Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3-1.4011.103.2019.2.AMN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-06-14
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę oświadczenia o rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Białoruś; cudzoziemiec; obowiązek-obowiązek płatnika; oświadczenia; rezydencja-certyfikat rezydencji; Ukraina; zleceniobiorca
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 kwietnia 2019 r. (data wpływu 25 kwietnia 2019 r.), uzupełnionym w dniu 4 czerwca 2019 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Białorusi oświadczenia, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające”  **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Białorusi oświadczenia, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie  **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w przypadku, gdy zleceniobiorca z Białorusi nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, że posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni – **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Ukrainy oświadczenia, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające”  **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Ukrainy oświadczenia, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie  **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w przypadku, gdy zleceniobiorca z Ukrainy nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, że posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 kwietnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Białorusi oświadczenia, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające”,
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Białorusi oświadczenia, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie,
*   obowiązków płatnika w przypadku, gdy zleceniobiorca z Białorusi nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, że posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni,
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Ukrainy oświadczenia, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające”,
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Ukrainy oświadczenia, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie,
*   obowiązków płatnika w przypadku, gdy zleceniobiorca z Ukrainy nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, że posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14f § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 21 maja 2019 r. znak 0112-KDIL3-1.4011.103.2019.1.AMN wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 24 maja 2019 r., a w dniu 4 czerwca 2019 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 29 maja 2018 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe.

Spółka jest nowo powstałym przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie outsourcingu usług. W celu wykonania przyszłych zobowiązań umownych (dotyczących przede wszystkim prac magazynowych) Spółka zamierza zatrudniać osoby fizyczne  obywateli polskich lub innych państw  m.in. Białorusi i Ukrainy (zwanych dalej: obcokrajowcami).

Spółka zamierza zatrudniać ww. osoby w oparciu o umowy o pracę lub umowy zlecenia.

Niniejsze zapytanie dotyczy cudzoziemców zatrudnianych na umowę zlecenia.

Umowy zlecenia z cudzoziemcami będą zawierane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, natomiast cudzoziemcy będą zawierać umowy zlecenia jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Zleceniobiorcy  będą posiadali wymagane polskimi przepisami pozwolenia na pobyt i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Umowy zlecenia zawierane przez Spółkę będą określać wysokość wynagrodzenia na kwotę wyższą niż 200 złotych i jednocześnie wynagrodzenie będzie równe lub wyższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę i minimalne godzinowe wynagrodzenie wynikające z przepisów prawa obowiązujących w dacie wypłaty wynagrodzenia.

W ciągu roku podatkowego zleceniobiorcy, świadcząc swe usługi, będą przebywać na terenie Polski poniżej lub powyżej 183 dni. Zleceniobiorcy będą posiadać rachunki bankowe w polskich bankach oraz będą mieć miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Ponadto Spółka w umowach zlecenia zobowiązuje zleceniobiorców do uzyskania ważnego identyfikatora podatkowego w myśl ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2019, poz. 63).

Spółka zakłada, że zleceniobiorcy nie będą przedstawiać Spółce żadnych certyfikatów rezydencji, które to wyjaśniłyby ich rezydencję podatkową. W związku z czym w celu wyjaśnienia rezydencji podatkowej zleceniobiorcy, Spółka zamierza zwracać się do nich o wyjaśnienie tej kwestii. Spółka bowiem nie ma i nie będzie miała prawnych instrumentów, aby samodzielnie określić rezydencję podatkową zleceniobiorców, w związku z czym zamierza zwracać się o informację w tym zakresie do jedynych osób, które będą w stanie określić tę rezydencję podatkową, czyli do samych zleceniobiorców.

W związku z tym, Spółka zamierza zwracać się do zleceniobiorców o wypełnienie odpowiedniego dokumentu (zwanego w dalszej części niniejszego wniosku: Dokumentem), zawierającego następujące informacje:

1.  Dane osobowe (imię i nazwisko, imię ojca, imię matki, miejsce urodzenia, data urodzenia, obywatelstwo, rodzaj dokumentu stwierdzającego tożsamość, jego seria i numer);
2.  Informacje o posiadanych numerach identyfikacji podatkowej w innych państwach lub o posiadanych certyfikatach rezydencji podatkowej;
3.  Adres zamieszkania;
4.  Tzw. informacje uzupełniające w skład których wchodzą: miejsce położenia głównych źródeł utrzymania na terytorium RP, miejsce zatrudnienia na terytorium RP, kraj siedziby banku, numer rachunku bankowego, posiadane rachunki bankowe poza terytorium RP, numer telefonu, ilość dni, w których zleceniobiorca w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP, adres pod którym zleceniobiorca przebywał w tym czasie na terytorium RP, aktywność społeczna na terytorium RP, informacja czy zleceniobiorca posiada rodzinę i znajomych na terytorium RP, informacja czy zleceniobiorca posiada miejsce zarządzania posiadanym majątkiem na terytorium RP.

Ponadto, na końcu niniejszego Dokumentu będą znajdowały oświadczenia o następującej treści:

1.  „Oświadczam, iż w związku z powyższymi informacjami jestem/nie jestem\* (niepotrzebne skreślić) polskim rezydentem podatkowym w myśl ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.) z uwagi na posiadanie przeze mnie centrum interesów osobistych lub gospodarczych na terytorium RP (ośrodek interesów życiowych) / faktyczne przebywanie przeze mnie na terytorium RP dłużej niż 183 dni w niniejszym roku podatkowym\* (niepotrzebne skreślić).
2.  Mam świadomość, iż złożenie przeze mnie oświadczenia, o tym że jestem polskim rezydentem podatkowym skutkuje obowiązkiem uiszczania przeze mnie podatku dochodowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej od całości moich dochodów bez względu na miejsce położenia ich źródła, zatem także od dochodów uzyskanych ze źródeł położonych za granicą. Mam również świadomość, że brak złożenia niniejszego oświadczenia skutkować będzie koniecznością potrącania od moich wynagrodzeń zryczałtowanego 20% podatku dochodowego przez zatrudniający mnie podmiot.”

oraz

„Potwierdzam, że złożone powyżej oświadczenie jest zgodne ze stanem faktycznym i jestem świadomy(a) odpowiedzialności karnej z tytułu podania w nim nieprawdziwych informacji. Oświadczam, że o wszelkich zmianach dotyczących treści powyższego oświadczenia poinformuję pisemnie (Nazwa Spółki)”.

Na podstawie informacji zawartych w wyżej opisanym Dokumencie Spółka zamierza traktować zleceniobiorcę jako:

1.  Osobę, która w okresie pobytu w Polsce (a więc również w okresie wykonywania umowy zlecenia na rzecz Spółki, a także w okresie, w którym Spółka dokonuje wypłaty wynagrodzenia) posiada centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) w Polsce. Podstawą takiego stwierdzenia będzie fakt, że zleceniobiorca oświadczy, że w okresie wykonywania usług na rzecz Spółki posiada centrum interesów osobistych lub gospodarczych w Polsce na co wskazują okoliczności wskazane przez niego w Dokumencie w części „Informacje uzupełniające” m.in. zamieszkanie na terytorium Polski, zarabianie większości lub całości swoich dochodów na terytorium Polski, posiadanie rachunku bankowego w polskim banku, posiadanie miejsca zarządzania posiadanym majątkiem na terytorium RP itd.; lub
2.  Osobę, która w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, w związku z czym traktowana jest jako rezydent podatkowy Polski. Podstawą takiego stwierdzenia będzie fakt, że zleceniobiorca oświadczy, że w dniu rozpoczęcia wykonywania usług na rzecz Spółki przebywa już dłużej niż 183 dni na terytorium Polski, na dowód czego wskaże adres pod którym przebywał/przebywa w tym okresie; lub
3.  Osobę, która nie spełnia i nie będzie spełniać w danym roku żadnego z warunków opisanych powyżej w związku z czym w okresie współpracy ze Spółką nie jest rezydentem polskim. Podstawą takiego stwierdzenia będzie fakt, że zleceniobiorca nie złoży żadnego oświadczenia lub informacje zawarte w Dokumencie będą niewystarczające do uznania go albo za osobę posiadającą ośrodek interesów życiowych na terytorium Polski albo osobę przebywającą na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w danym roku podatkowym.

Oświadczenia będą składane dobrowolnie, co oznacza, że decyzja czy zleceniobiorca podpisze oświadczenie należy wyłącznie do zleceniobiorcy. Ponadto, tak jak to zostało uprzednio wskazane w każdym z oświadczeń będzie się znajdowała informacja, iż w przypadku zmiany okoliczności w niej wskazanych zleceniodawca jest zobowiązany niezwłocznie poinformować o tym fakcie Spółkę oraz, że za podanie nieprawdziwych informacji może grozić odpowiedzialność karna.

Ponadto, oświadczenia będą sporządzone w dwóch wersjach językowych polskiej i w języku zrozumiałym dla cudzoziemca. Celem takiego postępowania Spółki jest uniknięcie sytuacji, gdy zleceniobiorca podpisze dokument sporządzony w języku polskim, którego może nie do końca zrozumieć. Tak więc sporządzenie oświadczeń także w języku zrozumiałym dla cudzoziemca pozwoli na pełne zrozumienie treści oświadczeń przez zleceniobiorcę. Biorąc pod uwagę wyżej opisaną treść oświadczeń, dobrowolność składanych oświadczeń oraz przyjęte procedury, Spółka nie zakłada, aby cudzoziemcy podejmujący współpracę ze Spółką składali fałszywe oświadczenia lub też oświadczenia, których treści nie rozumieją.

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowany wskazał, że prosi o wydanie rozstrzygnięcia w odniesieniu do zleceniobiorców pochodzących z Ukrainy i Białorusi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w przypadku, gdy zleceniobiorca w Dokumencie oświadczy, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające” m.in. okoliczność zamieszkania na terytorium Polski, zarabiania większości lub całości swoich dochodów na terytorium Polski, posiadania rachunku bankowego w polskim banku, posiadania miejsca zarządzania posiadanym majątkiem na terytorium RP itd., to czy Wnioskodawca może traktować go od początku współpracy jako rezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych, a w związku z tym obliczać zaliczki na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, a nie ryczałtem?
2.  Czy w przypadku, gdy zleceniobiorca w Dokumencie oświadczy, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie, to czy Wnioskodawca może od początku współpracy traktować go jako rezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych, a w związku z tym obliczać zaliczki na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, a nie ryczałtem?
3.  Czy w przypadku, gdy zleceniobiorca nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, iż posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni, to czy Wnioskodawca może od początku współpracy traktować go jako nierezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych i w związku z tym obliczać podatek dochodowy według ryczałtowej stawki wynoszącej 20%?

**Zdaniem Wnioskodawcy** (w zakresie pytania pierwszego), w przypadku, gdy zleceniobiorca złoży w Dokumencie oświadczenie, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia – to Wnioskodawca od początku współpracy powinien traktować go jako rezydenta podatkowego polski dla potrzeb podatkowych, a w związku z tym obliczać zaliczki na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, a nie ryczałtem.

Zdaniem Wnioskodawcy (w zakresie pytania drugiego), w przypadku gdy zleceniobiorca zatrudniony w trakcie danego roku podatkowego złoży dokument, w którym oświadczy, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywa/przebywał w tym czasie – to Wnioskodawca od początku współpracy powinien traktować go jako rezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych, a w związku z tym obliczać zaliczki na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, a nie ryczałtem.

Zdaniem Wnioskodawcy (w zakresie pytania trzeciego), w przypadku gdy zleceniobiorca nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, iż posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni, to Wnioskodawca od początku współpracy powinien traktować go jako nierezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych i w związku z tym obliczać podatek dochodowy według ryczałtowej stawki wynoszącej 20%.

Obowiązki Wnioskodawcy jako płatnika podatku/zaliczek na podatek

W związku z zatrudnieniem na podstawie umów zlecenia cudzoziemców na Wnioskodawcy spoczywają obowiązki płatnika, tj. obowiązki w zakresie obliczenia, pobrania i odprowadzenia do urzędu skarbowego:

*   zaliczek na podatek dochodowy – jeżeli zleceniobiorca jest rezydentem podatkowym Polski – co wynika z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub
*   zryczałtowanego podatku dochodowego – jeżeli zleceniobiorca nie jest rezydentem podatkowym polski – co wynika z art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym prawidłowe wywiązanie się z ww. obowiązków płatnika zależy od ustalenia statusu podatkowego osób współpracujących z Wnioskodawcą na podstawie umów zlecenia.

Rezydencja podatkowa

Kwestię rezydencji podatkowej reguluje art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym osoby fizyczne są rezydentami podatkowymi Polski (mają nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce), jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Z kolei za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski – w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – uważa się osobę fizyczną, która spełnia jeden z następujących warunków:

*   posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
*   przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W związku z powyższym, osoba spełniająca jeden z ww. warunków będzie uznawana za rezydenta podatkowego Polski, zaś osoba, która nie spełnia żadnego z wymienionych wyżej warunków będzie uznawana za nierezydenta podatkowego Polski.

Powyższe regulacje – zgodnie z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Z uwagi jednak na fakt, że – zgodnie z przyjętym dla potrzeb wniosku założeniem – zleceniobiorcy nie będą przedstawiać Wnioskodawcy żadnych certyfikatów rezydencji, to nie będzie możliwe zastosowanie w tym przypadku umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Tak więc ustalenie statusu cudzoziemca dla potrzeb podatkowych oraz jego późniejsze rozliczenie podatkowe będą oparte wyłącznie na podstawie polskich przepisów, w szczególności ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie zauważyć należy, iż ustawa o podatku dochodowym nie daje Wnioskodawcy jako płatnikowi żadnych prawnych narzędzi do weryfikowania, czy zatrudniony przez Niego zleceniobiorca jest czy też nie jest rezydentem podatkowym polski. Z tego powodu, w ocenie Wnioskodawcy, takich informacji powinien dostarczyć Wnioskodawcy zatrudniony przez Niego zleceniobiorca i informacja w tym zakresie powinna być dla Wnioskodawcy wiążąca. To zleceniobiorca, najlepiej znający swoją sytuację osobistą i majątkową, a także swoje dalsze plany życiowe (zarówno osobiste jak i zawodowe) jest jedyną osobą, która jest w stanie w sposób wiarygodny oceniać, gdzie położona jest jego rezydencja podatkowa.

Wnioskodawca zdaje sobie sprawę, że jego zleceniobiorcy cudzoziemcy zapewne nie znają przepisów polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dlatego nie prosi zleceniobiorców o złożenie prostego oświadczenia, czy ich rezydencja jest położona w Polsce, czy poza jej terytorium – nie znając kryteriów, według których polskie przepisy oceniają rezydencję podatkową, zleceniobiorca nie będzie w stanie złożyć wiarygodnego oświadczenia o swojej rezydencji podatkowej. Z tego powodu – co zostało opisane w stanie faktycznym – Wnioskodawca będzie prosił ich o złożenie oświadczenia o tym, czy spełniają oni poszczególne przesłanki do uznania ich – w świetle polskich regulacji – za rezydentów podatkowych Polski, czy też nie – dane te, zawarte są w części dokumentu opisanej jako: „Informacje uzupełniające”.

I tak w ramach Dokumentu, zleceniobiorca będzie mógł oświadczyć, że z uwagi na jego interes osobisty oraz jego działalność zarobkową centrum interesów osobistych i gospodarczych zleceniobiorcy w roku podatkowym jest Rzeczpospolita Polska.

Pod pojęciem centrum interesów gospodarczych należy rozumieć – zgodnie z doktryną międzynarodowego prawa podatkowego – terytorium tego państwa, z którym zleceniobiorcę łączą silniejsze więzy o charakterze ekonomicznym. Skoro więc zleceniobiorca oświadczy, że na terytorium Polski znajduje się jego centrum interesów gospodarczych, to w ocenie Wnioskodawcy takie oświadczenie będzie wystarczające do uznania, że jest on rezydentem podatkowym Polski.

Takie stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych, czego przykładem jest chociażby wyrok WSA w Opolu z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Op 164/09, w którym Sąd wskazał, że oceniając, w którym z państw znajduje się centrum życiowych i zawodowych interesów osoby fizycznej, organ odwoławczy słusznie podniósł, że należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których w pierwszej kolejności wymienić należy więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną działalność, miejsce wykonywania działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza ona swoim mieniem.

Wszelkie te okoliczności zostały uwzględnione w rozpatrywanym przez Spółkę Dokumencie.

Okres, którego dotyczy Dokument obejmuje rok podatkowy (kalendarzowy) i dlatego każdorazowo na początku kolejnego roku podatkowego zleceniobiorcy będą proszeni o ponowne złożenie Dokumentu w zakresie ich rezydencji podatkowej. Co więcej, Wnioskodawca zdaje sobie sprawę, że położenie ośrodka interesów życiowych może ulec zmianie – stąd też zobowiązanie w dokumencie, że jeżeli wystąpią okoliczności wpływające na aktualność takiego oświadczenia zleceniobiorca ma obowiązek niezwłocznie poinformować o tym fakcie Spółkę.

Stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pierwszego z przedstawionych stanów faktycznych potwierdzają również znane Wnioskodawcy interpretacje podatkowe. Przykładem jest interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2015 r., nr ILPB1/4511-1-1283/15-2/AK, w której stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie, gdy zleceniobiorcy, którzy będą przebywać poniżej 183 dni w roku podatkowym w Polsce i złożą oświadczenie, że na czas trwania i realizacji zawartych umów zleceń, ośrodek ich interesów życiowych, tj. centrum interesów gospodarczych będzie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to nie ma zastosowania art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca będzie zobowiązany do obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

Ponadto w ramach składanego Dokumentu zleceniobiorca będzie miał możliwość oświadczyć, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, w którym złoży to oświadczenie, pod wskazanym Wnioskodawcy adresem w Polsce. zgodnie z art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rezydentem podatkowym jest osoba przebywająca w Polsce powyżej 183 dni w roku podatkowym (czyli w przypadku osób fizycznych – w roku kalendarzowym). Oznacza to, że okres 183 dni pobytu należy liczyć oddzielnie w każdym roku podatkowym. Z tego powodu – jeżeli zleceniobiorca złoży przy zatrudnieniu oświadczenie, że praca w roku, w którym został zatrudniony powyżej 183 dni w Polsce – to na początku kolejnego roku Wnioskodawca będzie prosił go o wyjaśnienie swojej rezydencji podatkowej. Jeżeli na początku nowego roku nie złoży oświadczenia według pierwszego rodzaju oświadczeń (czyli oświadczenia o posiadaniu w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych) Wnioskodawca będzie go w danym roku traktował jako nierezydenta (chyba, że w czasie tego roku przekroczy 183 dni pobytu w Polsce).

Okres, którego Dokument dotyczy, obejmuje okres od początku roku podatkowego, a więc może również obejmować okres dłuższy niż okres wykonywania zlecenia na rzecz Wnioskodawcy. Przykładowo może obejmować zatrudnienie u innego pracodawcy na terytorium RP.

Jeżeli zleceniobiorca nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, iż posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce, lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni, to Wnioskodawca zamierza od początku współpracy traktować go jako nierezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych, gdyż w przypadku tym nie będzie dysponował żadnymi danymi pozwalającymi mu na uznanie danej osoby za rezydenta podatkowego Polski.

Z uwagi na przyjęte przez Wnioskodawcę rozwiązania mające na celu ustalenie rezydencji podatkowej Jego zleceniobiorców (złożenie Dokumentu), a także przedsięwzięte środki mające zapewnić jak największą wiarygodność składanym przez zleceniobiorcę oświadczeniom – konieczność wskazania w nim konkretnych okoliczności, Wnioskodawca nie ma podstaw, ani też instrumentów prawnych do weryfikacji złożonych oświadczeń i dlatego zamierza traktować złożone oświadczenia jako podstawę do przyjęcia określonych zasad opodatkowania wynagrodzeń wypłacanych zleceniobiorcom.

Reasumując, w przypadku gdy zleceniobiorca złoży Wnioskodawcy oświadczenie o posiadaniu w Polsce ośrodka interesów życiowych lub o pobycie w Polsce w danym roku powyżej 183 dni, to Wnioskodawca może traktować go jako rezydenta podatkowego Polski dla celów prawidłowego wypełniania przez Wnioskodawcę obowiązków płatnika. W przypadku nie złożenia oświadczenia lub podania danych niewystarczających do uznania spełnienia pierwszych dwóch możliwości, Wnioskodawca ma prawo traktować zleceniobiorców jak nierezydentów.

Stanowiska przedstawione we wniosku potwierdzają również:

*   interpretacja indywidualna z dnia 19 lutego 2019 r., 0112-KDIL3-1.4011.457.2018.2.AGR,
*   interpretacja indywidualna z dnia 23 stycznia 2019 r., 0113-KDIPT2-2.4011.573.2018.1.AKR,
*   interpretacja indywidualna z dnia 22 listopada 2017 r., 0114-KDIP3-34011.419.2017.JK2,
*   interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 czerwca 2017 r., nr 0112-KDIL3-1.4011.64.2017.1.AN.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionych zdarzeń przyszłych w zakresie:

*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Białorusi oświadczenia, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające” - **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Białorusi oświadczenia, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie - **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w przypadku, gdy zleceniobiorca z Białorusi nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, że posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni – **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Ukrainy oświadczenia, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające” - **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w związku ze złożeniem przez zleceniobiorcę z Ukrainy oświadczenia, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie - **jest prawidłowe,**
*   obowiązków płatnika w przypadku, gdy zleceniobiorca z Ukrainy nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, że posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni – **jest prawidłowe.**

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a powołanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1.  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
2.  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
3.  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
4.  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
5.  papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
6.  tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów takiej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego, instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
7.  tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
8.  niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.

Na podkreślenie zasługuje fakt, że katalog dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w powoływanych przepisie art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc, ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie źródła. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczpospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Wspomniany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć tzw. ognisko domowe, wszelkie powiązania rodzinne i towarzyskie, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy ww. analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Jak już bowiem wspomniano przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ocena czy osoba fizyczna podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W związku z tym, że Wnioskodawca zatrudnia na podstawie umowy zlecenia obywateli Białorusi oraz obywateli Ukrainy, do wynagrodzeń wypłacanych z tego tytułu mają zastosowanie odpowiednia umowa i konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarte między Rzecząpospolitą Polską a ww. państwami.

I tak, w świetle art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Mińsku dnia 18 listopada 1992 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 120, poz. 534), w rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.

Stosownie do treści art. 4 ust. 2 ww. Umowy, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem,
4.  jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie w dniu 12 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r., Nr 63, poz. 269, z późn. zm.), w rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w Umawiającym się Państwie z tytułu dochodu uzyskiwanego tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku znajdującego się w danym Państwie.

W myśl art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 tego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek jej interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na mocy art. 13 pkt 8 powołanej ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

1.  osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
2.  właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością
3.  przedsiębiorstwa w spadku

‒ z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.

Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji (art. 29 ust. 2 ww. ustawy).

Obowiązki płatników podatku dochodowego określone zostały w art. 41 i art. 42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Natomiast w myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-12, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.

Zgodnie z art. 41 ust. 9a cytowanej ustawy, jeżeli miejsce zamieszkania podatnika dla celów podatkowych zostało udokumentowane certyfikatem rezydencji niezawierającym okresu jego ważności, płatnik przy poborze podatku uwzględnia ten certyfikat przez okres kolejnych dwunastu miesięcy od dnia jego wydania.

Na podstawie art. 42 ust. 1 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio (art. 42 ust. 1a ww. ustawy).

W myśl art. 42 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa:

1.  w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują swoje zadania - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru;
2.  w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4.

Na pisemny wniosek podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, płatnik, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, jest obowiązany do sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 2 (art. 42 ust. 4 ww. ustawy).

Zaznaczyć należy, że w myśl art. 42 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Z opisu zdarzeń przyszłych wynika, że Wnioskodawca w celu wykonania przyszłych zobowiązań umownych zamierza zatrudniać na umowę zlecenia osoby fizyczne - obywateli Białorusi i Ukrainy. Cudzoziemcy będą zawierać umowy zlecenia jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Zleceniobiorcy będą posiadali wymagane polskimi przepisami pozwolenia na pobyt i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Umowy zlecenia zawierane przez Spółkę będą określać wysokość wynagrodzenia na kwotę wyższą niż 200 złotych i jednocześnie wynagrodzenie będzie równe lub wyższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę i minimalne godzinowe wynagrodzenie wynikające z przepisów prawa obowiązujących w dacie wypłaty wynagrodzenia. W ciągu roku podatkowego zleceniobiorcy, świadcząc swe usługi, będą przebywać na terenie Polski poniżej lub powyżej 183 dni. zleceniobiorcy będą posiadać rachunki bankowe w polskich bankach oraz będą mieć miejsce zamieszkania na terytorium RP. Ponadto Spółka w umowach zlecenia zobowiązuje zleceniobiorców do uzyskania ważnego identyfikatora podatkowego w myśl ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Wnioskodawca zakłada, że zleceniobiorcy nie będą przedstawiać Spółce żadnych certyfikatów rezydencji, które to wyjaśniłyby ich rezydencję podatkową. W związku z czym, w celu wyjaśnienia rezydencji podatkowej zleceniobiorcy, Wnioskodawca zamierza zwracać się do nich o wyjaśnienie tej kwestii – Wnioskodawca nie ma i nie będzie miał prawnych instrumentów, aby samodzielnie określić rezydencję podatkową zleceniobiorców – w związku z czym zamierza zwracać się o informację w tym zakresie do jedynych osób, które będą w stanie określić tę rezydencję podatkową, czyli do samych zleceniobiorców.

W związku z tym, Spółka zamierza zwracać się do zleceniobiorców o wypełnienie odpowiedniego Dokumentu zawierającego dane osobowe, informacje o posiadanych numerach identyfikacji podatkowej w innych państwach lub o posiadanych certyfikatach rezydencji podatkowej, adres zamieszkania oraz tzw. informacje uzupełniające w skład których wchodzą: miejsce położenia głównych źródeł utrzymania na terytorium RP, miejsce zatrudnienia na terytorium RP, kraj siedziby banku, numer rachunku bankowego, posiadane rachunki bankowe poza terytorium RP, numer telefonu, ilość dni, w których zleceniobiorca w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP, adres pod którym zleceniobiorca przebywał w tym czasie na terytorium RP, aktywność społeczna na terytorium RP, informacja czy zleceniobiorca posiada rodzinę i znajomych na terytorium RP, informacja czy zleceniobiorca posiada miejsce zarządzania posiadanym majątkiem na terytorium RP). Na końcu niniejszego Dokumentu będą znajdowały się odpowiednie oświadczenia.

Zleceniobiorca będzie miał możliwość złożenia oświadczenia, że jest, bądź nie jest polskim rezydentem podatkowym w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na posiadane centrum interesów osobistych lub gospodarczych na terytorium RP (ośrodek interesów życiowych) / faktyczne przebywanie na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Ponadto zleceniobiorca będzie oświadczał, że ma świadomość, iż złożenie oświadczenia, o tym że jest polskim rezydentem podatkowym skutkuje obowiązkiem uiszczania podatku dochodowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej od całości dochodów bez względu na miejsce położenia ich źródła, zatem także od dochodów uzyskanych ze źródeł położonych za granicą, ma również świadomość, że brak złożenia niniejszego oświadczenia skutkować będzie koniecznością potrącania od wynagrodzeń zryczałtowanego 20% podatku dochodowego przez zatrudniający zleceniobiorcę podmiot. Zleceniobiorca będzie potwierdzał również, że złożone oświadczenie jest zgodne ze stanem faktycznym i jest świadomy odpowiedzialności karnej z tytułu podania w nim nieprawdziwych informacji. Jednocześnie będzie oświadczał, że o wszelkich zmianach dotyczących treści powyższego oświadczenia poinformuje pisemnie zleceniodawcę.

Na podstawie informacji zawartych w wyżej opisanym Dokumencie Spółka zamierza traktować zleceniobiorcę jako:

1.  Osobę, która w okresie pobytu w Polsce (a więc również w okresie wykonywania umowy zlecenia na rzecz Spółki, a także w okresie, w którym Spółka dokonuje wypłaty wynagrodzenia) posiada centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) w Polsce; lub
2.  Osobę, która w danym roku podatkowym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, w związku z czym traktowana jest jako rezydent podatkowy Polski.; lub
3.  Osobę, która nie spełnia i nie będzie spełniać w danym roku żadnego z warunków opisanych powyżej w związku z czym w okresie współpracy ze Spółką nie jest rezydentem polskim.

Oświadczenia będą składane dobrowolnie, w przypadku zmiany okoliczności wskazanych w oświadczeniu należy niezwłocznie poinformować o tym fakcie Wnioskodawcę, za podanie nieprawdziwych informacji może grozić odpowiedzialność kara. Oświadczenia będą sporządzone w dwóch wersjach językowych: polskiej i w języku zrozumiałym dla cudzoziemca.

W świetle przedstawionych wyżej uregulowań prawnych należy zatem wskazać, że od wynagrodzeń wypłacanych przez Wnioskodawcę obcokrajowcom zatrudnionym na podstawie umowy zlecenia, którzy złożą oświadczenia, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce lub, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni, Wnioskodawca (płatnik) obowiązany jest do poboru zaliczek na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, o których mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast w sytuacji wypłaty wynagrodzeń obcokrajowcom zatrudnionym na podstawie umowy zlecenia, którzy nie złożą żadnego oświadczenia lub dane podane przez nich w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, że posiadają oni ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywają na terytorium RP dłużej niż 183 dni, Wnioskodawca zobowiązany jest pobrać od wypłacanych wynagrodzeń 20% zryczałtowany podatek, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Jeśli pobyt ten przekroczy 183 dni Wnioskodawca powinien stosować zasady jak dla osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Ponadto podkreślenia wymaga, że płatnik dokonuje poboru zaliczki na podatek (uwzględniając zasadę ograniczonego lub nieograniczonego obowiązku podatkowego) opierając się jedynie na posiadanych przez siebie informacjach oraz tych przedstawionych przez podatnika. Płatnik na etapie poboru zaliczki na podatek nie jest zatem obowiązany do ustalania faktycznych dni pobytu podatnika na terytorium Polski, jeżeli informacji takich nie posiada. A zatem w każdym indywidualnym przypadku Wnioskodawca działając w dobrej wierze, na podstawie posiadanych informacji, powinien ocenić czy pobyt danej osoby przekroczył 183 dni w roku podatkowym.

Reasumując, w przypadku, gdy zleceniobiorca w Dokumencie oświadczy, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce oraz poda konkretne dane wskazujące na autentyczność tego stwierdzenia w części Dokumentu „Informacje uzupełniające” m.in. okoliczność zamieszkania na terytorium Polski, zarabiania większości lub całości swoich dochodów na terytorium Polski, posiadania rachunku bankowego w polskim banku, posiadania miejsca zarządzania posiadanym majątkiem na terytorium RP, oraz w przypadku, gdy zleceniobiorca w Dokumencie oświadczy, że w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni oraz wskaże pod jakim adresem przebywał w tym czasie, to Wnioskodawca obowiązany jest od początku współpracy traktować zleceniobiorcę jako rezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych, a w związku z tym obliczać zaliczki na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, a nie w formie ryczałtu.

Natomiast w przypadku, gdy zleceniobiorca nie złoży żadnego oświadczenia lub dane podane przez niego w Dokumencie nie będą wystarczające do uznania, iż posiada on ośrodek interesów życiowych w Polsce lub w dniu rozpoczęcia wykonywania zlecenia na rzecz Spółki w danym roku podatkowym przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni, to Wnioskodawca zobowiązany jest od początku współpracy traktować zleceniobiorcę jako nierezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych i w związku z tym obliczać podatek dochodowy według ryczałtowej stawki wynoszącej 20%, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jeśli pobyt ten przekroczy 183 dni Wnioskodawca powinien stosować zasady jak dla osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę pism co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Natomiast w odniesieniu do powołanego przez Wnioskodawcę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tut. organ wskazuje, że został on wydany w indywidualnej sprawie i dotyczy wyłącznie tej sprawy, w której zapadł.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.