Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-1479/14-2/EK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-02-18
Teza: zwolnienie od podatku usług pośrednictwa w świadczeniu usług finansowych
Słowa kluczowe: usługi-usługi finansowe; usługi-usługi pośrednictwa; zwolnienie; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 18 grudnia 2014 r. (data wpływu 22 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usług pośrednictwa w świadczeniu usług finansowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 listopada 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usług pośrednictwa w świadczeniu usług finansowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka S.A. (dalej: Wnioskodawca) jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej towarów. Z racji na skalę prowadzonej działalności gospodarczej oraz biorąc pod uwagę istniejącą konkurencję, Wnioskodawca podejmuje szereg dodatkowych działań związanych pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Między innymi Wnioskodawca zawarł umowę o współpracy z Bankiem której głównym i podstawowym celem jest wdrożenie i rozwój wspólnego przedsięwzięcia jakim jest zaoferowanie Klientom Wnioskodawcy dostępu do szerokiego zakresu usług bankowych i finansowych, w szczególności poprzez:

1.  wdrożenie nowego systemu płatniczo-rozliczeniowego w punktach kasowych Wnioskodawcy w oparciu o rozwiązania zaproponowane przez Bank,
2.  wymianę kart Wnioskodawcy na wydane przez Bank Karty Partnerskie, w przypadku wyboru takiej opcji przez Klienta Wnioskodawcy;
3.  stworzenie Klientom Wnioskodawcy możliwości skorzystania ze specjalnie dedykowanych produktów kredytowych oraz leasingu,
4.  wdrożenie przez Wnioskodawcę programu lojalnościowego dla Klientów Wnioskodawcy oraz współpraca Stron mająca na celu stymulowanie aktywnego wykorzystywana Kart Partnerskich
5.  organizację Punktów Obsługi Klienta (POK) na terenie Hurtowni należących do Wnioskodawcy.

Zgodnie z zawartym następnie aneksem do przedmiotowej umowy, Strony (Wnioskodawca i Bank) zgodnie postanowiły, że Wnioskodawca nie świadczył i nie będzie w przyszłości świadczył na rzecz Banku usług pośrednictwa w zakresie leasingu. Innymi słowy z opisanego powyżej zakresu usług oferowanych przez Wnioskodawcę w imieniu Banku zostały usunięte usługi w zakresie produktów leasingowych. Zatem, Wnioskodawca w ramach świadczenia usług pośrednictwa nie świadczył usług związanych z leasingiem.

W związku z zawartą umową aby w pełni urzeczywistnić określone w umowie wspólne cele, Wnioskodawca zobowiązany jest świadczyć na rzecz Banku usługi pośrednictwa finansowego, których zakres został określony w stosownym załączniku do umowy o współpracy.

Czynności pośrednictwa finansowego Wnioskodawca wykonuje poprzez swoich pracowników na rzecz Banku.

Do podstawowych obowiązków Wnioskodawcy należy przede wszystkim:

1.  Zachęcanie Klientów, którzy dokonują zakupów w każdym z punktów sprzedaży Wnioskodawcy, do zawierania umów o Kartę płatniczą i umów kredytu ratalnego przy użyciu różnych form komunikacji w tym drogą telefoniczną mailową czy też bezpośrednio przez pracowników Wnioskodawcy w czasie zakupów,
2.  Kojarzeniu stron transakcji tj. Banku jako instytucji finansowej zainteresowanej sprzedażą oferowanych przez nią produktów finansowych z Klientem czyli podmiotem zainteresowanym skorzystaniem z oferty,
3.  Reklamowaniu nowych produktów ułatwiających dokonanie zakupu na terenie punktów sprzedaży w formie szeroko rozumianej kampanii reklamującej dostępność tych produktów dla Klientów Wnioskodawcy,
4.  Wspomagania Banku w ocenie sytuacji finansowej Klientów składających takie wnioski,
5.  Przyjmowaniu w punktach sprzedaży zapłaty przy użyciu Kart oraz honorowanie zapłaty w formie kredytu.

Wnioskodawca otrzymuje od Banku wynagrodzenie (prowizja), ustalane i wypłacane na zasadach określonych w umowie, z tytułu świadczonych usług pośrednictwa finansowego.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż zgodnie ze wspomnianym powyżej aneksem w związku z faktem nieświadczenia usług pośrednictwa w zakresie usług leasingowych kalkulowane wynagrodzenie nie obejmuje wynagrodzenia z tytułu stworzenia klientom Wnioskodawcy możliwości korzystania z leasingu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy świadczona na rzecz Banku kompleksowa usługa związana z produktami finansowymi oferowanymi przez Bank jest usługą pośrednictwa finansowego, która na podstawie art. 43 ust.1 pkt 38 i 40 ustawy o podatku od towarów i usług jest zwolniona od opodatkowania podatkiem VAT?

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT zwalnia się od podatku, usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

Zdaniem Wnioskodawcy, usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz Banku ma charakter kompleksowej usługi pośrednictwa w świadczeniu przez Bank usług finansowych wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 38 i 40 ustawy o VAT.

Według Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym, kluczowe jest prawidłowe zdefiniowanie usług pośrednictwa. Wnioskodawca chciałby podkreślić, że ani ustawa o VAT, ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa o VAT) nie definiują pojęcia usługi pośrednictwa.

Dlatego, zdaniem Wnioskodawcy prawidłowym działaniem jest interpretacja pojęcia pośrednictwa na gruncie wykładni językowej. Dodatkowo, zdaniem Wnioskodawcy, można posiłkować się definicjami zawartymi w innych przepisach prawa oraz orzecznictwem sądowym, przy czym Wnioskodawca chciałby podkreślić, iż nie należy ograniczać się tylko do wykładni polskich sądów ale należy wziąć pod uwagę wykładnię tego pojęcia w kontekście orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej: ETS).

Zgodnie z definicją zawartą w internetowym wydaniu Słownika Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (http://sjp.pwn. pl) „pośrednictwo” to:

1.  Działalność osoby trzeciej mająca na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron,
2.  kojarzenie kontrahentów transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy.

Według Wielkiego Słownika Poprawnej Polszczyzny, pod red. A. Markowskiego, „pośredniczyć” oznacza:

1.  Uczestniczyć w załatwianiu formalności potrzebnych do zawarcia umów przez zainteresowane strony,
2.  Uczestniczyć w załatwianiu spraw jakichś osób, które nie kontaktują się ze sobą bezpośrednio lub godzić strony, które pozostają w konflikcie.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy pośrednictwo obejmuje wszelkie czynności dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia transakcji między tym przedsiębiorcą, a podmiotem trzecim.

W wyroku z dnia 26 stycznia 2007 r. o sygn, akt III SA/Wa 3996/08 wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zostało wskazane że: przez usługi pośrednictwa (\`(...)\`) należy rozumieć zespół czynności, które mogą być zarówno czynnościami natury faktycznej, jak i prawnej, jeżeli w ich wyniku dojdzie do nawiązania stosunku prawnego (umownego) pomiędzy dostawcą towarów a ich odbiorcą (\`(...)\`) działania w imieniu osób trzecich (w tym przypadku dostawcy towarów) należy odnieść do wszelkich czynności faktycznych i prawnych składających się na usługę pośrednictwa, przy czym jest on spełniony nie tylko w przypadku posiadania pełnomocnictwa do zawierania umów, lecz również w przypadku istnienia umocowania ze strony dostawcy towarów do podejmowania w jego imieniu i na jego rzecz czynności pośrednictwa.

Pojęcie pośrednictwa było również przedmiotem rozważań Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku z 21 czerwca 2007 r. (C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde) ETS orzekł: „działalność pośrednictwa stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści danej umowy”.

Natomiast w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 roku w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs Excise v CSC Financial Services Ltd, ETS wskazał, że znaczenia słowa „negocjacje” (czyli pośrednictwo w rozumieniu Dyrektywy VI), w kontekście art. 138(d)(5), „odnosi się ono do działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m. in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy (…). Z drugiej strony, nie stanowi negocjacji sytuacja, w której jedna ze stron powierza podwykonawcy część formalności administracyjnych związanych z umową, takich jak udzielanie informacji drugiej stronie oraz przyjmowanie i przetwarzanie wniosków, zapisów na papiery wartościowe, będące przedmiotem umowy. W takim przypadku, podwykonawca zajmuje tę samą pozycję, jak strona sprzedająca produkt finansowy i nie jest zatem pośrednictwem.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż zgodnie z orzecznictwem ETS usługa pośrednictwa finansowego:

*   powinna stanowić usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie,

*   z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika powinny stanowić element usługi finansowej,

*   ma na celu dążenie do zawarcia umowy (należy zaznaczyć, że pośrednik nie ma żadnego interesu, co do treści umowy),

*   nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (nie może to być wyłącznie udostępnianie informacji stronom transakcji finansowej).

Zdaniem Wnioskodawcy biorąc pod uwagę wskazane powyżej definicje i sądowe wykładnie pojęcia usług pośrednictwa, należy uznać że kompleksowa usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz Banku, opisana w stanie faktycznym powinna zostać zakwalifikowana, jako usługa pośrednictwa finansowego.

Wnioskodawca wykonuje różnego rodzaju czynności faktyczne zmierzające do zawarcia umowy między Bankiem, a klientem Wnioskodawcy, który ma się stać również klientem Banku. Przede wszystkim działanie polega na kojarzeniu stron transakcji tj. Banku jako instytucji finansowej zainteresowanej sprzedażą oferowanych przez nią produktów finansowych z Klientem, czyli podmiotem zainteresowanym z skorzystaniem.

Działanie Wnioskodawcy nie ogranicza się jedynie do czynności technicznych związanych z zawieraniem umowy, czyli m.in. do przekazywania informacji czy do czynności związanych z przetwarzaniem formularzy. Wnioskodawca czynnie działa na rzecz banku, wyszukując oraz kontaktując się za pomocą różnych mediów ze swoimi klientami którzy mogą być żywotnie zainteresowani ofertą Banku.

Jak wynika bezsprzecznie z zakresu czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz banku, nadrzędnym celem wszystkich czynności Wnioskodawcy jest doprowadzenie do zawarcia umowy między Bankiem, a klientem. Wszystkie czynności faktyczne podejmowane przez Wnioskodawcę zmierzają do zawarcia umowy między Bankiem a klientem Banku. Kompleksowa usługa obejmująca m in. dotarcie do klienta zainteresowanego oferowanym przez Bank produktem bankowym, weryfikację, czy klient ten spełnia określane przez Bank wymagania, przedstawienie klientowi procedur i warunków finansowych obowiązujących w Banku dotyczących oferowanego produktu w sposób nierozerwalny wiąże się z usługą główną świadczoną przez Bank, czyli usługą finansową.

Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz Banku wynikająca z zawartej umowy o współpracy ma charakter kompleksowej usługi pośrednictwa w świadczeniu przez Bank usług finansowych wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 38 i 40 ustawy o VAT, a w konsekwencji jest zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.