Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.107.2025.2.MWJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Ustalenie, czy odszkodowanie stanowi obrót w rozumieniu
ustawy od podatku od towarów i usług oraz prawo do
odliczenia podatku naliczonego od zakupów nasion, środków
ochrony roślin, samochodu osobowego i maszyn rolniczych
oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów
nasion, środków ochrony roślin, samochodu osobowego i
maszyn rolniczych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
odliczenia-prawo do odliczenia
odszkodowania-odszkodowanie umowne
płody rolne
szkody
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Prawo do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu wydatków związanych z pojazdami
samochodowymi-Prawo do odliczenia 50% kwoty
podatku naliczonego od wydatków związanych z
pojazdami samochodowymi
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86a-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86a-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie:
      ustalenia, czy odszkodowanie stanowi obrót w rozumieniu ustawy od podatku od
      towarów i usług,
    • prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów nasion, środków ochrony roślin,
    samochodu osobowego i maszyn rolniczych.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 30 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie:
    • ustalenia, czy odszkodowanie stanowi obrót w rozumieniu ustawy od podatku od
    towarów i usług,
    • opodatkowania odszkodowania według właściwej stawki podatku od towarów i usług,
    • wykazania obrotu w Jednolitym Pliku Kontrolnym (JPK_V7) w dacie otrzymania
    odszkodowania,
    • prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów nasion, środków ochrony roślin,
    samochodu osobowego i maszyn rolniczych.
    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 kwietnia 2025 r. (wpływ).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Pan (dalej: Wnioskodawca) zgodnie z danymi udostępnionymi na stronie Głównego
    Urzędu Statystycznego, od dnia 15 maja 1999 roku nieprzerwanie prowadzi gospodarstwo
    rolne pod nazwą GOSPODARSTWO ROLNE. Wnioskodawcy został nadany NIP: ... oraz
    REGON: ...
    Wnioskodawca nie jest i nigdy nie był ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o
    Działalności Gospodarczej. Wnioskodawca tym samym nie prowadzi i nigdy nie prowadził
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 06 marca 2018 r. Prawo
    przedsiębiorców (Dz.U.2024.236 t.j. z dnia 2024.02.21) (dalej: ustawa PP).
    Przeważającym i faktycznym rodzajem prowadzonej działalności Wnioskodawcy, zgodnie z
    Polską Klasyfikacją Działalności (PKD) jest uprawa pozostałych drzew i krzewów
    owocowych oraz orzechów (kod PKD 01.25.Z wg wersji z 2007).
    Wnioskodawca nieprzerwanie od 01 października 2000 r. jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny. Wnioskodawca składa miesięczne deklaracje VAT oraz składa JPK-
    VAT.
    Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim, w którym panuje ustrój wspólności
    małżeńskiej majątkowej. Małżonka Wnioskodawcy nie jest zarejestrowana jako czynny
    podatnik od towarów i usług, nie prowadzi działalności gospodarczej.
    Grunty, na których prowadzi gospodarstwo rolne są objęte wspólnością małżeńską
    majątkową. Produkcja w gospodarstwie rolnym polega na uprawie pomidorów, kukurydzy
    cukrowej, kalafiora, brokułu, dyni, chrzanu, pszenicy.
    Ze względu na maksymalną efektywność produkcji w gospodarstwie rolnym, uprawy w
    wielu przypadkach następują jedna po drugiej, tzn. po pszenicy w tym samym roku był
    sadzony kalafior. Występują również sytuacje gdy po zasadzeniu zwierzyna wyrządza
    szkody w uprawach, które są do tego stopnia zniszczone, że jest podejmowana decyzja o
    ponownym – na nowo – zasiewie. W takim wypadku po oszacowanych stratach z powodu
    szkód przez dziką zwierzynę na polach np. po zasiewach kukurydzy bądź dyni były
    uprawiane kalafiory i brokuły.
    Charakterystyka prowadzenia gospodarstwa rolnego powoduje uzależnienie wielkości
    plonów oraz pory roku, w której dokonuje się nasadzenia jak i od warunków pogodowych
    panujących w tym okresie.
    Późne nasadzenia kalafiora oraz brokułu i niesprzyjające warunki pogodowe
    spowodowały znacznie mniejsze plony niż przewidywane. Część plantacji kalafiora została
    na polach do chwili obecnej i jest prawdopodobieństwo że zostanie on zebrany na wiosnę.
    W związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym, Wnioskodawca dokonuje szeregu
    zakupów, które są dokumentowane prawidłowo wystawionymi fakturami. Wśród zakupów
    można wyszczególnić takie kategorie jak nasiona, środki ochrony roślin, pojazdy i maszyny
    rolnicze. Zakupy te są ewidencjonowane w rejestrze VAT zakupy oraz wykazywane JPK-VAT
    za dany okres rozliczeniowy. Zakupione maszyny rolnicze i nasiona są wykorzystywane
    wyłącznie w zakresie czynność opodatkowanych.
    Znaczna część zakupionych w 2024 r. nasion warzyw została na stanie ponieważ nie
    została wysiana w związku na przewidywane problemy przy późniejszej sprzedaży.
    Nasiona te zostaną wykorzystane w następnych latach.
    Sprzedaż płodów rolnych z gospodarstwa rolnego następuje do firm handlowych oraz
    zakładów przetwórstwa. Sprzedaż jest dokumentowana fakturami. Sprzedaż nie następuje
    na rzecz konsumentów. W związku z powyższym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do
    posiadania kasy fiskalnej i tym samym sprzedaż nie jest ewidencjonowana na kasie
    fiskalnej.

    Oprócz przychodów wynikającej z działalności gospodarstwa rolnego, Wnioskodawca
    otrzymuje odszkodowania za szkody łowieckie (dalej: Odszkodowania). Wnioskodawca nie
    otrzymuje żadnych innych odszkodowań.
    Procedura otrzymania odszkodowania jest następująca: Wnioskodawca po stwierdzeniu
    szkody w uprawach rolnych powiadamia pisemnie zarządcę o stwierdzonej szkodzie.
    Członkowie zespołu dokonują oględzin niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od
    dnia otrzymania wniosku o szacowanie szkód. Dzierżawca lub zarządca obwodu
    łowieckiego zawiadamia poszkodowanego oraz przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka
    doradztwa rolniczego o terminie oględzin albo szacowania ostatecznego pisemnie, za
    pośrednictwem poczty elektronicznej lub przez krótkie wiadomości tekstowe.
    Ostatecznego szacowania szkody oraz ustalenia wysokości odszkodowania dokonuje się
    najpóźniej w dzień sprzętu (zbioru), przed dokonaniem sprzętu (zbiorów) uszkodzonej
    uprawy, a w przypadku szkód wyrządzonych w płodach rolnych, szkód wyrządzonych
    przez dziki na łąkach i pastwiskach oraz szkód w uprawach, jeżeli szkoda powstała i
    została zgłoszona bezpośrednio przed sprzętem (zbiorem) lub w jego trakcie, w terminie 7
    dni od dnia otrzymania wniosku o szacowanie szkód.
    Odszkodowania wypłaca zarząd województwa ze środków budżetu państwa w terminie 30
    dni od dnia sporządzenia protokołu z szacowania ostatecznego.
    Kwoty oszacowane przez komisję są wyliczane po cenach netto.
    Jeżeli podczas oględzin zostało stwierdzone zniszczenie całkowite, na protokole znajduje
    się informacja – do zaorania. W tym wypadku Wnioskodawca nie utrzymuje plantacji na
    polu w dalszej części roku, ponieważ jest to bezzasadne gdyż i tak nie ma możliwości
    zebrania jakiegokolwiek plonu. W przypadku gdy zostanie stwierdzone częściowe
    uszkodzenie uprawy Wnioskodawca w zależności od skali uszkadzania, decyzja należy do
    Wnioskodawcy co z nią zrobi, nie mając żadnego wpływu na wysokość odszkodowania.
    Oszacowane szkody łowieckie za 2024 r. nie zostały jeszcze wypłacone przez ... Urząd
    Wojewódzki. Wysokość szkód łowieckich w 2024 r. wyniosła ... zł i obejmowała uprawy
    kukurydzy cukrowej oraz dyni. Z powodu nieuzyskania odszkodowań za szkody łowieckie
    w 2024 roku oraz w 2022 gospodarstwo ma problemy finansowe co zmusiło
    Wnioskodawcę do sprzedaży nieruchomości (działki rolnej) miastu ....
    Oprócz powyższego Wnioskodawca w 2024 złożył wniosek do Agencji Restrukturyzacji i
    Modernizacji Rolnictwa o przyznanie dopłat bezpośrednich. Wniosek dotyczył
    prowadzonych upraw warzyw dyni, kalafiora, uprawy mieszanej oraz ugoru. Powierzchnia
    uwzględniona w dopłatach wyniosła 35,59 ha. Z tytułu tych dopłat bezpośrednich z Agencji
    Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Wnioskodawca otrzymał w 2024 roku ... zł.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    W odpowiedzi na poniższe pytania:
    1. Jakie pojazdy są objęte zakresem pytania nr 4?
    W opisie sprawy wskazał Pan m.in., że:
      W związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym, Wnioskodawca dokonuje szeregu
      zakupów, które są dokumentowane prawidłowo wystawionymi fakturami. Wśród
      zakupów można wyszczególnić takie kategorie jak nasiona, środki ochrony roślin,
      pojazdy i maszyny rolnicze.
    2. Ile wynosi dopuszczalna masa całkowita pojazdu, o którym mowa we wniosku,
    wynikająca z dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu?

    3. Czy pojazdy, o których mowa we wniosku są pojazdami samochodowymi w
    rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej
    nieprzekraczającej 3,5 tony?
    Jeśli, tak proszę o odpowiedź na poniższe pytania:
      a) W jaki sposób przedmiotowe pojazdy są wykorzystywane w prowadzonej przez Pana
      działalności?
      b) Czy dla pojazdów, o których mowa we wniosku posiada Pan dokumenty
      (regulaminy/procedury), z których obiektywnie wynika, że pojazdy te są
      wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej i wykluczone jest
      wykorzystanie tych pojazdów do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą?
      c) Czy z posiadanych przez Pana dokumentów obiektywnie wynika, że pojazdy, o
      których mowa we wniosku są wykorzystywane wyłącznie do celów działalności
      gospodarczej i wykluczone będzie wykorzystanie tych pojazdów do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą?
      d) Z jakiej dokumentacji wynika, że pojazdy, o których mowa we wniosku są
      wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej? Czy wynika to np.
      z regulaminów, umów, zarządzeń, innych dokumentów – należy wskazać z jakich
      dokumentów.
      e) W jaki sposób kontroluje Pan, czy pojazdy, o których mowa we wniosku są
      wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej?
      f) Czy istnieje nadzór nad używaniem pojazdów, o których mowa we wniosku w
      trakcie wykonywania obowiązków służbowych (np. GPS) i w czym się to przejawia?
      g) Czy pojazdy, o których mowa we wniosku są pojazdami konstrukcyjnie
      przeznaczonym do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą? Czy z
      dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie
      przeznaczenie?
      h) Czy pojazdy samochodowe jest pojazdami, których konstrukcja wyklucza ich
      użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich
      użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne
      (zgodnie z art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy)?
      i) Czy pojazdy, o których mowa we wniosku są pojazdami samochodowymi, o których
      mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?, jeżeli tak, to należy wskazać:
      · który konkretnie przepis dotyczyć będzie tych pojazdów?
      · czy otrzymane przez Pana dokumenty, tj. wydane zaświadczenie VAT-1 oraz
        dowód rejestracyjny, będą potwierdzać spełnienie wymagań określonych w ww.
        przepisie wskazanym przez Państwa?
      j) Czy spełnienie ww. wymogu, określonego przepisem art. 86a ust. 9, będzie
      potwierdzone w zaświadczeniu wydanym przez okręgową stację kontroli
      pojazdów, w wyniku przeprowadzonego dodatkowego badania technicznego oraz
      czy w dowodzie rejestracyjnym pojazdu znajdować się będzie odpowiednia
      adnotacja o spełnieniu tego wymagania?
      k) Czy dołoży Pan należytej staranności, aby wykluczyć możliwość użycia tych
      pojazdów do celów osobistych? Proszę wskazać jakie czynności zostaną podjęte, w
      czym ta staranność się przejawia.
      l) W jaki sposób nadzoruje Pan używanie pojazdów, o których mowa we wniosku
      wyłącznie do Pan działalności i w czym się to przejawia?

      m)Gdzie pojazdy, o których mowa we wniosku są garażowane w godzinach i po
      godzinach pracy?
      n) Czy istnieje możliwość parkowania w miejscu zamieszkania bądź w innym miejscu
      parkowania pojazdu niż siedziba Pana gospodarstwa (jeśli tak to jakie to jest
      miejsce)?
      o) Czy dla opisanych pojazdów prowadzi Pan ewidencję przebiegu samochodu? Jeśli
      tak, to czy ewidencja przebiegu ww. pojazdów zawierają wszystkie elementy
      wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług?,
      wskazał Pan:
      1. Pytaniem numer 4 objęty jest wyłącznie jeden samochód osobowy: (...). Tym
      samym Wnioskodawca nie posiada żadnych innych pojazdów samochodowych.
      2. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu, o którym mowa w pkt 1, wynikająca z
      dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu to: 1.725 kg (słownie: jeden tysiąc siedemset
      dwadzieścia pięć kilogramów).
    4. Tak, pojazd opisany w pkt 1 jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o
    ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
      a) Pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest przeznaczony do transportu środków produkcji
      (nasion, nawozów, części zamiennych do maszyn rolniczych), dojazdu do punktów
      sprzedaży płodów rolnych, wizyt w urzędach, bankach i instytucjach rolniczych.
      Zakup pojazdu wynikał z konieczności usprawnienia działalności rolniczej, a jego
      eksploatacja jest w związana z prowadzoną działalnością rolniczą. Pojazd ten
      wykorzystywany jest również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
      b) Dla pojazdu, o którym mowa w pkt 1, nie Wnioskodawca posiada dokumentów
      (regulaminów/procedur), z których obiektywnie wynika, że pojazd ten jest
      wykorzystywany wyłącznie do celów działalności gospodarczej.
      c) Wnioskodawca nie posiada dokumentów, z których obiektywnie wynika, że pojazdu,
      o którym mowa w pkt 1, jest wykorzystywany wyłącznie do celów działalności
      gospodarczej. Pojazd ten wykorzystywany jest również do celów niezwiązanych z
      działalnością gospodarczą.
      d) Dla pojazdu, o którym mowa w pkt 1, Wnioskodawca nie posiada dokumentacji, że
        jest on wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z działalnością
        gospodarczą. Pojazd ten wykorzystywany jest również do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą.
      e) Wnioskodawca nie kontroluje tego czy pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest
        wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z działalnością gospodarczą,
        ponieważ pojazd ten wykorzystywany jest zarówno do celów związanych jak i
        niezwiązanych z działalnością gospodarczą, czyli do tzw. celów mieszanych.
      f) Nie, nad pojazdem, o którym mowa w pkt 1, w omawianym zakresie nie ma żadnego
        nadzoru.
      g) Zgodnie z treścią poz. S.1. dowodu rejestracyjnego pojazdu, o którym mowa w pkt 1,
        liczba miejsc siedzących, łącznie z siedzeniem kierowcy została określona jako 5
        (pięć).

      h) Konstrukcja pojazdu, o którym mowa w pkt 1, nie wyklucza jego użycia do celów
        niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Pojazd ten wykorzystywany jest również
        do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
      i) Nie, pojazd, o którym mowa w pkt 1, nie jest pojazdem samochodowym, o którym
        mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
        towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.).
      j) W stosunku do pojazdu, o którym mowa w pkt 1, nie zostało wydane zaświadczeniu
        przez okręgową stację kontroli pojazdów, w wyniku przeprowadzonego
        dodatkowego badania technicznego w celu spełnienia wymogu określonego w art.
        86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
        U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) oraz jest planowane podjęcie żadnych działań w celu
        wydania takiego zaświadczenia.
      k) Pojazd, o którym mowa w pkt 1, nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów
        związanych z działalnością gospodarczą. Pojazd ten wykorzystywany jest zarówno
        do celów związanych jak i niezwiązanych z działalnością gospodarczą, czyli do tzw.
        celów mieszanych.
      l) Pojazd, o którym mowa w pkt 1, nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów
        związanych z działalnością gospodarczą. Pojazd ten wykorzystywany jest zarówno
        do celów związanych jak i niezwiązanych z działalnością gospodarczą, czyli do tzw.
        celów mieszanych.
      m) Pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest garażowany w miejscu zamieszkania.
      n) Pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest parkowany (garażowany) w miejscu w danym
        momencie dogodnym. Konkretnego miejsca nie można wskazać.
      o) Nie, w stosunku do pojazdu, o którym mowa w pkt 1, nie jest prowadzona ewidencja
        przebiegu samochodu.
    Pytania
    1. Czy opisane w stanie faktycznym odszkodowanie stanowi obrót w rozumieniu ustawy
    od podatku od towarów i usług?
    2. Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca czy obrót ten podlega
    opodatkowaniu wg właściwej stawki podatku od towarów i usług? (ostatecznie postawione
    w uzupełnienie wniosku)
    3. Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca czy prawidłowe jest wykazanie
    obrotu w Jednolitym Pliku Kontrolnym (JPK_V7) w dacie otrzymania odszkodowania na
    podstawie dokumentu jakim jest wyciąg bankowy?
    4. Czy w przypadku jeśli odszkodowanie, o którym mowa w stanie faktycznym nie będzie
    podlegało opodatkowaniu VAT będzie można odliczyć podatek naliczony od zakupów, jeśli
    nie nastąpi sprzedaż opodatkowana?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko własne do pytania nr 1.

    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) (dalej: ustawa VAT) opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy VAT: przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na
    zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz
    innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych
    stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie świadczenie,
    którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie
    niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na
    gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę
    towarów.
    Tym samym każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    • w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona
    (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    • świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
    (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało - jako usługa - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi
    istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna

    być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za
    wykonanie tego świadczenia. Kwestią „odpłatności” zajmował się wielokrotnie w swoim
    orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. w sprawach: C-16/93, C-213
    /99, C-404/99) podkreślając, że o dostawie towarów i usług za wynagrodzeniem można
    mówić jedynie w sytuacji, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonywanymi
    czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty na relacjach
    cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami. Związek, o którym mowa musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że odpłatność następuje za to
    świadczenie.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE podatnikiem jest każda osoba prowadząca
    samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na
    cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem,
    działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za
    działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Na tle powyżej przywołanych przepisów, bezsprzecznie wynika, że Wnioskodawca jest
    podatnikiem w rozumieniu ustawy VAT.
    Z kolei, art. 29a ustawy VAT wskazuje, że podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. I FSK 480/11 wskazał, że
    na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT (aktualnie będzie to art. 29a ustawy VAT)
    podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem, jest kwota należna z tytułu sprzedaży
    towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość
    świadczenia należnego od nabywcy.
    Gramatyczna (literalna) wykładnia treści art. 29a ust. 1 ustawy o VAT musi prowadzić do
    wniosku, że to do stron czynności należy ustalenie ceny będącej podstawą opodatkowania
    VAT. Jest to autonomiczne uprawnienie podatnika VAT, który nie jest w tym zakresie
    limitowany. W rezultacie może on co do zasady w sposób dowolny ustalić wartość
    należnego mu od nabywcy z tytułu wykonania danej czynności wynagrodzenia. Jak
    podkreślono to niejednokrotnie w orzecznictwie, w tym Trybunału Sprawiedliwości, z

    punktu widzenia VAT istotna jest subiektywna, tj. uznana (zaakceptowana) przez strony
    transakcji, ekwiwalentność ich świadczeń.
    Rozdział 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U.2023.1082 t.j. z
    dnia 2023.06.09) (dalej: Prawo łowieckie) obejmujący od art. 46 do art. 50 stanowi
    podstawę prawną dla roszczenia o naprawienie szkód łowieckich. Przepisy zawarte w tym
    rozdziale określają cechy tego stosunku prawnego: jego strony (zakres podmiotowy),
    zdarzenia powodujące odpowiedzialność (zakres przedmiotowy obowiązku naprawienia
    szkody) oraz sposób naprawienia szkody (ustalania wysokości odszkodowania).
    Art. 46 ust. 1 prawa łowieckiego stanowi, że dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego
    jest obowiązany do wynagradzania szkód wyrządzonych:
    1) w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny;
    2) przy wykonywaniu polowania.
    Zgodnie z art. 46 ust. 1 Prawa łowieckiego, dzierżawca lub zarządca obwodu, w zależności
    czy jest to obwód oddany w dzierżawę, czy też wyłączony z wydzierżawienia i przekazany
    w zarząd. Podmioty te ponoszą odpowiedzialność wyłącznie za szkody łowieckie
    występujące na terenie obwodu, a za szkody powstałe poza tym obszarem odpowiada
    Skarb Państwa.
    Art. 46 ust. 2 prawa łowieckiego wskazuje, że szacowania szkód, o których mowa w ust. 1,
    a także ustalania wysokości odszkodowania dokonuje zespół składający się z:
    1) przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego;
    2) przedstawiciela dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego;
    3) właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda.
    Z art. 46 ust. 3 prawa łowieckiego wynika, że wniosek o szacowanie szkód, o których
    mowa w ust. 1, w tym ustalenie wysokości odszkodowania, właściciel albo posiadacz
    gruntów rolnych składa do dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego.
    Na podstawie art. 46d ust. 1 Prawa łowieckiego, właścicielowi albo posiadaczowi gruntów
    rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu
    łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa
    Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.
    Z powyższego przepisu bezsprzecznie wynika, że podmiotem uprawionym do
    odszkodowania jest właściciel lub posiadacz gruntów rolnych, na których wystąpiła szkoda.
    W uchwale Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 19 maja 2015 r. III CZP 114/14, zostało
    stwierdzone, że pod pojęciem „uprawy” w rozumieniu art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy należy
    rozumieć także „prace mające na celu przygotowanie gleby pod zasiew lub nasadzenia
    jeżeli czynności te zmierzały do uzyskania plonów”. Prace te mogą zostać poczynione nie
    tylko przez właściciela, lecz również przez posiadacza (bez względu na to, czy przysługuje
    mu tytuł prawny do nieruchomości), co w konsekwencji oznacza, że może on ponieść
    szkodę, jeśli efekt tych prac zostanie unicestwiony przez zwierzęta łowne wymienione w
    art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy. Właściciel nieruchomości, który jest jej posiadaczem, nabywa
    prawo do odszkodowania w przypadku uszkodzenia płodów rolnych, czyli odłączonych od
    gruntów pożytków naturalnych. Posiadacz nieruchomości niedysponujący tytułem
    prawnym do rzeczy ma prawo do odszkodowania w razie zniszczenia płodów rolnych tylko
    jeśli jest posiadaczem w dobrej wierze w chwili odłączenia pożytków od gruntu.
    Artykuł 46 ust. 1 ustawy nie zawiera żadnych ograniczeń co do zakresu szkody
    podlegającej naprawieniu. Powinno to prowadzić do wniosku, że poszkodowany może
    domagać się pokrycia zarówno szkody rzeczywistej (damnum emergens) oraz utraconych
    korzyści (lucrum cessans). Na tle szkód łowieckich jednoznaczne rozdzielenie, w którym
    miejscu kończy się odpowiedzialność za szkodę rzeczywistą, a rozpoczyna

    odpowiedzialność za utracone korzyści, może nastręczać istotnych trudności. Potwierdza
    to treść rozporządzenia w sprawie szacowania szkód, które z jednej strony nakazuje
    ustalenie obszaru uszkodzonych upraw i procentu zniszczenia upraw (a więc istniejącego
    uszczerbku w mieniu uprawnionego), zaś z drugiej strony uzależnia wysokość
    odszkodowania nie od wydatków poniesionych przez uprawnionego w związku z
    zasiewami, ale od spodziewanego plonu z uszkodzonych upraw, który wystąpiłby, gdyby
    do uszkodzeń nie doszło (por. sens §3 ust. 13 i 14 Rozporządzenie Ministra Środowiska z
    dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków szacowania szkód w
    uprawach i płodach rolnych). Procedura szacowania szkody nawiązuje zatem do korzyści
    (plonu), która powstałaby, gdyby nie zdarzenie szkodzące.
    W przywołanej wyżej uchwale Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 19 maja 2015 r. III CZP
    114/14, Sąd wskazał, że artykuł. 46 ust. 1 pkt 1 Prawo łowieckie jest przepisem
    szczególnym w stosunku do art. 361 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (Dz.U.2024.1061 t.j. z dnia 2024.07.17) (dalej: KC).
    Kwestię odszkodowań regulują przepisy art. 361-363 KC. Na podstawie art. 361 § 1 i § 2
    Kodeksu cywilnego:
    § 1 Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
    następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
    § 2 W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
    umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści,
    które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Istotą odszkodowania nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za
    szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną -
    świadczenie w zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie
    wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika.
    Zgodnie z art. 362 KC: Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia
    szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do
    okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.
    Natomiast zgodnie z art. 363 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
    § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez
    przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.
    Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało
    za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego
    ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
    § 2 Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna
    być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne
    okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.
    Należy również zauważyć, że w myśl art. 471 KC: Dłużnik obowiązany jest do naprawienia
    szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    Jak zostało wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z
    dnia 15 kwietnia 2021 r. I SA/Kr 238/21, jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym
    nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością, mającą charakter
    świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
    Odwołując się zatem do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą
    odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim

    przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane
    odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie
    jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania
    czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub
    sytuacji.
    Także w przypadku, gdy odszkodowanie wynika z niewykonania lub nienależytego
    wykonania zobowiązania, jego istota sprowadza się do naprawienia wyrządzonej w
    związku z tym szkody. Innymi słowy, przesłanką odszkodowania przewidzianego w art. 471
    Kodeksu cywilnego jest nie samo niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania,
    a spowodowanie tym szkody w rozumieniu art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego.
    Jak następnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2022 r. I FSK
    2351/21, do czynności podlegających opodatkowaniu VAT nie można zaliczyć
    odszkodowań stanowiących w istocie zadośćuczynienie za powstałą szkodę. Pojęcie
    odszkodowania według art. 361 k.c. jest zapłatą za wyrządzone szkody, poniesione straty.
    Naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które
    mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Odszkodowanie, zatem to nic innego,
    jak rekompensata za utracone zyski, które mogłyby zostać uzyskane przez dalsze
    świadczenie usług na rzecz kontrahenta. Odszkodowanie nie jest wynagrodzeniem z tytułu
    jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W takim przypadku nie mamy do czynienia z
    transakcją ekwiwalentną - świadczeniem w zamian za wynagrodzenie. Otrzymanie
    odszkodowania nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata
    określonej kwoty pieniężnej wynika natomiast z konieczności wynagrodzenia straty. W
    konsekwencji stwierdzić należy, iż podatnik nie odnosi żadnej korzyści, nie uzyskuje
    żadnego przysporzenia. Brak korzyści powoduje, że obowiązek rozliczenia VAT z tytułu
    otrzymania odszkodowania nie powstanie u podatnika.
    Odpowiedzialność odszkodowawcza może wynikać z czynu niedozwolonego, z umowy lub
    z innych tytułów. W zakresie odpowiedzialności kontraktowej, przepisy nie wskazują
    wyraźnie zasad tej odpowiedzialności, jednak z całokształtu uregulowań wynika, że - co do
    zasady - jest to odpowiedzialność na zasadzie winy. Wyjątkiem jest odpowiedzialność na
    zasadzie ryzyka lub słuszności. Strony umowy mogą modyfikować zasady
    odpowiedzialności, poza możliwością wyłączenia odpowiedzialności dłużnika za szkodę
    wyrządzoną wierzycielowi umyślnie. Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej jest
    działanie lub zaniechanie, szkoda oraz związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    działaniem/zaniechaniem a wyrządzoną szkodą. Zobowiązany do naprawienia szkody
    ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa swojego działania lub
    zaniechania. Wierzyciel musi wykazać, w przypadku odpowiedzialności umownej, istnienie
    zobowiązania o określonej treści, fakt niewykonania lub nienależytego wykonania
    zobowiązania, poniesienie szkody majątkowej oraz istnienie adekwatnego związku
    przyczynowo-skutkowego pomiędzy niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem
    zobowiązania a poniesioną szkodą.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, otrzymane przez Niego opisane w
    stanie faktycznym odszkodowanie nie stanowi obrotu w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług, ponieważ odszkodowanie za szkody łowieckie nie jest otrzymywane z
    tytułu sprzedaży towarów, pomniejszone o kwotę należnego podatku, jak również
    wysokości z odszkodowania za szkody łowieckie nie ustala Wnioskodawca. Wysokość
    odszkodowania ustala zespół, o którym mowa w art. 46 ust. 2 prawa łowieckiego, a
    Wnioskodawcy przysługuje jedynie odwołanie do nadleśniczego Państwowego
    Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia
    szkody.
    Stanowisko własne do pytania nr 2
    W ocenie Wnioskodawcy, ponieważ odpowiedź na pytanie nr 1 jest negatywna, w tym
    wypadku odpowiedź na pytanie nr 2 jest niemożliwa od udzielenia.

    Stanowisko własne do pytania nr 3
    W ocenie Wnioskodawcy, ponieważ odpowiedź na pytanie nr 1 jest negatywna, w tym
    wypadku odpowiedź na pytanie nr 3 jest niemożliwa od udzielenia.
    Stanowisko własne do pytania nr 4
    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) (dalej: ustawa VAT): W zakresie w jakim towary
    i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o
    którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością można mówić wówczas,
    gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane
    towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów będących przedmiotem dostawy,
    czy też niezbędne do świadczenia usług; bezpośrednio więc wiążą się z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością można
    mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania firmy.
    Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym osiąganymi
    przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby
    pośredni związek z działalnością gospodarczą, istnieć musi związek przyczynowo -
    skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu.
    Ustawodawca umożliwił podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw.
    przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...)
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy VAT stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na
    zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz
    innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych
    stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie świadczenie,
    którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie
    niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na
    gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę
    towarów.
    Tym samym każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    • w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona
    (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    • świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
    (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało - jako usługa - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi
    istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za
    wykonanie tego świadczenia.
    Kwestią „odpłatności” zajmował się wielokrotnie w swoim orzecznictwie Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. w sprawach: C-16/93, C-213/99, C-404/99)
    podkreślając, że o dostawie towarów i usług za wynagrodzeniem można mówić jedynie w
    sytuacji, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością
    otrzymanego wynagrodzenia oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami.
    Związek, o którym mowa musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można
    było powiedzieć, że odpłatność następuje za to świadczenie.

    Kwestię odszkodowań regulują przepisy art. 361-363 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz.U.2024.1061 t.j. z dnia 2024.07.17) (dalej: KC).
    Na podstawie art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
    § 1 Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
    następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
    § 2 W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
    umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści,
    które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Istotą odszkodowania nie jest
    zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie
    mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w zamian za wynagrodzenie -
    co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony
    podatnika.
    Zgodnie z art. 362 KC: Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia
    szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do
    okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.
    Natomiast zgodnie z art. 363 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
    § 1 Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez
    przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.
    Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało
    za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego
    ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
    § 2 Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna
    być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne
    okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.
    Należy również zauważyć, że w myśl art. 471 KC: Dłużnik obowiązany jest do naprawienia
    szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    Mając zatem na uwadze przepisy regulujące kwestię odszkodowań stwierdzić należy, że w
    zakresie opodatkowania podatkiem VAT nie mieści się odszkodowanie, które
    Wnioskodawca otrzymał za poniesioną szkodę łowiecką ponieważ ma ono charakter
    odszkodowawczy i nie jest związane ze zobowiązaniem się Wnioskodawcy do wykonania
    czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub
    sytuacji.
    Charakter czynności odszkodowawczej nie mieści się w katalogu czynności podlegających
    opodatkowaniu wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy VAT i tym samym środki te nie
    stanowią wynagrodzenia za wykonanie czynności podlegających opodatkowaniu.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 23 lutego 2022 r. I
    SA/Łd 926/21: Niezależnie od tego, jaki charakter przypiszemy temu związkowi, jedno jest
    pewne - zaprezentowana przez organ wykładnia ograniczająca prawo do obniżenia
    podatku należnego o podatek naliczony jedynie do nabycia towarów i usług służących
    dalszej odprzedaży, jest wykładnią nieprawidłową, niezgodną z brzmieniem i celem
    przepisów oraz charakterem podatku od towarów i usług.
    Jak trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2006 r., I FSK 396/06 (CBOSA), „w
    sytuacji, gdy podatnik wydobywający węgiel nabywa usługi służące naprawieniu szkód
    spowodowanych tym wydobyciem, w tym także szkód w istniejącej infrastrukturze
    technicznej innych podmiotów (sieci energetycznej, wodociągowej), czy polegających na
    pozbawieniu wody okolicznych miejscowości, to usługi te na gruncie obydwu wskazanych
    wyżej przepisów niewątpliwie pozostają w związku ze sprzedażą przez podatnika tego

    węgla, czyli ze sprzedażą opodatkowaną, i to również wtedy, gdy wykonana infrastruktura
    (linie energetyczne, wodociągi) została przekazana podmiotom poszkodowanym”.
    Również w późniejszym stanie prawnym kwestia związku podatku naliczonego ze
    sprzedażą opodatkowaną była przedmiotem licznych wypowiedzi judykatury.
    Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 3 września 2019 r., I FSK 592/19 stwierdzono, że
    „poniesione w ramach całościowej inwestycji przez działającą jako podatnik VAT jednostkę
    samorządu terytorialnego, wydatki na wykonanie infrastruktury, która nie służy
    bezpośrednio czynnościom opodatkowanym tej jednostki zaspokajając potrzeby
    mieszkańców, lecz pozostaje w ścisłej korelacji z infrastrukturą służącą tym czynnościom,
    jako niezbędna do jej powstania i osiągnięcia kompleksowego celu tej inwestycji oraz
    sprzyjająca pośrednio zintensyfikowaniu świadczeń opodatkowanych tej jednostki,
    powinny być w zakresie podatku naliczonego rozliczane na zasadach określonych w art.
    86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2a i nast. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm.) w zw. z § 3 Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r. poz. 2193)”.
    Tezę o spełnieniu warunku prawa do odliczenia przy istnieniu tylko pośredniego związku z
    zakupów z działalnością opodatkowana zaaprobowano także m.in. w wyroku NSA z dnia
    13 listopada 2013 r. I FSK 1606/12 (podatek naliczony od zakupów w ramach wszelkiego
    rodzaju działań marketingowych, w tym także wydatków poniesionych na organizację
    konkursu przeprowadzonego w ramach ogólnej strategii firmy działającej w zgodzie z
    doktryną społecznej odpowiedzialności biznesu - chodziło o podatek z faktur
    dokumentujących wydatki marketingowe poniesione na upowszechnienie wśród uczniów
    wiedzy, jak bezpiecznie korzystać z energii elektrycznej), czy w wyroku z dnia 31 sierpnia
    2018 r., I FSK 1370/16 (NSA uznał, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przy nabyciu usług prawnych, których celem jest realizacja
    przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego i odzyskania tego
    podatku). Niewystarczający związek stwierdzono natomiast przy wydatkach na budowę
    przez podatnika ogólnodostępnego placu zabaw w miejscowości prowadzenia działalności
    (wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r. I FSK 1458/15), czy przy wydatkach na zamieszczanie
    kondolencji czy wieńce na pogrzebach pracowników lub członków ich rodzin (wyrok NSA z
    dnia 19 sierpnia 2020 r., I FSK 7/18).
    Tym samym jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 23
    lutego 2022 r. I SA/Łd 926/21 nie można absolutyzować wymogu istnienia bezpośredniego
    związku jako warunku odliczenia podatku naliczonego. W niektórych przypadkach bowiem
    związek tego rodzaju nie występuje, chociaż nabyte towary i usługi niewątpliwie służą
    wyłącznie czynnościom opodatkowanym. Przykładowo, w przypadku prowadzenia przez
    podatnika działalności wyłącznie opodatkowanej nie występuje żaden bezpośredni
    związek między np. usługą sprzątania biura czy też środkami czystości zakupionymi w celu
    jego posprzątania a wykonywaniem konkretnej czynności opodatkowanej.
    Niezaprzeczalnie jednak w dłuższej perspektywie czasowej posprzątanie biura związane
    jest z prowadzeniem działalności opodatkowanej. W związku z tym podatnikowi
    niewątpliwie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie usługi
    sprzątania czy też środków czystości (towarów), chociaż nie występuje żaden bezpośredni
    związek między tym podatkiem (usługami czy też towarami, w których cenie zawarty był
    podatek naliczony) a konkretnymi czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez
    podatnika (A. Bartosiewicz, uw. 21 do art. 86, w: VAT. Komentarz, wyd. XV, lex/el 2021).
    Zdaniem Sądu, oceny istnienia bezpośredniego związku między konkretną transakcją a
    całością działalności podatnika w celu ustalenia, czy towary i usługi są wykorzystywane „do
    celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu” tego podatnika, należy

    dokonywać na podstawie istoty nabywanych przez podatnika towarów lub usług, a ściślej -
    biorąc pod uwagę wyłączną przyczynę danej transakcji (wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2013
    r., C-104/12).
    W podobnym tonie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    wyroku z dnia 24 kwietnia 2023 r. III SA/Wa 55/23 wskazując, że w myśl art. 86 ust. 1 u.p.t.
    u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniami nie mającymi
    zastosowania w tej sprawie. Z regulacji u.p.t.u. wynika, że prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną
    spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów
    i usług, a towary i usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony są lub będą
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Jednocześnie
    przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter
    bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z
    działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej
    odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do
    wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio więc
    wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością
    przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem
    funkcjonowania przedsiębiorstwa, mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a
    tym samym osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że
    określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi
    związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a
    powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością
    podatnika można mówić, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do
    uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na
    ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania
    przez podmiot obrotów. Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo
    do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez
    niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 u.p.t.u. Ten drugi przepis
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że ponieważ bezpośrednią przyczyną
    transakcji dotyczącej zakupu plonów, płodów, maszyn i urządzeń rolniczych opisanych we
    wniosku jest wykonywanie działalności opodatkowanej (działalność rolnicza) a między
    tymi zakupami a działalnością opodatkowaną istnieje związek bezpośredni, i w pełni
    uzasadniający prawo Wnioskodawcy do odliczenia podatku naliczonego od zakupów,
    pomimo niewystąpienia w tym zakresie sprzedaży opodatkowanej w związku z
    wystąpieniem szkody, na którą Wnioskodawca nie miał wpływu.
    W piśmie z 29 kwietnia 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku wskazał Pan, że pojazd
    samochodowy opisany w pkt I jest wykorzystywany zarówno do celów związanych jak i
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i

    usług, czyli do tzw. celów mieszanych. W związku z zakupem pojazdu opisanego w pkt I, z
    faktury dokumentującej nabycie zostało odliczone 50,00% podatku naliczonego.
    Od zakupu paliw, części zamiennych, usług naprawy i innych zakupów pośrednio lub
    bezpośrednio związanych z tym pojazdem Wnioskodawca nie dokonywał nabyć
    dokumentowanych fakturami i tym samym żadne dokumenty w tym zakresie nie były
    wykazywane w części ewidencyjnej składanego do właściwego Urzędu Skarbowego pliku
    JPK-VAT a podatek naliczony od towarów i usług od tych wydatków nie był odliczany w
    jakiejkolwiek kwocie , tj. ani 100,00% podatku od towarów i usług ani 50,00% podatku od
    towarów i usług.
    W stosunku do pojazdu opisanego w pkt I, nigdy nie została złożona Informacja o
    pojazdach samochodowych wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej
    (formularz VAT-26) oraz złożenie takiej Informacji nie jest planowane.(1)

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazuję, że niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku
    od towarów i usług w przedmiocie:
    • ustalenia, czy odszkodowanie stanowi obrót w rozumieniu ustawy od podatku od
    towarów i usług,
    • prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów nasion, środków ochrony roślin,
    samochodu osobowego i maszyn rolniczych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest więc każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności,
    które nie jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od
    dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem, na zachowanie to
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby),
    jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów
    rzeczy). W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy, powinien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący
    wymierną korzyść.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia
    jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem
    usług i otrzymaną zapłatą.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, w wyroku z 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong
    Trade Development Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają
    opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten
    problem TSUE w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear
    Development Council stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub
    usługi, a ponadto, odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
    bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. C-154/80, które
    zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie
    harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227
    /EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa
    wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego
    znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona
    dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto, Trybunał
    przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić
    pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne
    rzeczywiście otrzymane, nie natomiast wartość otrzymana według kryteriów
    obiektywnych.
    Na uwagę zasługuje również orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 pomiędzy R.
    J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał
    zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek
    prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
    wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
    faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest
    określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego
    świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące
    warunki:
    • w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona
    (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    • świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
    (wynagrodzenie).
    Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby
    świadczenie podlegało – jako usługa – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zapis art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę, obejmując
    swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy
    towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. Stosownie do ww. przepisu:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      a) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      b) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z kolei w art. 29a ust. 7 ustawy zostały wymienione elementy, które należy wyłączyć z
    podstawy opodatkowania (zmniejszające podstawę opodatkowania). Zgodnie z treścią
    ww. przepisu:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Zatem we wskazanych wyżej przepisach ustawodawca precyzyjnie określił katalog
    elementów wliczanych do podstawy opodatkowania oraz elementów niemających wpływu
    na jej wielkość.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    • od 15 maja 1999 roku nieprzerwanie prowadzi Pan gospodarstwo rolne,
    • przeważającym i faktycznym rodzajem Pana prowadzonej działalności, zgodnie z Polską
    Klasyfikacją Działalności (PKD), jest uprawa pozostałych drzew i krzewów owocowych
    oraz orzechów,
    • jest Pan nieprzerwanie od 01 października 2000 r. jest zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny,

    • w gospodarstwie rolny uprawia Pan pomidorów, kukurydzy cukrowej, kalafiora, brokułu,
    dyni, chrzanu, pszenicy,
    • grunty, na których prowadzi Pan gospodarstwo rolne, są objęte wspólnością małżeńską
    majątkową. Pana małżonka nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik od towarów i
    usług, nie prowadzi działalności gospodarczej,
    • otrzymuje Pan odszkodowania za szkody łowieckie,
    • po stwierdzeniu szkody w uprawach rolnych powiadamia pisemnie zarządcę o
    stwierdzonej szkodzie. Członkowie zespołu dokonują oględzin niezwłocznie, nie później
    niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku o szacowanie szkód. Dzierżawca lub
    zarządca obwodu łowieckiego zawiadamia poszkodowanego oraz przedstawiciela
    wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego o terminie oględzin,
    • ostatecznego szacowania szkody oraz ustalenia wysokości odszkodowania dokonuje się
    najpóźniej w dzień sprzętu (zbioru), przed dokonaniem sprzętu (zbiorów) uszkodzonej
    uprawy, a w przypadku szkód wyrządzonych w płodach rolnych, szkód wyrządzonych
    przez dziki na łąkach i pastwiskach oraz szkód w uprawach, jeżeli szkoda powstała i
    została zgłoszona bezpośrednio przed sprzętem (zbiorem) lub w jego trakcie, w
    terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku o szacowanie szkód,
    • jeżeli podczas oględzin zostało stwierdzone zniszczenie całkowite, na protokole znajduje
    się informacja – do zaorania,
    • kwoty oszacowane przez komisję są wyliczane po cenach netto,
    • oszacowane szkody łowieckie za 2024 r. nie zostały jeszcze wypłacone przez Urząd
    Wojewódzki. Wysokość szkód łowieckich w 2024 r. wyniosła ... zł i obejmowała uprawy
    kukurydzy cukrowej oraz dyni.
    Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t. j. Dz. U. z
    2023 poz. 1082 ze zm.) zwanej dalej „Prawo łowieckie”:
      Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany do wynagradzania
      szkód wyrządzonych:
      1) w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny;
      2) przy wykonywaniu polowania.
    W myśl art. 46 ust. 2 Prawo łowieckie:
      Szacowania szkód, o których mowa w ust. 1, a także ustalania wysokości
      odszkodowania dokonuje zespół składający się z:
      1) przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego;
      2) przedstawiciela dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego;
      3) właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda.
    Stosownie do art. 46 ust. 3 Prawo łowieckie:
      Wniosek o szacowanie szkód, o których mowa w ust. 1, w tym ustalenie wysokości
      odszkodowania, właściciel albo posiadacz gruntów rolnych składa do dzierżawcy
      albo zarządcy obwodu łowieckiego.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem w niezbędnym
    zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Na gruncie tego ostatniego,
    odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od
    zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto,
    między zdarzeniem, a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Stosownie do art. 415 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
    W myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte

      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Kodeks cywilny rozróżnia więc dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności:
    • kontraktową, która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania
    lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu cywilnego) oraz
    • deliktową, czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego).
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów Kodeksu cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Z treści art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, wynika, że:
      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
      umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz
      korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie art. 363 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź
      przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo
      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłaconego odszkodowania, jako podlegającego bądź
    niepodlegającego opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z
    konkretnym świadczeniem. Bez znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Zatem, jeżeli
    płatność o charakterze odszkodowawczym nie będzie miała bezpośredniego związku z
    żadną czynnością mającą charakter świadczenia z Pana strony, wówczas kwota
    otrzymanego odszkodowania nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem.
    Stwierdzam, że kwota odszkodowania, która stanowi zwrot kosztów zniszczonych w 2024
    r. upraw kukurydzy cukrowej oraz dyni przez dziką zwierzynę, w Pana gospodarstwie, nie
    jest płatnością za świadczenie usługi na rzecz Urzędu Wojewódzkiego.
    Przyznana Panu od Skarbu Państwa kwota odszkodowania w łącznej wysokości ... zł nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie mieści się w katalogu
    czynności opodatkowanych, wyznaczonym przez art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem ww.
    odszkodowanie nie stanowi obrotu, w myśl art. 29a ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego
    od zakupów nasion, środków ochrony roślin i maszyn rolniczych, wskazuję co następuje:

    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z art. 87 ust. 1 ustawy wynika, że:
      W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały w art. 87 ust. 2 – ust. 6 ustawy.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje,
    gdy są spełnione warunki:
    • podatek odlicza podatnik podatku od towarów i usług,
    • towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    takich czynności, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Nie można obniżyć kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z
    towarami i usługami, które:
    • nie służą do czynności opodatkowanych podatkiem VAT,
    • służą do czynności zwolnionych od tego podatku,
    • służą do czynności niepodlegających temu podatkowi.
    Art. 86 ust. 1 ustawy, nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczy, że podatnik nabywa towary i
    usługi w celu ich wykorzystania do czynności opodatkowanych.
    Podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, gdy:
    • spełni przesłanki pozytywne, wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy i
    • nie zaistnieją przesłanki negatywne, określone w art. 88 ustawy.
    Art. 88 ustawy określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może odliczyć podatku, który jest należny tylko dlatego, że
    został wykazany na fakturze. W sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo
    jest zwolniona od podatku podatnik nie może odliczyć podatku.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia
    podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną
    odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    W każdym więc przypadku należy dokonać oceny, czy intencją dokonującego określonej
    czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności
    opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy
    intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych
    czynności.
    W tym miejscu należy podkreślić, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    wielokrotnie stwierdzał, że prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie
    uwolnić przedsiębiorcę od kosztów podatku VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie
    w toku jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej
    konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i
    efektu, pod warunkiem że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie
    neutralny.
    Potwierdzeniem powyżej przedstawionej linii orzecznictwa jest m.in. wyrok TSUE w
    sprawie C-268/83 D. A. Rompelman i E. A. Rompelman-Van Deelen z którego wynika, że
    regulacja dotycząca odliczenia ma za cel całkowicie odciążyć podmiot podlegający
    opodatkowaniu VAT od podatku od wartości dodanej, który jest winien zapłacić w związku
    ze swoją działalnością gospodarczą. Wspólny system wartości dodanej zapewnia, że
    obciążenie podatkiem VAT jest całkowicie neutralne wobec każdego przedsiębiorstwa,
    niezależnie od celów i wyników przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że takie
    przedsiębiorstwo samo w sobie podlega opodatkowaniu VAT.
    Na zasadę neutralności podatku od wartości dodanej powoływano się również w
    sprawach dotyczących przypadków, gdy z powodów niezależnych od podatnika, podatnik
    nigdy nie wykorzystał nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności
    opodatkowanej, ale nabycie zostało dokonane z zamiarem takiego wykorzystania.
    Sytuacja tego rodzaju miała miejsce m.in. w przypadku spółki belgijskiej, która dokonała
    odliczenia podatku VAT związanego z robotami inwestycyjnymi przeprowadzonymi na
    nabytej przez firmę działce (sprawa C-37/95 Ghent Coal Terminal NV). TSUE stwierdził, że
    w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich
    do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza kontrolą podatnika nie
    wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej działalności, prawo do
    odliczenia zostaje zachowane.
    Z przywołanych wyżej przepisów art. 86 ustawy wynika, że podatnik jest zobowiązany do
    rozpoznania prawa do odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i
    usług.
    Z orzeczeń TSUE, wydanych na kanwie przepisu art. 20(1)(b) VI Dyrektywy, w sprawie C-37
    /95 Państwo Belgijskie a Ghent Coal Terminal NV oraz C-110/94 między Intercommunale
    voor Zeewaterontziliting (INZO) a Państwem Belgijskim, chodziło o sytuacje, w których
    podatnik zaniechał inwestycji z przyczyn „pozostających poza jego kontrolą”, na skutek
    decyzji innego organu nakazującego zmianę miejsca prowadzenia działalności i zamiany

    działki, na której rozpoczęto inwestycję (C-37/95) i sytuacji, w której „decyzja o zaniechaniu
    inwestycji wynikała z przeprowadzonego studium jej opłacalności, które nie potwierdziło
    możliwości generowania zysku z danej działalności” (C-110/94). Zatem podatnik jest
    uprawniony do odliczenia VAT naliczonego z tytułu towarów i usług nabytych w związku z
    pracami inwestycyjnymi wykonywanymi z przeznaczeniem ich na planowaną działalność
    gospodarczą podlegającą opodatkowaniu, a nabyte prawo do odliczenia pozostaje w
    mocy, nawet jeśli w wyniku niezależnych od niego okoliczności podatnik nigdy nie
    wykorzystał nabytych towarów lub usług do transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Zawsze jednak należy brać pod uwagę okoliczności towarzyszące temu zachowaniu, a w
    szczególności, czy były one konsekwencją zdarzeń od podatnika niezależnych, czy też –
    podejmowanych świadomie decyzji gospodarczych.
    W sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem wykorzystania
    ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza kontrolą podatnika
    nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej działalności, prawo do
    odliczenia zostaje zachowane.
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    • jest Pan nieprzerwanie od 01 października 2000 r. zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny,
    • w gospodarstwie rolnym uprawia Pan pomidory, kukurydze cukrową, kalafiory, brokuły,
    dynie, chrzan, pszenice,
    • dokonuje Pan szeregu zakupów, tj. nasiona, środki ochrony roślin i maszyny rolnicze,
    które są dokumentowane prawidłowo wystawionymi fakturami,
    • zakupy te są ewidencjonowane w rejestrze VAT zakupy oraz wykazywane JPK-VAT za dany
    okres rozliczeniowy,
    • zakupione maszyny rolnicze i nasiona są wykorzystywane wyłącznie w zakresie czynności
    opodatkowanych,
    • znaczna część zakupionych w 2024 r. nasion warzyw została na stanie ponieważ nie
    została wysiana w związku na przewidywane problemy przy późniejszej sprzedaży.
    Nasiona te zostaną wykorzystane w następnych latach,
    • sprzedaż płodów rolnych z gospodarstwa rolnego następuje do firm handlowych oraz
    zakładów przetwórstwa. Sprzedaż jest dokumentowana fakturami.
    Z okoliczności sprawy wynika, że zakupy (nasion, środków ochrony roślin i maszyn
    rolniczych) zostały dokonane przez Pana z zamiarem wykorzystania ich w opodatkowanej

    działalności gospodarczej. Natomiast zniszczenie upraw rolnych zostało dokonane z
    przyczyn niezależnych od Pana, tzn. szkody łowieckie zostały wyrządzone przez dziką
    zwierzynę na Pana polach uprawnych.
    Stwierdzam, że ma Pan prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów nasion,
    środków ochrony roślin i maszyn rolniczych, ponieważ zakupu ww. towarów dokonał Pan
    z zamiarem wykorzystania ich do czynności opodatkowanych. Prawo to przysługuje pod
    warunkiem niewystąpienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy.
    Kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z pojazdami
    samochodowymi zostały uregulowane przepisami art. 86a ustawy.
    W myśl art. 2 pkt 34 ustawy:
      Przez pojazdy samochodowe rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu
      przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej
      3,5 tony.
    Zgodnie z treścią art. 86a ust. 1 ustawy:
      W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:
      1) wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;
      2) należnego z tytułu:
      a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich
        usługobiorca,
      b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich
        nabywca,
      c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
      3) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;
      4) wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w
        przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33
        ust. 2-3 oraz art. 34.
    W ust. 2 powołanego ww. artykułu postanowiono, że:
      Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:
      1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
        części składowych;
      2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
        innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż
        wymienione w pkt 3;
      3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
        wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji
        tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub
        używaniem tych pojazdów.
    Stosownie natomiast do art. 86a ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
      1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
      a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
      b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą,
        jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym
        wynika takie przeznaczenie;
      2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
        towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych
        towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do
        działalności gospodarczej podatnika.

    Zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy:
      Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika, jeżeli:
      1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
        ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
        prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
        wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
      2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą jest nieistotne.
    W myśl art. 86a ust. 5 ustawy:
      Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku
      pojazdów samochodowych:
      1) przeznaczonych wyłącznie do:
      a) odprzedaży,
      b) sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika,
      c) oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu
        lub innej umowy o podobnym charakterze
      - jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów
      stanowi przedmiot działalności podatnika;
      2) w odniesieniu do których:
      a) kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza
        zgodnie z ust. 1 lub
      b) podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
        kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.
    Użycie wyrazu „wyłącznie” w art. 86a ust. 5 ustawy, wskazuje, że zwolnienie z obowiązku
    prowadzenia ewidencji nie obejmuje sytuacji, gdy pojazdy są wykorzystywane choćby
    przejściowo – do innych celów (np. użytek prywatny, jazda próbna, użytek służbowy
    podatnika).
    W powołanych wyżej przepisach art. 86a ustawy ustawodawca zawarł szczególne
    uregulowania dotyczące określenia wysokości przysługującej do odliczenia kwoty podatku
    naliczonego. Taka konstrukcja oznacza, że w sytuacji, gdy znajdzie zastosowanie
    szczególne uregulowanie zawarte w art. 86a ust. 1 ustawy, wówczas podatnik może
    skorzystać jedynie z prawa do odliczenia 50% kwoty podatku naliczonego.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    • zakresem pytania numer 4 objęty jest wyłącznie jeden samochód osobowy: (...). Nie
    posiada Pan żadnych innych pojazdów samochodowych,
    • pojazd jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o
    dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (dopuszczalna masa
    całkowita pojazdu wynikająca z dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu to: 1.725 kg),
    • pojazd jest przeznaczony do transportu środków produkcji (nasion, nawozów, części
    zamiennych do maszyn rolniczych), dojazdu do punktów sprzedaży płodów rolnych,
    wizyt w urzędach, bankach i instytucjach rolniczych. Zakup pojazdu wynikał z
    konieczności usprawnienia działalności rolniczej, a jego eksploatacja jest w związana z
    prowadzoną działalnością rolniczą. Pojazd ten wykorzystywany jest również do celów
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą,
    • dla pojazdu nie posiada Pan dokumentów (regulaminów/procedur), z których
    obiektywnie wynika, że pojazd ten jest wykorzystywany wyłącznie do celów działalności
    gospodarczej,
    • pojazd ten wykorzystywany jest również do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą,

    • nie kontroluje Pan czy pojazd jest wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z
    działalnością gospodarczą, ponieważ pojazd ten wykorzystywany jest zarówno do celów
    związanych jak i niezwiązanych z działalnością gospodarczą, czyli do tzw. celów
    mieszanych,
    • nad pojazdem nie ma żadnego nadzoru w trakcie wykonywania obowiązków służbowych,
    • zgodnie z treścią poz. S.1. dowodu rejestracyjnego pojazdu liczba miejsc siedzących,
    łącznie z siedzeniem kierowcy została określona jako 5,
    • konstrukcja pojazdu nie wyklucza jego użycia do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą,
    • pojazd nie jest pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-2
    ustawy o podatku od towarów i usług,
    • w stosunku do pojazdu nie zostało wydane zaświadczeniu przez okręgową stację kontroli
    pojazdów, w wyniku przeprowadzonego dodatkowego badania technicznego w celu
    spełnienia wymogu określonego w art. 86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy o podatku od towarów
    i usług,
    • pojazd jest garażowany w miejscu zamieszkania,
    • w stosunku do pojazdu, o którym mowa w pkt 1, nie jest prowadzona ewidencja
    przebiegu samochodu.
    W rozpatrywanej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy będą
    spełnione, ponieważ jest Pan podatnikiem podatku do towarów i usług, a zakup
    samochodu związany ze szkodami łowieckimi, został dokonany przez Pana z zamiarem
    wykorzystania ich w opodatkowanej działalności gospodarczej. Zatem, przysługuje Panu
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego
    z faktury dokumentującej zakup samochodu związanego z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z art. 88 i
    art. 86a ust. 1 ustawy.
    Podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu
    do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do
    użytku „mieszanego”, tj. wykorzystywanych nie tylko w działalności gospodarczej, ale
    również do celów niezwiązanych z tą działalnością, np. do celów prywatnych. Ograniczenie
    to – co do zasady – nie ma zastosowania w przypadku pojazdów samochodowych
    wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej. Dla celów pełnego odliczania
    VAT fakt wykorzystywania ich wyłącznie do działalności musi być jednak rozpatrywany w
    kategoriach obiektywnych. W celu dokonania pełnego odliczenia podatku VAT muszą
    zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tych pojazdów przez
    podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach ich używania, wyklucza ich użycie
    do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone
    prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.
    Stwierdzam, że z uwagi na fakt, że samochód który jest wykorzystywany przez Pana do
    celów mieszanych, tj. zarówno do działalności gospodarczej - do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT, jak i prywatnie, to - zgodnie z art. 86a ust. 1 i ust. 2
    ustawy – przysługuje Panu prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego od wydatków
    związanych z zakupem samochodu. Przy czym, prawo to Panu przysługuje, o ile nie
    zaistnieją wyłączenia wynikające z art. 88 ustawy.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 4 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest
    ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z
    opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Zakres przedmiotowy wniosku wyznacza zadane przez Pana pytanie. Wskazuję tym
    samym, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana
    wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie
    zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii ustalenia, czy dopłata bezpośrednia od
    Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji stanowi obrót w rozumieniu ustawy od podatku
    od towarów i usług.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana we wniosku wyroków sądów, tutejszy organ
    wyjaśnia, że powołane wyroki są rozstrzygnięciem w indywidualnych sprawach,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do niego się zawęża. Zatem
    wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej
    interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.