Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.391.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: Skutki podatkowe braku wystawienia przez kontrahenta
faktury dokumentującej dostawę (…); zaliczenie do KUP na
podstawie art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, art.
18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT oraz rozpoznania przychodu z
tytułu przedawnionych zobowiązań na podstawie art. 12 ust. 1
pkt 3 lit. a ustawy o CIT, a także przychodu z tytułu
nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt
2 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: dokumentacja
faktura
nabycie-nabycie nieodpłatne
zobowiązanie-zobowiązanie przedawnione
świadczenie-nieodpłatne świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Umorzone lub przedawnione zobowiązania
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne -Powstanie świadczeń w naturze i świadczeń
nieodpłatnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 3-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18f-ust. 1-pkt 2
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest X Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) z siedzibą w (...) ((...)), wpisana do Rejestru
    Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: (...), posiadająca NIP:
    (...) oraz REGON: (...).
    Spółka posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy.
    Spółka specjalizuje się w odbiorze odpadów z (...) oraz z (...), w szczególności w (...). W
    ramach swojej podstawowej działalności Spółka odbiera (...).
    Spółka przewiduje możliwość rozszerzenia działalności w obszarze (...) odpadów – w
    szczególności odpadów (...), powstających w wyniku (...), m.in. (...).
    Czynności realizowane przez Spółkę w ramach bieżącej działalności, jak i po jej możliwym
    rozszerzeniu, obejmowałyby odbiór i dalsze zagospodarowanie odpadów (...). Spółka
    odbierałaby odpady (...) (dalej łącznie jako: „(...) ”). W ramach prowadzonej działalności
    odpady poddawane byłyby procesowi przetwarzania w celu recyklingu lub odzysku
    surowców wtórnych lub przekazywane do uprawnionych podmiotów.
    Spółka realizuje transakcje wyłącznie z innymi przedsiębiorcami (dalej: kontrahenci) – nie
    przewiduje obsługi klientów indywidualnych (osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej). Przekazanie odpadów przez kontrahentów będzie
    następowało w związku z koniecznością ich prawidłowego zagospodarowania, zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa. W związku z tym transakcje te będą mieć wyłącznie
    charakter usługowy – głównym celem kontrahentów będzie oddanie odpadów do
    uprawnionego podmiotu, a nie osiągnięcie korzyści majątkowej.

    Z punktu widzenia podatkowego, w szczególności przepisów o VAT, będzie to jednak
    nabycie odpadów przez Spółkę za wynagrodzeniem. Transakcja będzie mieć na gruncie
    VAT charakter towarowy, bo nastąpi przejście prawa do rozporządzania (...) odpadowymi
    jak właściciel – z kontrahentów na Spółkę.
    Z punktu widzenia potencjalnych kontrahentów – przedsiębiorstw generujących (...)
    odpadowe w toku prowadzonej działalności – (...) odpadowe nie przedstawiają żadnej
    wartości użytkowej ani handlowej. Stanowią one wyłącznie odpad, którego konieczne jest
    przekazanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W praktyce biznesowej
    zagospodarowanie takich odpadów często traktowane jest przez kontrahentów jako
    marginalny, obowiązkowy, lecz mało istotny element ich procesu operacyjnego. Spółka
    dostrzega to ryzyko i jest świadoma, że z perspektywy kontrahenta przekazanie (...)
    odpadowego może nie być traktowane jako transakcja gospodarcza sensu stricto, a raczej
    jako element obowiązku środowiskowego.
    Pomimo tego, Spółka planuje zapewnić najwyższy standard w zakresie dokumentowania
    każdej transakcji związanej z odbiorem odpadów. W tym celu zamierza zawierać z
    kontrahentami pisemne umowy określające zasady współpracy, w szczególności:
    (...)
    Dodatkowo, po stronie Spółki prowadzona będzie pełna i rzetelna dokumentacja każdego
    przypadku odbioru (...) odpadowych. Dokumentacja ta będzie obejmować:
    (...)
    Spółka planuje także wprowadzenie procedury obustronnego potwierdzania dostaw, w
    celu zapewnienia przejrzystości i zgodności operacji z obowiązującymi regulacjami.
    Przykładem takiej dokumentacji są protokoły przekazania odpadów, które po
    zakończonym odbiorze podpisywane są przez kierowcę i zawierają informacje dotyczące
    ilości oraz ceny odpadu.
    Jednocześnie Spółka identyfikuje istotne ryzyko związane z faktem, że inicjatywa
    wystawienia faktury – w modelu, w którym odpady są przekazywane Spółce przez
    kontrahenta leży po stronie przekazującego. W praktyce, ze względu na marginalną
    wartość odpadu z punktu widzenia kontrahenta, może on zaniechać wystawienia faktury
    sprzedaży lub uznać, że transakcja nie wymaga formalnego udokumentowania.
    Z perspektywy kontrahentów przekazanie (...) odpadowego Spółce może stanowić
    czynność uboczną wobec ich podstawowej działalności, a ze względu na znikomą wartość
    rynkową odpadu, bo nie traktują oni tego przekazania jako istotnej transakcji handlowej –
    w konsekwencji może dojść do sytuacji, w której kontrahenci nie wystawią faktury, ani nie
    będą oczekiwać zapłaty za przekazany towar mimo jednoznacznych postanowień umowy
    określających, że dochodzi do nabycia (...) odpadowych przez Spółkę.
    Spółka wskazuje, że sposób ustalania ceny będzie określony w treści umowy zawieranej z
    kontrahentem. Będzie tam opisany szczegółowo mechanizm jej ustalania, który opiera się
    na ilości (w tonach przekazanego odpadu) i cenie zależnej od rodzaju odpadu. Cennik
    określający cenę dla konkretnego rodzaju odpadu będzie stanowił załącznik do umowy.
    Jednocześnie cena konkretnej dostawy (odbioru odpadu) będzie określona w protokole
    odbioru odpadu, w którym zostanie wskazana ilość przekazanych (...) odpadowych (w
    tonach) oraz cena netto za tonę.
    Należy jednocześnie wskazać, że w treści umowy zostanie opisany szczegółowo
    mechanizm płatności za odebrane (...) odpadowe. W treści umowy zostanie określone, że

    płatność za (...) odpadowe zostanie dokonana w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez
    Spółkę faktury dokumentującej sprzedaż przez kontrahenta (...) odpadowych w ilościach
    zgodnych z protokołem odbioru odpadów.
    W ocenie Spółki, w ramach takiego modelu współpracy istnieje ryzyko wystąpienia tzw.
    nierozliczonych dostaw – tj. sytuacji, w których (...) odpadowe zostaną rzeczywiście
    odebrane, udokumentowane pod kątem środowiskowym ((...)), a nawet przetworzone i
    wykorzystane w działalności operacyjnej Spółki, jednak nie dojdzie do wystawienia faktury
    ze strony kontrahenta i płatności za (...) odpadowe do czasu jej wystawienia.
    W związku z powyższym, Spółka dąży do potwierdzenia, że mimo braku wystawienia
    faktury przez kontrahenta, co skutkuje brakiem zapłaty do czasu jej wystawienia, Spółka
    będzie uprawniona do ujęcia kosztów związanych z takimi transakcjami w kosztach
    uzyskania przychodów.
    Pytania
    1. Czy w przypadku braku wystawienia przez kontrahenta faktury dokumentującej
      dostawę (...) odpadowego, Spółka może – na podstawie art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust.
      4e ustawy o CIT – rozpoznać jako koszt uzyskania przychodu wartość tego (...) ustaloną
      na podstawie protokołu przekazania odpadu lub innego posiadanego dokumentu
      potwierdzającego odbiór (...) odpadowego, z którego wynika w sposób jednoznaczny
      jego cena?
    2. W przypadku uznania, że wartość nabytego (...) odpadowego może stanowić koszt
      uzyskania przychodu, czy Spółka będzie zobowiązana – na podstawie art. 18f ust. 1 pkt
      2 ustawy o CIT przychodu, lub też do skorygowania tego kosztu w oparciu o
      jakikolwiek inny przepis ustawy o CIT, jeżeli kontrahent nie wystawi faktury
      dokumentującej dostawę w terminach przewidzianych przepisami ustawy o podatku
      od towarów i usług, a termin płatności uzależniony jest od otrzymania przez Spółkę
      faktury?
    3. Czy Spółka ma obowiązek rozpoznania przychodu z tytułu przedawnionych
      zobowiązań na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT w przypadku upływu
      terminu przedawnienia roszczenia po stronie kontrahenta na gruncie Kodeksu
      cywilnego lub też przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art.
      12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w sytuacji, gdy brak płatności wynika z faktu
      niewystawienia przez kontrahentów faktury będącej podstawą do zapłaty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Aby zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione
    następujące warunki:
    a) musi być poniesiony przez podatnika,
    b) musi być definitywny,
    c) musi pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    d) musi być poniesiony celem uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    e) musi być należycie udokumentowany,
    f) nie może stanowić wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

    Moment poniesienia kosztu podatkowego uzależniony jest od powiązania danego
    wydatku z osiąganymi przychodami. Przepisy ustawy o CIT różnicują moment poniesienia
    kosztu podatkowego w zależności od tego, czy mamy do czynienia z kosztami
    bezpośrednimi, czy kosztami pośrednimi:
    · koszty bezpośrednie, czyli takie, które pozostają w jednoznacznym, bezpośrednim
      związku z konkretnym przychodem – można przypisać je do konkretnego okresu i
      ustalić, w jakiej wysokości odpowiadają powstałemu przychodowi (np. koszty nabycia
      lub wytworzenia towaru, którego sprzedaż generuje przychód),
    · koszty pośrednie, tj. takie, które – choć nie dają się przypisać do konkretnego przychodu
      – pozostają w racjonalnym związku z ogólną działalnością gospodarczą podatnika i są
      ponoszone w celu osiągania, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i praktyką organów podatkowych, bezpośrednie
    koszty uzyskania przychodów to wydatki, które skutkują konkretnym przychodem, np.
    sprzedaż towaru wprost powiązana z jego zakupem. W przypadku kosztów pośrednich,
    taki związek nie jest możliwy do uchwycenia w odniesieniu do konkretnego przysporzenia
    – nie sposób ustalić dokładnie, w jakim okresie i w jakiej wysokości wystąpił
    odpowiadający im przychód.
    Klasyfikacja danego wydatku jako kosztu bezpośredniego bądź pośredniego powinna
    zawsze wynikać z indywidualnych cech działalności danego podatnika oraz specyfiki
    konkretnej transakcji. Niezależnie od tej kwalifikacji, dla uznania wydatku za koszt
    uzyskania przychodu konieczne jest wykazanie jego celowości, związku z działalnością
    gospodarczą oraz jego prawidłowe udokumentowanie.
    Należy również podkreślić, że to na podatniku ciąży obowiązek należytego udowodnienia
    związku wydatku z przychodem – ponieważ to on wywodzi z tego skutki prawne w postaci
    obniżenia podstawy opodatkowania.
    Zatem, jak wynika z powyższego, co do zasady wszystkie poniesione wydatki, a więc
    bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o
    ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą
    zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty bezpośrednio związane z przychodami są rozliczane w roku, w którym zostają
    osiągnięte związane z nimi przychody, a datą poniesienia kosztu jest dzień ujęcia go w
    księgach rachunkowych.
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok
    podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów. Zatem, elementem decydującym o momencie rozpoznania
    kosztów uzyskania przychodów jest data, na którą (pod którą) dany koszt został
    prawidłowo ujęty w księgach rachunkowych. Ponadto z przepisu tego wynika, że
    podstawą do ujęcia kosztu jest faktura (rachunek) lub inny dowód wówczas, gdy nie ma
    faktur (rachunków).

    W ocenie Spółki, w analizowanym stanie przyszłym, nie sposób wyprowadzić z
    obowiązujących przepisów ustawy o CIT bezwzględnego wymogu posiadania faktury VAT
    jako warunku koniecznego dla ujęcia wydatku w kosztach uzyskania przychodów.
    W konsekwencji, Spółka uważa, że w sytuacji, w której – z uwagi na specyfikę branży
    związaną z przekazywaniem (...) odpadowego – kontrahent nie wystawi faktury VAT,
    możliwe będzie ujęcie tego rodzaju kosztu na podstawie innych dokumentów, takich jak:
    · protokół przekazania odpadu,
    · dokument BDO (potwierdzający przejęcie odpadu niebezpiecznego),
    · dokument magazynowy,
    · dokument transportowy lub SENT (jeśli dotyczy).
    W ocenie Spółki, przedstawione dokumenty – przy zachowaniu ich wiarygodności i
    spójności z rzeczywistym przebiegiem zdarzenia – stanowią wystarczającą podstawę
    dowodową umożliwiającą rozpoznanie kosztu uzyskania przychodu w świetle art. 15 ust. 1
    i 4e ustawy o CIT.
    Co więcej, Spółka wskazuje, że obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku
    przyporządkowania każdego kosztu do kategorii kosztów bezpośrednich lub pośrednich
    wyłącznie na podstawie faktury VAT. Kwalifikacja danego wydatku do jednej z tych
    kategorii powinna opierać się przede wszystkim na charakterze związku danego kosztu z
    osiąganym przychodem, a nie na formie dokumentu, którym został udokumentowany.
    W konsekwencji, w ocenie Spółki, planowane ujmowanie wydatków na nabycie (...)
    odpadowych, nawet bez faktury, lecz z wykorzystaniem innej, wiarygodnej dokumentacji
    operacyjnej z której jednoznacznie wynika wartość (...) odpadowych, pozostaje zgodne z
    przepisami ustawy o CIT oraz zasadami prawidłowego rozliczania kosztów podatkowych.
    To znaczy, że skoro nie występuje dokument w postaci faktury, a jednocześnie Spółka
    posiada inne wiarygodne dowody potwierdzające odbiór odpadu oraz poniesienie
    realnych kosztów związanych z jego transportem, ewidencją i dalszym
    zagospodarowaniem, nie ma przeszkód, aby ująć koszt na podstawie protokołu odbioru
    odpadu zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.
    Spółka wskazuje, że także na gruncie ustawy o rachunkowości brak faktury lub rachunku
    w momencie zamykania ksiąg rachunkowych nie wyklucza możliwości rozpoznania kosztu
    jako kosztu uzyskania przychodu. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o rachunkowości,
    koszty mogą zostać ujęte w księgach rachunkowych w wiarygodnie oszacowanej wartości
    na podstawie wewnętrznego dowodu księgowego, takiego jak polecenie księgowania. W
    przypadku Spółki polecenie księgowania będzie oparte na protokole odbioru odpadów lub
    umowie, z których będzie wynikała wartość (...) odpadowych nabytych przez Spółkę.
    Dokument ten stanowi jednocześnie „inny dowód księgowy” w rozumieniu art. 15 ust. 4e
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który – w kontekście analogicznych
    regulacji zawartych w ustawie o CIT – może być podstawą do rozpoznania kosztu
    uzyskania przychodu.
    Powyższe stanowisko potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 25 stycznia 2021 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.881.2020.3.AP,
    w której organ wskazał, że: „brak faktury czy rachunku w momencie zamykania ksiąg
    rachunkowych nie dyskwalifikuje takich kosztów jako podatkowych, gdyż zgodnie z ustawą
    o rachunkowości będą one ujmowane w księgach rachunkowych w wiarygodnie
    określonej kwocie na podstawie wewnętrznego dowodu księgowego – polecenia
    księgowania. Polecenie księgowania w tym przypadku jest „innym dowodem księgowym”
    wymienionym w art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszt
    taki jest jednocześnie kosztem uzyskania przychodu w okresie sprawozdawczym, w
    którym ujęto go w księgach. W przypadku, gdyby pomiędzy ujętym kosztem na podstawie
    wewnętrznego dokumentu zastępczego, a wartością z faktury otrzymanej od kontrahenta

    wystąpiła różnica, Wnioskodawca zamierza ująć ją w okresie sprawozdawczym, w którym
    rozliczył w księgach fakturę, jako zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania
    przychodów”.
    Mimo że powyższa interpretacja została wydana na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przedstawiona w niej zasada znajduje pełne
    zastosowanie również w odniesieniu do ustawy o CIT. Obie ustawy w sposób spójny
    regulują kwestie ujmowania kosztów w przypadku braku dokumentów zewnętrznych,
    dopuszczając możliwość rozpoznania kosztu uzyskania przychodu na podstawie innego,
    rzetelnego i wiarygodnego dokumentu.
    Zdaniem Spółki, brak faktury dokumentującej przekazanie zużytego (...) nie wyklucza
    możliwości rozpoznania kosztu uzyskania przychodu – ponieważ kluczowe znaczenie ma
    sam fakt poniesienia kosztu, a nie forma dokumentu, który go potwierdza.
    Spółka podkreśla także, że w przepisach ustawy o CIT nie istnieje żaden przepis, który
    wskazywałby, że tylko opłacone wydatki – lub tylko udokumentowane fakturą – mogą być
    uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Należy zaznaczyć, że brak płatności nie pozbawia wydatku charakteru kosztu
    podatkowego. Ustawa o CIT nie uzależnia rozpoznania kosztu od faktycznego
    uregulowania należności. Potwierdza to także konstrukcja tzw. ulgi na złe długi (art. 18f
    ustawy o CIT), która stanowi wyjątek od ogólnej zasady i znajduje zastosowanie wyłącznie
    w sytuacjach, gdy spełnione są ściśle określone warunki, w tym np. istnienie faktury oraz
    nieuregulowanie należności w określonym czasie.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Spółki nawet w sytuacji braku wystawienia faktury
    dokumentującej sprzedaż przez kontrahenta, co skutkuje brakiem zapłaty za (...)
    odpadowe przez Spółkę, wartość (...) odpadowych może zostać rozpoznana jako kosztu
    uzyskania przychodów na podstawie protokołu odbioru odpadów lub innego dokumentu,
    z którego jednoznacznie wynika ich wartość.
    Ad 2.
    W ocenie Spółki nie ma ona obowiązku powiększenia podstawy opodatkowania o wartość
    (...) odpadowych, która została rozpoznana jako koszt uzyskania przychodów, mimo braku
    płatności z tego względu, że nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 18f ustawy o
    CIT.
    W ocenie Spółki w ustawie o CIT nie ma również innego przepisu, który przewidywałby
    obowiązek korekty kosztów uzyskania przychodów ze względu na brak płatności.
    Zgodnie z art. 18f ustawy o CIT, dłużnik jest zobowiązany do zwiększenia podstawy
    opodatkowania o wartość zobowiązania wcześniej zaliczonego do kosztów uzyskania
    przychodów, jeżeli nie uregulował należności w przewidzianym terminie, pod warunkiem
    spełnienia łącznie następujących przesłanek:
    · Zobowiązanie wynika z faktury, rachunku lub umowy dokumentującej daną transakcję
      handlową.
    · Od terminu płatności wskazanego na fakturze, rachunku lub w umowie upłynęło co
      najmniej 90 dni.
    · Zapłata nie została dokonana w tym terminie.
    · Dłużnik nie znajduje się na dzień składania zeznania podatkowego w postępowaniu
      restrukturyzacyjnym, upadłościowym ani likwidacyjnym.
    · Transakcja została zawarta w ramach działalności gospodarczej obu stron, których
      dochody podlegają opodatkowaniu na terenie Polski.
    Stosowanie ulgi na złe długi jest możliwe po stronie sprzedawcy, a obligatoryjne po stronie
    nabywcy, w zeznaniu podatkowym za rok, w którym minęło 90 dni od upływu terminu
    zapłaty określonego na fakturze, rachunku lub w umowie.

    Z art. 18f ustawy o CIT wynika jednoznacznie, że bieg 90-dniowego terminu, po którym
    następuje obowiązek korekty, rozpoczyna się od upływu terminu płatności wskazanego:
    · na fakturze (rachunku), lub
    · w umowie dokumentującej zobowiązanie, jeśli faktura nie została wystawiona.
    W konsekwencji, jeśli podatnik – nabywca towaru lub usługi – nie otrzymał faktury VAT, ale
    dysponuje ważną umową dokumentującą transakcję i określającą warunki płatności,
    obowiązek korekty kosztów pojawia się dopiero po upływie 90 dni od terminu płatności
    wskazanego w tej umowie.
    W analizowanej, hipotetycznej sytuacji Spółki, mamy do czynienia z przypadkiem, w
    którym kontrahenci nie wystawiają faktur dokumentujących przekazanie (...) odpadowego,
    mimo że taka dostawa faktycznie ma miejsce. Dodatkowo, z zawartych przez Spółkę
    umów wynika, że termin płatności jest uzależniony od momentu otrzymania faktury przez
    Spółkę – co oznacza, że samo wystawienie i doręczenie faktury Spółce warunkuje
    rozpoczęcie biegu terminu zapłaty.
    W takim przypadku dochodzi do sytuacji, w której nie tylko brakuje faktury (czyli
    dokumentu, z którego wynikałoby zobowiązanie w rozumieniu art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy
    o CIT), ale także nie istnieje jakikolwiek realnie rozpoczęty termin płatności – ponieważ
    zgodnie z umową, termin ten jeszcze nie zaistniał z powodu braku faktury.
    Tym samym nie można uznać, że został spełniony pierwszy z warunków zastosowania tzw.
    ulgi na złe długi, tj. powstania zobowiązania, które wynika z faktury, rachunku lub zawartej
    umowy dokumentującej transakcję handlową, w której określono konkretny termin
    zapłaty. Skoro bowiem faktura nie została wystawiona, a w umowie brak jest samodzielnie
    określonego terminu zapłaty (bo jest on odroczony do dnia odbioru faktury przez Spółkę),
    to nie można mówić o rozpoczęciu biegu 90-dniowego okresu, o którym mowa w art. 18f
    ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    W konsekwencji, z uwagi na brak faktury oraz brak faktycznego, biegnącego terminu
    płatności (termin ten w ogóle się nie zmaterializował), nie dochodzi do ziszczenia się
    warunków zastosowania art. 18f ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym samym – w ocenie Spółki – nie powstaje obowiązek dokonania zwiększenia podstawy
    opodatkowania o wartość kosztu wcześniej rozpoznanego, ponieważ nie wystąpiło
    zobowiązanie, które spełniałoby ustawowe przesłanki przewidziane w art. 18f. Nie
    wystąpił również upływ terminu płatności, od którego należałoby liczyć 90 dni – a więc nie
    rozpoczął się w ogóle bieg terminu, który warunkuje obowiązek korekty.
    Warto dodać, że literalne brzmienie art. 18f ustawy o CIT nie daje podstaw do przyjęcia, że
    termin płatności może być liczony w sposób hipotetyczny lub domniemany. Jeżeli z treści
    umowy wynika, że termin zapłaty jest określony jako „30 dni od daty otrzymania faktury”,
    to do momentu wystawienia faktury i jej doręczenia Spółce termin płatności po prostu nie
    istnieje. Nie można więc mówić o jego przekroczeniu ani o jakimkolwiek opóźnieniu w
    zapłacie.
    Taki stan rzeczy wyklucza zastosowanie mechanizmu ulgi na złe długi – zarówno z punktu
    widzenia formalnego (brak wymaganego dokumentu, czyli faktury), jak i z punktu widzenia
    materialnego (brak rozpoczęcia biegu terminu płatności).
    W ocenie Spółki poza art. 18f ustawy o CIT nie istnieje żaden inny przepis, który stanowiłby
    podstawę prawną powstania obowiązku korekty kosztów uzyskania przychodów w takiej
    sytuacji jak opisana w opisie zdarzenia przyszłego.
    Z tego względu, Spółka nie powinna być zobowiązana do dokonania korekty kosztów
    uzyskania przychodów, ani do zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art.
    18f ustawy o CIT.
    Ad 3.

    W ocenie Spółki ze względu na to, że po stronie kontrahenta nie istnieje formalna
    podstawa do żądania zapłaty ze względu na brak wystawienia faktury będącej podstawą
    do zapłaty i rozpoczęcia biegu terminu zapłaty, Spółka nie ma obowiązku rozpoznania
    przychodu z tytułu przedawnionych zobowiązań.
    Zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin
    przedawnienia roszczeń wynosi:
    · sześć lat – jako zasada ogólna,
    · trzy lata – w przypadku roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z
      prowadzeniem działalności gospodarczej.
    W odniesieniu do typowych roszczeń handlowych, w szczególności wynikających z umów
    sprzedaży zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami, zastosowanie znajduje przepis
    szczególny zawarty w art. 554 Kodeksu cywilnego, który stanowi:
    „Roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa
    sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących
    gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych przedawniają się z
    upływem dwóch lat”.
    W związku z powyższym, roszczenia o zapłatę z tytułu sprzedaży rzeczy ruchomych między
    przedsiębiorcami (w tym przekazania odpadu – np. (...) – udokumentowanego fakturą)
    ulega przedawnieniu po upływie dwóch lat, chyba że doszło do skutecznego przerwania
    lub zawieszenia biegu przedawnienia.
    Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT: „Przychodem są w szczególności:
    wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań”.
    Oznacza to, że zobowiązanie, które uległo przedawnieniu, podlega opodatkowaniu po
    stronie dłużnika – niezależnie od jego woli. Przychód ten powstaje z mocy prawa, nawet
    jeśli:
    · dłużnik nie powołał się na zarzut przedawnienia,
    · deklarował chęć zapłaty,
    · zobowiązanie zostało dobrowolnie uregulowane po terminie.
    Momentem powstania przychodu jest dzień upływu terminu przedawnienia.
    Spółka uważa, że w sytuacji, gdyby kontrahent nie wystawił faktury, która stanowi
    podstawę do zapłaty, Spółka nie jest zobowiązana do rozpoznania przychodu na gruncie
    art. 12 ust. 1 pkt. 3 lit. a ustawy o CIT. W ocenie Spółki brak jest podstaw do przyjęcia, że
    po stronie Spółki powstało zobowiązanie mogące ulec przedawnieniu, ponieważ nie
    istnieje formalna ani faktyczna podstawa roszczenia o zapłatę. Kontrahent Spółki nie ma
    podstaw do dochodzenia jakichkolwiek należności z tego względu, że to on nie wypełnił
    wymogów wynikających z umowy, które stanowiłyby podstawę dokonania płatności.
    Spółka uważa, że jedynie w sytuacji, w której:
    · kontrahent Spółki przekazuje odpad (np. (...)),
    · wystawia fakturę,
    · ale nie oczekuje rzeczywistej zapłaty (ze względu na marginalną wartość odpadu dla
      niego),
    · a Spółka nie reguluje płatności i nie dochodzi do faktycznego rozliczenia,
    · byłaby zobowiązana do rozpoznania przychodu z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT
      po upływie przedawnienia roszczenia kontrahenta.
    Tym samym w ocenie Spółki, w przypadku, gdy:
    · uprzednio rozpoznano koszt uzyskania przychodu z tytułu nabycia zużytego (...) (na

      podstawie posiadanych dokumentów wewnętrznych, jak protokoły odbioru),
    · kontrahent nie wystawił faktury, w związku z czym nie doszło do zapłaty ani do
      powstania
      zobowiązania o określonej wysokości oraz wymagalności,
    · nie można uznać, że po stronie Spółki powstało wymagalne zobowiązanie, które
      mogłoby ulec przedawnieniu.
    Brak faktury oznacza brak formalnej podstawy do zapłaty, a tym samym brak podstaw do
    zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT. Z tej perspektywy Spółka stoi na
    stanowisku, że przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań nie powstanie, jeżeli
    zobowiązanie to faktycznie nie zaistniało w sensie prawnym i gospodarczym.
    Przechodząc na grunt przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art.
    12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wskazujemy, że ustawa o CIT, mimo że wskazuje wprost, iż
    przychodem podatkowym może być wartość innych nieodpłatnych lub częściowo
    odpłatnych świadczeń (art. 12 ust. 1 pkt 2), nie zawiera jednak definicji tych pojęć.
    Ustawodawca ogranicza się do określenia sposobu ustalania ich wartości (art. 12 ust. 6
    ustawy o CIT),
    Dla oceny skutków podatkowych kluczowe znaczenie ma rzeczywisty charakter danego
    zdarzenia gospodarczego. Aby mówić o nieodpłatnym świadczeniu podlegającym
    opodatkowaniu, musi dojść do powstania stosunku prawnego, w ramach którego jeden
    podmiot przekazuje rzecz lub wykonuje świadczenie na rzecz drugiego, który nie zapewnia
    żadnego ekwiwalentu – prowadząc do rzeczywistego przysporzenia majątkowego. Jest to
    zatem jednostronna czynność prawna niemająca charakteru ekwiwalentnego.
    W przypadku analizowanego zdarzenia przyszłego, Spółka wskazuje, że transakcja ta
    będzie miała charakter odpłatny, gdyż zgodnie z umową Spółka będzie zobowiązana do
    zapłaty wynagrodzenia za nabyte (...) odpadowe. Jedynie ze względu na brak wystawienia
    faktury przez kontrahenta nie dojdzie realnie do zapłaty.
    Z perspektywy Spółki, taka relacja handlowa nie doprowadzi do powstania przychodu
    podatkowego – ani z tytułu nieodpłatnego świadczenia, ani z tytułu przedawnionego
    zobowiązania. Brak faktury będzie bowiem równoznaczny z brakiem podstawy do zapłaty.
    Spółka znajdzie się w stanie zawieszenia – formalnie będzie miała obowiązek
    uregulowania należności, ale ze względu na bezczynność kontrahenta nie zostanie
    zrealizowany warunek dokonania zapłaty. Nie zmienia to jednak okoliczności, że nie
    dochodzi do przysporzenia majątkowego z tytułu nieodpłatnego świadczenia, które
    mogłoby skutkować obowiązkiem podatkowym. Brak płatności nie zmienia w tym
    przypadku charakteru transakcji jako odpłatnej.
    W konsekwencji, skoro nie zaistnieje żadna formalna ani faktyczna podstawa do uznania,
    że Spółka jest zobowiązana do zapłaty, ale również nie można jest uznać, że przekazanie
    (...) odpadowych ma charakter nieodpłatny, nie dojdzie do powstania przychodu z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń ani przedawnionych zobowiązań.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podkreślenia wymaga jednak, że ciężar udowodnienia faktu poniesienia kosztu oraz
    wykazania związku przyczynowo-skutkowego między jego poniesieniem a uzyskaniem
    przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła
    przychodów spoczywa na podatniku, jako odnoszącym ewidentną korzyść z faktu
    zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy w przypadku braku
    wystawienia przez kontrahenta faktury dokumentującej dostawę (...) odpadowego, Spółka
    może – na podstawie art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT – rozpoznać jako koszt
    uzyskania przychodu wartość tego (...) ustaloną na podstawie protokołu przekazania
    odpadu lub innego posiadanego dokumentu potwierdzającego odbiór (...) odpadowego, z
    którego wynika w sposób jednoznaczny jego cena.
    Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu jest między innymi jego rzeczywisty charakter, prowadzący do faktycznego
    obciążenia majątku podatnika świadczeniem na rzecz odrębnego od niego podmiotu. Co
    istotne, wydatek ten powinien zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym
    rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika.

    W rozpatrywanej sprawie w sytuacji braku wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż
    przez kontrahenta mamy do czynienia z brakiem dokonania zapłaty za (...) odpadowe
    przez Spółkę.
    Zatem nie sposób uznać, że wartość (...) odpadowego będzie mogła stanowić koszt
    uzyskania przychodów Spółki, bowiem w tym przypadku nie dojdzie do rzeczywistego
    poniesienia kosztu.
    Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt:
    II FSK 2628/16:
    „(...) warunkiem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania jest jego cel: osiągnięcie
    przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, brak takiego wydatku
    w katalogu negatywnym zawartym w art. 23 u.p.d.o.f. oraz prawidłowość
    udokumentowania. Prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzić musi do wniosku, że
    badanie spełnienia owych warunków poprzedzać musi stwierdzenie, że wydatek taki
    został rzeczywiście i definitywnie poniesiony kosztem majątku podatnika. Innymi słowy,
    warunkiem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest
    świadczenie kosztem majątku podatnika na rzecz innego podmiotu (...)”.
    W konsekwencji przepis art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wyklucza możliwość zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatku, który nie został rzeczywiście i
    definitywnie poniesiony z majątku podatnika.
    Skoro jak wskazano powyżej, nie poniesiecie Państwo wydatku na nabycie (...)
    odpadowego, to nie zostanie spełniony podstawowy warunek uprawniający zaliczenie ich
    do podatkowych kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Niezasadne zatem jest odnoszenie się do dokumentowania ww. wydatków, które nie
    zostały przez podatnika faktycznie poniesione.
    W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że
    nawet w sytuacji braku wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż przez kontrahenta,
    co skutkuje brakiem zapłaty za (...) odpadowe przez Spółkę, wartość (...) odpadowych
    może zostać rozpoznana jako kosztu uzyskania przychodów na podstawie protokołu
    odbioru odpadów lub innego dokumentu, z którego jednoznacznie wynika ich wartość.
    Uznając, iż wartość (...) odpadowego nie będzie stanowiła kosztów uzyskania przychodów,
    odniesienie się do kwestii momentu zaliczenia tych wydatków do kosztów podatkowych -
    stało się bezzasadne.
    Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do pytania oznaczonego we wniosku numerem 2 zauważyć
    należy, iż pytanie to miało charakter warunkowy i uzależnione było od uznania za
    prawidłowe Państwa stanowiska w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodu wartości (...) odpadowego. Z uwagi na uznanie Państwa stanowiska
    dotyczącego pytania numer 1, w zakresie odnoszącym się do możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodu ww. wydatków, za nieprawidłowe - odpowiedź na

## Pytanie

numer 2 stała się bezzasadna.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy Spółka ma obowiązek
    rozpoznania przychodu z tytułu przedawnionych zobowiązań na podstawie art. 12 ust. 1
    pkt 3 lit. a ustawy o CIT w przypadku upływu terminu przedawnienia roszczenia po stronie
    kontrahenta na gruncie Kodeksu cywilnego lub też przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w sytuacji, gdy brak
    płatności wynika z faktu niewystawienia przez kontrahentów faktury będącej podstawą do
    zapłaty.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość, z
      zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z

      tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z
      Funduszu Pracy.
    Zgodnie z powyższym przepisem, w przypadku umorzenia lub przedawnienia
    zobowiązania, podatnik powinien rozpoznać przychód podatkowy.
    Wyjątek od tej zasady został określony w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym:
      Do przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych
      zobowiązań, w tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań
      jest związane z:
      a) bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji
      finansowej przedsiębiorstw i banków lub
      b) postępowaniem restrukturyzacyjnym, postępowaniem upadłościowym lub
      c) realizacją programu restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw lub
      d) przymusową restrukturyzacją w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o
      Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
      przymusowej restrukturyzacji.
    Przepis ten, z uwagi na okoliczności sprawy nie będzie miał jednak zastosowania.
    Z kolei, instytucja przedawnienia uregulowana została w art. 117-125 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1071).
    Zgodnie z art. 117 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają
      przedawnieniu.
    Przy czym, w myśl art. 117 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie,
      może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu
      przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem
      terminu jest nieważne.
    Przedawnienie zobowiązania jest zdarzeniem prawnym, powodującym określone skutki w
    zakresie możliwości dochodzenia zobowiązań. Istota przedawnienia polega zatem na tym,
    że po upływie określonego w ustawie terminu, ten przeciwko komu kieruje się roszczenie
    (dłużnik) może uchylić się od jego zaspokojenia. Skutkiem tego – roszczenie przedawnione
    nie gaśnie, a jedynie nie będzie mogło być przymusowo zrealizowane. Jednakże roszczenie
    takie nadal uznawane jest za prawnie istniejące. Znajduje to przede wszystkim wyraz w
    tym, że dłużnik, który po upływie terminu przedawnienia spełnił świadczenie, nie może
    następnie żądać jego zwrotu, chociażby nie był świadomy upływu terminu przedawnienia i
    związanych z tym skutków prawnych. Spełnił on bowiem należne w świetle prawa
    zobowiązanie.
    Nie ulega wątpliwości, że gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania
    zobowiązania, pomimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik uzyskuje pewną
    korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać zobowiązania.
    Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje
    zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia).
    Dłużnik osiąga zatem realne przysporzenie majątkowe.
    Stosownie do treści art. 118 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat,
      a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem

      działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia
      przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest
      krótszy niż dwa lata.
    Natomiast stosownie do art. 554 ustawy Kodeks cywilny:
      Roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa
      sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących
      gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych przedawniają się z
      upływem lat dwóch.
    W rozpytywanej sprawie, kontrahent nie wystawi faktury z określonym terminem
    płatności, w związku z czym nie dojdzie do zapłaty, ani do powstania zobowiązania o
    określonej wysokości oraz wymagalności.
    Z powyższego wynika, że po stronie Spółki, w tym przypadku nie powstanie wymagalne
    zobowiązanie, które mogłoby ulec przedawnieniu.
    Tym samym, nie ma możliwości zastosowania przepisu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o
    CIT, bowiem brak wystawienia faktury będącej podstawą do zapłaty i rozpoczęcia biegu
    terminu zapłaty sprawi, że Spółka nie będzie miała obowiązku rozpoznania przychodu z
    tytułu przedawnionych zobowiązań.
    W konsekwencji, Państwa Spółka nie będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu z
    tytułu przedawnionych zobowiązań na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do przypadku powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wskazać należy na regulacje
    w tym zakresie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość
      otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym
      wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
      wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem
      świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu
      ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności
      publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
      związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków
      w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje, co należy rozumieć
    przez „nieodpłatne świadczenie”, ograniczając się jedynie do wskazania, w art. 12 ust. 6 i
    6a, sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
    świadczeń.
    Pojęcie „świadczenia” należy rozpatrywać z punktu widzenia zobowiązaniowego, tj. na tle
    art. 353 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r.,
    poz. 1071), zgodnie z którym:
      § 1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia,
      a dłużnik powinien świadczenie spełnić.
      § 2. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje również, co należy
    rozumieć przez „nieodpłatne świadczenie”, ograniczając się jedynie do wskazania, w art.
    12 ust. 6 i 6a, sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo
    odpłatnych świadczeń.

    Pojęcie „nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia” oparte na gruncie
    przepisów prawa podatkowego ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Może bowiem
    obejmować wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Zatem w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, aby można było określone świadczenie
    zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu
    podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego
    jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie
    otrzymuje nieodpłatnie, uzyskując w ten sposób korzyści.
    Nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT nie musi
    wynikać ze zobowiązania cywilnoprawnego. Polega ono jedynie na uzyskaniu przez
    podatnika przychodu bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego. Musi zatem nastąpić
    po stronie otrzymującego świadczenie korzyść majątkowa, która nie jest związana z
    jakimikolwiek kosztami lub inną formą ekwiwalentu na rzecz dającego świadczenie.
    Innymi słowy, aby uznać dane świadczenie za świadczenie nieodpłatne, o którym mowa w
    art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, musi wystąpić jednostronne przysporzenie po stronie
    podmiotu, uzyskującego świadczenie, przysporzenie musi mieć charakter majątkowy i
    jednocześnie nie może ono być powiązane z istnieniem żadnego zobowiązania o
    charakterze wzajemnym.
    Analizując zatem przepisy ustawy o CIT, stwierdzić należy, iż przychód z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT powstanie wówczas,
    gdy podatnik (beneficjent) uzyska korzyść (usługę, towar) od innego podmiotu, bez
    konieczności uiszczenia za nią zapłaty (brak ekwiwalentności).
    W rozpatrywanej sprawie, w momencie nabycia (...) odpadowych Wnioskodawca posiada
    już wiedzę, że nie będzie zobowiązany do zapłaty za te (...) i do zapłaty tej nigdy nie dojdzie.
    Ponadto, sam Wnioskodawca uzasadniając brak powstania przychodu z przedawnionych
    zobowiązań twierdzi, że nie doszło do powstania zobowiązania.
    Skoro nie powstało zobowiązanie z tytułu kosztów nabycia (...) to zasadne jest twierdzenie,
    że nabycie to miało charakter nieodpłatny.
    W konsekwencji, Spółka będzie miała obowiązek rozpoznania przychodu z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.