Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.313.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia
podatku naliczonego zostaną spełnione. Jak wynika z
przedstawionych okoliczności sprawy, Zainteresowany jest
czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Wynagrodzenie, do którego wypłaty Zainteresowany
zobowiązał się na rzecz Wnioskodawcy na podstawie
zawartego Porozumienia; jak wyżej wskazałem; stanowi
wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług, o których mowa w
art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i podlega
opodatkowaniu tym podatkiem.
Słowa kluczowe: błąd
faktura-wystawienie faktury
odliczenia-prawo do odliczenia
zobowiązanie pieniężne
świadczenie-świadczenie odpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
        uznania, że płatność dokonana na podstawie Porozumienia nie stanowi
        wynagrodzenia za dostawę towaru lub świadczenie usług, a w konsekwencji
        transakcja nie podlega opodatkowaniu VAT i nie powinna być udokumentowana
        fakturą - jest nieprawidłowe;

        prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez
        Wnioskodawcę, w sytuacji uznania, że płatność dokonana na podstawie
        Porozumienia stanowi wynagrodzenie za czynność opodatkowaną VAT - jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych
    stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde działanie, powstrzymanie się od
    działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w
    rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Aby dana usługa podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za
    wykonanie tego świadczenia.
    Zaprezentowana argumentacja w przedmiocie wzajemności świadczeń jako warunku
    koniecznego do uznania usługi za podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT znajduje
    szerokie poparcie w orzecznictwie krajowych sądów administracyjnych jak i Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    Szczególnie trafnie kwestię tę ujął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z
    15 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 89/12, w którym stwierdził, że:
      „Świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a
      usługobiorcą istnieje stosunek prawny, na podstawie którego następuje wymiana
      świadczeń wzajemnych. Aby usługa podlegała obowiązkowi podatkowemu z tytułu VAT
      koniecznym warunkiem jest, by świadczona była odpłatnie, przy czym pomiędzy
      czynnością podlegającą opodatkowaniu (usługą), a wynagrodzeniem otrzymanym z
      tytułu jej wyświadczenia musi istnieć bezpośredni, czytelny i dostrzegalny związek”.
    W wyroku z 29 października 2009 r. w sprawie C-246/08 TSUE przypomniał, że jeżeli
    działalność usługodawcy polega wyłącznie na świadczeniu usług bez bezpośredniego
    świadczenia wzajemnego, brak jest podstawy opodatkowania i usługi te nie podlegają tym
    samym podatkowi VAT (teza 43). Świadczenie usług tylko wtedy dokonywane jest
    „odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy, jeżeli pomiędzy usługodawcą i
    usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi
    rzeczywisty ekwiwalent usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy (teza 44).
    Kwestia odpłatności i bezpośredniego związku pomiędzy świadczoną usługą, a
    otrzymanym wynagrodzeniem była wielokrotnie podnoszona w orzecznictwie Trybunału.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    TSUE, w wyroku z 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst
    przeciwko GFKL Financial Services AG, stwierdził, że:
      „(...) w ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są
      transakcje między stronami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie.
      Zatem jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez
      bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym
      świadczenie takie nie podlega podatkowi VAT.
      W tym świetle świadczenie usługi następuje „odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1
      szóstej dyrektywy VAT, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy
      usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje
      wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę
      stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy (ww.

      wyrok w sprawie MKGKraftfahrzeuge-Factoring, pkt 47). Zgodnie z utrwalonym
      orzecznictwem „świadczenie usług dokonywane odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1
      szóstej dyrektywy wymaga bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a
      otrzymanym wynagrodzeniem (wyrok z 29 lipca 2010 r. w sprawie C-40/09 Astra
      Zeneca UK i przytoczone orzecznictwo)”.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), w którym Trybunał zauważył, iż
    czynność:
      „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
      usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
      czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Zatem, w dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje
    się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Przy czym, nie jest wymagane aby świadczenie wzajemne za taką
    usługę było uzyskane bezpośrednio od jej odbiorcy. Ponadto, aby dana czynność
    (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek
    o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Wobec powyższego, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być
    takie sytuacje, w których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    W tym miejscu nadmienić należy, że w świetle art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego
    podmiotu, polegające na działaniu (dokonanie czynności na rzecz innego podmiotu) albo

    na zaniechaniu (zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
    tolerowania czynności lub sytuacji). Na świadczenie mogą się również składać
    jednocześnie zachowania polegające na działaniu oraz na zaniechaniu.
    W tym miejscu należy wskazać, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia
    „odszkodowania”. W związku z tym, należy posiłkować się regulacjami zawartymi w
    ustawie Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 361 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe
    rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy i odnosi się do
    przypadków niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu
    cywilnego) oraz deliktową, czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu
    cywilnego).
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,
    istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania. Istotą
    odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W
    takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłacanej rekompensaty, jako podlegającej bądź niepodlegającej
    opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym
    świadczeniem.
    Przy czym, bez znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Istotnym jest natomiast, czy
    stanowi ona zapłatę za konkretne świadczenie czy też jest odszkodowaniem w opisanym
    powyżej znaczeniu. Jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie mają
    bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony
    podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie mieści się w
    katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem.

    W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości wskazać należy, że przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący
    korzyść o charakterze majątkowym. Czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że 7 grudnia 2022 r. Wnioskodawca zawarł z D.
    umowę sprzedaży (...) oraz umowę sprzedaży (...). Umowy zostały zawarte na czas
    określony do 31 grudnia 2023 r. Przedmiotem Umowy sprzedaży (...) była sprzedaż przez
    D. (...) na rzecz Wnioskodawcy w okresie obowiązywania umowy i na warunkach w niej
    określonych oraz zapewnienie świadczenia usługi (...) na rzecz D. (...) objętych niniejszą
    umową.
    Do 31 grudnia 2022 r. rolę podmiotu (...) dla D. pełnił Zainteresowany. Informacje
    dotyczące zmian wynikających z umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a D. zostały
    zgłoszone przez A. 9 grudnia 2022 r. przez (...). Jako datę rozpoczęcia sprzedaży przez D.
    na rzecz Wnioskodawcy wskazano zgodnie z umową 1 stycznia 2023 r. Z nieokreślonych
    przyczyn zgłoszona zmiana nie została odnotowana przez C. w terminie, w następstwie
    czego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. C. nieprawidłowo przypisywał
    (...) przez D. i przeznaczonej dla Wnioskodawcy jako (...) przeznaczoną dla B. W
    następstwie błędnego przypisania (...) od D., Zainteresowany dokonał jej dalszego
    rozdysponowania, tj. sprzedał ją do własnych odbiorów i/lub (...).
    W następstwie reklamacji złożonej przez Wnioskodawcę, C. dokonał, stosownych korekt
    danych (...) za miesiące maj-grudzień 2023 r. W momencie identyfikacji błędu, (...) za okres
    styczeń-kwiecień 2023 r. były już zamknięte i nie było możliwe ich skorygowanie.
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany otrzymali od C oświadczenie potwierdzające
    powyższe okoliczności oraz zawierające szczegółowe informacje o błędnie (...). Zgodnie z
    treścią zawartej umowy, D. od 1 stycznia 2023 r. wystawiał faktury VAT dokumentujące
    sprzedaż (...) na rzecz Wnioskodawcy. Wnioskodawca uregulował należność za otrzymane
    od D. faktury zakupu (...) w okresie styczeń-kwiecień 2023 r., ale z uwagi na wątpliwości
    dotyczące przedmiotowych transakcji nie uwzględnił ich w swoich rozliczeniach VAT (nie
    odliczył podatku VAT naliczonego). Miesiące styczeń-kwiecień 2023 r. nie mogły zostać
    objęte korektami (...) i Wnioskodawca musiał doprowadzić do zawarcia Porozumienia.
    Wnioskodawca nie otrzymał żadnych faktur korygujących od D. Zainteresowany nie
    zwrócił Wnioskodawcy należności za (...), którą faktycznie otrzymywał od D. w okresie I-IV
    2023 r., ale Wnioskodawca otrzymał od Zainteresowanego kwotę pieniężną określoną w
    Porozumieniu. D. również nie zwrócił Wnioskodawcy zapłaconą kwotę za (...), której
    faktycznie nie dostarczał w okresie I-XII 2023 r.
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany zawarli 13 lutego 2025 r. Porozumienie w celu
    rozliczenia (...) błędnie przypisanego przez C. w miesiącach styczeń-kwiecień 2023 r., na
    podstawie którego Zainteresowany zobowiązał się do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy
    określonej kwoty pieniężnej. Wysokość kwoty zobowiązania Zainteresowanego wobec
    Wnioskodawcy została ustalona w oparciu o (...). Wnioskodawca oraz Zainteresowany nie
    przewidują dokonywania żadnych rozliczeń finansowych z D. w związku ze stwierdzoną
    pomyłką, ani otrzymania od D. jakichkolwiek faktur lub faktur korygujących dotyczących
    błędnie przypisanego (...).
    Państwa wątpliwości w sprawie w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy płatność
    dokonana na podstawie Porozumienia, w celu rozliczenia (...) błędnie (...) przez C. w
    miesiącach styczeń-kwiecień 2023 r., będzie stanowiła wynagrodzenie za dostawę
    towarów lub świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i czy powinna
    być udokumentowana fakturą.
    W zaprezentowanym stanie faktycznym nie dochodzi do powstania żadnego uszczerbku
    po stronie Wnioskodawcy. Nie można uznać, że kwota, którą uzyskuje Wnioskodawca na

    podstawie Porozumienia tytułem rozliczenia (...) błędnie przypisanego przez C w
    miesiącach styczeń-kwiecień 2023 r., stanowi formę odszkodowania, gdyż płatność nie jest
    uzależniona od odpowiedzialności za straty żadnej ze Stron. Kwota pieniężna, którą
    Zainteresowany zobowiązał się zapłacić na podstawie Porozumienia, nie posiada cech
    odszkodowania za poniesioną szkodę, gdyż nie zaistniały okoliczności, które w rozumieniu
    Kodeksu cywilnego powodowałyby szkodę i determinowały wypłatę odszkodowania.
    Płatność ta stanowi należność wynikającą wprost z łączącego Wnioskodawcę i
    Zainteresowanego stosunku zobowiązaniowego (umowy cywilnoprawnej). Tym samym,
    wypłacone Wnioskodawcy wynagrodzenie, nie nastąpi na skutek niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Analiza przedstawionego przez Państwa opisu sprawy na tle powołanych powyżej
    przepisów prowadzi do wniosku, że płatność dokonana na podstawie Porozumienia nie
    można rozpatrywać w kategorii wynagrodzenia za dostawę towarów. Jak wynika z opisu
    sprawy pomiędzy stronami Porozumienia nie doszło do dostawy (...), która została
    nieprawidłowo (...) przez C. do Zainteresowanego zamiast do Wnioskodawcy
    (Wnioskodawca nie nabył władztwa ekonomicznego nad (...)). Tym samym, płatności
    dokonanej na podstawie Porozumienia, w celu rozliczenia (...) błędnie przypisanego przez
    C. w miesiącach styczeń-kwiecień 2023 r. nie można uznać za dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ustawy.
    W świetle przywołanych przepisów oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze
    stosunkiem zobowiązaniowym, w którym w zamian za świadczoną usługę przysługuje
    Wnioskodawcy wynagrodzenie. Należy zauważyć, że Porozumienie zawarte z inicjatywy
    Wnioskodawcy pomiędzy stronami jest wynikiem prowadzonych przez strony negocjacji i
    uzgodnień, wskutek których Zainteresowany zobowiązał się do zapłaty Wnioskodawcy
    określonej kwoty pieniężnej, mającej na celu rozliczenie (...) błędnie (...) przez C. w
    miesiącach styczeń-kwiecień 2023 r. Tym samym, w analizowanej sprawie istnieje
    dostrzegalny związek między świadczoną przez Wnioskodawcę usługą a płatnością
    dokonaną przez Zainteresowanego.
    Odwołując się ponownie do orzeczenia TSUE w sprawie C-16/93 - w którym Trybunał
    zauważył, iż czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek
    prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
    wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
    faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy” - należy
    stwierdzić, że w niniejszej sprawie wypełnione są wszystkie przesłanki, na podstawie
    których należy oceniać, czy występuje odpłatne świadczenie usług.
    W analizowanej sytuacji, Wnioskodawca uregulował należności za otrzymane od D. faktury
    za (...) przeznaczony dla Wnioskodawcy w okresie styczeń-kwiecień 2023 r., ale który
    faktycznie otrzymał Zainteresowany. W związku z zaistniałą sytuacją Wnioskodawca został
    zmuszony podjąć dodatkowe czynności i ponieść dodatkowe koszty, tj. zakupić brakującą
    ilość (...). Zainteresowany nie zwrócił Wnioskodawcy należności za (...), którą faktycznie
    otrzymywał od D. w okresie I-IV 2023 r. i dzięki czemu uzyskał przychód ze sprzedaży bez
    poniesienia kosztu. Kwota otrzymana od Zainteresowanego na podstawie Porozumienia
    pokryła kwotę przychodu, który powinien być uzyskany przez Wnioskodawcę z tytułu
    błędnie (...) z okresu styczeń-kwiecień 2023 r.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika zatem, że w rozpatrywanym
    przypadku mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w zamian za
    wynagrodzenie określone w umowie - Porozumieniu. Jak stwierdzono wyżej,
    świadczeniem jest każde zachowanie polegające na działaniu, zaniechaniu działania lub
    znoszeniu (tolerowaniu) określonej sytuacji lub stanu rzeczy. Określona w Porozumieniu
    kwota nie stanowi zatem samoistnej kwoty, która nie byłaby związana ze świadczeniem
    przez Wnioskodawcę usług.

    W analizowanej sprawie występuje konkretny beneficjent tej usługi - Zainteresowany -
    który w związku z zaistnieniem określonych okoliczności jest zobowiązany do wypłaty
    ustalonego w umowie (Porozumieniu) wynagrodzenia.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że płatność dokonana na podstawie Porozumienia
    stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Przepisy ustawy, ani rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od
    podatku dla ww. usługi. Zatem wynagrodzenia za usługę będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów - co do zasady - podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika. Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania
    faktur dokumentujących sprzedaż zwolnioną od podatku na podstawie przepisów ustawy
    lub rozporządzeń wykonawczych do niej oraz sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami VAT.
    Zatem skoro świadczenie, które na podstawie zawartego Porozumienia wykonane przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu
    w myśl art. 5 ust. 1 ustawy jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy, Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia faktury dokumentującej
    wykonaną usługę.
    Wynagrodzenie, do którego wypłaty Zainteresowany zobowiązał się na rzecz
    Wnioskodawcy na podstawie zawartego Porozumienia - jak wyżej wskazałem - stanowi
    wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług i podlega opodatkowaniu tym podatkiem.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za nieprawidłowe.
    Wątpliwości Państwa dotyczą również kwestii, czy Zainteresowanemu będzie przysługuje
    prawo do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez Wnioskodawcę
    dokumentującej dokonaną płatność z tytułu zawartego Porozumienia.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,

      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    zatem wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Jak wskazał NSA w wyroku z 24 maja 2018 r. sygn. I FSK 1016/18
      (...) aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku
      VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i
      ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a
      jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do
      odliczenia (zob. wyroki: z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie [...], C-98/98, EU:C:2000:
      300, pkt 24; z dnia 22 lutego 2001 r. w sprawie [...], C-408/98, EU:C:2001:110, pkt 26; z
      dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie [...], C-435/05, EU:C:2007:87, pkt 23).
      Prawo do odliczenia VAT obciążającego nabycie towarów lub usług zakłada bowiem, że
      wydatki poczynione w celu ich nabycia stanowią elementy cenotwórcze transakcji
      objętych podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. wyroki: z dnia 27
      września 2001 r. w sprawie [...], C-16/00, pkt 31; z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie [...],
      C-465/03, EU:C:2005:320, pkt 35; w sprawie [...], EU:C:2007:87, pkt 23).
      Prawo do odliczenia zostaje jednak również przyznane podatnikowi nawet w
      przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją
      powodującą naliczenie podatku a jedną lub większą liczbą transakcji objętych
      podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, ale tylko wówczas gdy koszty
      omawianych usług należą do jego kosztów ogólnych i jako takie stanowią elementy
      cenotwórcze dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te zachowują
      bowiem bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą podatnika (zob.
      ww. wyroki: w sprawie [...], EU:C:2000:300, pkt 23, 31; w sprawie [...], pkt 35; w sprawie
      [...], EU:C:2005:320, pkt 36; w sprawie [...], EU:C:2007:87, pkt 24).
    Jak wynika z powyższego orzeczenia NSA, wykorzystywanie nabytych towarów i usług „do
    wykonywania czynności opodatkowanych” w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT
    wymaga co do zasady istnienia bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy nabytymi
    towarami lub usługami, a czynnościami opodatkowanymi podatnika, a co najmniej
    wykazania - przy pośrednim charakterze takiego związku - że wydatki na ich nabycie
    stanowiły elementy cenotwórcze dla opodatkowanych produktów (usług) podatnika.
    Prawo do odliczenia podatku VAT może być przyznane podatnikowi nawet w przypadku
    braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą
    naliczenie podatku a jedną transakcją objętą podatkiem należnym lub większą liczbą
    takich transakcji, które dają prawo do odliczenia, w przypadku wykazania, że koszty
    wykonanych usług należą do kosztów ogólnych podatnika i jako takie stanowią elementy
    składowe ceny dostarczanych przez niego towarów lub świadczonych przez niego usług.
    Koszty takie zachowują wówczas bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością
    gospodarczą podatnika VAT.
    Należy również podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia

    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Z normy prawnej art. 86 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną
    spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów
    i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego.
    W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego zostaną
    spełnione. Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, Zainteresowany jest
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wynagrodzenie, do którego wypłaty
    Zainteresowany zobowiązał się na rzecz Wnioskodawcy na podstawie zawartego
    Porozumienia - jak wyżej wskazałem - stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług,
    o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zgodnie z Państwa wskazaniem, w następstwie błędnego przypisania (...) od D.,
    Zainteresowany dokonał (...) rozdysponowania, tj. sprzedał ją do własnych odbiorów i/lub
    (...). Tym samym, wypłata ww. wynagrodzenia ma związek z prowadzoną przez
    Zainteresowanego działalnością gospodarczą opodatkowaną, tj. działalności skupiającej
    się na (...). W konsekwencji, Zainteresowanemu na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez
    Wnioskodawcę i dokumentującej realizację usługi w związku z zawartym Porozumieniem.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze
    stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa

        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. spółka akcyjna (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.