Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.234.2025.1.MR1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Ustalenie pojęcia ogólnego czasu pracy w uldze na
innowacyjnych pracowników.
Słowa kluczowe: praca-czas pracy
pracownik
ulga
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy
opodatkowania-Pozostałe odliczenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18db

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ulgi na
    innowacyjnych pracowników.
    Treść wniosku jest następująca :
    Opis stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego
    Spółka jest polskim rezydentem podatkowym wchodzącym w skład międzynarodowej
    Grupy (...) (dalej: „Grupa”), (...). Spółka prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga
    przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych. W kontekście rozpatrywanego
    zagadnienia istotnym jest, że rok podatkowy Spółki pokrywa się rokiem kalendarzowym.
    Wnioskodawca prowadzi szereg projektów mających na celu wspieranie rozwoju
    produktów oferowanych klientom przez inne spółki z Grupy, w zakresie (...). Spółka
    prowadzi zaawansowane badania mające na celu opracowanie nowych produktów i usług
    w zakresie (...)(dalej: „prace B+R”).
    Wnioskodawca realizuje prace B+R w oparciu o strukturę złożoną z poszczególnych
    działów B+R, z których każdy prowadzi badania i prace rozwojowe dotyczące odrębnej
    technologii i jest dodatkowo podzielony na zespoły tematyczne odpowiedzialne za
    realizację bardziej szczegółowych zadań badawczych. Wnioskodawca realizuje część
    projektów B+R we współpracy z uczelniami wyższymi. Wnioskodawca posiada
    rozbudowaną infrastrukturą badawczo-rozwojową obejmującą w szczególności
    pomieszczenia laboratoryjne wyposażone w zaawansowaną aparaturę badawczą.
    Po wprowadzeniu do Ustawy o CIT ulgi badawczo-rozwojowej (dalej jako: „ulga B+R”) w (...)
    roku, Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej prawa
    podatkowego, w którym poprosiła o potwierdzenie, że wykonywane przez nią prace
    spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej, która uprawnia do zastosowania
    ulgi B+R. Spółka argumentowała, że w ramach prowadzonej działalności zwiększa wiedzę
    lub wykorzystuje dotychczasową w celu wytworzenia nowych lub ulepszenia istniejących
    produktów, a podejmowane przez nią działania są prowadzone w sposób systematyczny.
    Efektem prac z zakresu badań i rozwoju Spółki są nowe funkcjonalności zarówno w
    postaci nowoczesnego sprzętu, jak i oprogramowania, projektowane są układy i
    podzespoły oparte na technologiach najnowszych generacji m.in. (...). Jak wskazała we
    wniosku o interpretację Spółka, opracowane przez nią rozwiązania w zakresie (...).
    W oparciu o złożony przez Spółkę wniosek, dnia 17 października 2016 r. Dyrektor Izby
    Skarbowej w Warszawie wydał na rzecz Wnioskodawcy interpretację indywidualną
    przepisów prawa podatkowego znak IPPB5/4510-732/16-4/MR, w której zgodził się ze
    stanowiskiem zaprezentowanym przez Spółkę, stwierdzając tym samym, że Spółka
    prowadzi działalność badawczo-rozwojową, co uprawnia ją do zastosowania ulgi B+R.
    Wartym nadmienienia jest fakt, że Spółka co roku odnawia status centrum badawczo-
    rozwojowego w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach
    wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. 2022 r. poz. 2474).
    Realizacja prac B+R jest możliwa dzięki zasobom personalnym, jakimi dysponuje Spółka.
    Wnioskodawca zatrudnia w Polsce na podstawie umowy o pracę ponad (...) pracowników-
    specjalistów z zakresu (...) zaangażowanych w działalność B+R w ramach trzech głównych
    ośrodków badawczych znajdujących się (...) Większość pracowników zatrudnionych w
    zespołach zajmujących się pracami B+R to osoby z wyższym wykształceniem,
    systematycznie podnoszące swoje kwalifikacje zawodowe poprzez uczestnictwo w
    studiach doktoranckich, szkoleniach oraz udział w projektach badawczo-rozwojowych przy
    współpracy z uczelniami wyższymi.
    Pracownicy wykonujący pracę przy realizacji działalności badawczo-rozwojowej
    monitorują czas pracy poświęcony w danym miesiącu na prace B+R. Na koniec każdego

    okresu pracownicy zaangażowani w realizację działalności badawczo-rozwojowej
    raportują i w przyszłości będą raportować ilość czasu poświęconego na prace B+R w
    ogólnym czasie pracy.
    Wnioskodawca rozpoznaje i w przyszłości zamierza rozpoznawać jako koszty
    kwalifikowane poniesione wydatki na należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dalej: „Ustawa
    o PIT”), oraz sfinansowane przez niego składki z tytułu tych należności określone w
    ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej
    części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej
    pozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu.
    Poza kosztami związanymi z wynagrodzeniem oraz obowiązkowymi narzutami na
    wynagrodzenia, Spółka rozpoznaje i w przyszłości planuje rozpoznawać również koszty
    kwalifikowane z tytułu nabycia materiałów i surowców bezpośrednio związanych z
    prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową.
    Od momentu wprowadzenia ulgi na działalność badawczo-rozwojową Spółka rok rocznie
    ponosiła koszty kwalifikowane w wysokości generującej kwotę odliczenia przewyższającą
    osiągnięty przez nią dochód.
    Z dniem 1 stycznia 2022 r. do Ustawy o CIT został wprowadzony art. 18db regulujący tzw.
    ulgę na innowacyjnych pracowników, która przyznaje podatnikowi będącemu płatnikiem
    podatku dochodowego od osób fizycznych lub zryczałtowanego podatku dochodowego od
    osób fizycznych, uzyskującemu przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych,
    prawo do pomniejszenia kwoty podlegających przekazaniu na rachunek urzędu
    skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku
    dochodowego o iloczyn kwoty nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego
    podatnika w danym roku podatkowym.
    Z tytułu rok rocznego wykazywania przez Spółkę kwoty odliczenia przekraczającej
    osiągany przez Spółkę dochód, Spółka korzysta i w przyszłości zamierza korzystać z
    wprowadzonej z początkiem 2022 r. ulgi na innowacyjnych pracowników. Spółka
    pomniejsza i zamierza w przyszłości pomniejszać kwotę podlegających przekazaniu na
    rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego
    podatku dochodowego w stosunku do całości pobieranych z wynagrodzenia pracowników
    zaliczek na podatek dochodowy tych pracowników, którzy przeznaczają co najmniej 50%
    czasu pracy na realizację działalności badawczo-rozwojowej w ogólnym czasie pracy w
    danym miesiącu aż do wyczerpania nieodliczonej kwoty kosztów kwalifikowanych.
    Z uwagi na to, że na podstawie art. 18db ust. 3 pkt 1 Ustawy o CIT Wnioskodawca jest
    uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników w odniesieniu do osób
    fizycznych bezpośrednio zaangażowanych w działalność badawczo-rozwojową, których
    czas pracy:
    1) przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w ogólnym
      czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
    2) przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na
      podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w
      całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%,
    Spółka powzięła wątpliwość dotyczącą interpretacji pojęcia „ogólny czas pracy”
    determinującego w stosunku do których osób fizycznych Spółka jest uprawniona
    skorzystać z ulgi.
    Końcowo Wnioskodawca chciałby zaznaczyć, że:
        Spółka nie korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt
        34 lub 34a Ustawy o CIT,

        na moment składania niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
        Spółka posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa w art. 17
        ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności
        innowacyjnej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2474 ze zm.),
        jako podatnik prowadzący działalność badawczo-rozwojową, który zamierza
        skorzystać z odliczenia, o którym mowa w art. 18d Ustawy CIT, wyodrębnia w
        ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 Ustawy CIT, koszty działalności badawczo-
        rozwojowej,
        pokrywa koszty realizacji prowadzonych prac badawczo-rozwojowych ze środków
        własnych, które nie są/nie będą zwracane w jakiejkolwiek formie i nie zostały
        odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym (w przeciwnym
        razie Spółka dokona odpowiednich korekt),
        nie jest i nie zamierza być zakładem pracy chronionej, zatrudniającym osoby
        niepełnosprawne oraz nie utracił statusu zakładu pracy chronionej w okresie
        ostatnich 5 lat,
        nie przysługuje mu zwrot podatkowy z tytułu poniesienia straty lub osiągnięcia
        dochodu niższego niż kwota przysługującego mu odliczenia w pierwszym roku
        prowadzenia działalności gospodarczej.
        ponoszone przez Spółkę wydatki, które mogą stanowić koszty kwalifikowane w
        ramach ulgi badawczo-rozwojowej są przez Spółkę zaliczane do kosztów uzyskania
        przychodów danego roku;
        zaliczki PIT pobrane od dochodu (przychodu) osób fizycznych będących
        Specjalistami B+R pochodzą z tytułu:
          stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego
          stosunku pracy oraz wypłacanego przez podatnika zasiłku pieniężnego z
          ubezpieczenia społecznego;
          wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło;
          praw autorskich.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym na gruncie
    przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, przez pojęcie "ogólny
    czas pracy", o którym mowa w art. 18db ust. 3 Ustawy o CIT, służące ustaleniu czy Spółka
    może skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników w odniesieniu do przekazywanych
    na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy danego pracownika,
    należy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy rozumieć czas pracy, w którym
    pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, w konsekwencji czego usprawiedliwione
    nieobecności nie powinny być zaliczane do "ogólnego czasu pracy"?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym na gruncie
    przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, przez pojęcie "ogólny
    czas pracy", o którym mowa w art. 18db ust. 3 Ustawy o CIT, służące ustaleniu czy Spółka
    może skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników w odniesieniu do przekazywanych
    na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy danego pracownika,
    należy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy rozumieć czas pracy, w którym

    pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, w konsekwencji czego usprawiedliwione
    nieobecności nie powinny być zaliczane do "ogólnego czasu pracy".
    Artykuł 18db ust. 1 Ustawy o CIT stanowi, że podatnik będący płatnikiem podatku
    dochodowego od osób fizycznych, uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków
    kapitałowych, który poniósł za rok podatkowy stratę albo osiągnął dochód niższy od kwoty
    przysługującego w roku podatkowym odliczenia na podstawie art. 18d ustawy o CIT, może
    pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek
    na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku dochodowego wskazanych w ust. 2
    o iloczyn kwoty nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym
    roku podatkowym.
    Stosownie do art. 18db ust. 2 ustawy o CIT, ust. 1 ma zastosowanie do zaliczek na podatek
    dochodowy i zryczałtowanego podatku dochodowego, pobranych od dochodów
    (przychodów) osób fizycznych, z tytułu:
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku
        pracy oraz wypłacanego przez podatnika zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia
        społecznego,
        wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło,
        praw autorskich.
    Jednocześnie, zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, osobami fizycznymi, o których mowa w ust. 2,
    są osoby fizyczne bezpośrednio zaangażowane w działalność badawczo-rozwojową,
    których czas:
        pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w
        ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
        przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na
        podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w
        całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi, wynosi co najmniej 50%.
    Z przytoczonych powyżej przepisów płynie wniosek, że podatnik może skorzystać z ulgi na
    innowacyjnych pracowników w odniesieniu do zaliczek na podatek dochodowy lub
    zryczałtowanego podatku dochodowego pracownika (usługodawcy), którego czas pracy
    przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w ogólnym
    czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub czas przeznaczony na
    wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na podstawie umowy
    zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w całości czasu
    przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%. Tym samym dla ustalenia
    czy Spółka jest uprawniona do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników w
    odniesieniu do zaliczek na podatek dochodowy danego pracownika konieczne jest
    zdekodowanie pojęć użytych w przytoczonym powyżej przepisie art. 18db ust. 3 Ustawy o
    CIT.
    O ile w zakresie pojęcia „czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-
    rozwojowej” nie ma wątpliwości, że dotyczy ono faktycznie przepracowanego czasu pracy,
    to wątpliwości pojawiają się w przypadku pojęcia „ogólny czas pracy”. Kluczowe staje się
    zatem ustalenie jak należy rozumieć to pojęcie.
    Pojęcie „ogólny czas pracy” nie zostało zdefiniowane na gruncie Ustawy o CIT, tym samym
    posiłkując się wykładnią systemową należy odwołać się w tym zakresie do przepisów,
    które regulują kwestię czasu pracy, tj. ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
    (Tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 z późn. zm. dalej: „K.P.”).

    Zgodnie z art. 128 K.P. „czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w
    dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do
    wykonywania pracy”. Z przytoczonej powyżej definicji płynie wniosek, że do czasu pracy
    zalicza się wyłącznie ten czas, w którym pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, tj.
    w którym pracownik jest zdolny i gotowy do świadczenia pracy, a pracodawca może
    wydawać mu polecenia. Zatem, a contrario, wszelkie okresy, w których pracownik nie
    pozostaje do dyspozycji pracodawcy nie powinny być uznane za czas pracy pracownika i
    nie powinny powiększać jego wymiaru.
    W doktrynie prawa pracy wymienia się zdarzenia, których nie wlicza się do czasu pracy.
    Należą do nich m.in. okres usprawiedliwionej nieobecności w pracy oraz okres zwolnień
    od pracy przewidzianych w kodeksie (tak: Małgorzata Gersdorf, Wojciech Ostaszewski,
    Krzysztof Rączka, Michał Raczkowski, Agnieszka Zwolińska Kodeks pracy. Komentarz, wyd.
    IV, 2024, Wolters Kluwer Polska) oraz Wojciech Muszalski, Krzysztof Walczak Kodeks pracy.
    Komentarz, wyd. 14, 2024, Wydawnictwo C.H.Beck Sp. z o.o.). Zdaniem Wnioskodawcy,
    urlop oraz okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowią czas, w którym pracownik
    nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy. Urlop definiuje się bowiem jako coroczny,
    nieprzerwany, płatny okres ustawowego zwolnienia pracownika od obowiązku pracy u
    danego pracodawcy, przysługujący pracownikowi w celu wypoczynku, w wymiarze
    określonym przepisami prawa pracy i w czasie ustalonym przez pracodawcę (zob.
    komentarz do art. 152 w Baran Krzysztof W. (red.) Kodeks pracy. Komentarz. Tom II. Art.
    94-304(5), wyd. VI, Wolters Kluwer Polska). Natomiast z samej regulacji dotyczącej prawa
    pracownika do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy zawartej w art. 92 kodeksu
    pracy wynika, że okres ten jest okresem, w którym pracownik nie pozostaje do dyspozycji
    pracodawcy.
    Mając na uwadze powyższe, przez „ogólny czas pracy” należy zatem rozumieć czas pracy,
    w jakim pracownik faktycznie wykonywał pracę na rzecz pracodawcy w danym miesiącu, z
    pominięciem okresów usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, pośród
    których należy wymienić m.in. czas urlopu oraz czas niezdolności pracownika do
    świadczenia pracy z powodu choroby.
    Do podobnych wniosków prowadzi również analiza bogatego orzecznictwa Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, między innymi w:
        interpretacji indywidualnej z dnia 21 sierpnia 2023 r. znak: 0114-KDIP2-
        1.4010.324.2023.2.MR1 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że:
    „Jak wynika z powyższego przepisu, czasem pracy jest czas, w jakim pracownik wykonuje
    zadania zlecone przez pracodawcę. Oznacza to, że nie może być czasem pracy czas, w
    którym pracownik jest poza dyspozycją pracodawcy. W konsekwencji, czas w którym
    pracownik przebywa na urlopie lub zwolnieniu lekarskim, a także okres innej
    usprawiedliwionej nieobecności, stanowi czas, w którym pracownik nie pozostaje do
    dyspozycji pracodawcy (w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do
    wykonywania pracy) i nie wykonuje pracy. Tym samym - urlopy, zwolnienia lekarskie i inne
    usprawiedliwione nieobecności nie stanowią czasu pracy i nie powinny być uwzględniane
    w kalkulacji "ogólnego czasu pracy" w rozumieniu art. 18db u.p.d.o.p.”
        interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2023 r znak: 0111-KDIB1-
        3.4010.234.2023.2.AN, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za
        prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym:
    „przez "ogólny czas pracy w danym miesiącu" o którym mowa w art. 18d ust. 3 pkt 1 u.p.d.
    o.p. (winno być: art. 18db ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p.), należy rozumieć czas pracy w ramach
    miesiąca, kiedy pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, tj. czas faktycznie

    przepracowany, w tym w ramach godzin nadliczbowych, bez uwzględnienia czasu
    usprawiedliwionej nieobecności z powodu m.in. urlopów wypoczynkowych, chorobowych
    oraz innych dni wolnych od pracy”
        interpretacji indywidualnej z dnia 3 kwietnia 2023 r. znak: 0114-KDIP2-
        1.4010.107.2023.2.MR Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że:
    „Jak wynika z powyższego przepisu, czasem pracy jest czas, w jakim pracownik wykonuje
    zadania zlecone przez pracodawcę. Oznacza to, że nie może być czasem pracy czas, w
    którym pracownik jest poza dyspozycją pracodawcy. W konsekwencji, czas w którym
    pracownik przebywa na urlopie lub zwolnieniu lekarskim, a także okres innej
    usprawiedliwionej nieobecności, stanowi czas, w którym pracownik nie pozostaje do
    dyspozycji pracodawcy (w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do
    wykonywania pracy) i nie wykonuje pracy. Tym samym - urlopy, zwolnienia lekarskie i inne
    usprawiedliwione nieobecności nie stanowią czasu pracy i nie powinny być uwzględniane
    w kalkulacji "ogólnego czasu pracy" w rozumieniu art. 18db Ustawy o CIT”.
        interpretacji indywidualnej z dnia 9 lutego 2023 r znak: 0111-KDIB1-3.4010.6.2023.1.
        JG Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że:
    „Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy Spółka ma prawo do
    pomniejszenia kwoty podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek
    na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu dochodu uzyskanego przez jej
    pracowników ze stosunku pracy, o których mowa w zdarzeniu przyszłym wniosku (na
    podstawie art. 18db ust. 1 ustawy o CIT) - w stosunku do pracownika, który ponad 50%
    ogólnego czasu pracy w danym miesiącu przebywał na urlopie lub zwolnieniu
    chorobowym, lecz zarazem ponad 50% rzeczywistego czasu pracy w danym miesiącu
    przeznaczył na realizację działalności badawczo-rozwojowej, należy uznać za prawidłowe.”
        interpretacji indywidualnej z dnia 2 lutego 2023 r znak: 0111-KDIB1-
        3.4010.717.2022.2.AN, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za
        prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym:
    „Oddział przez ogólny czas pracy dla potrzeb weryfikacji stopnia zaangażowania danego
    Specjalisty B+R w Działalność B+R w związku z art. 18db ust. 3 ustawy o CIT, rozumie czas
    pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji Oddziału, zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawa pracy”.
    Mając na uwadze powyższą argumentację, kierując się literalną wykładnią przepisów
    dotyczących ulgi na innowacyjnych pracowników oraz tezami płynącymi z analogicznych
    interpretacji, zasadnym jest przyjęcie, że prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy,
    zgodnie z którym na gruncie przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego, przez pojęcie "ogólny czas pracy", o którym mowa w art. 18db ust. 3 Ustawy o
    CIT, służące ustaleniu czy Spółka może skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników w
    odniesieniu do przekazywanych na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek
    dochodowy danego pracownika, należy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa
    pracy rozumieć czas pracy, w którym pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, w
    konsekwencji czego usprawiedliwione nieobecności nie powinny być zaliczane do
    "ogólnego czasu pracy".
    W świetle przywołanych argumentów Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie,
    że przedstawione stanowiska w zakresie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i
    rozumienie treści przepisów prawa podatkowego są prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z brzmieniem art. 4a pkt 26 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”, „ustawa o CIT”):
      przez działalność badawczo-rozwojową należy rozumieć działalność twórczą
      obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób
      systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów
      wiedzy do tworzenia nowych zastosowań;
    Natomiast, stosownie do treści art. 18d ust. 1 updop:
      podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od
      podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów
      poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej „kosztami
      kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty
      dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków
      kapitałowych.
    Katalog kosztów uznawanych za koszty kwalifikowane został przedstawiony w art. 18d ust.
    2- 3a updop.
    W myśl art. 18d ust. 8 updop:
      odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty
      kwalifikowane. W przypadku gdy podatnik poniósł za rok podatkowy stratę albo
      wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń,
      odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części - dokonuje się w
      zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych następujących
      bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z
      odliczenia. Dokonując odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim, uwzględnia się
      kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1.
    Zgodnie z art. 18d ust. 9 updop:
      przepisu ust. 8 zdanie drugie i trzecie nie stosuje się, jeżeli podatnik wykaże w
      zeznaniu kwotę przysługującą mu zgodnie z art. 18da.
    Stosownie do art. 18db ust. 1 updop:
      podatnik będący płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, uzyskujący
      przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych, który poniósł za rok podatkowy
      stratę albo osiągnął dochód niższy od kwoty przysługującego w roku podatkowym
      odliczenia na podstawie art. 18d, może pomniejszyć kwotę podlegających
      przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz
      zryczałtowanego podatku dochodowego wskazanych w ust. 2 o iloczyn kwoty
      nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym roku
      podatkowym.
    Zgodnie z art. 18db ust. 2 updop:
      przepis ust. 1 ma zastosowanie do zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego
      podatku dochodowego, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy z dnia
      26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pobranych od
      dochodów (przychodów) osób fizycznych, z tytułu:
        1) stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego
          stosunku pracy oraz wypłacanego przez podatnika zasiłku pieniężnego z
          ubezpieczenia społecznego;
        2) wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło;
        3) praw autorskich.

    Zgodnie z art. 18db ust. 3 updop:
      przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 2, rozumie się osoby fizyczne
      bezpośrednio zaangażowane w działalność badawczo-rozwojową, których czas:
        1) pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający
          w ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
        2) przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-
          rozwojowej na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym
          miesiącu, pozostający w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi
          wynosi co najmniej 50%.
    Stosownie do treści art. 18db ust. 4 updop:
      uprawnienie do pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1, przysługuje począwszy od
      miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył
      zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, do końca roku podatkowego, w którym
      zostało złożone to zeznanie.
    W myśl art. 18db ust. 5 updop:
      przepisy ust. 1-4 nie mają zastosowania do:
        1) zaliczek przekazywanych na zasadach określonych w art. 38 ust. 2-2c ustawy z
          dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
        2) podatnika, któremu przysługuje kwota określona w art. 18da.
    Z powyższych przepisów wynika, że ulga określona w art. 18db updop, jest adresowana do
    podatników podatku dochodowego (będących płatnikami), którzy prowadzą działalność
    badawczo-rozwojową i ze względu na stratę lub niski dochód nie mogli w całości lub w
    części odliczyć w ramach ulgi B+R wydatków kwalifikowanych określonych w art. 18d ust.
    2-3 updop, poniesionych w danym roku.
    Z ww. przepisu art. 18db ust. 2 updop, wynika że art. 18db ust. 1 ustawy o CIT „ (...) ma
    zastosowanie do zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego podatku
    dochodowego, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, pobranych od dochodów (przychodów osób
    fizycznych (...)” .
    Ulga umożliwia płatnikowi zmniejszenie zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych odprowadzanych od wynagrodzeń pracowników wskazanych w art. 18db ust. 3
    updop tj. , o kwotę nieodliczonych wydatków kwalifikowanych. Odliczeniu podlega kwota
    stanowiąca iloczyn nieodliczonych wydatków kwalifikowanych i obowiązującej danego
    podatnika stawki podatku dochodowego.
    W art. 18db ust. 3 ustawy CIT, ustawa określa wymóg wobec osób fizycznych
    (pracowników), od których dochodów (przychodów) pomniejszane są zaliczki , w taki
    sposób, że ich czas pracy przeznaczony na realizację działalności B+R pozostający w
    ogólnym czasie pracy w danym miesiącu powinien wynosić co najmniej 50%. Podobny
    warunek dotyczy osób wykonujących usługi na podstawie umowy zlecenia lub umowy o
    dzieło. Jeśli zatem ten warunek jest spełniony (wraz z pozostałymi warunkami korzystania
    z ulgi na innowacyjnych pracowników), całość pobieranej zaliczki określonej w art. 18db
    ust. 2 ustawy CIT, może podlegać pomniejszeniu.
    W tym miejscu zauważyć należy, że termin „ogólny czas pracy” nie został zdefiniowany ani
    w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, ani ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    We wniosku wskazali Państwo m.in., że przez „ogólny czas pracy” należy rozumieć czas
    pracy, w jakim pracownik faktycznie wykonywał pracę na rzecz pracodawcy w danym

    miesiącu, z pominięciem okresów usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy,
    pośród których należy wymienić m.in. czas urlopu oraz czas niezdolności pracownika do
    świadczenia pracy z powodu choroby.
    Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że w kwestii „ogólnego czasu pracy” należy
    odnieść do zawierającego ogólne przepisy prawa pracy, Kodeksu pracy, w którym to art.
    128 § 1 stanowi, że czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji
    pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.
    Zatem „zasadniczym elementem definicji czasu pracy jest pozostawanie w dyspozycji
    pracodawcy. Oznacza to, że czas pracy nie jest tym samym co czas efektywnego
    (rzeczywistego) wykonywania pracy określonej w umowie, ale obejmuje również okresy
    nieświadczenia pracy, w których pracownik „pozostaje w dyspozycji” pracodawcy (por.
    post. SN z dnia 28 marca 2019 r. sygn. I PK 89/19 oraz wyr. SN z dnia 24 września 2020 r.
    sygn. III PK 38/19)”.
    Zgodnie z treścią art. 80 Kodeksu pracy, wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną.
    Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko
    wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Należy podkreślić, że „zarówno
    doktryna, jak i orzecznictwo konsekwentnie wiążą prawo do urlopu z istnieniem stosunku
    pracy”. Prawo do urlopu polega na uprawnieniu do okresowego zwolnienia od obowiązku
    świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Co za tym idzie tzw. ogólny
    czas pracy pracownika uwzględnia również okres urlopu wypoczynkowego (wymiar urlopu
    określają przepisy prawa pracy) i analogicznie m.in. urlop okolicznościowy, czy okres
    zwolnienia przysługującego na mocy art. 188 Kodeksu pracy oraz okres przestoju
    niezawiniony przez pracownika zgodnie z art. 81 Kodeksu pracy. Dodatkowo, na mocy art.
    92 Kodeksu pracy, pracownikowi przysługuje wynagrodzenie za czas niezdolności do
    pracy. Zatem do ogólnego czasu pracy zaliczyć należy również okres pozostawania
    pracownika na zwolnieniu lekarskim.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym na gruncie przedstawionego opisu
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, przez pojęcie "ogólny czas pracy", o którym
    mowa w art. 18db ust. 3 Ustawy o CIT, służące ustaleniu czy Spółka może skorzystać z ulgi
    na innowacyjnych pracowników w odniesieniu do przekazywanych na rachunek urzędu
    skarbowego zaliczek na podatek dochodowy danego pracownika, należy zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa pracy rozumieć czas pracy, w którym pracownik
    pozostaje do dyspozycji pracodawcy, w konsekwencji czego usprawiedliwione
    nieobecności nie powinny być zaliczane do "ogólnego czasu pracy", należy uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła

    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.