Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.99.2018.1.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-02-20
Teza: Czy kwota zapłaconych odsetek stanowi dla Wnioskodawcy jako wspólnika spółki komandytowej koszt uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odsetki; spółki-spółka komandytowa; wspólnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 grudnia 2017 r. (data wpływu 4 stycznia 2018 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów otrzymanych odsetek za rozłożenie płatności na raty (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 stycznia 2018 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów otrzymanych odsetek za rozłożenie płatności na raty.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem VAT (wyłącznie sprzedaż usług opodatkowanych).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie jednoosobowego przedsiębiorstwa oraz w ramach spółki komandytowej, w której jest komplementariuszem. Wyłącznym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, jak i ww. spółki jest działalność prawnicza. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, ani też nie świadczy usług finansowych, w tym udzielania pożyczek. Przychody osiągane z tytułu udziału w spółce opodatkowane są wg stawki liniowej. Udział Wnioskodawcy w zyskach spółki wynosi 25%.

W 2015 r. Wnioskodawca nabył do majątku prywatnego (w małżeństwie Wnioskodawcy obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej) własność lokalu mieszkalnego we współwłasności z kilkoma osobami fizycznymi (osoby te są wspólnikami ww. spółki komandytowej). Udział Wnioskodawcy w prawie własności ww. lokalu wynosi 1/6. Sprzedawcą lokalu była osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Przedmiotowy lokal nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych przez któregokolwiek ze współwłaścicieli lokalu, ani nie był też amortyzowany. Przedmiotowy lokal jest wynajmowany ww. spółce komandytowej na cele siedziby i prowadzonej działalności gospodarczej od listopada 2015 r. Przychody z tytułu najmu tego lokalu Wnioskodawca, jak i pozostali współwłaściciele rozliczają na zasadach ogólnych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na gruncie VAT Wnioskodawca, jak i pozostali współwłaściciele, wynajem dokumentowali fakturą VAT stosując stawkę 23% (por. vide interpretacja indywidualna z dnia 1 lutego 2013 r., nr IPTPP4/443-769/12-2/UNR, DIS w Łodzi, interpretacja DIS z dnia 23 czerwca 2017 r., nr 0112-KDIL1-2.4012.120.2017.2.PG).

Spółka komandytowa zgodnie z umową najmu miała prawo do dostosowania przedmiotowego lokalu do potrzeb prowadzonej przez siebie działalności i w związku z tym poniosła koszty nakładów. Wnioskodawca, jak i pozostali współwłaściciele nie ponosili jakichkolwiek kosztów związanych z lokalem, remont lokalu został sfinansowany i zrealizowany przez spółkę. Obecnie podjęto decyzję o sprzedaży lokalu spółce komandytowej. Sprzedaż nastąpiła w dniu 11 grudnia 2017 r.

Zgodnie z notarialną umową sprzedaży Spółka zobowiązuje się spłacić każdemu ze współwłaścicieli cenę sprzedaży w ratach ustalonych w następujący sposób:

1.  pierwsza transza płatna w terminie 7 dni od daty podpisania umowy (każdy ze współwłaścicieli otrzyma kwotę 20 000 zł);
2.  druga transza płatna w 24 ratach, płatnych miesięcznie począwszy od stycznia 2018 r., każda rata powiększona będzie o wartość odsetek umownych w wysokości 3% (każdy ze współwłaścicieli otrzyma kwotę 35 000 zł).

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości na sprzedaż i nie zamierza w najbliższym czasie nabywać kolejnych nieruchomości celem ich późniejszego zbycia lub oddania w najem. Przedmiotowa transakcja miała charakter jednorazowy. Wnioskodawca przedmiotową sprzedaż udokumentował fakturą VAT wskazując, że sprzedaż jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT.

Wnioskodawca z tytułu rozłożenia płatności na raty (udzielenie kredytu kupieckiego) będzie otrzymywał wynagrodzenie w postaci oprocentowania. Wnioskodawca zamierza dokumentować odsetki fakturą VAT i korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Do którego źródła przychodu określonego w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy zakwalifikować przychód ze sprzedaży udziału w nieruchomości?
2.  Do którego źródła przychodu określonego w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy zakwalifikować przychód z tytułu odsetek za rozłożenie płatności na raty?
3.  Czy kwota zapłaconych odsetek stanowi dla Wnioskodawcy jako wspólnika spółki komandytowej koszt uzyskania przychodu?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie nr 3, natomiast w pozostałym zakresie zostaną wydane odrębne interpretacje.

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota wypłaconych przez spółkę komandytową odsetek stanowi dla Niego jako wspólnika tej spółki koszt uzyskania przychodu w odpowiedniej proporcji do udziału w zyskach i stratach w spółce komandytowej. Przedmiotowy wydatek spełnia bowiem definicję kosztu podatkowego, o której mowa w art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (wydatek rzeczywiście poniesiony i związany z uzyskaniem przychodu lub zabezpieczeniem jego źródła) i jednocześnie nie został wyłączony z kosztów podatkowych na podstawie art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W szczególności, zdaniem Wnioskodawcy, nie można uznać, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za koszty uzyskania przychodu nie uznaje się odsetek od własnego kapitału włożonego przez podatnika w źródło przychodów.

W opinii Wnioskodawcy, należy zwrócić uwagę, że „włożyć” zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN to tyle co „wpłacić gdzieś pieniądze”, „wydać na coś pieniądze”. Wnioskodawca podkreśla, że nie wpłaca na rzecz spółki jakiejkolwiek kwoty pieniędzy. Zdaniem Wnioskodawcy, jak wynika z orzecznictwa sądowego, art. 23 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się zarówno do sytuacji uregulowanych w art. 53 k.s.h., jak i do konstrukcji prawnych mających na celu pozyskanie kapitału przez spółki osobowe od ich wspólników w inny sposób, czy to przez pożyczki, czy przez pożyczki udzielane spółkom zależnym, to jest takim, których wspólnikiem pożyczkodawca wprawdzie nie jest, ale jest za to wspólnikiem spółki, która jest wspólnikiem spółki zaciągającej pożyczkę (vide: wyrok NSA z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 19/14).

Wnioskodawca nie udzielił spółce pożyczki ani też przedmiotowa transakcja nie miała nic wspólnego z czynnością wniesienia do spółki komandytowej jakiegokolwiek kapitału. Przedmiotowe wyłączenie z kosztów nie obejmuje sytuacji odroczenia płatności wynagrodzenia w czasie i ustalenia w związku z tym odsetek. Sytuacji tej nie można w żaden sposób porównać do umowy pożyczki, czy też do przewidzianych w Kodeksie spółek handlowych odsetek od udziału kapitałowego wspólnika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Należy poinformować, że na dzień wydania niniejszej interpretacji obowiązuje tekst jednolity ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Zgodnie z art. 14na ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17,43-300 Bielsko-Biała.