Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.709.2025.2.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: Możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części
kapitałowej opłaty leasingowej.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing-leasing operacyjny
samochód-samochód kempingowy (kamper)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 19a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4a-art. 23b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 1 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 25 sierpnia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 20 października 2025 r. (wpływ 22
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca od 3 stycznia 2019 r. prowadzi jako osoba fizyczna działalność
    gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej, której przedmiotem są usługi programistyczne. Najczęściej są to zlecenia
    na tworzenie dedykowanego oprogramowania komputerowego, realizowane w ramach
    długoterminowych kontraktów. Na ten moment Wnioskodawca związany jest umową z
    jednym zagranicznym klientem, ale nie wyklucza przyjęcia kolejnych zleceń, tak od
    krajowych, jak i zagranicznych podmiotów.
    W swojej działalności Wnioskodawca potrzebuje przede wszystkim dostępu do stabilnego
    połączenia internetowego, cichego otoczenia i komfortowego miejsca do długotrwałego
    korzystania z komputera.
    Choć zlecenia realizuje w trybie zdalnym, to jego profesja wymaga też pewnej mobilności.
    Związane jest to z okresowymi wizytami w siedzibie aktualnego zleceniodawcy, jak
    również z ofertowaniem i prowadzeniem negocjacji z potencjalnymi, kolejnymi klientami.
    Działalność Wnioskodawcy polega nie tylko na samodzielnej pracy nad kodem, ale także
    stałej współpracy z klientami oraz ich zespołami w celu prawidłowego zrozumienia
    wymagań biznesowych, specyfiki oprogramowania oraz dostosowania rozwiązań do
    oczekiwań użytkowników końcowych. W związku z tym konieczne są okresowe spotkania,
    które mogą odbywać się zarówno w siedzibie klienta, jak i w innych miejscach,
    umożliwiających skuteczną komunikację i prezentację efektów pracy.
    Regularny kontakt z klientem obejmuje m.in. warsztaty analityczne, podczas których
    Wnioskodawca szczegółowo poznaje specyfikę projektu, analizuje potrzeby biznesowe
    oraz dostosowuje architekturę systemu do wymagań organizacji. Spotkania wymagają
    pracy w różnych lokalizacjach, ponieważ klient działa w ramach struktury
    międzynarodowej i posiada swoje oddziały w różnych częściach Europy.
    Kolejnym kluczowym elementem działalności są prezentacje i demonstracje
    wytworzonych funkcjonalności. Po ukończeniu kolejnych etapów prac Wnioskodawca
    musi zaprezentować działające rozwiązanie, omówić jego działanie z klientem oraz zebrać
    informacje zwrotne. W takich przypadkach bezpośredni kontakt znacząco usprawnia
    proces dostosowywania oprogramowania do realnych potrzeb użytkowników.
    Dodatkowo, wiele projektów realizowanych przez Wnioskodawcę wymaga ścisłej
    współpracy z zespołem technicznym klienta, w tym z analitykami biznesowymi, testerami,
    administratorami systemów czy innymi programistami. Często zachodzi konieczność
    organizowania spotkań technicznych, na których omawiane są kwestie integracji z innymi
    systemami, rozwiązywania problemów wydajnościowych lub optymalizacji kodu. W takich
    przypadkach obecność na miejscu może znacząco przyspieszyć proces wdrażania i
    testowania oprogramowania.
    Ze względu na mobilny charakter ww. obowiązków, Wnioskodawca nabył pojazd typu
    kamper o masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 ton. Wnioskodawca wszedł w
    posiadanie kampera poprzez zawarcie umowy leasingu operacyjnego zgodnie z art. 23b
    ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej
    również w skrócie: u.p.d.o.f.). W okresie jej obowiązywania kamper stanowi środek trwały
    finansującego. W dowodzie rejestracyjnym pojazd posiada wpis – samochód specjalny
    kempingowy. Jest to kamper (...). Pojazd jest wyposażony w instalację elektryczną, wodną,
    ogrzewanie, rozkładane łóżko, strefę jadalną (stół) – który Wnioskodawca wykorzystuje
    jako główne miejsce pracy, szafki i schowki, kuchenkę, zlewozmywak i lodówkę, łazienkę z
    prysznicem, umywalką i toaletą. Powyższe wyposażenie oraz fakt, że jest to pojazd
    specjalny z zabudową typu kamper wykluczają możliwość traktowania go jako samochodu

    osobowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
    drogowym.
    Uzupełnienie wniosku
    Jako formę opodatkowania wybrał Pan podatek liniowy.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów część kapitałową
    opłaty leasingowej przedmiotu leasingu (tj. przedmiotowego kampera), stosując
    ograniczenie w zakresie kosztów uzyskania przychodów przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt
    47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz całość części odsetkowej
    opłaty leasingowej?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów część
    kapitałową opłaty leasingowej przedmiotu leasingu (tj. przedmiotowego kampera),
    stosując ograniczenie w zakresie kosztów uzyskania przychodów przewidziane w art. 23
    ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz całość części
    odsetkowej opłaty leasingowej.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem
    uzyskania przychodu są wszystkie wydatki związane z osiąganiem przychodu lub
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła uzyskania przychodu, występuje jednak
    dodatkowe organicznie w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów w przypadku
    kosztów związanych z wykorzystaniem samochodów osobowych w działalności
    gospodarczej.
    Zasady opodatkowania stron umowy leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 23a pkt 1 ww. ustawy ilekroć w rozdziale
    jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie
    cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej
    „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na
    warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”,
    podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty
    oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Co do zasady – jeżeli umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz
    ust. 2 ustawy warunki, to wówczas ponoszone przez leasingobiorcę (korzystającego –
    prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą) w związku z tą umową wydatki w
    podstawowym okresie, z tytułu używania przedmiotu leasingu mogą stanowić koszty
    uzyskania przychodów.
    Jak wyżej wskazano, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych
    wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego,
    innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
    gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego
    podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu
    do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
    Z przedstawionego opisu wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę leasingu operacyjnego
    samochodu typu kamper, który będzie wykorzystywany w prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Wartość pojazdu przekracza 150.000 zł. Masa całkowita pojazdu nie przekracza 3,5 tony.
    W świetle przedstawionego opisu oraz analizy powołanych już przepisów pojazd, o którym
    mowa we wniosku, należy uznać za samochód osobowy, zgodnie z definicją zawartą w art.

    5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z przywołaną
    regulacją ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
    samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
    całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
    więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
    a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części
      przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
      - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
    b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i
      nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne
      elementy pojazdu,
    c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
      - agregat elektryczny/spawalniczy,
      - do prac wiertniczych, koparka,
      - koparko-spycharka, ładowarka,
      - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      - żuraw samochodowy.
    d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a
      ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu niniejszej regulacji będzie wyłącznie
    pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we
    właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu
    specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu
    drogowym.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa
    w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z
    wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości
    przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje
    do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Na mocy art. 23 ust. 5c ww. ustawy w przypadku samochodu osobowego oddanego do
    używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o
    którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę
    wartości samochodu osobowego.
    Wobec powyższego, kwota rat leasingu (część kapitałowa) na pojazd typu kamper opisany
    we wniosku, który jest przedmiotem leasingu operacyjnego przy zastosowaniu limitu
    wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a u.p.d.o.f., może stanowić koszt uzyskania przychodu.
    Z kolei część odsetkowa raty leasingowej nie podlega limitowaniu w kosztach – zgodnie z
    art. 23 ust. 5c u.p.d.o.f., zatem może w całości stanowić koszt uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podkreślam przy tym, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-
    skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności,
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na
    podatniku.
    Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek,
    poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem
    adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów.
    Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz
    potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów, a także
    racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu
    prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.
    Zasady opodatkowania stron leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Jak stanowi art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
        2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
        okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
        zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, że – co do zasady – jeżeli umowa leasingu spełnia
    określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki, to
    wówczas ponoszone przez leasingobiorcę (korzystającego – prowadzącego pozarolniczą
    działalność gospodarczą) w związku z tą umową wydatki w podstawowym okresie, z tytułu
    używania przedmiotu leasingu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
    Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa
      w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z
      przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
      naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o
      podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
      różnicy podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    W Pana sprawie kluczowe jest ustalenie, czy wykorzystywany w Pana w działalności pojazd
    jest samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.
    Stosownie do art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie

      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
        części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
      - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i
        nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne
        elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
        drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
        również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
        przeznaczeń:
      - agregat elektryczny/spawalniczy,
      - do prac wiertniczych,
      - koparka, koparko-spycharka,
      - ładowarka,
      - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      - żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
        86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
      1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
        technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
        potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
        rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych
        wymagań;
      2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
        przepisami o ruchu drogowym.
    W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy
    spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie
    wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania
    zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status
    „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami
    o ruchu drogowym.
    W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla
    przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko
    wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym,
    ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych
    w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność
    gospodarczą, której przedmiotem są usługi programistyczne. Zlecenia realizuje Pan
    zdalnie, ale Pana profesja wymaga też pewnej mobilności. Związane jest to z okresowymi
    wizytami w siedzibie aktualnego zleceniodawcy, jak również z ofertowaniem i

    prowadzeniem negocjacji z potencjalnymi, kolejnymi klientami. W ramach Pana
    działalności konieczne są okresowe spotkania, które mogą odbywać się zarówno w
    siedzibie klienta, jak i w innych miejscach, umożliwiających skuteczną komunikację i
    prezentację efektów pracy. Jednym z kluczowych elementów Pana działalności są
    prezentacje i demonstracje wytworzonych funkcjonalności. W takich przypadkach
    bezpośredni kontakt znacząco usprawnia proces dostosowywania oprogramowania do
    realnych potrzeb użytkowników. Dodatkowo, wiele projektów realizowanych przez Pana
    wymaga ścisłej współpracy z zespołem technicznym klienta, w tym z analitykami
    biznesowymi, testerami, administratorami systemów czy innymi programistami. Często
    zachodzi konieczność organizowania spotkań technicznych, na których omawiane są
    kwestie integracji z innymi systemami, rozwiązywania problemów wydajnościowych lub
    optymalizacji kodu. W takich przypadkach obecność na miejscu może znacząco
    przyspieszyć proces wdrażania i testowania oprogramowania.
    Ze względu na mobilny – szczegółowo opisany we wniosku – charakter Pana obowiązków
    zakupił Pan pojazd typu kamper o masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Na zakup
    ww. kampera zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Do kosztów uzyskania przychodów zamierza
    Pan zaliczyć część kapitałową opłaty leasingowej przedmiotu leasingu (tj. przedmiotowego
    kampera) stosując ograniczenie w zakresie kosztów uzyskania przychodów przewidziane
    w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz całość
    części odsetkowej opłaty leasingowej.
    W świetle przedstawionego opisu zdarzenia oraz analizy przepisów wskazuję, że pojazd, o
    którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym, zgodnie z definicją zawartą w
    art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest to bowiem
    pojazd o przeznaczeniu wymienionym w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z powołanych przepisów wynika, że zawarcie umowy leasingu operacyjnego, której
    przedmiotem jest samochód osobowy o wartości powyżej 150 000 zł, skutkuje tym, że
    podatnik do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przyjmuje wartość samochodu osobowego ustaloną jako
    suma opłaty wstępnej i rat miesięcznych wraz z podatkiem od towarów i usług, który
    zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
    naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o
    podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
    różnicy podatku od towarów i usług.
    W odniesieniu do Pana wątpliwości wskazuję, że art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z
    samochodu osobowego na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub
    inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten koresponduje z (podwyższonym) limitem
    stosowanym przy dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od nabytego samochodu i
    ustalany jest proporcją wartości samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu,
    najmu (itp.) i kwoty 150 000 zł.
    Z przepisu tego wynika więc, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące
    samochodu osobowego opłaty wynikające z umów leasingu w wysokości przekraczającej
    ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
    osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.
    Podkreślam przy tym, że część odsetkowa raty leasingu operacyjnego jest to koszt, jaki
    podatnik ponosi w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Odsetki nie mają

    związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją, a co za
    tym idzie część odsetkowa leasingu operacyjnego będzie kosztem działalności a nie
    kosztem pojazdu. Oznacza to, że nie należy ograniczać/limitować tej części leasingu.
    Wobec tego, mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że opłaty wynikające z umowy
    leasingu podlegają ograniczeniu określonemu w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych tylko w części dotyczącej spłaty wartości samochodu
    osobowego. Limit ten nie dotyczy natomiast części odsetkowej tych opłat. W rezultacie do
    kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej
    może zaliczyć Pan wartość opłaty wynikającej z umowy leasingu odpowiadającą tzw.
    „części odsetkowej”.
    Podsumowanie: ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów część
    kapitałową opłaty leasingowej przedmiotu leasingu (tu: kampera), stosując ograniczenie w
    zakresie kosztów uzyskania przychodów wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Limit ten nie dotyczy natomiast części
    odsetkowej tych opłat. W rezultacie do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej może Pan zaliczyć wartość opłaty wynikającej z
    umowy leasingu odpowiadającą tzw. „części odsetkowej”.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.