Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.326.2025.1.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: W zakresie ustalenia, czy dodatkowa część wynagrodzenia
chorobowego wypłacana pracownikom będzie stanowić koszty
uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”), z siedzibą przy (...),
    zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym przez (...) jest osobą prawną
    zarejestrowaną i działającą na podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka jest
    polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych, t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o PDOP”). Spółka jest
    czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Głównym
    przedmiotem działalności Spółki jest tworzenie na zlecenie przedmiotów własności
    intelektualnej (gier komputerowych i mobilnych) oraz świadczenie związanych z tym usług.
    Przedmiotem działalności Spółki według nomenklatury PKD jest, w szczególności:
    72, 19, Z, - Badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk
    przyrodniczych i technicznych;
    62, 01, Z, - Działalność związana z oprogramowaniem;
    63,---, - Działalność usługowa w zakresie informacji;
    74,--, - Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna.
    Spółka zatrudnia pracowników w rozumieniu ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks
    pracy (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 z późn. zm.; dalej: „Kodeks pracy”) w oparciu o umowę
    o pracę (dalej: „Pracownicy”), zarówno w trybie całkowicie zdalnym, jak i hybrydowym.
    Zgodnie z art. 92 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, w przypadku czasowej niezdolności do pracy
    spowodowanej chorobą, pracodawca zobowiązany jest do wypłaty pracownikowi
    wynagrodzenia chorobowego w wysokości 80% wynagrodzenia za okres:
    - do 33 dni w roku kalendarzowym – dla pracowników poniżej 50 roku życia,
    - do 14 dni – dla pracowników, którzy ukończyli 50 rok życia.
    Z kolei zgodnie z art. 92 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, pracownik zachowuje prawo do 100%
    wynagrodzenia w okresach wskazanych powyżej, jeżeli niezdolność do pracy wynika:
    - z wypadku w drodze do pracy lub z pracy,
    - z choroby przypadającej w okresie ciąży,
    - z poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na
    dawców komórek, tkanek i narządów oraz z poddania się zabiegowi ich pobrania.
    Po upływie wskazanych okresów obowiązek wypłaty świadczenia przechodzi na Zakład
    Ubezpieczeń Społecznych w postaci zasiłku chorobowego. Spółka, jako pracodawca, ma
    jednak możliwość – zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu pracy – przyznawania
    pracownikom dodatkowych świadczeń wykraczających poza minimalne standardy
    określone ustawowo.
    Zgodnie z art. 92 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, za okres czasowej niezdolności do pracy
    spowodowanej chorobą lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną – trwającej
    łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego (a w przypadku pracownika, który
    ukończył 50 rok życia – do 14 dni) – pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia,
    chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe
    świadczenia. Podstawę do wprowadzenia takich korzystniejszych rozwiązań stanowi
    również art. 18 § 2 Kodeksu pracy, zgodnie z którym postanowienia umów o pracę oraz
    regulaminów pracy i wynagradzania mogą przewidywać dla pracowników warunki
    korzystniejsze niż wynikające z przepisów prawa pracy. Oznacza to, że w regulaminach
    wewnętrznych Pracodawca może ustalić kwotę wynagrodzenia za czas choroby w
    wysokości nie 80% przeciętnego wynagrodzenia, ale odpowiednio wyższe (nie
    przekraczające jednak 100%).

    W związku z powyższym Spółka podejmuje działania zmierzające do wdrożenia
    wewnętrznej polityki kadrowo-płacowej, zgodnie z którą Pracownikom będzie
    przysługiwało wynagrodzenie chorobowe w wysokości 100% wynagrodzenia, niezależnie
    od przyczyny nieobecności. Oznacza to, że Spółka będzie finansować również brakujące
    20% wynagrodzenia ponad poziom wymagany przepisami art. 92 § 1 Kodeksu pracy.
    Planowane rozwiązanie ma na celu zapewnienie stabilności finansowej Pracownikom w
    czasie niezdolności do pracy z powodu choroby, co jest szczególnie istotne w branży IT, w
    której wysoka konkurencja o wykwalifikowaną kadrę wymaga od pracodawców
    stosowania atrakcyjnych i stabilnych warunków zatrudnienia. W sektorze nowoczesnych
    technologii kluczowym zasobem są pracownicy posiadający unikalne kompetencje
    techniczne i kreatywne, a ich doświadczenie i wiedza mają bezpośredni wpływ na jakość
    świadczonych usług oraz rozwój produktów. Wypłacanie 100% wynagrodzenia w okresie
    choroby będzie stanowić element realizowanej przez Spółkę polityki zatrzymywania
    talentów, której celem jest zwiększanie satysfakcji pracowników, wzmacnianie ich
    motywacji oraz lojalności wobec Pracodawcy. Świadczenie to ma budować wizerunek
    Spółki jako odpowiedzialnego i stabilnego pracodawcy, dbającego o dobrostan
    pracowników nie tylko w okresach aktywnej pracy, ale również w sytuacjach czasowej
    niedyspozycji zdrowotnej. Dodatkowo, oferowanie korzystniejszych warunków niż te
    przewidziane w przepisach prawa przyczyni się do ograniczenia rotacji kadry,
    zmniejszenia kosztów rekrutacji i wdrożeń nowych pracowników, a także do zachowania
    ciągłości realizowanych projektów technologicznych.
    Z perspektywy biznesowej rozwiązanie to będzie również zgodne z interesem Spółki –
    zabezpieczy jej zdolność operacyjną oraz pozytywnie wpłynie na atmosferę pracy i kulturę
    organizacyjną. Zakłada się, że świadczenie to będzie finansowane w pełni ze środków
    własnych Spółki, a jego wypłata będzie uregulowana w regulaminie pracy i regulaminie
    wynagradzania, co oznacza, że będzie to świadczenie wynikające z obowiązujących w
    Spółce zasad zatrudnienia, a więc o charakterze obowiązkowym i systematycznym. W
    związku z tym wypłata nadwyżki w wysokości 20 % ponad standardowe 80 %
    wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy spowodowanej chorobą stanowić będzie
    systematyczne zobowiązanie Spółki wobec Pracowników, związane bezpośrednio ze
    stosunkiem pracy. Świadczenie to będzie przysługiwać każdemu uprawnionemu
    Pracownikowi – tj. osobie niezdolnej do pracy z powodu choroby w okresie, w którym
    obowiązek wypłaty wynagrodzenia chorobowego spoczywa na Pracodawcy – na zasadach
    jednolitych, przewidywalnych i niezależnych od uznaniowej decyzji kadry zarządzającej.
    W związku z powyższym opisem, Spółka ma praktyczną potrzebę uzyskania indywidualnej
    interpretacji podatkowej w zakresie potwierdzenia, czy wartość wypłacanego przez Spółkę
    wynagrodzenia chorobowego ponad ustawowe 80% (tj. dodatkowe 20% finansowane
    przez Pracodawcę w okresie choroby), stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 Ustawy o PDOP.

## Pytanie

Czy w przypadku, gdy Spółka – na podstawie obowiązujących u niej wewnętrznych
    regulacji, takich jak regulamin pracy oraz regulamin wynagradzania – będzie wypłacać
    pracownikom dodatkową część wynagrodzenia chorobowego w wysokości 20% podstawy
    wymiaru (stanowiącą uzupełnienie ustawowego wynagrodzenia chorobowego do poziomu
    100%), wartość tego świadczenia będzie mogła zostać zaliczona do kosztów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o PDOP, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.

    1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami.
    W powyższym zakresie, wypracowana została również jednolita praktyka organów
    podatkowych (interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej 15 maja 2020 r., 0111-KDIB1-1.4010.113.2020.1.NL), zgodnie z którą, aby dany
    wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów musi m.in. pozostawać w
    związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a cel jego poniesienia
    musi stanowić chęć osiągnięcia przychodów lub zachowania/zabezpieczenia źródła
    przychodów (podatnik powinien posiadać racjonalne i gospodarcze uzasadnienie dla
    poniesienia danego wydatku).
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w
    art. 16 ust. 1 Ustawy o PDOP. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
    niż podatnik);
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
    - został właściwie udokumentowany;
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że zasadniczo wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki,
    bezpośrednio lub pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu
    wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP, mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami,
    w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów oraz
    zostały one prawidłowo udokumentowane.
    Mając na uwadze powyższe zasady, należy wskazać, że wydatki ponoszone przez Spółkę
    na wypłatę dodatkowej części wynagrodzenia chorobowego, tj. różnicy między
    ustawowym poziomem 80% wynagrodzenia a wypłatą 100% za czas niezdolności do
    pracy, spełniają wszystkie przesłanki pozwalające uznać je za koszty uzyskania
    przychodów. Przede wszystkim, wynagrodzenie to będzie w bezpośrednim związku ze
    stosunkiem pracy i wynikać będzie z obowiązujących u Pracodawcy regulacji
    wewnętrznych, w szczególności z regulaminu pracy i regulaminu wynagradzania. Nie
    będzie to świadczenie o charakterze uznaniowym ani dobrowolnym - Spółka przewiduje
    realizację przyjętej polityki wynagradzania, mającej charakter systemowy i powtarzalny.
    Wypłacanie pełnego wynagrodzenia chorobowego znajdzie również uzasadnienie
    gospodarcze. W sektorze nowoczesnych usług IT utrzymanie stabilnej, wykwalifikowanej i
    zmotywowanej kadry stanowi kluczowy czynnik sukcesu przedsiębiorstwa. Praktyka
    rynkowa pokazuje, że pracodawcy podejmują działania, które mają na celu ograniczenie
    rotacji kadry, zapewnienie ciągłości projektowej oraz budowanie lojalności pracowników.
    W tym kontekście uzupełniające świadczenie za okres choroby wpisywać się będzie w ten
    model. Zatrudnianie odpowiednio wykwalifikowanych specjalistów oraz dbałość o ich
    dobrostan przekładać się będzie bezpośrednio na jakość świadczonych usług oraz
    terminowość realizowanych projektów. Pracownicy, którzy będą mieli pewność, że

    również w okresie niezdolności do pracy zachowają pełne wynagrodzenie, będą
    wykazywać wyższy poziom motywacji i lojalności wobec Pracodawcy. Tym samym,
    wypłacając pełne wynagrodzenie chorobowe, Spółka nie tylko będzie dbała o motywację i
    morale zespołu, ale również ograniczy ryzyko przestojów projektowych, które mogłyby
    skutkować utratą przychodów.
    Należy również wskazać, że planowane wypłaty dodatkowego wynagrodzenia
    chorobowego nie będą miały charakteru reprezentacyjnego ani luksusowego. Nie będą
    również stanowić świadczeń nieodpłatnych ani nieuzasadnionych ekonomicznie.
    Przeciwnie – będą elementem przemyślanej, racjonalnej i uzasadnionej polityki
    personalnej Spółki, dostosowanej do realiów rynkowych i specyfiki branży.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, wydatki ponoszone w
    celu zatrzymania pracowników w firmie, zapewnienia im odpowiednich warunków pracy
    oraz ograniczenia rotacji kadrowej, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.
    W szczególności, wskazuje się, że wynagrodzenia oraz świadczenia związane z
    zatrudnieniem pracowników – jeżeli są powiązane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i mają wpływ na osiągane przychody – mieszczą się w definicji kosztów
    podatkowych. W omawianym zdarzeniu przyszłym wszystkie przesłanki określone w art.
    15 ust. 1 ustawy o PDOP będą spełnione. Wydatek ponoszony przez Spółkę będzie miał
    charakter definitywny, zostanie właściwie udokumentowany, a jednocześnie nie będzie
    podlegał wyłączeniom przewidzianym w art. 16 ust. 1 ustawy. Jego poniesienie będzie
    służyć zachowaniu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki i będzie ekonomicznie
    oraz organizacyjnie uzasadnione. Co więcej, zapewnienie 100% wynagrodzenia
    chorobowego w miejsce ustawowych 80% będzie miało również wymiar profilaktyczny. W
    rezultacie, pracownicy nie będą zmuszeni do przedwczesnego powrotu do pracy w trakcie
    trwania choroby, co pozytywnie wpłynie na ich zdrowie, ograniczy ryzyko
    rozprzestrzeniania się infekcji wśród pozostałych członków zespołu oraz przyczyni się do
    zwiększenia efektywności pracy całej organizacji. Z perspektywy przepisów prawa
    podatkowego brak będzie podstaw do uznania planowanego wydatku za niestanowiący
    kosztu uzyskania przychodów. Przewidywane świadczenie nie zostało wymienione w
    katalogu z art. 16 ust. 1 Ustawy o PDOP, nie ma charakteru darowizny ani świadczenia
    jednostronnego. Przeciwnie – stanowić będzie element wynagrodzenia za pracę,
    wypłacany zgodnie z obowiązującymi u Spółki regulacjami wewnętrznymi oraz utrwaloną
    praktyką Pracodawcy.
    W ramach opisanego zdarzenia przyszłego, wypłaty uzupełniające wynagrodzenie
    chorobowe do poziomu 100% podstawy wymiaru:
    - będą ponoszone przez Spółkę z jej własnych środków finansowych;
    - będą miały charakter definitywny i zostaną należycie udokumentowane;
    - będą wynikać z obowiązujących w Spółce regulaminów wynagradzania i regulaminu
    pracy;
    - będą pozostawały w bezpośrednim związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością
    gospodarczą;
    - będą służyły zachowaniu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki;
    - nie będą objęte katalogiem wyłączeń, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy o PDOP.
    W świetle powyższego, wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu dodatkowego
    świadczenia w postaci uzupełnienia wynagrodzenia chorobowego do 100% podstawy
    wymiaru należy traktować jako racjonalne, gospodarczo uzasadnione i pozostające w
    związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością. Spełniając przesłanki
    wynikające z art. 15 ust. 1 Ustawy o PDOP, wydatki te będą mogły zostać uznane za koszty
    uzyskania przychodów. W konsekwencji, Spółka stoi na stanowisku, że wypłacane w
    przyszłości – na podstawie regulacji wewnętrznych – dodatkowe 20% wynagrodzenia
    chorobowego stanowić będzie koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    Ustawy o PDOP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”, „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
    niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
    CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których wysokość
    zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek
    w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne
    jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając –
    oczekiwać takiego efektu.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, której celem
    jest osiągnięcie przychodów bądź zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z
    wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

    Jednocześnie zauważyć należy, że obowiązkiem podatników, jako odnoszących
    ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania
    przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy
    poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1
    ww. ustawy.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość,
    że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc
    wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i
    racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt
    wydatków, których charakter budzi wątpliwości.
    Należy zaznaczyć, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom
    ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji
    postawionego celu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
    „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
    do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
    szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
    dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
    zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
    stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
    zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny
    w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel
    realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego
    źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno
    się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim
    został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli
    pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Związek ten może być bezpośredni lub pośredni. Koszty pośrednio związane z
    osiąganymi przychodami są to takie koszty, których nie można wprost przypisać do
    określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich
    osiągnięcia. Nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu

    od podstawy opodatkowania. Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania
    przychodów z określonym celem, to musi być on widoczny. Ponoszone koszty winny ten
    cel realizować lub co najmniej zakładać go jako realny.
    Zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów
    powinna brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla
    funkcjonowania podmiotu) oraz potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia
    wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do
    osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Obowiązkiem podatnika jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a
    uzyskaniem przychodu. Drugi z elementów zawarty w art. 15 ust. 1 omawianej ustawy
    stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w
    zawartym w art. 16 ust. 1 katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania
    przychodów.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku, gdy – na podstawie
    obowiązujących u Państwa wewnętrznych regulacji, takich jak regulamin pracy oraz
    regulamin wynagradzania – będą Państwo wypłacać pracownikom dodatkową część
    wynagrodzenia chorobowego w wysokości 20 % podstawy wymiaru (stanowiącą
    uzupełnienie ustawowego wynagrodzenia chorobowego do poziomu 100 %), wartość
    tego świadczenia będzie mogła zostać zaliczona do kosztów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT.
    W tym miejscu należy powołać treść art. 92 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym:
      Za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w
      związku z chorobą zakaźną - trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku
      kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia - trwającej
      łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do
      80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa
      pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że dodatkowa część
    wynagrodzenia chorobowego będzie finansowana w pełni ze środków własnych Spółki,
    a jego wypłata będzie uregulowana w regulaminie pracy i regulaminie wynagradzania,
    co oznacza, że będzie to świadczenie wynikające z obowiązujących w Spółce zasad
    zatrudnienia, a więc o charakterze obowiązkowym i systematycznym. Wypłacanie 100 %
    wynagrodzenia w okresie choroby będzie stanowić element realizowanej przez Państwa
    Spółkę polityki zatrzymywania talentów, której celem jest zwiększanie satysfakcji
    pracowników, wzmacnianie ich motywacji oraz lojalności wobec Pracodawcy.
    Świadczenie to ma budować wizerunek Spółki jako odpowiedzialnego i stabilnego
    pracodawcy, dbającego o dobrostan pracowników nie tylko w okresach aktywnej pracy,
    ale również w sytuacjach czasowej niedyspozycji zdrowotnej. Dodatkowo, oferowanie
    korzystniejszych warunków niż te przewidziane w przepisach prawa przyczyni się do
    ograniczenia rotacji kadry, zmniejszenia kosztów rekrutacji i wdrożeń nowych
    pracowników, a także do zachowania ciągłości realizowanych projektów
    technologicznych.
    Dokonując zatem oceny charakteru wydatków poniesionych przez Państwa w związku z
    wypłacaniem pracownikom dodatkowej części wynagrodzenia chorobowego w
    wysokości 20 % podstawy wymiaru należy stwierdzić, że są one związane niewątpliwie z
    prowadzoną działalnością podatnika i mają na celu poprawę atmosfery pracy,
    zintegrowanie pracowników z pracodawcą, co w konsekwencji wpłynie na zwiększenie
    efektywności ich pracy, a tym samym wpłynie pozytywnie na przychody, czy też
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Wydatki te są bowiem w swej
    istocie wyrazem dbałości pracodawcy o swoich pracowników.
    Zgadzam się z Państwem, że w przypadku, gdy – na podstawie obowiązujących u Państwa
    wewnętrznych regulacji, takich jak regulamin pracy oraz regulamin wynagradzania – będą
    Państwo wypłacać pracownikom dodatkową część wynagrodzenia chorobowego w

    wysokości 20 % podstawy wymiaru (stanowiącą uzupełnienie ustawowego wynagrodzenia
    chorobowego do poziomu 100 %), wartość tego świadczenia będzie mogła zostać
    zaliczona do kosztów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.