Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.131.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Zbycie Certyfikatów inwestycyjnych będzie podlegać
opodatkowaniu wyłącznie w Luksemburgu jako państwie
siedziby Spółki, zgodnie z art. 13 ust. 5 UPO.
Słowa kluczowe: Luksemburg
certyfikaty-certyfikat inwestycyjny
fundusz-fundusz inwestycyjny
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-powstanie obowiązku
podatkowego
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
zbycie-zbycie praw majątkowych
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Obowiązek podatkowy-Ograniczony obowiązek
podatkowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 3-pkt 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z tego
    samego dnia w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo
    – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 kwietnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca

## Opis zdarzenia przyszłego

Informacje o Wnioskodawcy
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową z siedzibą w Luksemburgu, utworzoną i działającą
    na podstawie przepisów prawa luksemburskiego, będącą rezydentem podatkowym w
    Luksemburgu. Spółka nie posiada polskiej rezydencji podatkowej, a jej działalność w
    Polsce nie jest i nie będzie prowadzona za pośrednictwem zakładu w rozumieniu art. 5
    Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Luksemburgu dnia 14 czerwca
    1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 110 poz. 527, dalej: „UPO”).
    W ramach swojej działalności Spółka inwestuje m.in. w fundusze inwestycyjne. Spółka jest
    właścicielem certyfikatów inwestycyjnych (dalej: „Certyfikaty inwestycyjne”, „Certyfikaty”)
    wyemitowanych przez polski fundusz inwestycyjny zamknięty w Polsce (dalej: „FIZAN”).
    Co naturalne dla cyklu inwestycyjnego, Spółka w przyszłości dokona zbycia Certyfikatów
    poprzez ich sprzedaż, odkup lub inną równoważną transakcję. Możliwe jest, że w dniu
    zbycia (lub ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokona zbycia)
    ponad 50% wartości aktywów FIZAN stanowić będą bezpośrednio lub pośrednio
    nieruchomości na terytorium Polski.
    W związku z tym, Spółka pragnie potwierdzić zasady opodatkowania zbycia Certyfikatów.
    Spółka wyjaśnia także, że:
    - FIZAN w momencie zbycia Certyfikatów nie będzie spółką nieruchomościową w
      rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
      osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
    - Certyfikaty nie są i nie będą papierami wartościowymi dopuszczonymi do publicznego
      obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
      giełdowego,
    - wykluczone jest, aby nabywcą Certyfikatów był podmiot, o którym mowa w art. 26 ust.
      1m ustawy o CIT.

## Pytanie

Czy zbycie Certyfikatów inwestycyjnych będzie podlegać opodatkowaniu wyłącznie w
    Luksemburgu jako państwie siedziby Spółki, zgodnie z art. 13 ust. 5 UPO?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zbycie Certyfikatów inwestycyjnych będzie podlegać opodatkowaniu wyłącznie w
    Luksemburgu jako państwie siedziby Spółki, zgodnie z art. 13 ust. 5 UPO.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    1. Przepisy źródłowe w zakresie zasad opodatkowania zbycia certyfikatów inwestycyjnych
    przez nierezydentów

    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak zostało
    wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca jest spółką prawa
    luksemburskiego oraz nie jest rezydentem podatkowym w Polsce. W związku z
    powyższym, podlegać może jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w
    szczególności dochody (przychody) z tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w
    spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów
    uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej
    osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących
    następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
    uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki
    niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
    inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości
    położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości.
    Powyższe przepisy należy interpretować z uwzględnieniem UPO jako umowy
    międzynarodowej ratyfikowanej za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, biorąc
    jednocześnie pod uwagę, że przepisy UPO mają pierwszeństwo przed ustawą CIT, jeśli nie
    da się ich pogodzić z ustawą.
    Certyfikaty inwestycyjne niewątpliwie stanowią szeroko pojęty majątek, a więc artykułem
    UPO, który ma rozstrzygające znaczenie dla określenia miejsca opodatkowania zbycia
    Certyfikatów jest art. 13 UPO.
    Zgodnie z art. 13 ust. 4 i 5 UPO, zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania
    lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, z tytułu przeniesienia własności udziałów
    (akcji), których wartość w więcej niż 50 procentach pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z
    majątku nieruchomego położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
    opodatkowane w tym drugim Państwie. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 5 UPO zyski z
    tytułu przeniesienia własności jakiegokolwiek innego majątku niż wymieniony w ustępach
    1, 2, 3 i 4 podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie, w którym
    przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że art. 13 ust. 4 i 5 UPO zawiera węższy niż
    wskazany w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT katalog majątku, którego wartość w więcej niż
    50 procentach pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego, a w
    konsekwencji możliwości jego opodatkowania w państwie położenia tego majątku. Z
    uwagi na brak możliwości pogodzenia powyższych przepisów, w odniesieniu do zdarzenia
    przyszłego będącego przedmiotem wniosku pierwszeństwo znajdują zapisy UPO.
    W konsekwencji, art. 13 ust. 4 UPO, w myśl którego na terytorium Polski mogą być
    opodatkowane jedynie zyski z tytułu zbycia udziałów (akcji), których wartość w więcej niż
    50 procentach pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego,
    położonego na terytorium Polski, należy stosować bezpośrednio i z pierwszeństwem
    przed art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT.
    2. Certyfikaty inwestycyjne a udziały (akcje) w rozumieniu ustawowym oraz UPO
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i
    zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1034 ze zm.,
    dalej: „UFI”), fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem
    działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze proponowania
    nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych w określone w ustawie
    papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe.

    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 UFI, uczestnikami funduszu inwestycyjnego są osoby fizyczne,
    osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej będące
    posiadaczami rachunku papierów wartościowych, na którym są zapisane certyfikaty
    inwestycyjne, albo będące osobami uprawnionymi z certyfikatów inwestycyjnych
    zapisanych na rachunku zbiorczym.
    Zgodnie z art. 6 ust. 2 UFI, jednostki uczestnictwa lub certyfikaty inwestycyjne
    reprezentują prawa majątkowe uczestników funduszu, określone ustawą i statutem
    funduszu inwestycyjnego.
    Należy wskazać, że UFI nie zawiera legalnej definicji certyfikatów inwestycyjnych. Niemniej
    jednak, biorąc pod uwagę powyższe przepisy, należy stwierdzić, że certyfikaty
    inwestycyjne reprezentują określone prawa majątkowe uczestników danego funduszu
    inwestycyjnego. Jednocześnie, w myśl art. 6 ust. 2 UFI, certyfikaty inwestycyjne nie są
    udziałami (akcjami) w spółkach - ich rola sprowadza się do reprezentowania określonych
    praw własnościowych inwestora w granicach przewidzianych w UFI i statucie funduszu
    inwestycyjnego. Co istotne, certyfikaty inwestycyjne, ze względu na swoje przeznaczenie
    ekonomiczne, reprezentują inne prawa niż te wynikające typowo z udziałów (akcji) w
    spółkach kapitałowych.
    Zgodnie z UFI, fundusz inwestycyjny jest formą zbiorowego inwestowania środków
    finansowych, a nie formą prowadzenia działalności gospodarczej. Certyfikaty inwestycyjne
    co do zasady nie przyznają inwestorowi prawa do bezpośredniego udziału w dochodach
    funduszu (chyba, że status stanowi inaczej), jak ma to miejsce w przypadku udziałów
    (akcji) w spółkach kapitałowych. Rola inwestora posiadającego certyfikaty inwestycyjne jest
    nieporównywalnie mniejsza od roli udziałowca lub akcjonariusza spółki kapitałowej. W
    szczególności, inwestor nie ma bezpośredniego wpływu na zarządzanie funduszem i
    ewentualnymi spółkami, których udziały (akcje) fundusz może posiadać oraz nie ma
    bezpośredniego wpływu na decyzje inwestycyjne funduszu.
    Zgodnie z wykładnią przedstawicieli doktryny (Dumkiewicz Małgorzata, Kidyba Andrzej,
    Komentarz aktualizowany do art. 1-300 Kodeksu spółek handlowych (dalej: „KSH”)), udziały
    oraz akcje są swojego rodzaju potwierdzeniem „uczestnictwa” w spółce. Wspólnicy
    posiadający udziały oraz akcjonariusze prowadzą działalność gospodarczą poprzez daną
    spółkę. Udziały wyrażają wartość wniesionego kapitału (pieniężnego, rzeczowego) do
    spółki, a akcje to papiery wartościowe o określonej wartości nominalnej, będącymi
    dowodem praw majątkowych przysługujących akcjonariuszom oraz stwierdzającymi ich
    udział w majątku spółki.
    Z uwagi na powyższe, a także zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
    obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm., dalej: „UoIF”), jedyna
    wspólna cecha, która łączy zarówno akcje, jak i certyfikaty inwestycyjne (ale nie udziały), to
    ich kwalifikacja jako papierów wartościowych. Co istotne, na gruncie prawa podatkowego
    należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, za dochody (przychody)
    osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w
    ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z papierów wartościowych oraz
    pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi,
    dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach
    regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo
    instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających. Powołany wyżej artykuł wskazuje,
    że ustawodawca w ustawie o CIT „zrównał” certyfikaty inwestycyjne oraz akcje poprzez
    wskazanie, że dochody z papierów wartościowych są uznawane za osiągane na terytorium
    Polski jedynie w przypadku, w którym takie papiery wartościowe byłyby dopuszczone do
    publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego
    rynku giełdowego. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Certyfikaty inwestycyjne nie
    są dopuszczone do takiego obrotu, zatem powyższa wspólna kwalifikacja akcji i
    certyfikatów inwestycyjnych w ramach papierów wartościowych pozostaje bez wpływu na
    zasady opodatkowania ich zbycia.

    Powyższa wykładnia pojęć z aktów źródłowych w postaci UFI, UoIF oraz Kodeksu spółek
    handlowych pozwala na stwierdzenie, że w zakresie pojęciowym udziałów i akcji nie
    znajduje się pojęcie certyfikatów inwestycyjnych.
    Jednocześnie, na gruncie prawa podatkowego, potwierdzenie stanowiska polegającego na
    uznaniu, że certyfikaty inwestycyjne nie są ani udziałami, ani akcjami znajduje
    potwierdzenie m.in. w następujących interpretacjach prawa podatkowego:
    - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14
      kwietnia 2023 r. (znak: 0111-KDIB1-2.4010.74.2023.2.ANK), zgodnie z którą:
      „Certyfikaty inwestycyjne natomiast nie są ani udziałami, ani akcjami spółek
      kapitałowych, a fundusz inwestycyjny zamknięty jest kategorią prawną odrębną od
      spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej. Certyfikaty inwestycyjne
      reprezentują określone prawa majątkowe uczestników mające odmienny charakter
      niż prawa z akcji lub udziałów - co wynika z innej funkcji ekonomicznej, jaką te
      certyfikaty inwestycyjne pełnią. Z perspektywy uczestnika, fundusz inwestycyjny jest
      formą zbiorowego lokowania środków pieniężnych, a nie formą prowadzenia
      działalności gospodarczej”.
    - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9
      listopada 2017 r. (znak: 0114-KDIP2-1.4010.234.2017.2.BC), zgodnie z którą:
      „certyfikaty inwestycyjne nie są udziałami/akcjami w spółkach - ich rola sprowadza się
      do reprezentowania określonych praw własnościowych inwestora w granicach
      przewidzianych w UFI i statucie funduszu inwestycyjnego. Certyfikaty inwestycyjne, ze
      względu na swoje przeznaczenie ekonomiczne, reprezentują inne prawa niż te
      wynikające typowo z udziałów/akcji w spółkach kapitałowych. Biorąc zatem pod uwagę
      klasyfikację prawno-podatkową certyfikatów inwestycyjnych i ich odmienny charakter
      w stosunku do akcji i udziałów, w przypadku umorzenia certyfikatów inwestycyjnych
      nie znajdzie zastosowania przepis art. 13 ust. 2 UPO PL-LUX, który dotyczy
      przeniesienia własności akcji lub udziałów w spółkach, których majątek składa się
      całkowicie lub głównie z majątku nieruchomego. W konsekwencji w przedmiotowej
      sytuacji wynagrodzenie z tytułu umorzenia certyfikatów inwestycyjnych podlega i
      będzie podlegać pod art. 13 ust. 5 UPO PL-LUX, zgodnie z którym zyski z przeniesienia
      własności (innych niż te, o których mowa w art. 13 ust. 1-4 UPO PL-LUX) powinny
      zostać opodatkowane tylko w tym państwie, w którym przenoszący własność ma
      miejsce zamieszkania lub siedzibę”.
    - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 kwietnia
      2015 r. (znak: IPPB5/4510-215/15-3/AJ), zgodnie z którą: „Zważywszy równocześnie na
      fakt, że w świetle polskich przepisów certyfikaty nie są ani udziałami ani akcjami, o
      czym mowa w art. 13 ust. 4 Konwencji, należy stwierdzić, że na tle art. 13 Konwencji
      polsko-luksemburskiej spełniają one dyspozycję ust. 5 tego artykułu. To przemawia za
      tym, że przychody/dochody z odpłatnego zbycia certyfikatów podlegają
      opodatkowaniu w miejscu siedziby rezydencji podatkowej Spółki, a więc w
      Luksemburgu”.
    - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 kwietnia
      2014 r. (znak: IPPB5/423-8/14-2/IŚ), zgodnie z którą: „Zważywszy równocześnie na fakt,
      że w świetle polskich przepisów certyfikaty nie są ani udziałami ani akcjami, o czym
      mowa w art. 13 ust. 4 Konwencji, należy stwierdzić, że na tle art. 13 Konwencji polsko-
      luksemburskiej spełniają one dyspozycję ust. 5 tego artykułu. To przemawia za tym, że
      przychody/dochody z odpłatnego zbycia certyfikatów podlegają opodatkowaniu w
      miejscu siedziby rezydencji podatkowej Spółki, a więc w Luksemburgu”.
    - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8
      października 2014 r. (znak: IPPB5/423-742/14-3/RS), gdzie wnioskodawca wskazał, że
      certyfikaty inwestycyjne mają inny charakter niż udziały i akcje, Dyrektor Izby
      Skarbowej w Warszawie wypowiedział się następująco: „W świetle obowiązującego

      stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej
      przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie określenia: czy wynagrodzenie
      otrzymywane przez Inwestora od Funduszu w związku wykupywaniem certyfikatów
      inwestycyjnych przez Fundusz będzie stanowiło zyski ze sprzedaży majątku, o których
      mowa w art. 13 ust. 5 umowy Polsko-Luksemburskiej o unikaniu podwójnego
      opodatkowania i jako takie nie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce (pytanie
      oznaczone nr 1) - jest prawidłowe, czy Inwestor będzie zobowiązany do zapłaty
      podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce z tytułu otrzymanego przez niego
      wynagrodzenia w związku z wykupywaniem certyfikatów inwestycyjnych przez
      Fundusz (pytanie oznaczone nr 2) - jest prawidłowe. Mając powyższe na względzie,
      stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia
      prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy”.
    Podsumowując powyższe, należy wskazać, że z brzmienia UPO nie wynika, aby zbycie
    certyfikatów inwestycyjnych, których wartość wynika z nieruchomości funduszu
    inwestycyjnego położonych w Polsce, stanowi co najmniej 50% wartości aktywów tego
    funduszu, podlegało opodatkowaniu w Polsce. Ponadto, utrwalona linia interpretacyjna
    organów podatkowych potwierdza, że certyfikaty inwestycyjne nie są ani udziałami, ani
    akcjami w rozumieniu UPO.
    3. Zapisy innych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie odnoszącym
    się do zysków z przeniesienia własności
    W ocenie Wnioskodawcy, niedopuszczalne jest dokonanie wykładni rozszerzającej art. 13
    ust. 4 UPO, ponieważ umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania służą podziałowi
    władztwa podatkowego pomiędzy dwie umawiające się strony. Jakiekolwiek jednostronne
    rozszerzenie zakresu stosowania umowy w naturalny sposób wiąże się z ograniczeniem
    władztwa drugiej ze stron umowy i może nakładać na tę stronę obowiązki w zakresie
    zastosowania unikania podwójnego opodatkowania.
    Strony UPO w momencie jej zawarcia, a także obecnie miały i mają pełną swobodę w
    ukształtowaniu jej treści. Zdaniem Wnioskodawcy, gdyby celem prawodawcy było objęcie
    opodatkowaniem w Polsce sprzedaży certyfikatów inwestycyjnych, których wartość w
    więcej niż 50 procentach pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego,
    położonego na terytorium Polski, dokonałby takiego zapisu wprost w umowie o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, uwzględniając certyfikaty inwestycyjne w katalogu zawartym
    w art. 13 ust. 4 UPO.
    Stosując wykładnię systemową, odnieść należy się do innych umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, gdzie strony tychże umów
    zdecydowały się na objęcie zbycia certyfikatów inwestycyjnych zakresem stosowania art.
    13 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Przykładowo, w Umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Malty w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w La Valetta dnia 7
    stycznia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. poz. 49 nr aktu 256, dalej: „UPO Polska-Malta”), zawarto
    zapisy w przedmiocie opodatkowania zysków ze zbycia udziałów lub akcji bądź
    porównywalnych praw, takich jak prawa w spółce osobowej lub truście, jak również
    certyfikaty lub jednostki uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, osiąganych przez osobę
    mającą siedzibę w danym państwie, w drugim umawiającym się państwie. Zgodnie z art.
    13 ust. 2 przedmiotowej umowy, zyski osiągnięte przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z przeniesienia własności
    udziałów (akcji) bądź porównywalnych praw, takich jak prawa w spółce osobowej lub
    truście, jak również certyfikaty lub jednostki uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
    mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli w jakimkolwiek
    momencie w okresie 365 dni poprzedzających przeniesienie własności tych udziałów

    (akcji) bądź porównywalnych praw ich wartość pochodziła w więcej niż 50% bezpośrednio
    lub pośrednio z majątku nieruchomego, zdefiniowanego w artykule 6, położonego w tym
    drugim Umawiającym się Państwie.
    W Umowie między Rzeczpospolitą Polską a Federacyjną Republiką Brazylii w sprawie
    eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz
    zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania, podpisanej 20 września 2022 roku
    w Nowym Jorku (dalej: „UPO Polska-Brazylia”), strony również zdecydowały się o
    wskazaniu zasad opodatkowania zysków ze zbycia certyfikatów lub jednostek
    uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym. Zgodnie z art. 13 ust. 4 przedmiotowej umowy,
    zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się
    Państwie z przeniesienia własności udziałów lub akcji bądź porównywalnych praw, takich
    jak prawa w spółce osobowej lub truście, jak również certyfikaty lub jednostki
    uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, mogą zostać opodatkowane w drugim
    Umawiającym się Państwie, jeżeli w jakimkolwiek momencie w okresie 365 dni
    poprzedzających przeniesienie własności tych udziałów lub akcji bądź porównywalnych
    praw ich wartość pochodziła w więcej niż 50 procentach bezpośrednio lub pośrednio z
    majątku nieruchomego, zdefiniowanego w artykule 6 ustęp 2, położonego na terytorium
    drugiego Umawiającego się Państwa.
    Bezpośrednie wskazanie w treści wyżej powołanych przepisów UPO Polska-Brazylia oraz
    UPO Polska-Malta certyfikatów inwestycyjnych w kategorii zysków osiąganych z
    przeniesienia własności potwierdza wykładnię systemową, zgodnie z którą, jeżeli strony
    UPO chciałyby, aby przedmiotowy artykuł znajdował zastosowanie do zysków osiąganych
    z tytułu zbycia certyfikatów inwestycyjnych, w takim wypadku certyfikaty inwestycyjne
    zostałyby wprost wskazane w treści przedmiotowej umowy.
    W Umowie między Rzecząpospolitą Polską a Gruzją w sprawie eliminowania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i
    unikaniu opodatkowania, podpisanej w Tbilisi dnia 7 lipca 2021 r. (Dz. U. z 2023 poz. 563,
    dalej: „UPO Polska-Gruzja”), w art. 13 ust. 4 zdecydowano się na wskazanie możliwości
    opodatkowania zysków z przeniesienia udziałów lub akcji bądź porównywalnych praw,
    takich jak prawa w spółce osobowej lub truście, a zgodnie z art. 20 Protokołu między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., oraz Protokołu, podpisanego w
    Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., podpisanym w Warszawie dnia 29 października 2020 r.
    (Dz. U. z 2022 r. poz. 906, dalej: „Protokół”) do Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13
    lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 poz. 216 nr aktu 2120 ze zm., dalej: „UPO
    Polska-Holandia”), strony uzgodniły, że dochód uzyskiwany w związku z wypłatami z tytułu
    certyfikatów lub jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym stanowi dochód z akcji
    (udziałów). Powyższe stanowi potwierdzenie, że w ramach wykładni postanowień umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, certyfikatów inwestycyjnych nie należy utożsamiać
    z pojęciem udziałów lub akcji, dopóki takie wskazanie nie zostanie zawarte wprost w danej
    umowie.
    4. Wykładnia art. 13 UPO z uwzględnieniem Konwencja wielostronnej implementującej
    środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r.,
    podpisanej w Paryżu dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja”, „Konwencja MLI”)
    Wnioskodawca wskazał, że Konwencja MLI stanowi instrument zmieniający umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania wypracowane na podstawie szeregu rekomendacji
    OECD. Poszczególne strony Konwencji wskazały, które umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zostają objęte Konwencją oraz które jej postanowienia wdrażają w tych

    umowach. Polska i Luksemburg objęły Konwencją UPO, natomiast Luksemburg dokonał
    wyboru z art. 9 ust. 6 lit. a Konwencji MLI wskazując, że zmiany wskazane w art. 9 nie mają
    zastosowania do umów zawartych przez Luksemburg i wyraził tym samym wiążącą wolę
    niestosowania art. 9 ust. 1 lit. b Konwencji MLI, który wskazuje, że klauzula
    nieruchomościowa powinna obejmować zarówno udziały (akcje), jak i „porównywalne
    prawa”.
    Brak obustronnej zgody na wdrożenie art. 9 Konwencji oznacza zarazem brak modyfikacji
    brzmienia UPO w powyższym zakresie, a w konsekwencji treść art. 13 UPO pozostaje
    niezmienna od 2013 roku, a art. 13 ust. 4 dotyczy jedynie udziałów i akcji.
    Warto również wskazać, że gdyby umawiające się strony chciały objąć zakresem art. 13
    ust. 4 UPO również certyfikaty inwestycyjne, to taki zapis po prostu zostałby dodany do
    UPO we wskazanym postanowieniu. Potwierdzenie prawidłowości takiego podejścia
    potwierdza przykładowo interpretacja indywidualna z dnia 15 września 2017 r. (znak: 0114-
    KDIP2-1.4010.192.2017.1.BC), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził
    następujące stanowisko wnioskodawcy: „Ponadto, w Komentarzu do Konwencji
    modelowej OECD wskazano, że państwa które chcą rozszerzyć stosowanie art. 13 ust. 4
    również na zyski ze zbycia praw w podmiotach, które nie emitują udziałów lub akcji mogą
    wprowadzić do umów o unikaniu podwójnego opodatkowania alternatywne brzmienie
    tego przepisu. A contrario, skoro Traktat zawiera standardowe brzmienie art. 13 ust. 4
    Konwencji modelowej OECD, to nie ma on zastosowania do zysków ze zbycia certyfikatów
    inwestycyjnych. W wyniku wykupu Certyfikatów, ich własność zostanie przeniesiona przez
    Wnioskodawcę na Fundusz. W związku z powyższym, ponieważ Traktat nie przewiduje
    regulacji specyficznej dotyczącej zbycia certyfikatów w funduszach inwestycyjnych,
    opodatkowanie dochodów Wnioskodawcy z tego tytułu powinno opierać się na art. 7
    Traktatu (w świetle tego przepisu zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład) lub art. 13
    ust. 4 Traktatu (zgodnie z tym przepisem zyski z przeniesienia tytułu własności majątku nie
    wymienionego w ustępach 1, 2, 3 art. 13 podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie,
    w którym przenoszący tytuł własności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę)”.
    5. Komentarz OECD
    Ponadto Wnioskodawca pragnie wskazać, że zgodnie z treścią Komentarza OECD do
    Modelowej konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej: „Komentarz
    OECD”) obowiązującym, gdy zawierane było UPO i Protokół do niej (Protokół między
    Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga zmieniający Konwencję
    między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku, sporządzoną w Luksemburgu dnia 14 czerwca 1995 r.,
    podpisany w Luksemburgu dnia 7 czerwca 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 964, dalej: „
    Protokół Polska-Luksemburg”), strony danej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania mogą, ale nie muszą rozszerzyć zakresu stosowania klauzuli
    nieruchomościowej na inne prawa niż udziały (akcje). Polska i Luksemburg nie dokonały
    takiego rozszerzenia.
    Zgodnie z pkt 28.5. Komentarza OECD do art. 13 ust. 4: „wiele Państw w swoich
    dwustronnych konwencjach rozszerza lub zawęża zakres tego ustępu. Na przykład
    niektóre państwa uważają, że przepis ten powinien obejmować nie tylko zyski ze zbycia
    akcji, ale także zyski z przeniesienia praw w innych podmiotach, takich jak spółki osobowe
    lub trusty, które nie emitują akcji, o ile wartość tych praw w podobny sposób wynika
    głównie z nieruchomości. Państwa pragnące rozszerzyć zakres tego ustępu na takie prawa
    mogą zmienić ten ustęp w następujący sposób: <<4. Zyski osiągane przez osobę mającą
    miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z przeniesienia własności udziałów

    (akcji) lub porównywalnych praw, których więcej niż 50 procent wartości pochodzi
    bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomości położonej w drugim Umawiającym się
    Państwie>>”.
    W odniesieniu do powyższego, Spółka wskazuje, że strony UPO, pomimo możliwości
    rozszerzenia zakresu stosowania art. 13 ust. 4 UPO do „porównywalnych praw” nie
    zdecydowały się na taką zmianę ani w momencie zawarcia UPO, ani w momencie zawarcia
    Protokołu, co podkreśla brak możliwości objęcia tymże przepisem innych zysków niż
    zysków osiągniętych z tytułu zbycia wyłącznie udziałów lub akcji.
    Biorąc pod uwagę argumentację wskazaną wyżej, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że
    do rozważanej transakcji zbycia Certyfikatów inwestycyjnych nie znajdzie zastosowania
    art. 13 ust. 4 UPO.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Spółki, zastosowanie w analizowanym zdarzeniu przyszłym
    znajdzie art. 13 ust. 5 UPO, a w konsekwencji uzyskane zyski z tytułu zbycia Certyfikatów
    inwestycyjnych powinny podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Luksemburgu, tj. w
    państwie, w którym Spółka ma siedzibę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.