Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1017/12-2/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-01-16
Teza: Czy Wnioskodawczyni, w związku z używaniem telefonów komórkowych i opłacaniem faktur za telefony przez Spółkę oraz w związku z udostępnianiem jej samochodu na warunkach przedstawionych w opisanej sytuacji, uzyskuje przychód z nieodpłatnych świadczeń na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; przychód; składnik-składnik majątkowy; umowa-umowa wzajemna; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 15 października 2012 r. (data wpływu 19 października 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 października 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. outsourcingu kadr i płac. Jest czynnym podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawczyni zawarła umowę ze spółką R. o świadczenie usług, zwaną dalej Spółką.

W związku z zawartą umową, Spółka zamierza przekazać Wnioskodawczyni telefon komórkowy oraz samochód służbowy. Wnioskodawczyni otrzyma telefon komórkowy do używania (bez przeniesienia własności, ponieważ telefon stanowi własność Spółki i jest jedynie użyczany Wnioskodawczyni).

Ponadto Spółka będzie opłacała co miesiąc faktury za ten telefon. Faktury będą wystawione na Spółkę, która jest nabywcą usług od operatora sieci komórkowej. Na podobnych warunkach może nastąpić przekazanie Wnioskodawczyni samochodu służbowego, ponieważ Spółka jest właścicielem samochodu osobowego, który może zostać użyczony Wnioskodawczyni. Samochód stanowi własność Spółki, a Wnioskodawczyni otrzyma jedynie prawo do używania samochodu, bez przenoszenia jego własności.

Kwestie korzystania przez Wnioskodawczynię z telefonu komórkowego oraz samochodu służbowego regulują postanowienia umowy o świadczenie usług, zawartej między Wnioskodawczynią a Spółką.

W umowie znajdują się następujące zapisy dotyczące ewentualnego przekazania telefonów komórkowych i samochodów służbowych:

1.  przekazanie telefonów i opłacanie faktur za korzystanie z nich oraz przekazanie samochodów służbowych, będzie następowało w związku z zawartą umową między Wnioskodawczynią a Spółką i w celu jej realizacji;
2.  telefony i samochody stanowią własność Spółki i są jedynie użyczone Wnioskodawczyni;
3.  Wnioskodawczyni ma prawo wykorzystywać telefony i samochody wyłącznie do świadczenia usług na rzecz Spółki (nie może ich wykorzystywać do celów prywatnych oraz w związku ze świadczeniem usług na rzecz innych podmiotów);
4.  Wnioskodawczyni nie ponosi bezpośredniej odpłatności za świadczenia w postaci udostępnienia telefonu komórkowego i opłacania rachunków za korzystanie z niego oraz udostępnienia samochodu, ponieważ ich wartość została wkalkulowana w wysokość wynagrodzenia przysługującego Wnioskodawczyni od Spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawczyni, w związku z używaniem telefonów komórkowych i opłacaniem faktur za telefony przez Spółkę oraz w związku z udostępnianiem jej samochodu na warunkach przedstawionych w opisanej sytuacji, uzyskuje przychód z nieodpłatnych świadczeń na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej u.p.d.o.f.), przychodami są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń określa się na podstawie art. 11 ust. 2 i 2a u.p.d.o.f.

Przepisy nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie”. Odwołując się do językowego znaczenia tego zwrotu utrwalonego w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że świadczenia nieodpłatne to zdarzenia gospodarcze w działalności osoby fizycznej, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku osoby fizycznej mające konkretny wymiar finansowy. Inne formułowane definicje wskazują, że jest to świadczenie, którego następstwem jest uzyskanie korzyści przez jeden podmiot kosztem drugiego albo jest to przedmiot zobowiązania, w którym korzyść majątkową ma otrzymać tylko jedna strona.

W przedstawionej sytuacji Wnioskodawczyni otrzymuje telefon komórkowy oraz opłacanie faktur za nią oraz samochód służbowy w związku z odpłatną umową zawartą ze Spółką i w celu realizowania przedmiotu tej umowy. Udostępnianie telefonu komórkowego i samochodu stanowi jedynie „narzędzie” w celu prawidłowego, sprawnego realizowania świadczenia na rzecz Spółki. Nie ulega wątpliwości, że w dzisiejszych czasach kwestie porozumiewania telefonicznego stanowią bardzo ważny element działalności gospodarczej. Także z punktu widzenia przedmiotu umów (outsourcing kadr i płac) wymagają stałego kontaktu z przedstawicielami i pracownikami Spółki. Podobnie korzystanie z samochodu stanowi wielkie ułatwienie w tego typu działalności. W takiej sytuacji trudno mówić o korzyści dla Wnioskodawczyni. Korzyść uzyskuje przede wszystkim Spółka, ponieważ telefon i samochód umożliwiają sprawną realizację przedmiotu umowy.

Wnioskodawczyni nie osiąga korzyści, ponieważ wykorzystując telefon i samochód do realizacji umowy działa tylko i wyłącznie w interesie Spółki (rzeczy te nie mogą być wykorzystywane w innym celu i nie stanowią własności Wnioskodawczyni). Zatem nie może ona swobodnie korzystać z telefonów i samochodów przy świadczeniu innych usług.

Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawczyni, nie można mówić, że otrzymuje ona nieodpłatne świadczenie. Udostępnianie telefonów i samochodów jest ściśle związane ze świadczeniem usługi na rzecz Spółki. W umowie strony ustaliły, że Wnioskodawczyni nie ponosi kosztów udostępnienia telefonów i samochodów, ponieważ wartość ta została wkalkulowana w wysokość wynagrodzenia przysługującego Zainteresowanej od Spółki.

W świetle powyższego udostępnianie telefonów komórkowych i samochodów nie stanowi samodzielnej czynności, ale jest elementem całego stosunku prawnego (umowy), łączącego Spółkę z Wnioskodawczynią, a polegającego na odpłatnym świadczeniu usług.

Nie można zatem mówić o „nieodpłatnym świadczeniu” skoro strony ustaliły, że jego wartość (odpłatność) została wkalkulowana w wysokość wynagrodzenia za całą usługę. W intencji stron Wnioskodawczyni zamiast wykorzystywać własny telefon oraz samochód i obciążać kosztami Spółkę (poprzez wkalkulowanie tych kosztów w wartość wynagrodzenia za usługę, a tym samym podwyższania tego wynagrodzenia), zmniejszono koszt wynagrodzenia o wartość otrzymanego świadczenia. Efekt ekonomiczny jest zatem taki sam.

Udostępnianie i opłacanie telefonów komórkowych, a zwłaszcza udostępnianie samochodów można porównać do często spotykanej w obrocie gospodarczym tzw. umowy toolingowej. Jest to umowa nienazwana, na podstawie której odbiorca przekazuje zleceniobiorcy określone dobro bez wynagrodzenia, z zastrzeżeniem, że dobro to może być wykorzystywane wyłącznie do działalności na rzecz tego odbiorcy. Zleceniobiorca nie nabywa prawa własności dobra, nie może używać go do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów i jest zobowiązany do utrzymywania go w stanie niepogorszonym. Podobnie jest w opisanej sytuacji: Wnioskodawczyni otrzymuje telefon komórkowy i samochód jako „narzędzie” do świadczenia usług na rzecz Spółki.

Stanowisko Wnioskodawczyni, że w omawianej sytuacji nie wystąpi po jej stronie nieodpłatne świadczenie, znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydanych w zbliżonych stanach faktycznych.

W interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 5 marca 2008 r. (sygn. IP-PB3-423-565/07-3/GJ) stwierdzono: „Przekazanie przez Spółkę odzieży roboczej, materiałów oraz samochodu do używania nie będzie następowało na podstawie nieodpłatnej umowy użyczenia a na podstawie oraz w związku z wykonaniem odpłatnej umowy o przedstawicielstwo. Wskazane środki majątkowe oraz pojazdy będą ściśle służyły realizacji świadczeń na rzecz usługobiorców, w tym na rzecz klientów Spółki. W opinii Spółki, w tej sytuacji uznać należy, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przekazanie pojazdów do używania nie może być uznane za przychód”. Podobnie przyjął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 22 lutego 2010 r. (sygn. IPPB3/423-967/09-2/GJ) oraz w interpretacji z 22 czerwca 2010 r. (sygn. IPPB3/423-223/10-2/GJ).

Reasumując, zdaniem Wnioskodawczyni w opisanej sytuacji nie powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w postaci udostępniania telefonu komórkowego i opłacania faktur za telefon oraz udostępniania samochodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2).

Zatem przychodem jest wartość nieodpłatnych świadczeń, które nie powodują powstania u beneficjenta danej usługi, czy otrzymującego daną rzecz, obowiązku dokonania jakichkolwiek wzajemnych świadczeń na rzecz ponoszącego wydatki z tego tytułu (bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem „nieodpłatne świadczenie”. W celu ustalenia jego znaczenia, w tym m.in. dla celów podatkowych, zasadne jest odwołanie się do wykładni gramatycznej, zgodnie z którą odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów”.

Dla celów podatkowych, przez nieodpłatne świadczenia należy więc rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątkowe podatnika, mające konkretny wymiar finansowy. Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw.

Ze złożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności zawarła umowę ze spółką o świadczenie usług. Spółka zamierza przekazać Zainteresowanej telefon komórkowy oraz samochód służbowy. Wnioskodawczyni otrzyma telefon komórkowy do używania, bez przeniesienia własności – telefon stanowi własność Spółki i jest jedynie użyczany Wnioskodawczyni. Ponadto Spółka będzie opłacała co miesiąc faktury za telefon. Na podobnych warunkach może nastąpić przekazanie samochodu służbowego, którego Spółka jest właścicielem. Wnioskodawczyni ma prawo wykorzystywać telefon i samochód wyłącznie do świadczenia usług na rzecz Spółki.

Zatem z powyższego wynika, iż Wnioskodawczyni otrzymany od Spółki telefon komórkowy oraz samochód służbowy, będzie wykorzystywać w związku z zawartą umową ze Spółką w celu prawidłowego i sprawnego realizowania świadczenia na rzecz Spółki.

Wobec powyższego należy uznać, iż Wnioskodawczyni otrzymuje możliwość korzystania z telefonu komórkowego i samochodu służbowego udostępnionych przez Spółkę , jednocześnie jest zobowiązana do wykonywania określonych czynności (zadań) w imieniu i na rzecz Spółki.

Reasumując, w związku z używaniem telefonów komórkowych i opłacaniem faktur za telefony przez Spółkę oraz w związku z udostępnieniem samochodu służbowego na warunkach opisanych w niniejszym wniosku Wnioskodawczyni nie uzyskuje przychodów z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawczynię pism urzędowych co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.