Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.514.2025.3.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
odpisów amortyzacyjnych Nieruchomości.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
lokal-lokal użytkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania
odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych.

    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 10 lipca 2025 r. (wpływ 10
    lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani polskim rezydentem podatkowym i prowadzi pozarolniczą działalność
    gospodarczą na terytorium Polski. Przedmiotem przeważającej działalności
    gospodarczej jest przede wszystkim naprawa i konserwacja maszyn (33.12.Z).
    Oprócz tego działalność obejmuje m.in.:
      1) 68.20.Z - Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi,
      2) 55.10.Z - Hotele i podobne obiekty zakwaterowania,
      3) 55.20.Z - Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania,
      4) 55.90.Z - Pozostałe zakwaterowanie.
    Jest Pani opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych, liniowo, tj.
    zgodnie z art. 30c ustawy PIT.
    Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej rozpoczęła Pani inwestycję w
    postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Budowany
    budynek - już na etapie planowania - przeznaczony był (i nadal jest) na potrzeby
    prowadzonej działalności. W jednym lokalu ma się znajdować Pani nowa siedziba oraz
    siedziba podmiotów powiązanych z Panią w rozumieniu ustawy PIT. Z tytułu wynajmu
    podmiotom powiązanym pobierany będzie czynsz według stawek rynkowych.
    Natomiast drugi lokal ma być wynajmowany odpłatnie podmiotowi niepowiązanemu,
    na potrzeby prowadzonej przez ten podmiot działalności gospodarczej. Lokale będą
    stanowiły odrębną nieruchomość. Lokale w praktyce nie mają funkcji mieszkalnej i nie
    będą nadawać się do zamieszkania bez znaczących zmian we wnętrzu. Nie zamierza
    Pani dostosowywać budynku do funkcji mieszkalnej. Zatem budynek i znajdujące się w
    nim lokale - pomimo formalnego statusu budynku mieszkalnego jednorodzinnego
    dwulokalowego - faktycznie będą wykorzystywane wyłącznie do Pani działalności
    gospodarczej. Formalny status budynku mieszkalnego wynika wyłącznie z tego, że
    łatwiej było Pani uzyskać warunki zabudowy. Przedmiotowa nieruchomość w dalszej
    części będzie nazywana „Nieruchomością 1”. Po zakończeniu inwestycji Nieruchomość 1
    zostanie wpisana na listę środków trwałych.
    Ponadto, jest Pani właścicielką także innych lokali o formalnym przeznaczeniu
    mieszkalnym, których faktyczne wykorzystanie jest jednak wyłącznie związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą (nie są w nich realizowane funkcje mieszkalne):
      1) przy ul. ..... - lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, który od
        momentu zakupu w 2016 r. był Pani siedzibą. Obecnie, od 2023 r. jest
        wynajmowany na biuro architektów. Nigdy nie było to i nie będzie mieszkanie,
        jeżeli idzie o jego faktyczne wykorzystanie (dalej nazywany: „Nieruchomością 2”),
      2) przy ul. ..... - dwa lokale formalnie mieszkalne, jednakże faktycznie
        wykorzystywane od oddania do użytku do chwili obecnej jako lokale hotelowe na
        najem krótkoterminowy. Zostały nabyte w 2018 r. i każdy z nich stanowi odrębną
        nieruchomość (dalej: „Nieruchomość 3”).
    Nieruchomości 2 i 3 od momentu nabycia znajdują się w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Uzupełnienie wniosku
    Działalność gospodarczą prowadzi Pani od 1 stycznia 2012 r. Działalność w postaci
    wynajmu nieruchomości rozpoczęła Pani od stycznia 2019 r. od wynajmu

    Nieruchomości 3 (ul. ....) w ramach najmu krótkoterminowego o charakterze
    turystycznym, obejmującego usługi hotelarskie.
    Prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów (KPiR). Prowadzona jest
    także ewidencja VAT i ewidencja środków trwałych.
    Nieruchomość 1 będzie sklasyfikowana zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów
    Budowlanych (PKOB) jako: PKOB 1121 – Budynki o dwóch mieszkaniach.
    Według Pani wiedzy, Nieruchomości 2 i 3 to lokale stanowiące część budynków
    sklasyfikowanych zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB) jako:
    PKOB 1122 – Budynki o trzech i więcej mieszkaniach.
    Zaznaczyć należy, że pomimo formalnej klasyfikacji obiektów budowlanych zgodnie z
    Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB), wskazuje Pani, że nieruchomości:
      · Nieruchomość 1 – sklasyfikowana jest jako PKOB 1121 – Budynki o dwóch
        mieszkaniach,
      · Nieruchomości 2 i 3 – sklasyfikowana jest jako PKOB 1122 – Budynki o trzech i
        więcej mieszkaniach
    – są i będą w całości wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej i nie pełnią,
    ani nie będą pełnić funkcji mieszkalnej o czym dalej.
    Klasyfikacja PKOB, mimo że obowiązuje na potrzeby statystyki, nie ma charakteru
    konstytutywnego dla celów podatkowych i rachunkowych, w tym również dla potrzeb
    określenia metody oraz wysokości odpisów amortyzacyjnych. W kontekście amortyzacji
    środków trwałych o charakterze budowlanym, decydujące znaczenie ma bowiem
    rzeczywiste wykorzystywanie danego środka trwałego.
    Zatem niezależnie od technicznej klasyfikacji lokali lub budynków według PKOB, o ich
    charakterze na gruncie podatkowym (w tym zakresie amortyzacji) przesądza faktyczne,
    trwałe przeznaczenie na cele działalności gospodarczej.
    Nieruchomość [1, 2, 3] stanowi współwłasność małżeńską (majątek wspólny), której jest
    Pani współwłaścicielem razem z mężem. Nieruchomości 2 i 3 zostały wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej
    przez Panią działalności gospodarczej i są wykorzystywane w tej działalności.
    Co do Nieruchomości 1 stanie się to po zakończeniu budowy i jej przyjęciu do
    użytkowania.
    Inwestycja w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego
    (Nieruchomość 1) rozpoczęta została 14 maja 2024 r. Zakończenie budowy i oddanie do
    użytkowania planowane jest na koniec października 2025 r. Nieruchomość zostanie
    oddana do użytkowania w stanie zdatnym do użytku i wykorzystania w prowadzonej
    działalności gospodarczej. Nieruchomość będzie funkcjonalnie składała się z dwóch
    lokali, nie planuje Pani natomiast ich formalnego wyodrębnienia jako samodzielnych
    lokali.
    Wartość początkowa budynku (Nieruchomości 1) dla celów amortyzacji zostanie
    określona jako suma kosztów poniesionych na budowę ustalona wg faktur kosztowych.
    Przedmiotowa Nieruchomość 1 zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych po zakończeniu budowy i jej przyjęciu do
    użytkowania.
    Nieruchomość 1 (ul. ...) zostanie zaklasyfikowana do KŚT 109 - Pozostałe budynki
    Niemieszkalne.
    Nieruchomość 2 (ul. ...) została zaklasyfikowana do KŚT 121.
    Nieruchomość 3 (ul. ...) została zaklasyfikowana do KŚT 122.

    Lokale w Nieruchomości 3 są to dwa osobne lokale. KW numer ....
    Żadna z będących przedmiotem wniosku nieruchomości nie jest i nie będzie
    wykorzystywana do celów mieszkalnych.
    Nieruchomość 1 (ul. ...) będzie wykorzystywana wyłącznie na cele biurowe związane z
    Pani prowadzoną działalnością gospodarczą oraz/lub działalnością gospodarczą
    podmiotów trzecich w ramach najmu komercyjnego. Nieruchomość nie będzie
    wykorzystywana do celów mieszkalnych.
    Nieruchomość 2 (ul. ...) od początku wykorzystywana była na potrzeby biurowe,
    pierwotnie jako Pani siedziba, a od 2023 r. jest wynajmowana jako biuro najemcy
    prowadzącego działalność gospodarczą (siedziba biura architektów).
    Nieruchomość 3 (ul. ...) jest i była wykorzystywana wyłącznie w ramach najmu
    krótkoterminowego o charakterze turystycznym obejmującego usługi hotelarskie.
    Nieruchomość nie jest i nie będzie wykorzystywana do celów mieszkalnych.
    Pytania
      1. Czy odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej Nieruchomości 1, po jej oddaniu
        do używania, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów?
      2. Czy odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej Nieruchomości 2 i 3,
        dokonywane po ich nabyciu, stanowią koszty uzyskania przychodów?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy PIT, amortyzacji nie podlegają: budynki mieszkalne wraz ze
    znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności
    gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
    Na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 tej ustawy, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą
    indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków
    trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres
    amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) i budowli, innych niż
    wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:
      a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w
        rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w
        rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
      b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i
        budynków zastępczych
    - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.
    Jak wynika z art. 71 ust. 1 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105, dalej jako: „ustawa zmieniająca”),
    podatnicy osiągający w 2022 r. przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy zmienianej w art. 1, mogą stosować zasady opodatkowania tych przychodów
    obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., z zastrzeżeniem ust. 2.
    Ponadto, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej, podatnicy podatku dochodowego od
    osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż
    do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących
    odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną
    nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub

    prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub
    wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Wnioski płynące z pogłębionej analizy tych regulacji nie pozwalają na inną interpretację
    art. 22c pkt 2 ustawy PIT - jak odnoszącego się budynków i lokali mieszkalnych
    wynajmowanych lub wydzierżawianych. Nie jest lokalem mieszkalnym, ani budynkiem
    mieszkalnym, o którym mowa w tym przepisie, lokal mieszkalny lub budynek zajmowany
    na cele prowadzonej działalności gospodarczej (a taki cel wskazano we wniosku).
    Nieruchomość 1 będzie bowiem wykorzystywana jako Pani siedziba oraz wygeneruje
    przychód z tytułu wynajmu podmiotom powiązanym (lokal 1 w Nieruchomości 1) oraz
    podmiotowi niepowiązanemu do jego działalności gospodarczej (lokal 2 w Nieruchomości
    1). Stąd też amortyzacja wskazanego lokalu mieszkalnego będzie miała miejsce w oparciu
    o art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy PIT.
    Za powyższą wykładnią przemawia także istota podatku dochodowego od osób
    fizycznych, który – jak sama nazwa wskazuje - jest podatkiem dochodowym a nie
    przychodowym, a zatem opodatkowaniu tym podatkiem podlega dochód.
    W przypadku uzyskiwania przychodów ze źródła przychodów jakim jest działalność
    gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT), podstawę opodatkowania stanowi dochód
    rozumiany jako przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu i inne odliczenia od
    dochodu wskazane w ustawie.
    Zgodnie z odpowiednimi przepisami podatkowymi amortyzacja środków trwałych polega
    na uwzględnianiu w kosztach uzyskania przychodów wydatków podatnika na nabycie lub
    wytworzenie środków trwałych. Z zasady bowiem środki trwałe mają służyć uzyskiwaniu
    przychodów w okresach dłuższych niż rok podatkowy a celem amortyzacji jest rozłożenie
    w czasie kosztów uzyskiwania przychodów. Skoro zatem odpisy amortyzacyjne mogą
    stanowić koszt uzyskania przychodów, to powinny one odpowiadać zasadom dotyczącym
    opodatkowania dochodu. Stąd też zmiana wyłączająca dla podatników uzyskujących
    przychody ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT
    możliwość ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z
    tytułu nabycia nieruchomości mieszkalnej, która służy prowadzonej przez podatnika
    działalności gospodarczej, lecz która nie jest źródłem przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy PIT spowoduje, że przedmiotem opodatkowania prowadzonej przez takiego
    podatnika działalności gospodarczej stanie się w pewnej części przychód uzyskany z tej
    działalności, a nie dochód.
    Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2021 r. sygn. akt
    II FPS 2/21: „(...) sytuacja, w której podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych
    (prawnych) uzyskuje przychód, ale nie ma możności uwzględnienia kosztów jego
    uzyskania, nie może być zaakceptowana. Przemawia przeciwko temu nie tylko sama
    nazwa podatku (podatek dochodowy, a nie przychodowy), ale także argument z zakresu
    fundamentalnych założeń konstrukcyjnych podatku. Logika podatku dochodowego jest
    taka, że przychód »powstaje« z kosztów jego uzyskania”.
    Wobec powyższego, Pani zdaniem, po zakończeniu inwestycji Nieruchomości 1, oddaniu
    jej do używania i wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, będzie Pani mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych dla
    celów podatkowych.
    Podobny pogląd o możliwości amortyzowania budynków oraz lokali mieszkalnych
    faktycznie wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej został
    wyrażony m.in. przez WSA we Wrocławiu w wyroku z 9 maja 2024 r. (I SA/Wr 960/23) oraz
    z 27 listopada 2024 r. (I SA/Wr 480/24).
    Ad 2.

    Z uwagi na powołane przepisy powszechnie obowiązującego prawa odstąpiono od ich
    ponownego przytaczania. Również Pani argumentacja przedstawiona w stanowisku do
    pytania 1 pozostaje aktualna.
    Ponadto, dokonując wykładni spornego w sprawie art. 22c pkt 2 ustawy PIT i regulowanej
    nim kwestii, nie można czynić tego w oderwaniu od zasad konstytucyjnych, w tym przede
    wszystkim ochrony interesów w toku wywodzonych z art. 2 Konstytucji RP. Podatnicy,
    nabywając lub wytwarzając środki trwałe, stanowiące jak w sprawie lokale mieszkalne
    służące prowadzonej działalności gospodarczej, czynią to w ramach realizacji długoletnich
    inwestycji. Inwestycje te najczęściej poprzedzone są kompleksową analizą możliwości
    finansowania tak znacznych wydatków oraz oceną ryzyka w tym zakresie, gdyż
    niejednokrotnie wysokość poniesionych z tego tytułu kosztów determinuje charakter i
    wysokość innych wydatków inwestycyjnych. W momencie zatem podejmowania decyzji o
    ich nabyciu podatnicy mają prawo liczyć, że będą mogli je amortyzować według ich
    wartości początkowej co najmniej w okresach obowiązujących w chwili przyjęcia ich do
    używania, jeśli są kompletne i zdatne do użytku. Zmiana w fundamentalnej dla tego
    rodzaju przychodów zasadzie ich stopniowej amortyzacji winna być zatem uznana za
    zaskakującą, której nie sposób było przewidzieć w momencie podejmowania decyzji o
    nabyciu lokalu mieszkalnego.
    Kolokwialnie rzecz ujmując zmiana ta oznacza nic innego jak zmianę „reguł gry”, gdyż
    podatnicy, którzy nabyli lokale mieszkalne przed dniem 1 stycznia 2022 r. zostaną w
    trakcie realizacji takiej długofalowej inwestycji pozbawieni możliwości uwzględniania
    podstawowego z punktu widzenia rachunku podatkowego kosztu uzyskania przychodu,
    jakim są odpisy amortyzacyjne. Nie zmienia tego także przesunięcie o rok wejścia w życie
    zasad pozbawiających podatników możliwości dokonywania amortyzacji podatkowej
    nieruchomości mieszkaniowych (por. M. Jaśniewicz „Nowy (Bez)Ład w opodatkowaniu
    najmu nieruchomości”, Kwartalnik Prawa Podatkowego z 2022 r. Nr 1 s. 39-62). Jak się
    bowiem wskazuje odpowiednie vactio legis służy temu aby adresat wprowadzanej normy
    prawnej mógł dysponować odpowiednim czasem, aby zapoznać się z treścią nowych
    regulacji i podjąć działania, które umożliwią przystosowanie się do nich. Okres ten winien
    zagwarantować możliwość pokierowania swoimi sprawami przez jej adresatów. O ile
    zatem czas pozwalał w sposób niebudzący wątpliwości na zapoznanie się z nowymi
    regulacjami o tyle w kwestii przystosowania się do nowych regulacji roczne vacatio legis
    trudno uznać za wystarczające.
    Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku z 10 lutego 2015 r. sygn. akt P 10/11,
    sformułował tezę, że „(...) w systemie prawa podatkowego amortyzacja spełnia istotne
    funkcje, wśród których za najważniejsze należy uznać możliwość stopniowego odzyskania
    funduszy zainwestowanych w zakup środków trwałych, bądź wartości niematerialnych i
    prawnych, podlegających amortyzacji, oraz zapewnienie Skarbowi Państwa stałych i
    względnie przewidywalnych wpływów podatkowych, gdyż podatnik odpisuje wydatki
    podlegające amortyzacji w ustalonych i rozłożonych w czasie interwałach”.
    Trybunał, poprzez zaniechanie legislacyjne w przepisach nowelizujących, stwierdził
    pozbawienie podatników dalszej możliwości rozpoczętej już amortyzacji składnika
    majątkowego stanowiącego środek trwały, a następnie wyprowadził wniosek o
    niezgodności takiej regulacji z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony
    interesów w toku. W tym judykacie podkreślono, że brak stosownej regulacji przejściowej
    pozbawił podatników, którzy w zaufaniu do dotychczasowych regulacji prawnych
    korzystali z prawa do odpisów amortyzacyjnych, możliwości ich kontynuowania w
    odniesieniu do tychże praw (por. M. Jaśniewicz „Nowy (Bez)Ład w opodatkowaniu najmu
    nieruchomości”, Kwartalnik Prawa Podatkowego z 2022 r. Nr 1 s. 39-62).
    Pani zdaniem, o ile zatem w sytuacji podatników czerpiących zysk z wynajmowanych lokali
    mieszkalnych skutki wejścia w życie analizowanych regulacji prawnych dochody z
    wynajmu, czy dzierżawy będą równoważyły wartość odpisów amortyzacyjnych (na co
    wskazuje się w uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej), o tyle w przypadku

    podmiotów takich dochodów nie uzyskujących, wykładnia przepisu art. 22c pkt 2 PIT, inna
    od przedstawionej powyżej skutkowałaby pozbawieniem takich podatników poziomu
    ochrony praw nabytych jaki powinien być respektowany w świetle art. 2 Konstytucji RP.
    Oczywistym jest, że zasada ochrony praw nabytych nie ma charakteru bezwzględnego, co
    wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny. Możliwość ograniczenia tejże ochrony
    winna być jednak traktowana jedynie jako wyjątek od ogólnej zasady i wymaga
    szczególnego uzasadnienia.
    W ocenie sądu, omawiane ograniczenie dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie
    zostało wprowadzone w celu ochrony jakichkolwiek innych wartości, których
    przestrzeganie ma zapewniać Konstytucja RP, a tym bardziej nie zostało wprowadzone w
    celu ochrony praw i wolności obywatelskich. Przepis wprowadzony został jedynie w celach
    fiskalnych, a te w sytuacji, gdy godzą w zasadę ochrony praw nabytych, winny im
    ustępować.
    W niniejszym przypadku nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających uznanie, że
    można zastosować wyjątek i pozbawić podatników nabytego przez nich prawa do
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez określoną liczbę lat w przyszłości.
    Wobec powyższego, Pani zdaniem, odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej
    Nieruchomości 2 i 3, dokonywane po ich nabyciu, stanowią koszty uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, w zakresie:
      · możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych
        Nieruchomości 1, po jej oddaniu do używania – jest nieprawidłowe,
      · możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych
        Nieruchomości 2 i 3, dokonywane po ich nabyciu – jest w części prawidłowe i w
        części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    – nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej
    są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą
    działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub
    zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie
    podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu,
    bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w
    stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony
    wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć
    zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
    · stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

    Z przepisów tych wynika wprost, że podatnicy nie mogą zaliczać do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych lub wytworzonych budynków i lokali
    mieszkalnych.
    Zgodnie z art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22h ust. 2 wskazanej wyżej ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    W tym miejscu wskazać należy, że treść art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony
    przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa zmieniająca”).
    Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:
      Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków
      trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do
      domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych
      przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Tym samym - na podstawie przepisu przejściowego - który jest przepisem szczególnym,
    podatnicy jeszcze przez rok (2022) mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31
    grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub
    wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.
    Innymi słowy - na podstawie przepisu przejściowego - podatnicy mogli do końca 2022 r.
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali
    mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.
    W odniesieniu do Pani stanowiska w zakresie niezgodności art. 71 ust. 1 i 2 ustawy
    zmieniającej z ustawą Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej wskazuję, że postępowanie w
    sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter
    wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do
    którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie)

    przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111
    ze zm.)
    Dlatego też ta interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji
    co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego
    przez Panią stanu faktycznego oraz w zakresie postawionych przez Panią pytań, które
    wyznaczają zakres Pani żądania.
    Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na
    orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych)
    niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na
    eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia
    braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą na
    terytorium Polski, a przedmiotem przeważającej działalności jest przede wszystkim
    naprawa i konserwacja maszyn (33.12.Z).
    Oprócz tego działalność obejmuje m.in.:
      1) 68.20.Z - Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi,
      2) 55.10.Z - Hotele i podobne obiekty zakwaterowania,
      3) 55.20.Z - Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania,
      4) 55.90.Z - Pozostałe zakwaterowanie.
    Jest Pani opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych, liniowo, tj.
    zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej rozpoczęła Pani inwestycję w postaci budowy
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego („Nieruchomość 1”).
    Budowany budynek - już na etapie planowania - przeznaczony był (i nadal jest) na
    potrzeby prowadzonej działalności. W jednym lokalu ma się znajdować Pani nowa
    siedziba oraz siedziba podmiotów powiązanych z Panią w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Z tytułu wynajmu podmiotom powiązanym pobierany
    będzie czynsz według stawek rynkowych. Natomiast drugi lokal ma być wynajmowany
    odpłatnie podmiotowi niepowiązanemu, na potrzeby prowadzonej przez ten podmiot
    działalności gospodarczej. Lokale będą stanowiły odrębną nieruchomość. Lokale w
    praktyce nie mają funkcji mieszkalnej i nie będą nadawać się do zamieszkania bez
    znaczących zmian we wnętrzu. Nie zamierza Pani dostosowywać budynku do funkcji
    mieszkalnej. Zatem budynek i znajdujące się w nim lokale - pomimo formalnego statusu
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego - faktycznie będą
    wykorzystywane wyłącznie do Pani działalności gospodarczej. Formalny status budynku
    mieszkalnego wynika wyłącznie z tego, że łatwiej było Pani uzyskać warunki zabudowy.
    Po zakończeniu inwestycji Nieruchomość 1 zostanie wpisana na listę środków trwałych.
    Ponadto, jest Pani właścicielką także innych lokali o formalnym przeznaczeniu
    mieszkalnym, których faktyczne wykorzystanie jest jednak wyłącznie związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą (nie są w nich realizowany funkcje mieszkalne):
      1) przy ul. ... - lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, który od
        momentu zakupu w 2016 r. był Pani siedzibą. Obecnie, od 2023 r. jest
        wynajmowany na biuro architektów. Nigdy nie było to i nie będzie mieszkanie,
        jeżeli idzie o jego faktyczne wykorzystanie („Nieruchomość 2”),
      2) przy ul. ... - dwa lokale formalnie mieszkalne, jednakże faktycznie wykorzystywane
        od oddania do użytku do chwili obecnej jako lokale hotelowe na najem
        krótkoterminowy. Zostały nabyte w 2018 r. i każdy z nich stanowi odrębną
        nieruchomość („Nieruchomość 3”).

    Nieruchomości 2 i 3 od momentu nabycia znajdują się w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Działalność w postaci wynajmu nieruchomości rozpoczęła Pani od stycznia 2019 r. od
    wynajmu Nieruchomości 3 (ul. ...) w ramach najmu krótkoterminowego o charakterze
    turystycznym, obejmującego usługi hotelarskie.
    Nieruchomość 1 będzie sklasyfikowana zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów
    Budowlanych (PKOB) jako: PKOB 1121 – Budynki o dwóch mieszkaniach.
    Nieruchomości 2 i 3 to lokale stanowiące część budynków sklasyfikowanych zgodnie z
    Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB) jako: PKOB 1122 – Budynki o trzech i
    więcej mieszkaniach.
    Zaznaczyć należy, że pomimo formalnej klasyfikacji obiektów budowlanych zgodnie z
    Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB), wskazuje Pani, że nieruchomości:
      · Nieruchomość 1 – sklasyfikowana jako PKOB 1121 – Budynki o dwóch
        mieszkaniach,
      · Nieruchomości 2 i 3 – sklasyfikowana jako PKOB 1122 – Budynki o trzech i więcej
        mieszkaniach
    – są i będą w całości wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej i nie pełnią,
    ani nie będą pełnić funkcji mieszkalnej.
    Nieruchomość [1, 2, 3] stanowi współwłasność małżeńską (majątek wspólny), której jest
    Pani współwłaścicielem razem z mężem. Nieruchomości 2 i 3 zostały wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej
    przez Panią działalności gospodarczej i są wykorzystywane w tej działalności.
    Co do Nieruchomości 1 stanie się to po zakończeniu budowy i jej przyjęciu do
    użytkowania.
    Inwestycja w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego
    (Nieruchomość 1) rozpoczęta została 14 maja 2024 r. Zakończenie budowy i oddanie do
    użytkowania planowane jest na koniec października 2025 r. Nieruchomość zostanie
    oddana do użytkowania w stanie zdatnym do użytku i wykorzystania w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Nieruchomość będzie funkcjonalnie składała się z dwóch lokali, nie planuje Pani
    natomiast ich formalnego wyodrębnienia jako samodzielnych lokali.
    Wartość początkowa budynku (Nieruchomości 1) dla celów amortyzacji zostanie
    określona jako suma kosztów poniesionych na budowę ustalona wg faktur kosztowych.
    Przedmiotowa Nieruchomość 1 zostanie wprowadzona do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych po zakończeniu budowy i jej przyjęciu do
    użytkowania.
    Nieruchomość 1 (ul. ...) zostanie zaklasyfikowana do KŚT 109 - Pozostałe budynki
    Niemieszkalne. Nieruchomość 2 (ul. ....) została zaklasyfikowana do KŚT 121.
    Nieruchomość 3 (ul. ...) została zaklasyfikowana do KŚT 122. Lokale w Nieruchomości 3
    są to dwa osobne lokale. Żadna z będących przedmiotem wniosku nieruchomości nie
    jest i nie będzie wykorzystywana do celów mieszkalnych.
    Nieruchomość 1 będzie wykorzystywana wyłącznie na cele biurowe związane z Pani
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz/lub działalnością gospodarczą podmiotów
    trzecich w ramach najmu komercyjnego. Nieruchomość nie będzie wykorzystywana do
    celów mieszkalnych.
    Nieruchomość 2 od początku wykorzystywana była na potrzeby biurowe, pierwotnie
    jako Pani siedziba, a od 2023 r. jest wynajmowana jako biuro najemcy prowadzącego
    działalność gospodarczą (siedziba biura architektów).
    Nieruchomość 3 jest i była wykorzystywana wyłącznie w ramach najmu
    krótkoterminowego o charakterze turystycznym obejmującego usługi hotelarskie.
    Nieruchomość nie jest i nie będzie wykorzystywana do celów mieszkalnych.

    Wskazać należy, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w
    sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (t. j. Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze
    zm.):
      Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej
      powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach,
      gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele
      mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego
      przeznaczeniem.
      Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla
      potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej
      powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek
      klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.
    Jak wynika z opisu sprawy – Nieruchomość 1, 2, 3 zostały sklasyfikowane jako lokale
    mieszkalne. Nieruchomość 1 zostanie zaklasyfikowana do KŚT 109 - Pozostałe budynki
    Niemieszkalne. Formalny status budynku mieszkalnego wynika wyłącznie z tego, że łatwiej
    było Pani uzyskać warunki zabudowy. Nieruchomość 2 (ul. ...) została zaklasyfikowana do
    KŚT 121. Nieruchomość 3 (ul. ...) została zaklasyfikowana do KŚT 122. Lokale w
    Nieruchomości 3 są to dwa osobne lokale.
    Zatem kwalifikowanie przez podatnika budynku, bądź lokalu mieszkalnego do budynków
    (lokali) niemieszkalnych tylko na podstawie własnej oceny, że będzie wykorzystywany do
    celów niemieszkalnych nie może zostać przyjęta za wiążącą.
    W opisie sprawy wprost Pani wskazała, że wszystkie trzy Nieruchomości posiadają
    formalny status budynków/lokali mieszkalnych.
    Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów prawa podatkowego ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie podaje bowiem wprost definicji środka trwałego.
    Wskazuje w art. 22a ww. ustawy składniki majątku, które przy spełnieniu określonych
    warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.
    Stosownie zaś do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    amortyzacji podlegają m.in. lokale, stanowiące własność podatnika, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
    Przy czym, zgodnie z treścią art. 22c pkt 2 ww. ustawy amortyzacji nie podlegają lokale
    /budynki mieszkalne.
    Tym samym o możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych i zaliczania ich do
    kosztów uzyskania przychodów nie decyduje przeznaczenie lokalu, ale czy będzie on
    spełniał warunki określone w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy będzie mieścił się w dyspozycji art. 22c pkt 2 ww. ustawy.
    Skoro zatem wskazane we wniosku: Nieruchomość 1 (która będzie oddana do używania
    na koniec października 2025 r.) oraz Nieruchomości 2, 3 są budynkami/lokalami
    mieszkalnymi, to tym samym w obecnie obowiązującym stanie prawnym (po 2022 r.)
    nie będzie Pani mogła dokonywać od nich odpisów amortyzacyjnych.
    W konsekwencji, nie będzie Pani miała również możliwości zaliczenia odpisów
    amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Zatem, Pani stanowisko w tej
    części należało uznać za nieprawidłowe.
    Jednakże, z uwagi na fakt, że Nieruchomość 2 została nabyta i wprowadzona do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w 2016 r., zaś Nieruchomość
    3 w 2018 r., to na podstawie przepisu przejściowego - do końca 2022 r. mogła Pani
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali
    mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. (tj. Nieruchomości 2 i
    Nieruchomości 3).
    Reasumując:

      1. odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej Nieruchomości 1, po jej oddaniu do
        używania, nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów,
      2. odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej Nieruchomości 2 i 3, dokonywane po
        ich nabyciu:
        · mogły stanowić koszty uzyskania przychodów do końca 2022 r.,
        · nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w obecnie obowiązującym
          stanie prawnym (po 2022 r.).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście zadanych pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z
    opisu sprawy i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej, które nie były
    przedmiotem zapytania (stawki odpisów amortyzacyjnych).
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Przeanalizowałem powołane przez Panią we wniosku wyroki sądów administracyjnych.
    Przy czym wskazać należy, że powołane orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą
    indywidualnych spraw innych podmiotów oraz innych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych niż przedstawione we wniosku.
    Odnosząc się do powołanego przez Panią wyroku WSA we Wrocławiu z 9 maja 2024 r.
    sygn. akt I SA/Wr 960/23, na który powołuje się Pani we własnym stanowisku,
    wyjaśniam, że orzeczenie to jest nieprawomocne i została wniesiona skarga kasacyjna
    organu. Dodatkowo ma charakter jednostkowy, a stanowisko co do niemożności
    kontynuacji zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
    nieruchomości mieszkalnych po 31 grudnia 2022 r. znajduje potwierdzenie w szeregu
    orzeczeń sądów administracyjnych, w szczególności w wyrokach: NSA z 13 lipca 2023 r.
    sygn. akt II FSK 119/23, WSA w Krakowie z 16 września 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 488/220
    oraz 26 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1160/22, WSA w Olsztynie z 14 września 2022
    r. sygn. akt I SA/Ol 325/22, WSA w Łodzi z 19 września 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 439/22,
    20 września 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 482/22 oraz z 26 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 62
    /24, WSA w Gliwicach z 28 września 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 856/22, z 17 stycznia 2023
    r. sygn. akt I SA/Gl 1067/22, WSA w Opolu z 26 października 2022 r. sygn. akt I SA/Op
    230/22, WSA w Warszawie z 30 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2411/23 oraz z 22
    listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1059/22, czy też WSA w Poznaniu z 16 listopada
    2023 r. sygn. akt I SA/Po 482/23 oraz z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Po 492/22.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.