Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.714.2025.1.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: Skutki podatkowe opodatkowania najmu nieruchomości
wycofanej z działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: majątek-składniki majątku
najem
najem-najem prywatny
wycofanie
Zagadnienia: Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-
Rozdział 2 Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych-
Przychody podlegające opodatkowaniu ryczałtem od
przychodów ewidencjonowanych-Przychody z tytułu
najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy
Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-
Rozdział 2 Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych-
Wysokość ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5b-ust. 1
[ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 6 -ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych/zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 4 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 4 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, polegającą na
    świadczeniu usług naprawy pojazdów mechanicznych oraz na wynajmie lokali użytkowych.
    Działalność jest opodatkowana podatkiem liniowym, a nieruchomości zostały ujęte w
    ewidencji środków trwałych. W ewidencji środków trwałych Wnioskodawca posiada
    między innymi nieruchomości położone w (...) oraz przy (...). Nieruchomości te stanowią
    nieruchomości gruntowe wraz z budynkami użytkowymi, zapleczem socjalnym oraz
    powierzchnią magazynową. Każda nieruchomość jest wynajmowana w ramach najmu
    długoterminowego przedsiębiorcom. Budynek 1 położony przy (...) został przez
    Wnioskodawcę nabyty w 2002 r. Następnie w 2017 r. Wnioskodawca wyburzył starą część
    magazynową, pozostawiając zaplecze socjalno-biurowe, i w to miejsce postawiona została
                      2nowa hala o powierzchni 400 m. Wnioskodawca jako czynny podatnik VAT dokonywał
    odliczenia podatku VAT zarówno od zakupu nieruchomości, jak i od zakupu usług i
    materiałów związanych z modernizacją budynku.
    Budynek 2 położony przy (...) został przez Wnioskodawcę zakupiony w 2009 r. Zakupiona
    nieruchomość została rozebrana, a w tym samym miejscu została postawiona hala z
                                2zapleczem biurowo-socjalnym o powierzchni 860 m. Finalnie nieruchomość została
    oddana do użytkowania w czerwcu 2012 r. Wnioskodawca również jako czynny podatnik
    VAT dokonał odliczenia podatku VAT od zakupu i modernizacji wskazanej nieruchomości.
    W zakresie Budynku 2 Wnioskodawca po wskazanych wyżej pracach budowlanych nie
    dokonywał modernizacji nieruchomości przekraczających 30% jej wartości początkowej.
    Wnioskodawca w zakresie działalności związanej z długoterminowym najmem ww.
    nieruchomości nie zatrudnia pracowników, a nawiązywaniem umów z najemcami zajmuje
    się osobiście oraz ewentualnie przy pomocy agencji nieruchomości. Najemcy
    samodzielnie zawierają umowy na dostawę mediów do wskazanych nieruchomości i
    regulują je we własnym zakresie. Wnioskodawca refakturuje na nich jedynie opłaty za
    dostawę wody, ponieważ ze względu na ograniczenia techniczne związane z przyłączem
    umowa jest zawarta z Wnioskodawcą, który prowadzi działalność związaną z warsztatem
    w nieruchomości położonej przy (...) (nieruchomość ta nie jest przedmiotem wniosku). Z
    uwagi na uregulowanie się rynku najmu Wnioskodawca wynajmuje lokale bez większych
    problemów z regulowaniem zobowiązań przez najemców, zatem działania ofertowe
    mające na celu pozyskiwanie potencjalnych najemców zmalały do minimum. W związku z
    tym Wnioskodawca zamierza wycofać nieruchomości z prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Wówczas nieruchomości stanowiłyby majątek prywatny, a stroną umów będą najemcy
    oraz Wnioskodawca jako osoba prywatna. Wobec tego przez przeznaczenie lokali na cele
    prywatne należy rozumieć przede wszystkim wycofanie nieruchomości z majątku
    przedsiębiorstwa poprzez wykreślenie nieruchomości z ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa i zaprzestanie ich amortyzacji w

    ramach przedsiębiorstwa. Środki pochodzące z najmu wycofanych nieruchomości będą
    lokowane jako prywatne oszczędności Wnioskodawcy. Wobec powyższego Wnioskodawca
    nie będzie prowadził działalności gospodarczej związanej z wynajmem, a przesunięcie
    nieruchomości do majątku prywatnego z jednoczesnym kontynuowaniem najmu wiąże się
    z zabezpieczeniem potrzeb bytowych rodziny Wnioskodawcy.
    Jednocześnie dalszy wynajem ma zapobiec stratom wynikającym z utrzymania lokali oraz
    ekonomicznej utraty wartości. Jednocześnie Wnioskodawca w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej będzie dalej kontynuował działalność związaną z usługami
    naprawy pojazdów mechanicznych. W ramach działalności w zakresie najmu
    Nieruchomości Wnioskodawca nie będzie korzystał ze zwolnienia od podatku od towarów
    i usług wynikającego z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT i będzie wykonywał ten najem jako
    podatnik VAT czynny.
    Nieruchomości będą nadal wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności, jednak
    nie należąc do majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za ten okres
    Wnioskodawca nie będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wskazanych we
    wniosku nieruchomości. Nieruchomości nie będą wykorzystywane do zaspokajania
    potrzeb osobistych podatnika i osób mu najbliższych. W przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym, w rozumieniu ustawy o VAT działalność w zakresie najmu nieruchomości nadal
    będzie kontynuowana.

## Pytanie

Czy przychody osiągane z najmu nieruchomości mogą być opodatkowane zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym w ramach tzw. najmu prywatnego po ich wycofaniu z
    działalności do majątku prywatnego?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – przychód pochodzący z wycofanych nieruchomości z działalności i
    przekazanych Wnioskodawcy na cele prywatne będzie przychodem ze źródła przychodów,
    o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i
    będzie podlegał opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, na
    podstawie art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    W ustawie z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.
    U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.) wskazane zostały poszczególne źródła przychodów oraz
    sposoby opodatkowania dochodów z każdego z tych źródeł.
    Według przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są, określone w art. 10 ust.
    1:
    - pozarolnicza działalność gospodarcza (wskazana w pkt 3);
    - najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze,
      w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz
      gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie
      działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z
      działalnością gospodarczą (wskazane w pkt 6).
    Ustawa ta zawiera definicję pojęcia działalności gospodarczej, wyrażoną w art. 5a pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z brzmieniem tego przepisu za działalność gospodarczą uważa się działalność
    zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
      ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
      wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z zakresu
    przedmiotowego pozarolniczej działalności gospodarczej wykluczone zostały czynności,
    jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
    1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
    2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez
      zlecającego te czynności;
    3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
      działalnością.
    Najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność
    gospodarcza albo jako odrębne źródło przychodów (tzw. najem prywatny). Aby daną
    działalność uznać za działalność gospodarczą, musi ona być prowadzona we własnym
    imieniu i łącznie spełniać warunki:
    · celu zarobkowego,
    · ciągłości,
    · zorganizowanego charakteru.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że działalność gospodarcza jest
    zjawiskiem – ciągiem zdarzeń faktycznych – o charakterze obiektywnym, a więc dla
    uzasadnionej oceny co do jej zaistnienia podstawowego lub przesądzającego znaczenia
    nie może mieć tylko formalne oświadczenie konkretnego podmiotu, że działalność
    gospodarczą prowadzi lub jej nie prowadzi albo też, że uległa ona zawieszeniu. Ustalenie
    zatem, że działania podatnika spełniają obiektywne kryteria uznania ich za aktywność
    gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 PIT wyklucza możliwość zaliczenia uzyskanego w
    związku z tym przychodu do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 6 PIT.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw kwalifikowania do
    pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 PIT podejmowanych
    przez podatników czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem,
    tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem i zaspokajanie potrzeb
    rodziny. Jak wskazał NSA w wyroku z 11 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2245/14,
    „pozarolnicza działalność gospodarcza i najem są odrębnymi źródłami przychodów, z tym
    jednak, że w przypadku objęcia najmem składników majątku związanych z działalnością
    gospodarczą, przychody z tego najmu są także przychodami z działalności gospodarczej.
    Jeśli więc najem dotyczy takich właśnie składników, to wówczas przychody z tego najmu
    będą przypisane do źródła przychodu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 PIT i w takiej
    sytuacji nie jest możliwe traktowanie ich jako pochodzących ze źródła wyodrębnionego, tj.
    z najmu (art. 10 ust. 1 pkt 6 PIT). Jeśli natomiast podatnik nie prowadzi działalności
    gospodarczej, nie posiada składników majątku związanych z taką działalnością, ale
    wynajmuje składniki swojego (osobistego, prywatnego) majątku, to wówczas przychody z
    tego najmu będą kwalifikowane jako pochodzące z najmu”.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w odpowiedzi z 17 grudnia 2014 r. podsekretarza stanu
    w Ministerstwie Finansów na interpelację nr 29455 w sprawie opodatkowania umów
    najmu i dzierżawy. Z odpowiedzi tej wynika, że: „istnieje podobieństwo między
    świadczeniem usług najmu lub dzierżawy w ramach działalności gospodarczej a
    uzyskiwaniem przychodów z tytułu umów najmu lub dzierżawy poza działalnością
    gospodarczą. Dlatego prawidłowa kwalifikacja tego rodzaju przychodów do źródła
    przychodów może być dokonana tylko w konkretnym stanie faktycznym. Konieczna jest

    każdorazowa analiza indywidualnej sprawy oraz okoliczności, w jakich uzyskiwane są
    przychody z tytułu umów najmu lub dzierżawy. Takiej analizy powinien dokonać sam
    podatnik, ponieważ to podatnik najlepiej wie, czy źródłem uzyskiwanych przez niego
    przychodów jest najem lub dzierżawa, czy działalność gospodarcza, której przedmiotem
    są usługi najmu lub dzierżawy”.
    Co należy podkreślić, sam zamiar osiągnięcia zysku z planowanych czynności nie
    przesądza w sposób wyłączny o możliwości przypisania uzyskanego z tych operacji
    przychodu do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 PIT bez jednoczesnego
    spełnienia pozostałych przesłanek z art. 5a pkt 6 tej ustawy. Wola uzyskania zysku w
    przytoczonym wyżej rozumieniu stanowić może przesłankę, którą kieruje się podatnik,
    zamierzając osiągnąć przychód zaliczany do innych źródeł niż pozarolnicza działalność
    gospodarcza, tj. z najmu (art. 10 ust. 1 pkt 6 PIT). Dodatkowo najem nieruchomości, które
    zostaną wycofane z działalności do majątku prywatnego, nie będzie charakteryzować się
    zorganizowaniem, ponieważ Wnioskodawca zamierza kontynuować wynajmowanie lokali
    na takich samych zasadach jak przed ich wyprowadzeniem z działalności, nie zamierza
    również aktywnie poszukiwać nowych najemców, korzystając przy tym z usług
    profesjonalistów. Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, czynności mieszczące się w
    zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe
    gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny, nie dają podstawy
    kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 PIT.
    W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników
    majątkowych, wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 PIT
    tylko wówczas, gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem
    tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania
    prawa własności.
    Dodatkowo nie bez znaczenia w tej materii jest uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z
    24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21. W treści tej uchwały NSA stwierdził jednoznacznie, że
    przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym
    charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów z najmu (wymienionego w
    art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), chyba że stanowią
    składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do
    majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. NSA po rozpoznaniu 24
    maja 2021 r. na posiedzeniu jawnym uchwały wyjaśniającej: „Czy w świetle przepisu art. 10
    ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o zakwalifikowaniu
    przychodów z najmu składników majątkowych niezwiązanych z działalnością gospodarczą
    do wymienionego w tym przepisie źródła przychodów decydują kryteria przedmiotowe czy
    też zamiar (decyzja) podatnika?” podjął następującą uchwałę: „Przychody z najmu,
    podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są
    zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, chyba, że stanowią składnik majątkowy mienia osoby
    fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem
    działalności gospodarczej”. Uchwała NSA wskazuje, że o sposobie opodatkowania
    dochodów z najmu decyduje fakt wprowadzenia (lub braku wprowadzenia) nieruchomości
    do składników majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej.
    Tym samym, potwierdzono, że o sposobie opodatkowania decyduje sam podatnik. To
    zatem podatnik decyduje o tym, czy „powiązać” określone składniki swojego mienia z
    wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem
    niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. Jak wskazał Naczelny Sąd
    Administracyjny, przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych
    umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.), chyba że stanowią

    składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do
    majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej”. Sposób interpretacji
    przepisów przedstawiony w uchwale siedmiu sędziów NSA wiąże inne sądy.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, najem nieruchomości, które zostaną
    wycofane do majątku prywatnego, będzie odbywać się w ramach najmu prywatnego, bez
    znamion charakterystycznych dla działalności gospodarczej, a co za tym idzie stanowić
    będzie źródło przychodów określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 PIT, które należy opodatkować
    na podstawie art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłami przychodów są :
      - pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3);
      - najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem
        składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
    Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy.
    Ponadto, zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;

      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Z tych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest
    pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe
    warunki, tj.:
    - zaistnienie przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, pozwalających na stwierdzenie, że mamy do
      czynienia z działalnością gospodarczą,
    - brak wystąpienia przesłanek negatywnych z art. 5b ust. 1 tej ustawy, oraz
    - wykluczenie, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
      przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób
      fizycznych.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Przepis ten koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem, wykluczając z tego
    katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika zatem, że najem dla celów podatkowych może
    być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło
    przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy podatkowej.
    Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu
    dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot
    najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej
    rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
    Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z najmu niestanowiącego przedmiotu
    pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z najmu w ramach prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty
    na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim
    jest umowa najmu.
    Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że najem stanowi odrębne od
    działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest
    w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy
    przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą bądź
    najem stanowi przedmiot tej działalności, wynajmowanie tego składnika zaliczane jest do
    źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W tym miejscu wskazuję na Uchwałę NSA z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21:
      To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. (...)

      Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o
      podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
      wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który
      został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
      gospodarczej.
      Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów do źródła – najem, a wyjątkiem
      sytuacja, w której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do
      kategorii „związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą” – do przychodów z
      działalności gospodarczej.
    Przychody z najmu zaliczane są zatem bez ograniczeń do źródła przychodów
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    chyba że przedmiot najmu stanowi składnik majątkowy związany z wykonywaną
    działalnością gospodarczą lub najem jest przedmiotem tej działalności.
    Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochody osiągane przez podatnika ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6,
      są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na
      zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    W myśl art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 843):
      Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym
      niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające
      przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
      podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 i 232), zwanej
      dalej „ustawą o podatku dochodowym”.
    Według art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
      podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100
      000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu
      przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że jest Pan osobą fizyczną prowadzącą
    jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług naprawy
    pojazdów mechanicznych oraz na wynajmie lokali użytkowych. Działalność jest
    opodatkowana podatkiem liniowym, a nieruchomości zostały ujęte w ewidencji środków
    trwałych. Każda nieruchomość jest wynajmowana w ramach najmu długoterminowego
    przedsiębiorcom. Zamierza Pan wycofać nieruchomości z prowadzonej działalności
    gospodarczej. Wówczas nieruchomości stanowiłby majątek prywatny, a stroną umów
    będą najemcy oraz Pan jako osoba prywatna. Przez przeznaczenie lokali na cele prywatne
    należy rozumieć przede wszystkim wycofanie nieruchomości z majątku przedsiębiorstwa
    przez wykreślenie nieruchomości z ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych i zaprzestanie ich amortyzacji w ramach przedsiębiorstwa.
    Środki pochodzące z najmu wycofanych nieruchomości będą lokowane jako Pana
    prywatne oszczędności. Nie będzie Pan prowadził działalności gospodarczej związanej z
    wynajmem, a przesunięcie nieruchomości do majątku prywatnego i jednoczesnym
    kontynuowaniem najmu wiąże się z zabezpieczeniem potrzeb bytowych Pana rodziny.

    Skoro nieruchomości nie będą przez Pana wynajmowane w ramach działalności
    gospodarczej, to najem ten będzie stanowić źródło przychodów, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody osiągnięte z
    tytułu najmu nieruchomości opisanych we wniosku na zasadach najmu prywatnego
    należy opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, stosownie do art. 2
    ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    Podsumowanie: przychody osiągane z najmu nieruchomości przeniesionych z Pana
    działalności gospodarczej do Pana majątku prywatnego (najmu prywatnego) podlegają
    opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto wskazuję, że Pana wniosek w zakresie podatku od towarów i usług jest
    przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.