Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-907/08-4/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-10-29
Teza: W dniu 26 maja 2006 roku wnioskodawca zakupił lokal użytkowy, który obecnie wykorzystuje w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i zamierza wprowadzić do ewidencji środków trwałych. W związku z powyższym pytanie wnioskodawcy dotyczy tego w jaki sposób należy ustalić wartość początkową przedmiotowego lokalu ?
Słowa kluczowe: amortyzacja; działalność-działalność gospodarcza; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały-wartość środka trwałego
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 24 lipca 2008 r. (data wpływu 6 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 sierpnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca 26 maja 2006 roku zakupił, w drodze przetargu od Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w X, lokal użytkowy o powierzchni 183 m 2 usytuowany na II piętrze bardzo starej kamienicy mieszkalnej w samym centrum X. Wartość przetargowa wynosiła 117.427,31 PLN. Lokal został odebrany, kilka lat wcześniej, poprzednim najemcom i do dnia przetargu stał jako nie ogrzewany pustostan, w którym grasowali dzicy lokatorzy i nawet nieco go podpalili. Od maja 2006 roku do grudnia 2007 wnioskodawca prowadził remont tego lokalu środkami własnymi i z fizyczną pomocą członków rodziny mając nadzieję, że lokal zmieni swój charakter na lokal mieszkalny i wnioskodawca w nim zamieszka. W tej kamienicy wszystkie pozostałe lokale usytuowane powyżej parteru są lokalami mieszkalnymi. W międzyczasie sytuacja rodzinna wnioskodawcy zmieniła się o tyle, że już nie chce on mieszkać w X i zmiana statusu tego lokalu przestała mieć znaczenie. W listopadzie 2007 r. wnioskodawca podjął decyzję o założeniu firmy zajmującej się wynajmem lokali. Lokal wynajął 15 grudnia i na wniosek firmy wynajmującej, do 31 grudnia 2007, trwały prace adaptacyjne w ww. lokalu.

W chwili obecnej wnioskodawca nie jest w stanie wycenić ani udowodnić kosztów pracy własnej i członków rodziny, kwot wydanych na materiały budowlane (jako że kupowane były na cele prywatne wnioskodawcy) oraz w ogóle wszelkich wydatków poniesionych na kapitalny remont tego lokalu do dnia 06 grudnia 2007 r. Kwota zapłacona w przetargu w bardzo małym stopniu odzwierciedla wartość tego lokalu ponieważ był to lokal zakupiony jako niepełnowartościowy i nie nadający się do użytkowania, i jako taki został tak nisko wyceniony do przetargu. Początkowy stan techniczny odebranego w maju 2006 roku, zdewastowanego lokalu, został udokumentowany, bardzo starannie, przez zbywcę zarówno fotograficznie jak i opisowo.

Firma wynajmująca lokal zażyczyła sobie przysposobienia wynajmowanego lokalu dla ich potrzeb i wszelkie prace adaptacyjne wykonane zostały w miesiącu grudniu 2007 i na te usługi wnioskodawca posiada stosowne faktury.

Pismem z dnia 21 października 2008 r. (data wpływu) wnioskodawca uzupełnił stan faktyczny opisany we wniosku o informację, że w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej ewidencja środków trwałych nie została jeszcze założona.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W dniu 26 maja 2006 roku wnioskodawca zakupił lokal użytkowy, który obecnie wykorzystuje w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i zamierza wprowadzić do ewidencji środków trwałych.

W związku z powyższym pytanie wnioskodawcy dotyczy tego w jaki sposób należy ustalić wartość początkową przedmiotowego lokalu ?

Zdaniem wnioskodawcy dla celów amortyzacji można przyjąć jako wartość początkową wartość rynkową lokalu z grudnia 2007 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Jak stanowi art. 22 ust. 8 wyżej powołanej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22a ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

*   budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
*   maszyny, urządzenia i środki transportu,
*   inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ustawy podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia.

Natomiast w myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Jednocześnie zaznaczyć należy, iż zgodnie z treścią art. 22g ust. 8 cyt. ustawy - jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Mając na względzie przedstawiony we wniosku stan faktyczny, a w szczególności fakt, iż przedmiotowy lokal zakupiony został w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych i w tym celu został gruntownie wyremontowany należy stwierdzić, iż jeżeli w istocie wnioskodawca nie posiada dokumentów niezbędnych dla ustalenia wartości początkowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego zgodnie z brzmieniem cyt. wyżej art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ww. ustawy, to może ustalić wartość początkową ww. lokalu mieszkalnego stosownie do treści art. 22g ust. 8 ww. ustawy, tj. w drodze wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji oraz stanu i stopnia ich zużycia. W przedstawionym stanie faktycznym ewidencja środków trwałych nie została jeszcze założona, zatem będzie to wartość rynkowa lokalu z grudnia 2007 r.

Zauważyć jednakże należy, iż możliwość ustalenia wartości początkowej środka trwałego w drodze wyceny dokonanej przez podatnika stanowi sytuację szczególną, wyjątek od obowiązującej zasady ustalania tejże wartości w/g ceny nabycia. Niemożność ustalenia wartości początkowej środka trwałego zgodnie z ww. generalną zasadą winna mieć przy tym charakter obiektywny, a więc dotyczyć np. tych sytuacji, w których podatnik nie posiada – bo nie musiał posiadać stosownych dokumentów stwierdzających wysokość poniesionych przez niego wydatków na nabycie (remont) określonego środka trwałego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. W sytuacji, gdyby przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe różniło się od stanu faktycznego, który nastąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art.54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.