Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.603.2025.1.JMS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Dotyczy ustalenia, czy w przypadku, gdy w trakcie amortyzacji
środka trwałego nabytego częściowo ze środków własnych, a
częściowo z dotacji zwolnionej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt
21 ustawy o CIT, następuje jego ulepszenie w rozumieniu art.
16g ust. 13 ustawy o CIT, finansowane wyłącznie ze środków
własnych, Wnioskodawca jest uprawniony do kontynuowania
amortyzacji od podwyższonej wartości początkowej zgodnie z
art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przy czym odpisy
amortyzacyjne od części wartości sfinansowanej dotacją będą
ujmowane jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania
przychodów w dotychczasowej, niezmienionej wysokości do
końca pierwotnego okresu amortyzacji tej części, natomiast
całość odpisów od części sfinansowanej środkami własnymi, w
tym od wartości ulepszenia, będzie stanowiła koszty uzyskania
przychodów bez ustalania nowej proporcji KUP/NKUP po
ulepszeniu.
Słowa kluczowe: amortyzacja
dotacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
środek-środek trwały
środek-środek trwały-ulepszenie środka trwałego
środek-środki własne
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 1-lit. c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 13
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 21

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 września 2025 r., o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy w przypadku, gdy w trakcie
    amortyzacji środka trwałego nabytego częściowo ze środków własnych, a częściowo z
    dotacji zwolnionej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT, następuje jego
    ulepszenie w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT finansowane wyłącznie ze środków
    własnych, Wnioskodawca jest uprawniony do kontynuowania amortyzacji od
    podwyższonej wartości początkowej zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przy
    czym odpisy amortyzacyjne od części wartości sfinansowanej dotacją będą ujmowane
    jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów w dotychczasowej,
    niezmienionej wysokości do końca pierwotnego okresu amortyzacji tej części, natomiast
    całość odpisów od części sfinansowanej środkami własnymi, w tym od wartości
    ulepszenia, będzie stanowiła koszty uzyskania przychodów bez ustalania nowej proporcji
    KUP/NKUP po ulepszeniu.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca planuje nabywać składniki majątku spełniające przesłanki do uznania ich
    za środki trwałe w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Zakupy te mogą być
    finansowane z dwóch źródeł: ze środków własnych oraz z dotacji. Otrzymywane dotacje
    będą korzystać ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o
    CIT.
    Wartość początkowa środka trwałego finansowanego z obu źródeł będzie ustalana w
    wysokości ceny nabycia. Otrzymanie dotacji nie będzie miało wpływu na ustalenie
    wartości początkowej środka trwałego ani na wartość odpisów amortyzacyjnych.
    Jednocześnie, z uwagi na częściowe sfinansowanie nabycia środka trwałego ze środków
    pochodzących z dotacji, odpowiednia część każdego odpisu amortyzacyjnego zgodnie z
    art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT będzie uznawana za koszt niestanowiący kosztu
    uzyskania przychodu.

    W trakcie użytkowania środka trwałego Wnioskodawca może dokonać jego ulepszenia w
    rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT. Wartość takiego ulepszenia może w danym roku
    podatkowym przekraczać kwotę 10 000 zł. Ulepszenie może dotyczyć środka trwałego,
    który nie został jeszcze w pełni zamortyzowany. Ulepszenie będzie finansowane
    wyłącznie ze środków własnych Wnioskodawcy.
    W przypadku dokonania ulepszenia środka trwałego Wnioskodawca zamierza zwiększyć
    jego wartość początkową, co spowoduje naliczenie odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej powiększonej o kwotę dokonanego ulepszenia (art. 16g ust. 13 ustawy o CIT).
    Zmiana wartości początkowej środka trwałego spowodowana ulepszeniem nie będzie
    skutkowała zmianą metody amortyzacji.

## Pytanie

Czy w przypadku, gdy w trakcie amortyzacji środka trwałego nabytego częściowo ze
    środków własnych, a częściowo z dotacji zwolnionej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 21
    ustawy o CIT, następuje jego ulepszenie w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT,
    finansowane wyłącznie ze środków własnych, Wnioskodawca jest uprawniony do
    kontynuowania amortyzacji od podwyższonej wartości początkowej zgodnie z art. 16h
    ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przy czym odpisy amortyzacyjne od części wartości
    sfinansowanej dotacją będą ujmowane jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania
    przychodów w dotychczasowej, niezmienionej wysokości do końca pierwotnego okresu
    amortyzacji tej części, natomiast całość odpisów od części sfinansowanej środkami
    własnymi, w tym od wartości ulepszenia, będzie stanowiła koszty uzyskania przychodów
    bez ustalania nowej proporcji KUP/NKUP po ulepszeniu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku gdy w trakcie amortyzacji środka trwałego
    następuje jego ulepszenie, amortyzacja od części wartości sfinansowanej dotacją
    powinna być kontynuowana w dotychczasowej, stałej wysokości i do końca pierwotnego
    okresu amortyzacji tej części, natomiast całość odpisów od części sfinansowanej
    środkami własnymi, w tym od wydatków na ulepszenie, powinna stanowić koszty
    uzyskania przychodów. Nie ma zatem podstaw do ustalania nowej proporcji KUP/NKUP
    po dokonaniu ulepszenia, gdyż art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT ogranicza możliwość
    zaliczania do kosztów podatkowych jedynie tej części odpisów amortyzacyjnych, która
    odpowiada wartości zwróconej podatnikowi w formie dotacji, a wartość ta jest
    ograniczona kwotowo i czasowo. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych (CIT), kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne)
    dokonywane wyłącznie zgodnie z postanowieniami art. 16a16m, z uwzględnieniem art. 16
    ustawy o CIT. Stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i
    prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem
    art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów
    amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan
    likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje
    również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca na nabycie środka trwałego
    może otrzymać dotację. Dotacja pokrywa częściowo cenę należną z tytułu zakupu takiego
    środka trwałego. Otrzymana kwota podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 17
    ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT. W związku z tym, że zakup dofinansowany jest dotacją, przy
    ustalaniu odpisów amortyzacyjnych należy wziąć pod uwagę zapisy art. 16 ust. 1 pkt 48
    ustawy o CIT. Z przepisu tego wynika, iż nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów
    odpisów z tytułu zużycia środków trwałych dokonywanych według zasad określonych w
    art. 16a16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na
    nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków, odliczonym od podstawy
    opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek
    formie.

    Ograniczenie przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 48 dotyczy wyłącznie tej części wartości
    środka trwałego, która odpowiada poniesionym wydatkom zwróconym podatnikowi w
    jakiejkolwiek formie. Oznacza to, że odpisy niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
    obejmują wyłącznie historycznie zidentyfikowaną część sfinansowaną dotacją zarówno co
    do kwoty, jak i czasu i nie rozciągają się na wartość ulepszenia sfinansowanego ze
    środków własnych ani na okres po całkowitym zamortyzowaniu tej części.
    Ulepszenie finansowane wyłącznie środkami własnymi zwiększa wyłącznie część własną
    wartości początkowej. Tym samym całość odpisów przypadających na ulepszenie stanowi
    koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, natomiast odpisy
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów pozostają stałą pochodną dotacji,
    ograniczoną kwotowo do wysokości dotacji oraz czasowo do końca pierwotnego okresu
    amortyzacji tej części. Użyte w art. 16 ust. 1 pkt 48 sformułowanie od tej części ich
    wartości wskazuje na statyczne przyporządkowanie odpisów do źródeł finansowania, a
    nie na konieczność każdorazowego ustalania nowej proporcji po zmianie wartości
    początkowej. Takie ujęcie gwarantuje, że suma odpisów niestanowiących kosztów
    podatkowych nie przekroczy kwoty dotacji, a suma odpisów stanowiących koszty
    podatkowe będzie odpowiadała faktycznie poniesionym, niezwróconym wydatkom,
    zgodnie z zasadą definitywności kosztu z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Przykład liczbowy (zdarzenie przyszłe)
    Wnioskodawca planuje w (...) 2025 r. nabyć środek trwały o wartości początkowej (...) zł, w
    tym finansowany środkami własnymi w wysokości (...) zł oraz dotacją w wysokości (...) zł
    (zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT). Planowane jest zastosowanie stawki
    amortyzacyjnej 20%, co odpowiada okresowi amortyzacji wynoszącemu 5 lat.
    W trakcie użytkowania środka trwałego, w (...) 2029 r., Wnioskodawca planuje dokonanie
    jego ulepszenia w wysokości (...) zł, sfinansowanego w całości ze środków własnych. Po
    ulepszeniu wartość początkowa środka trwałego wyniesie (...) zł, a amortyzacja będzie
    kontynuowana zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Okres przed ulepszeniem (2026/2029):
    Roczny odpis amortyzacyjny wyniesie (...) zł, w tym:
    koszty uzyskania przychodów (KUP): (...) zł,
    odpisy niestanowiące kosztów uzyskania przychodów (NKUP): (...) zł.
    Okres po ulepszeniu (2030/2032):
    Roczne odpisy amortyzacyjne od wartości (...) zł wyniosą odpowiednio (...) zł, (...) zł i (...) zł
    (do pełnego zamortyzowania).
    W ocenie Wnioskodawcy należy je kwalifikować następująco:
    2030 r. NKUP (...) zł (ostatni rok pierwotnej amortyzacji części dotacyjnej), KUP (...) zł
    (pozostała część odpisu przypadająca na środki własne, w tym na ulepszenie), 2031 r.
    NKUP (...) zł, KUP (...) zł, 2032 r. NKUP (...) zł, KUP (...)zł.
    Weryfikacja sum:
    NKUP łącznie = (...) x (...) zł = (...)zł = kwota dotacji (nieprzekroczona),
    KUP łącznie = ((...)zł część własna pierwotna) + ((...) zł ulepszenie) = (...) zł,
    suma amortyzacji (KUP + NKUP) = (...) zł + (...) zł = (...) zł, czyli wartość początkowa po
    uwzględnieniu ulepszenia, zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Podsumowanie:
    Po dokonaniu ulepszenia środka trwałego w trakcie amortyzacji Wnioskodawca będzie
    kontynuował amortyzację od podwyższonej wartości początkowej. Odpisy niestanowiące
    kosztów uzyskania przychodów pozostaną w niezmienionej wysokości i obejmą wyłącznie
    część dotacyjną do końca pierwotnego okresu amortyzacji tej części. Wszystkie odpisy
    przypadające na część sfinansowaną środkami własnymi, w tym na wartość ulepszenia,
    będą stanowiły koszty uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez
      osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami.
    Według art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym
      w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
      zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
      dokonywane zgodnie z przepisami
      o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków
      trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo
    poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub

    zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków
      trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych,
      stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych – wydatki te,
      zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych zostały unormowane w art. 16g ustawy o CIT.
    Według art. 16g ust. 13 ustawy o CIT,
      jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie,
      w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Jak wskazuje art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Wydatki poniesione na ulepszenie środka trwałego każdorazowo powiększają jego
    wartość początkową. Zwiększenie wartości początkowej ulepszonego środka trwałego
    powinno nastąpić w miesiącu, w którym ulepszenie to zakończono. Zgodnie z
    przywołanym wcześniej art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych odpis amortyzacyjny od ulepszonego, niezamortyzowanego środka trwałego
    powinien być dokonywany przez taki sam okres w części stanowiącej koszty uzyskania
    przychodów jak i w części niestanowiącej kosztów uzyskania przychodów do momentu
    całkowitego zamortyzowania.

    Odpisy amortyzacyjne od tej powiększonej wartości dokonywane są począwszy od
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zwiększenie wartości
    początkowej środka trwałego.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
      poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych
      środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
      opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
      jakiejkolwiek formie.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ustawa o CIT zawiera pewne ograniczenia
    dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m tej ustawy. Tak
    więc – nie są kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości
    początkowej środka trwałego, która została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Wobec tego kosztem podatkowym są tylko odpisy amortyzacyjne od tej części wartości
    środka trwałego, która nie została pokryta dotacją.
    Jeżeli ulepszenie środka trwałego ma miejsce w trakcie dokonywania amortyzacji, to odpis
    amortyzacyjny ustalony od nowej powiększonej wartości początkowej powinien być
    odpowiednio podzielony na część stanowiącą koszt uzyskania przychodu oraz część
    niestanowiącą kosztu uzyskania przychodu. Podział ten powinien zostać dokonany w taki
    sposób, aby wyłączenie części odpisów amortyzacyjnych niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodów dokonywane było przez cały okres amortyzacji środka trwałego.
    Zatem, w przypadku ulepszenia środka trwałego który został sfinansowany częściowo z
    dotacji, winni Państwo powiększyć wartość początkową środka trwałego o wartość
    wydatków poniesionych na jego ulepszenie, a następnie ustalić nową proporcję zgodnie z
    przepisem art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.
    W rezultacie Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Niniejsze rozstrzygnięcie zostało dokonane w oparciu o przedstawiony we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej opis zdarzenia przyszłego. Zakres i przedmiot sprawy
    administracyjnej o wydanie interpretacji prawa podatkowego określa treść wniosku, co
    oznacza, że organ interpretacyjny jest ściśle związany stanem faktycznym albo zdarzeniem
    przyszłym przedstawionym we wniosku, a przepisy działu II rozdziału 1a Ordynacji
    podatkowej nie dają uprawnienia do samodzielnego ustalania i weryfikowania tego stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego). Dlatego też przedmiotem niniejszej interpretacji
    indywidualnej – adekwatnie do treści pytania oraz zaprezentowanego opisu – jest
    wyłącznie kwestia wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    w zakresie amortyzacji podatkowej środków trwałych. Niniejsza interpretacja nie
    rozstrzyga natomiast o prawidłowości zastosowania rachunkowych wyliczeń odpisów
    amortyzacyjnych i załączonych do nich przykładów wyliczeń przedstawiających naliczoną
    amortyzację oraz jej kontynuację po ulepszeniu środka trwałego.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu
    wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
        ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.