Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.916.2025.1.ST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Zawarcie ugody z bankiem; zaniechanie poboru podatku plus
wypłata kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    9 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:...
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:...

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowana będąca stroną postępowania oraz Zainteresowany niebędący stroną
    postępowania (dalej: „Zainteresowani”) są małżeństwem objętym ustawową wspólnością
    majątkową. W dniu „30 sierpnia 200 r.” Zainteresowani zawarli z bankiem ... (dalej: „Bank”),
    umowę kredytu mieszkaniowego ..., denominowaną kursem franka szwajcarskiego, w
    wysokości 35 404,70 CHF, aneksowaną w dniu 19 września 2007 r. do wysokości 66 694,64
    CHF (dalej: „Umowa”). Bank, z którym zawarli Umowę jest podmiotem, którego działalność
    podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Kredyt przeznaczony został na dokończenie budowy domu znajdującego się w stanie
    surowym. Przedmiotowy kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej. Nieruchomość będąca przedmiotem kredytowania położona jest w Polsce.
    W celu zabezpieczenia spłaty kredytu na nieruchomości będącej przedmiotem
    kredytowania ustanowiono hipotekę umowną zwykłą w wysokości 66 694,64 CHF oraz
    hipotekę umowną kaucyjną w wysokości 33 350,00 CHF. Zgodnie z zawartą Umową
    Zainteresowani odpowiadają za spłatę kredytu solidarnie.
    Zważywszy, że Umowa, na podstawie której udzielony został kredyt obarczona była
    wadami prawnymi w szczególności zawierała postanowienia nieuzgodnione indywidualnie
    z Zainteresowanymi, które kształtowały Ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z
    dobrymi obyczajami, rażąco naruszając Ich interesy, wystąpili Oni przeciwko Bankowi z
    roszczeniami dotyczącymi zwrotu zapłaconych rat kredytu oraz stwierdzenia nieważności
    Umowy. W toku prowadzonego sporu Strony (Zainteresowani oraz Bank) zgodnie wyraziły
    wolę jego polubownego zakończenia i zamierzają zawrzeć ugodę (dalej: „Ugoda”). Strony
    planują zawrzeć Ugodę w 2025 r. Celem Ugody ma być zakończenie sporu oraz uchylenie
    stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, na podstawie której udzielony
    został kredyt. W związku z zawarciem Ugody, Zainteresowani mają odstąpić od
    dochodzenia od Banku roszczeń objętych sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu
    nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy, w zamian za
    zmianę postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Zainteresowanych. Ze względu na
    przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy, na podstawie której udzielony
    został kredyt, w tym w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej,
    zgodnym zamiarem Stron będzie również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń
    w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w
    walucie obcej w brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej Ugodą. Na podstawie Ugody
    Strony postanowią, że kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak,
    jakby od daty zawarcia Umowy stanowił kredyt złotowy. Po zmianie waluty zadłużenia na
    walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji Strony uzgodniły, że pozostałe do
    spłaty zadłużenie Zainteresowanych wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia
    Ugody wyniesie 0 zł. W Ugodzie Strony postanowią, że Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w
    stosunku do Zainteresowanych w związku z Umową. Jednocześnie Bank odstąpi od
    naliczania odsetek bieżących należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony
    postanowią, że Kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości. Mocą
    Ugody Bank zwolni Zainteresowanych z długu (umorzy zadłużenie). Zgodnie z Ugodą na
    kwotę zwolnienia z długu składać się będzie zadłużenie z następującego tytułu: kapitału,
    odsetek skapitalizowanych, odsetek zapadłych niespłaconych, odsetek od zadłużenia

    przeterminowanego, odsetek zawieszonych, odsetek bieżących. Dodatkowo Bank zwolni
    Zainteresowanych z długu w części stanowiącej wysokość kosztów i opłat związanych z
    Umową.
    Niezależnie od wartości umorzonego długu na podstawie Ugody Zainteresowani
    otrzymają od Banku tzw. kwotę dodatkową (dalej: „Kwota Dodatkowa)”. Wysokość Kwoty
    Dodatkowej została ustalona w procesie indywidualnych negocjacji z Bankiem. Na skutek
    dokonania zwrotu Kwoty Dodatkowej – w łącznym rozliczeniu Umowy i Ugody – nie
    dojdzie do sytuacji, w której Zainteresowani uiścili na rzecz Banku kwotę niższą aniżeli
    kwota finansowania otrzymana od Banku w złotówkach (kwota kapitału Kredytu). Środki
    kredytu (kwota Kapitału Kredytu) według Banku wynosiły 152 937,13 zł. Od początku
    trwania Umowy Zainteresowani uiścili na rzecz Banku w związku z zawartą Umową kwotę
    206 019,56 zł (suma rat kapitałowych oraz odsetkowych). Różnica pomiędzy kwotą
    kapitału Kredytu w złotówkach oraz sumą dokonanych wpłat wynosi zatem 53 082,43 zł.
    Środki otrzymane przez Zainteresowanych tytułem Kwoty Dodatkowej mają wynieść 53
    082,43 zł. Kwota Dodatkowa nie stanowi zatem realnego przysporzenia dla
    Zainteresowanych i będzie zwrotem dokonanych przez Zainteresowanych spłat rat
    kapitału i odsetek. Ugoda ma zostać zawarta przez oboje Kredytobiorców.
    Kredyt, o którym mowa we wniosku został zaciągnięty na cele, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163). Kredyt został zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej
    inwestycji mieszkaniowej. Zainteresowani nie korzystali z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu/pożyczki zabezpieczonej
    hipoteką, przeznaczonej na cel, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy.
    Koszty i opłaty związane z umową to koszty monitów, wezwań, opłaty za wydanie
    dokumentów.
    W przypadku Zainteresowanych brak jest ww. kosztów i opłat i w konsekwencji w Ugodzie
    wskazana zostanie kwota 0 zł. Jednakże z uwagi na fakt, że ugoda zawierana jest na
    bankowym formularzu - wzorcu, Bank zawarł tego rodzaju postanowienie w treści Ugody.
    Pytania
    Czy w opisanej sytuacji Zainteresowani mogą skorzystać z zaniechania poboru podatku
    dochodowego od kwoty umorzonego Ugodą kredytu hipotecznego (zaciągniętego w dniu
    30 sierpnia 2008 r. w banku ... umową kredytu mieszkaniowego ...) na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    Czy w związku z otrzymaniem kwoty dodatkowej na podstawie Ugody po stronie
    Zainteresowanych powstanie przychód podatkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21,52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

    dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
    podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik
    uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym
    roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g,
    art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które:
      zostały otrzymane przez podatnika - czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
      podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
      zostały postawione do dyspozycji podatnika - czyli takie przysporzenia, które zostały
      mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
      pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
      możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to
      uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości
      pieniężne do dyspozycji podatnika.
      wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń - czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa

    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, źródłami przychodów są: - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można

    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), przez ugodę strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Kwestia zaniechania podatku od kwoty umorzonych wierzytelności - które to umorzenie
    ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. - została uregulowana w § 1
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.),
    zgodnie z którym:
    Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
      umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
      mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
    Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.

    (...)
    Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      jednego gospodarstwa domowego albo
      więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 184).
    Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo
    prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek
    mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią
    zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że, zaniechanie, o którym mowa w § 1 i §
    2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do
    dnia 31 grudnia 2026 r.
    W myśl § 3 ww. rozporządzenia:
    Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć
    kredyt, który został:
      udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w
    ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:

      nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym
    do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej (§ 1
    ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    W realiach niniejszej sprawy Zainteresowani zawrą z Bankiem (którego działalność
    podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym), umowę
    kredytu mieszkaniowego denominowaną kursem franka szwajcarskiego. Kredyt został
    zaciągnięty i przeznaczony na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Zainteresowani
    nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    innego kredytu/pożyczki zabezpieczonej hipoteką, przeznaczonej na cel, o których mowa
    w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W celu
    zabezpieczenia spłaty kredytu na nieruchomości będącej przedmiotem kredytowania
    ustanowiono zabezpieczenie hipoteczne. Zgodnie z zawartą Umową Zainteresowani
    odpowiadają za spłatę kredytu solidarnie. Umowa, na podstawie której udzielony został
    kredyt obarczona była wadami prawnymi, w szczególności zawierała postanowienia
    nieuzgodnione indywidualnie z Zainteresowanymi. Zainteresowani wystąpili zatem
    przeciwko Bankowi z roszczeniami dotyczącymi zwrotu zapłaconych rat kredytu oraz
    stwierdzenia nieważności Umowy. W toku prowadzonego sporu Zainteresowani oraz Bank

    zamierzają zawrzeć ugodę. Celem Ugody ma być zakończenie sporu oraz uchylenie stanu
    niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, na podstawie której udzielony został
    kredyt.
    Na podstawie Ugody Strony postanowią, że kredyt udzielony na podstawie Umowy
    zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy stanowił kredyt złotowy. Po
    zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji
    Strony uzgodniły, że pozostałe do spłaty zadłużenie Zainteresowanych wobec Banku z
    tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wyniesie 0 zł. Mocą Ugody Bank zwolni
    Zainteresowanych z długu (umorzy zadłużenie). Zgodnie z Ugodą na kwotę zwolnienia z
    długu składać się będzie zadłużenie z następującego tytułu: kapitału, odsetek
    skapitalizowanych, odsetek zapadłych niespłaconych, odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego, odsetek zawieszonych, odsetek bieżących.
    Dodatkowo Bank zwolni Zainteresowanych z długu w części stanowiącej wysokość
    kosztów i opłat związanych z Umową. Niezależnie od wartości umorzonego długu na
    podstawie Ugody Zainteresowani otrzymają od Banku tzw. Kwotę Dodatkową. Na skutek
    dokonania zwrotu Kwoty Dodatkowej - w łącznym rozliczeniu Umowy i Ugody - nie dojdzie
    do sytuacji, w której Zainteresowani uiścili na rzecz Banku kwotę niższą aniżeli kwota
    finansowania otrzymana od Banku w złotówkach (kwota kapitału Kredytu). Środki kredytu
    (kwota Kapitału Kredytu) według Banku wynosiły 152 937,13 zł. Od początku trwania
    Umowy Zainteresowani uiścili na rzecz Banku w związku z zawartą Umową kwotę 206
    019,56 zł (suma rat kapitałowych oraz odsetkowych). Różnica pomiędzy kwotą kapitału
    Kredytu w złotówkach oraz sumą dokonanych wpłat wynosi zatem 53 082,43 zł. Środki
    otrzymane przez Zainteresowanych tytułem Kwoty Dodatkowej mają wynieść 53 082,43 zł.
    Kwota dodatkowa będzie zwrotem dokonanych przez Zainteresowanych spłat rat kapitału
    i odsetek.
    Ww. Ugoda ma zostać zawarta przez oboje Kredytobiorców, zostanie podpisana w 2025 r.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego 29
    marca 2007 r. stanowić będzie dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Przechodząc do kwestii zaniechania poboru podatku dochodowego podkreślić jeszcze raz
    należy, że istotnym jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym
    samym, w przypadku Zainteresowanych zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych będzie miało zastosowanie na zasadach wynikających z § 1 ww.
    rozporządzenia w odniesieniu do całości kwoty umorzenia wierzytelności wskazanej w
    Ugodzie.
    Z kolei otrzymanie przez Zainteresowanych wynikającej z zawartej Ugody kwoty
    dodatkowej w wysokości 53 082,43 zł, która będzie zwrotem dokonanych przez
    Zainteresowanych spłat rat kapitału i odsetek ponad otrzymany kapitał (stanowi po
    przeliczeniu kredytu na walutę polską różnicę pomiędzy kwotą kapitału Kredytu w
    złotówkach oraz sumą dokonanych wpłat), nie spowoduje dodatkowego przysporzenia
    majątkowego po stronie Zainteresowanych. Tym samym, w związku z wypłatą przez bank
    opisanej Kwoty Dodatkowej, po stronie Zainteresowanych nie powstanie przychód w
    rozumieniu przepisów art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z
    tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty
    podatku z tego tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani ... (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.