Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.181.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: 1. Dotyczy ustalenia, czy Spółka będzie uprawniona do
obniżenia stawek amortyzacyjnych za nieprzedawnione lata
podatkowe poprzedzające rok 2025 dla wszystkich lub
wybranych środków trwałych wykorzystywanych w Zakładzie
Spółki, wprowadzonych do Ewidencji przed dniem 1 stycznia
2021 r. (w tym środków trwałych ulepszanych po dniu 31
grudnia 2020 r.), a w konsekwencji Spółka będzie uprawniona
do złożenia odpowiedniej korekty deklaracji CIT; 8 za każdy rok
objęty powyższą zmianą. 2. W przypadku uznania stanowiska
Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego za prawidłowe,
ustalić czy jest wymagane istnienie związku stosowanych
stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym
okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych
wykorzystywanych w Zakładzie.
Słowa kluczowe: amortyzacja
ewidencja-ewidencja środków trwałych
stawka-stawki podatku-obniżenie stawki podatku
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Metoda liniowa
amortyzacji-Podwyższanie (i obniżanie) stawek
amortyzacyjnych
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    (...) Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką kapitałową z siedzibą w
    Polsce. Wnioskodawca podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym osób
    prawnych od całości swoich przychodów (dochodów), niezależnie od miejsca położenia ich
    źródła. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą związaną (...).
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (dalej:
    „SSE”), na podstawie stosownego zezwolenia. Wnioskodawca z tytułu prowadzenia
    działalności gospodarczej na terenie SSE korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego
    prawnych (dalej: „CIT”), o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Zwolnienie z
    CIT stanowi dla Spółki pomoc publiczną udzielaną jej zgodnie z przepisami ustawy o CIT
    oraz aktów prawnych dotyczących funkcjonowania przedsiębiorców w specjalnych
    strefach ekonomicznych. Zwolnienie z CIT następuje do wysokości przyznanego
    zezwoleniem limitu pomocy publicznej.
    W ramach działalności strefowej prowadzonej na terenie SSE, objętej zakresem
    posiadanego Zezwolenia (dalej: „Działalność strefowa”) Spółka korzysta z maszyn i
    urządzeń, a także budynków i budowli stanowiących środki trwałe podlegające
    amortyzacji. Działalność strefowa jest prowadzona w zakładzie Spółki zlokalizowanym przy
    (...). W ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (dalej:
    „Ewidencja”) wykorzystywanych w Działalności strefowej znajdują się środki trwałe
    wprowadzone do Ewidencji zarówno przed 1 stycznia 2021 r. jak i po 31 grudnia 2020 r.
    Na mocy uchwały zarządu Spółki z dniem (...) 2025 r. Spółka dokonała obniżenia stawek
    amortyzacyjnych dla wszystkich środków trwałych użytkowanych w Zakładzie, które
    zostały wprowadzone do Ewidencji Spółki przed dniem 1 stycznia 2021 r. w stosunku do
    stawek wynikających z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącego Załącznik
    nr 1 do ustawy o CIT (dalej: „Wykaz”). Obniżenia stawek amortyzacyjnych dokonano do
    poziomu 0,1% ich wartości początkowej w ujęciu rocznym, wyłącznie w stosunku do
    środków trwałych, które na dzień (...) 2025 r. nie były w całości zamortyzowane. Obniżenie
    stawek amortyzacyjnych w tym zakresie nastąpiło na przyszłość tj. począwszy od (...) 2025
    r.
    Obecnie Spółka rozważa obniżenie stawek amortyzacyjnych w stosunku do stawek
    wynikających z Wykazu za okresy poprzedzające (...) 2025 r. dla wszystkich lub wybranych
    środków trwałych użytkowanych w Zakładzie, które zostały wprowadzone do Ewidencji
    Spółki przed dniem 1 stycznia 2021 r. Obniżone stawki byłyby zastosowane dla okresów
    nieprzedawnionych (tj. lat podatkowych poprzedzających 2025 r.). Obniżenie stawek
    amortyzacyjnych nastąpiłoby za cały rok podatkowy objęty taką zmianą (tj. od pierwszego
    miesiąca danego roku podatkowego), byłoby dokonane do poziomu wyższego niż 0% i
    nastąpiłoby wyłącznie w stosunku do środków trwałych, które w danym roku podatkowym
    (w stosunku do którego następuje obniżenie stawek amortyzacyjnych) nie były w całości

    zamortyzowane. W związku z obniżeniem stawek amortyzacyjnych, Spółka rozważa
    korektę deklaracji CIT-8 za dany rok podatkowy.
    Niektóre środki trwałe w stosunku do których Spółka rozważa obniżenie stawek
    amortyzacyjnych mogły być ulepszane po dniu 31 grudnia 2020 r.
    Pytania
    1. Czy Spółka będzie uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych za
      nieprzedawnione lata podatkowe poprzedzające rok 2025 dla wszystkich lub
      wybranych środków trwałych wykorzystywanych w Zakładzie Spółki, wprowadzonych
      do Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. (w tym środków trwałych ulepszanych po
      dniu 31 grudnia 2020 r.), a w konsekwencji Spółka będzie uprawniona do złożenia
      odpowiedniej korekty deklaracji CIT-8 za każdy rok objęty powyższą zmianą?
    2. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego za
      prawidłowe, czy jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek
      amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej
      użyteczności środków trwałych wykorzystywanych w Zakładzie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 1.
    Spółka będzie uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych za nieprzedawnione lata
    podatkowe poprzedzające rok 2025 dla wszystkich lub wybranych środków trwałych
    wykorzystywanych w Zakładzie Spółki, wprowadzonych do Ewidencji przed dniem 1
    stycznia 2021 r. (w tym środków trwałych ulepszanych po dniu 31 grudnia 2020 r.), a w
    konsekwencji Spółka będzie uprawniona do złożenia odpowiedniej korekty deklaracji CIT-8
    za każdy rok objęty powyższą zmianą.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Stosownie do art. 16i ust. 1 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł ustawy o CIT, dokonuje się przy zastosowaniu stawek
    amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa
    w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Zgodnie zaś z art. 16i ust. 8
    ustawy o CIT, przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych
    przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Przepis art. 16i ust. 8 został wprowadzony do ustawy o CIT na mocy Ustawy nowelizującej.
    Zgodnie z art. 14 Ustawy nowelizującej, przepisy art. 16i ust. 8 i art. 16j ust. 2 pkt 1 i ust. 3
    pkt 1 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o CIT), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
    stosuje się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    po dniu 31 grudnia 2020 r.
    Stosownie do art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli odrębne przepisy nie stanowią
    inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Zgodnie zaś z § 2 skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Z kolei, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia
    się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin
    płatności podatku.
    Na gruncie zadanego przez Wnioskodawcę pytania wyłaniają się dwa problemy prawne,
    które wymagają kolejno przeanalizowania, tj.

    a) ogólne prawo Spółki do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wszystkich lub
      wybranych środków trwałych wykorzystywanych w Zakładzie Spółki wprowadzonych
      do Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. – w świetle art. 16i ust. 5 i 8 ustawy o CIT
      oraz art. 14 Ustawy nowelizującej;
    b) prawo Spółki do dokonania powyższej obniżki stosowanych stawek amortyzacyjnych
      za nieprzedawnione lata podatkowe, a w konsekwencji prawo Spółki do dokonania
      związanej z tym korekty deklaracji CIT-8 za każdy rok objęty powyższą zmianą – w
      świetle wyżej przytoczonych przepisów, a także art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej
      oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
    Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że Spółce – co do zasady – przysługuje prawo
    do obniżania stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych znajdujących się w Ewidencji,
    począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Powyższe
    prawo doznaje jednak ograniczenia na mocy art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, wprowadzonym
    do ustawy o CIT z dniem 1 stycznia 2021 r. na podstawie Ustawy nowelizującej. Zgodnie ze
    wskazanym przepisem, uprawnienie do podwyższania i obniżania stawek
    amortyzacyjnych nie przysługuje Spółce wobec środków trwałych wykorzystywanych w
    działalności zwolnionej z opodatkowania. Przykładem działalności zwolnionej z
    opodatkowania jest Działalność strefowa Spółki wykonywana w Zakładzie.
    Wskazane wyżej ograniczenie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT zostało jednak – na podstawie
    art. 14 Ustawy nowelizującej – wyłączone w odniesieniu do środków trwałych
    wprowadzonych przez Spółkę do Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. Jednocześnie
    przepis art. 14 Ustawy nowelizującej obejmuje wszystkie środki trwałe wprowadzone do
    Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r., niezależnie od tego czy po 31 grudnia 2020 r.
    były ulepszane. Analizowany bowiem przepis w żaden sposób nie referuje do ulepszenia
    środków trwałych. Należy pamiętać, że ulepszenie środka trwałego nie prowadzi do
    powstania nowego środka trwałego dla celów ewidencyjnych (tak jak ma to miejsce przy
    inwestycji w obcym środku trwałym), a jedynie do zmiany jego wartości początkowej.
    Kluczowa dla zastosowania art. 14 Ustawy nowelizującej jest zatem data wprowadzenia
    środka trwałego do Ewidencji, dla której bez znaczenia pozostaje ewentualne późniejsze
    ulepszenie środka trwałego.
    Jednocześnie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT ani art. 14 Ustawy nowelizującej nie wskazują na
    minimalną wysokość stawki amortyzacyjnej, do której Spółka może dokonać obniżenia.
    Ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych obostrzeń, w
    szczególności nie wskazuje w ustawie o CIT minimalnego poziomu stawek
    amortyzacyjnych, które mogłyby być zastosowane przez podatnika w przypadku ich
    obniżenia. W konsekwencji brak jest jakiegokolwiek limitu, do którego Spółka może
    obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych, co pozwala na dowolne ustalenie ich poziomu,
    przy założeniu, że będą one nie wyższe niż stawki określone w Wykazie. Dopuszczalność
    ustalenia dowolnie niskiej stawki amortyzacyjnej, nawet na poziomie 0%, potwierdził
    Dyrektor Krajowy Informacji Skarbowej m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 19
    grudnia 2023 r., znak 0114-KDIP2-1.4010.650.2023.1.KS.
    Mając to na uwadze, należy przyjąć że Spółce przysługuje uprawnienie do obniżenia
    stawek amortyzacyjnych dla wszystkich lub wybranych środków trwałych użytkowanych w
    Zakładzie, które zostały wprowadzone do Ewidencji Spółki przed dniem 1 stycznia 2021 r.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych mogło i może nastąpić również w stosunku do
    środków trwałych, które były po 31 grudnia 2020 r. ulepszane. Może ono nastąpić do
    dowolnej wysokości, wyższej niż 0%. Istotne jest jedynie by zmiana stawek
    amortyzacyjnych przez Spółkę następowała począwszy od miesiąca, w którym środki
    trwale zostały wprowadzone do Ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że przyjęte przez niego stanowisko znajduje swoje
    potwierdzenie m.in. w:

    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      1. 4010.5.2024.1.KM z dnia 15 lutego 2024 r. w której organ podatkowy uznał za
      prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym „Spółka może obniżyć stawki
      amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej niż 0% dla ŚT wykorzystywanych w
      ramach Działalności strefowej, wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r.,
      w tym środków trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych
      do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.”;
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      2. 4010.537.2024.1.DP z dnia 29 października 2024 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      3. 4010.702.2023.2.JKU z dnia 30 stycznia 2024 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0114-KDIP2-
      1. 4010.27.2023.1.KW z dnia 8 lutego 2023 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      3. 4010.185.2022.1.PC z dnia 15 czerwca 2022 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      3. 4010.39.2022.1.PC, z dnia 22 marca 2022 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      3. 4010.100.2021.1.MBD, z dnia 4 maja 2021 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      2. 4010.70.2021.1.MZA, z dnia 13 kwietnia 2021 r. w której organ podatkowy uznał za
      prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym „obniżenie do dowolnej
      wysokości (np. nawet do poziomu 0,11%) stawek amortyzacyjnych w stosunku do
      środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. (do dnia 31
      grudnia 2020 r.) mogło być dokonane przez Spółkę. Obniżenia takiego Wnioskodawca
      będzie mógł również dokonać w przyszłości”.
    Zatem pierwszy ze wskazanych na wstępie problemów prawnych został rozstrzygnięty w
    ten sposób, że Spółce przysługuje prawo do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla
    wszystkich lub wybranych środków trwałych wykorzystywanych w Zakładzie Spółki,
    wprowadzonych do Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.
    Kolejną kwestią jaka wymaga zbadania – w kontekście zadanego przez Wnioskodawcę
    pytania – jest, to za jakie okresy Spółka może dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych,
    a konkretnie czy może dokonać tego wstecznie za zakończone i nieprzedawnione lata
    podatkowe.
    Przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, statuujący prawo podatnika do obniżenia stawek
    amortyzacyjnych, nakazuje, by obniżenie stawek amortyzacyjnych dotyczyło odpisów za
    cały rok podatkowy i następowało od pierwszego miesiąca roku podatkowego. Wskazany
    przepis określa zatem okres w stosunku do którego ma nastąpić obniżenie stawki
    amortyzacyjnej, ale nie definiuje momentu w jakim powinno ono nastąpić. Innymi słowy,
    przytoczony przepis nie definiuje momentu w którym podatnik może wprowadzić obniżkę
    stawek amortyzacyjnych do ksiąg podatkowych. Tym bardziej przepis ten nie ogranicza
    prawa podatnika do dokonania obniżki stawek amortyzacyjnych za przeszłe lata
    podatkowe, o ile każdorazowo obniżka taka będzie obejmowała cały rok podatkowy i
    nastąpi z pierwszym miesiącem tego roku podatkowego. Oznacza to, że podatnik może
    dokonać zmiany stawek amortyzacyjnych zarówno:
    a. na bieżąco – w stosunku do przyszłych lat podatkowych (np. podejmując w grudniu
      2024 decyzję o obniżce stawek amortyzacyjnych od dnia 1 stycznia 2025 r.) oraz

    b. z mocą wsteczną – w stosunku do przeszłych i nieprzedawnionych lat podatkowych
      (np. podejmując w styczniu 2025 r. decyzję o obniżce stawek amortyzacyjnych od dnia
      1 stycznia 2023 r.).
    Obniżka stawek amortyzacyjnych powinna nastąpić poprzez dokonanie odpowiednich
    zmian w księgach podatkowych podatnika. Konsekwencją obniżki stawek
    amortyzacyjnych, może być zmiana podstawy opodatkowania w podatku CIT, a tym
    samym zmiana wysokości zobowiązania podatkowego.
    Podstawa opodatkowania w CIT oraz należny podatek są wykazywane przez podatnika we
    właściwej deklaracji podatkowej, tj. CIT-8. Jak wynika z zacytowanych powyżej przepisów
    (tj. art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej), podatnicy mogą skorygować uprzednio złożoną
    deklarację poprzez złożenie deklaracji korygującej. Doktryna prawa podatkowego podnosi,
    że „Istotą instytucji korekty pozostaje zatem zmiana stanowiska podatnika odnośnie do
    samego faktu opodatkowania lub jego wysokości.” (zob. A. Mariański (red.), Ordynacja
    podatkowa. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2023).
    W związku z czym ilekroć podatnik dojdzie do przekonania, że kwota zobowiązania
    wykazana w deklaracji nie odpowiada jego faktycznej wysokości, ma prawo do dokonania
    korekty deklaracji (o ile nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne). Ani wskazane
    przepisy Ordynacji podatkowej ani art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie ograniczają prawa
    podatnika do korygowania zobowiązania podatkowego w następstwie obniżki stawek
    amortyzacyjnych w zakresie nieprzedawnionych lat podatkowych. W związku z czym, jeśli
    podatnik dokona wstecznej obniżki stawek amortyzacyjnych za dany rok podatkowy, co
    będzie skutkowało zmianą podstawy opodatkowania oraz zmianą wysokości zobowiązania
    podatkowego, to w stosunku do danego roku podatkowego, przysługiwać mu będzie
    prawo do dokonania korekty deklaracji podatkowej. Prawo to będzie przysługiwało
    podatnikowi w zakresie w jakim zobowiązanie podatkowe za dany rok podatkowy nie
    przedawniło się.
    Prawo podatnika do dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych z mocą wsteczną
    potwierdza jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych. Tytułem przykładu:
    a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II FSK 1413
      /19 wskazał, że: „W konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana
      przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią
      gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że
      podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten
      miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały
      wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z
      następnych lat podatkowych.
        Powyższe stanowisko zgodne jest z art. art. 81 § 1 o.p., który dopuszcza możliwość
        dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero
        wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie
        dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji
        jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie
        uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z
        uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną „wstecz”), ani bezpośredniego
        zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby
        ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić
        to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik
        ani organ podatkowy nie mogą domniemywać.”
    b. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 708
      /21 wskazał, że: „Podatnik jest uprawniony do dokonania zmiany stawek
      amortyzacyjnych z mocą wsteczną za poprzednie lata podatkowe ze skutkiem od
      pierwszego miesiąca danego roku podatkowego. Ograniczenie możliwości wstecznego

      modyfikowania wysokości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych (kosztów
      uzyskania przychodów), a przez to również podstawy opodatkowania, związane jest
      tylko z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego.”
    c. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2024 r. sygn. akt II FSK 807
      /21 wskazał, że: „Brzmienie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. pozwala podatnikom podatku
      dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do
      przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych.”
    Podsumowując, art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie sprzeciwia się dokonaniu obniżki stawek
    amortyzacyjnych z mocą wsteczną (za poprzednie lata podatkowe). W zakresie w jakim
    obniżka ta ma wpływ na zobowiązanie podatkowe podatnika w CIT, ma on prawo do
    dokonania korekty deklaracji podatkowej CIT-8, pod warunkiem, że zobowiązanie
    podatkowe nie uległo przedawnieniu.
    Należy również wspomnieć, że taka wykładnia art. 16i ust. 5 ustawy o CIT oraz 81 § 1
    Ordynacji podatkowej nie skutkuje wygenerowaniem nowych kosztów podatkowych po
    stronie podatnika, a jedynie ich rozłożeniem w czasie. Odpisy amortyzacyjne są
    dokonywane do wysokości wartości początkowej, a ta – w przypadku obniżki stawek
    amortyzacyjnych – nie ulega zmianie. Zatem można stwierdzić, że czynność obniżki stawek
    amortyzacyjnych ma walor przede wszystkich techniczny, nie prowadząc do powstania po
    stronie podatnika jakichkolwiek nowych korzyści, które nie miałyby oparcia w
    poniesionym przez niego ciężarze ekonomicznym.
    Warto także odwołać się do uzasadnienia projektu ustawy, na mocy której dodano art. 16i
    ust. 5 u.p.d.o.p. do ustawy o CIT, gdzie wskazano, że „Podatnicy będą mogli w okresie
    ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i
    powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a
    tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania.” (druk sejmowy nr 411; Sejm IV kadencji). Jak wynika z powyższego,
    zamiarem ustawodawcy było przyznanie podatnikom swobody w kształtowaniu stawek
    amortyzacyjnych. Ograniczenie prawa podatnika do dokonywania zmian stawek
    amortyzacyjnych jedynie w stosunku do następnych lat podatkowych stałoby w
    sprzeczności z ratio legis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,
    należy stwierdzić, że Spółka – na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT w zw. z art. 14
    Ustawy nowelizującej – jest uprawniona do obniżenia z mocą wsteczną stawek
    amortyzacyjnych dla wszystkich lub wybranych środków trwałych wykorzystywanych w
    Zakładzie Spółki, pod warunkiem że zmiana stawek amortyzacyjnych nastąpi od
    pierwszego miesiąca danego roku podatkowego. Obniżenie stawek amortyzacyjnych
    będzie mogło zostać dokonane przez Wnioskodawcę za historyczne i nieprzedawnione
    lata podatkowe (tj. lata podatkowe poprzedzające 2025 r.) W konsekwencji zmiany stawek
    amortyzacyjnych, zmianie może ulec podstawa opodatkowania Spółki w CIT oraz
    wysokość zobowiązania podatkowego. W związku z tym, Wnioskodawca – na podstawie
    art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej – będzie miał prawo do złożenia korekty deklaracji
    podatkowej CIT-8 za lata, w których dokonał obniżek stawek amortyzacyjnych.
    Dla powyższego prawa pozostaje bez znaczenia fakt, że środki trwałe (w stosunku do
    których nastąpi obniżenie stawek amortyzacyjnych) są wykorzystywane w ramach
    Działalności strefowej, o ile zostały wprowadzone do Ewidencji przed dniem 1 stycznia
    2021 r. Przepis art. 16i ust. 8 ustawy o CIT oraz art. 14 Ustawy nowelizującej nie zawierają
    jakichkolwiek dalszych ograniczeń (podobnie jak art. 16i ust. 5 ustawy o CIT), które
    mogłyby skutkować pozbawieniem prawa do wstecznej korekty podmiotu korzystającego
    ze zwolnienia przewidzianego art. 17 ust. 1 pkt 34 lub pkt 34a ustawy o CIT. Powyższe
    znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych, w których potwierdzono

    prawo podatnika do obniżenia stawek amortyzacyjnych z mocą wsteczną, w sytuacji gdy
    podatnik ten prowadzi działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (i korzysta ze
    związanego z tym zwolnienia), przykładowo:
    a. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2024
      r., sygn. akt I SA/Kr 647/24,
    b. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2024 r.,
      sygn. akt I SA/Kr 617/24.
    W związku z powyższym, należy uznać za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy zgodnie,
    z którym Spółka jest uprawniona do obniżenia z mocą wsteczną stawek amortyzacyjnych
    za nieprzedawnione lata podatkowe (tj. lata poprzedzające 2025 r.) dla wszystkich lub
    wybranych środków trwałych wykorzystywanych w Zakładzie Spółki, wprowadzonych do
    Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. (w tym środków trwałych ulepszanych po dniu 31
    grudnia 2020 r.), a w związku z tym czy Spółka jest uprawniona do złożenia odpowiedniej
    korekty deklaracji CIT-8 za każdy rok objęty powyższą zmianą.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2.
    Nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych
    wykorzystywanych w Zakładzie.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Powyższy przepis
    nie określa jakichkolwiek warunków czy zasad według których powinno następować
    obniżenie stawek amortyzacyjnych. W szczególności wskazany przepis nie uzależnia
    obniżenia stawki amortyzacyjnej od jakichkolwiek okoliczności gospodarczych i
    ekonomicznych itp. Jak wskazuje się w doktrynie prawa podatkowego: „[...] amortyzacja
    podatkowa jest koncepcją poniekąd sztuczną, gdyż celem ustawy podatkowej nie jest, tak
    jak w rachunkowości, prezentacja prawdziwego obrazu sytuacji finansowej jednostki, lecz
    opodatkowanie dochodu. Podatkową funkcją amortyzacji jest rozłożenie kosztów w czasie,
    przy czym okres ten nie musi być wyznaczony ekonomicznym zużyciem.” (zob. F. Świtała
    [w:] G. Dźwigała, Z. Huszcz, P. Karwat, R. Krasnodębski, M. K. Ślifirczyk, F. Świtała, Ustawa o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2009, art. 16(i).)
    Inaczej zatem niż ma to miejsce na gruncie prawa bilansowego, amortyzacja podatkowa
    nie musi odzwierciedlać ekonomicznego zużycia środka trwałego.
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka w oparciu o art. 16i ust. 5 ustawy o
    CIT może obniżać stawki amortyzacyjne dla środków trwałych w sposób dowolny
    (przyjmując, że nie zachodzi przypadek z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT z uwagi na wyłączenie
    jego stosowania na podstawie art. 14 Ustawy nowelizującej). Nie jest zatem wymagane
    istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z
    faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że przyjęte przez niego stanowisko znajduje swoje
    potwierdzenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      1. 4010.5.2024.1.KM z dnia 15 lutego 2024 r. w której organ podatkowy uznał za
      prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym „nie jest wymagane istnienie
      związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym
      okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych”;
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      2. 4010.537.2024.1.DP z dnia 29 października 2024 r.

    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0114-KDIP2-
      1. 4010.27.2023.1.KW z dnia 8 lutego 2023 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB1-
      3. 4010.39.2022.1.PC z dnia 22 marca 2022 r.
    - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0111-KDIB2-
      3. 4010.261.2019.1.KK z dnia 16 sierpnia 2019 r.
    W związku z powyższym, należy uznać za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy zgodnie,
    z którym nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla
    celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych
    wykorzystywanych w Zakładzie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością

      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    W myśl art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka będzie uprawniona do obniżenia
    stawek amortyzacyjnych za nieprzedawnione lata podatkowe poprzedzające rok 2025 dla
    wszystkich lub wybranych środków trwałych wykorzystywanych w Zakładzie Spółki,
    wprowadzonych do Ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. (w tym środków trwałych
    ulepszanych po dniu 31 grudnia 2020 r.), a w konsekwencji czy Spółka będzie uprawniona
    do złożenia odpowiedniej korekty deklaracji CIT-8 za każdy rok objęty powyższą zmianą.
    Na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT powinna być
    również dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww.
    przepisy umożliwiły podatnikom obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy
    tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których
    może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki
    amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza
    każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc obniżenia/podwyższenia stawek
    amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym
    okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Wskazuje na to także treść uzasadnienia projektu ustawy z 27 lipca 2002 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (druk sejmowy nr 411 z dnia 17
    kwietnia 2002 r.) „zgodnie z założeniami pakietu „Przede wszystkim przedsiębiorczość”
    zmieniono również Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji
    Wykazu. Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w
    dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana
    podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami
    przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki
    podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia
    strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić
    do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym
    samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania”.
    W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano zatem na możliwość
    zaplanowania obniżonych stawek amortyzacji dla celów podatkowych w okresie
    ponoszenia strat, a tym samym wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania. Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na
    modyfikowanie odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów
    podatkowych) za okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia
    stawek amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów
    uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości
    według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną
    może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki
    amortyzacji.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane powyżej przepisy stwierdzić należy, że
    zgodnie z rozumieniem art. 16i ust. 4 i ust. 5 omawianej ustawy, zmiany stawki dokonuje

    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ustawodawca stworzył więc
    możliwość obniżenia/podwyższenia stawek określonych w Wykazie, a decyzję w tym
    zakresie pozostawił podatnikowi. Jednocześnie brzmienie art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o
    CIT, nie pozostawia wątpliwości co do momentu, w którym może nastąpić modyfikacja
    stawki z Wykazu – jest to (w odniesieniu do środków będących już w ewidencji) – pierwszy
    miesiąc każdego następnego roku podatkowego. Zmiana stawki nie może być więc
    dokonana, jak twierdzi Spółka, „wstecznie” od momentu wprowadzenia środków trwałych
    do ewidencji. Gdyby istniała taka możliwość przepis art. 16i ust. 4 i ust. 5 musiałby mieć
    brzmienie: „zmiany stawki można dokonać „wstecz” lub w trakcie roku podatkowego ze
    skutkiem począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego”.
    Zatem, literalna wykładnia przepisu art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw
    do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej, a więc podjęcia przez podatnika decyzji
    w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego.
    W związku z powyższym, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, zmiany stawek
    amortyzacyjnych mogą Państwo dokonać/dokonywać począwszy od pierwszego miesiąca
    następnego roku podatkowego, przy czym przez słowo „następny” należy rozumieć każdy
    następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym. Nie mogą Państwo natomiast w
    trakcie lub po zakończeniu roku podatkowego w którym stosowali Państwo obniżone
    /podwyższone stawki podjąć decyzji dotyczącej modyfikacji stawki amortyzacyjnej ze
    skutkiem wstecz, dokonując korekty uprzednio dokonywanych odpisów amortyzacyjnych
    wg stawek wynikających z Wykazu, ponieważ jak wynika z wyżej powołanego przepisu art.
    16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnik może dokonać zmiany od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego. Kolejne obniżenie/podwyższenie stawki amortyzacyjnej
    dla tych konkretnych środków trwałych będzie możliwe jak wynika z przepisu art. 16i ust.
    5 ustawy o CIT, od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.
    W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że są
    /będą Państwo uprawnieni do obniżenia stawek amortyzacyjnych za nieprzedawnione lata
    podatkowe poprzedzające rok 2025 dla wszystkich lub wybranych środków trwałych
    wykorzystywanych w Zakładzie Spółki, wprowadzonych do Ewidencji przed dniem 1
    stycznia 2021 r. (w tym środków trwałych ulepszanych po dniu 31 grudnia 2020 r.), a w
    konsekwencji Spółka będzie uprawniona do złożenia odpowiedniej korekty deklaracji CIT-8
    za każdy rok objęty powyższą zmianą.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Z uwagi na uznanie za nieprawidłowe Państwa stanowiska w zakresie pytania
    oznaczonego nr 1, organ odstąpił od udzielenia odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 2.
    Stanowisko dotyczące pytania 2 było sformułowane warunkowo i oczekiwali Państwo na
    nie odpowiedzi wyłącznie, gdyby stanowisko w zakresie pytania nr 1 zostało ocenione jako
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których

    zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.