Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.468.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-07
Teza: Obowiązek doliczania podatku VAT do kosztów sporządzenia
opinii na zlecenie Sądu oraz sposobu dokumentowania
kosztów dodatkowych.
Słowa kluczowe: biegły-biegły sądowy
koszt-koszty sądowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązku doliczania podatku VAT do kosztów sporządzenia opinii na zlecenie
    Sądu oraz sposobu dokumentowania kosztów dodatkowych. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawca zwraca się z prośbą o indywidualną interpretację przepisów podatkowych
    dotyczących prawidłowego naliczenia i rozliczenia podatku VAT w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania opinii,
    ekspertyz technicznych, wycen wartości pojazdów, maszyn i ruchomości oraz określania
    kosztów naprawy pojazdów. Wyżej wymienione czynności są wykonywane na zlecenie
    osób fizycznych, podmiotów prowadzących działalność gospodarczą oraz jako biegły
    sądowy na podstawie postanowień organów procesowych tj. Sądów, Syndyków,
    Komorników itd.
    Wnioskodawca jest płatnikiem podatku VAT i do każdej faktury jest doliczany ww. podatek.
    Problem naliczenia i rozliczenia podatku VAT, o który Wnioskodawca występuje do urzędu,
    dotyczy tylko i wyłącznie opinii wykonywanych na podstawie postanowienia Sądu.
    Faktura określająca koszty wykonania opinii wystawiana jest na podstawie
    Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie określenia
    stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania
    wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym z 24 kwietnia 2024 r.
    oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 grudnia 2024 r. zmieniające
    rozporządzenie w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf
    zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania
    opinii w postępowaniu cywilnym. Łączny koszt wykonania opinii na zlecenie Sądu zawiera
    (uogólniając) dwie pozycje:
    1. Koszt pracy biegłego wynikający z nakładu czasowego poświęconego na sporządzenie
      opinii i rozliczonego zgodnie ze stawkami zawartymi w ww. rozporządzeniach,
    2. Koszty poniesione przez biegłego na sporządzenie opinii, tj. wydruki, koszty oprawy i
      dostarczenia opinii, koszty dojazdu (tzw. kilometrówka) na miejsce oględzin, koszt
      użycia oprogramowania specjalistycznego jak (...), (...), (...) i inne, koszt zlecenia pracy
      warsztatu koniecznego do wykonania oględzin; do powyższych pozycji określanych w
      wartościach netto, Wnioskodawca dolicza podatek VAT w wysokości 23%.
    Ostatnimi czasy Sądy (...) wydziałów, w postanowieniach zaczęły ograniczać przyznane
    Wnioskodawcy wynagrodzenie o wartość podatku VAT doliczanego przez Wnioskodawcę
    do kosztów poniesionych przez biegłego. Sądy stają na stanowisku, iż zgodnie z art. 89 ust.
    4 u.k.s.c. „wynagrodzenie biegłego będącego płatnikiem obowiązanym do rozliczenia
    podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług,
    określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym
    wynagrodzeniu”. Sąd przyjmuje zatem, iż pozostałe koszty poniesione przez
    Wnioskodawcę nie powinny być obciążone podatkiem VAT. Jednocześnie Sądy wymagają
    od Wnioskodawcy „noty obciążeniowej” jako dokumentu – korespondencja email -
    umożliwiającego wypłatę zwrotu poniesionych kosztów.
    Pytania
    1. Czy wykonując opinie na zlecenie Sądów powszechnych na terenie Polski, jako
      podatnik zobowiązany do rozliczenia podatku od towarów i usług, Wnioskodawca
      powinien doliczać (tak jak robi to do tej pory) do kosztów sporządzenia opinii podatek
      VAT w stawce obowiązującej w dacie wystawienia faktury VAT?
    2. W przypadku uznania, iż koszty dodatkowe nie powinny być obciążone podatkiem VAT,
      tj. uznaniem stanowiska Sądów za słuszne, Wnioskodawca prosi o interpretację, w jaki
      sposób powinien wystawić fakturę w zakresie kosztów dodatkowych, czy pozycje
      kosztowe powinny zawierać zerową stawkę podatku VAT, pozycję zwolnioną z podatku
      VAT, czy ww. koszty powinny być dokumentowane jako nota księgowa lub nota
      obciążeniowa?
    Pana stanowisko w sprawie

    Wnioskodawca uważa, iż koszty dodatkowe poniesione na potrzeby wykonania opinii na
    zlecenie Sądu powinny być obciążone podatkiem VAT w wysokości 23% i tak też powinny
    być rozliczane.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie ma podstawy do wystawienia Faktury VAT o
    wartości podatku 0 (zero)% lub zw. (zwolniony) z podatku VAT oraz nie ma podstawy do
    wystawienia noty księgowej, czy też obciążeniowej w ww. zakresie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1

    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy –
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale
    także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu należy wskazać należy, że prawo do wykonywania funkcji biegłego
    sądowego nabywane jest w określonym trybie i po spełnieniu ściśle określonych
    warunków wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24
    stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 15 poz. 133).
    Biegły sądowy jest osobą, która posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości specjalne w
    danej dziedzinie, potwierdzone stosownym dokumentem. Opinia wydana przez biegłego
    jest dowodem w postępowaniu sądowym. Przed objęciem funkcji biegły składa
    przyrzeczenie, że powierzone mu obowiązki wykonywać będzie z całą sumiennością i
    bezstronnością.
    Ponadto stosownie do art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w
    sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228):
      Biegłemu powołanemu przez sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę
      oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii.
    W myśl art. 89 ust. 2 cytowanej ustawy:
      Wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala się, uwzględniając
      wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość
      wydatków, o których mowa w ust. 1 – na podstawie złożonego rachunku.
    Z kolei zgodnie z art. 89 ust. 3 ww. ustawy:
      Wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy
      albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych
      ze względu na dziedzinę, w której są oni specjalistami. Podstawę obliczenia stawki
      wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty
      bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość
      określa ustawa budżetowa.
    Natomiast art. 89 ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, że:
      Wynagrodzenie biegłego będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia
      podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług,
      określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym
      wynagrodzeniu.
    W oparciu o § 11 ww. rozporządzenia z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych
    sądowych:

      Biegłemu przysługuje za wykonanie czynności wynagrodzenie w wysokości
      określonej odrębnymi przepisami.
    Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 kwietnia 2024 r. w
    sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu
    dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 627 ze zm.):
      Stawka wynagrodzenia biegłych powołanych przez sąd za każdą godzinę pracy,
      zwana dalej "stawką", wynosi - w zależności od stopnia złożoności problemu
      będącego przedmiotem opinii, a także w zależności od nakładu pracy oraz
      warunków, w jakich opracowano opinię - od 1,67 % do 2,36 % kwoty bazowej dla
      osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa
      ustawa budżetowa, zwanej dalej "kwotą bazową”.
    Zgodnie z § 4 powyższego rozporządzenia:
      W przypadku gdy problem będący przedmiotem opinii jest szczególnie złożony,
      stawka może być podwyższona do 50 %.
    Stosownie zaś do § 8 ww. rozporządzenia:
      Poniesione przez biegłego wydatki niezbędne dla wydania opinii, w szczególności
      wydatki materiałowe, amortyzację aparatury badawczej oraz koszty dojazdu na
      miejsce wykonania czynności, biegły dokumentuje za pomocą faktur lub rachunków
      albo kopii tych dokumentów.
    Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 kwietnia 2024 r. w
    sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu
    dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu karnym (Dz.
    U. z 2024 poz. 615 ze zm.):
      Stawka wynagrodzenia biegłych powołanych przez sąd lub organ postępowania
      przygotowawczego za każdą godzinę pracy, zwana dalej „stawką”, wynosi – w
      zależności od stopnia złożoności problemu będącego przedmiotem opinii, a także w
      zależności od nakładu pracy oraz warunków, w jakich opracowano opinię – od 1,67
      % do 2,36 % kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska
      państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa, zwanej dalej „kwotą
      bazową”.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      W przypadku biegłego, który w zakresie posiadanych wiadomości specjalnych
      wykonuje działalność zawodową lub naukowo-badawczą za granicą, stawka może
      być podwyższona do wysokości nie wyższej niż 95 % kwoty bazowej.
    Stosownie zaś do § 8 cyt. rozporządzenia:
      Stawka biegłego, o którym mowa w § 7, może być podwyższona, jednak nie więcej
      niż o 50 %, w razie prze- słuchiwania osoby podczas badania jej stanu psychicznego
      albo przesłuchiwania osoby z udziałem innych biegłych.
    Ponadto, w myśl § 12 ww. rozporządzenia:
      Poniesione przez biegłego wydatki niezbędne dla wydania opinii, w tym w
      szczególności wydatki materiałowe, amortyzację aparatury badawczej oraz koszty
      dojazdu na miejsce wykonania czynności, biegły dokumentuje za pomocą faktur lub
      rachunków albo kopii tych dokumentów.
    Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,

      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z kolei art. 29a ust. 6 ustawy stanowi, że:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Zgodnie z art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    W art. 29a ust. 1 ustawy wskazano, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, z zastrzeżeniami wynikającymi z dalszych przepisów ustawy, dotyczącymi usług
    agentów, pośredników itp., wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, przypadków, gdy
    podstawa opodatkowania może być szacowana przez organ podatkowy oraz
    opodatkowania niektórych podatników dokonujących obrotów dziełami sztuki,
    przedmiotami kolekcjonerskimi, antykami i towarami używanymi.
    Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział szczególnego uregulowania podstawy
    opodatkowania w zakresie usług biegłych sądowych.
    Ww. przepis art. 29a ust. 1 ustawy stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.) z treści którego wynika, że:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
      włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
      świadczenia.
    Jak stanowi art. 78 Dyrektywy:
      Do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:
      a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
      b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub
        usługobiorcy.
      Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte
      odrębną umową za koszty dodatkowe.
    Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia,
    stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów
    mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio

    związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę
    należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z
    dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta,
    powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do
    podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar
    przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje,
    jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla
    świadczenia zasadniczego.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie wykonywania
    opinii, ekspertyz technicznych, wycen wartości pojazdów, maszyn i ruchomości oraz
    określania kosztów naprawy pojazdów. Ww. czynności są wykonywane na zlecenie osób
    fizycznych, podmiotów prowadzących działalność gospodarczą oraz jako biegły sądowy na
    podstawie postanowień organów procesowych tj. Sądów, Syndyków, Komorników itd. Jest
    pan płatnikiem podatku VAT i do każdej faktury jest doliczany ww. podatek. Problem
    naliczenia i rozliczenia podatku VAT dotyczy tylko i wyłącznie opinii wykonywanych na
    podstawie postanowienia Sądu. Faktura określająca koszty wykonania opinii wystawiana
    jest na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 kwietnia 2024 r. w
    sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu
    dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym z
    24 kwietnia 2024 roku oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 grudnia
    2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych,
    taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania
    opinii w postępowaniu cywilnym.
    Łączny koszt wykonania opinii na zlecenie Sądu zawiera (uogólniając) dwie pozycje:
    1) Koszt pracy biegłego wynikający z nakładu czasowego poświęconego na sporządzenie
      opinii i rozliczonego zgodnie ze stawkami zawartymi w ww. rozporządzeniach,
    2) Koszty poniesione przez biegłego na sporządzenie opinii, tj. wydruki, koszty oprawy i
      dostarczenia opinii, koszty dojazdu (tzw. kilometrówka) na miejsce oględzin, koszt
      użycia oprogramowania specjalistycznego jak (...), (...), (...) i inne, koszt zlecenia pracy
      warsztatu koniecznego do wykonania oględzin. Do powyższych pozycji określanych w
      wartościach netto dolicza Pan podatek VAT w wysokości 23%.
    Sądy które zlecają Panu wykonywanie opinii stają na stanowisku, iż zgodnie z art. 89 ust. 4
    u.k.s.c. „wynagrodzenie biegłego będącego płatnikiem obowiązanym do rozliczenia
    podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług,
    określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym
    wynagrodzeniu”. Sąd przyjmuje zatem, iż pozostałe koszty poniesione przez Pana nie
    powinny być obciążone podatkiem VAT. Jednocześnie Sądy wymagają od Pana „noty
    obciążeniowej” jako dokumentu umożliwiającego wypłatę zwrotu poniesionych kosztów.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy, Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy
    wykonując opinie na zlecenie Sądów powszechnych powinien Pan doliczać do kosztów
    sporządzenia opinii podatek VAT (pytanie nr 1 z wniosku).
    Z treści art. 29a ust. 6 ustawy bezpośrednio wynika, że podstawa opodatkowania w
    podatku od towarów i usług obejmuje także koszty dodatkowe. Przy czym chodzi tu o
    koszty bezpośrednio związane z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług,
    pobierane przez sprzedawcę od nabywcy towaru lub usługi. Taka regulacja przesądza o
    tym, że koszty te są wliczane do podstawy opodatkowania, czyli nie podlegają
    opodatkowaniu jako odrębne świadczenia. Co więcej, koszty te wpływają bezpośrednio na
    wysokość zapłaty (wynagrodzenia) należnej z tytułu sprzedaży.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że jeśli poniesione
    koszty dodatkowe są niezbędne do wykonania opinii, to składają się one na całość
    świadczenia należnego od nabywcy usługi na równi z wypłacanym wynagrodzeniem.
    Poniesione koszty dodatkowe stanowią element rachunku kosztów, zmierzających do

    ustalenia kwoty odpłatności za wykonywaną usługę. Stanowią więc zapłatę, którą
    dokonujący świadczenia (usługodawca) – Pan - otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od usługobiorcy – Sądu - w rozumieniu powołanego wyżej art. 29a ust. 1
    ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według stawki
    właściwej dla usługi głównej (czynność biegłego).
    Jak wskazano powyżej, podstawą opodatkowania jest wartość usługi, na którą w
    przedmiotowej sprawie składają się zarówno wynagrodzenie biegłego sądowego za
    wydanie opinii, jak i poniesione przez biegłego koszty dodatkowe konieczne do wykonania
    tej usługi. Wartość całego świadczenia podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług według właściwej stawki. Zatem, w rozpatrywanej sprawie, do podstawy
    opodatkowania powinien Pan wliczać wszystkie składniki wynagrodzenia należnego za
    wykonaną usługę wydania opinii.
    W konsekwencji, skoro za podstawę opodatkowania podatkiem VAT świadczonych przez
    Pana usług biegłego sądowego na rzecz Sądu należy traktować całość kwoty otrzymanej z
    tego tytułu, tj. zarówno kwotę wynagrodzenia za wykonaną pracę, jak również zwrot
    poniesionych przez Pana wydatków niezbędnych dla wydania opinii, to powinien Pan
    doliczać do kosztów sporządzania opinii podatek VAT według właściwej stawki.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest za prawidłowe.
    Z uwagi na fakt, że Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe, nie
    udzieliłem odpowiedzi na Pana pytanie nr 2, gdyż zgodnie z jego treścią oczekiwał Pan na
    nie odpowiedzi w przypadku, gdy Pana stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1 jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Ponadto informuję, że wszystkie informacje niezbędne z punktu widzenia przepisów,
    których interpretacji Pan oczekuje powinny wynikać z opisu stanu faktycznego, a nie z
    załączonych dokumentów. W ramach wydawania interpretacji prawa podatkowego nie
    prowadzę postępowania dowodowego i nie analizuję załączników.
    Stosownie do art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej:
      W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w
      przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz
      wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
    Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania
    wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 42a ustawy o VAT:

      Wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na
      potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
      1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
      2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury
      scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji
      Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy
      Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy,
      kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną
      do:
      a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
      b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
      podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
      3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Zatem wydana interpretacja indywidualna nie rozstrzyga w zakresie ustalenia stawki
    podatku VAT właściwej dla świadczonych przez Pana usług..
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.