...). Należności pobiera Pani i są one przeznaczone na utrzymanie
    dzieci.
    Prowadzi Pani działalność gospodarczą, zajmującą się (...). Wynajmowany lokal nie był
    nigdy wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie był też nigdy wykorzystywany jako
    element działalności gospodarczej.
    Od przychodów z tytułu najmu lokalu odprowadzany jest podatek dochodowy ryczałtowy.
    Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r. (sygn. II FPS 1
    /21), kwalifikacja najmu jako tzw. najmu prywatnego zależna jest wyłącznie od decyzji
    podatnika.
    Jeżeli wprowadzi on określony składnik majątku do ewidencji środków trwałych w ramach
    działalności gospodarczej, to najem takiego składnika będzie podlegał rozliczeniom w
    ramach działalności gospodarczej.
    Pani nie wprowadziła nigdy tego składnika do ewidencji środków trwałych. Zatem, Pani
    zdaniem, prawidłowe jest traktowanie najmu jako najem prywatny, a nie jako działalności
    gospodarczej.
    W konsekwencji, skoro nie jest to działalność gospodarcza, to nie podlega ten stan
    faktyczny ustawie VAT.

    Ustawę VAT, stosownie do art. 15 ust. 1, stosuje się dla osób prawnych, jednostek
    organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych, samodzielnie
    wykonujących działalność gospodarczą. Pani zaś w tym zakresie nie wykonuje działalności
    gospodarczej.
    Zatem, przychód uzyskany z tytułu ww. najmu nie podlega wliczeniu do progu wskazanego
    w art. 113 ustawy VAT.
    Artykuł 113 stosuje się do sprzedaży w rozumieniu VAT – nie jest nią przychód uzyskiwany
    przez Panią z tytułu wynajmu, bo nie prowadzi Pani działalności w tym zakresie i Pani
    wynajem nie jest objęty działalnością.
    Prosi Pani zatem o indywidualną interpretację Pani sytuacji w kontekście pisma –
    wezwania otrzymanego (...) dotyczącego analizy Pani przychodów z najmu prywatnego
    oraz indywidualnej działalności gospodarczej, oraz wątpliwości związanych z
    przekroczeniem limitu przychodów w celu ustalenia daty powstania obowiązku zgłoszenia
    VAT-R.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Jest Pani zarejestrowanym podatnikiem VAT (od czerwca 2024 r.).
    Wynajem nie był zwolniony od podatku na podstawie art. 43 lub 82 ustawy VAT (w Pani
    ocenie w ogóle nie podlega podatkowi VAT).
    Nie wykonuje Pani czynności wskazanych w art. 113 ust. 13 ustawy VAT.

## Pytanie

Pytanie dotyczy wliczania przychodów z tytułu wynajmu mieszkania, które nie zostało
    wprowadzone do ewidencji działalności gospodarczej do limitu wskazanego w art. 113
    ustawy VAT.
    Pani stanowisko w sprawie
    Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r. (sygn. II FPS 1
    /21) kwalifikacja najmu jako tzw. najmu prywatnego jest zależna wyłącznie od decyzji
    podatnika.
    Jeżeli bowiem wprowadzi on określony składnik majątku do ewidencji środków trwałych w
    ramach działalności gospodarczej, to najem takiego składnika będzie podlegał
    rozliczeniom w ramach działalności gospodarczej.
    Pani nie wprowadziła nigdy takiego składnika do ewidencji środków trwałych.
    Zatem, Pani zdaniem, prawidłowe jest traktowanie ww. najmu jako najem prywatny, a nie
    jako działalności gospodarczej.
    W konsekwencji, skoro nie jest to działalność gospodarcza, to nie podlega ten stan
    faktyczny ustawie VAT.
    Ustawę VAT, stosownie do art. 15 ust. 1, stosuje się do osób prawnych, jednostek
    organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych, wykonujących
    samodzielnie działalność gospodarczą.
    Pani zaś w tym zakresie nie wykonuje działalności gospodarczej.
    Zatem przychód uzyskiwany z tytułu ww. najmu nie podlega wliczeniu do progu
    wskazanego w art. 113 ustawy VAT.
    Artykuł 113 stosuje się do sprzedaży w rozumieniu VAT – nie jest nią przychód uzyskiwany
    przez Panią z tytułu wynajmu, gdyż nie prowadzi Pani działalności w tym zakresie i Pani
    wynajem nie jest objęty działalnością.
    Uzupełnienie Pani stanowiska w sprawie

    Do przychodów wykazywanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod
    firma (...), nie wlicza Pani dochodów uzyskanych z najmu mieszkania, które nie zostało
    wprowadzone do ewidencji gospodarczej, mimo, że w czerwcu 2024 r. przekroczyła Pani
    próg przychodów z działalności gospodarczej (...), wskazany w art. 113 VAT, tj. 200 000
    złotych.
    Wynajem mieszkania nie stanowi działalności gospodarczej, gdyż nie wprowadziła Pani
    lokalu do ewidencji środków trwałych.
    Uzasadnienie Pani stanowiska w sprawie
    Prowadzi Pani działalność gospodarczą pod firma (...); w czerwcu 2024 r. przekroczyła Pani
    próg przychodów wskazany w art. 113 ustawy VAT. Do kwoty wskazanej w art. 113 ustawy
    VAT (tj. 200 000) nie wlicza Pani dochodów uzyskanych z najmu mieszkania.
    Była Pani współwłaścicielką (na zasadzie wspólności małżeńskiej) lokalu mieszkalnego
    położonego (...).
    Lokal ten został przekazany w darowiźnie na rzecz najstarszego syna.
    W okresie kiedy była Pani jego współwłaścicielem, jak i obecnie, jest on wynajmowany
    krótkoterminowo przez (...).
    Należności pobiera Pani, są one przeznaczane na utrzymanie dzieci.
    Prowadzi Pani działalność gospodarczą zajmującą się (...).
    Lokal nie był nigdy wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie był przez Panią nigdy
    traktowany jako element działalności gospodarczej.
    Od przychodów z tytułu wynajmu lokalu odprowadzany jest podatek dochodowy
    ryczałtowy.
    Jeżeli bowiem wprowadzi on określony składnik majątku do ewidencji środków trwałych w
    ramach działalności gospodarczej, to najem takiego składnika będzie podlegał
    rozliczeniom w ramach działalności gospodarczej.
    Pani nie wprowadziła nigdy tego składnika do ewidencji środków trwałych.
    Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r. (sygn. II FPS 1
    /21), kwalifikacja najmu jako tzw. najmu prywatnego jest zależna wyłącznie od decyzji
    podatnika, zatem może ją traktować jako działalność gospodarczą lub nie. Jeśli podatnik
    nie zakwalifikuje jej jako działalności gospodarczej, to nie dochód z tegoż wynajmu
    prywatnego w konsekwencji nie wlicza się do limitu 200 tys. zł wskazanego w VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Na podstawie art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą, zajmującą się (...). Jest
    Pani zarejestrowanym podatnikiem VAT. Przekroczyła Pani próg przychodów wskazany w

    art. 113 ustawy. Nie wykonuje Pani czynności wskazanych w art. 113 ust. 13 ustawy. Była
    Pani współwłaścicielką (na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej) lokalu. Lokal ten
    został przekazany w darowiźnie na rzecz najstarszego syna. W okresie, gdy była Pani jego
    współwłaścicielem, jak i obecnie, jest on wynajmowany krótkoterminowo. Należności
    pobiera Pani. Wynajem nie był zwolniony od podatku na podstawie art. 43 lub 82 ustawy
    (w Pani ocenie w ogóle nie podlega podatkowi VAT).
    Pani wątpliwości dotyczą niewliczania przychodów z tytułu wynajmu mieszkania do limitu
    wskazanego w art. 113 ustawy.
    Odpowiadając na powyższe wątpliwości należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że
    czynność wynajmu przez Panią lokalu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług
    wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Wskazać
    należy, że bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług
    prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu wynajmu
    lokalu, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. W
    przepisach ustawy o podatku od towarów i usług nie występuje pojęcie „najmu
    prywatnego”. Na gruncie przepisów ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych, co w okolicznościach niniejszej sprawy ma miejsce. Spełnione są więc
    przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy wskazujące, że opisane we wniosku
    czynności polegające na wynajmie lokalu wpisują się w definicję działalności gospodarczej,
    a Pani jest podatnikiem z tego tytułu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Należy raz jeszcze
    podkreślić, że działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu czy dzierżawy
    niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował czy nie.
    Skoro świadczy Pani usługi najmu lokalu za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych
    przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie
    usług w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani jest
    podatnikiem podatku VAT z tego tytułu.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
    · świadczenie usługi na własny rachunek,
    · charakter mieszkalny nieruchomości,
    · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

    Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 43 ust. 20 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług
      wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    W poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono PKWiU 55 usługi związane z
    zakwaterowaniem.
    Należy wskazać, że wynajem lokali mieszkalnych na cele noclegowe nie korzysta ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, bowiem te lokale nie są
    wynajmowane w celach mieszkaniowych, a jedynie w ramach krótkoterminowego
    wynajmu nieruchomości na cele noclegowe. Zatem, w takiej sytuacji nie ma zastosowania
    zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje również możliwość skorzystania ze
    zwolnienia zgodnie z art. 113 ustawy.
    Z przepisu art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. –
    wynika, że:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    W myśl art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Przepis art. 113 ust. 2 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. – mówi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej
          sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem
          na terytorium kraju;
        1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
          podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
          82 ust. 3, z wyjątkiem:
          a) transakcji związanych z nieruchomościami,
          b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
          c) usług ubezpieczeniowych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
          niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W świetle art. 113 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
          podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
          82 ust. 3, z wyjątkiem:
          a) transakcji związanych z nieruchomościami,
          b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
          c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
          niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W oparciu o art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Jak wynika z art. 113 ust. 9 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w
      trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana
      przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej
      działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
    Tym samym podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju
    może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in.
    wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których
    mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. Według tego przepisu – w brzmieniu obowiązującym do
    31 grudnia 2024 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
        1) dokonujących dostaw:
          a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
          b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu
            przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
            - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
            - wyrobów tytoniowych,
            - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych
              przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do
              środków trwałych podlegających amortyzacji,
          c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art.
            43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
          d) terenów budowlanych,
          e) nowych środków transportu,

          f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
            zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez
            jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem
            jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do
            chwili zawarcia umowy włącznie:
            - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
            - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
            - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
            - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
          g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
            - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
            - motocykli (PKWiU ex 45.4);
        2) świadczących usługi:
          a) prawnicze,
          b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z
            uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także
            związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji
            gospodarstwa rolnego,
          c) jubilerskie,
          d) ściągania długów, w tym factoringu;
        3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
        1) dokonujących dostaw:
          a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
          b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu
            przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
            - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
            - wyrobów tytoniowych,
            - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych
              przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do
              środków trwałych podlegających amortyzacji,
          c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art.
            43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
          d) terenów budowlanych,
          e) nowych środków transportu,
          f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
            zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez
            jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem
            jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do
            chwili zawarcia umowy włącznie:
            - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
            - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

            - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
            - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
          g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
            - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
            - motocykli (PKWiU ex 45.4);
        2) świadczących usługi:
          a) prawnicze,
          b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z
            uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także
            związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji
            gospodarstwa rolnego,
          c) jubilerskie,
          d) ściągania długów, w tym factoringu;
        3) (uchylony)
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium kraju do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po
    przekroczeniu którego podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium kraju traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2
    ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia
    usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na
    podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami,
    jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.):
        1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
          zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z
          wyłączeniem VAT:
          a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby
            one opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
            zwolnieniem;
          b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego
            na poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
          c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i
            153;
          d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
            zwolnienie przewidziane w tym artykule;
          e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych,
            o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
            reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji
            pomocniczych.
        2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
          uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości. Jak stanowi ten przepis:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: dzierżawę i wynajem
      nieruchomości.
    Według internetowego Wielkiego słownika języka polskiego „transakcja” to „czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów”.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – https://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są m.in. pojęcia: pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie podatku VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego PWN oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo
    rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny
    lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia
    występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby
    występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do
    samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności
    względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Zauważenia wymaga, że – jak wcześniej wskazano – świadczenie usług najmu wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy więc stwierdzić, że
    czynność najmu przez Panią lokalu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług

    wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Przedmiotowy lokal stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej.
    Tym samym, jak już wyjaśniono, skoro świadczy Pani usługi najmu lokalu za
    wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi,
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji, jest
    Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww.
    najmu.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości, wskazać należy, że z cytowanego brzmienia art. 113 ust.
    2 pkt 2 lit. a ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 (czyli
    uprawniającej do zwolnienia) nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu odpłatnego świadczenia
    usług zwolnionych od podatku (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1 ustawy), jednakże z
    wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają
    charakteru transakcji pomocniczych. Za czynności związane z nieruchomościami należy
    uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których
    wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości.
    Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą
    działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i
    koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Należy zwrócić uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest związane
    bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w
    standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do
    konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego
    świadczenia usług) danego podatnika.
    Prowadzona przez Panią działalność gospodarcza w zakresie usługi najmu
    przedmiotowego lokalu jest – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy –
    obok działalności w zakresie (...), drugim rodzajem wykonywanej przez Panią, na
    podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej. Jak
    Pani wskazała, wynajem nie był zwolniony od podatku na podstawie art. 43 lub 82 ustawy.
    Zatem, sprzedaż z tej działalności (działalność gospodarcza w zakresie usługi najmu
    przedmiotowego lokalu) również powinna być wliczana do limitu, o którym mowa w art.
    113 ust. 1 ustawy.
    Trzeba też zaznaczyć, że działalność gospodarcza, w rozumieniu ustawy, nie musi być – co
    do zasady – prowadzona w celu uzyskania zysku. W ramach działalności gospodarczej
    podatnik VAT może dążyć do osiągnięcia celów inne niż zarobkowe. Tym samym,
    podatnikami VAT mogą być również podmioty typu „non profit”, realizujące np. zadania
    charytatywne, przy czym, opodatkowaniu mogą podlegać jedynie takie czynności tych
    podatników, działających w tym charakterze, które są realizowane odpłatnie. Bez
    znaczenia także dla bycia podatnikiem VAT jest efekt prowadzonej działalności, w
    szczególności, czy jest to działalność dochodowa czy przynosząca straty.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że wartość świadczonych przez Panią usług najmu
    lokalu, stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym zakresie
    przez Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, każdorazowo
    podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Prowadzi Pani – obok działalności w zakresie (...) – działalność gospodarczą w zakresie
    usługi najmu lokalu. Jak Pani wskazała, wynajem nie był zwolniony od podatku na
    podstawie art. 43 lub 82 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że przychody z tytuły wynajmu mieszkania (lokalu) podlegają
    wliczeniu do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi
    Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    W odniesieniu do powołanej przez Panią uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21 wskazuję, że powyższa
    uchwała dotyczy przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych
    umów o podobnym charakterze w odniesieniu do zaliczenia ich bez ograniczeń do źródła
    przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.). Natomiast w
    omawianej sprawie Pani wątpliwości dotyczą niewliczania przychodów z tytułu wynajmu
    mieszkania do limitu wskazanego w art. 113 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.