Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.371.2020.8.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-11
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT dotacji uzyskanych z
WFOŚiGW na realizację zadań w zakresie demontażu,
transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających azbest
realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych. Brak
prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z
realizacją ww. zadań w zakresie demontażu, transportu i
unieszkodliwienia wyrobów zawierających azbest
realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych.
Słowa kluczowe: azbest
dotacja
gmina
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 czerwca 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 czerwca 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
      braku opodatkowania podatkiem VAT dotacji uzyskanych z WFOŚiGW na realizację
      zadań w zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających
      azbest realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych,
      braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją ww. zadań w
      zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających azbest
      realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 lipca 2020 r. (data
    wpływu 31 lipca 2020 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Gmina ... (dalej zwana „Gminą”) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT
    od 1 stycznia 2017 roku. Przed tą datą Gmina nie była zarejestrowanym podatnikiem VAT,
    korzystała ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Gmina wykonuje działalność statutową jako organ administracji publicznej oraz świadczy
    na rzecz mieszkańców usługi, które podlegają opodatkowaniu VAT (np. dostawę wody,
    wynajem nieruchomości). Gmina corocznie realizuje zadania polegające na usuwaniu i
    unieszkodliwianiu wyrobów zawierających azbest z terenu administracyjnego Gminy,
    które należą do zadań własnych gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z

    dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, obejmujących m.in. sprawy ochrony
    środowiska oraz unieszkodliwiania odpadów komunalnych.
    Zarówno w roku 2019, jak i w bieżącym roku zadanie realizowane jest z dotacji (której
    wysokość zależy od wskaźnika dochodowości Gminy) na posesjach mieszkańców Gminy.
    Zamiar realizacji zadania z dotacji Gmina ma także w latach kolejnych, o ile taka dotacja
    będzie dostępna. W przedsięwzięciu biorą udział mieszkańcy, którzy złożyli stosowny
    wniosek, po jego akceptacji przez Gminę. Mieszkańcy, którzy są zainteresowani
    usuwaniem azbestu, są zobowiązani złożyć do Gminy stosowne wnioski o wykonanie tych
    czynności na ich posesji. Na podstawie pozytywnie rozpatrzonych przez Gminę wniosków,
    Gmina podejmie działania celem usunięcia wyrobów zawierających azbest z danej posesji,
    przy czym mieszkańcy nie ponoszą w tym zakresie żadnej odpłatności ani na rzecz Gminy,
    ani na rzecz wykonawcy tzn. pomiędzy mieszkańcami a Gminą nie są zawierane pisemne
    umowy, w ramach której mieszkańcy dokonują jakichkolwiek wpłat z tego tytułu na rzecz
    Gminy.
    Na proces usuwania azbestu składa się: rozbiórka (demontaż), transport i utylizacja płyt
    azbestowo - cementowych oraz płyt elewacyjnych i innych wyrobów azbestowych z
    dachów i ścian budynków mieszkańców oraz transport i utylizacja odpadów zawierających
    azbest z tych nieruchomości. Azbest usuwany będzie zarówno z budynków mieszkalnych
    jak i budynków gospodarczych należących do mieszkańców Gminy, pod warunkiem, że
    ww. budynki nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej.
    Weryfikacja ww. warunku następuje na podstawie wniosków, o których mowa powyżej
    zawierających oświadczenia mieszkańca w tym zakresie złożone pod rygorem
    odpowiedzialności karnej. Co do zasady poza ustaleniem warunków, o których mowa
    powyżej (tj. zakwalifikowaniu odpowiednich budynków) wnioski służą także określeniu
    przewidywanej ilości odpadów jakie mają zostać usunięte przez Gminę.
    W celu realizacji przedmiotowego zadania w 2020 r. Gmina podpisze umowę z
    Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: WFOŚiGW) o
    dofinansowanie zadania polegającego na demontażu, zbieraniu, transporcie oraz
    unieszkodliwianiu wyrobów zawierających azbest z nieruchomości stanowiących własność
    osób fizycznych. Dotacja uzyskana z WFOŚiGW pokryje 100% kosztów związanych z
    usuwaniem azbestu z nieruchomości należących do mieszkańców Gminy.
    Środki przekazane zostaną Gminie w ramach programu priorytetowego: „Ogólnopolski
    program finansowania usuwania wyrobów zawierających azbest” związanych z realizacją
    gminnych programów usuwania azbestu i wyrobów zawierających azbest. Nabór
    wniosków w ramach tego programu adresowany jest do jednostek samorządu
    terytorialnego, w których została przeprowadzona inwentaryzacja wyrobów zawierających
    azbest, planujących zadania związane z demontażem, zbieraniem, transportem i
    unieszkodliwieniem wyrobów zawierających azbest, zgodnie z gminnym programem
    usuwania azbestu i wyrobów zawierających azbest.
    Gmina każdorazowo nabywa przedmiotowe usługi od wyspecjalizowanej firmy zajmującej
    się usuwaniem tego typu odpadów i posiadającej przewidziane przepisami prawa
    stosowne uprawnienia.
    Wydatki ponoszone przez Gminę w związku z usuwaniem azbestu zostaną
    udokumentowane fakturami VAT, z wykazanymi kwotami podatku. Na otrzymanych przez
    Gminę z tego tytułu fakturach VAT, jako nabywca widnieć będzie Gmina.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano:
      1) Na pytanie tut. Organu: „Kto wyłonił/wyłoni wykonawcę prac dotyczących inwestycji
        w zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających
        azbest z terenu Gminy ...?”, Wnioskodawca wskazał, że Wykonawcę zarówno w roku
        2019 jak i latach następnych wyłania Gmina. Zadanie, czyli demontaż, transport i

        unieszkodliwienie odpadów zawierających azbest wykonywane będzie przez
        podmiot wybrany z zastosowaniem ustawy Prawo zamówień publicznych, które
        przeprowadzi Gmina.
      2) Ponadto na pytanie: „Czy umowę z wykonawcą zadania zawarła/będzie zawierała
        Gmina czy mieszkańcy biorący udział w inwestycji?”, Zainteresowany odpowiedział,
        że jak wskazano powyżej, w odpowiedzi do pytania nr 1, Wykonawcę zadania
        zarówno w roku 2019 jak i latach następnych wyłania Gmina. Zadanie, czyli
        demontaż, transport i unieszkodliwienie odpadów zawierających azbest,
        wykonywane będzie przez podmiot wybrany z zastosowaniem ustawy Prawo
        zamówień publicznych, które przeprowadzi Gmina. Natomiast nie będą zawierane
        umowy z mieszkańcami zarówno przez Gminę jak i bezpośrednio z wykonawcą
        zadania.
      3) W odpowiedzi na pytanie: „Czy wysokość otrzymanego dofinansowania jest/będzie
        uzależniona od ilości uczestników biorących udział w inwestycji?”, Wnioskodawca
        wskazał, że wysokość przyznanego dofinansowania zależy w roku 2019, jak i w
        latach następnych od wskaźnika dochodowości Gminy. Natomiast nie jest
        uzależniona od ilości uczestników biorących udział w inwestycji.
      4) Ponadto w odpowiedzi na pytanie: „Czy w trakcie realizacji inwestycji Wnioskodawca
        jest/będzie zobowiązany do rozliczania się z otrzymanych środków finansowych?
        Jeśli tak, to z kim i w jaki sposób będzie je rozliczać?”, Zainteresowany odpowiedział,
        że jak wskazano we wniosku, w celu realizacji przedmiotowego zadania w 2020 r.
        Gmina podpisze umowę z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i
        Gospodarki Wodnej w ... o dofinansowanie zadania polegającego na demontażu,
        zbieraniu, transporcie oraz unieszkodliwianiu wyrobów zawierających azbest z
        nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych. Dotacja uzyskana z
        WFOŚiGW pokryje 100% kosztów związanych z usuwaniem azbestu z nieruchomości
        należących do mieszkańców Gminy. Faktura za wykonaną usługę wystawiona
        będzie na Gminę. Taka faktura wysyłana jest do WFOŚiGW. Jeżeli dotacja wpłynie na
        konto Gminy przed terminem płatności faktury, faktura opłacana jest ze środków
        dotacji, natomiast gdy dotacja zostanie otrzymana później będzie w całości
        opłacona ze środków własnych Gminy, które następnie będą zrefundowane w
        formie dotacji przez WFOŚiGW na podstawie przedstawionych faktur z
        poniesionych wydatków na ten cel. Wówczas środki przekazane przez WFOŚiGW na
        rachunek Gminy w kwocie udokumentowanych wydatków będą stanowiły
        refundację poniesionych wydatków na utylizację odpadów.
      5) Na pytanie: „Czy w przypadku niezrealizowania inwestycji Wnioskodawca jest/będzie
        zobowiązany do zwrotu otrzymanych środków pieniężnych?”, Wnioskodawca
        odpowiedział, że mechanizm rozliczania dotacji jest opisany w odpowiedzi na
        pytanie nr 4. Podstawą rozliczenia dotacji jest faktura za wykonaną usługę, która
        wystawiona będzie na Gminę. Dotacja dotyczy tylko zadań zrealizowanych przez
        Gminę. Gmina co do zasady jest zobowiązana do zwrotu otrzymanych a
        niewykorzystanych zgodnie z celem dotacji środków pieniężnych.
      6) Ponadto na pytanie: „Czy Gmina może przeznaczyć ww. dofinansowanie na inny cel
        niż na demontaż, transport i unieszkodliwienia wyrobów zawierających azbest?”,
        Zainteresowany odpowiedział, że Gmina nie może przeznaczyć dotacji na inny cel
        niż demontaż, transport i unieszkodliwienie wyrobów zawierających azbest.
      7) W odpowiedzi na pytanie: „Do wykonywania jakich czynności Wnioskodawca będzie
        wykorzystywał efekty inwestycji objętych wnioskiem (...)?”, Zainteresowany wskazał,
        że celem projektu jest realizowanie zadań statutowych Gminy, czyli
        niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Gmina poprzez
        uzyskanie efektu rzeczowego, tj. zbiórka danej ilości ton azbestu osiąga efekt
        ekologiczny.

## Pytanie

Czy dotacje uzyskane z WFOŚiGW na demontaż, transport i unieszkodliwianie wyrobów
    zawierających azbest w ramach realizacji zadań w roku 2019 i 2020 i kolejnych latach (z
    opisanego w stanie faktycznym programu) powinny być opodatkowane podatkiem VAT
    oraz czy w związku z powyższym Gmina ma prawo odliczyć podatek VAT naliczony z faktur
    VAT otrzymanych od wykonawcy w związku z realizacją zadań?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Dotacje uzyskane z WFOŚiGW zarówno w roku 2019 jak i kolejnych latach na demontaż,
    transport i unieszkodliwianie wyrobów zawierających azbest w ramach realizacji zadań nie
    powinny być opodatkowane podatkiem VAT, a w konsekwencji w związku z powyższym
    Gmina nie ma także prawa odliczyć podatku VAT naliczonego z faktur VAT otrzymanych od
    wykonawcy w związku z realizacją zadań.
    Zdaniem Gminy wynika to z faktu, iż opodatkowaniu podatkiem VAT co do zasady podlega
    każda działalność pod warunkiem, że ma ona charakter gospodarczy. Dana działalność
    wchodzi w zakres pojęcia działalności gospodarczej, jeżeli ma na celu stałe uzyskiwanie
    dochodu.
    W przedmiotowej sprawie Gmina realizuje swoje zadania własne, ale bezpośrednim
    beneficjentem usługi jest mieszkaniec. Niemniej jednak beneficjentem jest także Gmina,
    która dzięki usunięciu azbestu z danej nieruchomości odnotowuje postępy w realizacji
    postawionego przed nią zadania publicznego, jakim jest usuwanie i unieszkodliwianie
    azbestu. Z tytułu świadczonych usług wykonawca, w ramach prowadzonej przez siebie
    działalności gospodarczej, wystawia na rzecz Gminy faktury za wykonane usługi usuwania
    azbestu (a więc odpadów niebezpiecznych niebędących odpadami komunalnymi) z
    danych nieruchomości podmiotów, które przystąpiły do realizacji programu. Wykonawca
    otrzymuje wynagrodzenie od Gminy, zaś mieszkańcy nie ponoszą na rzecz żadnego z tych
    podmiotów (Gminy, wykonawcy) żadnych opłat związanych z usunięciem azbestu. Wyboru
    wykonawcy dokonuje Gmina i to ona zawiera z tym podmiotem umowę o odbiór i
    unieszkodliwienie azbestu.
    W ocenie Gminy nie działa ona jako podatnik podatku VAT prowadzący działalność
    gospodarczą, lecz jako organ władzy publicznej, realizując pewien wycinek władztwa
    publicznego w sposób znamienny dla organu publicznego, wykonując postawione przed
    nią zadanie publiczne polegające na usunięciu wyrobów zawierających azbest. Realizując
    swoje działania Gmina nie występuje w charakterze przedsiębiorcy świadczącego usługi w
    warunkach rynkowych (komercyjnych), skierowanych do nieograniczonego grona
    zainteresowanych, lecz tylko mieszkańców, którzy na swoich nieruchomościach mają
    jeszcze wyroby zawierające azbest i zechcą się ich dobrowolnie pozbyć. Gmina nie
    realizuje przedsięwzięcia gospodarczego w sferze obrotu prywatnoprawnego i nie
    świadczy na rzecz mieszkańców odpłatnych usług przy wykorzystaniu jakichkolwiek dóbr,
    za które miałaby otrzymywać ekwiwalentne wynagrodzenie, lecz wykonuje spoczywający
    na niej publicznoprawny obowiązek ochrony środowiska poprzez eliminowanie azbestu
    (odpadu niebezpiecznego) z terenu gminy.
    Wprawdzie przy realizacji programu nie występuje typowy element władztwa
    publicznoprawnego (imperium), ponieważ Gmina nie ma w aktualnym stanie prawnym
    instrumentów, aby zobligować mieszkańców do przystąpienia do programu, ale
    jednocześnie udział w programie nie stanowi usługi wolnorynkowej (komercyjnej). Gmina
    zachęca mieszkańców do wzięcia udziału w programie brakiem odpłatności w usunięciu
    azbestu z terenu ich nieruchomości. Korzyść z usunięcia azbestu jest zaś obopólna. Jest
    wartością wspólną dla całej społeczności lokalnej, a przez osiągany efekt realizuje się
    wspólny cel konstytucyjny - ochronę środowiska, w tym życia i zdrowia ludzi.
    Zdaniem Gminy korzystanie z usług wyspecjalizowanego podmiotu, który będzie odbierać
    i unieszkodliwiać azbest, ma jedynie charakter posiłkowy względem realizowanego
    programu i nie pozwala na przyjęcie założenia, że dochodzi w takiej sytuacji do nabycia

    przez gminę usług na rzecz mieszkańców w trybie określonym w art. 8 ust. 2a ustawy VAT,
    tj. odsprzedaży przez gminę usługi usunięcia azbestu mieszkańcom (refakturowania
    usługi). W powołanym przepisie zastrzeżono bowiem, że chodzi w nim o sytuację, kiedy to
    podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w
    świadczeniu usług. Wówczas przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te
    usługi. Skoro gmina przy wykonywaniu tego zadania własnego nie działa w charakterze
    podatnika VAT i nie pobiera od mieszkańców żadnych opłat, które można by uznać za
    wynagrodzenie nie można mówić o refakturowaniu usług, bo Gmina ich nie świadczy. Nie
    obciąża więc kosztami usługi odbioru i unieszkodliwienia azbestu mieszkańców, lecz
    ponosi je sama, czy to ze środków własnych, czy uzyskanych z innych źródeł z
    przeznaczeniem na ten cel. Brak też podstaw do przyjęcia, że działalność Gminy może w
    jakikolwiek sposób zakłócić konkurencję.
    Usuwanie z przestrzeni odpadów niebezpiecznych, bez wątpienia należy traktować jako
    działanie na rzecz ochrony środowiska, którego finansowanie należy do zadań własnych
    gmin, określonym w art. 403 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Oferowane
    przez Gminę usługi usuwania azbestu nie stanowią przejawu jej działalności gospodarczej
    poprzez to, że korzysta ona w tym celu z usług wykonawcy i „odsprzedaje” nabyte przez
    siebie usługi mieszkańcom. To bowiem nie wykonawca realizuje zadanie usuwania
    azbestu, lecz Gmina, która je jednocześnie finansuje, a finansowanie to będzie
    zapewnione także w sytuacji nieotrzymania dotacji ze środków funduszu ochrony
    środowiska.
    W tym miejscu należy także wskazać, że konsekwencją ww. rozważań jest uznanie, że
    otrzymywana przez Gminę dotacja nie podlega opodatkowaniu, Gmina nie ma także
    prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawianych przez
    wykonawcę. Dotacja jako taka nie może być ujmowana w kategorii samoistnego
    przedmiotu opodatkowania podatkiem VAT. Jak wynika z orzecznictwa, dotacja nie
    stanowi podstawy opodatkowania (w rozumieniu art. 29a ustawy o VAT, stanowiącego
    transpozycję art. 73 dyrektywy 2006/112), wtedy, gdy nie odnosi się ona bezpośrednio do
    ceny konkretnej usługi (nie ma charakteru cenotwórczego), lecz ma charakter ogólny -
    czyli tak jak w przedmiotowej sprawie przeznaczona jest na realizację zadania usuwania
    azbestu jako takiego.
    Dla określenia, czy dotacja podlega opodatkowaniu konieczne jest stwierdzenie, że jest
    ona dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej podatkiem
    VAT, odpowiada całości lub części wynagrodzenia z tytułu tej czynności, jest związana z
    konkretną usługą. Dotacja niedająca się powiązać z konkretnymi czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT nie stanowi elementu kalkulacyjnego
    podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy VAT. Włączenie do
    podstawy opodatkowania dotacji (jej odpowiedniej części) ma miejsce tylko wtedy, gdy
    jest to dofinansowanie związane bezpośrednio ze świadczeniem konkretnej usługi.
    Podstawy opodatkowania nie stanowi natomiast taka dotacja, która nie jest ściśle i
    bezpośrednio związana ze świadczeniem usługi.
    Mając na względzie powyższe, wykonując zadania z zakresu realizacji programu usuwania
    azbestu Gmina nie działa jako podatnik VAT, a wykonywane świadczenia nie stanowią po
    jej stronie czynności podlegających opodatkowaniu. Oznacza to, że dotacja otrzymana na
    pokrycie kosztów realizacji programu nie jest dopłatą do ceny, o której mowa w art. 29a
    ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym, że Gmina nie jest zobowiązana do naliczenia i
    odprowadzenia podatku VAT w tym zakresie. Tak orzekł m.in. Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Lublinie w wyroku z 3 kwietnia 2019 r., sygn. I SA/Lu 930/18.
    Z kolei w wyroku z 23 stycznia 2020 r. I SA/Rz 859/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Rzeszowie stwierdził, iż „Usuwanie odpadów niebezpiecznych (w tym azbestu), bez
    wątpienia należy traktować jako działanie na rzecz ochrony środowiska, którego
    finansowanie należy do zadań własnych gmin. Oferowane przez gminę usługi usuwania
    azbestu nie stanowią przejawu jej działalności gospodarczej i nie „odsprzedaje” ona

    nabytych przez siebie usług mieszkańcom. To bowiem nie wykonawca realizuje zadanie
    usuwania azbestu, lecz gmina, która je jednocześnie finansuje. Finansowanie to będzie
    zapewnione także w sytuacji nieotrzymania dotacji ze środków funduszu ochrony
    środowiska. Otrzymywana przez gminę dotacja nie podlega opodatkowaniu. Dotacja jako
    taka nie może być ujmowana w kategorii samoistnego przedmiotu opodatkowania
    podatkiem VAT. Nie stanowi podstawy opodatkowania, ponieważ nie odnosi się ona
    bezpośrednio do ceny konkretnej usługi (nie ma charakteru cenotwórczego), lecz ma
    charakter ogólny - przeznaczony na realizację zadania usuwania azbestu jako takiego.
    Nieotrzymanie dotacji ma nie powodować ani zaniechania realizacji programu, ani
    pobierania opłat od mieszkańców, lecz tylko wiązać się z innym źródłem jego
    finansowania.
    W konsekwencji skoro realizowane przez Gminę działania są przejawem działalności
    statutowej, Gmina nie ma prawa do odliczenia podatku z faktur wystawianych przez
    wykonawcę.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 3 września 2020 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0113-KDIPT1-2.4012.371.2020.2.MC, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe w zakresie:
      braku opodatkowania podatkiem VAT dotacji uzyskanych z WFOŚiGW na realizację
      zadań w zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających
      azbest realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych,
      braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją ww. zadań w
      zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających azbest
      realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych.
    Interpretację doręczono Państwu 3 września 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    22 września 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Kielcach. Skarga wpłynęła do mnie 29 września 2020 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie na rzecz
    Skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm
    przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę – wyrokiem z 17 grudnia 2020
    r. sygn. akt I SA/Ke 367/20.
    Naczelny Sąd Administracyjny w związku ze skargą kasacyjną Gminy – wyrokiem z 12
    listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 488/21 uchylił:
    - w całości zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 17
      grudnia 2020 r. sygn. akt SA/Ke 367/20,
    - zaskarżoną interpretację indywidualną z 3 września 2020 r. nr 0113-KDIPT1-
      2.4012.371.2020.2.MC.
    Ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął do mnie 19 grudnia 2024 r.

    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 488/21
    podkreślił, że:
      (...) 3.3. Punktem wyjścia do rozważań w sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy
      okoliczność realizacji przez Gminę czynności usuwania azbestu i odbierania
      wyrobów i odpadów zawierających azbest na rzecz jej mieszkańców będących
      właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili taką wolę, stanowi świadczenie usług
      podlegających opodatkowaniu VAT, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania
      stałego dochodu i nie prowadzi do pobrania jakiejkolwiek opłaty od tych
      mieszkańców, zaś czynności te są finansowane ze środków publicznych.
      3.4. Odpowiedzi na to pytanie udzielił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
      wyroku z 30 marca 2023 r. C-616/21, w którym stwierdził, że aby oferta usuwania
      azbestu z niektórych nieruchomości przedstawiona przez gminę jej mieszkańcom
      będącym właścicielami była objęta zakresem stosowania dyrektywy 2006/112,
      powinna ona:
      1) po pierwsze, stanowić świadczenie usług, które gmina ta wykonuje odpłatnie na
      ich rzecz w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy,
      2) po drugie, być realizowana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art.
      9 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała również w charakterze
      podatnika (pkt 24).
      3.5. Odnośnie pierwszego ze wskazanych warunków w rozstrzyganej sprawie nie ma
      sporu. Dla porządku wskazać jedynie należy, że za aktualne i znajdujące
      zastosowanie w niniejszej sprawie mają spostrzeżenia Trybunału zawarte w
      punktach 25-39 przywołanego wyroku.
      3.6. W zakresie zagadnienia drugiego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że
      prawidłowym jest stanowisko skarżącej kasacyjnie Gminy w zakresie w jakim
      usuwając azbest z nieruchomości należących do jej mieszkańców, nie realizuje, jak
      twierdzi organ i WSA, przedsięwzięcia gospodarczego w sferze obrotu
      prywatnoprawnego, gdyż nie występuje w stosunku do bliżej nieoznaczonego kręgu
      zainteresowanych ofertą wykonania usług polegających na demontażu i wywozie
      elementów zawierających azbest, jako przedsiębiorca, w warunkach
      wolnorynkowych. Okoliczność, że mieszkańcy występują do gminy z wnioskiem o
      usunięcie azbestu z ich zabudowań należy wiązać nie z negocjacjami w obrocie
      gospodarczym, ale z tym, że usunięcie azbestu wymaga dostępu do nieruchomości
      mieszkańców, którzy muszą się przygotować finansowo i organizacyjnie do
      zastąpienia azbestu innymi materiałami. Procedura występowania do organu władzy
      publicznej z wnioskiem przez zainteresowanego jest powszechnie stosowana przy
      realizacji publicznych zadań. Wniosek o wykonanie przez organ władzy publicznej
      określonej czynności w zakresie publicznego władztwa nie jest ani ofertą ze strony
      organu, ani zamówieniem składanym przez mieszkańca, charakterystycznymi dla
      transakcji gospodarczych.
      Gmina przy wykonaniu ww. zadania musi korzystać z usług firm specjalizujących się
      w usuwaniu azbestu. Wykonawca musi wystawić fakturę VAT, która potwierdzi
      koszty usługi i wydatkowania środków własnych aby później jak wskazała otrzymać
      po zakończeniu prac dofinansowanie z Funduszu. Otrzymanie faktury nie czyni z
      odbiorcy uczestnika obrotu gospodarczego. Należy podkreślić, że o aktywności w
      obrocie gospodarczym rozstrzyga nie posiadanie faktury, ale charakter w jakim
      Gmina podejmuje określone czynności (od strony podmiotowej) oraz przedmiot i
      zasady ich realizowania (z punktu widzenia przedmiotowego).
      3.7. Potwierdzeniem słuszności tego stanowiska są stwierdzenia Trybunału
      zaprezentowane w punkach 41-49 przywołanego wyroku. W szczególności zwrócić
      należy uwagę na to, że przywołano analogiczne (jak w niniejszej sprawie)
      okoliczności, że z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że gmina
      będzie oferować usunięcie azbestu z danych nieruchomości oraz odbiór wyrobów i

      odpadów zawierających azbest nieodpłatnie, podczas gdy wcześniej zapłaci ona
      danemu przedsiębiorstwu cenę rynkową.
      Tymczasem Trybunał miał już okazję orzec, że jeżeli gmina odzyskuje jedynie
      niewielką część poniesionych przez siebie kosztów, a pozostała część jest
      finansowana ze środków publicznych, taka różnica między tymi kosztami a kwotami
      otrzymanymi w zamian za oferowane usługi może wykluczać istnienie
      wynagrodzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i
      Staatssecretaris van Financien, C-520/14, EU:C:2016:334, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo). Jest tak tym bardziej, gdy - jak w niniejszej sprawie - świadczenie
      wzajemne uiszczane przez usługobiorców nie istnieje (pkt 46).
      W konsekwencji, nawet biorąc pod uwagę dotacje przyznane gminie przez fundusz
      ochrony środowiska, które wynoszą 40-100 % poniesionych kosztów, charakter
      takiego świadczenia usług nie odpowiada podejściu, jakie przyjęłoby w danym
      wypadku przedsiębiorstwo zajmujące się usuwaniem azbestu, które przy ustalaniu
      swoich cen starałoby się zawrzeć w nich swoje koszty i osiągnąć marżę zysku.
      Ponadto nie podlegają zwrotowi koszty związane z organizacją przez ową gminę akcji
      usuwania azbestu u jej mieszkańców, a jedynie z czynnościami zleconymi
      wybranemu przedsiębiorstwu. W związku z tym ta sama gmina ponosi jedynie
      ryzyko strat, nie mając perspektywy zysku (pkt 47).
      Po trzecie, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby takie przedsiębiorstwo
      zajmujące się usuwaniem azbestu nie przenosiło żadnych poniesionych przez siebie
      kosztów na beneficjentów swoich usług, oczekując jednocześnie częściowej
      rekompensaty tych kosztów w formie dotacji. Taki mechanizm nie tylko stawiałby
      jego przepływy pieniężne w sytuacji strukturalnie deficytowej, przede wszystkim ze
      względu na brak zysku, następnie brak zwrotu kosztów związanych z organizacją
      akcji usuwania azbestu i wreszcie znaczne wahania procentowe zwrotu kosztów,
      mogące oscylować między 40% a 100 % kwot wypłaconych wybranemu
      przedsiębiorstwu, ale ponadto stwarzałby nietypowy stopień niepewności dla
      podatnika, ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba trzecia zwróci tak istotną
      część poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta do czasu podjęcia przez tę
      osobę trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne transakcje zostaną dokonane
      (pkt 48).
      W konsekwencji nie wydaje się, ( ... ), by gmina wykonywała w niniejszym przypadku
      działalność o charakterze gospodarczym w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
      dyrektywy 2006/112 (pkt 49).
      W rezultacie TSUE orzekł, że art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006
      /112 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność zlecania przez gminę
      przedsiębiorstwu czynności usuwania azbestu i odbierania wyrobów i odpadów
      zawierających azbest na rzecz jej mieszkańców będących właścicielami
      nieruchomości, którzy wyrazili taką wolę, nie stanowi świadczenia usług
      podlegającego opodatkowaniu VAT, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania
      stałego dochodu i nie prowadzi do żadnej płatności ze strony tych mieszkańców, zaś
      czynności te są finansowane ze środków publicznych (pkt 51).
      3.8. Powyższe rozważania Trybunału sprawiedliwości Unii Europejskiej są o tyle
      doniosłe, że w niniejszej sprawie Gmina otrzymuje dofinansowanie w wysokości
      100% poniesionych kosztów usługi. Stwierdzić należało zatem, że w stanie
      faktycznym/zdarzeniu przyszłym opisanym w interpretacji podatkowej nie można
      uznać Gminy za podatnika VAT w związku ze wykonywaniem opisanych tam zadań w
      zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających azbest.
      Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podst. art.
      188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz mając na względzie, że istota sprawy jest
      dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną
      interpretację indywidualną.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym oraz w przypadku zdarzenia przyszłego w dacie pierwotnej
    interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej
    sprawy w wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2024 r. sygn.
    akt I FSK 488/21.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.

    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, iż usługą będzie
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę,
    należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów,
    płatny. Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Ponadto stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie
    podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje
    konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
    Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia
    2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w

      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.
    Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Państwo realizowali/będziecie realizować w 2019 r., 2020 r.
    oraz w latach kolejnych zadania w zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia
    wyrobów zawierających azbest. Zarówno w roku 2019, jak i w 2020 roku zadanie
    realizowane jest z dotacji (której wysokość zależy od wskaźnika dochodowości gminy) na
    posesjach mieszkańców Gminy. Dotacja uzyskana z WFOŚiGW pokryje 100% kosztów
    związanych z usuwaniem azbestu z nieruchomości należących do mieszkańców Gminy.
    Mieszkańcy nie ponoszą w ww. zakresie żadnej odpłatności ani na Państwa rzecz, ani na
    rzecz wykonawcy, tzn. pomiędzy mieszkańcami a Państwem nie są zawierane pisemne
    umowy, w ramach której mieszkańcy dokonują jakichkolwiek wpłat z tego tytułu na
    Państwa rzecz. Wykonawcę prac w zakresie demontażu, transporcie i unieszkodliwieniu
    wyrobów zawierających azbest realizowanych zarówno w roku 2019, jak i latach
    następnych wyłonią Państwo. Zadanie czyli demontaż, transport i unieszkodliwienie
    odpadów zawierających azbest wykonywane będzie przez podmiot wybrany z
    zastosowaniem ustawy Prawo zamówień publicznych. Wydatki ponoszone przez Państwa
    w związku z usuwaniem azbestu zostaną udokumentowane fakturami VAT, z wykazanymi
    kwotami podatku. Na otrzymanych przez Państwa z tego tytułu fakturach VAT, jako
    nabywca widnieć będziecie Państwo.
    Mając na uwadze przedstawioną na wstępie analizę przepisów podatkowych, w pierwszej
    kolejności należy rozstrzygnąć, czy realizacja przez Państwa ww. zadań w zakresie
    demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów zawierających azbest, będzie
    dokonywana w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 30
    marca 2023 r. w sprawie C-616/21 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko
    Gminie L.).
    Co istotne, wyrok w sprawie C-616/21 zapadł w wyniku wniosku o wydanie orzeczenia w
    trybie prejudycjalnym, złożonego w ramach sporu w przedmiocie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) w
    odniesieniu do przeprowadzonych na zlecenie gminy czynności związanych z usuwaniem
    azbestu oraz prawa do odliczenia VAT naliczonego od tych czynności.
    W wyroku w sprawie C-616/21 TSUE wskazał, iż aby oferta usuwania azbestu z niektórych
    nieruchomości przedstawiona przez gminę jej mieszkańcom będącym właścicielami była
    objęta zakresem stosowania dyrektywy 2006/112, powinna ona, po pierwsze, stanowić
    świadczenie usług, które gmina ta wykonuje odpłatnie na ich rzecz w rozumieniu art. 2
    ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, a po drugie, być realizowana w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała
    również w charakterze podatnika (pkt 24).
    W pkt 33 wyroku Trybunał wskazał, że zgadzając się na udział w gminnym procesie
    usuwania azbestu ze swoich nieruchomości, zainteresowani właściciele ograniczają się do
    złożenia wniosku do gminy L., która weryfikuje, czy nieruchomości te kwalifikują się do
    usuwania azbestu. W konsekwencji nie powierzają oni tej gminie usuwania azbestu na ich
    rachunek, lecz oczekują, że będą beneficjentami programu usuwania azbestu. To zatem
    gmina - a nie zainteresowani właściciele - decyduje o powodzeniu tego procesu. Poza
    złożeniem wniosku nie mają oni wpływu na realizację usługi.
    W konsekwencji o ile w świetle powyższych rozważań należy wskazać, że przesłanki
    stosowania art. 28 dyrektywy 2006/112 nie są spełnione w sytuacji takiej jak w niniejszej

    sprawie, a zatem że gmina L. nie działała w imieniu zainteresowanych mieszkańców, o tyle
    należy jednak ustalić, czy może ona zostać uznana za podmiot świadczący usługi będące
    przedmiotem postępowania głównego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy (pkt
    34).
    W wyroku tym, TSUE rozstrzygnął, że artykuł 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: okoliczność zlecania przez gminę
    przedsiębiorstwu czynności usuwania azbestu i odbierania wyrobów i odpadów
    zawierających azbest na rzecz jej mieszkańców będących właścicielami nieruchomości,
    którzy wyrazili taką wolę, nie stanowi świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem od wartości dodanej, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego
    dochodu i nie prowadzi do żadnej płatności ze strony tych mieszkańców, zaś czynności te
    są finansowane ze środków publicznych.
    Opis przedmiotowej sprawy wskazuje, że nie wykonują /nie będziecie wykonywali Państwo
    działań będących przedmiotem wniosku na zasadach i w tych samych warunkach, które
    dotyczą podmiotów gospodarczych: Państwa rola sprowadza się do zorganizowania
    skutecznego finansowania oczyszczania gminy z materiałów szkodliwych, tj. wyrobów
    zawierających azbest. Zadanie jest finansowane w 100% ze środków WFOŚiGW. Usuwanie
    odpadów zawierających azbest zlecają Państwo firmie zajmującej się usuwaniem tego
    typu odpadów i posiadającej przewidziane przepisami prawa stosowne uprawnienia, nie
    zatrudniają zatem własnych pracowników celem świadczenia takich usług powszechnie jak
    inne przedsiębiorstwa trudniące się usuwaniem azbestu. Z wniosku wynika, że Państwa
    celem nie jest stałe i zorganizowane wykonywanie takiej działalności w celach
    zarobkowych, na warunkach w jakich wykonują je podmioty gospodarcze trudniące się
    usuwaniem azbestu, lecz celem Państwa działania jest interes społeczny.
    W wyniku Państwa działań nie wystąpią znaczące zakłócenia konkurencji, które prowadzić
    by mogły do wyłączenia z dostaw towarów/usług dla ostatecznego konsumenta innych
    podmiotów (w tym przypadku prywatnych firm działających w zakresie odbioru i
    unieszkodliwiania odpadów zawierających azbest). Działają Państwo bowiem jako
    świadczeniobiorca dokonujący zakupu od podmiotów prywatnych, a podmiot będący
    wykonawcą jest wyspecjalizowaną firmą zajmującą się usuwaniem tego typu odpadów i
    posiadającą przewidziane przepisami prawa stosowne uprawnienia.
    W konsekwencji, działania Państwa w związku z realizacją zadań polegających na
    demontażu, transporcie i unieszkodliwieniu wyrobów zawierających azbest na terenie
    Państwa Gminy nie stanowią/nie będą stanowiły świadczenia usług podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT i Państwo realizując ww. zadania nie wykonują / nie
    będziecie wykonywali działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem realizacja zadań, tj. czynności demontażu, transportu i unieszkodliwienia wyrobów
    zawierających azbest z nieruchomości mieszkańców nie podlega / nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W myśl art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 ww. Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi

    zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
    towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są,
    czy też nie są opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania, jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Zauważenia wymaga, że dotacja/dofinansowanie nie funkcjonuje samodzielnie, nie
    podlega opodatkowaniu jako odrębna kwota, lecz wyłącznie w odniesieniu do czynności,
    do której jest wypłacana. Jeżeli czynność, do której dopłata jest przyznawana nie jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, to i dopłata do tej czynności nie
    stanowi elementu ceny oraz nie może być włączona do podstawy opodatkowania.
    W analizowanym przypadku nie występuje związek pomiędzy otrzymanym
    dofinansowaniem z WFOŚiGW na realizację ww. zadań, a czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Jak bowiem wskazano wyżej, w zakresie realizacji zadań
    nie wykonują / nie będą Państwo wykonywali działalności gospodarczej, o której mowa w
    art. 15 ust. 2 ustawy, Państwa działania polegające na demontażu, transporcie i
    unieszkodliwieniu wyrobów zawierających azbest na terenie Gminy nie stanowią / nie
    będą stanowiły świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wobec powyższego otrzymane przez Państwa dofinansowanie z WFOŚiGW na realizację
    ww. zadań nie stanowi / nie będzie stanowiło podstawy opodatkowania w rozumieniu art.
    29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlega / nie będzie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Odnosząc się natomiast do kwestii braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w
    związku z realizacją ww. zadań w zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia
    wyrobów zawierających azbest realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych,
    wskazania wymaga, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego,
    zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z przywołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
    a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT lub/i niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Analiza powołanych powyżej przepisów prawa prowadzi do wniosku, że rozliczenie
    podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest
    tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego
    czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej, do wykonywania
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do
    odliczenia podatku VAT, jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny.
    Jak już wcześniej wskazano realizacja przedmiotowych zadań nie podlega / nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie dokonują / nie będą
    Państwo dokonywać świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wobec powyższego, w niniejszej sprawie nie wystąpi związek pomiędzy dokonywanymi
    zakupami, a czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.
    Mając zatem na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że nie
    przysługuje /nie będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego
    w związku z realizacją zadań w zakresie demontażu, transportu i unieszkodliwienia
    wyrobów zawierających azbest realizowanych w 2019 r., 2020 r. oraz w latach kolejnych.
    Powyższe wynika z faktu, że w analizowanym przypadku nie są / nie będą spełnione –
    wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, tj. ponoszone wydatki na realizację ww. zadań nie są / nie będą
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji
    z 3 września 2020 r. znak 0113-KDIPT1-2.4012.371.2020.2.MC.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i
      zastosują się Państwo do interpretacji.

      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.