Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.49.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-08
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem dotyczącej
kredytu hipotecznego.
Słowa kluczowe: banki
koszt-koszty sądowe
koszt-zwrot kosztów
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
opłata-opłaty sądowe
ugody
ulga-ulga odsetkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga
odsetkowa (kontynuacja praw nabytych)
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zeznania podatkowe.-Zasady składania zeznań
podatkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26b (uchylony)
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 8-art. 45-ust. 3a
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 4 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 25 czerwca 2025 r. (wpływ 25 czerwca 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    1. Wnioskodawca wraz z żoną (...) w maju 2006 roku jako kredytobiorcy podpisali z
      Bankiem (...) umowę kredytu hipotecznego denominowanego do CHF na kwotę (...) zł.
      Do dnia (...).05.2025 kredytobiorcy spłacali regularnie raty kredytu wraz z odsetkami.
      Łącznie na dzień (...).05.2025 kredytobiorcy spłacili z tego tytułu (...) zł.
    W dniu (...).05.2025 kredytobiorcy podpisali ugodę z Bankiem (...), na mocy której Bank
    zwolnił Kredytobiorców z długu (umorzył zadłużenie Kredytobiorców) w zakresie
    pozostałej kwoty wynoszącej (...) CHF, tj. w całości, a Kredytobiorcy to zwolnienie z długu
    przyjęli. Tym samym Strony oświadczyły, że uznają Umowę kredytową za wykonaną w
    całości.
    Ponadto wobec zawarcia Ugody Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Kredytobiorców
    następujących kwot:
      1. (...) PLN tytułem zwrotu całości kosztów postępowania sądowego, o którym mowa w
        § 1 ust. 3 Ugody, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wynikających z
        Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
        opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265)/ Rozporządzenia Ministra
        Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
        adwokackie (Dz.U.2015.1800);

      2. (...) PLN tytułem zwrotu całości kosztów zastępstwa procesowego, o którym mowa w
        § 6 Ugody, wynikających z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
        października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265)
        / Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
        opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800);
      3. (...) tytułem zwrotu opłaty od pozwu;
      4. (...) PLN tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot
        spłaconych przez Kredytobiorców rat kredytowych.
    Wymienione kwoty w pkt 1-3 stanowią zwrot wpłaconych wcześniej przez kredytobiorców
    kwot wynikających z przepisów sądowych w trakcie toczących się postepowań pomiędzy
    stronami. Kwoty nie przewyższają poniesionych przez Kredytobiorców wydatków z tego
    tytułu Kredytobiorcy posiadają wspólnotę majątkową. Kredytobiorcy posiadają
    poświadczenia wpłaconych kwot.
    2. Ponadto, zgodnie z obowiązującymi przepisami, od 2007 (w PIT-37 za każdy poprzedni
      rok) kredytobiorcy rozliczali ulgę odsetkową. Kredytobiorcy odliczali ulgę odsetkową do
      roku 2025 w rozliczeniu rocznym PIT-37.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że zgodnie z zapisami podpisanej ugody otrzymał
    Pan zwrot (...) PLN, cyt.: „tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy
    zwrot spłaconych przez Kredytobiorcę rat kredytowych”. Spłacane raty składały się z części
    odsetkowej i kapitałowej. Otrzymana kwota nie jest zwracana z innego tytułu.
    Pytania
    1. Czy opisane w stanie faktycznym kwoty otrzymane od banku są dla Wnioskodawcy
      neutralne podatkowo?
    2. Czy Wnioskodawca nie ma obowiązku korygowania deklaracji podatkowych za
      wcześniejsze lata w związku z utratą prawa do skorzystania z ulgi odsetkowej?
    Pytania wynikają z uzupełnienia wniosku.
    Pana stanowisko w sprawie
    ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy opisane w stanie faktycznym kwoty otrzymane od banku są
    neutralne podatkowo. Kwoty wymienione w ugodzie zwracane kredytobiorcom nie
    stanowią dochodu kredytobiorców i są zwolnione z opodatkowania. Wymienione kwoty w
    pkt 1-3 stanowią zwrot wpłaconych wcześniej przez kredytobiorców kwot wynikających z
    przepisów sądowych w trakcie toczących się postępowań pomiędzy stronami. Kwoty nie
    przewyższają poniesionych przez Kredytobiorców wydatków z tego tytułu w związku z
    powyższym nie stanowią przychodu do opodatkowania PIT – interpretacja podatkowa
    znak: 0113-KDIPT1-1.4012.572.2024.1.ŻR. Wymieniona w pkt 4 kwota (...) zł stanowi
    częściowy zwrot wpłaconych rat przez Kredytobiorców. Spłacane raty składały się z części
    odsetkowej i kapitałowej.
    Otrzymana kwota nie jest zwracana z innego tytułu. W zakresie kwoty stanowiącej zwrot
    spłaconych rat kredytowych, co do zasady jest on neutralny podatkowo i nie wymaga
    zgłoszenia do US (m.in. interpretacja znak: 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ). Reguluje to
    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 roku (Dz.U. poz. 1912)
    wydłużające moc obowiązującą rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    roku w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów

    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592) do dnia 31 grudnia 2026 roku. Jednocześnie Kredytobiorcy potwierdzają
    spełnienie warunków wskazanych w tym rozporządzeniu.
    ad. 2
    Pozostaje jednak rozlicznie ulgi odsetkowej. Analizując historię spłat rat kredytu można
    przyjąć ze częściowy zwrot spłaconych przez Kredytobiorców rat kredytowych wymieniony
    w pkt 4. ugody obejmuje okres spłat od 06.2023 do 04.2025. (Łączna suma rat kredytu za
    ten okres wynosi (...) PLN). Czyli, od 06.2023 do 12.2024 kredytobiorcom nie przysługiwała
    ulga odsetkowa i powinna zostać zwrócona. Natomiast za okres 01.2025 do 04.2025
    włącznie ulga nie została rozliczona przez kredytobiorców. Tym samym powinno zostać
    zwrócone dokładnie 7/12 ulgi za rok 2023 oraz całość ulgi za rok 2024. Jako że obowiązek
    podatkowy wynikający z nienależnie rozliczonej za okres od 06.2023 do 12.2024 ulgi
    odsetkowej powstał w wyniku podpisania ugody w dniu (...).05.2025, rozliczenie to
    zostanie wykonane poprzez doliczenie kwoty ulgi odsetkowej do dochodu wnioskodawcy
    w 2025 roku w rozliczeniu rocznym wykazanym w PIT-37 za 2025.
    Własne stanowisko wynika z uzupełnienia wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Pana we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z
    powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (Pana pytań). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte
    pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9:
      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.

    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Stosownie do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Jak już wcześniej wskazano za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Z informacji przedstawionych w opisie sprawy wynika, że w 2025 r. podpisał Pan ugodę z
    Bankiem, na mocy której Bank zwolnił Kredytobiorców z długu (umorzył zadłużenie
    Kredytobiorców). Ponadto wobec zawarcia Ugody Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz
    Kredytobiorców następujących kwot:
    1. (...) PLN tytułem zwrotu całości kosztów postępowania sądowego,
    2. (...) PLN tytułem zwrotu całości kosztów zastępstwa procesowego;
    3. (...) tytułem zwrotu opłaty od pozwu;
    4. (...) PLN tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych
      przez Kredytobiorców rat kredytowych.

    Wymienione kwoty w pkt 1-3 stanowią zwrot wpłaconych wcześniej przez kredytobiorców
    kwot. Spłacane raty składały się z części odsetkowej i kapitałowej. Od 2007 kredytobiorcy
    rozliczali ulgę odsetkową.
    W odniesieniu do kwestii zwrotu kwoty kosztów postępowania sądowego, kwoty kosztów
    zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu należy wskazać na przepisy ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.).
    Zgodnie z art. 98 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego,
    opłaty od wniesienia pozwu) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę.
    Mając zatem na uwadze zwrotny charakter kosztów procesu sądowego należy uznać, że
    zwrot ten nie rodzi obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
    postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że otrzymał Pan kwoty tytułem zwrotu kosztów postępowania
    sądowego, zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i zwrotu opłaty od pozwu.
    Wymienione kwoty stanowią zwrot wpłaconych wcześniej przez kredytobiorców kwot
    wynikających z przepisów sądowych. Kwoty nie przewyższają poniesionych przez
    Kredytobiorców wydatków z tego tytułu.
    Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem kosztów, które wcześniej
    podatnik poniósł to należy uznać, że zwrot ten nie będzie stanowił dla podatnika
    przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w
    związku z dokonanym zwrotem kosztów nie wystąpi realne przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych otrzymane kwoty tytułem zwrotu kosztów procesowych, zwrotu
    kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu są obojętne podatkowo. W
    konsekwencji zwrot poniesionych przez Pana kwot nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    W opisie sprawy wskazał Pan również, że zgodnie z ugodą Bank zobowiązał się do zapłaty
    (...) zł tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez
    Kredytobiorcę rat kredytowych. Spłacane raty składały się z części odsetkowej i
    kapitałowej. Otrzymana kwota nie jest zwracana z innego tytułu.
    O ile kwota, którą otrzymują kredytobiorcy mieści się w kwocie wpłacanej przez nich
    podczas spłaty kredytu należy uznać, że nie dochodzi do dodatkowego przysporzenia w
    majątku kredytobiorców.
    W przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał –
    zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za
    przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest neutralny
    podatkowo.
    W Pana przypadku – jak wskazał Pan w opisie sprawy - otrzyma Pan od banku zwrot
    spłaconych rat kredytowych. Otrzymana przez Pana kwota będzie stanowić zatem zwrot
    Pana własnych pieniędzy, które wpłacił Pan do banku na spłatę rat kapitałowo-
    odsetkowych. Wobec powyższego, wypłata przez bank na Pana rzecz tej kwoty jest dla
    Pana neutralna podatkowo.
    W wyniku tego zwrotu nie osiągnie Pan bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego,
    a więc zwrot ten nie spowoduje po Pana stronie powstania przychodu w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym zwrot ten nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się natomiast do kwestii zwrotu kwot z tytułu ulgi odsetkowej wskazuję, że
    zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu
    udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia
    2007 r.
    Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z
      zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę
      odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust.
      1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb
      mieszkaniowych, związanej z:
      1) budową budynku mieszkalnego albo
      2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni
      mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo
      lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
      3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w
      takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w
      wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
      4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową
      (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia
      niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne
      mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
    W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych
    odliczeń, gdyż są one limitowane.
    Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy:
      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5,
      mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym
      podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki.
    Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy:

      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5
      mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym
      bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył
      odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą
      odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w
      roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.
    Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, dotyczą odsetek zapłaconych łącznie przez oboje
      małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń
      dokonuje się, zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od
      dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od
      dochodu jednego z małżonków.
    Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w
    ramach praw nabytych.
    Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2006
    poz. 1588 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:
      Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o
      którym mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym
      przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie
      oraz w ustawie wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
      stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu
      (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę)
      zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia
      2027 r.
    Powziął Pan wątpliwość dotyczącą zwrotu ulgi odsetkowej w związku z zawarciem ugody z
    bankiem.
    Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy
      obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w
      całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
      którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.
    Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w
    zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek. Jednocześnie
    przepis ten wskazuje, że doliczenia dokonuje podatnik, który uprzednio odliczył zwrócone
    kwoty.
    Z przedstawionego przez Pana opisu stanu faktycznego wynika, że korzystał Pan z
    możliwości odliczenia ulgi odsetkowej w rozliczeniu rocznym. W wyniku podpisania ugody
    z bankiem otrzymał Pan częściowy zwrot spłaconych rat kredytowych. Spłacane raty
    składały się z części odsetkowej i kapitałowej.
    W związku z powyższym będzie Pan miał obowiązek doliczenia zwróconych odsetek w
    wysokości uprzednio odliczonej przez Pana, tj. tę część odsetek zwróconych przez bank,
    która była odliczana w ramach ulgi odsetkowej.
    Zatem w sytuacji, gdy obliczając podatek należny, dokonał Pan odliczeń od dochodu
    (podstawy obliczenia podatku lub podatku), a następnie otrzymała zwrot odliczonych kwot
    (w całości lub w części), to w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
    którym otrzyma Pan ten zwrot, powinien Pan doliczyć odpowiednio kwoty poprzednio
    odliczone. Zwróconą kwotę odsetek (tę część odsetek zwróconych przez bank, która była
    odliczana w ramach ulgi odsetkowej niezależnie od roku ich odliczenia) winien Pan
    wykazać, wraz z innymi przychodami opodatkowanymi skalą podatkową.

    W przedmiotowej sprawie w myśl zasady, że wadliwa argumentacja prawna
    przedstawiona we wniosku, przy prawidłowo wywiedzionym skutku prawnym, winna
    skutkować uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe, Pana stanowisko dotyczące
    wypłaty kwoty dodatkowej, uznałem za nieprawidłowe, ponieważ we własnym stanowisku
    wskazał Pan, że:
    „W zakresie kwoty stanowiącej zwrot spłaconych rat kredytowych, co do zasady jest on
    neutralny podatkowo i nie wymaga zgłoszenia do US (m.in. interpretacja znak: 0112-KDIL2-
    1.4011.535.2024.3.DJ). Reguluje to rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia
    2024 roku (Dz.U. poz. 1912) wydłużające moc obowiązującą rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 roku w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.U. poz. 592) do dnia 31 grudnia 2026
    roku. Jednocześnie Kredytobiorcy potwierdzają spełnienie warunków wskazanych w tym
    rozporządzeniu.”
    Natomiast, otrzymana przez Pana kwota dodatkowa stanowiąca zwrot spłaconych rat
    kredytowych, nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, taka kwota nie podlega
    zaniechaniu poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe. Rozporządzenie to zatem nie znajdzie w Pana sprawie zastosowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób (np. pozostałych współkredytobiorców).
    Ponadto, wyjaśnić również należy, że wydając interpretacje indywidualną tutejszy Organ
    nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą
    samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku
    spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość takiego
    wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Dlatego też, tutejszy Organ nie odniósł się do kwot i procentów (udziałów) wskazanych we
    wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.