Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1822/11/AS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-01-03
Teza: Zwolnienie od podatku VAT sprzedaży działki niezabudowanej
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty; grunty-grunt niezabudowany; grunty-sprzedaż gruntów; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług

Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Izba Finansowa z dnia 22 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 50/10 oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 717/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 3 października 2011r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 sierpnia 2008r. (data wpływu 1 września 2008r.), uzupełnionym pismem, które wpłynęło do tut. organu w dniu 24 października 2008r., pismem z dnia 3 listopada 2008r. (data wpływu 10 listopada 2008r.) oraz pismem z dnia 4 listopada 2008r. (data wpływu 7 listopada 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 1 września 2008r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki.

Wniosek został uzupełniony pismem, które wpłynęło do tut. organu w dniu 24 października 2008r. będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 8 października 2008r. Nr IBPP1/443-1265/08/AZ oraz pismem z dnia 3 listopada 2008r. (data wpływu 10 listopada 2008r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 28 października 2008r. Nr IBPP1/443-1265/08/AZ oraz pismem z dnia 4 listopada 2008r. (data wpływu 7 listopada 2008r.).

W dniu 20 listopada 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację znak: IBPP1/443-1265/08/AZ uznając, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania sprzedaży działki jest nieprawidłowe.

Wnioskodawca na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 20 listopada 2008r. znak: IBPP1/443-1265/08/AZ złożył skargę z dnia 21 stycznia 2009r., w której zażądał uchylenia w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 września 2009r. sygn. akt I SA/Kr 475/09 oddalił skargę P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2008r. znak: IBPP1/443-1265/08/AZ.

Od powyższego wyroku, Pan P. wniósł skargę kasacyjną, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Izba Finansowa, Wydział I, wyrokiem z dnia 22 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 50/10 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

W wyroku z dnia 22 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 50/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż „Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpatrującego przedmiotową sprawę, w aspekcie przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwolnienia od opodatkowania tym podatkiem dostawy terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, ocena, czy dostawa określonego terenu korzysta ze zwolnienia od tego podatku, powinna być dokonywana na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków, w przypadku gdy nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. (…)

Rozpatrując ponownie skargę na przedmiotową interpretację Sąd pierwszej instancji zobowiązany będzie uwzględnić pogląd, zgodnie z którym w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, dla ustalenia, czy zastosowanie ma zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.”

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 12 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 717/11 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 20 listopada 2008r. znak: IBPP1/443-1265/08/AZ (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu – 3 października 2011r.).

W wyroku z dnia 12 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 717/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż: „Rozstrzygając ponownie sprawę organy podatkowe zastosują się wobec powyższego do wytycznych przedstawionych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i ustalając w aspekcie przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwolnienia od opodatkowania tym podatkiem dostawy terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, nie będą się kierowały postanowienia studium uwarunkowania i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, lecz zbadają, czy Skarżącemu przysługuje zwolnienie, biorąc pod uwagę zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika bowiem ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, dla przedmiotowego terenu nie została wydana decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.”

Wskutek powyższego, wniosek Pana P. z dnia 28 sierpnia 2008r. (data wpływu 1 września 2008r.), uzupełniony pismem, które wpłynęło do tut. organu w dniu 24 października 2008r., pismem z dnia 3 listopada 2008r. (data wpływu 10 listopada 2008r.) oraz pismem z dnia 4 listopada 2008r. (data wpływu 7 listopada 2008r.), wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. organ.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek.

Postanowieniem z dnia xxx 2006r. Sąd Rejonowy w Z. wydał postanowienie o stwierdzeniu nabycia przez Wnioskodawcę nieruchomości rolnej przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2006r. W postanowieniu Sąd stwierdził, że „P. nabył z dniem 01 stycznia 2006 r. przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości położonej w …”. Nabycie nastąpiło do majątku osobistego Wnioskodawcy - tzn. nie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie weszło do wspólności majątkowej małżeńskiej.

W dniu 15 grudnia 2004r. Wnioskodawca nabył prawo własności dwóch działek z majątku i do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym nabyciem doszło też do przeniesienia posiadania samoistnego przedmiotowego gruntu. Wnioskodawca na podstawie art. 176 § 1 kodeksu cywilnego doliczył do czasu własnego posiadania czas posiadania przez poprzedniego posiadacza, w związku z czym upłynął czas wymagany dla stwierdzenia nabycia własności przez zasiedzenie.

W dniu 31 stycznia 2008r. Wnioskodawca dokonał odpłatnego zbycia ww. nieruchomości.

W uzupełnieniu, które wpłynęło do tut. organu w dniu 24 października 2008r. Wnioskodawca wyjaśnił, że w złożonym wniosku chodzi o jedną nieruchomość nabytą przez zasiedzenie. Przedmiotem wniosku jest sprzedaż działki nabytej przez zasiedzenie. Związek pomiędzy nabyciem dwóch działek w ramach działalności gospodarczej a nieruchomością rolną nabytą w drodze zasiedzenia polega na tym, że Wnioskodawca doliczył do czasu posiadania nieruchomości przez siebie, okres posiadania przez poprzednika (stosownie do art. 176 § 1 kodeksu cywilnego). Poprzednim posiadaczem był zbywca ww. dwóch działek nabytych przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 1996r.

Prawo własności przedmiotowej nieruchomości zostało nabyte z mocy prawa, wniosek do sądu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości został złożony w celu uporządkowania stanu prawnego.

Nabycia prawa własności dwóch działek w ramach działalności gospodarczej nie dokonano na podstawie faktury VAT – nabycie od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, zatem Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tej czynności.

Odnośnie sposobu nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości – zostało ono nabyte z mocy prawa, co zostało stwierdzone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt xxx/06 z dnia xxx 2006r.; nabycie to nie miało wyznaczonego celu, z upływem wymaganego przepisami prawa terminu przysługujące Wnioskodawcy posiadanie przekształciło się w prawo własności.

Wskazane nieruchomości zostały wydane z chwilą nabycia ich własności, w tym samym czasie została objęta w posiadanie nieruchomość nabyta w drodze zasiedlenia; Wnioskodawca nie pamięta, czy łączny okres zasiedzenia wynosił 20 czy 30 lat; przedmiotowa działka nie była przez Wnioskodawcę wykorzystywana.

Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku nie była wykorzystywana na potrzeby działalności rolniczej i pozarolniczej. Wnioskodawca nie dokonywał i nie dokonuje sprzedaży produktów rolnych pochodzących z działalności rolniczej; Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym.

Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy.

Powodem sprzedaży nieruchomości była chęć pozyskania środków finansowych.

Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zostały przeznaczone na cele osobiste.

Wnioskodawca posiada nieruchomości gruntowe nie należące do majątku związanego z działalnością gospodarczą, które nie są przeznaczone na sprzedaż.

Przedmiotowa działka jest nieruchomością rolną, nie została zabudowana.

W ewidencji gruntów przedmiotowa działka oznaczona jest jako PS V, czyli pastwiska trwałe na gruncie klasy piątej. Dla terenów, na których znajdują się przedmiotowe działki nie obowiązuje obecnie plan zagospodarowania przestrzennego, nie wydano również dla tych działek decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W dniu 28 września 2006r. Rada Miasta Z. podjęła uchwałę w sprawie utworzenia parku kulturowego na określonym terytorium, które objęło również przedmiotowe nieruchomości. W dniu 1 marca 2007r. Rada Miasta Z. podjęła nową uchwałę (xxx/2007), którą uchylono ww. uchwałę z 2006r. (§ 12). W dniu 20 grudnia 2007r. Rada Miasta Z. podjęła uchwałę w sprawie zmiany uchwały dotyczącej utworzenia Parku Kulturowego K. Z. Zgodnie z postanowieniami ww. uchwały, działki należące do podatnika zostały częściowo objęte szczególną ochroną jako strefa pierwsza „pasa podreglowego i polan". Część znajdująca się na terenie parku zajmuje około 89% powierzchni całkowitej przedmiotowych nieruchomości.

Uchwała stanowi, że:

„W rejonach Parku Kulturowego ochronie podlega krajobraz kulturowy. W tym celu zabrania się prowadzenia robót budowlanych, oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej lub usługowej, które mogą prowadzić do:

*   zniszczenia historycznie ukształtowanej formy, skali i funkcji miasta
*   zniszczenie osi i otwarć widokowych
*   zniszczenie kompozycji zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i terenów otwartych oraz otwartych terenów rolnych (\`(...)\`)"

Ponadto:

„Dla strefy pierwszej „pasa podreglowego i polan” ustala się:

1.  Ograniczenie realizacji zabudowy, za wyjątkiem zabudowy dopuszczonej przez plan ochrony parku kulturowego lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przed 16 listopada 2006r.
2.  Dopuszcza się zagospodarowanie w zakresie rekreacji, turystyki pieszej, rowerowej lub konnej oraz narciarstwa, a także tradycyjnego wypasu ".

Wnioskodawca wskazuje na fakt, że „plan ochrony parku kulturowego" oraz plan zagospodarowania przestrzennego obejmujące przedmiotowe nieruchomości nie zostały dotychczas uchwalone, co Jego zdaniem przesądza, że na przedmiotowych działkach nie może być realizowana żadna inwestycja.

Ponadto też dodaje, że zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) dla obszarów, na których utworzono parki kulturowe, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe. Natomiast zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) „jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". A zatem, zdaniem Wnioskodawcy, w analizowanej sytuacji jakakolwiek zabudowa dokonywana na przedmiotowych działkach jest wyłączona.

Zatem przedmiotowe działki nie są działkami budowlanymi ani przeznaczonymi pod zabudowę ponieważ nie ma obecnie możliwości podejmowania na nich żadnej budowy.

W 2008r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym – domem jednorodzinnym; sprzedaż nastąpiła łącznie ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości (ten sam akt notarialny); z tytułu dokonania tej transakcji Wnioskodawca nie uiszczał podatku od towarów i usług.

W uzupełnieniu z dnia 3 listopada 2008r. Wnioskodawca wskazał, iż działka rolna stanowiąca przedmiot wniosku nie jest jedną z dwóch działek nabytych z majątku i do majątku związanego z działalnością gospodarczą.

Nabycie prawa własności działek sąsiadujących z działką, której dotyczył wniosek z majątku i do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą dokonano z zamiarem wykorzystania jej do celów działalności gospodarczej.

Przedmiotem umowy z dnia 15 grudnia 2004r. było nabycie prawa własności działki rolnej sąsiadującej z działką, co do której stwierdzono zasiedzenie na rzecz Wnioskodawcy. W akcie notarialnym z dnia 15 grudnia 2004 roku - „Umowa przenosząca własność" i w akcie notarialnym z dnia 3 listopada 2004 roku - „Umowa warunkowa sprzedaży" brak jest jakiejkolwiek wzmianki dotyczącej działki nabytej przez Wnioskodawcę w drodze zasiedzenia.

Jednocześnie w akcie notarialnym dotyczącym drugiej sąsiadującej działki, z dnia 4 stycznia 2007r. „Umowa sprzedaży warunkowej" zawarto następujące oświadczenie zbywcy: „Ponadto \`(...)\` oświadcza, że jest jej wiadome, że P. podjął czynności zmierzające do uregulowania prawa własności sąsiedniej nieruchomości(\`(...)\`) w drodze zasiedzenia. Stawająca oświadcza, że zarówno ona jak i jej mocodawcy nie będą występować w przyszłości z żadnymi roszczeniami dotyczącymi tej nieruchomości a także nie będą występować z wnioskami o uregulowanie prawa własności tej nieruchomości na swoją rzecz lub swoich poprzedników prawnych". Warto dodać, że stwierdzenie nabycia własności działki stanowiącej przedmiot wniosku zostało wydane dnia 26 września 2006r., natomiast przedwstępna umowa sprzedaży działki sąsiedniej, o której mowa powyżej, została zawarta dnia 29 września 2006r., umowa warunkowa sprzedaży została zawarta dnia 4 stycznia 2007r., a umowa przenosząca własność - dnia 25 września 2007r. Nie ma zatem żadnej przesłanki pozwalającej stwierdzić, że wraz z nabyciem tych działek sąsiadujących doszło do nabycia posiadania samoistnego działki nabytej w drodze zasiedzenia.

W treści wniosku o wydanie interpretacji omyłkowo wskazano, że obydwie działki sąsiadujące z działką nabytą w drodze zasiedzenia zostały nabyte w dniu 15 grudnia 2008r. Tymczasem w dniu 15 grudnia 2004r. doszło do zawarcia umowy sprzedaży pierwszej działki rolnej sąsiadującej z działka nabytą w drodze zasiedzenia. Druga działka rolna sąsiadująca została nabyta w dniu 25 września 2007r. Objęcie w posiadanie samoistne działki nabytej w drodze zasiedzenia nastąpiło przed dniem 1 stycznia 2006r. Związek pomiędzy transakcjami nabycia nieruchomości sąsiadujących z działką nabytą w drodze zasiedzenia sprowadza się do faktu położenia tych działek - są to działki bezpośrednio ze sobą sąsiadujące.

Nabycie działki rolnej w dniu 15 grudnia 2004r. nastąpiło do majątku związanego z działalnością gospodarczą ponieważ Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie obrotu i pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości.

Nabycie działki przez zasiedzenie nastąpiło do majątku osobistego (nie związanego z działalnością gospodarczą) ponieważ Wnioskodawca nie stwierdził przydatności tej działki w prowadzonej działalności gospodarczej - głównie ze względu na jej powierzchnię wynoszącą zaledwie 0,0400 ha.

Dla terenu, na którym położona jest przedmiotowa działka istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a w momencie sprzedaży studium to przewidywało, że przedmiotowa działka mieści się w obszarze OS1.

Wnioskodawca dodał, że dla obszaru, na którym zlokalizowane są przedmiotowe działki istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z. (dalej: studium) uchwalone dnia 15 grudnia 1999r., a zatem na podstawie nie obowiązującej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Warto podkreślić, że obecnie inne są wymogi nie tylko co do treści ale i co procedury uchwalania studium. Zgodnie z ustawą z 1994 roku nie było np. konieczności dokonywania uzgodnień z rożnymi organami ani też uzyskiwanie jakichkolwiek opinii. Wątpliwe jest zatem związanie Rady Gminy postanowieniami tego studium. Zwłaszcza, że, jak wskazano w uzasadnieniu Uchwały Rady Miasta Z. z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Z. „ustalenia obowiązującego studium nie przystają do obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku, w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 119, poz. 1233), określającego wymogi co do zawartości części tekstowej i graficznej studium." W tym miejscu warto przytoczyć art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym „naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.”

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym dostawa gruntu rolnego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa przedmiotowej nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług „podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności". Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych".

W świetle powyżej wskazanych definicji ustawowych należy stwierdzić, że nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia i jej późniejsza sprzedaż nie może być uznana za działalność gospodarczą ponieważ nie jest to działalność:

1.  producenta - Wnioskodawca nie wyprodukował przedmiotowej nieruchomości,
2.  handlowca - wyjaśnienia tego pojęcia dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2007r. (sygn. akt: I FSK 603/06, publ. LEX nr 261626) stwierdzając: „Pod pojęciem handel należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży”; w analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca nie dokonał zakupu nieruchomości, ale stwierdzono nabycie własności w drodze zasiedzenia na jego rzecz,
3.  usługodawcy - Wnioskodawca nie wykonał żadnej usługi,
4.  osoby wykonującej wolny zawód.

Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego „Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód”. Ponadto „Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007r. (sygn. akt: I FPS 3/07, publ. LEX nr 304985). W wyroku z dnia 24 kwietnia 2007r. (sygn. akt I FSK 603/06, publ. LEX nr 261626) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że „Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

*   po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
*   po drugie - czynność wykonana była przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem VAT.

Wnioskodawca, zwraca uwagę na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-202/90 pomiędzy Ayuntamiento de Sewilla a Recaudadores de Tributos de las Zona primera y sekunda, w którym stwierdzono, że „podatnikiem powinna być osoba, która wykonuje swoją działalność jako przedsiębiorca działający w warunkach niepewności i ryzyka ekonomicznego"-„Dyrektywa VAT Komentarz" pod redakcją Krzysztofa Sachsa i Romana Namysłowskiego, Warszawa 2008, s. 168.

Zatem w analizowanym stanie faktycznym podmiot, który dokonał czynności - Wnioskodawca - nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z wykonaniem tej czynności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010r.).

W myśl przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast przez świadczenie usług, na mocy art. 8 ust. 1 ww. ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.

Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.

Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.

Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do:

1.  podwójnego opodatkowania,
2.  braku opodatkowania,
3.  zakłócenia konkurencji.

Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Według prawa unijnego, z mocy art. 4 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku (od 1 stycznia 2007r. art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów.

Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 (art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE) w szczególności (\`(...)\` ) dostawę działek budowlanych.

Opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy (art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE), dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje.

Prawo unijne wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu (art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy).

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych.

Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

W tym miejscu należy podkreślić, iż zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek i jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 1996r.

W dniu 31 stycznia 2008r. Wnioskodawca dokonał odpłatnego zbycia trzech sąsiadujących ze sobą działek.

Jedna z trzech działek została nabyta przez Wnioskodawcę przez zasiedzenie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dnia xxx 2006r. Nabycie nastąpiło do majątku osobistego Wnioskodawcy - tzn. nie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie weszło do wspólności majątkowej małżeńskiej.

Pozostałe dwie działki Wnioskodawca nabył z majątku i do majątku związanego z prowadzoną działalnością. W związku z tym nabyciem doszło też do przeniesienia posiadania samoistnego przedmiotowego gruntu. Wnioskodawca na podstawie art. 176 § 1 kodeksu cywilnego doliczył do czasu własnego posiadania czas posiadania przez poprzedniego posiadacza. Poprzednim posiadaczem był zbywca ww. dwóch działek nabytych przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawca wskazuje, iż nabycie prawa własności działki przez zasiedzenie do majątku osobistego nie miało wyznaczonego celu. Wniosek do sądu o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości został złożony w celu uporządkowania stanu prawnego. Nabycie działki przez zasiedzenie nastąpiło do majątku osobistego (nie związanego z działalnością gospodarczą) ponieważ Wnioskodawca nie stwierdził przydatności tej działki w prowadzonej działalności gospodarczej - głównie ze względu na jej powierzchnię wynoszącą zaledwie 0,0400 ha. Przedmiotowa działka nie była przez Wnioskodawcę wykorzystywana na potrzeby działalności rolniczej i pozarolniczej, nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy.

Powodem sprzedaży nieruchomości była chęć pozyskania środków finansowych. Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zostały przeznaczone na cele osobiste.

Wnioskodawca posiada nieruchomości gruntowe nie należące do majątku związanego z działalnością gospodarczą, które nie są przeznaczone na sprzedaż. W 2008r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym - domem jednorodzinnym, sprzedaż nastąpiła łącznie ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości, z tytułu dokonania tej transakcji Wnioskodawca nie uiszczał podatku od towarów i usług.

Mając na względzie wskazane powyżej uregulowania zawarte w art. 15 ustawy o VAT oraz art. 4 ust. 3 Szóstej Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) należy stwierdzić, że skoro dopuszczalne jest uznanie za podatnika osoby, która formalnie nie wykonuje działalności gospodarczej, a jedynie dokona okazjonalnej czynności związanej z taką działalnością w szczególności dokona dostawy działek budowlanych, to tym bardziej za podatnika należy uznać osobę, która wykonuje działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami podlegającą opodatkowaniu i dokona nabycia nieruchomości, w warunkach wskazujących, że czynność ta nie była czynnością związaną z zaspokajaniem potrzeb osobistych tej osoby. Jedynie w sytuacji, w której czynność ta miałaby związek z zaspokajaniem potrzeb czysto osobistych osoby ją wykonującej, można byłoby uznać, że nie jest to czynność wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług. W omawianej sytuacji jedynie osobisty charakter czynności mógłby świadczyć o tym, że nie jest ona związana z działalnością gospodarczą podatnika.

Z opisu stanu faktycznego nie można wywieść, że Wnioskodawca przedmiotową działkę nabył w celu zaspokajania własnych potrzeb osobistych np. w celu budowy budynku mieszkalnego na własne potrzeby lub w celach rekreacyjnych. Wnioskodawca wskazuje, iż nabycia powyższej działki dokonał bez sprecyzowanego celu. Nieruchomość ta nie została więc nabyta celem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swoich lub ewentualnie rodziny. Charakter poczynionych czynności, tj. złożenie wniosku o stwierdzenie nabycia działki przez zasiedzenie działki nie przeznaczonej na potrzeby osobiste wskazuje, iż nabycia przedmiotowej nieruchomości dokonano z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowych poprzez inwestycję środków pieniężnych, czy też poprzez wykorzystanie ich w przyszłości na potrzeby działalności gospodarczej. Sposób nabycia przedmiotowej działki nie ma znaczenia, gdyż jak wskazano powyżej istotny jest zamiar z jakim dokonano nabycia.

Wnioskodawca wskazuje, iż nabycie działki przez zasiedzenie nastąpiło do majątku osobistego (nie związanego z działalnością gospodarczą) ponieważ Wnioskodawca nie stwierdził przydatności tej działki w prowadzonej działalności gospodarczej - głównie ze względu na jej powierzchnię wynoszącą zaledwie 0,0400 ha. Jednakże wraz z sąsiadującymi działkami tworzy ona funkcjonalną całość i atrakcyjny przedmiot sprzedaży. Zatem nie bez znaczenia jest fakt, iż stwierdzenie nabycia własności działki stanowiącej przedmiot wniosku zostało wydane dnia 28 września 2006r., natomiast przedwstępna umowa sprzedaży działki sąsiedniej została zawarta dnia 29 września 2006r.

Zatem pozostałe działania tj. nabycie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sąsiadujących działek, złożenie wniosków o ich nabycie również przez zasiedzenie wskazują na zorganizowany charakter podjętych czynności zmierzających do sprzedaży, a tym samym do wykorzystania dla celów zarobkowych działki nabytej z majątku osobistego. Ukoronowaniem tych działań była równoczesna sprzedaż wszystkich trzech działek co umacnia związek poczynionych czynności z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami. Z powyższego wynika, iż sam zamiar wykorzystania przedmiotowej działki dla celów zarobkowych Wnioskodawca podjął już w momencie zakupu.

Wnioskodawca wskazuje, iż powodem sprzedaży nieruchomości była chęć pozyskania środków finansowych, a zatem należy zauważyć, iż Wnioskodawca, dokonując nabycia nieruchomości i podejmując czynności zmierzające następnie do jej sprzedaży, rozporządza swoim majątkiem w celu osiągnięcia zysku.

Przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na cele osobiste, nie może w tym przypadku przesądzać o osobistym charakterze dokonanych czynności, każdy bowiem podmiot prowadzący działalność gospodarczą będącą źródłem utrzymania tego podmiotu, prowadzi ją właśnie po to aby osiągnąć zyski i przeznaczyć je na zaspokojenie własnych potrzeb bytowych.

Zatem skoro nabycie przedmiotowej działki nie może zostać przypisane zaspokajaniu potrzeb osobistych Wnioskodawcy to należy uznać, że miało ono związek z działalnością handlową i dlatego sprzedaż tej działki również należało zakwalifikować do tej działalności.

W świetle powyższego dokonana sprzedaż gruntu, podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłata dostawa towaru dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Za powyższym rozstrzygnięciem przemawia również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 22 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 50/10, zgodnie z którym „(…) słusznie Sąd pierwszej instancji zauważył, że okoliczność ta nie ma znaczenia w związku z innymi, powołanymi wyżej, przedstawionymi we wniosku o interpretację, okolicznościami wskazującymi na działanie przez wnioskodawcę, przy zakupie tej działki, w charakterze handlowca. Argumentację tę wzmacnia przedstawiona we wniosku o interpretacje okoliczność, że z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby skarżący nabył przedmiotową działkę w celu zaspokojenia swoich własnych potrzeb osobistych. (…)

Zatem podzielić należy pogląd Sądu pierwszej instancji, że działanie skarżącego ma związek z działalnością handlową i dlatego sprzedaż tej działki również należy zakwalifikować do tej działalności, co powoduje, że dokonanie powyższej sprzedaży gruntu, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towaru, dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Przesądzającego znaczenia dla oceny, czy dokonując przedmiotowej sprzedaży wnioskodawca działał w charakterze podatnika VAT nie ma również okoliczność, że koszty nabycia działki nie zostały uwzględnione w kosztach uzyskania przychodu.

Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w zw. z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (dawniej art. 2 ust.1 VI Dyrektywy), poprzez nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie.”

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku VAT stawka podatku wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust.7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.

Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Intencją ustawodawcy jest więc opodatkowanie dostawy zarówno terenów budowlanych (działka zabudowana, działka budowlana, teren zabudowy) jak też przeznaczonych pod zabudowę.

Z treści wniosku wynika, iż w ewidencji gruntów przedmiotowe działki oznaczone są jako PS V, czyli pastwiska trwałe na gruncie klasy piątej. Dla terenów, na których znajdują się przedmiotowe działki nie obowiązuje obecnie plan zagospodarowania przestrzennego, nie wydano również dla tych działek decyzji ustalającej warunki zabudowy, natomiast według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest to teren obejmujący zespoły zabudowy dla którego przewiduje się utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej i wypoczynku oraz funkcji usługowych.

W wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 12 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 717/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż: „Rozstrzygając ponownie sprawę organy podatkowe zastosują się wobec powyższego do wytycznych przedstawionych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i ustalając w aspekcie przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwolnienia od opodatkowania tym podatkiem dostawy terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, nie będą się kierowały postanowienia studium uwarunkowania i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, lecz zbadają, czy Skarżącemu przysługuje zwolnienie, biorąc pod uwagę zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika bowiem ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, dla przedmiotowego terenu nie została wydana decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.”

Biorąc zatem pod uwagę wydany w przedmiotowej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 50/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 717/11, stwierdzić należy, że Wnioskodawca dokonując sprzedaży przedmiotowej działki działał jako podatnik podatku od towarów i usług, natomiast dostawa tej działki, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako PS V, czyli pastwiska trwałe na gruncie klasy piątej, podlegała zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, że w analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z wykonaniem tej czynności oraz że dostawa ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należało uznać za nieprawidłowe. W przedmiotowej sprawie dostawa działki objętej wnioskiem była bowiem dokonana przez Wnioskodawcę jako przez podatnika podatku od towarów i usług i co do zasady podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, natomiast korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto w sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, iż analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawcę.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.