Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-125/10/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-05-10
Teza: Czy obniżka czynszu stanowi dla najemcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym i czy w ziwązku z powyższym Urząd Miasta ma obowiązek do wystawienia informacji PIT-8C?
Słowa kluczowe: lokal; lokal-lokal mieszkalny; obniżka (obniżenie); przychód; wynajem; zasób; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 2 lutego 2010 r. (data wpływu 8 lutego 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania obniżki czynszu u najemców lokali mieszkalnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 lutego 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania obniżki czynszu u najemców lokali mieszkalnych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Gmina Miasto dokonuje obniżenia wysokości czynszu mieszkaniowego dla najemców lokali mieszkalnych znajdujących się w jej zasobach. Dnia 22 marca 2005 r. Gmina podjęła uchwałę w sprawie zmiany uchwały wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowymi zasobami w latach 2004-2009, wprowadzając m.in zapis o następującej treści: „zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego Prezydent Miasta obniża czynsz za najem lokali mieszkalnych odpowiednio o 50% na wniosek najemców, których dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza kwoty 316 zł brutto - kryterium dochodowego w gospodarstwach wielorodzinnych i 461 zł brutto - kryterium dochodowego w gospodarstwie jednorodzinnym. Obniżki udziela się na okres 12 miesięcy”.

Na każdy rok podejmowane są Zarządzenia Prezydenta Miasta określające wysokość opłat czynszowych w zasobach Miasta Gminy.

Na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego Prezydent Miasta dnia 18 września 2008 r. wydał Zarządzenie w sprawie określenia czynszu za lokale mieszkalne na terenie Miasta. Zarządzenie to określało wysokość opłat czynszowych w 2009 r.

Obniżenie czynszu określone Uchwałą Rady Miasta z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Miasta w latach 2004-2009 z późniejszymi zmianami, w tym: uchwałą Rady Miasta z dnia 22 marca 2005 r., dokonuje się na podstawie złożonego wniosku przez najemcę lokalu mieszkalnego. Po rozpatrzeniu przez Prezydenta Miasta wniosku, pisemnie informuje się najemcę o obniżeniu dotychczasowego czynszu o 50% na okres 12 miesięcy, następnie najemca otrzymuje dowody wpłat z obniżoną kwotą opłaty czynszowej, którą winien wpłacić na konto wynajmującego.

Wobec powyższego zadano następujące pytanie:

Czy w związku z kwotą która obniża opłatę czynszową Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia na koniec roku podatkowego informacji PIT-8C dla najemców, którym zgodnie z uchwałą Rady Miasta został obniżony czynsz o 50% ze względu na niski dochód przypadający na jednego członka rodziny?

Zdaniem Wnioskodawcy, obniżenie czynszu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie stanowi umorzenia należności czynszowych, nie stanowi też innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W momencie udzielenia obniżki najemca otrzymuje zawiadomienie o wysokości aktualnego czynszu, który zobowiązany jest terminowo regulować, zgodnie z postanowieniami zawartej umowy najmu i obowiązującymi przepisami prawa cywilnego regulującymi najem lokali mieszkalnych. W związku z powyższycm należności czynszowe, do zapłaty których zobowiązani zostali najemcy po udzieleniu obniżki, faktycznie należy traktować jako kwoty naliczonego czynszu.

W związku z powyższym Gmina Miasto nie uznaje obniżonego czynszu zgodnie z zasadami opisanymi powyżej, jako przychodu określonego w art. 11 ust. 2b w związku z art. 11 ust. 2a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uważa, że nie wystawia dla najemców z obniżonym czynszem informacji PIT-8C, o której mowa w art. 42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z ogólną zasadą sformułowaną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Art. 11 ust. 1 tej ustawy stanowi, że z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W 10 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca wymienił źródła przychodów, w pkt 9 wskazując przychód z innych źródeł.

W myśl art. 20 ust. 1, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że poszczególne kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem z innych źródeł są więc wszelkiego rodzaju świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego. Tak więc do przychodów z innych źródeł zalicza się nie tylko świadczenia rzeczowe czy pieniężne, ale również wartość świadczenia nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia nieodpłatnego świadczenia, jednak w orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się, że pojecie to jest związane ze stosunkami prawnymi o charakterze zobowiązaniowym i rozumiane być musi jako świadczenie, z którym nie jest związana zapłata w jakiejkolwiek postaci.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Natomiast z art. 11 ust. 2a ww. ustawy wynika, że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W myśl art. 11 ust. 2b ww. ustawy jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) w lokalach wchodzących w skład publicznego zasobu mieszkaniowego właściciel ustala stawki czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokali, z uwzględnieniem czynników podwyższających lub obniżających ich wartość użytkową, a w szczególności:

1.  położenia budynku;
2.  położenia lokalu w budynku;
3.  wyposażenia budynku i lokalu w urządzenia techniczne i instalacje oraz ich stanu;
4.  ogólnego stanu technicznego budynku.

Na mocy art. 7 ust. 2 tej ustawy, właściciele, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 23 ust. 4, mogą na wniosek najemcy, w oparciu o postanowienia odpowiednio uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, zarządzenia wojewody lub uchwały organu wykonawczego państwowej osoby prawnej, stosować określone obniżki czynszu naliczonego według obowiązujących stawek w stosunku do najemców o niskich dochodach. Obniżki takie mogą być udzielane najemcom, których średni dochód w przeliczeniu na członka gospodarstwa domowego nie przekracza poziomu określonego w uchwale odpowiedniego organu lub w zarządzeniu wojewody. Kwota obniżki powinna być zróżnicowana w zależności od wysokości dochodu gospodarstwa domowego najemcy.

W myśl art. 7 ust. 3 ww. ustawy, obniżki, o których mowa w ust. 2, udziela się najemcy na okres 12 miesięcy. W przypadku gdy utrzymujący się niski dochód gospodarstwa domowego to uzasadnia, właściciel, na wniosek najemcy, może udzielać obniżek czynszu na kolejne okresy dwunastomiesięczne.

Z art. 8 ww. ustawy wynika, że jeżeli właścicielem jest jednostka samorządu terytorialnego, stawki czynszu, o których mowa w art. 7, ustala organ wykonawczy tej jednostki:

1.  w przypadku gminy - zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4;
2.  w przypadku pozostałych jednostek samorządu terytorialnego - zgodnie z uchwałą odpowiednio rady powiatu lub sejmiku województwa w sprawie zasad wynajmu lokali mieszkalnych stanowiących własność tych jednostek lub własność samorządowych osób prawny.

Jak wynika ze stanu faktycznego opisanego we wniosku, Wnioskodawca udziela obniżki czynszu tym najemcom, których dochód na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym wielorodzinnym nie przekroczy 316 zł, a w jednorodzinnym 461 zł i którzy złożą wniosek o zastosowanie ww. obniżki. Warunki obniżki czynszów dla najemców lokali mieszkalnych znajdujących się w zasobach Gminy Miasta zostały uregulowane w uchwale Rady Miasta i kryteria warunki te są jednakowe dla wszystkich, co oznacza, że każdy najemca lokalu mieszkalnego spełniający te warunki może skorzystać z obniżki czynszu.

W sytuacji, w której Urząd Miasta przewidział udzielenie 50% obniżki czynszu wg jednolitych reguł wobec wszystkich najemców lokali mieszkalnych i po podjęciu decyzji o obniżce wysłał tym najemcom nowo naliczone stawki czynszu, to brak jest podstaw do zakwalifikowania obniżki czynszu jako przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W konsekwencji na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek wystawienia informacji PIT-8C, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.