Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.177.2025.4.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-24
Teza: Uznanie dostawy towarów na terytorium tzw. Tureckiej
Republiki Cypru Północnego za eksport towarów.
Słowa kluczowe: Cypr
eksport-eksport towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 3-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie uznania dostawy towarów na terytorium tzw. Tureckiej Republiki
    Cypru Północnego za eksport towarów oraz zastosowania stawki podatku VAT w
    wysokości 0%.
    15 maja 2025 r. Organ pierwszej instancji wydał postanowienie o odmowie wszczęcia
    postępowania znak 0113-KDIPT1-2.4012.177.2025.1.JS.
    26 maja 2025 r. wnieśli Państwo zażalenie na to postanowienie.
    Po rozpatrzeniu zażalenia Organ odwoławczy postanowieniem z 23 lipca 2025 r. nr 0113-
    KDIPT1-2.4012.177.2025.3.PRP uchylił w całości postanowienie z 15 maja 2025 r. znak
    0113-KDIPT1-2.4012.177.2025.1.JS i przekazał Państwa sprawę do ponownego
    rozpatrzenia.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca bądź Spółka) jest spółką prawa handlowego, wpisaną
    do Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu
    od całości osiąganych dochodów, niezależnie od miejsca ich uzyskania. Wnioskodawca jest
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem działalności
    Wnioskodawcy jest produkcja przyczep i naczep oraz zabudów samochodowych, które
    wykorzystywane są w różnych obszarach działalności, takich jak: transport, przemysł i
    budownictwo, a także rolnictwo.
    Spółka sprzedaje gotowe wyroby zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym. Jednym
    z odbiorców produktów Wnioskodawcy była spółka z siedzibą na terytorium tzw. Tureckiej
    Republiki Cypru Północnego dalej jako: Kontrahent, do której Wnioskodawca dokonał z
    końcem października 2024 roku za pośrednictwem firmy spedycyjnej dostawy naczep
    drogą morską poprzez port w miejscowości .... Kontrahent nie został zidentyfikowany na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych ze względu na nieposiadanie numeru VAT
    UE.
    W związku z zaistniałymi wątpliwościami odnośnie prawidłowego udokumentowania
    dostawy towarów na rzecz Kontrahenta, ustanowiony przez Wnioskodawcę przedstawiciel
    celny zwrócił się z pytaniem do Krajowej Informacji Skarbowej, czy taka dostawa podlega
    formalnościom wywozowym. W odpowiedzi Krajowa Informacja Skarbowa wskazała: Na
    terytorium tureckiej części Cypru nie mają zastosowania przepisy Unijnego Kodeksu
    Celnego i w związku z tym należy ją traktować jako kraj trzeci, a towary o statusie unijnym,
    które mają zostać wyprowadzone w tamtym kierunku powinny zostać objęte procedurą
    wywozu.
    Spółka działając przez przedstawiciela celnego zawnioskowała do organu celnego o
    objęcie towarów wysłanych do Kontrahenta procedurą wywozu. Na początku stycznia
    2025 roku Naczelnik Urzędu ostatecznie odmówił jednak przyjęcia zgłoszenia celnego w
    trybie retrospektywnym, twierdząc że przedmiotowe towary nie zostały wyprowadzone
    poza obszar celny Unii, a ich wysyłka stanowiła dostawę wewnątrzwspólnotową. Odmowa
    ta została zaskarżona przez Wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu. W konsekwencji,
    Wnioskodawca nie otrzymał od organu celnego komunikatu CC599C (dawniej: IE-599) ani
    żadnego innego dokumentu urzędowego potwierdzającego wywóz towarów poza obszar
    celny Unii.
    Oprócz faktur dokumentujących przedmiotową dostawę Spółka dysponuje jednak innymi
    dowodami, które jednoznacznie wskazują na okoliczność dostarczenia towarów
    Kontrahentowi, mianowicie:
      - opatrzony podpisem i pieczęcią Kontrahenta skan dokumentu CMR,
      - oświadczenie Kontrahenta o tym, że przedmiot dostawy został do niego dostarczony,

      - otrzymany od firmy spedycyjnej dokument (morski list przewozowy).
    Ze względu na rozbieżność w podejściu organu interpretacyjnego oraz celnego do tego
    samego zagadnienia, Wnioskodawca powziął także wątpliwość odnośnie klasyfikacji
    przedmiotowej dostawy na gruncie ustawy o VAT.
    Pytania
    1. Czy opisana w stanie faktycznym dostawa towarów na terytorium tzw. Tureckiej
    Republiki Cypru Północnego stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a
    ustawy o VAT?
    2. Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie zostanie uznane za prawidłowe,
    to czy przedmiotowa sprzedaż może korzystać ze stawki 0% w oparciu o posiadane przez
    Wnioskodawcę dokumenty, inne niż wprost wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Opisana w stanie faktycznym dostawa towarów na terytorium tzw. Tureckiej Republiki
    Cypru Północnego stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o VAT.
    2. Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie zostanie uznane za prawidłowe,
    to przedmiotowa sprzedaż może korzystać ze stawki 0% w oparciu o posiadane przez
    Wnioskodawcę dokumenty, inne niż wprost wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT
    jest m.in. eksport towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy o VAT przez eksport towarów rozumie się dostawę
    towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii
    Europejskiej przez:
    a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
    b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
        towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub
        zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
        innych środków transportu służących do celów prywatnych - jeżeli wywóz towarów
        poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny
        określony w przepisach celnych.
    Z powołanego wyżej przepisu wynika, iż uznanie danej czynności za eksport towarów
    wymaga łącznego spełnienia następujących przesłanek:
    1) dokonania dostawy towarów, które są wysyłane lub transportowane z terytorium
        Polski poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      - dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni),
      - nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski, lub na jego rzecz (eksport
        pośredni),
    2) potwierdzenia wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej przez właściwy
        organ celny określony w przepisach celnych.
    Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych wyżej przesłanek wskazać należy, iż w myśl art.
    2 pkt 3 ustawy o VAT „terytorium Unii Europejskiej” obejmuje zasadniczo terytoria państw
    członkowskich Unii Europejskiej, z uwzględnieniem pewnych założeń poczynionych w
    odniesieniu do niektórych terytoriów wskazanych w tym przepisie.

    W tym miejscu warto przypomnieć, że Republika Cypryjska przystąpiła do Unii
    Europejskiej 1 maja 2004 r. m.in. wraz z Rzeczpospolitą Polską na mocy aktu dotyczącego
    warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej,
    Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty,
    Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w
    Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. UE L 236 z dnia 23 września
    2003 r.).
    Szczególne zasady dotyczące stosowania unijnego dorobku prawnego w odniesieniu do
    terytorium Republiki Cypryjskiej zostały dodatkowo uregulowane w Protokole Nr 10 w
    sprawie Cypru (dalej jako: protokół), którego art. 1 ust. 1 stanowi: Stosowanie dorobku
    zawiesza się na tych obszarach Republiki Cypryjskiej, na których Rząd Republiki Cypryjskiej
    nie sprawuje efektywnej kontroli.
    Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 protokołu, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek
    Komisji, określa warunki, na jakich przepisy prawa UE stosuje się do linii dzielącej obszary,
    o których mowa w artykule 1 oraz obszary, na których Rząd Republiki Cypryjskiej sprawuje
    efektywną kontrolę. Nadto, sam wstęp do protokołu wskazuje, że zawarte w nim
    uzgodnienia nastąpiły, mając na uwadze konieczność określenia warunków na jakich
    odpowiednie przepisy prawa UE będą stosowane do linii dzielącej wyżej wskazane obszary
    i oba obszary, na których Rząd Republiki Cypryjskiej sprawuje efektywną kontrolę, jak
    również wschodnią strefę suwerenną Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
    Północnej.
    Powyższe wynika z zaistniałego pomiędzy grecką oraz turecką społecznością i trwającego
    do dziś konfliktu, jak też rzeczywistego podziału wyspy Cypr. Część północną wyspy
    zajmuje tzw. Turecka Republika Cypru Północnego, nad którą rząd Republiki Cypryjskiej
    nie sprawuje efektywnej kontroli, w związku z czym nierzadko powstają wątpliwości, w jaki
    sposób należy traktować tą część wyspy. Z formalnego punktu widzenia obszar ten
    wchodzi w skład jednego państwa, tj. Republiki Cypryjskiej. Takie też podejście znajduje
    odzwierciedlenie na arenie międzynarodowej (w tym w ramach Unii Europejskiej), za
    wyjątkiem Republiki Turcji, która jako jedyna uznaje terytorium Cypru Północnego
    (oficjalnie Tureckiej Republiki Cypru Północnego) za osobne państwo.
    Jednym z aktów doprecyzowujących postanowienia protokołu jest rozporządzenie Rady,
    które odnosi się do przepływu osób, towarów oraz usług. W punktach 2 i 3 preambuły do
    rozporządzenia prawodawca unijny raz jeszcze odwołuje się do postanowień protokołu i
    podkreśla konieczność ustanowienia warunków stosowania prawa Unii Europejskiej w
    odniesieniu do linii dzielącej obszary, gdzie Republika Cypryjska sprawuje efektywną
    kontrolę oraz obszary, gdzie tej kontroli nie sprawuje. Jak z kolei wskazano w punkcie 4
    preambuły do rozporządzenia: Jako że wyżej wymienione obszary pozostają tymczasowo
    poza obszarem celnym i fiskalnym Wspólnoty i poza przestrzenią wolności,
    bezpieczeństwa i sprawiedliwości szczególne zasady powinny zapewnić równoważne
    normy ochrony bezpieczeństwa UE w zakresie nielegalnej emigracji i zagrożeń porządku
    publicznego oraz jej interesów gospodarczych w odniesieniu do przepływu towarów.
    Prawodawca unijny wskazał zatem wprost, że obszary na których Rząd Republiki
    Cypryjskiej nie sprawuje efektywnej kontroli – a więc terytorium tzw. Tureckiej Republiki
    Cypru Północnego – znajdują się aktualnie poza obszarem celnym i fiskalnym Unii
    Europejskiej. Jednocześnie, stosowanie przepisów prawa unijnego na tych obszarach
    pozostaje zawieszone.
    Z tego względu, w ocenie Wnioskodawcy, dostarczenie towarów z Polski do tzw. Tureckiej
    Republiki Cypru Północnego stanowi w istocie wywóz towarów poza Unię Europejską.
    Przedmiotowa dostawa spełnia zatem podstawowy warunek do uznania jej za eksport
    towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o VAT.
    Przechodząc z kolei do drugiej przesłanki, mianowicie potwierdzenia wywozu towaru poza
    terytorium Unii Europejskiej przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych,

    wskazać należy, że przesłanka ta nie została przewidziana w dyrektywie Rady 2006/112
    /WE, dalej jako: dyrektywa 2006/112/WE stanowiącej podstawę implementacji ustawy o
    VAT. Mający wiodące znaczenie w tym przypadku art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112
    /WE nakłada na państwa członkowskie obowiązek zwolnienia transakcji dostawy towarów
    wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium
    Wspólnoty. Żaden przepis dyrektywy 2006/112/WE nie uzależnia jednak przedmiotowego
    zwolnienia od formalnego potwierdzenia dokonanego wywozu przez właściwy organ celny.
    Powyższe wynika również z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28
    marca 2019 r. (sygn. C-275/18). Kwestią sporną był przepis czeskiej ustawy o podatku od
    wartości dodanej, który warunkował uznanie za eksport przemieszczenia towaru poza
    Unię od objęcia go procedurą celną wywozu: „(...) art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131
    dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis
    prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów przeznaczonych
    do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą
    celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne
    przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia
    danych towarów z terytorium Unii.”
    Do analogicznych konkluzji doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21
    lipca 2020 r. (sygn. I FSK 2005/17), w którym odwołując się do przywołanego wyżej
    orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził: „(...) z analizowanego
    wyroku TSUE wynika, że w przypadku eksportu towarów nie jest kluczowe posiadanie
    określonych dokumentów czy też objęcie towarów określoną procedurą, lecz sam fakt
    wywozu towarów poza granice Unii Europejskiej.”
    W analizowanej sprawie nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że brak możliwości
    pozyskania od organu celnego potwierdzenia wywozu towarów poza Unię Europejską
    wynikał z przyczyn niezależnych od Wnioskodawcy. Spółka wystąpiła bowiem do
    właściwego organu celnego o objęcie towarów procedurą wywozu w trybie
    retrospektywnym, jednak ten odmówił przyjęcia zgłoszenia celnego twierdząc – wbrew
    okolicznościom faktycznym – iż przedmiotowe towary nie zostały wyprowadzone poza
    obszar celny Unii. Niezależna od Wnioskodawcy niemożliwość uzyskania od organu
    celnego potwierdzenia wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, która to
    przesłanka ma jedynie charakter formalnoprawny, nie może wykluczać zaklasyfikowania
    danej transakcji jako eksport, zwłaszcza gdy przedmiotowe towary zostały rzeczywiście
    wyprowadzone z Unii Europejskiej.
    Mając na uwadze powołane przepisy unijne, a także orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, iż faktycznie
    zrealizowana przez Wnioskodawcę za pośrednictwem firmy spedycyjnej dostawa towarów
    z terytorium Polski na terytorium tzw. Tureckiej Republiki Cypru Północnego stanowi
    eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o VAT.
    Ad. 2.
    Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o VAT w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8
    lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Stosownie do art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, stawkę tę stosuje się pod warunkiem że
    podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii
    Europejskiej. Z art. 41 ust. 6a wynika z kolei, iż dokumentem potwierdzającym wywóz
    towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest w szczególności:
    1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy
        organ celny wydruk tego dokumentu;

    2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
        zapewniona jest jego autentyczność;
    3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
        systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo
        jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem „w szczególności” wskazuje na otwarty
    katalog dokumentów, które mogą posłużyć jako dowód pozwalający na skorzystanie z
    preferencyjnej stawki podatku VAT. Jedynym wymogiem jest, aby dokumenty takie w
    sposób jednoznaczny potwierdzały wywóz towarów z Polski poza terytorium Unii
    Europejskiej.
    Polskie sądy administracyjne odwołując się do przywołanego orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej również podkreślają dowolność w dokumentowaniu
    faktu wywozu towarów poza Unię Europejską, czego przykładem może być:
    · powołany już wcześniej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca
        2020 r. (sygn. I FSK 2005/17): „(...) dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie
        kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie
        zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka
        formalna). W konsekwencji, nie można odmówić podatnikowi prawa do
        zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on
        określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport
        ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez
        organy kwestionowana.”
    · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2024 r.
        (sygn. I SA/Gl 1374/23): „(...) nie można odmówić podatnikowi prawa do
        zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on
        określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport
        ten faktycznie nastąpił. (...) Nie ma wobec powyższego racji Dyrektor KIS, że jedynie
        dokumenty urzędowe, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych
        państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE, dają
        podstawy do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% względem eksportu
        towarów, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza
        terytorium Unii i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuścił fizycznie
        terytorium Unii.”
    · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lutego 2024 r.
        (sygn. I SA/Rz 558/23): „Brak jest zatem w obowiązujących przepisach uzasadnienia
        dla stanowiska organu interpretacyjnego, wywodzącego z art. 41 ust. 6a ustawy o
        VAT bezwzględny wymóg posiadania dokumentu celnego w postaci odpowiedniego
        komunikatu IE 599.”
    · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2024
        r. (sygn. I SA/Wr 751/23): „(...) przewidziany w przepisie art. 41 ust. 6a uVAT katalog
        dokumentów jest otwarty, a wymienione w nim dokumenty stanowią jedynie
        przykłady dokumentów, uznanych za dowody potwierdzające dostawę i wywóz
        towaru poza granice Unii Europejskiej. Tymczasem organ interpretacyjny w
        udzielonej interpretacji, wykładając art. 41 ust. 6a uVAT, uznał, że przepis ten,
        jakkolwiek wskazuje na katalog otwarty dokumentów, to katalog ten należy jednak
        ograniczyć wyłącznie do dokumentów "urzędowych", wygenerowanych w systemie
        AES lub potwierdzonych przez właściwe organy celne (polskie lub z innych państw
        członkowskich UE). Analizowany przepis nie zawiera takich dodatkowych
        warunków.”

    Co więcej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 24
    stycznia 2022 r. (nr 0113-KDIPT1-2.4012.873.2021.1.PRP) potwierdził dopuszczalność
    zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów, gdy podatnik posiada przynajmniej
    jeden z poniższych dokumentów:
    - dokument (lub jego kopię) wydany przez administrację celną kraju trzeciego
        (nienależącego do UE) w związku z przywozem i odprawą w tym kraju towarów
        będących przedmiotem dostawy,
    - oświadczenie nabywcy towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary
        zostały dostarczone do miejsca poza UE,
    - oświadczenie przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów z którego wynika,
        że będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE,
    - list przewozowy (np. dokument CMR) opatrzony podpisem lub pieczęcią przewoźnika
        oraz osoby odbierającej towary poza UE.
    Z kolei Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 24
    sierpnia 2021 r. (nr 0114-KDIP1-2.4012.312.2021.1.RM) uznał, że dla opodatkowania
    eksportu stawką 0% wystarczający będzie dokument wygenerowany w systemie
    informatycznym firmy kurierskiej odpowiedzialnej za dostarczenie przesyłki, zawierający
    komunikat potwierdzający jej doręczenie odbiorcy spoza Unii Europejskiej.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, posiadane przez niego dokumenty
    potwierdzające dostarczenie towarów do Kontrahenta na terytorium tzw. Tureckiej
    Republiki Cypru Północnego są podstawą do zastosowania stawki 0% przy eksporcie
    towarów.
    Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie przedstawionego powyżej stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie uznania dostawy towarów
    na terytorium tzw. Tureckiej Republiki Cypru Północnego za eksport towarów jest
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się
      przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w
      zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z
      31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).

    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się
      przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby
      stosowania tej ustawy:
      a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, suwerenne
      strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,
      b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako
      wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
      - wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,
      - Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,
      - Livigno, Campione d'Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej,
      - francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o
      funkcjonowaniu Unii Europejskiej - z Republiki Francuskiej,
      - Górę Athos - z Republiki Greckiej,
      - Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,
      - (uchylone)
      c) (uchylona)
      d) Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie
      określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
    Jak stanowi art. 2 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego -
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa trzeciego - rozumie
      się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej,
      z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3;
    Art. 2a ustawy stanowi, że:
      1. W przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem
      członkowskim lub państwem trzecim w sprawie budowy lub utrzymania mostów
      transgranicznych lub wspólnych odcinków dróg, za terytorium kraju uznaje się most
      lub wspólny odcinek drogi oraz miejsce ich budowy, położone poza terytorium kraju,
      za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialna Rzeczpospolita Polska, jeżeli w
      odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do
      stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE
      Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
      dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej "dyrektywą
      2006/112/WE".
      2. W przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem
      członkowskim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych lub
      wspólnych odcinków dróg, za terytorium tego państwa członkowskiego uznaje się
      most lub wspólny odcinek drogi oraz miejsce ich budowy, położone na terytorium
      kraju, za które, zgodnie z umową, jest odpowiedzialne to państwo członkowskie,
      jeżeli w odniesieniu do tej umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do
      stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE.
      3. W przypadku umów zawartych między Rzecząpospolitą Polską a państwem
      trzecim w sprawie budowy lub utrzymania mostów transgranicznych lub wspólnych
      odcinków dróg, za terytorium tego państwa trzeciego uznaje się most lub wspólny
      odcinek drogi oraz miejsce ich budowy, położone na terytorium kraju, za które,
      zgodnie z umową, jest odpowiedzialne to państwo trzecie, jeżeli w odniesieniu do tej

      umowy została wydana decyzja Rady upoważniająca do stosowania środków
      stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów - rozumie się przez to
      dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza
      terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
      lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych;
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przedmiotem Państwa działalności jest produkcja przyczep i naczep oraz zabudów
    samochodowych, które wykorzystywane są w różnych obszarach działalności, takich jak:
    transport, przemysł i budownictwo, a także rolnictwo. Sprzedają Państwo gotowe wyroby
    zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym. Jednym z odbiorców Państwa produktów
    była spółka z siedzibą na terytorium tzw. Tureckiej Republiki Cypru Północnego, do której
    dokonali Państwo z końcem października 2024 roku za pośrednictwem firmy spedycyjnej
    dostawy naczep drogą morską poprzez port w miejscowości .... Kontrahent nie został
    zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych ze względu na
    nieposiadanie numeru VAT UE.
    Państwa wątpliwości dotyczą uznania opisanej we wniosku dostawy towarów na
    terytorium tzw. Tureckiej Republiki Cypru Północnego za eksport towarów w rozumieniu
    art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o VAT.
    Należy wskazać, że Cypr jest członkiem Unii Europejskiej od 1 maja 2004 r. na mocy aktu
    dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki
    Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki
    Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań
    w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. UE L 236 z dnia 23 września
    2003 r.).
    Z powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności z
    art. 2 pkt 3 lit. b ustawy wynika, że żadna część terytorium Republiki Cypryjskiej nie została
    wyłączona z terytorium Unii Europejskiej, co oznacza, że całe terytorium Republiki
    Cypryjskiej stanowi terytorium Unii Europejskiej. W konsekwencji, wskazana przez
    Państwa - Turecka Republika Cypru Północnego - nie może być rozumiana jako terytorium
    państwa niewchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, czyli terytorium państwa
    trzeciego.
    Analizując status prawny Tureckiej Republiki Cypru Północnego, warto zwrócić uwagę na
    wyrok TSUE z 2009 r. w sprawie C-420/07 z wniosku o wydanie odpowiedzi na

## Pytanie

prejudycjalne o możliwości wykonania orzeczenia wydanego przez sąd Republiki
    Cypryjskiej w stosunku do nieruchomości, która znajdowała się na obszarze Tureckiej
    Republiki Cypru Północnego. TSUE wskazał w nim m.in., że: „nieruchomość jest położona

    na terytorium Republiki Cypryjskiej, a fakt, że znajduje się ona na obszarze północnym,
    może ewentualnie mieć wpływ na jurysdykcję wewnętrzną sądów cypryjskich”, co
    jednoznacznie wskazało, że Trybunał uznaje całą wyspę za część UE.
    Mając zatem na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawione we wniosku
    okoliczności sprawy, stwierdzić należy, że opisana w stanie faktycznym dostawa towarów
    na terytorium tzw. Tureckiej Republiki Cypru Północnego nie stanowi eksport towarów w
    rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a i lit. b ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    W związku z powyższym rozstrzygnięciem, nie udzielam odpowiedzi na pytanie oznaczone
    we wniosku nr 2 dotyczące stawki podatku VAT w wysokości 0%, które zostało postawione
    pod warunkiem pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Jednocześnie stwierdzam, iż niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o
    okoliczności wskazane przez Państwa w opisie stanu faktycznego i brak jest podstaw aby
    w trybie rozpatrywania wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej dokonać
    ewentualnej weryfikacji odpowiedzi uzyskanej od Krajowej Informacji Skarbowej innym
    kanałem.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.