Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-992/09-2/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-02-25
Teza: wydanie odmiennej niż sformułowana przez urząd skarbowy interpretacji - potwierdzenie, że w związku z przedstawionym przez Wnioskodawcę stanem faktycznym w tym uwarunkowaniami proceduralnymi Banku, ale przede wszystkim - okolicznością że umowa ustna wiążąca Wnioskodawcę i jego rodziców w przedmiocie sposobu korzystania z instytucji uIgi odsetkowej nie jest niezgodna z warunkami przewidzianymi ww. regulacji prawa podatkowego.
Słowa kluczowe: garaż; kredyt-kredyt mieszkaniowy; lokal-lokal mieszkalny; miejsce-miejsce postojowe; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; ulga-ulga odsetkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 7; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26b (uchylony)

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 29.12.2009 r. (data wpływu 31.12.2009 r.) .) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi odsetkowej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31.12.2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi odsetkowej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Na podstawie zawartej przez Wnioskodawcę umowy z firmą C sp. z o. o zobowiązującej ww. inwestora do wybudowania lokalu mieszkalnego położonego w W, wraz z miejscem postojowym w garażu wielostanowiskowym na własne potrzeby Wnioskodawca wystąpił do banku z wnioskiem o udzielenie kredytu na ww. cel mieszkaniowy. W dniu 08.07.2005 r. Wnioskodawca zawarł wraz z rodzicami Barbarą i Zbigniewem B a Bankiem SA umowę o kredyt na sfinansowanie ww. inwestycji (tj. lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym). Przystąpienie rodziców Wnioskodawcy do umowy kredytowej spowodowane było wyłącznie koniecznością zapewnienia (w czasie rozpatrywania wniosku/przygotowywania umowy kredytowej) zdolności kredytowej. Ponieważ Wnioskodawca w tym czasie nie spełniał wymogu banku - tj. nie był zatrudniony na czas nieokreślony. Kredyt (raty kapitałowe wraz z odsetkami) zgodnie z umową z rodzicami miał być i jest spłacany jedynie przez Wnioskodawcę. Potwierdza to fakt, że umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu i miejsca postojowego w garażu zostały zawarte wyłącznie z Wnioskodawcą - w formie aktu notarialnego odpowiednio w dniu: 16 maja 2007 r. i 5 września 2007 r. zatem Wnioskodawca jest jedynym właścicielem zarówno mieszkania, jak i miejsca postojowego w garażu.

W związku z powyższym, od 2007 roku (przez dwa ostatnie lata podatkowe - czyli okres, w którym przysługuje Wnioskodawcy prawo do korzystania z tzw. ulgi odsetkowej) wyłącznie Wnioskodawca dokonywał odliczeń kwoty spłaconych odsetek od kredytu od podstawy opodatkowania. W dniu 3 lipca 2009 r. Wnioskodawca został telefonicznie poinformowany o kontroli jego zeznania podatkowego za 2008 rok w siedzibie urzędu skarbowego w dniu 6 lipca 2009 r. Zalecenia pokontrolne przekazano Wnioskodawcy wyłącznie ustnie (nie otrzymał on żadnego dokumentu - ani decyzji, ani żadnego innego wiążącego rozstrzygnięcia). Stwierdzono , że w związku z okolicznością, że w umowie kredytowej widnieją trzy osoby - te trzy osoby powinny dokonywać odliczeń po 1/3 kwoty spłaconych odsetek. W ramach zaleceń ustnych nakazano Wnioskodawcy skorygować wszystkie PIT-y w ramach których dokonał przedmiotowego odliczenia - czyli za 2008 i 2007 rok.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy w sytuacji, gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego dotyczącego sfinansowania budowy lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym - po stronie kredytobiorcy - są trzy osoby (w tym jedyny właściciel), odliczeń od podstawy opodatkowania w ramach tzw. ulgi odsetkowej może dokonywać - w odniesieniu do całości kwoty spłaconych odsetek wyłącznie właściciel (w ramach łączącej ww. trzy osoby umowy, że odliczeń dokonuje wyłącznie właściciel, a pozostali rezygnują z ww. prawa poprzez faktyczne odstąpienie od dokonywania przedmiotowych odliczeń)?

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z przepisem art. 26b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. I odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, czyli osobie fizycznej mającej nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej m.in. z budową budynku mieszkalnego.

Należy wskazać, że mimo iż przepis ww. art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawierający regulację prawną w zakresie skorzystania z prawa do tzw. ulgi odsetkowej został uchylony z dniem 1 stycznia 2007 r. na mocy art. 1 pkt 27 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588), to jednak w myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy -podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka) przysługuje na zasadach określonych w m.in. w tej ustawie prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r. Prawo to przysługuje w sytuacji, kiedy podatnikowi został udzielony kredyt (pożyczka) do końca 2006 r. i jednocześnie spełnia on warunki określone w przepisach ww. art. 26b ust. 1.

Wnioskodawca podkreśla, że w jego przypadku spełnione są wszystkie z przewidzianych w art. 26b ust.1 warunków. Zarówno Wnioskodawca jak i jego rodzice - mając wiedzę na temat ww. uregulowań prawnych dotyczących warunków i zasad korzystania z tzw. ulgi odsetkowej, a także znają lepiej, niż jakiekolwiek inne osoby poza nami - stan faktyczny przedmiotowej sprawy i swoje zdroworozsądkowe intencje - w dobrej wierze i zgodnie z prawem podjęli decyzję, że to Wnioskodawca jako (pełnoprawny i jedyny) właściciel mieszkania będzie dokonywał odliczeń, korzystał z ulgi odsetkowej (rodzice Wnioskodawcy nie są nawet posiadaczami samoistnymi, jedynym faktycznie władającym nieruchomością jest Wnioskodawca). Umowa między Wnioskodawcą a rodzicami (wszystkimi trzema kredytobiorcami) w przedmiocie sposobu realizacji uprawnienia do korzystania z ww. ulgi odsetkowej, miała formę ustną w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (nie widzieliśmy wówczas potrzeby zawierać umowy pisemnej w jakiejkolwiek formie, ze względu na przekonanie o prawidłowej interpretacji ww. przepisów, a także – łączącą nas relację zaufania i pełną zgodę wszystkich stron umowy kredytowej co do wskazanego wyżej sposobu postępowania w tej sprawie - tj. odliczania wyłącznie przeze mnie jako właściciela mieszkania i jednocześnie spłacającego raty kredytu).

Biorąc pod uwagę treść np. art. 68 i 70 ww. ustawy, nie ulega wątpliwości, że prawo przewiduje ważność umów ustnych. Potwierdzeniem jej treści jest postępowanie jej stron zgodnie z podjętymi wobec siebie zobowiązaniami (jednocześnie w zgodzie z prawem). W naszym przypadku treścią tej umowy było odliczanie odsetek wyłącznie przez Wnioskodawcę i rezygnacja z tego uprawnienia ze strony jego rodziców - pozostałych kredytobiorców. Potwierdzeniem postępowania zgodnego z przedmiotową umową było konsekwentne nieodliczanie ww. odsetek przez rodziców Wnioskodawcy. Wnioskodawca jest w stanie w każdej chwili, na wezwanie organów podatkowych, przedłożyć kopie PIT-ów rodziców z poprzednich lat dowodzące, że nie dokonywali ww. odliczeń i oświadczenia, że nie będą dokonywać ich w przyszłości - w okresie, gdy ulga będzie przysługiwać w związku ze spłacanym kredytem. Biorąc powyższe pod uwagę nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie mamy do czynienia z niejakim skrzyżowaniem się dwóch stosunków prawnych o odmiennym charakterze - stosunku cywilnoprawnego wiążącego Wnioskodawcę i jego rodziców - czyli stron umowy kredytowej, a z drugiej strony - a nawet - przede wszystkim stosunek administracyjno-prawny zachodzący między nimi - stronami ww. umowy cywilnej (Wnioskodawcą jako podatnikiem występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej) a organem podatkowym.

W opinii Wnioskodawcy wszelkie umowy cywilno-prawne i zgodne z nimi postępowanie ich jako podatników powinno być uznane za zgodne z prawem (uznane jako działanie stanowiące zgodny z prawem sposób realizacji danej nomy) pod warunkiem, że nie jest niezgodne ze stosownymi przepisami znajdującymi zastosowanie w tej konkretnej sprawie w ramach łączącego ich stosunku prawnego z organem podatkowym (Skarbem Państwa). Zgodnie z zasadami logiki prawniczej - jeśli dany sposób postępowania (w tym przypadku mający zakotwiczenie w zawiązanym stosunku cywilno-prawnym) nie jest niezgodny z daną normą (nie ma podstaw, by uznać, go za niezgodny), to oznacza, że jest z nią zgodny.

W ocenie Wnioskodawcy, w zaistniałym stanie faktycznym, wybrany przez Wnioskodawcę i jego rodziców sposób postępowania dotyczący korzystania z ulgi odsetkowej (dokonywanie odliczeń w pełnej kwocie jedynie przeze Wnioskodawcę) jest w pełni zgodny z art. 26b, tym samym legalizuje to treść umowy cywilno-prawnej zawartej między Wnioskodawca a jego rodzicami i wynikające z niej ustalenia mające wpływ na sposób realizacji ww. uprawnienia. W opinii Wnioskodawcy - przyjęcie rozwiązania odmiennego, iż każdy widniejących w umowie kredytowej jako „Kredytobiorca” dokonywałby odliczeń w wysokości 1/3 poniesionych wydatków na spłatę odsetek od kredytu w sytuacji, gdy tylko jeden z nich jest właścicielem jest niedopuszczalne w świetle przywołanych wyżej uregulowań. Przedmiotowy kredyt nie dotyczy bowiem sfinansowania inwestycji mającej na celu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziców Wnioskodawcy , czy ogólnorodzinnych, a tylko i wyłącznie Wnioskodawcy (jak wcześniej wspomniano - zostało to odzwierciedlone w akcie notarialnym zakupu mieszkania). Ustanowienie uprawnienia do korzystania z ulgi odsetkowej oznacza, że wolą ustawodawcy jest zachęcenie obywateli do podejmowania ciężaru inwestycji (w tym zaciąganie kredytów) na własne potrzeby mieszkaniowe. Skoro ustawodawca zachęca do inwestowania na rzecz realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych, zgodnie z literalnym brzmieniem regulacji - podmiotem „zachęcanym” poprzez możliwość skorzystania z przedmiotowej ulgi jest właściciel. Na marginesie powyższych rozważań, Wnioskodawca pragnie wskazać, że potwierdzenia słuszności interpretacji dokonanej przez urząd skarbowy (twierdzenie o obowiązku dokonywania odliczeń przez wszystkich kredytobiorców po 1/3) nie można odnaleźć nie tylko w ww. przepisach prawa materialnego, ale również - regulacjach dotyczących spłaty umowy kredytowej ustanawianych przez Bank SA. z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.

Zgodnie z § 9 pkt 4 umowy kredytowej - Michał B, Barbara B i Zbigniew B zwani są ‚„Kredytobiorcą” i Kredytobiorca w czasie korzystania z kredytu zobowiązany jest do spłaty odsetek. Dla Banku zobowiązanie wynikające z umowy ma charakter solidarny - z punktu widzenia Banku Wnioskodawca oraz jego rodzice są pojedynczym wierzycielem. Takie podejście i rozumowanie potwierdzone jest w procedurze wydawania zaświadczeń dotyczących spłaty kredytu i odsetek - zaświadczenie wydawane jest na wszystkie trzy osoby (tj. w liczbie odpowiadającej liczbie umów/zobowiązań kredytowych, a nie liczbie osób „stanowiących” Kredytobiorcę). W pkt 8 ww. § 9 Kredytobiorca umocowuje Bank (udziela Bankowi pełnomocnictwa) do obciążania! składania dyspozycji przelewu środków ze wskazanego przez Kredytobiorcę rachunku prowadzonego w Banku kwotą wymagalnych zobowiązań wynikających z umowy kredytowej.

Na wstępie przedstawionej oceny prawnej ww. stanu faktycznego Wnioskodawca wskazuje na komentarz doktryny prawa (M. Popławski Glosa do wyroku WSA z dnia 21 lipca 2004 r., I SA/Gd 457/01. Teza nr 3 (53520/3 GSP-Prz.Orz.2006.2.9): „w przypadku przepisów dotyczących ulg podatkowych można niekiedy stosować interpretację rozszerzającą uwzględniającą cel tej instytucji. Może mieć to jednak miejsce bardzo wyjątkowo, gdy znaczenie językowe określonych regulacji wskazuje na warunek w danej sytuacji zewnętrznej niemożliwy do spełnienia. Podkreślić należy, że jest to wyjątek potwierdzający regułę, iż przepisy dotyczące preferencji podatkowych powinny być interpretowane przy zastosowaniu przede wszystkim wykładni językowej. Zgodnie z wykładnią literalną „językową” ww. art. 26b nie ulega wątpliwości, że ulga odsetkowa dotyczy spłaty kredytu związanego z zaspokojeniem własnych potrzeb mieszkaniowych. Ww. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - w zakresie ulgi odsetkowej - nie zawierają regulacji, która precyzowałaby, czy z ulgi mogą korzystać również pozostali kredytobiorcy, nawet jeżeli nie są właścicielami, a także - czy kwotę odliczeń przysługującą każdemu z współwłaścicieli w ogólnej kwocie spłaconych odsetek należy ustalać proporcjonalnie do udziału w kredycie, a w razie braku dowodu określającego wysokość udziałów współwłaścicieli należy przyjąć, że udziały są równe. Stosując wykładnię literalną - a ta jest podstawowa w prawie podatkowym - zdecydowanie brak jest podstaw do zobowiązania podatnika, aby dzielił wydatki uprawniające do skorzystania z ulgi odsetkowej stosownie do współwłasności w częściach ułamkowych (tym bardziej - stosownie do liczby osób stanowiących „Kredytobiorcę”). Konieczność przeprowadzenia takiego podziału/nakazania dokonania takiego podziału kwoty odliczenia przez organ podatkowy zaistniałaby - owszem - wówczas, gdyby wszyscy współwłaściciele (gdyby było ich kilku) chcieli odliczać należną im - proporcjonalnie do wielkości części ułamkowej we własności nieruchomości - część odsetek od kredytu albo faktycznie czyniliby to w sposób nieprawidłowy. Uzupełniając - w niezbędnym zakresie - argumentację wynikającą - z najważniejszej dla prawa podatkowego - wykładni językowej o argumenty wynikające z drugiej - bardzo istotnej wykładni celowościowej, należy podkreślić, że celem bezpośrednim ustanowienia przedmiotowych przepisów jest z całą pewnością wskazanie warunków na jakich można korzystać z ulgi odsetkowej, a ich spełnienie ma jednocześnie zapewnić, zgodną z wysokością kwoty spłaconych odsetek - kwotę odliczenia od podstawy podatku.

Wnioskodawca zwraca szczególną uwagę na jeden z ww. warunków, zgodnie z którym prawo do odliczeń przysługuje wówczas, gdy: odsetki zostały faktycznie zapłacone, a ich wysokość i termin zapłaty są dokumentowane dowodami wystawionymi przez bank i nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie, chyba, że zwrócone odsetki zwiększyły podstawę obliczenia podatku oraz że nie zostały odliczone od przychodów na podstawie art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Ustawodawca formułując ww. warunek zastrzegł jedynie, że odsetki muszą być faktycznie zapłacone, co ma być udokumentowane dowodami wystawionymi przez bank. Ustawodawca nie precyzuje - kto (właściciel czy kredytobiorca) ma widnieć na zaświadczeniu. Wymagane jest wyłącznie udokumentowanie spłaty. Takie sformułowanie warunku jest racjonalne (zgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy), ponieważ całościowa kwota odliczenia, bez względu na liczbę kredytobiorców i współwłaścicieli będzie zawsze taka sama - zależy bowiem od wysokości kwoty odsetek spłaconych w danym roku podatkowym od danego kredytu, a nie jest pochodną jakiejkolwiek innej wielkości - np. samej podstawy opodatkowania (wysokości dochodów każdego z właścicieli kredytobiorców). Innymi słowy - bez względu na to, czy odliczenia (całej kwoty) dokonuje jeden z właścicieli (a pozostali zrzekają się na jego rzecz tego uprawnienia) czy też odliczeń dokonują wszyscy trzej w równych częściach ułamkowych z punktu widzenia celu ustanowienia ww. instytucji prawa podatkowego (z uwzględnieniem jej literalnego brzmienia) nie stanowi żadnej różnicy. Mając powyższe na względzie, z punktu widzenia celowościowego - w aspekcie interesów Skarbu Państwa - obydwa warianty, przy założeniu, że odliczenie dokonywane jest we właściwej wysokości, są prawidłowe. Instytucja ulgi odsetkowej związana jest z zaistniałym zakresem przedmiotowym stanu faktycznego - zaciągnięciem i spłatą kredytu (odsetek od niego) na własne cele mieszkaniowe. W aspekcie celowościowym rozumianym szeroko - z punktu widzenia realizacji polityki Państwa, należy wskazać, że racjonalny ustawodawca ustanawia wszelkiego rodzaju ulgi, zwolnienia, czy innego rodzaju preferencje (większość z nich znana właśnie prawu podatkowemu jako systemowi norm mających na celu zagwarantowanie realizacji jednego z podstawowych obowiązków obywatelskich tj. ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie - art. 84 Konstytucji RP) w tych obszarach, w których poprzez takie preferencje, ułatwienia, zachęty chce uzyskać wzmorzenie, podjęcie określonych działań przez swoich obywateli.

Zgodnie z umową Kredytobiorca zobowiązuje się do gromadzenia środków pieniężnych na ww. rachunku w wysokości pozwalającej na terminowe regulowanie comiesięcznych należności Banku wynikających z umowy. Co bardzo istotne - nawet w sytuacji śmierci mocodawcy, umocowanie nie wygasa - umocowanie to nie może zostać odwołane lub zmienione do dnia całkowitej spłaty kredytu wraz z odsetkami oraz innymi zobowiązaniami wynikającymi z umowy i nie gaśnie wraz ze śmiercią mocodawcy. Przytoczone postanowienia umowy wyraźnie dowodzą, że przedmiotem zainteresowania Banku jest wyłącznie fakt, czy kredyt jest spłacany zgodnie z umową kredytową Ze względów praktycznych/technicznych w umowie kredytowej wskazany jest jeden numer rachunku w Banku, z którego mają być pobierane raty kredytu. Przedmiotem zainteresowania Banku nie jest okoliczność do kogo należy ten rachunek, tj. kto gromadzi środki w wysokości raty kapitałowo-odsetkowej - na rachunku ma być zgromadzona odpowiednia kwota na pokrycie zobowiązania. Zgodnie z logiką Banku - bez względu kto fizycznie i faktycznie spłaca kredyt, spłata ta powoduje realizację zobowiązania (solidarnego) obciążającego Kredytobiorcę - skutkuje zmniejszeniem kwoty jego zobowiązania solidarnego wobec Banku. W konsekwencji - bez względu na to kto spłaca kredyt - Bank wydaje zaświadczenie spłaty na osoby widniejące w umowie jako Kredytobiorca (jeden dokument, na którym widnieją wszyscy współkredytobiorcy). Bank nie wnika, a co za tym idzie w ramach rutynowej procedury nie ma możliwości zweryfikować i wykazać - która z poszczególnych osób wniosła środki i w jakiej wysokości. Znamienne, że ww. umocowanie Banku przez Kredytobiorcę nie ustaje wraz ze śmiercią jednej z osób „stanowiących” Kredytobiorcę. Bank zakłada, że - w związku z tym, że ww. osoby odpowiadają za zobowiązanie solidarnie, do nich należy (solidarnie) gromadzenie środków na ww. koncie, jak również kontynuacja tego działania nawet w sytuacji śmierci jednej z nich. Zatem - nie ulega wątpliwości, że omówione wyżej uregulowania dotyczące zawierania, treści i realizacji umowy kredytowej oraz wynikające z niej obowiązki Banku (m.in. wydawani zaświadczeń) w żaden sposób, w przedmiotowej Indywidualnej sprawie nie mogą stanowić podstawy - jako uzupełnienie ww. regulacji prawa podatkowego - do nakazania dokonywania odliczeń w częściach ułamkowych.

Reasumując całokształt powyższych rozważań, wnioskuję o wydanie odmiennej niż sformułowana przez urząd skarbowy interpretacji - potwierdzenie, że w związku z przedstawionym przez Wnioskodawcę stanem faktycznym w tym uwarunkowaniami proceduralnymi Banku, ale przede wszystkim - okolicznością że umowa ustna wiążąca Wnioskodawcę i jego rodziców w przedmiocie sposobu korzystania z instytucji uIgi odsetkowej nie jest niezgodna z warunkami przewidzianymi ww. regulacji prawa podatkowego (a zatem jest z nią zgodna). Wnioskodawca ma prawo jako właściciel dokonywać odliczeń w dotychczasowy sposób - w odniesieniu do całej kwoty spłacanych odsetek (przy zachowaniu warunku rezygnacji z tego prawa przez jego rodziców poprzez faktyczne niedokonywanie przez nich odliczeń).

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Ulgę odsetkową reguluje art. 26b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r. Przepis ten został uchylony z dniem 1 stycznia 2007r., na mocy art. 1 pkt 27 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588). Jednakże w myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2027 r. Przepis ten został zmieniony na podstawie art. 7 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. Nr 209, poz. 1316). Zgodnie ze zmienioną treścią tego przepisu podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., zwany dalej „kredytem mieszkaniowym”, przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek:

1.  od kredytu mieszkaniowego,
2.  od kredytu (pożyczki) zaciągniętego na spłatę kredytu mieszkaniowego,
3.  od każdego kolejnego kredytu (pożyczki) zaciągniętego na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w pkt 1 lub 2

\- do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt mieszkaniowy zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.

Stosownie do treści art. 26b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r. od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z:

1.  budową budynku mieszkalnego, albo
2.  wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
3.  zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
4.  nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.

Stosownie do art. 26b ust. 2 ww. ustawy, odliczenie o którym mowa wyżej, stosuje się jeżeli:

1.  kredyt (pożyczka) został udzielony podatnikowi po dniu 1 stycznia 2002 r.,
2.  kredyt (pożyczka) był udzielony przez podmiot uprawniony na podstawie przepisów prawa bankowego albo przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych do udzielania kredytów (pożyczek), a z umowy kredytu (pożyczki) wynika, że dotyczy on jednej z inwestycji wymienionych w ust. 1,
3.  inwestycja wymieniona w ust. 1 dotyczy budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku tego planu –określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na podstawie obowiązujących ustaw,
4.  inwestycja wymieniona w ust. 1 dotyczy budynku mieszkalnego, którego budowa została zakończona nie wcześniej niż w 2002 r., a ponadto w przypadku inwestycji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 albo pkt 3 – została zawarta umowa o ustanowieniu spółdzielczego własnościowego lub lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego albo umowa w formie aktu notarialnego o ustanowieniu odrębnej własności lokalu mieszkalnego, o przeniesieniu na podatnika własności budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, której jedną ze stron jest podatnik,
5.  do zeznania o którym mowa w art. 45, składanego za rok w którym po raz pierwszy dokonuje się odliczenia, podatnik dołączy oświadczenie na formularzu PIT-2K o wysokości wszystkich poniesionych wydatków związanych z daną inwestycją, w tym o wysokości wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez podatników podatku od towarów i usług nie korzystających ze zwolnienia od tego podatku,
6.  odsetki o których mowa w ust. 1: a. zostały faktycznie zapłacone, a ich wysokość i termin zapłaty są udokumentowane dowodem wystawionym przez podmiot wymieniony w pkt 2, b. nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie, chyba że zwrócone odsetki zwiększały podstawę obliczenia podatku, c. nie zostały odliczone od przychodów na podstawie art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym,
7.  podatnik lub jego małżonek nie korzystał lub nie korzysta z odliczenia od dochodu (przychodu) lub podatku wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe, przeznaczonych między innymi na: a. zakup gruntu lub odpłatne przeniesienie prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, b. budowę budynku mieszkalnego, c. wkład budowlany lub mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej, d. zakup nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, e. nadbudowę lub rozbudowę budynku na cele mieszkalne, f. przebudowę strychu, suszarni albo przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne oraz wykończenie lokalu mieszkalnego w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym, do dnia zasiedlenia lokali, g. systematyczne gromadzenie oszczędności na rachunku oszczędnościowo-kredytowym w banku prowadzącym kasę mieszkaniową, według zasad określonych w odrębnych przepisach.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 26b ust. 3 pkt 6 ww. ustawy, jeżeli przyznany kredyt wykorzystywany jest na inwestycję mieszkaniową oraz nabycie gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu, odliczeniu nie podlegają odsetki od części kredytu ustalonej w takiej proporcji, w jakiej pozostają wydatki na nabycie gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu w łącznych wydatkach mieszkaniowych. W art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ww. ustawy ustawodawca zawarł ograniczenie odliczenia do odsetek naliczonych za okres począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. i zapłaconych od tego dnia i tylko od tej części kredytu, która nie przekracza kwoty stanowiącej iloczyn 70 m² powierzchni użytkowej i wskaźnika przeliczeniowego 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonego do celów obliczenia premii gwarancyjnej od wkładów na oszczędnościowych książeczkach mieszkaniowych za III kwartał roku poprzedzającego rok podatkowy, określonej na rok zakończenia inwestycji.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa także terminy dokonywania odliczenia z tytułu spłaty odsetek od kredytu (pożyczki). Tak, więc zgodnie z art. 26b ust. 5 ww. ustawy pierwszego odliczenia odsetek można dokonać dopiero w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym dana inwestycja została zakończona. Odsetki zapłacone przed rokiem podatkowym, w którym została zakończona inwestycja mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki (art. 26 ust. 6 ww. ustawy) oraz w roku podatkowym bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył odsetki. W tym ostatnim przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek przypadających do odliczenia, a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia (art. 26 ust. 7 ww. ustawy). W konsekwencji prawo do odliczenia – na zasadach określonych w ustawie – przysługuje podatnikowi, który faktycznie w roku podatkowym dokonał spłaty odsetek od kredytu (pożyczki) mieszkaniowego udzielonego przez podmiot uprawniony na podstawie przepisów prawa bankowego albo przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych do udzielania kredytów (pożyczek), a z umowy kredytu (pożyczki) wynika, że dotyczy on jednej z inwestycji wymienionych przez ustawodawcę. W świetle powyższego, w przypadku ulgi odsetkowej istotne znaczenie ma m.in. to, kto faktycznie dokonał spłaty przedmiotowych odsetek.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w zakresie ulgi odsetkowej – nie zawierają regulacji (analogicznie jak to miało miejsce w przypadku ulgi związanej z budową budynku wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych na wynajem), zgodnie z którą kwotę odliczeń przysługującą każdemu ze współkredytobiorców w ogólnej kwocie spłaconych odsetek należy ustalać proporcjonalnie do udziału w kredycie, a w razie braku dowodu określającego wysokość udziałów współkredytobiorców należy przyjąć, że udziały są równe. Zatem jeżeli z umowy kredytowej wynika, iż kredytobiorcą jest więcej niż jedna osoba, i każda odpowiada solidarnie za spłatę zadłużenia (w tym odsetek), to prawo do odliczeń na podstawie art. 26b ust. 1 ww. ustawy przysługuje temu kredytobiorcy (współkredytobiorcy), który faktycznie dokonał spłaty odsetek od udzielonego kredytu na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych a także spełnia pozostałe warunki określone przez ustawodawcę. Odliczeń tych ww. kredytobiorca dokonuje w kwocie faktycznie spłaconych odsetek, w ramach limitu, o którym mowa w art. 26b ust. 4 pkt 2 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 26b ust. 2 pkt 6 ww. ustawy jednym z warunków niezbędnych dla skorzystania z ulgi jest, by odsetki były faktycznie zapłacone, a ich wysokość i termin zapłaty były dokumentowane dowodem wystawionym przez podmiot wymieniony w pkt 2 (tj. podmiot uprawniony na podstawie przepisów prawa bankowego albo przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych do udzielania kredytów - pożyczek). Jeżeli z zaświadczenia banku (lub innego uprawnionego podmiotu) nie wynika, w jakiej części poszczególni kredytobiorcy ponosili faktycznie wydatki na spłatę odsetek, należy przyjąć, że każdy z nich ponosił je w częściach równych, chyba że podatnicy wykażą, w jakiej wysokości zostały faktycznie poniesione przez nich wydatki.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż umowa kredytowa na zakup lokalu mieszkalnego została zawarta przed 2007 r. Stronami tej umowy jest Wnioskodawca wraz z rodzicami. Udzielony kredyt nie dotyczył (jak wskazuje Wnioskodawca) sfinansowania inwestycji mającej na celu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziców Wnioskodawcy , czy ogólnorodzinnych, a tylko i wyłącznie jego. On jest jedynym właścicielem lokalu mieszkalnego. Ponadto Wnioskodawca wskazuje, iż kredyt wraz z odsetkami są spłacane wyłącznie przez niego. Zatem stwierdzić należy, że odliczenie od dochodu wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu, będzie przysługiwać Wnioskodawcy w całości (do wysokości limitu), pod warunkiem, że Wnioskodawca udowodni, że to on poniósł całość wydatków na spłatę odsetek. Ponadto tutejszy organ zastrzega, iż rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie, czy faktycznie to Pan dokonywał spłaty odsetek, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Podkreślenia wymaga, iż w przypadku odliczenia wydatków na spłatę odsetek od kredytu udzielonego na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych niezbędne jest posiadanie przez podatnika dokumentów, które potwierdzają spełnienie warunków określonych w art. 26b ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uprawniających do ulgi (m.in. dowodu wskazującego, iż to podatnik faktycznie poniósł te wydatki). W tym miejscu należy podnieść, iż rodzicom Wnioskodawcy nie przysługuje możliwość skorzystania z tzw. „ulgi odsetkowej” z uwagi na fakt, iż kredyt, który został zaciągnięty przez Wnioskodawcę oraz jego rodziców został przeznaczony na sfinansowanie inwestycji mającej zaspokoić potrzebę mieszkaniową Wnioskodawcy a nie ich. A zatem nie został spełniony jeden z podstawowych warunków skorzystania z ulgi odsetkowej tj. cel (nie dotyczył sfinansowania inwestycji mającej zaspokoić potrzeby mieszkaniowe rodziców Wnioskodawcy. W związku z powyższym - stanowisko Wnioskodawcy, iż to rezygnacja przez rodziców z prawa odliczeń jest warunkiem skorzystania przez niego z ulgi odsetkowej w całości - należało uznać za nieprawidłowe. Warunkiem umożliwiającym skorzystanie z ulgi odsetkowej w całości jest posiadania dokumentu potwierdzającego poniesienie takiego wydatku.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, iż interpretacje prawa podatkowego wydaje się wyłącznie na pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.