Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.15.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-25
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
kredyt-kredyt bankowy
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Pytanie

Czy w świetle opisanego stanu faktycznego zobowiązanym do zapłaty podatku jest tylko
    Zainteresowana będąca stroną postępowania, a nie wszyscy kredytobiorcy
    proporcjonalnie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, przychód z tytułu umorzenia części kredytu powinien zostać
    przypisany wyłącznie temu podmiotowi, który:
        faktycznie uzyskał środki kredytowe,
        rozporządzał nimi na cele działalności gospodarczej,
        oraz odniósł wymierną korzyść majątkową z tytułu umorzenia.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem jest rzeczywiste otrzymanie lub
    postawienie do dyspozycji podatnika pieniędzy, wartości pieniężnych lub nieodpłatnych
    świadczeń. Pozostali współkredytobiorcy nie uzyskali żadnej korzyści ani możliwości
    rozporządzania środkami, w związku z czym nie powinni być obciążeni obowiązkiem
    podatkowym, bo nie uzyskali przychodu. Przychód powstaje, gdy podatnik faktycznie
    otrzymał lub mógł rozporządzać korzyścią.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o PIT, do przychodów zalicza się wartość umorzonych
    lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z
    wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy.
    Oznacza to, że tylko podmiot prowadzący działalność powinien rozpoznać przychód - i to
    w ramach tej działalności. Pozostali kredytobiorcy, którzy nie uzyskali korzyści, nie powinni
    rozpoznawać przychodu ani płacić podatku. Kluczowa jest faktyczna korzyść majątkowa, a
    nie tylko formalne uczestnictwo w kredycie.
    Stanowisko to potwierdza również fakt, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami
    uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyłączeniem kosztów wskazanych w art. 23. Oznacza

    to, że jeśli kredyt (nawet zaciągnięty prywatnie) zostanie faktycznie przeznaczony na cele
    działalności gospodarczej, to wydatki poniesione na jego spłatę - odsetki oraz ewentualne
    prowizje - mogą stanowić koszt uzyskania przychodu w tej działalności.
    W interpretacji z dnia 16 maja 2024 r. 0113-KDIPT2-1.4011.196.2024.2.KD wskazano, że
    „Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania
    przychodów istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze
    spłatą odsetek od kredytu. Skoro dom jest w części wykorzystywany do prowadzonej
    przez Panią działalności gospodarczej, to zapłacone odsetki od kredytu zaciągniętego na
    jego budowę w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię tego domu
    wykorzystywaną w działalności gospodarczej do powierzchni ogółem tego domu mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności."
    Stanowisko to pozostaje w logicznym związku przyczynowo-skutkowym pomiędzy
    kosztami a przychodami. Jeżeli kredyt, choć formalnie zaciągnięty przez kilka osób
    fizycznych, został faktycznie wykorzystany wyłącznie przez jednego z kredytobiorców na
    cele działalności gospodarczej, to:
        wydatki poniesione na jego spłatę (w tym odsetki, prowizje czy inne opłaty
        związane z obsługą kredytu) mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu w
        tej działalności, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT,
        a co za tym idzie - przychód z tytułu umorzenia kredytu również powinien zostać
        przypisany wyłącznie tej osobie, która faktycznie poniosła wydatki i wykorzystała
        środki w ramach prowadzonej działalności.
    Pozostali współkredytobiorcy, którzy nie rozporządzali środkami, nie ponosili kosztów, nie
    prowadzili działalności gospodarczej oraz nie osiągnęli żadnej korzyści majątkowej, nie
    mogą być uznani za podmioty, które uzyskały przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    PIT. Sam fakt formalnego współuczestnictwa w umowie kredytowej nie może skutkować
    obowiązkiem podatkowym, jeśli nie doszło do rzeczywistego wzbogacenia się podatnika.
    W świetle powyższego, przychód z tytułu umorzenia kredytu powinien być przypisany
    wyłącznie tej osobie fizycznej, która faktycznie wykorzystała środki na cele prowadzonej
    działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z opisu wniosku wynika, że w 2004 r. Wnioskodawczyni wspólnie z dwiema innymi
    osobami (Zainteresowanymi niebędącymi stronami postępowania), zaciągnęła kredyt
    bankowy w walucie CHF (frank szwajcarski). Zobowiązanie zostało udzielone przez bank
    (...) i formalnie ciążyło solidarnie na wszystkich trzech kredytobiorcach. Środki z kredytu
    zostały w całości wydatkowane na prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej
    i przeznaczone wyłącznie na finansowanie prowadzonej przez Wnioskodawczynię
    działalności. W 2024 r. w wyniku zawartej ugody z bankiem, doszło do częściowego
    umorzenia pozostałej kwoty kredytu w wysokości (...) PLN. Bank wystawił każdemu z
    trzech kredytobiorców PIT-11, wykazując po 1/3 przychodu z tytułu umorzenia.
    W odniesieniu do powyższego wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze
    zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia

    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Pojęcie „umorzenie zobowiązania” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego zasadne jest odwołanie się w tym
    zakresie do reguł wykładni językowej.
    „Umorzenie” wg Słownika Języka Polskiego PWN oznacza: „zmniejszenie lub zlikwidowanie
    zobowiązania pieniężnego poprzez uzyskanie zrzeczenia się należności przez wierzyciela
    lub spłatę stopniową długu. Umorzyć dług. Umorzyć podatek, należność”. Skutkiem
    umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w części lub w całości zobowiązania
    dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia w całości
    lub w części zobowiązania.
    Stosownie do art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a
      dłużnik powinien świadczenie spełnić.
    Instytucję zwolnienia z długu reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Niewątpliwie w sytuacji, w której na skutek umowy o zwolnienie z długu dochodzi do
    umorzenia zobowiązania – świadczeniobiorca uzyskuje przysporzenie, skutkujące
    powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Osiąga bowiem korzyść
    majątkową o konkretnym wymiarze, gdyż zmniejsza się zobowiązanie jakie musiałby
    zapłacić gdyby nie umorzenie.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Jak stanowi art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać
      całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od
      każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników
      zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
    Natomiast w art. 366 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
      zobowiązani.

    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu
    przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanymi.
    W przedstawionym przez Panią opisie sprawy, zgodnie z treścią umowy kredytu za spłatę
    kredytu odpowiadali Państwo (Pani i Zainteresowani niebędący stroną postępowania)
    solidarnie. W wyniku ugody z bankiem doszło do częściowego umorzenia pozostałej kwoty
    kredytu wszystkim kredytobiorcom, czyli Pani i Zainteresowani niebędący stroną
    postępowania).
    Wobec tego przychód odpowiadający kwocie umorzonego zobowiązania powstanie po
    stronie współkredytobiorców w równych częściach. Tym samym Pani przychodem będzie 1
    /3 kwoty umorzonego zadłużenia wynikającej z zawartej ugody.
    Mając na uwadze opis okoliczności sprawy pozostaje ustalić, do jakiego źródła
    przychodów należy zaliczyć przychód powstały z tytułu umorzenia kredytu.
    Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, źródłami przychodów są: m. in.:
        pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
        inne źródła (pkt 9).
    Wskazany podział źródeł przychodów ma istotny wpływ na ustalenie podstawy
    opodatkowania, sposób opodatkowania i jego wysokość.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również wartość umorzonych lub
      przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu
      zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu
      Pracy.
    Przy czym, stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 6 ww. ustawy:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 nie zalicza się kwoty stanowiącej
      równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także umorzonych pożyczek
      (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem
      restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym.
    Co do zasady − nie są przychodami z działalności gospodarczej takie przychody, które
    zostały zaliczone przez ustawodawcę do pozostałych źródeł przychodów znajdujących się
    w katalogu źródeł przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ww. ustawy).
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 marca 2013 r., sygn. akt II FSK
    1536/11:

      Za przychody z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 (w tym
      wymienione w pkt 6) należy uznać generalnie przychody, które wynikają ze źródła
      przychodów, jakie stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza i które w
      następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością.
      (...) Za słuszne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym
      stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 6 PDOFizU na gruncie podatku dochodowego
      przychodem z działalności gospodarczej jest wartość wszystkich umorzonych
      zobowiązań, w tym cywilnoprawnych, albowiem przepis ten nie wskazuje na rodzaj
      umorzonych zobowiązań.
    Skoro, w przedmiotowej sprawie, środki uzyskane z kredytu, zostały przez Panią
    przeznaczone na finasowanie prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, to
    przychód z umorzenia tego kredytu stanowi przychód z działalności gospodarczej zgodnie
    z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się do Zainteresowanych niebędących stroną i z uwagi na fakt, że
    Zainteresowani nie prowadzili działalności gospodarczej, uzyskany przychód wykazany w
    PIT-11 z tytułu umorzenia kredytu należy zakwalifikować jako przychód z innych źródeł.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Tym samym, stwierdzić należy, że kwota wierzytelności z tytułu zaciągniętego w 2004 r. we
    frankach szwajcarskich kredytu która została umorzona przez Bank, będzie stanowić dla
    Zainteresowanych niebędących stroną przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.