Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.408.2025.4.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Amortyzacja wartości niematerialnych i prawnych; nabycie
znaku towarowego.
Słowa kluczowe: amortyzacja
nabycie
wartości-wartości niematerialne i prawne
znak-znak towarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16m
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartości niematerialne i prawne
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 8 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie ustalenia:
      - czy nabyty przez Spółkę znak towarowy będzie mógł być przez Spółkę amortyzowany
        w myśl art. 16h ust. 1 ustawy o CIT,
      - czy wydatki poniesione przez Spółkę B z tytułu nabycia prawa do korzystania ze znaku
        towarowego na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej ze Spółką będą
        stanowić pośrednie koszty podatkowe Spółki B, ujmowane zgodnie z art. 15 ust 4d
        ustawy o CIT.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania: (...)
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

A (dalej: Spółka) jest spółką akcyjną należącą do grupy spółek, której przeważającym
    przedmiotem działalności jest (...). Jest również podatnikiem podatku od osób prawnych
    mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz czynnym podatnikiem VAT
    zarejestrowanym dla celów podatku od towarów i usług na terytorium Polski.
    Spółka planuje zawarcie umowy ze spółką z grupy – B sp. z o.o. (dalej: B lub łącznie ze
    Spółką dalej: Wnioskodawcy), której przedmiotem będzie nabycie przez Spółkę od B, a
    następnie, w drodze umowy cywilnoprawnej, oddanie za wynagrodzeniem w użytkowanie
    B znaku towarowego zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym RP oraz będącego
    objętym prawem ochronnym od dnia (...) - dalej: Umowa. Wnioskodawca posiada w B
    100% udziałów, które nabyła (...). B jest podatnikiem podatku od osób prawnych mającym

    siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz czynnym podatnikiem VAT
    zarejestrowanym dla celów podatku od towarów i usług na terytorium Polski.
    Przeważającym przedmiotem działalności B jest (...)
    Spółka posiada aktualnie prawa do zarejestrowanych znaków towarowych: (...). Poza B,
    pozostałe Spółki w grupie nie posiadają zarejestrowanych znaków towarowych.
    Ponadto, w dniu 1 października 2019 r. Spółka zawarła umowę licencyjną, w ramach której
    oddała w używanie znak towarowy spółce z grupy C. Umowa ta została rozwiązana w IV
    kwartale 2022 r. z uwagi na zmianę modelu współpracy między obydwiema spółkami.
    Niemniej jednak, znak towarowy (...) nadal pozostaje własnością Spółki i Spółka nie
    wyklucza zawarcia ponownej umowy licencyjnej w przyszłości.
    Aktualnie Spółka nie świadczy usług zarządzania znakami towarowymi.
    Znak towarowy, będący przedmiotem planowanej Umowy stanowi w B wartość
    niematerialną i prawną, którą B wytworzyła we własnym zakresie przed nabyciem
    udziałów przez Spółkę. Znak towarowy został wymieniony jako składnik majątku w
    umowie nabycia udziałów. Cena znaku towarowego będącego przedmiotem Umowy
    zostanie ustalona na podstawie wyceny przeprowadzonej przez podmiot niezależny i
    odpowiadać będzie wartości rynkowej.
    W ramach zawieranej Umowy zawarte zostanie postanowienie, zgodnie z którym koszty
    związane z zarządzaniem znakiem towarowym B (m.in. w zakresie monitorowania znaku
    towarowego, podejmowania działań dotyczących jego ochrony, np. składania sprzeciwów,
    wniosków o zaprzestanie naruszeń czy dochodzenie odszkodowania związanego z
    naruszeniem - Wnioskodawcy podkreślają, że wskazany zakres działań stanowi
    przykładowe czynności, które mogą być podejmowane w ramach zarządzania znakiem
    towarowym) będą obciążać B w okresach, w których doszło do podejmowania działań
    związanych ze znakiem B.
    Niezależnie od powyższego, Spółka jako jedyny podmiot w grupie dysponuje w swoim
    zakresie wykwalifikowanym personelem zdolnym do opieki prawnej nad wszelkimi
    aspektami związanymi z posiadaniem i oddawaniem do użytkowania wyżej wspomnianych
    znaków towarowych. W pozostałych spółkach w grupie usługi prawne świadczone są przez
    niezależnych profesjonalistów, niemniej jednak usługi te nie obejmują kwestii związanych
    z prawem własności intelektualnej oraz prawem własności przemysłowej.
    Celem Spółki, jak i wszystkich podmiotów w grupie, jest stopniowa reorganizacja oraz
    uporządkowanie funkcji każdej ze spółek, w szczególności w związku z nabyciem udziałów
    w spółkach powiązanych, w tym z nabyciem udziałów w B w 2022 r. W odniesieniu do
    Spółki podejmowane działania mają na celu skumulowanie w jednym podmiocie znaków
    towarowych spółek z grupy i późniejsze zarządzanie nimi. Pozostałe spółki w grupie będą
    natomiast użytkować znaki towarowe na podstawie umowy cywilnoprawnej.
    Planowany model motywowany jest przede wszystkim wskazaną wyżej planowaną
    reorganizacją spółek w grupie. Spółka wskazuje dodatkowo, że w odniesieniu do B
    planowana transakcja ma na celu również dofinansowanie B oraz poprawienie jej
    płynności finansowej. Wnioskodawcy podkreślają natomiast, że nie jest to jedyny i
    kluczowy cel planowanej transakcji.
    Kwota opłaty za korzystanie ze znaku towarowego zostanie określona na podstawie
    wyceny i odpowiadać będzie standardom rynkowym. Odpisów amortyzacyjnych znaku
    towarowego będzie dokonywała Spółka.
    Istotne elementy opisu zdarzenia przyszłego, zawarli Państwo również we własnym
    stanowisku w sprawie, gdzie wskazaliście Państwo, że Spółka planuje używać znak
    towarowy przez okres dłuższy niż rok (wykorzystywać w prowadzonej działalności poprzez
    objęcie znaku umową cywilnoprawną).
    Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

      1. Czy nabyty przez Spółkę znak towarowy będzie mógł być przez Spółkę
        amortyzowany w myśl art. 16h ust. 1 ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku
        nr 3)
      2. Czy wydatki poniesione przez B z tytułu nabycia prawa do korzystania ze znaku
        towarowego na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej ze Spółką będą
        stanowić pośrednie koszty podatkowe B, ujmowane zgodnie z art. 15 ust 4d ustawy
        o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 4)
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
      1. Zdaniem Wnioskodawców znak towarowy nabyty przez Spółkę będzie mógł być
        przez Spółkę amortyzowany w myśl art. 16h ust. 1 ustawy o CIT.
      2. Zdaniem Wnioskodawców poniesione wydatki z tytułu nabycia prawa do korzystania
        ze znaku towarowego na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez B ze
        Spółką będą stanowić pośrednie koszty podatkowe B, ujmowane zgodnie z art. 15
        ust 4d ustawy o CIT.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 16b ust 1 pkt 6 ustawy o CIT amortyzacji podlegają nabyte od innego
    podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania
    prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na
    potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu,
    dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i
    prawnymi.
    Aby możliwa była amortyzacja znaku towarowego, kluczowe jest spełnienie następujących
    przesłanek:
      1) znak towarowy został nabyty od innego podmiotu,
      2) znak towarowy nadaje się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do
    używania,
      3) przewidywany okres używania znaku towarowego przekracza rok,
      4) znak towarowy jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z
        prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddany przez niego do
        używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy leasingu.
    W odniesieniu do warunku ad 1) kluczowe jest, by nabycie znaku towarowego było
    nabyciem wtórnym, tj. polegającym na pozyskaniu prawa ochronnego na znak towarowy
    od podmiotu trzeciego, co zostało potwierdzone przez orzecznictwo Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (por. Wyrok NSA z 27 czerwca 2019 r., nr II FSK 2178/17).
    Ponadto, zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje
    się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Natomiast zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, okres dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych nie może być krótszy niż 60
    miesięcy w przypadku wartości niematerialnych i prawnych innych niż licencje na
    programy komputerowe oraz od praw autorskich, na wyświetlanie filmów oraz na emisję

    programów radiowych i telewizyjnych oraz od poniesionych kosztów zakończonych prac
    rozwojowych.
    Odnosząc powyższe regulacje oraz warunki dokonywania odpisów amortyzacyjnych do
    sprawy będącej przedmiotem niniejszego wniosku. Wnioskodawcy wskazują, że Spółka
    nabędzie prawo do znaku towarowego na podstawie Umowy zawartej z B. Prawo
    ochronne na znak towarowy zostało przyznane B od (...) r., tj. przed nabyciem przez
    Spółkę udziałów w B. Zatem nabycie przez Spółkę znaku towarowego od B będzie
    nabyciem wtórnym.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawców w zdarzeniu przyszłym będącym
    przedmiotem niniejszego wniosku warunek ad 1) zostanie spełniony.
    W odniesieniu do warunku wskazanego w pkt 2) wyżej Wnioskodawcy wskazują, że znak
    towarowy będzie nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do
    używania - prawo ochronne wygaśnie (...). W związku z powyższym warunek ad 2) również
    zostanie spełniony.
    Ponadto, Spółka planuje używać znak towarowy przez okres dłuższy niż rok
    (wykorzystywać w prowadzonej działalności poprzez objęcie znaku umową
    cywilnoprawną). W związku z powyższym, warunek ad 3) również zostanie spełniony.
    Niezależnie od powyższego, nabyty znak towarowy będzie przez Spółkę oddany do
    używania na podstawie umowy cywilnoprawnej, tj. umowy najmu, dzierżawy lub umowy
    leasingu. W związku z powyższym warunek ad 4) również zostanie spełniony.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że z uwagi na spełnienie
    wszystkich przesłanek warunkujących możliwość dokonywania amortyzacji znaku
    towarowego, Spółka będzie uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych z
    nabytego znaku towarowego od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym wprowadzi znak towarowy do ewidencji, natomiast amortyzacja znaku
    towarowego będzie mogła być dokonywana przez okres nie krótszy niż 60 miesięcy.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów, podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
      1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania

        przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      4) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      5) został właściwie udokumentowany,
      6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z
    przychodami i koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty
    pośrednie).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest "zidentyfikowanie" wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie jako ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak dotyczą one
    okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je proporcjonalnie (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT).

    Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki ponoszone na wypłacane Licencjodawcy wynagrodzenie
    za prawo do korzystania ze znaków towarowych są kosztami uzyskania przychodu, będące
    tzw. „pośrednimi” kosztami uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4d UCIT.
    Niewątpliwie, wydatki te spełniają wszystkie przesłanki, do uznania ich za koszty uzyskania
    przychodu w rozumieniu ustawy o CIT, ponieważ:
      1) wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
        zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik) - wydatki ponoszone na korzystanie ze znaku
        towarowego ponoszone są przez B, z jego majątku,
      2) wydatek jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona - wydatki ponoszone przez B mają
        charakter bezzwrotny - nie są one w żaden sposób rekompensowane czy
        refundowane lub w inny sposób zwracane. Wnioskodawcy w tym miejscu
        podkreślają, że uprzednie nabycie przez Spółkę praw do znaku towarowego
        wynikające z reorganizacji funkcji w grupie nie może zostać zakwalifikowane jako
        „zwrot" kosztów ponoszonych przez B w związku z zawarcie umowy cywilnoprawnej,
      3) wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
        gospodarczą - wydatki będą miały związek z działalnością gospodarczą B - znak
        towarowy będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej B, zgodnie z celem
        udzielenia prawa do korzystania z nich, które zostaną wyrażone w umowie
        cywilnoprawnej
      4) wydatek poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów - istnieje
        związek pomiędzy zapłaconym wynagrodzeniem za korzystanie ze znaku
        towarowego. Bez zawarcia Umowy oraz wypłacania wynagrodzenia za korzystanie
        ze znaku towarowego, B nie miałby prawa do jego używania.
      5) wydatek został właściwie udokumentowany - wynagrodzenie wypłacane Spółce
        będzie wynikać z umowy zawartej między Wnioskodawcami, a Spółką będzie
        wystawiać z tego tytułu faktury na rzecz B.
      6) wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów -
        wynagrodzenie z tytułu udostępnienia prawa do korzystania ze znaku towarowego
        nie znajduje się w katalogu kosztów, które nie mogą zostać zaliczone do kosztów
        uzyskania przychodu.
    Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawców, wydatki ponoszone na wynagrodzenie z tytułu
    zawartej umowy cywilnoprawnej stanowić będą tzw. pośredni koszt uzyskania
    przychodów o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Przemawiają za tym
    następujące argumenty:
      - nie istnieje przychód, z którym można bezpośrednio powiązać wydatek B na poczet
        wynagrodzenia za wykorzystywanie znaków towarowych,
      - nie istnieje też w praktyce sposób na ustalenie w jakim okresie i w jakiej wysokości
        powstał przychód związany z ww. wydatkami. Koszty poniesione przez B związane
        są więc z całokształtem działalności gospodarczej B.

    Natomiast stanowisko, potwierdzające możliwość zaliczania opłat licencyjnych za prawo
    do korzystania ze znaku towarowego (czynszu) do pośrednich kosztów uzyskania
    przychodu, jest prezentowane w interpretacjach indywidualnych tut. Organu:: Państwa
    wątpliwości w sprawie dotyczą ustalenia, czy wydatki poniesione przez Spółkę z tytułu
    nabycia prawa do korzystanie ze znaku towarowego, stanowią pośrednie koszty
    podatkowe, ujmowane w czasie, proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą,
    zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Biorąc pod
    uwagę opisany we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy
    prawa należy stwierdzić, że ponoszone przez Państwa wydatki z tytułu nabycia prawa do
    korzystanie ze znaku towarowego należy uznać jako koszty pośrednie, gdyż nie można
    przypisać ich do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia - Interpretacja indywidualna DKIS z 12 października 2023 r.,
    nr 0114-KDIP2-2.4010.429.2023.1.RK.
    A także:
      - Interpretacja indywidualna DKIS z 28 lutego 2025 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.726.2024.1.
        DK,
      - Interpretacja indywidualna DKIS z 8 listopada 2024 r., nr 0111-KDIB2-
        1.4010.427.2024.1.AJ,
      - Interpretacja indywidualna DKIS z 12 kwietnia 2023 r., nr 0111-KDIB1-
        2.4010.112.2023.1.EJ.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że wydatki poniesione
    przez B z tytułu nabycia prawa do korzystania ze znaku towarowego na podstawie umowy
    cywilnoprawnej zawartej ze Spółką będą stanowić pośrednie koszty podatkowe,
    ujmowane zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, gdyż nie można
    przypisać ich do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od
    osób prawnych, tj. pytań nr 1 i nr 2 (oznaczonych we wniosku nr 3 i nr 4) - jest prawidłowe.
    W zakresie pytania 2 (oznaczonego we wniosku nr 4) odstępuję od uzasadnienia
    prawnego oceny Państwa stanowiska.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

w zakresie pytania nr 1 (oznaczonego we
    wniosku nr 3)
    Zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu

    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Kwestię kosztów ujmowanych w formie odpisów amortyzacyjnych reguluje art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT, zgodnie z którym,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W art. 16 określono jakie wydatki nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
    natomiast art. 16a-16m określają zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Na podstawie art. 16b ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu,
      nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
      1) (uchylony)
      2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
      3) (uchylony)
      4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
      5) licencje,
      6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
        przemysłowej,
      7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
        dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością

        gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy
        licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art.
        17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów;
    W myśl art. 16m ust. 1 ustawy o CIT:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 16ł ust. 1-3, okres dokonywania odpisów
      amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych nie może być krótszy niż:
      1) od licencji (sublicencji) na programy komputerowe oraz od praw autorskich - 24
      miesiące;
      2) od licencji na wyświetlanie filmów oraz na emisję programów radiowych i
      telewizyjnych - 24 miesiące;
      3) od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych - 12 miesięcy;
      4) od pozostałych wartości niematerialnych i prawnych - 60 miesięcy.
    Stosownie do treści art. 16m ust. 2 ustawy o CIT:
      Jeżeli wynikający z umowy okres używania praw majątkowych, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, jest krótszy od okresu ustalonego w tym przepisie, podatnicy mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych w okresie wynikającym z umowy.
    Treść art. 16m ust. 3 ustawy o CIT wskazuje, że
      Podatnicy ustalają stawki amortyzacyjne dla poszczególnych wartości
      niematerialnych i prawnych na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem
      dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 (oznaczonego we wniosku nr 3)
    jest kwestia ustalenia, czy nabyty przez Spółkę znak towarowy będzie mógł być przez
    Spółkę amortyzowany w myśl art. 16h ust. 1 ustawy o CIT.
    Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    1170, dalej: „ustawa PWP”) wyraźnie definiuje pojęcie znaku towarowego.
    Zgodnie z art. 120 ust. 1 ww. ustawy:
      Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie
      towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz
      możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający
      na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.
    Znaki towarowe są składnikami majątku przedsiębiorstwa i Spółka może je amortyzować
    pod warunkiem, że spełni wymagania wymienione w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Należy jednak zaznaczyć, że amortyzacji nie
    ulega sam znak towarowy, ale prawo ochronne do niego.
    Wskazać w tym miejscu ponownie należy, że art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT stanowi, iż
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się

    do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania prawa o przewidywanym
    okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby
    związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego
    do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub
    umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Oznacza to, iż prawa, które nie zostały wymienione wprost w tej ustawie jako wartości
    niematerialne i prawne nie mogą zostać zaliczone do tej kategorii.
    W przypadku przedmiotów własności przemysłowej - dla większości z nich - w celu
    uzyskania pełnej ochrony prawnej wymagane jest:
      - dokonanie ich zgłoszenia do Urzędu Patentowego RP (art. 138 ustawy PWP),
      - wydanie przez ten organ decyzji w sprawie udzielenia patentu, praw ochronnych lub
        praw z rejestracji (art. 147 ustawy PWP).
    Zgodnie z art. 153 ustawy PWP:
      Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku
      towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zatem, uzyskane przez podatnika prawa potwierdzone wydaną przez Urząd Patentowy
    decyzją, w myśl art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    stanowią wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji podatkowej. Decyzja ta
    bowiem tworzy podmiotowe prawo używania znaku towarowego i oznaczania nim
    towarów i usług jako bezwzględne prawo majątkowe. Prawo ochronne jest więc
    wyłącznym prawem podmiotowym o czasowej i terytorialnej skuteczności.
    Oczywiście muszą zostać również spełnione pozostałe przesłanki, tj. prawo takie musi być
    nabyte i nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok.
    Wskazać w tym miejscu należy, że pojęcie „nadające się do gospodarczego wykorzystania”
    jest kluczowym warunkiem dla uznania danego prawa za wartość niematerialna i prawną
    podlegającą amortyzacji zgodnie z art. 16b ustawy o CIT. Prawo nadaje się do
    gospodarczego wykorzystania, jeżeli może być używane w działalności gospodarczej, jest
    kompletne i zdatne do użytku. Oznacza to, że ma potencjał do generowania przychodów
    lub wpływania na koszty oraz może wspierać działalność operacyjną. Dla znaku
    towarowego „zdatny do gospodarczego wykorzystania” oznacza uzyskanie prawa
    ochronnego oraz jego skuteczne nabycie.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka nabędzie od podmiotu z grupy na podstawie
    umowy znak towarowy zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP oraz objęty prawem
    ochronnym od dnia (...). Następnie, w drodze umowy cywilnoprawnej, Spółka planuje
    oddanie za wynagrodzeniem w użytkowanie B nabytego znaku towarowego. Wskazali
    Państwo również, że planują używać znak towarowy dłużej niż rok (wykorzystywać w
    prowadzonej działalności poprzez objęcie znaku umową cywilnoprawną).
    Przenosząc powyższe na grunt omawianej sprawy wskazać należy, że Spółka będzie
    uprawniona do dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od nabytego,
    zarejestrowanego znaku towarowego, zgodnie z art. 16g ust 1 ustawy o CIT, gdyż
    wszystkie wskazane warunki, które przesądzają o prawie Spółki do amortyzacji
    podatkowej zostaną spełnione.
    Zatem po nabyciu i wprowadzeniu znaku do ewidencji wartości niematerialnych i
    prawnych, Spółka będzie uprawniona do dokonania odpisów amortyzacyjnych od jego
    wartości początkowej (ceny nabycia) począwszy od miesiąca następującego po miesiącu
    wpisania do ewidencji.
    Państwa stanowisko dotyczące pytania nr 1 (pytania oznaczonego we wniosku nr 3) należy
    uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku dochodowego od osób prawnych. W
    zakresie podatku od towarów i usług wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje
    organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku sądu administracyjnego
    stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Organ, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej
    będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.