Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.297.2025.1.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: 1. Spółka może kilkukrotnie obniżyć stawkę amortyzacyjną dla
danego Środka trwałego, z zachowaniem terminów
wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.
2. Spółka może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie
wyższej niż określonej w Wykazie, stawkę amortyzacyjną
stosowaną dla danego Środka trwałego, w tym do stawki
amortyzacyjnej niższej niż stawka pierwotna (tj. sprzed
obniżenia), z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i
ust. 5 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja liniowa
spółki-podział spółki przez wydzielenie
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
środek-środek trwały
Zagadnienia: Metody amortyzacji środków trwałych-Metoda liniowa
amortyzacji-Podwyższanie (i obniżanie) stawek
amortyzacyjnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych-Odpisy
amortyzacyjne w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego
zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 9
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 czerwca 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego samego
    dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia:
    - czy mogą Państwo wielokrotnie obniżyć stawkę amortyzacji dla danego Środka trwałego,
      z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT;
    - czy mogą Państwo podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określonej w
      Wykazie, stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka trwałego, w tym do
      stawki amortyzacyjnej niższej niż stawka pierwotna (tj. sprzed obniżenia opisanego w
      stanie faktycznym), z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką z siedzibą w
    Polsce podlegającą w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów,
    bez względu na miejsce ich osiągania. Przedmiotem działalności Spółki jest w
    szczególności produkcja i sprzedaż (...). Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem
    kalendarzowym.
    (...) 2023 r. doszło do podziału przez wydzielenie A sp. z o.o., jako spółki dzielonej, na
    podstawie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu Spółek Handlowych poprzez przeniesienie części
    majątku spółki dzielonej, stanowiącej zorganizowaną część przedsiębiorstwa na
    Wnioskodawcę jako spółkę przejmującą. Wnioskodawca w wyniku podziału oraz sukcesji
    praw i obowiązków przejął w szczególności zakład produkcji (...). W skład tej
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa wchodziły także środki trwałe oraz umowy
    zawarte z dostawcami i odbiorcami. Zgodnie z art. 16g ust. 9 ustawy o CIT Spółka ustaliła
    wartość początkową środków trwałych w wysokości wartości początkowej określonej w
    ewidencji środków trwałych podmiotu podzielonego. Zgodnie z art. 16h ust. 3 ustawy o

    CIT Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej
    wysokości odpisów oraz kontynuuje metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot
    podzielony, z uwzględnieniem art. 16i.
    W efekcie, Spółka w ramach prowadzonej działalności posiada i wykorzystuje składniki
    majątkowe stanowiące środki trwałe w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT (dalej: „Środki
    Trwałe”), podlegające amortyzacji. Co do zasady Środki Trwałe podlegają amortyzacji tzw.
    metodą liniową, o której mowa w art. 16h ustawy o CIT. Spółka dokonuje również
    jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, których wartość
    początkowa jest równa bądź niższa niż 10 000 zł.
    5 grudnia 2024 r. zarząd Spółki podjął uchwałę o obniżeniu amortyzacyjnych stawek
    podatkowych dla wybranych środków trwałych z datą wejścia w życie od 1 stycznia 2025 r.
    (pierwszego miesiąca roku podatkowego). Ustalone w wyniku obniżenia stawki
    amortyzacyjne są wyższe niż 0%, a jednocześnie niższe niż stawki amortyzacyjne
    określone w Wykazie stawek amortyzacyjnych (Załącznik nr 1 do ustawy o CIT). Ponadto
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że Środki Trwałe, w odniesieniu do których
    Wnioskodawca obniżył stawki amortyzacyjne nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę
    w działalności, z tytułu której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
    dochodowym.
    W przyszłości Spółka nie wyklucza, że może zdecydować o podwyższeniu uprzednio
    obniżonych stawek amortyzacyjnych do dowolnej wysokości, w tym ponownie zastosować
    stawkę w jej pierwotnej wysokości (przywrócić stawki stosowane przed obniżeniem). W
    żadnym jednak wypadku, wysokość stawek amortyzacyjnych po ich „powrotnym”
    podwyższeniu nie przekroczy maksymalnych stawek wynikających z Wykazu. Ewentualna
    decyzja Spółki o „powrotnym” podwyższeniu stawek amortyzacji może dotyczyć
    wszystkich Środków trwałych, dla których stawka amortyzacji została uprzednio obniżona,
    określonych grup KŚT lub tylko niektórych/wybranych przez Spółkę Środków trwałych.
    W przypadku Środków trwałych już przez Spółkę amortyzowanych, modyfikacja stawki
    amortyzacji („ponowne” obniżenie lub „powrotne” podwyższenie) zostanie dokonane od
    pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Obniżona lub podwyższona stawka
    amortyzacyjna dla nowo nabywanych Środków Trwałych będzie stosowana od miesiąca
    wprowadzenia ich do Ewidencji. Dalsze rozważane zmiany stawek amortyzacyjnych
    poprzez ich podwyższenie lub obniżenie będą dotyczyć wyłącznie Środków Trwałych
    amortyzowanych dla celów podatkowych według tzw. metody liniowej.
    Pytania
    1. Czy Spółka może wielokrotnie obniżyć stawkę amortyzacji dla danego Środka trwałego,
      z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT?
    2. Czy Spółka może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określonej w
      Wykazie, stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka trwałego, w tym do
      stawki amortyzacyjnej niższej niż stawka pierwotna (tj. sprzed obniżenia opisanego w
      stanie faktycznym), z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o
      CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Spółka może kilkukrotnie obniżyć stawkę amortyzacyjną dla danego Środka trwałego, z
    zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.
    Ad 2.
    Spółka może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określonej w Wykazie,
    stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka trwałego, w tym do stawki
    amortyzacyjnej niższej niż stawka pierwotna (tj. sprzed obniżenia opisanego w stanie
    faktycznym), z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.

    Uzasadnienie
    Ad 1.
    Zgodnie z przepisem art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w
    Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Mając na uwadze przytoczoną powyżej treść przepisu należy stwierdzić, że art. 16i ust. 5
    ustawy o CIT nie wskazuje ograniczeń w obniżaniu stosowanych stawek amortyzacyjnych.
    W szczególności, z treści tego przepisu nie wynika, że podatnicy są uprawnieni wyłącznie
    do jednorazowego obniżenia wysokości stawek amortyzacyjnych. Ponadto, ustawodawca
    nie wprowadził również katalogu przesłanek/okoliczności, których wystąpienie warunkuje
    możliwość obniżenia stosowanych stawek amortyzacyjnych.
    Możliwość kilkukrotnego obniżenia stawek amortyzacyjnych znajduje również
    potwierdzenie w uzasadnieniu do wprowadzenia art. 16i ust. 5 do ustawy o CIT. W
    uzasadnieniu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych (druk nr 411) wskazano wprost na „możliwość zmniejszenia stawek
    amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika
    momencie”.
    Zgodnie z powyższym, w opinii Wnioskodawcy należy uznać, że podatnicy są uprawnieni
    do nawet wielokrotnego obniżenia wysokości stawki amortyzacyjnej tego samego Środka
    trwałego, przy zachowaniu wskazanych ustawowo terminów do dokonania takich obniżeń.
    Z kolei jak wynika z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, obniżenie stawek amortyzacyjnych może
    zostać dokonane wyłącznie we wskazanych poniżej terminach, tj.:
      - dla Środków trwałych wprowadzanych przez Spółkę do Ewidencji po raz pierwszy – od
        miesiąca ujęcia danego składnika majątku w Ewidencji;
      - dla Środków trwałych już przez Spółkę amortyzowanych – od pierwszego miesiąca
        każdego następnego roku podatkowego.
    W praktyce oznacza to, że Wnioskodawca jest uprawniony do wielokrotnego obniżenia
    stawki amortyzacyjnej stosowanej dla danego Środa trwałego, przy czym obniżenie stawki
    amortyzacyjnej może nastąpić wyłącznie w pierwszym miesiącu każdego kolejnego roku
    podatkowego (dla środków trwałych już przez Spółkę amortyzowanych) albo od miesiąca
    ujęcia Środka trwałego w Ewidencji (w przypadku nowo nabywanych Środków trwałych).
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej
    DKIS (winno być: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej) z 22 stycznia 2019 r., sygn.
    0111-KDIB1-3.4010.587.2018.1.MBD, w której Organ wskazał: „Powołany przepis nie
    zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy.
    Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia począwszy od miesiąca,
    w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zmniejszenia bądź
    zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego
    roku podatkowego. Ma w tej sytuacji możliwość stosowania różnych stawek
    amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko
    zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych”.
    Analogiczny pogląd został przedstawiony również w interpretacji indywidualnej DKIS z 12
    października 2023 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.JF, interpretacji indywidualnej
    DKIS z 15 czerwca 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC oraz interpretacji
    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 28 listopada 2013 r., sygn. ILPB4/423-352/13-2/MC.
    Podsumowując, w opinii Wnioskodawcy należy uznać, iż podatnicy są uprawnieni do
    wielokrotnego obniżenia wysokości stawki amortyzacyjnej tego samego środka trwałego,
    przy zachowaniu wskazanych powyżej terminów do dokonania takich obniżeń.

    Ad 2.
    W opinii Wnioskodawcy, pomimo braku jednoznacznej normy prawnej, podatnicy mogą
    podwyższać uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną do wysokości nieprzekraczającej
    stawek określonych w Wykazie.
    Podstawę do powyższej konkluzji stanowi art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, w którym posłużono
    się określeniem „zmiany stawki”. W opinii Wnioskodawcy, dopuszczono tym samym
    możliwość modyfikacji wysokości stawek amortyzacyjnych, bez wskazania kierunku tej
    zmiany. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego, słowo „zmiana”
    oznacza zastąpienie czegoś czymś, tj. może oznaczać zarówno obniżenie, jak i
    podwyższenie uprzednio stosowanej stawki amortyzacyjnej.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, że w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie wprowadzono
    jakichkolwiek ograniczeń w zakresie zmiany (tu rozumianej również jako podwyższenie)
    uprzednio obniżonej stawki amortyzacji. Oznacza to, że decyzja o podwyższeniu stawek
    amortyzacyjnych, w tym potencjalnym zastosowaniu stawki w jej pierwotnej wysokości,
    pozostaje w gestii Spółki i nie jest uzależnienia od wystąpienia jakichkolwiek dodatkowych
    okoliczności.
    W celu lepszego zobrazowania zagadnienia będącego przedmiotem pytania,
    Wnioskodawca przedstawia przykładową sytuację, która w sposób uproszczony ilustruje
    możliwy sposób postępowania Spółki. Wnioskodawca podkreśla, że poniższy przykład ma
    charakter wyłącznie ilustracyjny i uproszczony – jego celem jest zobrazowanie
    potencjalnego podejścia Wnioskodawcy oraz potwierdzenie jego prawidłowości w świetle
    przepisów prawa podatkowego, a nie wskazanie konkretnych decyzji, które zostaną
    rzeczywiście podjęte przez Spółkę.
    Przykład:
    - Z dniem 1 stycznia 2025 r. (pierwszy dzień miesiąca roku podatkowego) Spółka obniża
      stawkę amortyzacji dla wybranego środka trwałego ze stawki 10% (stawka nie wyższa
      niż wynikająca z Wykazu stawek amortyzacyjnych) do stawki 3%.
    - Z dniem 1 stycznia 2026 r. Spółka podwyższa uprzednio obniżoną stawkę amortyzacji dla
      tego samego środka trwałego ze stawki 3% do 7%.
    - Z dniem 1 stycznia 2027 r. Spółka ponownie obniża stawkę amortyzacji dla tego samego
      środka trwałego, ze stawki 7% do 2%.
    Jak wynika z powyższego przykładu, Spółka w okresie trzech kolejnych lat podatkowych
    może hipotetycznie podjąć kolejno decyzje o obniżeniu, podwyższeniu, a następnie
    ponownym obniżeniu stawki amortyzacyjnej dla tego samego środka trwałego.
    W opinii Wnioskodawcy, takie działanie – obejmujące kilkukrotne modyfikowanie poziomu
    stawek amortyzacji – jest w pełni dopuszczalne, o ile następuje z zachowaniem terminów
    wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT (tj. od początku roku podatkowego lub od
    miesiąca wprowadzenia do ewidencji), oraz z dochowaniem limitów – tj. przy obniżeniu:
    stawka musi pozostać powyżej 0%, a przy podwyższeniu: nie może przekroczyć wartości
    określonej w Wykazie.
    Potwierdzeniem prawidłowości takiego stanowiska jest również wskazywane już w
    niniejszym wniosku uzasadnienie projektu zmian do ustawy o CIT, w ramach którego
    wprowadzono art. 16i ust. 5 (druk nr 411). Jak wynika z jego treści: „Podatnicy będą mogli
    w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki
    amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie
    osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej
    i dochodu do opodatkowania”.
    Ponadto, należy podkreślić, że ustawa o CIT nie zawiera przepisu zakazującego
    podatnikowi podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych. W
    konsekwencji, mając na względzie zarówno zasadę racjonalnego ustawodawcy, jak i wynik
    wykładni celowościowej, należy przyjąć, iż gdyby intencją ustawodawcy było

    wprowadzenie takiego ograniczenia, zostałoby ono wyrażone expressis verbis w
    przepisach ustawy o CIT.
    Jedyne ograniczenia w tym zakresie, wynikające z ustawy o CIT, dotyczą nie samej decyzji
    podatnika o podwyższeniu stawek amortyzacyjnych, lecz wysokości tego podwyższenia
    oraz terminu jego dokonania. W ocenie Spółki, jest ona uprawniona do podwyższenia
    (nawet wielokrotnego) stawki amortyzacyjnych do dowolnego poziomu, przy czym nie
    może ona przekraczać maksymalnej wysokości przewidzianej w Wykazie dla danego
    Środka trwałego. Ponadto, Wnioskodawca nie może dokonać podwyższenia stawki
    amortyzacyjnej w dowolnym terminie. Jak wynika bowiem z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    jest to możliwe od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego (w
    przypadku Środków trwałych już przez Spółkę amortyzowanych) albo od miesiąca ujęcia
    Środka trwałego w Ewidencji (w przypadku nowo nabywanych Środków trwałych).
    Analogiczne stanowisko zostało wyrażone również w szeregu interpretacji indywidualnych
    wydanych przez DKIS, w tym:
    - w interpretacji z 12 października 2023 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.JF;
    - w interpretacji z 15 czerwca 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC oraz
    - w interpretacji z 14 marca 2017 r., sygn. 1462-IPPB5.4510.1113.2016.1.AJ.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy dopuszczalne jest podwyższenie uprzednio
    obniżonej stawki amortyzacyjnej stosowanej dla danego środka trwałego – do dowolnego
    poziomu, w tym do stawki amortyzacyjnej niższej niż stawka pierwotna (tj. sprzed
    obniżenia opisanego w stanie faktycznym), nie wyższego jednak niż określony w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych, z zachowaniem terminów określonych w art. 16i ust. 5 ustawy o
    CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 16 ust. 1 Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na
      złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego
      dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo - skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,

      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3. inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą
      likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w
      art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku, gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż
      10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do
      używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w
      miesiącu następnym.
    Ustawa o CIT nie definiuje co należy rozumieć przez pojęcie metody amortyzacji, jednak w
    praktyce uznaje się, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawych
    przewidziano trzy metody:
      - metodę amortyzacji liniową,
      - metodę amortyzacji degresywno-liniową,
      - metodę amortyzacji według stawek indywidulanych.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT,
      podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT,
      podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.

    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
      podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT,
      przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Powołany przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabrania obniżenia stawki
    amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać
    zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej
    począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ma w tej
    sytuacji możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na
    każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Jednakże pamiętać należy, że obniżenie
    stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, odnosi się wyłącznie do
    środków trwałych, które nie są wykorzystywane przez podatników w działalności, z której
    dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie
    korzystania z takiego zwolnienia.
    Zatem zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być
    dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika, że
    możliwość obniżania lub podwyższania stawek uprzednio obniżonych nie jest
    uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności, oprócz wskazanych w art. 16i
    ust. 8 ustawy o CIT. Decyzję o obniżeniu stawek podejmuje podatnik. Ponadto, wysokość
    obniżenia lub podwyższenia dla danego środka trwałego uprzednio obniżonej stawki
    amortyzacyjnej jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot.
    stawki wynikającej z Wykazu).
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powyższe przepisy prawa podatkowego, Państwa
    stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Państwa we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku

    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.