Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.353.2025.2.MH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-22
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem oraz wypłaty
kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kwota-kwota dodatkowa
lokal-lokal mieszkalny
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczący skutków podatkowych zawarcia
    ugody z Bankiem. Wniosek został uzupełniony 21 i 22 lipca 2025 r. (daty wpływu). Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2003 r. Wnioskodawca wspólnie z żoną zaciągnął kredyt hipoteczny na zakup
    lokalu mieszkalnego. W tym celu Wnioskodawca wraz z żoną (zwani dalej łącznie:
    "Współkredytobiorcami") zawarli umowę kredytu z X. z siedzibą w (...) (dalej: „Bank”), na
    kwotę kredytu 155 000,00 zł. Kredyt został zaciągnięty na zakup pierwszego mieszkania i
    na ten cel został wykorzystany cały kredyt udzielony na podstawie ww. umowy.
    W dniu (...) 2005 r. Wnioskodawca zawarł aneks do umowy kredytu na podstawie którego
    kredyt został przewalutowany na walutę CHF i ustalono saldo zadłużenia na kwotę 61
    414,89 CHF.
    W dniu 28 kwietnia 2021 r. Współkredytobiorcy dokonali przedterminowej, całkowitej
    spłaty kredytu w kwocie 101 661,32 zł.
    Z uwagi na fakt, że umowa kredytu w brzmieniu po zawarciu aneksu zawierała
    niedozwolone klauzule umowne, Współkredytobiorcy wystąpili wspólnie z pozwem do
    sądu o zwrot niesłusznie nadpłaconego kredytu. Na wniosek Współkredytobiorców Bank
    przedstawił zestawienie stanowiące podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty kredytu w PLN.
    Według ww. zestawienia kwota udzielonego kredytu hipotecznego wyniosła 155 000,00 zł,
    a całkowita spłata kredytu na rzecz Banku przez Współkredytobiorców wyniosła 300
    267,13 zł.
    W toku postępowania sądowego Bank zaproponował ugodę sądową. Zgodnie z treścią
    ugody, w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych
    i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób
    rozliczenia Umowy opisany w § 1 ust. 5-7 powyżej oraz wpłatę dokonaną przez
    Kredytobiorcę w dniu 28 kwietnia 2021 r., o której mowa w § 1 ust. 8 powyżej, Bank
    zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty 34 630,32 zł.
    Na mocy ugody sądowej Bank zobowiązuje się również do wypłaty dodatkowej kwoty 108
    369,75 zł.
    Ugoda z Bankiem zostanie zawarta w trakcie trwania postępowania sądowego na
    podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego i przepisów Kodeksu cywilnego
    odnoszących się do ugody.
    Wysokość zaproponowanej przez Bank „dodatkowej kwoty” wynika z arbitralnej decyzji
    Banku i będzie stanowiła nadpłatę ponad należną Bankowi spłatę zadłużenia kredytu.
    Dodatkowa kwota jest świadczeniem z tytułu zwrotu niesłusznie nadpłaconego kredytu.
    Dodatkowa kwota jest zwrotem przez Bank kwot, które uznano za nadpłatę ponad
    należną Bankowi spłatę zadłużenia kredytu.
    Dodatkowa kwota wypłacona przez Bank nie stanowi przysporzenia ponad kwoty
    uiszczane tytułem spłaty kredytu zaciągniętego w 2003 r.
    Wypłacona kwota nie stanowi wynagrodzenia za odstąpienie od dochodzenia roszczeń
    wobec Banku na drodze sądowej.
    Ugoda w ogóle nie określa charakteru kwoty dodatkowej. Kwota ta została oddana przez
    Bank tytułem niesłusznie nadpłaconego kredytu. Kwota nadpłaty kredytu wynosi (bez
    odsetek) 145 267,13 zł, a Bank oddaje na podstawie ugody sądowej kwotę 143 000,07 zł.

    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca jest współwłaścicielem ww. nieruchomości, na nabycie której został
    zaciągnięty kredyt. Zgodnie z zawartą umową wszyscy kredytobiorcy odpowiadali za
    spłatę kredytu solidarnie, a więc do pełnej wysokości.
    Kwota 143 000,07 zł jest zwrotem na rzecz środków pieniężnych Wnioskodawcy, które
    wcześniej, na mocy umowy kredytowej przekazał na rzecz banku w ramach spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych oraz mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu.
    Zwrot kwoty w wysokości 34 630,32 zł wynika z przeliczenia wysokości zadłużenia na dzień
    28 kwietnia 2021 r. Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie
    rozliczony tak, jakby od daty ostatniego przewalutowania kredytu na CHF, tj. od dnia (...)
    2005 r. stanowił kredyt złotowy.

## Pytanie

Czy w świetle powyższego stanu faktycznego Wnioskodawca jest zobowiązany zapłacić
    podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty 143 000,07 zł, którą otrzyma od Banku
    w wyniku zawarcia ugody sądowej?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, kwota jaką uzyska od Banku w wyniku zawarcia ugody nie
    stanowi przychodu do opodatkowania. Wskazać należy, że wartość spłaconych rat kredytu
    znacznie przewyższyła wysokość kredytu udzielonego przez Bank. Wnioskodawca na mocy
    ugody sądowej otrzyma zwrot kwoty, którą spłacił wcześniej do Banku z jego środków
    własnych. Zatem, zwrócona przez Bank kwota nie stanowi przysporzenia majątkowego,
    które w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W tej
    sytuacji zwrot nienależnie pobranego świadczenia nie stanowi przychodu. Wnioskodawca
    otrzymał bowiem zwrot nienależnie zapłaconych Bankowi kwot.
    Mając na uwadze art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024.226),
    przychód został zdefiniowany jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym do osób fizycznych można mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik,
    czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Tymczasem kwota zwrócona przez Bank nie spowodowała przyrostu majątku
    Wnioskodawcy. Otrzymany zwrot środków pieniężnych na mocy ugody sądowej stanowi
    bowiem jedynie kwotę wcześniej przekazaną do Banku w ramach spłaty kredytu
    hipotecznego.
    Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102),
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczy kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku, gdy:

      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej,
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    Zaniechanie poboru podatku dotyczy kredytów, spełniających łącznie trzy warunki:
    1) zostały udzielone przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów,
    2) zostały zabezpieczone w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale
      w nieruchomości bądź prawie wieczystego użytkowania gruntu czy udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego bądź udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      bądź udziale w takim prawie,
    3) zostały zaciągnięte na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT (m.
      in. nabycie budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, działki budowlanej, a także
      na budowę czy remont).
    Ponadto zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do dochodów uzyskanych w
    okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 г.
    Z tych względów zdaniem Wnioskodawcy, kwota jaką otrzyma od Banku w ramach
    zawartej ugody sądowej nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę

    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):

      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Z treści wniosku wynika, że w 2003 r. zaciągnął Pan wspólnie z żoną kredyt hipoteczny na
    zakup lokalu mieszkaniowego. W tym celu zawarł umowę kredytu z X. z siedzibą w (...) na
    kwotę 155 000,00 zł. Kredyt został zaciągnięty na zakup pierwszego mieszkania i na ten cel
    został wykorzystany. W 2005 r. zawarł Pan aneks do umowy, na podstawie którego kredyt
    został przewalutowany na walutę CHF. Całkowita spłata kredytu na rzecz Banku nastąpiła
    w 2021. W toku postępowania sądowego Bank zaproponował ugodę, zgodnie z którą
    zobowiązuje się do zwrotu kwoty 108 369,75 zł, która wynika z niesłusznie nadpłaconego
    kredytu oraz 34 630,32 zł, wynikającej z przeliczenia wysokości zadłużenia na dzień
    ostatniego przewalutowania kredytu na CHF.
    Wobec powyższego, skoro kwota 143 000,07 zł nie przekracza różnicy pomiędzy
    dokonanymi przez Pana wpłatami na rzecz Banku z tytułu spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych a kwotą kapitału wypłaconego Panu przez Bank w ramach umowy kredytu,
    to jej otrzymanie nie spowoduje po Pana stronie przysporzenia majątkowego. W
    konsekwencji pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po Pana
    stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła.
    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).

    Ponadto w ramach niniejszej interpretacji nie odniesiono się do zagadnień związanych z
    zaniechaniem poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzeniu Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe, którego przepisy nie mają zastosowania w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.