Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-5/11/ASz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-03-31
Teza: możliwość dokonania pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie motocykli
Słowa kluczowe: motocykl; odliczenia-prawo do odliczenia; podatek-podatek naliczony
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 grudnia 2010r. (data wpływu 3 stycznia 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 30 marca 2011r. (data wpływu 31 marca 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie motocykli – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 stycznia 2011r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 30 marca 2011r. (data wpływu 31 marca 2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie motocykli.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca w sierpniu 2007r. oraz w kwietniu 2008r. zakupił motocykle, które zostały wprowadzone do środków trwałych i są wykorzystywane do prowadzenia opodatkowanej stawką 22% działalności gospodarczej. Przy zakupie tych motocykli, sugerując się między innymi wydanymi wówczas przez Biuro Krajowej Informacji Podatkowej interpretacjami, odliczono kwotę podatku naliczonego w wysokości 60 % kwoty podatku określonej w fakturze nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Przy sprzedaży jednego z motocykli w październiku 2010r. (zakupionego w 2008r.), mając na uwadze częściowe odliczenie podatku naliczonego przy zakupie, zastosowano zwolnienie na postawie § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W lipcu 2010r. Wnioskodawca nabył dwa nowe motocykle, które zostały wprowadzone do środków trwałych i są wykorzystywane do prowadzenia opodatkowanej działalności gospodarczej, przy zakupie których odliczono pełną kwotę podatku naliczonego wykazaną w fakturze, jak również dokonuje odliczenia podatku naliczonego od paliwa zakupionego do tych motocykli.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy odnośnie motocykla zakupionego w sierpniu 2007r. oraz w kwietniu 2008r. prawidłowo odliczono podatek naliczony (zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami) tj. 60% nie więcej niż 6.000 zł i czy prawidłowo zastosowano zwolnienie przy sprzedaży motocykla w październiku 2010r., który zakupiony był w kwietniu 2008r.? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 1)
2.  Czy prawidłowo Wnioskodawca dokonuje odliczeń podatku naliczonego odnośnie motocykli zakupionych w lipcu 2010 r.? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 4)

Należy zaznaczy, że w piśmie z dnia 30 marca 2011r. Wnioskodawca zmodyfikował pytanie nr 1, stanowisko do tego pytania oraz sformułował stanowisko do pytania nr 4.

Stanowisko Wnioskodawcy:

Ad. 1.

Wnioskodawca prawidłowo odliczył podatek naliczony przy zakupie motocykla i prawidłowo zastosował zwolnienie przy sprzedaży motocykla.

Ad. 4.

Wnioskodawca prawidłowo odliczył podatek naliczony przy zakupie motocykli w lipcu 2010r. w pełnej wysokości wykazanej na fakturze zakupu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2010r., gdyż we wniosku z dnia 27 grudnia 2010r. Wnioskodawca wskazał, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej tj. z dniem 1 maja 2004r. wprowadzony został przepis art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, w myśl którego (w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005r. do 31 grudnia 2010r.), w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Natomiast na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku od towarów i usług, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku dotyczące samochodów zawarte były w art. 25 ust. 1 pkt 2, który posiadał treść: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika”.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęć: samochodu osobowego czy samochodu. Jednakże w art. 86 ust. 4 ustawy o VAT, ustawodawca, określając pojazdy specjalne, odsyła do przepisów prawa o ruchu drogowym. Oznacza to, iż dla potrzeb prawa podatkowego nie mogą być formułowane odrębne definicje, jeśli uprzednio zostały zdefiniowane w innych ustawach właściwych dla tego rodzaju zagadnień.

Zgodnie z art. 2 pkt 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), samochodem osobowym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu.

Innym samochodem, wymienionym z definicji w art. 2 pkt 42 ww. ustawy, jest samochód ciężarowy, którym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą.

Natomiast motocykl, zgodnie z art. 2 pkt 45 cyt. wyżej ustawy, jest to pojazd samochodowy jednośladowy lub z bocznym wózkiem – wielośladowy.

Występują zatem różne definicje samochodu osobowego, innego samochodu (np. samochodu ciężarowego) i motocykla, które pozwalają stwierdzić, że motocykl nie jest samochodem osobowym ani też innym samochodem.

Podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007r. jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), a wcześniej VI Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku – 77/388/EWG (Dz. Urz. WE L Nr 145, str. 1 ze zm.).

Zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy (oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Tym samym omawiany przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje zasadę „stand still” (klauzula stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy.

Z uwagi na cel przepisu art. 17 (6) VI Dyrektywy pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy. Klauzula „stand still” nie ma bowiem na celu umożliwienie nowym państwom członkowskim dokonania zmian swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy.

W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w dniu akcesji Polski do struktur Unii Europejskiej i wprowadzenie przepisów nowych, zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy krajowe nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku.

W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07. Należy przy tym zaznaczyć, że ze względu na zbieżność w tym względzie regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej z regulacją VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r., uwagi powyższe odnoszą się również do treści art. 176 tego aktu prawnego.

Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodów, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa. W art. 86 ust. 3 oraz w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT pojawiło się bowiem pojęcie pojazd samochodowy, którym może być m.in. samochód osobowy, samochód ciężarowy jak i motocykl.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w sierpniu 2007r. oraz w kwietniu 2008r. zakupił motocykle, które zostały wprowadzone do środków trwałych i są wykorzystywane do prowadzenia opodatkowanej stawką 22% działalności gospodarczej. Przy zakupie tych motocykli, sugerując się między innymi wydanymi wówczas przez Biuro Krajowej Informacji Podatkowej interpretacjami, odliczono kwotę podatku naliczonego w wysokości 60 % kwoty podatku określonej w fakturze nie więcej jednak niż 6.000 zł. Przy sprzedaży jednego z motocykli w październiku 2010r. (zakupionego w 2008r.), mając na uwadze częściowe odliczenie podatku naliczonego przy zakupie, zastosowano zwolnienie na postawie § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W lipcu 2010r. Wnioskodawca nabył dwa nowe motocykle, które zostały wprowadzone do środków trwałych i są wykorzystywane do prowadzenia opodatkowanej działalności gospodarczej, przy zakupie których odliczono pełną kwotę podatku naliczonego wykazaną w fakturze, jak również dokonuje odliczenia podatku naliczonego od paliwa zakupionego do tych motocykli.

Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy, należy stwierdzić, iż o ile nabycie ww. motocykli (zakupionych w sierpniu 2007r, kwietniu 2008r. oraz lipcu 2010r.) faktycznie związane było z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą i są (były) one w tej działalności wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, wówczas Wnioskodawcy służyło prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego przy nabyciu motocykli zakupionych w sierpniu 2007r., kwietniu 2008r., jak również w lipcu 2010r.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że od motocykli zakupionych w sierpniu 2007r. oraz w kwietniu 2008r. prawidłowo odliczono podatek naliczony (zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami) tj. 60% nie więcej niż 6.000 zł, należy uznać za nieprawidłowe.

Natomiast stanowisko, że Wnioskodawca prawidłowo odliczył podatek naliczony przy zakupie motocykli w lipcu 2010r. w pełnej wysokości wykazanej w fakturze zakupu, należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do stanowiska Wnioskodawcy, iż przy sprzedaży motocykla w październiku 2010r., który zakupiony był w kwietniu 2008r. prawidłowo zastosowano zwolnienie z podatku od towarów i usług, tut. organ zauważa, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224 poz. 1799 ze zm.), zwalnia się od podatku dostawę samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, przez podatników, którym przy ich nabyciu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 3 ustawy, jeżeli te samochody i pojazdy są towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy.

Jak wykazano powyżej, motocykl:

1.  nie jest samochodem osobowym oraz innym samochodem,
2.  przy jego zakupie nie miał zastosowania przepis art. 86 ust. 3 ustawy o VAT,

zatem przy sprzedaży tego motocykla nie było podstaw do zastosowania zwolnienia z podatku VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w ww. zakresie, należało uznać za nieprawidłowe.

Oceniając zatem stanowisko Wnioskodawcy całościowo, należało je uznać za nieprawidłowe.

Odnośnie następujących pytań:

1.  Czy odnośnie motocykla zakupionego w 2007r. można poprzez złożenie korekty deklaracji VAT-7, na podstawie wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07, dokonać całkowitego odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze zakupu?
2.  Czy prawidłowe będzie zastosowanie stawki 22 % przy sprzedaży motocykla zakupionego w 2007r., przy założeniu, że możliwe jest całkowite odliczenie podatku naliczonego poprzez złożenie korekty?

zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, tj. stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2010r.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.