Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-970/12/AB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-12-21
Teza: prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu specjalnego (bankowóz)
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku; podatek-podatek naliczony; pojazdy-pojazd specjalny
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2012r. (data wpływu 18 września 2012r.), uzupełnionym pismem które wpłynęło do tut. organu 29 listopada 2012r., oraz pismem które wpłynęło do tut. Organu 19 grudnia 2012r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu o przeznaczeniu specjalnym (bankowóz) oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa służącego do jego napędu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 września 2012r. został złożony ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu o przeznaczeniu specjalnym (bankowóz) oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa służącego do jego napędu.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem, które wpłynęło do tut. organu 29 listopada 2012r. będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 14 listopada 2012r. znak IBPP2/443-970/12/AB, oraz pismem, które wpłynęło do tut. organu 19 grudnia 2012r. będącym odpowiedzią na wezwanie z dnia 14 grudnia 2012r. znak IBPP2/443-970/12/AB.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się sprzedażą detaliczną sprzętu komputerowego, telekomunikacyjnego oraz serwisem komputerów, urządzeń peryferyjnych. Wnioskodawca posiada na dzień 31 sierpnia 2012 r. dwa punkty-sprzedaży/sklepy. W najbliższym czasie planuje również otwarcie dodatkowego punktu sprzedaży/sklepu. Z uwagi na fakt, że Spółka prowadzi sprzedaż na rzecz klienta indywidulanego, płatność za zakupiony przez klienta towar często następuje gotówką/tak jest w szczególności w punkcie sprzedaży w L, gdzie odbiorcą w 80% są klienci indywdualni, nie prowadzący działalności gospodarczej/. Gotówkę z dziennych lub czasem tygodniowych utargów przewożą wspólnicy lub pracownicy Spółki, w celu wpłaty do banku, oddział z w K/. Z uwagi na fakt, iż w L nie ma oddziału powyższego banku, a wpłata w innym banku generuje dla Spółki dodatkowe koszty w postaci pobieranej prowizji bankowej od wpłat gotówkowych we wpłatomatach obcych.

Spółka planuje w związku z powyższym faktem zakup samochodu bankowozu, który zgodnie z obowiązującymi przepisami o ruchu drogowym stanowi pojazd specjalny /powyższy fakt zostanie udokumentowany stosownym zaświadczeniem ze stacji diagnostycznej/, a co za tym idzie na mocy art. 86a ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług Spółka będzie uprawniona do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT od faktury zakupu powyższego samochodu.

Dodatkowo na mocy obowiązujących przepisów o podatku od towarów i usług Spółka jako czynny podatnik podatku VAT będzie miała prawo do odliczania podatku VAT z faktur, dokumentujących nabycie paliwa do powyższego samochodu.

Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od grudnia 2008 roku oraz dokonuje sprzedaży wyłącznie opodatkowanej stawką 23% lub sporadycznie 8% /sprzedaż zestawów komputerowych na rzecz jednostek straży pożarnej - przy zastosowaniu obowiązujących przepisów podatku VAT/.

W uzupełnieniu do wniosku, Wnioskodawca wskazał, iż przedmiotem nabycia będzie pojazd specjalny bankowóz typu C, w dowodzie rejestracyjnym znajdzie się zapis: pojazd specjalny bankowóz typu C. Spółka posiada oddziały sklepów w K i L, siedziba firmy pozostaje w K, ponieważ większość kontrahentów z oddziału w L to klienci indywiduami - osoby fizyczne, nie prowadzące działalności gospodarczej i dokonywane przez nie zakupy w placówce Wnioskodawcy są gotówkowe, właściciele czy też pracownicy sklepu w oddziale L są zobowiązani do przewozu utargów z oddziału w L do siedziby firmy w K bądź bezpośrednio do oddziału banku Spółki, który również mieści się w K. Spółka weryfikowała inne rozwiązania wpłaty gotówki z utargów w oddziale L na przykład poprzez otwarcie rachunku w oddziale banku bezpośrednio w L, jednak koszty opłat bankowych między poszczególnymi bankami (w L nie ma oddziały banku w wpłatomatem, to jest w banku, w którym prowadzony jest rachunek firmowy Spółki) oraz koszty prowizje pobieranych przez banki stanowią zbyt wysoki koszt dla Spółki i jest to nieopłacalne. Spółka nie może również wydatkować utargów w gotówce bezpośrednio w L, ponieważ 95% kosztów i 90% zakupu towarów Spółka nabywa w postaci zapłaty przelewami bankowymi, dodatkowo zakupy towarów i kosztów są dokonywane bezpośrednio z oddziału k Spółki, z uwagi na niższy koszt powyższego. Zakupiony bankowóz może być również wykorzystywany przez Spółkę do przewozu towarów (wartościowy sprzęt komputerowy) między oddziałami k i l. Spółka wykonuje czynności wyłącznie opodatkowane podatkiem VAT, nie sprzedaje usług czy też towarów objętych stawką zwolnioną, tak więc zakupiony bankowóz będzie służył w Spółce wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka ma prawo do zakupionego samochodu bankowozu zastosować przepis art. 86a ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług i odliczyć pełny VAT z faktury dokumentującej zakup takiego samochodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ zakup samochodu będzie służył w spółce wyłącznie sprzedaży opodatkowanej, Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, dodatkowo zostaną spełnione wszystkie wymogi art. 86a ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług /to znaczy samochód jest samochodem specjalistycznym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, co zostanie udokumentowane stosownym zaświadczeniem ze stacji diagnostycznej/, samochód będzie wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, to znaczy do przewozu dziennych lub tygodniowych utargów pieniężnych z punktów sprzedaży /sklepów/ Spółki do banku, w celu wpłaty gotówki na konto Spółki.

To Spółka ma prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT z faktury, dokumentującej nabycie powyższego samochodu. Dodatkowo Spółka ma prawo od odliczania podatku VAT z faktur dokumentujących zakup paliwa do powyższego samochodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Stosownie do dyspozycji art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z powyższego przepisu wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, nie mając bezwarunkowego charakteru, przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług, występującemu w takim charakterze, przy czym podatek naliczony winien dotyczyć zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który związany jest z transakcjami opodatkowanymi, realizowanymi przez podatnika.

W świetle art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług - z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Stosownie do art. 3 ust. 6 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011r. ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.) – zwanej dalej ustawą nowelizującą - przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 1, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6 000 zł.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej, w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z kolei ust. 2 tegoż artykułu stanowi, iż przepis ust. 1 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:

1.  odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
2.  oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Z powyższych regulacji wynika, że obowiązujące od dnia 1 stycznia 2011r. ograniczenia wynikające z art. 3 ustawy nowelizującej nie mają zastosowania m.in. do pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do tej ustawy.

Ww. załącznik zawiera następujący wykaz przeznaczeń pojazdów specjalnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5:

1.  Agregat elektryczny/spawalniczy
2.  Bankowóz
3.  Do prac wiertniczych
4.  Koparka, koparkospycharka
5.  Ładowarka
6.  Do oczyszczania dróg
7.  Podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych
8.  Pomoc drogowa
9.  Do zimowego utrzymania dróg
10.  Żuraw samochodowy
11.  Pogrzebowy

W objaśnieniach do ww. załącznika wskazano, że wykaz ten dotyczy pojazdów specjalnych, które spełniają warunki i wymagania techniczne określone dla przeznaczeń tych pojazdów, zawarte w odrębnych przepisach.

Stosownie do art. 4 ustawy nowelizującej, w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 3 ust. 1.

Jak wskazano powyższe przepisy ustawy nowelizującej obowiązują do dnia 31 grudnia 2012 r. Natomiast zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT obowiązującej od 1 stycznia 2013 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych, innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony - kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Stosowanie do art. 86 ust. 2 pkt 5 przepis ust. 1 pkt 2 nie dotyczy pojazdów specjalnych – jeżeli z wyciągu ze świadectwa homologacji lub z odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, wynika, że jest to pojazd specjalny.

Zgodnie z art. 86a ust. 10 pkt 1 cyt ustawy Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić inne niż wymienione w ust. 2 pkt 5 dokumenty, na podstawie których można stwierdzić, że pojazd jest pojazdem specjalnym - uwzględniając konieczność prawidłowej identyfikacji pojazdu na potrzeby skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz przepisy prawa Unii Europejskiej.

Na podstawie art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), przez pojazd specjalny należy rozumieć pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.

W świetle § 1 pkt 15 rozporządzenie z dnia 7 września 2010r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128) – dalej rozporządzenie – bankowozy to pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy: A, B i C.

Według § 10 ust. 1 rozporządzenia wymagania techniczne bankowozów określają załączniki do rozporządzenia:

1.  załącznik nr 3 - wymagania techniczne dla bankowozu typu A;
2.  załącznik nr 4 - wymagania techniczne dla bankowozu typu B;
3.  załącznik nr 5 - wymagania techniczne dla bankowozu typu C.

Według załącznika nr 5 do rozporządzenia („Ogólne wymagania techniczne dla bankowozu typu C”):

1.Bankowóz typu C powinien być wyposażony w:

1.  pojemniki specjalistyczne co najmniej klasy „D” w stojakach umożliwiających mocowanie i wyjmowanie pojemników przez osoby uprawnione albo urządzenia do przechowywania wartości pieniężnych klasy co najmniej 1;
2.  immobiliser spełniający wymagania dyrektywy Rady nr 74/61/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie urządzeń zabezpieczających pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem (Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 2, str. 49), zwanej dalej "dyrektywą 74/61/EWG", lub Regulaminu nr 116 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych - Jednolite wymagania techniczne dotyczące ochrony pojazdów silnikowych przed bezprawnym użyciem, zwanego dalej "regulaminem nr 116 EKG ONZ";
3.  modułowy samochodowy system alarmowy spełniający wymagania dyrektywy 74/61/EWG lub regulaminu nr 116 EKG ONZ, posiadający co najmniej następujące właściwości:
    1.  funkcję „panika” włączaną i wyłączaną jednym przyciskiem pilota radiowego i dodatkowym wyłącznikiem wewnątrz przedziału osobowego,
    2.  rezerwowe zasilanie,
    3.  dodatkową syrenę alarmową,
    4.  czujniki ochrony wnętrza,
    5.  blokadę pracy silnika,
    6.  tryb serwisowy,
    7.  sygnalizację alarmową wszystkimi światłami kierunkowskazów;
4.  monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu;
5.  system transmisji alarmu przekazujący co najmniej informacje o:
    1.  położeniu i prędkości pojazdu,
    2.  otwarciu i zamknięciu drzwi przedziału ładunkowego i osobowego,
    3.  stanie alarmowania samochodowego systemu alarmowego,
    4.  włączeniu i wyłączeniu silnika pojazdu;
6.  oświetlenie przedziału z pojemnikami.

2.Urządzenia elektroniczne i elektryczne zamontowane w pojeździe powinny spełniać, w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, wymagania dyrektywy Rady nr 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 1, str. 226) lub regulaminu nr 10 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych - Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej. 3.Dodatkowa instalacja elektryczna pojazdu (po zabudowie) powinna spełniać wymagania normy PN-S 76021 (rodzaje i zakres badań według punktu 4.1.b tablica 2 kolumna 4 tej normy). 4.W bankowozie typu C nie dopuszcza się stosowania instalacji gazowej.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jako czynny podatnik podatku od towarów i usług zajmuje się sprzedażą detaliczną sprzętu komputerowego, telekomunikacyjnego oraz serwisem komputerów, urządzeń peryferyjnych. Wnioskodawca planuje zakup samochodu bankowozu typu C, w dowodzie rejestracyjnym znajdzie się zapis: pojazd specjalny bankowóz typu C. Wnioskodawca posiada oddziały sklepów w K i L, siedziba firmy pozostaje w K, ponieważ większość kontrahentów z oddziału w L to klienci indywiduami - osoby fizyczne, nie prowadzące działalności gospodarczej i dokonywane przez nie zakupy w placówce Wnioskodawcy są gotówkowe, właściciele czy też pracownicy sklepu w oddziale L są zobowiązani do przewozu utargów z oddziału w L do siedziby firmy w K bądź bezpośrednio do oddziału banku Spółki, który również mieści się w K. Spółka weryfikowała inne rozwiązania wpłaty gotówki z utargów w oddziale L na przykład poprzez otwarcie rachunku w oddziale banku bezpośrednio w L, jednak koszty opłat bankowych między poszczególnymi bankami (w L nie ma oddziały banku w wpłatomatem, to jest w banku, w którym prowadzony jest rachunek firmowy Spółki) oraz koszty prowizje pobieranych przez banki stanowią zbyt wysoki koszt dla Spółki i jest to nieopłacalne. Spółka nie może również wydatkować utargów w gotówce bezpośrednio w L, ponieważ 95% kosztów i 90% zakupu towarów Spółka nabywa w postaci zapłaty przelewami bankowymi, dodatkowo zakupy towarów i kosztów są dokonywane bezpośrednio z oddziału k Spółki, z uwagi na niższy koszt powyższego. Zakupiony bankowóz może być również wykorzystywany przez Spółkę do przewozu towarów (wartościowy sprzęt komputerowy) między oddziałami k i l. Spółka wykonuje czynności wyłącznie opodatkowane podatkiem VAT, nie sprzedaje usług czy też towarów objętych stawką zwolnioną, tak więc zakupiony bankowóz będzie służył w spółce wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, iż Wnioskodawcy z tytuł nabycia pojazdu specjalnego w postaci bankowozu typu C nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej jego nabycie, jak również prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do jego napędu. Skoro bowiem prawo to przysługuje w związku z nabyciem pojazdu o specjalnym przeznaczeniu i nabyciem paliwa do jego napędu, wykorzystanie bankowozu do celów innych niż jego przeznaczenie, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie a mianowicie do przewozu towarów między oddziałami Spółki, wyklucza możliwość skorzystania z niego. Należy wskazać, że aby móc odliczyć w pełnej wysokości podatek naliczony z faktury dokumentującej nabycie samochodu o specjalnym przeznaczeniu (np. bankowozu) i podatek naliczony przy zakupie paliwa służącego do jego napędu, pojazd ten winien służyć działalności opodatkowanej podatnika i to takiej, w której jego wykorzystanie jest konieczne. Tytułem przykładu można wskazać wykorzystanie bankowozu do świadczenia usług przewozu utargu.

Nie jest natomiast – w ocenie tut. organu – taką działalnością prowadzenie przez Wnioskodawcę sprzedaży detalicznej sprzętu komputerowego, telekomunikacyjnego oraz serwis komputerów, urządzeń peryferyjnych, z którym wiąże się przewożenie m.in. utargu bowiem profil działalności Wnioskodawcy nie wymaga takiej konieczności tj. konieczności przewozu utargu. Również wykorzystanie bankowozu do innych celów niż jego przeznaczenie takich jak np. do przewozu towarów, wartościowego sprzętu komputerowego między oddziałami wyklucza możliwość pełnego odliczenia z tytułu nabycia tego samochodu oraz paliwa do jego napędu.

Reasumując należy stwierdzić, że skoro przedmiotowy samochód nie będzie wykorzystywany w działalności, w której jest konieczny, sam fakt jego nabycia nie będzie Wnioskodawcy uprawniał do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z faktury dokumentującej jego nabycie. Prawo to będzie przysługiwało w wysokości 60% kwoty podatku naliczonego określonej w fakturze, nie więcej niż 6.000 zł, o ile nie znajdą zastosowania okoliczności wyłączające to prawo, określone w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji nie będzie Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do napędu tego pojazdu. Na prawo do odliczenia w pełnej wysokości bez wpływu pozostaje przepis art. 86a ust. 2 pkt 5 ustawy o VAT, obowiązujący od dnia 1 stycznia 2013 r., bowiem bezwzględnym jest wykorzystanie bankowozu w działalności gospodarczej, z profilu której taka konieczność wynika, a także wykorzystanie go wyłącznie zgodnie z jego przeznaczeniem.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.