Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.159.2025.2.AZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Ustalenie, czy Wnioskodawca jest uprawniony do złożenia
korekty Oświadczenia w zakresie informacji zawartych w
rubryce pt. „Dane podatnika”, co nie wpływa negatywnie na
zwolnienie Spółki z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust.
2e ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: korekta
oświadczenia
pobór-zwolnienie z poboru
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 2e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia,
    czy są Państwo uprawnieni do złożenia korekty Oświadczenia w zakresie informacji
    zawartych w rubryce pt. „Dane podatnika”, co nie wpływa negatywnie na zwolnienie
    Państwa z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową prawa polskiego, która podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu CIT w Polsce (Wnioskodawca jest polskim rezydentem
    podatkowym). Działalność Wnioskodawcy jest prowadzona w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest sprzedaż (...). Jedynym
    udziałowcem Spółki jest A. (dalej: „A.”), z siedzibą w Szwecji, która jest szwedzkim
    rezydentem podatkowym.
    A. posiada udziały w kapitale Wnioskodawcy od (...) 2020 r.
    W dniu (...) 2022 r., Spółka wypłaciła dywidendę za rok 2021 w kwocie powyżej 2 milionów
    zł na rzecz udziałowca (dalej: „Dywidenda”). Przed wypłatą Dywidendy, Spółka otrzymała
    od A. wewnętrzną instrukcję, zgodnie z którą A. potwierdziła i upoważniła Wnioskodawcę
    do dokonania przelewu Dywidendy na rachunek należący do B. (dalej: „B.”), podmiotu
    powiązanego ze Spółką i A., z siedzibą w Szwecji, będącego również szwedzkim
    rezydentem podatkowym.
    Wypłata dywidendy odbyła się przez rachunek bankowy B., z uwagi na fakt, że jest to
    podmiot, który w ramach grupy C. (dalej: „Grupa”) odpowiada za centralne zarządzanie
    przepływami pieniężnymi, co oznacza, że jest technicznym odbiorcą grupowych płatności.
    Taka polityka transferów zagranicznych stosowana w Grupie została wdrożona w celu
    obniżenia kosztów z tytułu płatności transgranicznych. Wszystkie transakcje
    wewnątrzgrupowe odbywają się centralnie ze szwedzkich rachunków walutowych
    należących do B.
    W związku z powyższym, B. była technicznym odbiorcą Dywidendy, a rzeczywistym
    właścicielem wypłaconej Dywidendy był jedyny udziałowiec Spółki – A. Przekazanie kwoty
    Dywidendy do A. przez rachunek bankowy B. wynikało z ustaleń Grupy, do których Spółka
    musiała się dostosować.
    Zgodnie z wewnątrzgrupowymi zasadami, otrzymana przez B. kwota Dywidendy, została
    rozliczona z A., poprzez dokonanie wzajemnych potrąceń wierzytelności.
    Spółka dochowując należytej staranności przy wypłacie Dywidendy uznała, że zostały
    spełnione wszystkie warunki do zastosowania zwolnienia wynikające z art. 22 ust. 4
    ustawy o CIT, ponieważ była w posiadaniu informacji i dokumentów, wskazujących na to,
    że A.:
        podlegała w Szwecji (kraju członkowskim Unii Europejskiej) opodatkowaniu
        podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich
        osiągania;

        nie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości
        swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania oraz
        posiadała bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów w kapitale Spółki od (...) 2020 r.,
        które na moment wypłaty Dywidendy planowała utrzymać przez okres
        przekraczający co najmniej 2 lata (co też się dokonało).
    Tym samym w związku z wypłatą Dywidendy, oraz mając na względzie fakt, że kwota
    Dywidendy przekraczała 2 mln zł, Spółka złożyła w dniu (...) 2022 r. oświadczenie WH-OSC
    (dalej: „Oświadczenie”).
    W trakcie wypełniania Oświadczenia Spółka powzięła wątpliwość czy w rubryce pt. „Dane
    podatnika” należy wskazać:
        A., która była rzeczywistym właścicielem płatności czy
        B., na której rachunek walutowy wypłaciła Dywidendę z uwagi na obowiązujące w
        Grupie zasady.
    W wyniku przeprowadzonej analizy dotyczącej interpretacji, czy przez podatnika należy
    rozumieć (i) rzeczywistego właściciela płatności, czy (ii) podmiot, który bezpośrednio
    otrzymuje płatność na swoje konto, Spółka uznała, że właściwym podejściem będzie
    wskazanie podmiotu, na którego konto Spółka faktycznie dokonała płatności, czyli
    podmiotu widniejącego jako odbiorca na potwierdzeniach płatności.
    Dążąc do zachowania przejrzystości płatności, Spółka stwierdziła, że wskazanie różnych
    podmiotów (B. na potwierdzeniu przelewu bankowego oraz A. w Oświadczeniu)
    wprowadzałoby w błąd co do rzeczywistego przepływu środków finansowych.
    W związku z powyższą analizą w złożonym Oświadczeniu jako podatnika Wnioskodawca
    wskazał spółkę B.
    Na moment złożenia Oświadczenia, w ustawie o CIT nie zostało wprost unormowane,
    którego odbiorcę płatności należy wskazać w oświadczeniu WH-OSC, w przypadku, gdy
    podmiot uzyskujący taką należność nie jest jej rzeczywistym właścicielem. Jednocześnie
    przepisy dotyczące składania oświadczeń dla celów podatku u źródła efektywnie weszły w
    życie od 1 stycznia 2022 r. i brak było wytycznych do przepisów oraz praktyki dotyczącej
    składania oświadczeń WH-OSC (a jednocześnie nie obowiązywały żadne przepisy ani
    wytyczne dotyczące tzw. podejścia „look-through”).
    Niemniej, w wyniku później ukształtowanego podejścia organów podatkowych, Spółka
    planuje złożenie korekty Oświadczenia, celem wskazania jako podatnika beneficjenta
    rzeczywistego, tj. jedynego udziałowca, spółkę A.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca jest uprawniony do złożenia korekty Oświadczenia w zakresie
    informacji zawartych w rubryce pt. „Dane podatnika”, co nie wpływa negatywnie na
    zwolnienie Wnioskodawcy z obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym w okresie
    dokonywania przez Wnioskodawcę płatności Dywidendy, tj. 2022 r.) „Jeżeli łączna kwota
    należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na
    rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u
    wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika,
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem
    ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat

    według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki
    ponad kwotę 2 000 000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania”.
    Jednocześnie, na podstawie art. 26 ust. 7a ustawy o CIT „Przepisu ust. 2e nie stosuje się,
    jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
    1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania
      stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów
      szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
    2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania”.
    W zakresie istotnych przepisów dotyczących składania oświadczenia, o którym mowa w
    art. 26 ust. 7a ustawy o CIT (tzw. oświadczenia WH-OSC), warto wskazać następujące:
        oświadczenie składa kierownik jednostki w rozumieniu ustawy o rachunkowości, a
        w przypadku gdy jednostką kieruje organ wieloosobowy - wyznaczona osoba
        wchodząca w skład tego organu, przy czym nie jest dopuszczalne złożenie tego
        oświadczenia przez pełnomocnika (art. 26 ust. 7b ustawy o CIT);
        oświadczenie płatnik jest obowiązany złożyć do organu podatkowego nie później
        niż do dnia wpłaty podatku za miesiąc, w którym doszło do przekroczenia kwoty 2
        mln zł, przy czym wykonanie tego obowiązku po dokonaniu wypłaty nie zwalnia
        płatnika z obowiązku dochowania należytej staranności przed jej dokonaniem (art.
        26 ust. 7c ustawy o CIT).
    Analizując sytuację Wnioskodawcy, należy zauważyć, że wszystkie formalne wymogi
    dotyczące złożenia oświadczenia WH-OSC zostały przez niego spełnione, w szczególności:
        zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, Spółka przygotowała oświadczenie WH-OSC,
        w którym wskazała kwotę wypłaconej w (...) 2022 r. Dywidendy;
        Oświadczenie zostało złożone do (...) Urzędu Skarbowego w (...) dnia (...) 2022 r.,
        zgodnie z art. 26 ust. 7c ustawy o CIT, tj. przed terminem wpłaty podatku u źródła
        za (...) 2022 r., który przypadał (...) 2022 r.;
        Oświadczenie zostało podpisane i złożone przez osobę wchodzącą w skład zarządu
        Spółki.
    Jednocześnie żaden z przepisów ustawy o CIT nie daje podstaw do twierdzenia, że nie jest
    możliwe bądź że jest zabronione złożenie korekty takiego oświadczenia. Wręcz przeciwnie,
    struktura elektronicznego formularza Oświadczenia WH-OSC (obowiązującego w 2022 r.)
    w sekcji A (Cel i miejsce złożenia oświadczenia) dostępna jest opcja „korekta oświadczenia”
    w polu oznaczonym jako „Cel złożenia oświadczenia”. Wprowadzenie do oświadczenia
    takiej opcji wprost wskazuje na możliwość złożenia korekty oświadczenia WH-OSC.
    Podejście, zgodnie z którym podatnicy byliby uprawnieni do przygotowywania korekty
    oświadczenia, jednak nie byliby uprawnieni do ich składania powodowałoby w praktyce

    niezrozumiałe utrudnienie w prawidłowym stosowaniu omawianych regulacji, a także
    uniemożliwiłoby ich zastosowanie z przyczyn organizacyjno-technicznych.
    Powyższe stanowisko potwierdza pismo z dnia 22 stycznia 2024 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej o sygnaturze 0111-KDIB1-2.4010.649.2023.2.ANK, w którym
    poruszono kwestię potencjalnie negatywnego wpływu na zwolnienie Wnioskodawcy z
    obowiązku stosowania przepisu art. 26 ust. 2e ustawy o CIT w związku ze złożeniem
    korekty oświadczenia WH-OSC. Organ, uznając przedstawione we wniosku stanowisko za
    prawidłowe tym samym potwierdził możliwość złożenia takowej korekty.
    Należy zaznaczyć, że przytoczona wyżej interpretacja dotyczyła korekty wartości odsetek.
    W przedmiotowej sprawie, jak już przedstawiono, korekta dotyczyłaby informacji
    zawartych w sekcji C. (Dane podatnika). Niezależnie jednak od przedmiotu korekty,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że różnice w bezpośrednich przyczynach
    powodujących konieczność skorygowania oświadczenia WH-OSC nie mają wpływu na
    możliwość jej dokonania.
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na brak przepisów szczególnych
    dotyczących korekty oświadczenia WH-OSC, w tym zakresie można się posiłkować art. 81 §
    1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej,
    podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Zgodnie z
    art. 3 pkt 5) Ordynacji podatkowej, przez deklarację rozumie się przez to również
    zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania
    obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i
    inkasenci. Na podstawie literalnej wykładni, deklaracja nie obejmuje oświadczenia, o
    którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT. Niemniej, w dalszym ciągu jest to formularz,
    do którego złożenia zobowiązany jest płatnik, w określonych w art. 26 ust. 2e ustawy o CIT
    okolicznościach. Z tego powodu, w ocenie Wnioskodawcy, można stosować analogiczne
    podejście do jego korekty.
    Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy deklaracja podatkowa powinna być
    interpretowana w możliwie najszerszym kontekście. Przy przyjęciu takiej interpretacji
    należy uznać, że oświadczenie WH-OSC spełnia funkcję oświadczenia wiedzy płatnika.
    Potwierdza to stanowisko przedstawione w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023 r. o sygnaturze III SA/Wa 2221/22,
    który odnosi się do art. 81 Ordynacji Podatkowej. Artykuł ten „dopuszcza możliwość
    dokonania korekty deklaracji przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie
    podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym granicą
    prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego.
    (...) jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
    skorygować uprzednio złożoną deklarację”. Art. 81b Ordynacji podatkowej ogranicza
    uprawnienie do skorygowania deklaracji, jednakże okoliczności, do których przepis ten
    nawiązuje, nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Innych ograniczeń przepisy Ordynacji
    Podatkowej nie przewidują.
    Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (wyroki
    Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturach II FSK 1122/24, II FSK 350/20, II FSK 311
    /20), „przez deklarację należy (...) rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 5 o.p., również zeznania,
    wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów
    prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Chodzi zatem o wszelkie dokumenty
    składane przez wymienione w tym przepisie osoby, obejmujące ich oświadczenia w takich
    płaszczyznach, które decydują o powstaniu zobowiązania podatkowego”. Tym samym
    zasadne jest stwierdzenie, że deklaracja podatkowa pełni podwójną funkcję - stanowi
    zarówno oświadczenie wiedzy podatnika w zakresie okoliczności istotnych dla powstania i
    wysokości zobowiązania podatkowego, jak również manifestację woli uregulowania
    należności podatkowej, co jest szczególnie widoczne w przypadku składania korekty
    deklaracji, gdy pierwotnie zadeklarowana kwota była niższa od należnej.

    Wnioskodawca wskazuje, że w ustawy o CIT nie ma wyraźnego uregulowania wyjątku,
    który wyłączałby możliwość złożenia korekty oświadczenia WH-OSC. Ponadto w
    przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. W
    związku z tym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że korekta Oświadczenia jest
    dopuszczalna.
    Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturze II FSK
    878/23, który ustanawia ogólną zasadę, że korekta deklaracji podatkowej może
    obejmować wszystkie jej elementy.
    NSA oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i potwierdził
    stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym: „Deklaracja
    podatkowa jest nie tylko formą oświadczenia wiedzy podatnika, dotyczącej faktów
    mających znaczenie dla powstania i wysokości zobowiązania, ale również wyrazem woli
    uiszczenia tego zobowiązania. Złożenie deklaracji, czy też korekty jest aktem stosowania
    prawa podatkowego, zaś skutkiem tego jest skonkretyzowanie zobowiązania
    podatkowego. W przypadku korekty deklaracji nie jest to zatem nowe zdarzenie prawne,
    lecz zmiana uprzednio złożonego rozliczenia za dany okres. W ocenie Sądu, [...] korekta
    deklaracji może dotyczyć każdej z jej pozycji, chyba że odrębny przepis prawa korekty
    zakazuje.”
    To oznacza, że nawet jeśli podatnicy w deklaracji podatkowej dokonują pewnych wyborów
    (składają oświadczenia woli), to mają możliwość późniejszej zmiany tej decyzji. Czyli
    korekta nie musi dotyczyć jedynie kwoty, która służy do obliczenia zobowiązania
    podatkowego.
    Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że oświadczenie WH-OSC,
    podobnie jak deklaracje podatkowe, stanowi zarówno oświadczenie wiedzy dotyczące
    faktów wpływających na pobór podatku, jak i oświadczenie woli. W konsekwencji powinna
    istnieć możliwość skorygowania danych zawartych w Oświadczeniu, co jak wspominano
    na wstępie potwierdza struktura samego formularza WH-OSC, który został
    zaprojektowany w sposób umożliwiający dokonywanie korekt.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca jest uprawniony do złożenia
    korekty Oświadczenia w zakresie informacji zawartych w rubryce pt. „Dane podatnika”, co
    nie wpływa negatywnie na zwolnienie Wnioskodawcy z obowiązku stosowania przepisu
    art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zauważyć należy, że organ przyjął za Państwem jako element stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego niepodlegający weryfikacji, że, dokonując wypłaty
    dywidendy dochowali Państwo należytej staranności, zaś składając oświadczenie, o
    którym mowa w art. 26 ust. 7a w zw. z ust. 7b i 7c ustawy CIT, byli Państwo w posiadaniu
    wymaganych informacji i dokumentów.
    Przedmiotem wniosku nie jest ocena, kto jest rzeczywistym właścicielem dywidendy, gdyż
    zgodnie z art. 14b § 2a pkt 2 lit b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      § 2a. Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy
      prawa podatkowego:
      2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do
      nadużycia przepisów prawa podatkowego, prowadzenia rzeczywistej działalności
      gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez uzasadnienia
      ekonomicznego, w tym:

      b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z
      dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29,
      art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
      podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z powyższym organ nie jest uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej w
    zakresie ustalenia, kto jest rzeczywistym właścicielem dywidendy. Przedmiotowa
    interpretacja dotyczy tylko możliwości złożenia korekty oświadczenia Wh-OSC.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 „ustawa CIT”, „updop”)::
      podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend
      oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych
      mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w
      wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.):
      osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Na podstawie art. 26 ust. 2e ustawy CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022
    r.):
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    W świetle zaś art. 26 ust. 2g ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022
    r.):
      Jeżeli łączna kwota należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art.
      22 ust. 1 wypłacona podatnikowi w obowiązującym u płatnika roku podatkowym
      przekracza kwotę, o której mowa w ust. 2e, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami mogą

      nie pobrać podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, zastosować stawkę wynikającą z takiej umowy bądź zwolnienie, o
      którym mowa w art. 21 ust. 3 lub art. 22 ust. 4, na podstawie obowiązującej opinii o
      stosowaniu preferencji, o której mowa w art. 26b.
    Tym samym dyspozycja art. 26 ust. 2e ustawy CIT przewiduje obowiązek pobrania
    podatku u źródła według stawki podstawowej, w przypadku przekroczenia w roku
    podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty ponad 2 mln zł
    wypłat na rzecz podmiotu powiązanego, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 i należności z
    tytułów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy CIT:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e
      pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania (...).
    Jednakże stosownie do art. 26 ust. 7a ustawy CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1
    stycznia 2022 r.):
      Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
      1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
        zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
        uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
        zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania.
    W myśl art. 26 ust. 7b ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.):
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, składa kierownik jednostki w rozumieniu
      art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości, a w przypadku gdy jednostką kieruje
      organ wieloosobowy - wyznaczona osoba wchodząca w skład tego organu, przy czym
      nie jest dopuszczalne złożenie tego oświadczenia przez pełnomocnika.
    Stosownie do art. 26 ust. 7c ustawy CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.
    do 31 grudnia 2022 r.):
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7a, płatnik jest obowiązany złożyć do organu
      podatkowego wskazanego w art. 28b ust. 15, nie później niż do dnia wpłaty podatku
      za miesiąc, w którym doszło do przekroczenia kwoty określonej w ust. 2e, przy czym
      wykonanie tego obowiązku po dokonaniu wypłaty nie zwalnia płatnika z obowiązku
      dochowania należytej staranności przed jej dokonaniem.
    W świetle art. 26 ust. 7j ustawy CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.),
    oświadczenie, którego dotyczy wniosek
      składa się w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej dostępnej w
      Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Zgodnie z art. 26 ust. 7g ustawy CIT ( w brzmieniu obowiązującym od 26 października 2022
    r.):
      W przypadku, o którym mowa w ust. 7f, płatnik, w terminie do ostatniego 7 dnia
      miesiąca następującego po zakończeniu roku podatkowego albo okresu miesiącu, w

      którym upłynął okres, o którym mowa w ust. 2j 7f, składa oświadczenie do organu
      podatkowego, o którym mowa w art. 28b ust. 15, że w momencie dokonania
      dalszych wypłat należności:
      1) posiadał dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
        zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiadał wiedzy
        uzasadniającej przypuszczenie, że istniały okoliczności wykluczające możliwość
        zastosowania stawki podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z
        przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w
        szczególności okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których
        mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6.
    Z kolei na podstawie art. 26 ust. 7g ustawy CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia
    2019 r. do 25 października 2022 r.):
      W przypadku, o którym mowa w ust. 7f, płatnik, w terminie do 7 dnia następującego
      po miesiącu, w którym upłynął okres, o którym mowa w ust. 7f, składa oświadczenie
      do organu podatkowego, o którym mowa w art. 28b ust. 15, że w momencie
      dokonania dalszych wypłat należności:
      1) posiadał dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
        zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiadał wiedzy
        uzasadniającej przypuszczenie, że istniały okoliczności wykluczające możliwość
        zastosowania stawki podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z
        przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w
        szczególności okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których
        mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6.
    Na mocy art. 26 ust. 10 ustawy CIT:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      sposób przesyłania oświadczeń, o których mowa w ust. 1ab, 7a i 7g, oraz zgłoszenia,
      o którym mowa w ust. 7d pkt 2, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
      uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i
      niezaprzeczalności danych zawartych w tych dokumentach, a także potrzebę ich
      ochrony przed nieuprawnionym dostępem.
    Zgodnie z art. 3 pkt 5 o.p.:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani
      są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
    Oświadczenie, o którym mowa powyżej nie zostało wymienione w art. 3 pkt 5 o.p. Tym
    samym przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące deklaracji i korekty deklaracji w
    przypadku korekty oświadczenia WH-OSC nie mają zastosowania.
    Z kolei w świetle art. 7 ustawy CIT:
      § 1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych
      obowiązkowi podatkowemu.
      § 2. Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż
      wymienione w § 1.

    Z opisu sprawy wynika, że (...) 2022 r. Spółka wypłaciła dywidendę za rok 2021 w kwocie
    powyżej 2 milionów zł na rzecz udziałowca. Wypłaty dokonała na rachunek podmiotu
    będącego technicznym odbiorcą należności, powiązanego z rzeczywistym właścicielem
    dywidendy. Spółka, dochowując należytej staranności przy wypłacie dywidendy, uznała, że
    zostały spełnione wszystkie warunki do zastosowania zwolnienia wynikające z art. 22 ust.
    4 ustawy o CIT, ponieważ była w posiadaniu stosownych informacji i dokumentów. Tym
    samym w związku z wypłatą dywidendy, oraz mając na względzie fakt, że kwota
    dywidendy przekraczała 2 mln zł, Spółka złożyła (...) 2022 r. oświadczenie WH-OSC. W
    trakcie wypełniania Oświadczenia Spółka powzięła wątpliwość, czy w rubryce pt. „Dane
    podatnika” należy wskazać Spółkę, która była rzeczywistym właścicielem płatności czy
    Spółkę, na której rachunek walutowy wypłaciła dywidendę z uwagi na obowiązujące w
    Grupie zasady. Dążąc do zachowania przejrzystości płatności, Spółka stwierdziła, że
    wskazanie różnych podmiotów w oświadczeniu wprowadzałoby w błąd co do
    rzeczywistego przepływu środków finansowych. W związku z powyższą analizą w złożonym
    oświadczeniu jako podatnika Spółka wskazała spółkę, na której rachunek wypłaciła
    należności. Spółka zastanawia się nad złożeniem korekty oświadczenia WH-OSC poprzez
    wskazanie jako podatnika Spółki będącej rzeczywistym właścicielem dywidendy.
    Mając na uwadze powyższej zacytowane przepisy oraz opis stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem co do możliwości skorygowania
    formularza WH-OSC w zakresie danych podatnika.
    Formularz WH-OSC (tj. oświadczenie o posiadaniu dokumentów uprawniających do
    zastosowania preferencyjnych zasad opodatkowania do wypłat lub dalszych wypłat w
    podatku dochodowym od osób prawnych) przewiduje możliwość złożenia korekty
    oświadczenia pierwotnego jak i następczego. Nie można jednak skorygować ww.
    oświadczenia w zakresie określonych ustawowo wymogów technicznych i formalnych, w
    tym: sposobu złożenia, terminu złożenia, czy określenia podatnika. Możliwe jest natomiast
    korygowanie oczywistych błędów pisarskich.
    Określenie podatnika jest jednym z wymogów formalnych ww. oświadczenia. Informacji
    tych, podobnie jak innych elementów oświadczenia WH-OSC, które mają charakter
    wymogów formalnych i technicznych, tj. np. sposobu złożenia, terminu złożenia, nie
    można skorygować. Korekcie podlegają jedynie oczywiste błędy pisarskie.
    Raz jeszcze należy wskazać, że definicję podatnika reguluje art. 7 Ordynacji podatkowej.
    Wskazanie zatem w oświadczeniu WH-OSC innego podmiotu niż podatnik oznacza
    wskazanie podmiotu, co do którego nie zaistniał obowiązek podatkowy, czyli podmiotu
    wobec którego oświadczenie WH- OSC jest bezskuteczne.
    W przypadku gdy oświadczenie WH- OSC zawiera błędy wskazujące na to, że zostało ono
    złożone nieskutecznie, a termin do złożenia tego oświadczenia jeszcze nie upłynął,
    możliwe jest złożenie nowego, prawidłowego oświadczenia.
    Nie można zgodzić się z Państwa argumentem, zgodnie z którym „nawet jeśli podatnicy w
    deklaracji podatkowej dokonują pewnych wyborów (składają oświadczenia woli), to mają
    możliwość późniejszej zmiany tej decyzji”. Należy wskazać, że złożenie oświadczenia WH-
    OSC i skorzystanie ze zwolnienia w zakresie poboru przez płatnika podatku u źródła jest
    prawem, a nie obowiązkiem. Tym samym, Państwa wyborem jest nie to, jaką treść
    oświadczenia Państwo złożą (w tym, jakiego podatnika Państwo wskażą) – bowiem
    oświadczenie winno odpowiadać rzeczywistemu stanowi – a to, czy w ogóle korzystają
    Państwo z uprawnienia do złożenia tego oświadczenia.
    Nadto, istotne jest, że formularz WH-OSC zawiera pouczenia, w myśl których:
      Zgodnie z art. 58a ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
      podatkowa, jeżeli oświadczenie pierwotne lub następcze nie jest zgodne z prawdą, to
      oznacza, że płatnik nie dokonał wymaganej weryfikacji lub podjęta przez niego
      weryfikacja nie była adekwatna do charakteru i skali działalności płatnika i wówczas
      organ podatkowy ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

      Za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy grozi odpowiedzialność przewidziana w
      Kodeksie karnym skarbowym.
    Oznacza to, że oświadczenie nie może zawierać dowolnych treści, uzależnionych od
    decyzji płatnika go składającego, którą następnie płatnik mógłby według własnej woli
    zmienić, lecz winien odzwierciedlać rzeczywisty stan.
    Tym samym w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie są Państwo
    uprawnieni do złożenia korekty Oświadczenia w zakresie informacji zawartych w rubryce
    pt. „Dane podatnika”.
    Państwa oświadczenie WH-OSC zawiera błędy wskazujące na to, że zostało ono złożone
    nieskutecznie. W związku z powyższym w stosunku do dywidendy wypłaconej przez
    Państwa (...) 2022 r. nie mogą Państwo zastosować zwolnienia z obowiązku stosowania
    art. 26 ust. 2e ustawy CIT.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przywołane przez Państwa wyroki sądów administracyjnych są wiążące jedynie w
    sprawach, których dotyczą. Organ, pomimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią źródła materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie. Ponadto
    przywołane przez Państwa wyroki zostały wydane w innym stanie faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.