Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.714.2024.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: Nieodpłatne użyczenie przez męża składników majątku żonie
do prowadzonej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
przekazanie-przekazanie nieodpłatne rzeczy
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 125

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 10 października 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 2 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 grudnia 2024 r. (wpływ
    19 grudnia 2024 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanów faktycznych
    Stan faktyczny:
    (...)2024 r. rozpoczęła Pani prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej w
    zakresie nauki jazdy samochodem i motocyklem (PKD 85.53.Z, 85.60. Z.). Jest Pani
    zwolniona z podatku VAT.
    Dochody z działalności gospodarczej opodatkowane są według stawki liniowej.
    Pani mąż, z którym posiada Pani wspólność majątkową, również prowadzi działalność
    gospodarczą w tym zakresie i jest zwolniony z podatku VAT. Pani mąż jest właścicielem
    działki, na której znajduje się plac do nauki jazdy oraz budynek, w którym jest sala
    wykładowa. Nabycie działki nastąpiło przed zawarciem związku małżeńskiego, natomiast
    organizacja placu oraz budowa sali wykładowej miała miejsce już po zawarciu związku
    małżeńskiego.
    Samochody zakupione do firmy przez Pani męża (zarówno przed ślubem, jak i po ślubie)
    zostały wprowadzone do środków trwałych jego firmy. Pani w swojej działalności nie
    posiada żadnego samochodu/motocyklu w środkach trwałych.
    Pani mąż użycza Pani (nieodpłatnie) do prowadzenia działalności zarówno plac
    manewrowy, salę wykładową, jak i posiadane pojazdy. Umowa użyczenia dotyczy
    wszystkich pojazdów będących środkami trwałymi w firmie Pani męża. W umowie
    określono, że jest Pani zobowiązana do ponoszenia kosztów remontu i naprawy sali
    wykładowej, placu szkoleń oraz pojazdów proporcjonalnie do ich wykorzystywania w Pani
    firmie. Koszty zakupu paliwa pokrywa Pani realnie do przejechanych kilometrów – w takiej
    sytuacji zakupuje Pani paliwo i faktura za paliwo wystawiana jest na Pani firmę.
    Opis sprawy wynika z uzupełnienia wniosku.
    Pytania
    Czy w świetle powyższego opisu:
    1) wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczonych nieodpłatnie usług
      polegająca na użyczeniu Pani przez Pani męża pojazdów nabytych przez niego przed
      ślubem, które wykorzystuje Pani w swojej działalności gospodarczej (zdarzenie
      zaistniałe),
    2) wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczonych nieodpłatnie usług
      polegająca na użyczeniu Pani przez Pani męża placu manewrowego, sali wykładowej
      oraz pojazdów nabytych przez męża po ślubie (zdarzenie zaistniałe),
    3) może Pani ująć w koszty Pani firmy wydatki na remonty i naprawy sali wykładowej,
      placu szkoleń oraz pojazdów (zakupionych przez Pani męża zarówno przed, jak i po
      ślubie), a także koszty paliwa, odpisy amortyzacyjne ww. pojazdów (zdarzenie zaistniałe
      – w części zakupu paliwa; zdarzenie przyszłe – w części remontu sali wykładowej, placu
      szkoleń oraz pojazdów).
    Pytania zostały ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku.
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem – w odniesieniu do pytania nr 2 – zgodnie z art. 31 § 1 ustawy Kodeks
    rodzinny i opiekuńczy – z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z
    mocy ustawy wspólność majątkowa, obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
    jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich.

    Składniki majątku nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej małżeńskiej nie
    stanowią odrębnego majątku danego małżonka, lecz dorobek małżonków bez względu na
    to, czy zostały zakupione na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez
    jednego z małżonków, czy też dla celów prywatnych.
    W świetle powyższego uważa Pani, że użyczenie Pani przez Pani męża składników
    majątkowych, stanowiących współwłasność majątkową małżeńską nie rodzi skutków
    prawnych, a tym samym podatkowych. Zatem w sytuacji, gdy małżonkowie prowadzą
    odrębnie pozarolniczą działalność gospodarczą oraz na prawach majątkowej
    współwłasności ustawowej są współwłaścicielami składników majątku, to każdy z nich ma
    prawo wykorzystywać je dla potrzeb prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej
    (bez sporządzania umowy użyczenia).
    Pani zdaniem – w odniesieniu do pytania nr 3 – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23”.
    Wskazana definicja ma charakter ogólny, należy zatem każdorazowy wydatek poniesiony
    przez podatnika rozpatrywać indywidualnie i zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu.
    Uważa Pani zatem, że koszty zakupu paliwa, wykorzystanego do nauki jazdy prowadzonej
    przez Panią (pojazdami stanowiącymi środki trwałe w firmie Pani męża) stanowią Pani
    koszt uzyskania przychodów. Koszty napraw i remontów tychże pojazdów trudno
    rozdzielić na poszczególne działalności, uważa Pani zatem, że Pani mąż powinien
    proporcjonalnie do użytkowania refakturować ww. koszty na Pani działalność. Podobnie
    jeżeli chodzi o naprawy czy remonty sali wykładowej oraz placu manewrowego. Natomiast
    odpisy amortyzacyjne w ciężar kosztów uzyskania przychodów powinien zaliczać Pani mąż
    z uwagi, że środki trwałe przypisane są do jego działalności.
    Stanowisko wynika z uzupełnienia wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie:
    1) pytania oznaczonego we wniosku nr 2:
    − w części dotyczącej placu manewrowego i sali wykładowej – jest nieprawidłowe,
    − w części dotyczącej pojazdów nabytych po zawarciu związku małżeńskiego – jest
      prawidłowe;
    2) pytania oznaczonego we wniosku nr 3, w części dotyczącej kosztów zakupu paliwa oraz
      odpisów amortyzacyjnych pojazdów – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Wartość niepieniężnych świadczeń ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b
    ww. ustawy.
    Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców,
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku,
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Na podstawie art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Natomiast stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Do przychodów z działalności gospodarczej należą wszystkie przychody osiągane w
    związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem przychodów wymienionych
    w art. 14 ust. 3 omawianej ustawy.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, jest również wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych
      zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem ust. 2g i art. 21 ust. 1 pkt 125 i 125a.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci,
    bezpłatne” (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN 2003 r.). Zatem należy przyjąć, że
    nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest
    nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie, kosztem majątku innej osoby, innego
    podmiotu.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń w naturze i innych
      nieodpłatnych świadczeń, obliczona zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, otrzymanych od
      osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od
      spadków i darowizn, z zastrzeżeniem ust. 20.
    Zgodnie z art. 21 ust. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 125 oraz 125a, nie mają zastosowania do
      świadczeń otrzymywanych na podstawie stosunku pracy, pracy nakładczej lub umów
      będących podstawą uzyskiwania przychodów zaliczonych do źródła, o którym mowa
      w art. 10 ust. 1 pkt 2.
    W myśl art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837):
      Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
      do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo,
      ojczyma, macochę i teściów;
      do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków
      pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków
      rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
      do grupy III – innych nabywców.
    Zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w
    następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym
    przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy.
    Zauważam, że co do zasady skutkiem zawarcia umowy użyczenia na gruncie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych jest uzyskanie przez biorącego w użyczenie
    przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia.
    Zatem z tytułu bezpłatnego użytkowania składnika majątku bez wynagrodzenia –
    wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej – powstaje
    przychód z tej działalności. Jednak – co istotne – ustawodawca uzależnia zwolnienie od
    opodatkowania przychodów uzyskiwanych z tego tytułu od stopnia pokrewieństwa
    istniejącego między osobami zawierającymi tego typu umowę.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2024 r. rozpoczęła Pani prowadzenie jednoosobowej
    działalności gospodarczej w zakresie nauki jazdy samochodem i motocyklem. Pani mąż, z
    którym posiada Pani wspólność majątkową, również prowadzi działalność gospodarczą w
    tym zakresie. Pani mąż jest właścicielem działki, na której znajduje się plac do nauki jazdy
    oraz budynek, w którym jest sala wykładowa. Nabycie działki nastąpiło przed zawarciem
    związku małżeńskiego, natomiast organizacja placu oraz budowa sali wykładowej miała
    miejsce już po zawarciu związku małżeńskiego. Samochody zakupione do firmy przez Pani
    męża (zarówno przed ślubem, jak i po ślubie) zostały wprowadzone do środków trwałych
    jego firmy. Pani w swojej działalności nie posiada żadnego samochodu/motocyklu w
    środkach trwałych. Pani mąż użycza Pani (nieodpłatnie) do prowadzenia działalności
    zarówno plac manewrowy, salę wykładową, jak i posiadane pojazdy.
    W tym miejscu wskazuję, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    zawiera definicji nieruchomości, co oznacza, że należy skorzystać z definicji
    nieruchomości zawartej w Kodeksie cywilnym.

    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej
    nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową
    nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność
    nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową
    nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie
    może być przedmiotem odrębnej własności.
    Tak więc, biorąc pod uwagę konstrukcję ww. przepisu, stwierdzam, że budynek trwale
    związany z nieruchomością gruntową stanowi jej część składową, co oznacza, że
    właścicielem zarówno gruntu, jak i budynku wzniesionego na tym gruncie jest zawsze
    właściciel nieruchomości gruntowej, na której budynek ten został wybudowany.
    W związku z informacją wskazaną przez Panią, że Pani mąż jest właścicielem działki, na
    której znajduje się plac do nauki jazdy oraz budynek, w którym jest sala wykładowa, oraz
    nabycie działki nastąpiło przed zawarciem związku małżeńskiego, stwierdzam, że
    wykorzystywanie przez Panią nieodpłatnie placu do nauki jazdy oraz sali wykładowej na
    potrzeby prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej stanowi przychód z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń. Przychód ten będzie jednak zwolniony od podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast w odniesieniu do pojazdów nabytych po zawarciu przez Państwa związku
    małżeńskiego podkreślam, że w przypadku gdy do przekazania składników majątku
    dochodzi między małżonkami, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej
    w ten sposób, że jeden z małżonków przekazuje nieodpłatnie składniki majątku
    wykorzystywane w swojej działalności gospodarczej, a drugi małżonek przyjmuje je do
    wykorzystywania we własnej działalności gospodarczej i składniki te objęte są wspólnością
    majątkową, nie dochodzi do zmiany właściciela tych składników majątku. Zmienia się
    jedynie sposób ich wykorzystywania.
    Na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Stosownie natomiast do art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
      1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
      2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że
        spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
      3) prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym
        przepisom;
      4) przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb
        jednego z małżonków;
      5) prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;

      6) przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie
        rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie
        dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu
        całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu
        zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na
        przyszłość;
      7) wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności
        zarobkowej jednego z małżonków;
      8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego
        z małżonków;
      9) prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne
        prawa twórcy;
      10) przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba
        że przepis szczególny stanowi inaczej.
    Wyżej wymieniony przepis określa zatem, co stanowi osobisty majątek każdego z
    małżonków.
    Do majątku odrębnego małżonków nie zalicza się zatem przedmiotów służących do
    prowadzenia działalności gospodarczej.
            1Zgodnie z art. 34 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w
      skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się
      pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.
    W myśl art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Zatem niezależnie od tego, który z małżonków wykorzystuje składniki majątku objęte
    majątkową wspólnością ustawową w swojej działalności gospodarczej, oboje małżonkowie
    pozostają ich właścicielami.
    Na podstawie powyższego stwierdzam, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nie zaliczają do żadnej z kategorii źródeł przychodów czynności
    nieodpłatnego przekazania pojazdów (samochodów, motocykli) stanowiącego
    współwłasność łączną małżeńską.
    Zatem nieodpłatne wykorzystywanie przez Panią w prowadzonej działalności
    gospodarczej pojazdów nabytych po zawarciu przez Panią i Pani męża związku
    małżeńskiego jest dla Pani obojętna podatkowo. To oznacza, że nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, po Pani
    stronie nie powstaje przychód, a tym samym obowiązek podatkowy w podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast w odniesieniu do możliwości zaliczenia przez Panią kosztów zakupu paliwa
    oraz odpisów amortyzacyjnych pojazdów stwierdzam, co następuje.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Stąd przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku
    z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł
    zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z
    prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na
    wielkość osiągniętych przychodów. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania
    przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością
    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których
    poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem)
    przychodów z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła
    przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który
    wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego powyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów
      i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    · nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    W odniesieniu do wydatków na paliwo do samochodów osobowych, które zostały kupione
    po zawarciu przez Panią i Pani męża związku małżeńskiego wskazuję, że zgodnie z art. 23
    ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod
      warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z
      działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Przepis ten dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji (np. paliwo) samochodu osobowego
    wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność
    podatnika. Ponadto przepis ten odnosi się do samochodu osobowego, który nie stanowi
    środka trwałego w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

    Natomiast w odniesieniu do wydatków na zakup paliwa do samochodów osobowych,
    które zostały kupione przez Pani męża przed zawarciem związku małżeńskiego wskazuję,
    że stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Z powyższego wynika zatem, że wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu
    osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza
    podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych
    wydatków.
    Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a
      ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest
      wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      podatnika.
    Na podstawie art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o
      podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z
      wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a
      ustawy o podatku od towarów i usług.
    Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków z tytułu używania
    samochodu osobowego dotyczy zatem wykorzystywania samochodu osobowego
    wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik jest zobowiązany
    prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i
    usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności
    gospodarczej. W przypadku nieprowadzenia przez podatnika tej ewidencji, uznaje się, że
    samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą podatnika. Zasady tej jednak nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest zobowiązany do prowadzenia
    takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5
    pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że Pani mąż użycza Pani nieodpłatnie pojazdy. Koszty
    zakupu paliwa pokrywa Pani realnie do przejechanych kilometrów – w takiej sytuacji
    zakupuje Pani paliwo i faktura za paliwo wystawiana jest na Pani firmę.
    Zatem stwierdzam, że może Pani ww. wydatki na zakup paliwa zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów Pani działalności gospodarczej, ponieważ spełnia Pani przesłanki
    wskazane w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy
    jednak mieć na uwadze ograniczenia wynikające z powołanych przepisów art. 23 ust. 1 pkt
    46 oraz art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które
    dotyczą samochodów osobowych.
    W odniesieniu natomiast do kwestii zaliczenia przez Panią odpisów amortyzacyjnych do
    kosztów uzyskania przychodów wskazuję, że stosownie do art. 22 ust. 8 zdanie pierwsze
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że samochody zakupione do firmy przez Pani męża
    (zarówno przed ślubem, jak i po ślubie) zostały wprowadzone do środków trwałych firmy
    Pani męża. Pani w swojej działalności nie posiada żadnego samochodu/motocyklu w
    środkach trwałych.
    Na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz opisu sprawy stwierdzam, że nie może
    Pani ująć w kosztach Pani działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych pojazdów,
    ponieważ pojazdy te nie znajdują się w Pani ewidencji środków trwałych.
    Podsumowanie: wykorzystywanie przez Panią nieodpłatnie placu manewrowego oraz sali
    wykładowej na potrzeby prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej stanowi
    przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, który jest zwolniony od podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Natomiast nieodpłatne wykorzystywanie przez Panią w
    prowadzonej działalności gospodarczej pojazdów nabytych po zawarciu przez Panią i Pani
    męża związku małżeńskiego jest dla Pani obojętna podatkowo i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ponadto nie może Pani ująć
    w kosztach Pani działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych pojazdów, ponieważ
    pojazdy te nie znajdują się w Pani ewidencji środków trwałych. Natomiast może Pani
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup paliwa do pojazdów
    (samochodów/motocykli), ponieważ spełnia Pani przesłanki wskazane w art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy mieć jednak na uwadze
    ograniczenia wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46 oraz art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, które dotyczą samochodów osobowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto wniosek w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 oraz nr 3 w części
    dotyczącej wydatków na remonty i naprawy sali wykładowej, placu szkoleń oraz pojazdów
    podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanów faktycznych i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.