Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-77/11/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2011-02-18
Teza: Czy Parafia realizując inwestycję ma możliwość odzyskania podatku od towarów i usług?
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz unijny; parafia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 17 stycznia 2011 r. (data wpływu 19 stycznia 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją inwestycji – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 stycznia 2011 r. został złożony wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją inwestycji.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Parafia pozyskała środki z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013 w ramach działania 3.1.3., 3.2.2., 3.2.3 „Odnowa i rozwój wsi” na realizację inwestycji, podpisując umowę z Samorządem Województwa na refundację 50% kosztów kwalifikowanych inwestycji. Pozostałą część wydatków stanowią środki własne Parafii. W wyniku realizacji inwestycji zostały wykonane roboty budowlane opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Wykonawca wystawił fakturę VAT. Parafia przygotowuje się do złożenia wniosku o płatność, wykazując jako koszt kwalifikowany również podatek od towarów i usług od zrealizowanej inwestycji. Kościół parafialny jest obiektem zabytkowym wpisanym do Rejestru Zabytków Województwa i jest ogólnie dostępny dla wiernych i odwiedzających nieodpłatnie. Parafia nie prowadzi i nie zamierza rozpoczęcia działalności gospodarczej, ani nie generuje żadnych dochodów. Wyremontowany obiekt nie jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Ponadto Parafia nie jest podatnikiem i nie figuruje w ewidencji podatników tego podatku, nie składa deklaracji VAT-7. Zakup usług w postaci robót budowlanych niezbędnych do realizacji projektu nie był wykorzystywany przez Parafię do wykonywania czynności opodatkowanych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Parafia realizując opisaną inwestycję ma możliwość odzyskania podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, powołującego treść art. 86 ust. 1 i 2, oraz art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), nie może w żaden sposób odzyskać poniesionego kosztu podatku. Nie przysługuje Jej prawo do obniżenia podatku naliczonego, ponieważ są spełnione określone warunki – brak związku wykonanych robót budowlanych ze sprzedażą opodatkowaną. Parafia stwierdziła, że obniżenia lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy podatku VAT czynni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 ustawy, a Parafia nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie figuruje w ewidencji podatników i nie składa deklaracji VAT-7.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do postanowień art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54. poz. 535 ze zm.), podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zgodnie z art. 88 ust. 4 powołanej ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom VAT oraz tylko w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

W rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649), przewidziano przypadki, w których kwota podatku naliczonego może być zwrócona jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu.

Przepisy powołanego rozporządzenia określają katalog środków, które stanowią ww. środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej (§ 8 ust. 3 i 4). Uzyskanie pomocy finansowej pochodzącej ze źródeł, o których mowa w tych przepisach daje prawo do ubiegania się o zwrot podatku w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 9 tego rozporządzenia.

Do dnia 31 grudnia 2010 r. w sposób analogiczny powyższą kwestię regulował rozdział 9 i § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.).

W treści złożonego wniosku wskazano, iż Parafia nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i nie figuruje w ewidencji podatników tego podatku. Realizowała inwestycję polegającą na remoncie elewacji zewnętrznej kościoła. Zakupione usługi w postaci robót budowlanych nie miały związku ze sprzedażą opodatkowaną.

Biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że Parafii nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego na zasadach wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem poniesione wydatki nie mają związku z czynnościami opodatkowanymi. Ponadto Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem, co również wyklucza możliwość dokonania odliczenia. Wnioskodawcy nie przysługuje również prawo do otrzymania zwrotu tego podatku, gdyż środki, o które się ubiega nie są środkami, o których mowa w § 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2010 r. (§ 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 24 grudnia 209 r.)

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.