Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.809.2025.4.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu sfinansowania integracji dla
pracowników w postaci wspólnych spotkań z zapewnieniem
cateringu.
Słowa kluczowe: integracja
integracja-integracja pracowników
płatnik
wycieczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

.
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem
    z 5 listopada 2025 r. (wpływ 7 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą na
    terenie Polski. Działa w ramach grupy kapitałowej pod nazwą B. Większość swoich usług
    świadczy na rzecz swojej macierzystej Jednostki w ramach umów in house, w skład których
    wchodzą: obsługa ruchu turystycznego, świadczenie usług mechanicznych, świadczenie
    usług gospodarczych, świadczenie usług technicznych w podziemnych wyrobiskach,
    roboty górnicze w wyrobiskach. Poza sprzedażą dla Właściciela, Spółka realizuje także
    usługi dla pozostałych kontrahentów na podstawie umów i bieżących zamówień. Spółka
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Jednostka planuje wdrożyć organizację
    integracji dla swoich pracowników (osoby zatrudnione na umowę o pracę, ok. 250 osób).
    Integracje będą miały charakter:
        wspólnych spotkań z zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii,
        innych wspólnych wycieczek np. do teatru, kina, na koncert, na kręgle.
    W ramach rozbudowanej struktury organizacyjnej Spółki, poszczególnym jednostkom
    organizacyjnym przyznawane będą wg planu na dany rok środki finansowe z
    przeznaczeniem na organizację ogólnodostępnych integracji dla pracowników Spółki w
    ramach danej jednostki organizacyjnej. W budżecie na dany rok będzie ustalana pula
    środków finansowych przypadających na poszczególne działy na ten cel. Kierownicy
    poszczególnych działów Spółki będą dysponowali wskazanymi środkami finansowymi na
    integrację pracowników. Specyfika pracy w Spółce zarówno pod ziemią, jak i na
    powierzchni wymaga od pracowników szczególnego zaangażowania, współpracy i
    motywacji. W związku z powyższym priorytetem Spółki jest organizacja integracji mających
    na celu poprawę komunikacji wewnętrznej i motywacji do pracy poprzez zintegrowanie
    pracowników, jak również budowanie zespołu, a ponadto mających na celu poprawę
    atmosfery w pracy oraz ułatwienie ułożenia wzajemnej relacji między pracownikami, co
    zmierza do zwiększania efektywności i wydajności pracy pracowników, a przez to również
    zwiększenia przychodów spółki. Fundusze wykorzystywane w celu organizacji integracji
    nie pochodzą z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, lecz ze środków
    obrotowych Spółki. Spółka będzie ponosić pełny koszt integracji. Integracje co do zasady
    będą organizowane poza godzinami pracy pracowników. Udział w integracjach jest
    dobrowolny, jednakże mając na uwadze cel przyświecający organizacji opisywanych
    spotkań/wycieczek, Spółka oczekuje obecności pracowników na tego typu wydarzeniach.
    Informacja o planowanych integracjach będzie podawana do wiadomości pracowników
    poszczególnych działów i mogą oni wziąć w nich udział na zasadach dobrowolności.
    Poszczególne świadczenia składające się na organizację integracji będą nabywane od
    różnych usługodawców/dostawców. Jednostka nie planuje zawierać żadnych umów dot.
    wspólnych wyjść do restauracji czy innych form spotkań integracyjnych.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Udział w integracjach będzie dobrowolny, jednakże Pracodawca będzie oczekiwał
    obecności pracowników na tego typu wydarzeniach np. wspólne spotkania w restauracji
    lub cateringu. Informacja o planowanym pójściu np. do restauracji w poszczególnych
    komórkach organizacyjnych będzie podawana do wiadomości pracowników. Pracownicy
    będą brać udział w decyzji o wyborze właśnie takiej, a nie innej formy integracji.
    Pracownicy często zgłaszają swoim przełożonym chęć udziału w tego typu wydarzeniach.
    Najczęściej do teatru, na kręgle. Stąd ta inicjatywa zorganizowania przez Spółkę tego typu
    integracji pracowniczych. Będą tworzone imienne listy pracowników biorących udział w
    integracji. Kierownik komórki organizacyjnej mając do dyspozycji określony budżet na ten
    cel, wspólnie z pracownikami będzie ustalał formę integracji pracowników. Nie planują
    Państwo zawierać żadnych umów dotyczących wspólnych wyjść do restauracji czy innych
    form spotkań integracyjnych.
    Pytania:

    1. Z wniosku wynika, że intencją Wnioskodawcy było zapytanie, czy organizacja przez
      Spółkę integracji dla pracowników w postaci wspólnych spotkań z zapewnieniem
      cateringu lub w restauracji bądź w pizzerii, spowoduje powstanie po stronie
      pracowników przychodu podatkowego PIT, a co za tym idzie, na Spółce, jako płatniku,
      nie będzie ciążył obowiązek obliczania i pobrania zaliczki na PIT w związku z
      zapewnieniem tych świadczeń?
    2. Z wniosku wynika, że intencją Wnioskodawcy było zapytanie, czy organizacja przez
      Spółkę integracji dla pracowników w postaci innych wspólnych wycieczek do teatru,
      kina, na koncert, na kręgle spowoduje powstanie po stronie pracowników przychodu
      podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT, a co za tym idzie, na Spółce, jako
      płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczania i pobrania zaliczki na PIT w związku z
      zapewnieniem tych świadczeń?
    3. Czy wydatki na organizację integracji w zakresie opisanym we wniosku o wydanie
      interpretacji, z wyłączeniem wydatków na alkohol, Spółka może zaliczyć do kosztów
      uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1. 1 CIT ?
    4. Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
      poniesionych na organizację spotkań integracyjnych w zakresie opisanym powyżej
      zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
      (tj. Dz. U. z 2004 r. poz. 361 z późn. zm.) z zastrzeżeniem wyłączeń określonych w art.
      88 ustawy o VAT?
    Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie podatku dochodowego od osób
    fizycznych (pytanie nr 1 i 2). W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz
    podatku od towarów i usług zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, integracja pracowników w postaci wspólnych spotkań z zapewnieniem
    cateringu lub w restauracji bądź pizzerii nie spowoduje po stronie pracowników
    przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT, a co za tym idzie, na Spółce
    jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczania zaliczki na PIT w związku z
    zapewnieniem tych świadczeń. Również Państwa zdaniem integracja w postaci wspólnych
    wycieczek np. do teatru, kina, na koncert, na kręgle nie spowoduje powstania po stronie
    pracowników przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT.
    Uzasadnienie:
    Na gruncie ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z w wyjątkiem wymienionych w art.21, 52, 52 a i 52 c oraz dochodów ,
    od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku
    (art. 9 ust. 1).
    Natomiast jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy PIT, źródłami przychodów są: stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    Z kolei stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy PIT przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art.
    17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 32ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Według Jednostki spotkania integracyjne skierowane do ogółu pracowników leżą w
    interesie pracodawcy (korzyść spowodowana wzrostem przychodów ), natomiast po
    stronie pracowników w związku z organizacją Integracji przez A. Sp. z. o.o. nie pojawi się
    korzyść materialna w formie ww. dochodów i świadczeń.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 cyt. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Według art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez

    podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie
    rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w
    majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.
    Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba
    (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu
    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Przechodząc do obowiązków płatnika wskazać należy, że stosownie do art. 32 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które

      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie
    tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    Zauważyć trzeba się, że w uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16
    października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie
    tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne
    świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy
    się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia
    wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
    W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),

        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z
    wolnej woli”, „działający bez przymusu”.
    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.

    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego pracownika.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu, wycieczce) dobrowolnie, po
    jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie
    sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez
    pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
    Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy
    stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a
    wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę
    opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Na marginesie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji
    obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego
    ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny
    sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia, bądź pracy
    na czarno.
    Mając zatem na uwadze opisane zdarzenie oraz powołane powyżej kryteria wynikające z
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdzić należy, że
    w związku ze sfinansowaniem pracownikom kosztów organizacji wspólnych spotkań z
    zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii/innych wspólnych wycieczek np.
    do teatru, kina, na koncert, na kręgle (które będą stanowić wyjazd integracyjny) ze
    środków obrotowych Państwa Spółki – nie powstanie u pracowników, którzy będą w nich
    uczestniczyli przychód z tytułu świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych. Tym
    samym nie będą Państwo zobowiązani od wartości tych świadczeń obliczać, pobierać i
    przekazywać w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na konto
    właściwego urzędu skarbowego.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia
        przyszłego) i zastosujecie się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.