Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.568.2025.1.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-26
Teza: Skutki zwrotu przez bank kwoty nadpłaty po potrąceniu
wierzytelności kredytowych i zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
nadpłata-zwrot nadpłaty
przychód
ugody
zastępstwo-zastępstwo procesowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. złożył Pan wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

28 maja 2007 r. zawarł Pan z bankiem (...) (obecnie (...) SA) umowę o kredyt hipoteczny dla
    osób fizycznych waloryzowany kursem CHF. Na podstawie powyższej umowy bank
    wypłacił Panu kwotę 250 000,01 PLN, co stanowiło 109 437,93 CHF.
    Celem kredytu było:
      · zakup na rynku wtórnym spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
        mieszkalnego (kwota 205 000 PLN);
      · refinansowanie poniesionych nakładów własnych na nabycie ww. nieruchomości
        (kwota 10 000 PLN);
      · pokrycie kosztów związanych z pracami remontowymi ww. lokalu (kwota 25 000 PLN);
      · pokrycie kosztów związanych z uruchomieniem kredytu (kwota 10 000 PLN).
    Mieszkanie było wykorzystywane przez Pana do celów mieszkalnych do 31 grudnia 2013
    r., a następnie było wynajmowane do 9 listopada 2023 r. Nieruchomość została
    sprzedana, a kredyt całkowicie spłacony 14 listopada 2023 r.
    31 lipca 2024 r. za pośrednictwem kancelarii adwokackiej złożył Pan pozew sądowy
    przeciwko bankowi, w którym zakwestionował Pan ważność zawartej umowy kredytowej
    oraz zażądał Pan zwrotu świadczeń spełnionych na rzecz banku ponad wartość faktycznie
    wypłaconego kredytu.
    Aktualnie oczekuje Pan na wyznaczenie terminu rozprawy.
    W międzyczasie bank zaproponował zawarcie ugody pozasądowej, której celem jest
    polubowne rozstrzygnięcie sporu w zakresie wzajemnych roszczeń oraz wycofanie przez
    Pana pozwu.
    W ramach ugody bank zaproponował zwrot nadpłaconego świadczenia.
    W treści propozycji ugody bank wskazał następujące przysługujące Panu roszczenia:
      · 308 187,34 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
      · 46 255,40 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
      · 4 919,20 PLN tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego;

      · 500,00 PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia;
      · 2 000,00 PLN tytułem opłaty i prowizji związanej z kredytem.
    Po przeliczeniu kwot wyrażonych w CHF według średniego kursu NBP z 28 marca 2025 r.
    oraz ich zsumowaniu, bank wyliczył kwotę roszczenia wynoszącą 519 019,29 PLN.
    Ostateczna kwota w PLN zostanie przeliczona według aktualnego kursu.
    W ugodzie wskazano także roszczenia banku, tj. wartość wypłaconego kredytu w
    wysokości 250 000,01 PLN.
    Po dokonaniu wzajemnego potrącenia, bank zobowiązał się do wypłaty na Pana rzecz
    pozostałej kwoty w wysokości 269 019,28 PLN.
    Ponadto, bank zobowiązuje się zwrócić Panu koszty zastępstwa procesowego w wysokości
    10 800,00 PLN, co stanowi 100% stawki minimalnej.
    Bank poinformował Pana, że wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o
    wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie skutków podatkowych
    zawarcia ugody. W oparciu o przedstawiony stan faktyczny Dyrektor KIS wydał
    interpretację, w której potwierdził, że po stronie klienta nie powstaje przychód podatkowy,
    a tym samym po stronie banku nie powstaje obowiązek sporządzenia informacji PIT-11.
    Na dzień sporządzenia przedmiotowego wniosku ugoda nie została jeszcze podpisana. Jej
    podpisanie uzależnione jest od wyniku postępowania w zakresie indywidualnej
    interpretacji podatkowej.
    Pytania
      1. Czy kwota nieumorzonych roszczeń, którą bank proponuje Panu wypłacić, stanowi
        przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
        fizycznych i w związku z tym, powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym od osób fizycznych?
      2. Czy kwota zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, którą bank proponuje Panu
        wypłacić, stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym, powinna podlegać
        opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, kwota nieumorzonych roszczeń, którą bank
    proponuje zwrócić, a która stanowi różnicę pomiędzy sumą zapłaconych przez Pana kwot
    a kwotą wypłaconego przez bank kredytu, ma na celu zwrot uprzednio wpłaconych przez
    Pana do banku kwot. Zwrot tej kwoty nie będzie skutkował powstaniem po Pana stronie

    przysporzenia majątkowego, ponieważ stanowi on zwrot świadczeń nienależnie
    pobranych przez bank. W związku z tym, otrzymana kwota nie będzie stanowiła przychodu
    w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym
    samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, kwota zwrotu kosztów zastępstwa
    procesowego nie będzie stanowiła przysporzenia majątkowego i nie powinna być
    kwalifikowana jako przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Wypłata tej kwoty będzie jedynie zwrotem wcześniej poniesionych
    przez Pana wydatków związanych z obsługą prawną. W konsekwencji, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie chce Pan podkreślić, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w
    wydanych już przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacjach
    indywidualnych, m.in.:
      · z 23 maja 2025 r., nr 0115-KDST2-2.4011.158.2025.2.KK;
      · z 22 maja 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.344.2025.2.MB;
      · z 24 marca 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.57.2025.1.AK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje

    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    źródłem przychodów są „inne źródła”.
    Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że za pośrednictwem kancelarii adwokackiej złożył Pan
    pozew sądowy przeciwko bankowi, w którym zakwestionował Pan ważność zawartej
    umowy kredytowej oraz zażądał Pan zwrotu świadczeń spełnionych na rzecz banku ponad
    wartość faktycznie wypłaconego kredytu. Aktualnie oczekuje Pan na wyznaczenie terminu
    rozprawy.
    W międzyczasie bank zaproponował Panu zawarcie ugody pozasądowej, której celem jest
    polubowne rozstrzygnięcie sporu w zakresie wzajemnych roszczeń oraz wycofanie przez
    Pana pozwu.
    W ramach ugody bank zaproponował zwrot nadpłaconego świadczenia.
    W treści propozycji ugody bank wskazał przysługujące Panu roszczenia: tytułem rat
    kapitałowo- odsetkowych, tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, tytułem
    składek na poczet ubezpieczenia, tytułem opłaty i prowizji związanej z kredytem.
    W ugodzie wskazano także roszczenia banku, tj. wartość wypłaconego kredytu.
    Po dokonaniu wzajemnego potrącenia, bank zobowiązuje się do wypłaty na Pana rzecz
    pozostałej kwoty w wysokości przysługującego Panu roszczenia.
    Ponadto, bank zobowiązuje się zwrócić Panu koszty zastępstwa procesowego.
    Powziął Pan wątpliwość, czy po Pana stronie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu
    otrzymania przez Pana kwoty nieumorzonych roszczeń oraz kwoty zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego, które bank proponuje Panu wypłacić.
    Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe powyższych czynności.
    Zwrot w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):

    Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
    Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia

    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy
    Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    Pana skutki podatkowe z tytułu wypłaty przez bank na Pana rzecz pozostałej kwoty po
    dokonaniu wzajemnego potrącenia wierzytelności
    W przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków pieniężnych – taka operacja nie
    spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez
    zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy
    nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z
    powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo – po
    jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc w wyniku wzajemnych potrąceń wierzytelności otrzyma Pan od banku zwrot
    środków pieniężnych z tytułu wpłaconych przez Pana rat kapitałowo-odsetkowych,
    ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, składek na poczet ubezpieczenia, opłaty i
    prowizji związanej z zaciągniętym kredytem, to otrzymany przez Pana zwrot nie będzie
    stanowił przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy i nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
    Zgodnie z art. 98 § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
      przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
      zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata,
      radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa) mają charakter
    zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku
    podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o
    ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie będzie przewyższać
    faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że zwrot kosztów postępowania procesowego, w
    ramach ugody, którą zawrze Pan z bankiem, nie spowoduje powstania u Pana przychodu,
    w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zwracana przez
    bank kwota nie będzie przewyższała poniesionych przez Pana wydatków z tego tytułu. W
    takiej sytuacji zwrot ten nie będzie stanowił po Pana stronie przysporzenia, wzrostu Pana
    majątku. Otrzymana kwota będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez
    Pana wydatków.
    Pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych
    pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytań i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Ponadto wskazuję, że wydając interpretacje indywidualne nie weryfikuję kwot i obliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie

    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a
    prawidłowość takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.