Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.325.2021.16.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług
otrzymanej rekompensaty. Braku obowiązku
dokumentowania otrzymanych rekompensat fakturą oraz
braku wpływu otrzymanej rekompensaty na prawo do
pełnego odliczenia podatku naliczonego od zakupów towarów
i usług służących wykonywaniu czynności opodatkowanych
podatkiem VAT tj. usług przewozu w ramach publicznego
transportu zbiorowego na liniach autobusowych,
tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za
tramwaje.
Słowa kluczowe: dotacja
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 kwietnia 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług otrzymanej rekompensaty, braku obowiązku
    dokumentowania otrzymanych rekompensat fakturą oraz braku wpływu otrzymanej
    rekompensaty na prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zakupów towarów
    i usług służących wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT tj. usług
    przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych,
    tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje. Uzupełnili go Państwo -
    w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 7 lipca 2021 r. (wpływ 7 lipca 2021 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca - (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Wnioskodawca”
    lub „Spółka”) jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością. Jedynym wspólnikiem Spółki i jednocześnie jej
    założycielem jest Gmina (...) (dalej jako: „Gmina”) dysponująca 100% udziałami w jej
    kapitale zakładowym. Spółka prowadzi pełną księgowość, opodatkowana jest podatkiem
    dochodowym od osób prawnych oraz podatkiem od towarów i usług. Spółka została
    utworzona w wykonaniu Uchwały Rady Miasta z dnia 20 marca 2000 r. Wnioskodawca jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 1 lipca 2000
    r., czyli od dnia powstania Spółki. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług, ponieważ wykonuje i będzie wykonywał czynności opodatkowane, m.in.
    sprzedaż biletów jednorazowych i okresowych, sprzedaż usług obsługi i naprawy
    pojazdów mechanicznych, wynajem środków transportowych, wynajem nieruchomości,
    sprzedaż reklam, sprzedaż materiałów i inne.
    Wniosek o interpretację podatkową związany jest z powierzeniem Spółce przez Gminę
    świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy z
    dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1944
    z późn. zm., dalej jako: „u.p.t.z.”) oraz wypłatą przez Gminę na rzecz Spółki rekompensaty.
    Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz

    Gminy usługi. Spółka nie świadczy usług na rzecz Gminy. Usługi świadczone są na rzecz
    pasażerów, którzy w oparciu o zakupione bilety zawierają ze Spółką umowę przewozu.
    Zagadnienie prawne będące przedmiotem niniejszego wniosku związane jest z
    obowiązującymi od dnia 1 stycznia 2016 r. przepisami zawartymi w art. 1 ust. 1 pkt 5
    ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    ustawy prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 605), w tym w szczególności
    art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.
    U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie
    lokalnego transportu drogowego należy do zadań własnych gminy. Gmina jako
    organizator transportu publicznego, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1
    pkt 9 u.p.t.z., może zawrzeć z danym podmiotem (operatorem) umowę o świadczenie
    usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi
    prawo i zobowiązuje go do wykonywania określonych usług związanych z wykonywaniem
    przewozu o charakterze użyteczności publicznej (umowa wykonawcza) - o czym będzie
    mowa poniżej.
    Władcze powierzenie Spółce do realizacji zadania własnego Gminy znajduje swoje
    uzasadnienie w Rozporządzeniu (WE) nr 1370/07 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
    23 października 2007 r. dotyczącym usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego
    transportu pasażerskiego uchylającym Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 oraz (EWG)
    nr 1107/70 (dalej jako: „Rozporządzenie 1370/07”). Na podstawie Rozporządzenia 1370/07
    Spółka określana jest jako tzw. podmiot wewnętrzny, będący wyodrębnioną prawnie
    jednostką podlegającą kontroli właściwego organu lokalnego. Kontrola, jaką sprawuje
    Gmina nad Spółką jest analogiczna do kontroli, jaką Gmina sprawuje nad własnymi
    służbami. Natomiast zobowiązanie podmiotu wewnętrznego (Spółki) do świadczenia
    usługi publicznej, stosownie do brzmienia art. 2 lit. e Rozporządzenia 1370/07, jest
    definiowane jako wymóg określony przez właściwy organ do świadczenia usługi
    użyteczności publicznej w zakresie pasażerskiego transportu publicznego, których
    podmiot ze względu na swój własny interes gospodarczy bez rekompensaty nie podjąłby
    się w takim samym zakresie i na takich samych warunkach. Wypełniając powyższe
    unormowanie prawne Spółka ma za zadanie realizację konkretnego działania będącego
    zadaniem własnym Gminy. Zadanie to zostało powierzone do wykonywania w sposób
    bezpośredni, tym samym Spółka stała się w myśl art. 2 lit. j Rozporządzenia 1370/07 tzw.
    podmiotem wewnętrznym. Ze względu na fakt, iż usługi publicznego transportu
    zbiorowego mają charakter usług publicznych, wysokość cen (opłat), po których są
    realizowane jest ustalana przez Prezydenta Miasta (zarządzenie nr (...) Prezydenta Miasta
    z dnia 1 września 2014 r. w sprawie ustalenia opłat za usługi przewozowe w komunikacji
    miejskiej powierzonej do realizacji przez Gminę, zmienione m.in. zarządzeniem nr (...)
    Prezydenta Miasta z dnia 25 października 2019 r.).
    Spółka jest uprawniona do uzyskiwania przychodów z tytułu sprzedaży biletów. Poza
    usługami transportowymi w zakresie komunikacji miejskiej (działalność gospodarcza
    podstawowa). Spółka prowadzi także działalność gospodarczą poboczną (usługi reklamy,
    wynajem, stacja kontroli pojazdów, myjnia, przewozy komercyjne osób), z której to
    działalności pobocznej przeznacza zyski na pokrywanie straty z działalności podstawowej.
    Spółka nie wykonuje żadnych zadań, które nie byłyby działalnością gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Spółka prowadzi także jako działalność gospodarczą poboczną - ośrodek szkolenia
    kierowców (OSK), które to usługi są zwolnione przedmiotowo z podatku VAT. Od zakupów
    służących działalności OSK, które można bezpośrednio przyporządkować do tej
    działalności Spółka nie odlicza podatku VAT. W stosunku do zakupów, których nie można
    bezpośrednio przyporządkować tej działalności Spółka stosuje zasady określone w art. 90
    ust. 2-10 u.p.t.u., co oznacza, że odliczenia podatku naliczonego dokonuje na podstawie
    proporcji obliczonej zgodnie z ww. przepisami. Ponieważ w każdym roku udział sprzedaży

    opodatkowanej w sprzedaży ogółem przekracza 98% oraz kwota podatku naliczonego
    niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania proporcji, w skali roku, jest mniejsza
    niż 500 zł, Spółka uznaje, że proporcja ta wynosi 100% i odlicza cały podatek naliczony od
    tych zakupów.
    Łączne zyski Spółki z tytułu działalności gospodarczej pobocznej wraz z dochodami z tytułu
    sprzedaży biletów nie wystarczają na pokrywanie kosztów prowadzenia podstawowej
    działalności gospodarczej w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Wobec
    powyższego, Spółka ma przyznawaną tzw. rekompensatę z tytułu wykonywania zadań
    przewozowych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, powierzonych do realizacji
    w trybie władczym. Przedmiotowa rekompensata ma za zadanie częściowo pokryć koszty
    związane z wykonywaniem podstawowej działalności gospodarczej z zakresu publicznego
    transportu zbiorowego.
    Rekompensata jest pojęciem ustawowym, które zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 15 u.p.t.z.
    oznacza - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi
    publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego. Przedmiotowa rekompensata ma zatem za zadanie
    częściowo pokryć koszty ponoszone przy wykonywaniu powierzonego zadania, którego
    cena regulowana jest przez właściwe przepisy prawa miejscowego.
    Podstawy przyznawania rekompensaty są określone w Dziale II, Rozdziale 6 u.p.t.z. (art. 50
    i następne). Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z., finansowanie przewozów o
    charakterze użyteczności publicznej może polegać w szczególności na przekazaniu
    operatorowi rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem
    przez operatora usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Zasady wyliczania
    rekompensaty są natomiast szczegółowo określone w załączniku do Rozporządzenia 1370
    /07, zgodnie z którym rekompensata nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej
    wynikowi finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z
    realizacją usługi publicznej minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane
    przez przewoźnika w trakcie wykonywania usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów,
    reklama na autobusach) plus tzw. rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę
    zwrotu z kapitału własnego. Ponadto, wart. 50 ust. 2 u.p.t.z. zastrzeżono, że przekazanie
    rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego nie może prowadzić do odzyskania całości
    poniesionych kosztów.
    Spółka otrzymuje rekompensatę w oparciu o dwie umowy wykonawcze o świadczenie
    usług publicznych. Pierwsza umowa dotyczy przewozów tramwajowych oraz komunikacji
    zastępczej autobusowej za tramwaje i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2010 r. Druga
    umowa dotyczy przewozów autobusowych (z wyjątkiem komunikacji zastępczej
    autobusowej za tramwaje) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2021 r. Umowy regulują zasady
    odpowiedzialności Spółki wobec jednostki samorządu terytorialnego z tytułu wykonania
    lub nienależytego wykonania szczegółowych zobowiązań Spółki. Dodatkowo określają one
    wzajemne relacje między Spółką a Gminą i nie podlegają Ustawie „Prawo Zamówień
    Publicznych”, ponieważ źródłem wykonywania powierzonego Spółce zadania własnego
    Gminy nie jest umowa pomiędzy Gminą a Spółką, a jak już wyżej wspomniano umowa
    Spółki, w której powierzono wykonywanie zadania w zakresie lokalnego transportu
    zbiorowego Wnioskodawcy. Spółka nie dysponuje również uprawnieniami natury
    cywilnoprawnej do odstąpienia od realizacji umów czy też powstrzymania się z
    wykonywaniem powierzonego zadania z przyczyn określonych w Kodeksie cywilnym,
    nawet w przypadku nie otrzymania rekompensaty. Dodatkowo również z umów
    wykonawczych wynika fakt, iż wpływy z dystrybucji biletów dokonywanej przez
    Przewoźnika stanowią przychód Spółki.
    Na podstawie umów wykonawczych Wnioskodawca, jako podmiot wewnętrzny w
    rozumieniu Rozporządzenia WE 1370/2007, wykonuje zadanie własne Gminy w zakresie
    lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przez Gminę obejmującego także

    gminy sąsiadujące, które zawarły z Gminą, w trybie art. 74 ust 1 ustawy o samorządzie
    gminnym, porozumienia co do powierzenia Gminie realizacji zadania w zakresie lokalnego
    transportu drogowego.
    Ceny urzędowe za wykonywane przez Wnioskodawcę zadanie własne (prowadzoną
    działalność gospodarczą), czyli przewóz osób w ramach publicznego transportu
    zbiorowego, ustala obecnie Prezydent Miasta w formie zarządzenia. Finansowanie
    miejskiego transportu zbiorowego przychodami z biletów nie rekompensuje kosztów
    prowadzonej działalności gospodarczej w tym zakresie przez Spółkę. Spółka już w
    momencie tworzenia narażona była na osiąganie straty finansowej, co wynika z publicznej
    interwencji w regulacje taryfowe i ofertę przewozową.
    W związku z prowadzeniem przez Wnioskodawcę powierzonego zadania własnego o
    charakterze użyteczności publicznej w zakresie pasażerskiego transportu zbiorowego
    Spółka otrzymuje od Gminy rekompensatę na pokrycie kosztów działalności,
    pomniejszoną o dochody wygenerowane podczas wykonywania powierzonego zadania
    własnego Gminy (prowadzonej działalności gospodarczej). Zasady otrzymywania przez
    Spółkę tej rekompensaty określają umowy wykonawcze. Zgodnie z umową z dnia
    2.12.2009 r. (dotyczącą przewozów na liniach tramwajowych oraz komunikacji zastępczej
    autobusowej za tramwaje) rekompensata oznacza każdą korzyść, zwłaszcza finansową,
    przyznawaną bezpośrednio lub pośrednio przez właściwy organ z funduszy publicznych w
    okresie realizacji zobowiązania z tytułu świadczenia przewozów publicznych lub
    powiązaną z tym okresem. Natomiast zgodnie z umową z dnia 18.12.2020 r. (dotyczącą
    przewozów na liniach autobusowych) rekompensata oznacza środki pieniężne lub inne
    korzyści majątkowe przyznane Spółce w związku ze świadczeniem usług przewozu,
    przyznane i obliczone w sposób określony umową oraz zgodnie z Rozporządzeniem nr
    1370/07. Obliczenie wysokości rekompensaty stanowiącej częściowy zwrot kosztów
    związanych z powierzonym zadaniem własnym o charakterze użyteczności publicznej
    odbywa się na zasadach określonych w umowach wykonawczych i w załączniku do
    Rozporządzenia nr 1370/07.
    Z umowy z dnia 2.12.2009 r. (dotyczącej przewozów na liniach tramwajowych oraz
    komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje) wynika, że w trakcie roku Spółka
    otrzymuje płatności miesięczne na pokrycie rekompensowanych kosztów, natomiast po
    zakończeniu roku następuje końcowe rozliczenie wysokości rekompensaty. Płatności
    miesięczne ustalane są w oparciu o wskaźnik wykonanych wozokilometrów i planowanego
    kosztu jednego wozokilometra, pomniejszonego o 1/12 planowanych rocznych
    przychodów netto ze sprzedaży biletów. Za wykonane wozokilometry rozumie się
    wozokilometry zrealizowane według przekazanych przez Gminę rozkładów jazdy, z
    uwzględnieniem wynikających z nich tras linii oraz odległości międzyprzystankowych.
    Wielkość rekompensowanego kosztu za jeden wozokilometr jest prognozowana na każdy
    rok i zawiera tzw. rozsądny zysk. Suma płatności miesięcznych nie może przekroczyć
    kwoty przewidzianej w budżecie Gminy na dany rok. Po zakończeniu roku ustalana jest
    roczna rekompensata należna za ten rok, na zasadach określonych w u.p.t.z., w
    Rozporządzeniu nr 1370/2007 oraz w umowie wykonawczej. Zgodnie z ich zapisami,
    wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto, który obliczany jest jako: koszty poniesione w związku ze
    zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych, minus wszystkie dodatnie wpływy
    finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego zobowiązania z tytułu
    świadczenia usług publicznych, minus przychody taryfowe i jakiekolwiek inne przychody
    wygenerowane podczas wypełniania danego zobowiązania z tytułu świadczenia usług
    publicznych, plus rozsądny zysk.
    Z umowy z dnia 18.12.2020 r. dotyczącej przewozów na liniach autobusowych wynika, że
    Gmina przekazuje Spółce płatności miesięczne, które:

    a) w 2021 r. wynoszą 1/12 sumy płatności miesięcznych wykazanej w załączniku do
      umowy dla tego roku, przy czym dopuszcza się również przekazywanie płatności
      miesięcznych w dwóch częściach wynoszących po 1/24 sumy rocznych płatności
      miesięcznych, w terminie po 15. dniu danego miesiąca (pierwsza część) oraz po
      zakończeniu tego miesiąca (druga część);
    b) od 2022 r. wylicza się jako iloczyn liczby wykonanych w danym miesiącu
      wozokilometrów oraz określonej w załącznikach do umowy dla danego roku stawki za
      wozokilometr.
    Płatności miesięczne za grudzień każdego roku stanowią różnicę pomiędzy sumą rocznych
    płatności miesięcznych dla danego roku a kwotą dotychczas wypłaconych płatności
    miesięcznych. Rozliczenie roczne wysokości rekompensaty za miniony rok dokonywane
    jest na zasadach określonych w u.p.t.z., w Rozporządzeniu nr (...) oraz w umowie
    wykonawczej, na podstawie faktycznie poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów, z
    uwzględnieniem sumy otrzymanych płatności miesięcznych oraz innych form
    rekompensaty przekazanych przez Gminę z funduszy publicznych. Rekompensatę za dany
    rok obrotowy oblicza się jako sumę kosztów bezpośrednich usług przewozu, kosztów
    wydziałowych przypisanych usługom przewozu, kosztów ogólnych przypisanych usługom
    przewozu, pozostałych kosztów operacyjnych przypisanych usługom przewozu, kosztów
    finansowych przypisanych usługom przewozu, rozsądnego zysku naliczonego dla
    działalności usług przewozu i podatku dochodowego naliczonego dla działalności usług
    przewozu, pomniejszoną o odpowiednią część przychodów ze sprzedaży biletów w
    komunikacji miejskiej, przychody z udostępniania powierzchni do zamieszczania reklam
    na i w autobusach, pozostałe przychody operacyjne związane z realizacją usług przewozu i
    przychody finansowe związane z realizacją usług przewozu.
    Rekompensaty są corocznie weryfikowane przez Gminę (do 31.03.2021 r. - Miejski Zarząd
    Dróg i Transportu, a od 1.04.2021 r. - Biuro Inżyniera Miasta) w oparciu o opinię
    niezależnego od Gminy i Spółki biegłego, który dokonuje kalkulacji na zlecenie Gminy w
    oparciu o zapisy umów wykonawczych. Roczna wysokość należnej rekompensaty oraz
    liczba wozokilometrów wyznacza odpowiednio stawki rekompensaty na pokrycie kosztu
    jednego kilometra. Ustalone rekompensaty podlegają corocznej kontroli organizatora.
    Podstawę kontroli stanowią sprawozdania dotyczące ilości faktycznie wykonanych w
    danym roku kilometrów, oraz dane analityczne, pozwalające ustalić faktyczny poziom
    kosztów netto świadczenia usług przewozowych. Przedmiotowa rekompensata stanowi
    częściowy zwrot kosztów poniesionych przez Spółkę w związku z wykonywaniem
    powierzonego zadania o charakterze użyteczności publicznej.
    Warto ponadto wskazać, że otrzymywana od Gminy rekompensata, o której mowa w
    treści wniosku nie ma bezpośredniego wpływu na kwotę należną - cenę świadczonych
    usług dla konsumenta, nie stanowi dopłaty do ceny świadczonej usługi, a jej istotą jest
    jedynie pokrycie kosztów powierzonej do wykonania działalności gospodarczej
    stanowiącej statutowe zadanie Spółki i będące także jednym z zadań własnych Gminy.
    Bezpośrednim odbiorcą świadczonych przez Wnioskodawcę usług (prowadzonej
    działalności gospodarczej) są pasażerowie komunikacji miejskiej. Wnioskodawca nie
    świadczy usług na rzecz Gminy, lecz na rzecz potencjalnych podróżnych, a wynagrodzenie
    z tego tytułu stanowią kwoty uzyskane przez Spółkę ze sprzedaży biletów na rzecz
    pasażerów. W przedmiotowej sprawie brak jest zatem bezpośredniego związku pomiędzy
    kwotą rekompensaty a wynagrodzeniem z tytułu świadczenia usług zbiorowego
    transportu publicznego. Podkreślić należy, iż rekompensata, którą otrzymuje Spółka od
    Gminy na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług przewozowych nie wpływa
    na cenę biletu, czyli na cenę świadczonej usługi. Wysokość ceny biletu uzależniona jest
    wyłącznie od zarządzenia Prezydenta Miasta i jest pochodną oczekiwań społecznych, a
    także możliwości finansowych pasażerów, a nie rzeczywistych kosztów usługi przewozowej

    świadczonej przez Wnioskodawcę. Reasumując, cena biletów nie jest uzależniona od
    otrzymywanej przez Spółkę rekompensaty. Otrzymywana od Gminy rekompensata służy
    częściowemu pokryciu kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem powierzonej
    działalności przewozowej, a nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi.
    Wnioskodawca zaznacza także, że w odniesieniu do przedstawionego zagadnienia uzyskał
    interpretacje indywidualne wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w
    dniach 18.03.2015 r. (sygn. IBPP1/443-1237/14/MS) i 07.01.2016 r. (sygn. IBPP3/4512-886
    /15/MN). W interpretacjach tych potwierdzono w szczególności, że otrzymanie
    rekompensaty nie podlega opodatkowaniu VAT, nie powinno być dokumentowane
    fakturą, a Spółka ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    dokonywanych przez nią zakupów towarów i usług związanych z wykonywaną
    działalnością gospodarczą. Powodem złożenia niniejszego wniosku o interpretację jest
    zmiana stanu faktycznego polegająca na tym, że do dnia 31.12.2020 r. zasady
    wykonywania powierzonych zadań w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    (autobusowego i tramwajowego) oraz otrzymywania rekompensaty uregulowane były w
    jednej umowie zawartej z Gminą w dniu 2.12.2009 r., natomiast z dniem 31.12.2020 r.
    umowa ta wygasła w części dotyczącej przewozów autobusowych. Od dnia 1.01.2021 r.
    zadania związane ze świadczeniem usług przewozu w ramach publicznego transportu
    zbiorowego na liniach tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje
    oraz zasady otrzymywania rekompensaty z tego tytułu reguluje w dalszym ciągu umowa
    zawarta w dniu 2.12.2009 r., natomiast zadania związane ze świadczeniem usług
    przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych oraz
    zasady otrzymywania rekompensaty z tego tytułu reguluje odrębna umowa zawarta z
    Gminą w dniu 18.12.2020 r.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym rekompensaty otrzymywane
      od Gminy na podstawie umów z dnia 2.12.2009 r. i 18.12.2020 r. na świadczenie usług
      przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych,
      tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje podlegają
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym rekompensaty otrzymywane
      od Gminy na podstawie umów z dnia 2.12.2009 r. i 18.12.2020 r. na świadczenie usług
      przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych,
      tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje powinny zostać
      udokumentowane przez Wnioskodawcę fakturą?
    3. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługuje
      prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od prawidłowo
      udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu
      w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych,
      tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje, czy też ze względu
      na otrzymywane rekompensaty Wnioskodawca powinien dokonywać odliczenia
      podatku naliczonego z uwzględnieniem preproporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-
      2h u.p.t.u.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    rekompensaty otrzymywane od Gminy na podstawie umów z dnia 02.12.2009 r. i
    18.12.2020 r. na świadczenie usług przewozu w ramach publicznego transportu
    zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i komunikacji zastępczej
    autobusowej za tramwaje nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Rekompensata stanowi częściowy zwrot kosztów z tytułu wykonywania zadań publicznych.
    Otrzymana rekompensata od Gminy nie stanowi bezpośredniej dopłaty związanej z
    wykonywaniem usług przewozowych, gdyż nie wpływa wprost na wysokość ceny tych
    usług, a celem jej jest dofinansowanie działalności przewozowej powierzonej Spółce przez
    Gminę. Rekompensata, którą otrzymuje Spółka od Gminy, przeznaczona jest na pokrycie
    kosztów związanych z wykonywaniem usług przewozowych i nie wpływa na cenę biletu.
    Oznacza to, że ma charakter ogólny, jej celem jest częściowe pokrycie ogółu kosztów
    ponoszonych w związku z wykonywaniem zadań publicznych przez Spółkę, natomiast nie
    ma bezpośredniego (ani nawet jakiegokolwiek) wpływu na cenę świadczonych usług.
    W ocenie Spółki otrzymywana rekompensata nie wypełnia dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.
    t.u., gdyż nie stanowi ona wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług wykonywanych na
    rzecz Gminy (Spółka świadczy usługi na rzecz jej pasażerów). Ponadto, wypłacana przez
    Gminę rekompensata nie wypełnia dyspozycji art. 29a ust. 1 u.p.t.u., ponieważ jej wypłata
    nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług publicznego transportu
    zbiorowego dla korzystających z tegoż transportu.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.t.u., przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na
    rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy. Należy jednak
    wskazać, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywana jest w ramach umowy, a jedna ze stron może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Przywołując art. 29a ust. 1 ustawy wskazać należy, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym, a nie te, które mają
    charakter podmiotowy. Termin rekompensata - to wyrównanie strat poniesionych przez
    kogoś, naprawienie szkód, wynagrodzenie komuś krzywd. Rekompensata nie ma
    natomiast bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Wnioskodawcę usług na
    rzecz pasażerów, nie stanowi dopłaty do ceny wykonywanych usług, a jej istotą jest
    pokrycie kosztów działalności powierzonej przez Gminę. Określenie zasad przyznawania
    rekompensaty i celów, jakim ona służy jest zawarte w Dziale II, Rozdziale 6 u.p.t.z. (art. 50 i
    następne). O tym, że rekompensata nie jest związana z liczbą przewiezionych pasażerów,
    nie stanowi wynagrodzenia za wykonywane usługi transportu publicznego, lecz jej istotą
    jest zrównoważenie ponoszonych z tego tytułu kosztów, świadczy także treść art. 50 ust. 1
    pkt 2 lit. c u.p.t.z., zgodnie z którym finansowanie przewozów o charakterze użyteczności
    publicznej może polegać w szczególności na przekazaniu operatorowi rekompensaty z
    tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego.
    Wyrażony przez Wnioskodawcę pogląd znajduje potwierdzenie w wydawanych dotychczas
    interpretacjach indywidualnych, m.in. w indywidualnej interpretacji Dyrektora Izby
    Skarbowej w Katowicach z dnia 18 marca 2015 r., sygn. IBPP1/443-1237/14/MS, wydanej
    dla Wnioskodawcy w zbliżonym stanie faktycznym.
    W ocenie Spółki należy uznać, iż rekompensata, którą Spółka otrzymuje od Gminy w
    związku z wykonywaniem przez nią powierzonego zadania własnego Gminy w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych i tramwajowych, nie stanowi
    wynagrodzenia z tytułu usług wykonywanych na rzecz Gminy i tym samym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pomiędzy Spółką a Gminą istnieje
    wprawdzie stosunek prawny, jednakże związany jedynie z relacją organ publiczny -
    podmiot wewnętrzny, w związku z czym w ramach tego stosunku bezpośrednim i
    ostatecznym beneficjentem są wyłącznie pasażerowie korzystający z usług transportu
    miejskiego. Brak jest zatem podstaw aby twierdzić, że pomiędzy Spółką a Gminą istnieje

    jakiekolwiek obustronne i ekwiwalentne świadczenie. Spółka nie świadczy usług na rzecz
    Gminy, lecz na rzecz potencjalnych pasażerów, a wynagrodzenie z tego tytułu stanowią
    kwoty uzyskiwane przez Spółkę ze sprzedaży biletów na rzecz pasażerów, przy czym
    wypłacana rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa podatkowego oraz opis sprawy
    stwierdzić należy, iż rekompensata, którą Spółka otrzymuje od Gminy, jako że służy
    wyrównaniu kosztów działalności Spółki, nie stanowi podstawy opodatkowania w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    rekompensaty otrzymywane od Gminy na podstawie umów z dnia 2.12.2009 r. i
    18.12.2020 r. na świadczenie usług przewozu w ramach publicznego transportu
    zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i komunikacji zastępczej
    autobusowej za tramwaje nie powinny być dokumentowane przez Wnioskodawcę fakturą.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 u.p.t.u., podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:
    1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
      pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
    2) sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na
      rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
      pkt 1;
    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek
      podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Z art. 2 pkt 22 ustawy wynika natomiast, że przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W uzasadnieniu do stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 wykazano, że
    rekompensaty otrzymywane od Gminy na świadczenie usług przewozu w ramach
    publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i
    komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje nie stanowią wynagrodzenia za
    sprzedaż podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, zatem ich otrzymanie przez
    Wnioskodawcę nie stanowi zdarzenia, które powinno zostać udokumentowane fakturą.
    Wnioskodawca uważa, że właściwym sposobem udokumentowania przedmiotowych
    rekompensat powinna być nota księgowa wystawiona zgodnie z przepisami o
    rachunkowości.
    Ad 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przysługuje
    mu prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od prawidłowo
    udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w
    ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i
    komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje. Nie powinien on dokonywać odliczenia

    podatku naliczonego z uwzględnieniem preproporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h u.
    p.t.u., bez względu na otrzymywane rekompensaty.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 u.p.tu., w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r.,
    kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek
    pozytywnych, tj. zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi,
    tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania
    podatkowego).
    Przedstawione wyżej unormowania wykluczają możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od
    podatku i niepodlegających temu podatkowi.
    System odliczeń podatku oznacza całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od obciążeń z
    tytułu VAT zapłaconego lub należnego (do zapłaty) w prowadzonej działalności
    gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej zapewnia, że jakakolwiek
    działalność gospodarcza, bez względu na jej cel oraz rezultat, o ile sama jest
    opodatkowana VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny. Pozwala to na
    zachowanie zasady potrącalności, która powinna być na gruncie ustawy o VAT rozumiana
    możliwie najszerzej. Oznacza to, że zawsze ma ona zastosowanie przy nabyciu towarów
    dokonanym z zamiarem wykorzystania ich w działalności opodatkowanej.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy zasadnym jest w opisanym stanie
    faktycznym i zdarzeniu przyszłym odliczanie w pełnej wysokości podatku naliczonego od
    prawidłowo udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług
    przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych,
    tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje, czy też ze względu na
    otrzymywane rekompensaty Wnioskodawca powinien dokonywać odliczenia podatku
    naliczonego z uwzględnieniem preproporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o VAT nie wiążą prawa do odliczenia podatku ze
    źródłem pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na zakup towarów i usług,
    przy nabyciu których podatek został naliczony. Przepisy ustawy nie wyłączają prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w przypadku dokonywania zakupów ze środków
    finansowych otrzymanych w postaci dotacji lub darowizn. W związku z tym, otrzymanie
    przez Spółkę częściowego zwrotu ponoszonych kosztów w formie rekompensaty nie

    powinno pozbawiać Spółki prawa do całkowitego lub częściowego odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu zakupów związanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych
    VAT.
    Zatem dla ustalenia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego podstawowe znaczenie ma związek dokonanych zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi, natomiast bez znaczenia pozostaje źródło pochodzenia
    środków finansowych na pokrycie ww. zakupów. Jednak przy ustalaniu tego prawa należy
    mieć na uwadze ograniczenie wynikające z art. 88 ustawy.
    Wskazać również należy, że art. 86 uzupełniają regulacje prawne art. 90 u.p.t.u. Zgodnie z
    art. 90 ust. 1 ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez
    podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie
    przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku
    naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. W myśl art. 90 ust. 2 ustawy, jeżeli nie jest
    możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może
    pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą
    można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
    Zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy, w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
    1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
      wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 500 zł -
      podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
    2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    Podsumowując, w przypadku spełnienia podstawowej pozytywnej przesłanki
    warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych, Wnioskodawcy - będącemu czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w sytuacji wykonywania przez Wnioskodawcę
    tylko zadań będących działalnością gospodarczą - stosownie do zapisów art. 86 ust. 1 w
    związku z art. 90 ustawy, będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących te zakupy przy spełnieniu wyżej
    wskazanych warunków.
    Powyższego nie zmienia fakt, że ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2015 r.
    poz. 605) przepisem zawartym w art. 1 ust. 2a pkt 4 lit. a wprowadziła zmiany, w myśl
    których w art. 86 u.p.t.u. dodano ust. 2a-2h. Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 2a ustawy,
    w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej
    przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art.
    8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym
    przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej
    podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza
    się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i
    usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”.
    Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej
    przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Powyższe zapisy odnoszą się więc do sposobu określenia proporcji przez podatnika w
    przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej
    przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza, w sytuacji gdy nie jest możliwe przypisanie tych towarów i usług w całości do
    działalności gospodarczej podatnika.

    Tymczasem w przedmiotowej sprawie - jak jednoznacznie wskazano we wniosku -
    Wnioskodawca nie wykonuje żadnych zadań, które nie byłyby działalnością gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Zatem w przypadku Wnioskodawcy, w
    przedstawionym opisie sprawy przepisy art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. nie mają zastosowania.
    Wnioskodawca podał, że prowadzi także jako działalność gospodarczą poboczną - ośrodek
    szkolenia kierowców (OSK), które to usługi są zwolnione przedmiotowo z podatku VAT. Od
    zakupów służących działalności OSK, które można bezpośrednio przyporządkować do tej
    działalności Spółka nie odlicza podatku VAT. W stosunku do zakupów, których nie można
    bezpośrednio przyporządkować tej działalności Spółka stosuje zasady określone w art. 90
    ust. 2-10 u.p.t.u., co oznacza, że odliczenia podatku naliczonego dokonuje na podstawie
    proporcji obliczonej zgodnie z ww. przepisami. Ponieważ w każdym roku udział sprzedaży
    opodatkowanej w sprzedaży ogółem przekracza 98% oraz kwota podatku naliczonego
    niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania proporcji, w skali roku, jest mniejsza
    niż 500 zł, Spółka uznaje, że proporcja ta wynosi 100% i odlicza cały podatek naliczony od
    tych zakupów.
    W tym stanie rzeczy należy się zgodzić, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia
    podatku naliczonego od prawidłowo udokumentowanych zakupów towarów i usług
    służących wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na
    liniach autobusowych, tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje,
    podatek naliczony od ww. zakupów winien być odliczony w pełnej wysokości oraz nie ma
    on obowiązku stosowania przepisów art. 86 ust. 2a-2h ustawy, bez względu na
    otrzymywane rekompensaty.
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdzają także inne dotychczas wydane dla
    Spółki interpretacje indywidualne, dotyczące zbliżonego stanu faktycznego (interpretacje
    Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach nr IBPP1/443-1237/14/MS z dnia 18.03.2015 r.
    oraz nr IBPP3/4512-886/15/MN z dnia 07.01.2016 r.).
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 3 września 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB3-2.4012.325.2021.2.MN, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    otrzymanej rekompensat i braku obowiązku dokumentowania otrzymanych rekompensat
    fakturą oraz prawidłowe w zakresie braku wpływu otrzymanej rekompensaty na prawo do
    pełnego odliczenia podatku naliczonego od zakupów towarów i usług służących
    wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem VAT tj. usług przewozu w ramach
    publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i
    komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje.
    Interpretację doręczono Państwu 8 września 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    6 października 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach. Skarga wpłynęła do mnie 11 października 2021 r.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie interpretacji indywidualnej w części objętej
    zaskarżeniem (tj. w części odnoszącej się do pytań na 1 i 2).
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 17 marca 2022 r. sygn. akt I SA
    /Gl 1515/21 - uchylił skarżoną interpretację.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 29 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1141/22 -
    oddalił skargę kasacyjną.

    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który uchylił interpretację
    indywidualną stał się prawomocny od 29 listopada 2024 r.
    Prawomocny wyrok wraz z aktami wpłynął do mnie 26 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym i w dacie wydania pierwotnej interpretacji w przedstawionym
    zdarzeniu przyszłym bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej
    samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z
    17 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1515/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1141/22.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy,
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące
    dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś
    zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak
    muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
        jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie. Na gruncie podatku od towarów i usług dana czynność może
    być albo odpłatna albo nieodpłatna. Jeśli tylko czynność została wykonana za
    wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to
    pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje
    dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie.
    Podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Wskazać również należy, że dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia
    rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również

    podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności
    komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na
    cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2020
    r., poz. 1944, ze zm.).
    Jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Użyte w ustawie określenie rekompensata oznacza - środki pieniężne lub inne
      korzyści majątkowe przyznane operatorowi publicznego transportu zbiorowego w
      związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
    właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
    1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
        pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
        mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
        komunikacyjnej
        w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły
        porozumienie;
    2) związek międzygminny - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w
      gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin tworzących związek
      międzygminny.
    Zgodnie z art. 8 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Do zadań organizatora należy:
      1) planowanie rozwoju transportu;
      2) organizowanie publicznego transportu zbiorowego;
      3) zarządzanie publicznym transportem zbiorowym.
    Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
    szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:

      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów
        w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze właściwości
        danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
    zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
    przewozach pasażerskich. (...)
    Stosownie do art. 51 ust. 1 i 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    1. Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
      szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    2. Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze sprzedaży
      biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów, zgodnie z
      przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Plan transportowy określa w szczególności przewidywane finansowanie usług
      przewozowych.
    W myśl art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Przy opracowaniu planu transportowego należy uwzględnić w szczególności
      rentowność linii komunikacyjnych.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Stosownie do art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo przedsiębiorcą prowadzącym działalność
    gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, będącym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Wniosek o interpretację podatkową związany
    jest z powierzeniem Spółce przez Gminę świadczenia usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy o publicznym transporcie zbiorowym oraz

    wypłatą przez Gminę na rzecz Spółki rekompensaty. Rekompensata nie stanowi
    wynagrodzenia za świadczone przez Spółkę na rzecz Gminy usługi. Spółka nie świadczy
    usług na rzecz Gminy. Usługi świadczone są na rzecz pasażerów, którzy w oparciu o
    zakupione bilety zawierają ze Spółką umowę przewozu.
    Spółka jest uprawniona do uzyskiwania przychodów z tytułu sprzedaży biletów. Poza
    usługami transportowymi w zakresie komunikacji miejskiej (działalność gospodarcza
    podstawowa). Spółka prowadzi także działalność gospodarczą poboczną (usługi reklamy,
    wynajem, stacja kontroli pojazdów, myjnia, przewozy komercyjne osób), z której to
    działalności pobocznej przeznacza zyski na pokrywanie straty z działalności podstawowej.
    Spółka nie wykonuje żadnych zadań, które nie byłyby działalnością gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Spółka prowadzi także jako działalność gospodarczą
    poboczną - ośrodek szkolenia kierowców (OSK), które to usługi są zwolnione
    przedmiotowo z podatku VAT.
    Łączne zyski Spółki z tytułu działalności gospodarczej pobocznej wraz z dochodami z tytułu
    sprzedaży biletów nie wystarczają na pokrywanie kosztów prowadzenia podstawowej
    działalności gospodarczej w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Wobec
    powyższego, Spółka ma przyznawaną tzw. rekompensatę z tytułu wykonywania zadań
    przewozowych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, powierzonych do realizacji
    w trybie władczym. Przedmiotowa rekompensata ma za zadanie częściowo pokryć koszty
    związane z wykonywaniem podstawowej działalności gospodarczej z zakresu publicznego
    transportu zbiorowego.
    Spółka otrzymuje rekompensatę w oparciu o dwie umowy wykonawcze o świadczenie
    usług publicznych. Pierwsza umowa dotyczy przewozów tramwajowych oraz komunikacji
    zastępczej autobusowej za tramwaje i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2010 r. Druga
    umowa dotyczy przewozów autobusowych (z wyjątkiem komunikacji zastępczej
    autobusowej za tramwaje) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2021 r. Umowy regulują zasady
    odpowiedzialności Spółki wobec jednostki samorządu terytorialnego z tytułu wykonania
    lub nienależytego wykonania szczegółowych zobowiązań Spółki. Dodatkowo określają one
    wzajemne relacje między Spółką a Gminą i nie podlegają Ustawie „Prawo Zamówień
    Publicznych”, ponieważ źródłem wykonywania powierzonego Spółce zadania własnego
    Gminy nie jest umowa pomiędzy Gminą a Spółką, a jak już wyżej wspomniano umowa
    Spółki, w której powierzono wykonywanie zadania w zakresie lokalnego transportu
    zbiorowego Wnioskodawcy. Spółka nie dysponuje również uprawnieniami natury
    cywilnoprawnej do odstąpienia od realizacji umów czy też powstrzymania się z
    wykonywaniem powierzonego zadania z przyczyn określonych w Kodeksie cywilnym,
    nawet w przypadku nie otrzymania rekompensaty. Dodatkowo również z umów
    wykonawczych wynika fakt, iż wpływy z dystrybucji biletów dokonywanej przez
    Przewoźnika stanowią przychód Spółki.
    Ceny urzędowe za wykonywane przez Spółkę zadanie własne (prowadzoną działalność
    gospodarczą), czyli przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego, ustala
    obecnie Prezydent Miasta w formie zarządzenia. Finansowanie miejskiego transportu
    zbiorowego przychodami z biletów nie rekompensuje kosztów prowadzonej działalności
    gospodarczej w tym zakresie przez Spółkę. Spółka już w momencie tworzenia narażona
    była na osiąganie straty finansowej, co wynika z publicznej interwencji w regulacje
    taryfowe i ofertę przewozową.
    W związku z prowadzeniem przez Spółkę powierzonego zadania własnego o charakterze
    użyteczności publicznej w zakresie pasażerskiego transportu zbiorowego Spółka
    otrzymuje od Gminy rekompensatę na pokrycie kosztów działalności, pomniejszoną o
    dochody wygenerowane podczas wykonywania powierzonego zadania własnego Gminy
    (prowadzonej działalności gospodarczej). Zasady otrzymywania przez Spółkę tej
    rekompensaty określają umowy wykonawcze. Zgodnie z umową z dnia 2.12.2009 r.
    (dotyczącą przewozów na liniach tramwajowych oraz komunikacji zastępczej autobusowej
    za tramwaje) rekompensata oznacza każdą korzyść, zwłaszcza finansową, przyznawaną

    bezpośrednio lub pośrednio przez właściwy organ z funduszy publicznych w okresie
    realizacji zobowiązania z tytułu świadczenia przewozów publicznych lub powiązaną z tym
    okresem. Natomiast zgodnie z umową z dnia 18.12.2020 r. (dotyczącą przewozów na
    liniach autobusowych) rekompensata oznacza środki pieniężne lub inne korzyści
    majątkowe przyznane Spółce w związku ze świadczeniem usług przewozu, przyznane i
    obliczone w sposób określony umową oraz zgodnie z Rozporządzeniem nr 1370/07.
    Obliczenie wysokości rekompensaty stanowiącej częściowy zwrot kosztów związanych z
    powierzonym zadaniem własnym o charakterze użyteczności publicznej odbywa się na
    zasadach określonych w umowach wykonawczych i w załączniku do Rozporządzenia nr
    1370/07.
    Z umowy z dnia 2.12.2009 r. (dotyczącej przewozów na liniach tramwajowych oraz
    komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje) wynika, że w trakcie roku Spółka
    otrzymuje płatności miesięczne na pokrycie rekompensowanych kosztów, natomiast po
    zakończeniu roku następuje końcowe rozliczenie wysokości rekompensaty. Płatności
    miesięczne ustalane są w oparciu o wskaźnik wykonanych wozokilometrów i planowanego
    kosztu jednego wozokilometra, pomniejszonego o 1/12 planowanych rocznych
    przychodów netto ze sprzedaży biletów. Za wykonane wozokilometry rozumie się
    wozokilometry zrealizowane według przekazanych przez Gminę rozkładów jazdy, z
    uwzględnieniem wynikających z nich tras linii oraz odległości międzyprzystankowych.
    Wielkość rekompensowanego kosztu za jeden wozokilometr jest prognozowana na każdy
    rok i zawiera tzw. rozsądny zysk. Suma płatności miesięcznych nie może przekroczyć
    kwoty przewidzianej w budżecie Gminy na dany rok. Po zakończeniu roku ustalana jest
    roczna rekompensata należna za ten rok, na zasadach określonych w u.p.t.z., w
    Rozporządzeniu nr 1370/2007 oraz w umowie wykonawczej. Zgodnie z ich zapisami,
    wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto, który obliczany jest jako: koszty poniesione w związku ze
    zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych, minus wszystkie dodatnie wpływy
    finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego zobowiązania z tytułu
    świadczenia usług publicznych, minus przychody taryfowe i jakiekolwiek inne przychody
    wygenerowane podczas wypełniania danego zobowiązania z tytułu świadczenia usług
    publicznych, plus rozsądny zysk.
    Z umowy z dnia 18.12.2020 r. dotyczącej przewozów na liniach autobusowych wynika, że
    Gmina przekazuje Spółce płatności miesięczne, które:
    a) w 2021 r. wynoszą 1/12 sumy płatności miesięcznych wykazanej w załączniku do
      umowy dla tego roku, przy czym dopuszcza się również przekazywanie płatności
      miesięcznych w dwóch częściach wynoszących po 1/24 sumy rocznych płatności
      miesięcznych, w terminie po 15. dniu danego miesiąca (pierwsza część) oraz po
      zakończeniu tego miesiąca (druga część);
    b) od 2022 r. wylicza się jako iloczyn liczby wykonanych w danym miesiącu
      wozokilometrów oraz określonej w załącznikach do umowy dla danego roku stawki za
      wozokilometr.
    Płatności miesięczne za grudzień każdego roku stanowią różnicę pomiędzy sumą rocznych
    płatności miesięcznych dla danego roku a kwotą dotychczas wypłaconych płatności
    miesięcznych. Rozliczenie roczne wysokości rekompensaty za miniony rok dokonywane
    jest na zasadach określonych w u.p.t.z., w Rozporządzeniu nr 1370/2007 oraz w umowie
    wykonawczej, na podstawie faktycznie poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów, z
    uwzględnieniem sumy otrzymanych płatności miesięcznych oraz innych form
    rekompensaty przekazanych przez Gminę z funduszy publicznych. Rekompensatę za dany
    rok obrotowy oblicza się jako sumę kosztów bezpośrednich usług przewozu, kosztów
    wydziałowych przypisanych usługom przewozu, kosztów ogólnych przypisanych usługom
    przewozu, pozostałych kosztów operacyjnych przypisanych usługom przewozu, kosztów

    finansowych przypisanych usługom przewozu, rozsądnego zysku naliczonego dla
    działalności usług przewozu i podatku dochodowego naliczonego dla działalności usług
    przewozu, pomniejszoną o odpowiednią część przychodów ze sprzedaży biletów w
    komunikacji miejskiej, przychody z udostępniania powierzchni do zamieszczania reklam
    na i w autobusach, pozostałe przychody operacyjne związane z realizacją usług przewozu i
    przychody finansowe związane z realizacją usług przewozu.
    W analizowanej sprawie Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą braku
    obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług otrzymywanych rekompensat.
    Odnosząc się do ww. kwestii wskazać należy, że stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art.
      119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
      dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od
      nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
      subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni
      wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Ponadto, w myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają
    opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja,
    subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu
    sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług -
    istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a dostawą towarów lub
    świadczeniem usług i ich ceną - to stanowi ona podstawę opodatkowania w rozumieniu
    art. 29a ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie ma
    przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę
    - czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną
    konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę.
    Zatem, aby dotacje i inne środki o podobnym charakterze stanowiły podstawę
    opodatkowania, muszą być wypłacane jako należność z tytułu dostawy towarów lub
    świadczenia usług i być bezpośrednio związane z ceną tego świadczenia.
    Definicji terminu „bezpośredniego wpływu na cenę” nie zawiera zarówno ustawa o VAT,
    jak również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie

    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006
    r., str. 1, ze zm.), dlatego w tym zakresie należy odwołać się do sposobu wykładni tego
    pojęcia wynikającego z orzecznictwa TSUE.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem TSUE, do podstawy opodatkowania
    podatkiem VAT zalicza się, w przypadkach, które określa art. 11 część A ust. 1 lit. a)
    szóstej dyrektywy (odpowiednio art. 73 dyrektywy 2006/112/WE), subwencje przyznane
    podatnikom. Przepis ten zmierza do obciążenia podatkiem VAT całej wartości towarów i
    usług, a przez to - do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
    przyznania subwencji (pkt 26 wyroku w sprawie C-144/02).
    Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, ma on zastosowanie, gdy subwencja jest
    bezpośrednio związana z ceną danej transakcji. TSUE wskazał, że aby miała miejsce taka
    sytuacja, subwencja powinna przede wszystkim być przyznawana konkretnie
    podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określonego towaru lub
    wykonywał określoną usługę. Jedynie w tym przypadku subwencja może być uznana za
    świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z
    tym podlega opodatkowaniu (pkt 28 ww. wyroku C-144/02).
    Ponadto, subwencje związane bezpośrednio z ceną interpretuje się jako obejmujące
    jedynie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów
    lub świadczenie usług, i które są płacone przez stronę trzecią sprzedawcy lub dostawcy
    (zob. np. wyrok w sprawie C-184/00 pkt 18). Niezbędne jest, by cena, którą ma zapłacić
    nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku
    odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    która stanowiłaby zatem element determinujący cenę, jakiej ten ostatni żąda. Należy
    zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana sprzedawcy lub
    świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów lub świadczenie
    usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał subwencji (zob. pkt 29
    wyroku C-144/02). Powinno być w każdym razie możliwe zidentyfikowanie świadczenia
    wzajemnego, które stanowi subwencja. Nie ma konieczności, by kwota subwencji
    odpowiadała dokładnie zmniejszeniu ceny dostarczonego towaru lub wykonanej usługi.
    Wystarczy, by korelacja istniejąca między tym zmniejszeniem a wspomnianą wyżej
    subwencją, która może mieć charakter ryczałtowy, była istotna (zob. pkt 30 wyroku C-
    144/02).
    Analizując kwestię, czy otrzymywane przez beneficjenta środki wchodzą do podstawy
    opodatkowania świadczonych usług, należy zatem rozważyć, czy występują konkretne
    usługi wykonywane przez niego, z którymi związane jest to dofinansowanie. Tylko
    bowiem w takim przypadku dotacja może wchodzić do podstawy opodatkowania.
    Następnie należy zbadać, zgodnie z przedstawionymi powyżej tezami wyroków TSUE,
    czy dofinansowanie stanowi element determinujący cenę tej usługi (świadczenia).
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem ww. wątpliwości trzeba mieć
    na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 marca
    2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1515/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29
    listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1141/22.
    Odnosząc się do rozpatrywanej sprawy WSA w Gliwicach zauważył, że:
      (...) ze stanu faktycznego opisanego przez Spółkę wynika, że świadczy ona (na
      podstawie dwóch umów wykonawczych zawartych z Gminą) usługi publiczne w
      zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Otrzymywana przez skarżącą z tego
      tytułu rekompensata, na warunkach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji
      indywidualnej i w oparciu o przepisy rozporządzenia 1370/2007, służy częściowemu
      pokryciu kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem powierzonej działalności
      przewozowej. Rekompensata ta nie stanowi więc, bezpośredniej dopłaty związanej z
      wykonywaniem zadań powierzonych umowami wykonawczymi, gdyż nie wpływa
      wprost na wysokość ceny usług oferowanych przez Spółkę za wykonywanie usług

      publicznego transportu zbiorowego. Celem tej rekompensaty jest dofinansowanie
      całej działalności Spółki. Dodatkowo wskazać należy, że ceny biletów pozostają poza
      sferą wpływów skarżącej - są ustalane jednostronnie przez Prezydenta Miasta w
      formie zarządzenia.
    Następnie WSA wskazał, że:
      (...) rekompensata, którą otrzymuje Spółka od Gminy na pokrycie kosztów
      związanych z wykonywaniem usług powierzonych dotyczy ściśle kosztu ogólnej
      działalności Spółki w tym zakresie i nie wpływa na cenę usługi za jaką klient (pasażer)
      może skorzystać z usług transportowych Spółki. Oznacza to, że rekompensata ma
      charakter ogólny, a jej celem jest wyłącznie dotowanie ogólnej działalności Spółki.
      Tym samym, w okolicznościach analizowanej sprawy, nie da się powiązać tej
      rekompensaty z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług i nie jest ona uzależniona od ilości i wartości
      świadczonych usług, a tym samym nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.
      p.t.u. Tym samym opisane we wniosku Spółki o udzielenie interpretacji
      indywidualnej dotacje nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o
      podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w
      tym przepisie. Nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na cenę dostarczanych
      towarów lub świadczonych usług. Należy przy tym zauważyć, że Spółka nie świadczy
      usług na rzecz Gminy lecz na rzecz potencjalnych podróżnych.
    Ponadto NSA w ww. wyroku orzekł, że:
      (...) rekompensaty za świadczone usługi przewozowe nie mogą być uznane za
      dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy
      opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Rekompensaty te nie
      mają bowiem bezpośredniego wpływu na ceny za usługi. Ceny te ustala Prezydent
      Miasta w formie zarządzenia. Celem rekompensat ma być przede wszystkim
      pokrycie strat związanych z prowadzoną przez spółkę działalnością przewozową.
      Bardzo istotnym jest, że to nie skarżąca ustala cenę biletów, ale jak wskazano wyżej
      Prezydent Miasta. Skarżąca jest podmiotem wewnętrznym, nie działającym na
      zasadach komercyjnych, a przez rekompensaty Gmina partycypuje w kosztach
      działalności skarżącej, stanowiącej realizację zadań publicznych. Istotnym jest, że
      przy przyznaniu rekompensaty uwzględniane są koszty działalności spółki, a nie
      wartość konkretnie świadczonych usług.
    W konsekwencji, mając na uwadze zapadły w analizowanej sprawie wyrok Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1515/21 oraz
    wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1141/22
    należy stwierdzić, że rekompensaty otrzymywane od Gminy na podstawie umów z dnia
    2.12.2009 r. i 18.12.2020 r. na świadczenie usług przewozu w ramach publicznego
    transportu zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i komunikacji zastępczej
    autobusowej za tramwaje, nie stanowią/nie będą stanowiły elementu podstawy
    opodatkowania, tj. zapłaty, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu usług
    świadczonych przez Spółkę i tym samym Spółka nie jest/nie będzie obowiązana do
    naliczenia i rozliczenia podatku VAT należnego od otrzymywanych rekompensat.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą braku obowiązku dokumentowania otrzymanych
    rekompensat fakturą.
    Stosownie do art. 106a ustawy:
    Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz
        ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza

        podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez
        usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub
        dokonującego dostawy towarów;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce
        pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem
        świadczenia jest terytorium:
        a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
          zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
          faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę
          lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
        b) państwa trzeciego;
      3) świadczenia usług telekomunikacyjnych, nadawczych i elektronicznych, dla których
        miejscem świadczenia jest miejsce określone zgodnie z art. 28k ust. 1, przez
        podatników zidentyfikowanych na potrzeby procedury szczególnej, o której mowa
        w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, dla których państwem członkowskim identyfikacji
        jest Rzeczpospolita Polska.
    W myśl z art. 106b ust. 1 ustawy:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
        pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
        wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
        niebędącej podatnikiem;
      2) sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na
        rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
        pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek
        podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Z ww. przepisów wynika zatem, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest
    zobowiązany do wystawienia faktury.
    W ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 marca 2022 r.
    sygn. akt I SA/Gl 1515/21, Sąd wskazał, że:
      Zgodnie z treścią art. 106b ust. 1 u.p.t.u. podatnik jest obowiązany wystawić faktury
      dokumentujące opisane tam zdarzenia (w tym sprzedaż, dostawy towarów i

      świadczenie usług). Skoro zaś przedmiotowe rekompensaty nie stanowią
      wynagrodzenia za sprzedaż (świadczenie usług) podlegającego opodatkowaniu
      podatkiem VAT, to ich otrzymanie przez Spółkę nie stanowi zdarzenia opisanego w
      tym przepisie, które powinno być udokumentowane fakturą. Podobnie rzecz się ma
      z zastosowaniem przepisu art. 106a u.p.t.u., skoro przedmiotowa rekompensata nie
      stanowi przedmiotu opodatkowania VAT zapisanych tam sprzedaży, czynności lub
      dostawy albo świadczenia usług.
    W konsekwencji mając na uwadze zapadły w analizowanej sprawie wyrok WSA w
    Gliwicach, należy stwierdzić, że rekompensaty otrzymywane od Gminy na podstawie
    umów z dnia 2.12.2009 r. i 18.12.2020 r. na świadczenie usług przewozu w ramach
    publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i
    komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje, nie powinny być dokumentowane przez
    Spółkę fakturą.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 2 należy uznać za
    prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości odnoszą się do kwestii wpływu otrzymywanych rekompensat
    na prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od prawidłowo
    udokumentowanych zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w
    ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych, tramwajowych i
    komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Zatem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego
    dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których
    nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych,
    tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Tak skonstruowana zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Z uwagi na brzmienie cytowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy
    zauważyć, że obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do
    określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem

    obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek
    wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.
    Jak stanowi art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”.
      Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice
      wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
    Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Według art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się
      odpowiednio.
    Ponadto należy zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych
    od podatku, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90 ustawy. Powyższe
    przepisy stanowią uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do

      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    W świetle art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Podkreślić również należy, że aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku
    należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w
    pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności
    - za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    ponieważ wykonuje i będzie wykonywała czynności opodatkowane, m.in. sprzedaż biletów
    jednorazowych i okresowych, sprzedaż usług obsługi i naprawy pojazdów mechanicznych,
    wynajem środków transportowych, wynajem nieruchomości, sprzedaż reklam, sprzedaż
    materiałów i inne. Spółka nie wykonuje żadnych zadań, które nie byłyby działalnością
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Spółka prowadzi także jako działalność gospodarczą poboczną - ośrodek szkolenia
    kierowców (OSK), które to usługi są zwolnione przedmiotowo z podatku VAT.
    Państwa wątpliwości budzi wpływ otrzymanej rekompensaty na prawo do odliczenia
    podatku naliczonego od zakupów towarów i usług służących wykonywaniu usług
    przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach autobusowych,
    tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o VAT nie wiążą prawa do odliczenia podatku ze
    źródłem pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na zakup towarów i usług,
    przy nabyciu których podatek został naliczony.
    Przepisy ustawy nie wyłączają prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku
    dokonywania zakupów ze środków finansowych pochodzących od podmiotów trzecich.
    Zatem dla ustalenia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego podstawowe znaczenie ma związek dokonanych zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi, natomiast bez znaczenia pozostaje źródło pochodzenia
    środków finansowych na pokrycie ww. zakupów. Jednak przy ustalaniu tego prawa należy
    mieć na uwadze ograniczenie wynikające z art. 88 ustawy.

    W konsekwencji, otrzymanie przez Spółkę częściowego zwrotu ponoszonych kosztów w
    formie rekompensaty nie powinno pozbawiać Spółki prawa do całkowitego lub
    częściowego odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów związanych z
    wykonywaniem czynności podatkowanych VAT.
    Skoro jak jednoznacznie wskazano we wniosku - Spółka nie wykonuje żadnych zadań,
    które nie byłyby działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, to w
    przedstawionym opisie sprawy w stosunku do zakupów towarów i usług służących
    wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach
    autobusowych, tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje przepisy
    art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. nie mają zastosowania.
    Reasumując, w przypadku spełnienia podstawowej pozytywnej przesłanki warunkującej
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonywaniem
    czynności opodatkowanych, Spółce - będącej czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    podatku VAT w sytuacji wykonywania przez Spółkę tylko zadań będących działalnością
    gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT (zakupów towarów i usług służących
    wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego transportu zbiorowego na liniach
    autobusowych, tramwajowych i komunikacji zastępczej autobusowej za tramwaje) -
    stosownie do zapisów art. 86 ust. 1 ustawy, przysługuje/będzie przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących te zakupy
    przy spełnieniu wyżej wskazanych warunków bez konieczności uwzględniania preproporcji
    o której mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej
    interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, nie
    mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.