Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.841.2025.2.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-12
Teza: Opodatkowanie odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej do
majątku wspólnego.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
lokal-sprzedaż lokalu
majątek-podział majątku
rozwód
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    Pani wniosek – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 listopada 2025 r. (data wpływu 5
    listopada 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2011 r. będąc w związku małżeńskim, zakupiła Pani wraz z mężem, nieruchomość wraz
    z miejscem postojowym za cenę 235 000 zł (dwieście trzydzieści pięć tysięcy złotych). Przez
    okres trwania małżeństwa nie miała Pani rozdzielności majątkowej. Po 10 latach, w 2021 r.
    w lutym, Pani małżeństwo zakończyło się rozwodem. Po 2 latach od rozwodu, w dniu 5
    września 2023 r., dokonała Pani wraz z mężem u notariusza umowy o podział majątku
    wspólnego, w której został zawarty jedynie podział nieruchomości. W podziale majątku
    jest zapis: „A.A. i B.B. oświadczają, że dokonują podziału majątku wspólnego w ten sposób,
    że lokal mieszkalny oraz garaż nabywa A.A. na co B.B. wyraża zgodę. A.A. i B.B.
    oświadczają, że w związku podziałem majątku A.A. dokonała na rzecz B.B. spłaty w kwocie
    100 000 zł (sto tysięcy złotych).”
    Na dzień podziału majątku na lokalu był kredyt hipoteczny zaciągnięty przez Panią i męża
    na zakup nieruchomości i aktualne saldo zadłużenia wynosiło 169 388,03 zł (sto
    sześćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta osiemdziesiąt osiem złotych i trzy grosze). Po
    podziale majątku spłaciła Pani samodzielnie kredyt hipoteczny.
    Po 14 latach od nabycia we współwłasności małżeńskiej, a po 2 latach od podziału
    majątku, w dniu 5 września 2025 r. sprzedała Pani ww. nieruchomość z garażem za kwotę
    500 000 zł (pięćset tysięcy złotych).
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że zakupiła w 2011 r. z mężem lokal mieszkalny z
    miejscem postojowym od dewelopera na mocy umowy sprzedaży – akt notarialny.
    Sprzedaż w dniu 5 września 2025 r. nie nastąpiła w wykonywaniu działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Pytanie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy sprzedaż mieszkania po podziale majątku 5 września 2025 r. stanowi źródło dochodu
    w rozumieniu art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i jednocześnie podstawę do obliczenia podatku dochodowego?
    Pani stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    W Pani rozumieniu przepisów, sprzedaż przez Panią nieruchomości 5 września 2025 r. nie
    jest źródłem przychodu w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym, ponieważ
    minęło 5 lat od momentu nabycia nieruchomości.
    Art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: „W przypadku
    odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku
    wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej
    małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw
    majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit a)-c), okres, o którym mowa w tym przepisie
    liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku
    wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej
    małżeńskiej.”
    W Pani przypadku koniec 2011 r.
    Art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego –
    podział majątku wspólnego może nastąpić na mocy urnowy między małżonkami lub na
    mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.

    W Pani przypadku umowa na mocy aktu notarialnego.
    W konsekwencji, sprzedaż lokalu z miejscem postojowym 5 września 2025 r.
    nienastępująca w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, nastąpiła po 13 latach
    od daty nabycia, co zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) nie będzie stanowić źródła
    przychodu w związku z ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ odpłatne zbycie nastąpiło po okresie 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym doszło do nabycia nieruchomości do wspólności majątkowej
    małżeńskiej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z kolei, jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą
    sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w
    tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne
    zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma
    moment i sposób ich nabycia.
    Jak stanowi art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania

      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres,
      o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Biorąc pod uwagę, że przedmiotowy lokal mieszkalny wraz z miejscem postojowym, został
    nabyty przez Panią w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, należy odnieść się
    również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei jak stanowi art. 35 ww. Kodeksu:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na
    skutek zawartej między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na
    skutek orzeczenia sądu (art. 52 § 1 ww. Kodeksu) albo z mocy prawa np.
    ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 ww. Kodeksu).
    Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
    bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej
    chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim
    stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
                    1Stosownie natomiast do art. 50 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa
      majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43
      § 2 i 3.
    Z reguły jest to stan przejściowy, który prowadzi do podziału majątku, choć – jak wynika z
    dyspozycji przepisu art. 211 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071) – podział ten nie jest obowiązkowy. Zgodnie bowiem z tym przepisem:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między
    małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.
    Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność
    łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą
    rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest
    wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak
    własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Współwłasność łączna, w tym wypadku
    wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości
    udziałów każdego współwłaściciela.

    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane
    przepisy prawa stwierdzam, że zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, datą nabycia przez Panią lokalu mieszkalnego wraz z miejscem
    postojowym jest data nabycia ww. nieruchomości do majątku wspólnego małżonków, tj.
    2011 r.
    Zatem, pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych upłynął z dniem 31 grudnia 2016 r.
    Reasumując, stwierdzam, że nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej
    sprzedaż przez Panią lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym, nie stanowi
    źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, gdyż została przez Panią dokonana po upływie pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. nieruchomości do majątku
    wspólnego małżonków.
    Zatem, w związku ze sprzedażą ww. lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym,
    nie jest Pani zobowiązana do zapłaty 19% podatku dochodowego od osób fizycznych i
    złożenia zeznania PIT-39.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście
    przedstawionego pytania i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii
    wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w
    sprawie oceny prawnej.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.