Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-419/10-5/MR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-06-09
Teza: 1. Czy Wnioskodawczyni może wystawić fakturę i obciążyć nią firmę X za wystawienie 7000 duplikatów (będzie to znacząca ilość papieru, tonera, czas jej pracownika)? 2. Jeżeli tak, to czy Zainteresowana może w przypadku odmowy zapłaty za tą fakturę odmówić wydania duplikatów?
Słowa kluczowe: faktura; faktura-duplikat faktury; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 108

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 16 marca 2010 r. (data wpływu 19 marca 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 27 maja 2010 r. (data wpływu 1 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wydawania duplikatów faktur oraz udokumentowania tej czynności fakturą – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wydawania duplikatów faktur oraz udokumentowania tej czynności fakturą. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 27 maja 2010 r. (data wpływu 1 czerwca 2010 r.) o własne stanowisko w sprawie do przedstawionych pytań.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu x 2009 r. do Wnioskodawczyni wystąpiła Sp. z o.o. z pisemnym wnioskiem o wydanie duplikatów faktur za 2006 r. Po wstępnym oszacowaniu Zainteresowana stwierdziła, iż będzie to około 7000 dokumentów (oryginał + kopia). § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. nakłada obowiązek wystawienia duplikatów. Zainteresowana zaznacza, że ze Spółką współpracowała do końca 2008 r., obecnie jest ona w likwidacji i do tej pory jest dłużna Wnioskodawczyni 850.000,00zł z tytułu niezapłaconych faktur. Zainteresowana nie chce ponosić dodatkowych kosztów przez firmę, która jest jej winna bardzo dużą sumę pieniędzy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy Wnioskodawczyni będzie mogła wystawić fakturę i obciążyć nią Sp. z o. o. za wystawienie 7000 duplikatów (będzie to znacząca ilość papieru, tonera, czas jej pracownika)?
2.  Jeżeli tak, to czy Zainteresowana będzie mogła w przypadku odmowy zapłaty za tą fakturę odmówić wydania duplikatów?

Zdaniem Wnioskodawczyni,

Ad. 1

Wystawienie faktury i pobranie opłaty za wystawienie duplikatów faktur jest zgodne z obowiązującym prawem.

Ad. 2

Można odmówić wydania duplikatów w przypadku odmowy zapłaty za fakturę wystawioną za ich sporządzenie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

1.  w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
2.  świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, iż oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Aby dana czynność (dostawa towarów czy też świadczenie usług) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Z opisu sprawy wynika, że do Wnioskodawczyni wystąpiła Spółka, z którą współpracowała do końca 2008 r., o wydanie duplikatów faktur za 2006 r. Po wstępnym oszacowaniu Zainteresowana stwierdziła, iż będzie to około 7000 dokumentów (oryginał + kopia). Obecnie Spółka ta jest w likwidacji i do tej pory dłużna jest Wnioskodawczyni 850.000,00 zł z tytułu niezapłaconych faktur. Zainteresowana nie chce ponosić dodatkowych kosztów przez firmę, która jest jej winna bardzo dużą sumę pieniędzy.

Stosowanie do zapisu art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Przepis ten wprowadza regułę określającą, kto wystawia fakturę stwierdzającą dokonanie sprzedaży. Przez sprzedaż, w myśl art. 2 pkt 22 ustawy, należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Fakturę zatem wystawia podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy, czyli podatnik prowadzący działalność gospodarczą. Obowiązek wystawienia takiej faktury występuje w przypadku dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu VAT na terytorium Polski.

Ogólne regulacje dotyczące danych, jakie powinny zawierać faktury zawarte były w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. – obowiązującego do dnia 30 listopada 2008 r. – w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.).

Od dnia 1 grudnia 2009 r. regulacje te wynikają z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.

W myśl § 20 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli oryginał faktury lub faktury korygującej ulegnie zniszczeniu albo zaginie, sprzedawca na wniosek nabywcy ponownie wystawia fakturę lub fakturę korygującą, zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury lub faktury korygującej. Faktura i faktura korygująca wystawiona ponownie musi dodatkowo zawierać wyraz „DUPLIKAT” oraz datę jej wystawienia (§ 20 ust. 3 rozporządzenia).

Mając na uwadze treść § 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. należy zauważyć, iż ustawodawca nakłada na sprzedawcę obowiązek wystawienia na wniosek nabywcy duplikatów faktur w sytuacji, gdy oryginały ulegną zniszczeniu lub też zaginą. Zatem obowiązkiem Wnioskodawczyni będzie wystawienie duplikatów faktur na rzecz Spółki, która wystąpiła do niej o wydanie tych duplikatów, co wynika z obowiązujących przepisów cyt. rozporządzenia.

Należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) o swobodzie umów zobowiązaniowych, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

W sytuacji, gdyby Zainteresowana zawarła ze Spółką umowę, na odpłatne wydanie duplikatów, wówczas czynność ta spełnia znamiona świadczenia usług, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i w tej sytuacji będzie to zgodne z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Zatem, Wnioskodawczyni zobowiązana będzie do wystawienia duplikatów faktur, niezależnie czy Spółka ureguluje zapłatę za wystawienie duplikatów faktur czy nie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego. Kwestia dotycząca stanu faktycznego została rozstrzygnięta w odrębnej interpretacji z dnia 9 czerwca 2010 r. nr ILPP2/443-419/10-4/MR.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.