Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.704.2024.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-05
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania aportu do Spółki składników majątku jako ZCP.
Słowa kluczowe: gmina; przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa; składnik-przeniesienie składników majątkowych; własność-przeniesienie własności rzeczy; zakład; zakład-zakład komunalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 27; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie uznania, iż aport składowiska odpadów
    komunalnych będzie zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o którym mowa w
    art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 29 stycznia 2025 r. (wpływ 29 stycznia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu do wniosku z 29
    stycznia 2025 r.
    Gmina (...) posiada status podatnika VAT czynnego w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.), zwaną dalej u.
    p.t.u o numerze NIP: (...). Jako jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość
    prawną nadaną ustawowo przez art. 165 Konstytucji RP oraz art. 2 ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465). Zadania własne gminy
    określone są w art. 7 tej ustawy oraz uszczegółowione w przepisach szczególnych –
    konkretyzujących ich realizację. Zgodnie z art. 7 ww. ustawy, zaspokajanie zbiorowych
    potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy.
    Zadania te obejmują w szczególności sprawy :
      1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody
        oraz gospodarki wodnej,
      2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego,

      3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
        komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk
        i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i
        cieplną oraz gaz,
      3a) działalności w zakresie telekomunikacji,
      4) lokalnego transportu zbiorowego,
      5) ochrony zdrowia,
      6) pomocy społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych,
      6a) wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej,
      7) gminnego budownictwa mieszkaniowego,
      8) edukacji publicznej,
      9) kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i
        opieki nad zabytkami,
      10) kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych,
      11) targowisk i hal targowych,
      12) zieleni gminnej i zadrzewień,
      13) cmentarzy gminnych,
      14) porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i
        przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu
        przeciwpowodziowego,
      15) utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów
        administracyjnych,
      16) polityki prorodzinnej, w tym zapewnienia kobietom w ciąży opieki socjalnej,
        medycznej i prawnej,
      16a) polityki senioralnej,
      17) wspierania i upowszechniania idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do
        działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania
        aktywności obywatelskiej,
      18) promocji gminy,
      19) współpracy i działalności na rzecz organizacji pozarządowych oraz podmiotów
        wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności
        pożytku publicznego i o wolontariacie,
      20) współpracy ze społecznościami lokalnymi i regionalnymi innych państw.
    Przypomnienia wymaga też fakt, iż Gmina oprócz zadań własnych realizuje wiele zadań
    zleconych – co wynika z art. 166 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi,
    iż: „jeżeli wynika to z uzasadnionych potrzeb państwa, ustawa może zlecić jednostkom
    samorządu terytorialnego wykonywanie innych zadań publicznych. Ustawa określa tryb
    przekazywania i sposób wykonywania zadań zleconych”.
    Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organami gminy są: 1) rada
    gminy, 2) wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    W myśl art. 26 ust.1 tej ustawy organem wykonawczym gminy jest wójt, zaś zgodnie z ust.
    4 w miastach powyżej 100.000 mieszkańców organem wykonawczym jest prezydent
    miasta. Wójt wykonuje swoje zadania za pośrednictwem urzędu, którego jest
    kierownikiem (art. 33 ust. 1).

    Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 107) prawa powiatu przysługują miastom, które w dniu 31 grudnia 1998 r.
    liczyły więcej niż 100.000 mieszkańców (...). Miastem takim jest więc Gmina (...). Zadania
    powiatu określone są w art. 4 tej ustawy.
    Tak więc do zadań gminy będącej miastem na prawach powiatu oprócz zadań nałożonych
    przez ustawę o samorządzie gminnym dochodzą także zadania nałożone przez ustawę o
    samorządzie powiatowym.
    Zgodnie z art. 9 pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 z późn. zm.) sektor finansów publicznych tworzą m.in. jednostki
    samorządu terytorialnego, jednostki budżetowe oraz samorządowe zakłady budżetowe.
    Jednostkami budżetowymi, zgodnie z art. 11 tej ustawy, są jednostki organizacyjne sektora
    finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki
    bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio
    dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, działające
    na podstawie statutu określającego w szczególności ich nazwę, siedzibę i przedmiot
    działalności. Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i
    wydatków, zwany dalej „planem finansowym jednostki budżetowej”.
    Na skutek wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 września 2015 r.
    w sprawie C-276/14 stwierdzone zostało, iż gminna jednostka organizacyjna, której
    działalność gospodarcza nie spełnia kryterium samodzielności w rozumieniu art. 9 ust. 1
    dyrektywy 2006/112/WE, nie może być uznana za podatnika podatku od wartości dodanej
    odrębnie od gminy, w której skład jednostka ta wchodzi. W konsekwencji tego należy
    uznać, że samorządowe jednostki budżetowe nie posiadają odrębności podatkowej na
    gruncie przepisów o VAT, zatem wszelkie czynności przez nie dokonywane powinny być
    rozliczane przez jednostkę samorządu terytorialnego, która je utworzyła.
    Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie TSUE za obowiązkowe uznano
    „scentralizowanie” w samorządach rozliczeń w zakresie podatku VAT.
    Termin obowiązkowej centralizacji podatkowej dotyczącej podatku VAT w samorządach
    został określony komunikatem Ministerstwa Finansów opublikowanym dnia 15 stycznia
    2016 r. na dzień 1 stycznia 2017 r., zatem Gmina (...) od tego właśnie terminu rozpoczęła
    scentralizowane rozliczanie podatku od towarów i usług, tj. procesem tym objęte zostały
    wraz z Urzędem Miasta (...) wszystkie gminne jednostki budżetowe oraz samorządowy
    zakład budżetowy. Formalną podstawę ww. działania stanowi art. 3 ustawy z dnia 5
    września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz
    dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizacje projektów
    finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od
    państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki
    samorządu terytorialnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 280).
    Gmina (...) w związku z realizacją zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    samorządzie gminnym od wielu lat jest właścicielem majątku, w tym nieruchomości
    składających się na składowisko odpadów w (...). Korzystanie ze składowiska przez
    klientów jest odpłatne. Kwestie odpłatności reguluje obecnie uchwała nr (...) Rady Miasta
    (...) z dnia (...) 2011 r. w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta (...) uprawnienia do
    ustalania wysokości opłat za przyjmowanie odpadów na składowisko w (...). Uchwała
    wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz
    art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (obecnie t. j. Dz. U.
    z 2021 r. poz. 679).
    Realizując uprawnienie wynikające z ww. uchwały Prezydent Miasta (...) wydał zarządzenie
    w sprawie ustalenia wysokości opłat za przyjmowanie odpadów na składowisko w (...), w
    którym ustalił wysokość opłaty za przyjmowanie odpadów do unieszkodliwienia i odzysku
    za jedną tonę odpadów. Obecnie kwestie te reguluje Zarządzenie nr (...) Prezydenta

    Miasta (...) z dnia (...) 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za przyjmowanie
    odpadów na składowisko w (...).
    Obecnie odnośnie funkcjonowania składowiska w (...) obowiązuje umowa zawarta w dniu
    (...) 2015 r. pomiędzy Gminą (...) będącą zleceniodawcą a Miejskim Przedsiębiorstwem (...)
    Sp. z o.o. z siedzibą w (...) przy (...), NIP: (...), będącym Zleceniobiorcą. W wyniku zawarcia
    ww. umowy Zleceniodawca zlecił a Zleceniobiorca przyjął do realizacji wykonywanie praw i
    obowiązków zarządzającego składowiskiem odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14
    grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, z późn. zm.) oraz
    administrowanie obiektami towarzyszącymi.
    Miejskie Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w (...) jest spółką komunalną, w której Gmina (...)
    posiada 100% udziałów, wyspecjalizowaną w realizacji zadań gminy, o których mowa w
    art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Przedmiotem działalności ww. Spółki
    jest także m.in. działalność związana ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem
    odpadów, stosownie do treści art. 136 ustawy o odpadach. W myśl art. 136 ww. ustawy,
    zarządzającym gminnym składowiskiem odpadów nie może być jednostka sektora
    finansów publicznych. Gmina może utworzyć podmiot niebędący taką jednostką w celu
    prowadzenia gminnego składowiska odpadów lub powierzyć wykonywanie praw i
    obowiązków zarządzającego gminnym składowiskiem odpadów podmiotowi niebędącemu
    jednostką sektora finansów publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 20
    grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.
    Nadmienić należy, iż zgodnie z art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej gospodarka
    komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w
    szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa
    handlowego.
    Zleceniobiorca jest zobowiązany m.in. do:
      - utrzymywania we właściwym stanie technicznym i sanitarnym Infrastruktury (...),
      - uzyskiwania parametrów zanieczyszczeń w ściekach oczyszczonych, określonych w
        pozwoleniu wodnoprawnym,
      - niezwłocznego informowania Zleceniodawcy o planowanych kontrolach zewnętrznych
        dotyczących Infrastruktury (...) oraz przekazywania protokołów z kontroli w terminie
        14 dni od daty ich podpisania,
      - przedkładania Zleceniodawcy dokumentów (wraz z dowodami OT lub PT)
        świadczących o zakupie/wytworzeniu elementów Infrastruktury (...) w celu ujęcia ich
        w ewidencji majątku Gminy (...),
      - likwidowania skutków zaistnienia zdarzeń zewnętrznych niemożliwych do
        zapobieżenia i niemożliwych do przewidzenia (np. nadzwyczajne zjawiska przyrody)
        mających istotny wpływ na bezpieczeństwo Infrastruktury (...),
      - racjonalnego zarządzania powierzonym mieniem,
      - przedkładania marszałkowi województwa wykazu zawierającego informacje o
        składowanych odpadach oraz informacje o wysokości należnych opłat, a także do
        wnoszenia opłaty za korzystanie ze środowiska za dany rok kalendarzowy w
        terminie do dnia 31 marca następnego roku,
      - stanowienia zabezpieczenia roszczeń nie później niż 3 miesiące od dnia, w którym
        decyzja zatwierdzająca instrukcję prowadzenia składowiska stała się ostateczna.
    Zasady rozliczeń finansowych pomiędzy Zleceniodawcą a Zleceniobiorcą z tytułu wpływów
    i wydatków związanych z wykonywaniem praw i obowiązków zarządzającego
    składowiskiem reguluje załącznik nr 2 do umowy.
    Zgodnie z nim za okres rozliczeniowy przyjmuje się miesiąc kalendarzowy.

    Zleceniobiorca zobowiązany jest przyjmować opłaty za dostarczone przez przewoźników
    odpady na Składowisko Odpadów, opłaty za dostarczoną wodę i odprowadzone ścieki od
    odbiorców zbiorowego zaopatrzenia w wodę, hurtowej dostawy wody i hurtowego
    odbioru ścieków, należności za sprzedaż złomu z remontów oraz drewna z wycinki drzew i
    krzewów, za sprzedaż materiałów z fizycznej likwidacji wyposażenia i środków trwałych, za
    podnajem pomieszczeń i miejsc parkingowych, inne należności związane z
    funkcjonowaniem Infrastruktury (...), wyegzekwowane kwoty z tytułu umów oraz
    należności powstałych w toku postępowania egzekucyjnego i sądowego. Zleceniobiorca
    przekazuje Zleceniodawcy w terminie do 5-go dnia miesiąca następującego po
    zakończeniu kwartału informację o kwotach odsetek należnych na koniec każdego
    kwartału informację o kwotach odsetek należnych na koniec każdego kwartału od
    kontrahentów oraz o kwotach zaległości.
    W terminie do 20-go dnia danego okresu rozliczeniowego Zleceniobiorca przekazuje na
    rachunek bankowy Zleceniodawcy wpływy brutto, o których mowa w ust. 2, dokonane do
    dnia 16-go danego okresu rozliczeniowego. Wpływy brutto dokonane od dnia 17-go do
    końca okresu rozliczeniowego podlegają wpłacie w terminie do 5-go następnego miesiąca.
    Zleceniobiorca przekazuje Zleceniodawcy w terminie do 20-go dnia danego okresu
    rozliczeniowego zestawienie wpływów z tytułu składowania i odzysku odpadów, opłat
    wnoszonych przez kontrahentów za dostarczoną wodę i odebrane ścieki, należności za
    sprzedaż złomu z remontów oraz drewna z wycinki drzew i krzewów, za sprzedaż
    materiałów z fizycznej likwidacji wyposażenia i środków trwałych, za podnajem
    pomieszczeń i miejsc parkingowych oraz innych należności związanych z
    funkcjonowaniem infrastruktury (...).
    W terminie do 5 dnia miesiąca następującego po okresie rozliczeniowym Zleceniobiorca
    przesyła Zleceniodawcy kopie faktur, rejestr sprzedaży VAT dot. przychodów ze sprzedaży
    za miesiąc rozliczeniowy, zestawienie poniesionych kosztów powstałych w toku
    prowadzonych postępowań sądowych i egzekucyjnych należnych od kontrahenta oraz
    informację w zakresie wpływów brutto z tytułu wpłat dokonanych w okresach od dnia 1 do
    16 oraz od dnia 17 do końca okresu rozliczeniowego.
    Po zakończeniu każdego miesiąca Zleceniobiorca wystawia Zleceniodawcy faktury z tytułu
    łącznego wynagrodzenia, stosownie do § 8 ust. 2 umowy.
    Zleceniodawca upoważnia Zleceniobiorcę do wystawiania i podpisywania faktur za
    przyjmowanie odpadów na składowisko odpadów oraz za dostarczoną wodę i odebrane
    ścieki i innych, związanych z wykonywaniem praw i obowiązków zarządzającego
    Składowiskiem Odpadów i administrowaniem obiektami towarzyszącymi (np. sprzedaż
    złomu z remontów, drewna z wycinki drzew i krzewów, sprzedaż materiałów z fizycznej
    likwidacji wyposażenia i środków trwałych, podnajem pomieszczeń podmiotom
    świadczącym usługi związane z funkcjonowaniem Infrastruktury (...) oraz podnajem miejsc
    parkingowym) zgodnie z klauzulami:
    Wystawca: Miejskie Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o, (...),NIP: (...), Sprzedawca: Gmina (...),
    NIP: (...).
    Zleceniobiorca zobowiązany jest wyodrębnić w ewidencji analitycznej operacje związane z
    realizacją umowy.
    Zleceniobiorca zobowiązany jest do: przygotowywania pliku JPK-VAT za każdy miesiąc
    kalendarzowy obejmujący całą sprzedaż Gminy fakturowaną przez Zleceniobiorcę,
    przesyłania pliku JPK-VAT do systemu (...) w terminie do 15 dnia miesiąca następującego
    po tym, którego JPK dotyczy, przygotowywania pliku JPK-Faktura na każde żądanie
    Zleceniodawcy, przesyłania pliku JPK-Faktura niezwłocznie po otrzymaniu żądania od
    Zleceniodawcy na nośniku danych, najpóźniej następnego dnia roboczego po otrzymaniu
    żądania.

    Po przekazaniu Gminie ww. dokumentacji finansowej jest ona włączana do ksiąg
    rachunkowych Gminy pozostając wyodrębniona w formie rejestrów.
    Składniki majątkowe tworzące składowisko wyodrębnione są w prowadzonej ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Gminy.
    Podkreślić też należy, iż na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 marca
    2010 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i
    rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (t. j. Dz. U z 2022 poz.
    513) prowadzona jest wyodrębniona ewidencja księgowa dochodów i wydatków w tym
    zakresie, co następnie znajduje odzwierciedlenie w sprawozdaniu z wykonania budżetu
    miasta (...) za dany rok kalendarzowy.
    Składowisko wyodrębnione jest organizacyjnie.
    Zarządzeniem nr (...) Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2024 r. (poprzednio Zarządzenie nr
    (...) z dnia (...) 2018 r.) nadano Regulamin (...) działającemu w strukturze Urzędu Miasta (...).
    W myśl § 2 w skład Departamentu wchodzi m.in. Wydział (...). Na podstawie § 9 ust. 3
    Wydział (...) tworzą m.in:
      - Zastępca Dyrektora Wydziału ((...)), nadzorujący bezpośrednio:
      1) referat ds. gospodarowania odpadami komunalnymi ((...)), w skład którego wchodzą:
      a) kierownik referatu ((...)),
      b) wieloosobowe stanowisko pracy ds. składowiska odpadów komunalnych w (...) ((...)).
    Z kolei zgodnie z Regulaminem organizacyjnym przyjętym zarządzeniem (...) Prezesa
    Zarządu (...) Sp. z o.o. w (...) z dnia (...) 2022 r. w sprawie: wprowadzenia „(...)” wszystkie
    komórki organizacyjne działają w oparciu o wewnętrzne akty normatywne (w
    szczególności uchwały, zarządzenia i regulaminy), natomiast regulaminy, instrukcje,
    procedury regulują tryb postępowania i zasady funkcjonowania poszczególnych dziedzin
    działalności.
    W związku z powyższym, na podstawie procedury zintegrowanego systemu zarządzania
    ((...)) – procedura (...) opracowanie zakresu działania komórki organizacyjnej i zakresu
    obowiązków pracownika określane są zakresy działania komórek organizacyjnych.
    Nadzór nad eksploatacją Składowiska Odpadów w (...) wraz z obiektami towarzyszącymi
    ujęty jest w aktualnie obowiązującym zakresie działania komórki organizacyjnej, tj.
    Wydziału (...).
    Zgodnie z ww. dokumentem, Kierownik Wydziału (...) ma bezpośredni nadzór nad
    Kierownikiem (...). Obsługą składowiska odpadów w (...) zajmuje się (...) pracowników (w
    tym Kierownik (...)). Biorąc powyższe pod uwagę w przypadku opisanego składowiska
    mamy do czynienia z zespołem składników materialnych i niematerialnych
    wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo przeznaczonych do realizacji określonych
    zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo
    samodzielnie realizujące te zadania.
    Podkreślić należy, iż w Polsce składowiska odpadów funkcjonują jako niezależne
    przedsiębiorstwa.
    Tak więc w przeszłości, obecnie, jak też w chwili zbycia ww. składowisko będzie zespołem
    składników majątkowych i niemajątkowych wyodrębnionym na płaszczyźnie:
      a) organizacyjnej, bowiem zespół składników majątkowych umożliwia samodzielne za
        jego pomocą prowadzenie działalności gospodarczej realizujące zadania
        unieszkodliwiania odpadów;

      b) funkcjonalnej, bowiem przenoszone składniki w postaci składowiska odpadów oraz
        nieruchomości i ruchomości służących do obsługi ww. składników może stanowić
        samodzielne zadanie gospodarcze;
      c) finansowej, gdyż pozwala m.in. na wyodrębnienie przychodów i
        przyporządkowanych im kosztów funkcjonowania ww. składowiska.
    W związku z funkcjonowaniem ww. składowiska Gmina (...) jest adresatem:
      - interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia (...) 2014 r. znak: (...), w której
        uznano stanowisko Wnioskodawcy w sprawie odliczenia podatku naliczonego przy
        nabywaniu towarów i usług związanych z inwestycją rozbudowy istniejącej II niecki i
        budowy III niecki składowiska odpadów w (...) za prawidłowe,
      - Wiążącej Informacji Stawkowej WIS z dnia (...) 2020 r. znak: (...), w której
        zakwalifikowano świadczenie usług przez składowisko w miejscowości (...) wg
        PKWiU 38.21.2 , wg stawki 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146aa ust.
        1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z poz. 33 załącznika nr 3
        do ustawy (usługa – przyjmowanie odpadów innych niż niebezpieczne na
        składowisko do odzysku),
      - Wiążącej Informacji Stawkowej WIS z dnia (...) 2020 r. znak: (...), w której
        zakwalifikowano świadczenie usług przez składowisko w miejscowości (...) wg
        PKWiU 38.21.2, wg stawki 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146aa ust.
        1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z poz. 33 załącznika nr 3
        do ustawy (usługa przyjmowania odpadów innych niż niebezpieczne na składowisko
        do unieszkodliwiania).
    Składowisko jest przedmiotem planowanego aportu (wkładu niepieniężnego) do
    Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w (...), które będzie kontynuowało
    dotychczasową działalność składowiska, ale już jako właściciel obiektu, a nie jako
    zarządzający – jak było do tej pory.
    W dniu (...) 2024 r. podjęta została uchwała Rady Miasta (...) nr (...) w sprawie wyrażenia
    zgody na wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) do Spółki: Miejskie Przedsiębiorstwo
    (...).
    Ww. uchwała podjęta została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i h ustawy z dnia 8
    marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465) w związku z art. 13 ust.
    1 i art. 37 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 i 1222), § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 uchwały nr (...) Rady Miasta (...) z
    dnia (...) 2007 r. w sprawie określenia zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów lub
    akcji spółek handlowych przez Prezydenta Miasta (...) (Dz. Urz. Województwa (...) z dnia (...)
    2007 r. Nr (...), poz. (...)).
    Wyrażono w niej zgodę na wniesienie przez Gminę (...) wkładu niepieniężnego (aportu) do
    Spółki: Miejskie Przedsiębiorstwo (...) w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (nr
    KRS: (...)) w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, nazwanej organizacyjnie:
    „Składowisko Odpadów w (...)”, stanowiącej organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie
    wyodrębniony zespół składników materialnych i niematerialnych oraz funkcjonalności
    pozwalające na samodzielną realizację zadań Gminy (...) związanych z zaspokajaniem
    zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie składowania odpadów innych niż niebezpieczne
    i obojętne, w tym wykonywanie zobowiązań związanych z tą działalnością.
    W skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której mowa w ust. 1, wchodzą:
      1) środki trwałe obejmujące aktywa niezbędne do funkcjonowania „Składowiska
        Odpadów w (...)”;
      2) prawa i obowiązki, w tym zobowiązania związane z funkcjonowaniem „Składowiska
        Odpadów w (...)”;

      3) własność nieruchomości wskazanych w załączniku do uchwały.
    W skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa będącej przedmiotem aportu wchodzić
    będzie własność następujących nieruchomości wskazanych w załączniku do uchwały:
    L.p. Gmina Nr działki Obręb Pow. ewidencyjna (ha)
    1-76 (...).
    W zamian za wniesienie aportu, o którym mowa w § 1 ust. 1 i 2, Gmina (...) obejmie udziały
    powstałe w wyniku podwyższenia kapitału zakładowego Spółki: Miejskie Przedsiębiorstwo
    (...) w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.
    W uzupełnieniu do wniosku odpowiedzieli Państwo na zadane przez Organ pytania:
      1. Jakie dokładnie składniki materialne i niematerialne zostaną wniesione aportem do
        Spółki – Miejskiego Przedsiębiorstwa (...)?
        Odp. Składniki materialne i niematerialne, jakie zostaną wniesione aportem do
        Spółki – Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) (oprócz wymienionych już we wniosku
        działek) to:
        SKŁADNIKI MATERIALNE
        Lp. Nr inw. nazwa
        1 – 151 (...).
        SKŁADNIKI NIEMATERIALNE:
        Lp. Nr inwentarz nazwa
        1 – 3 (...).
      2. Wskazali, czy przedmiotem przeniesienia będą również zobowiązania, należności,
      środki pieniężne, składniki niematerialne, itp.?
        – Jeśli tak, to jakie konkretnie. – Jeżeli nie, to prosimy wskazać jakie składniki nie
        będą przedmiotem przeniesienia oraz dlaczego?
        Odp. Przedmiotem przeniesienia będą zobowiązania, należności i składniki
        niematerialne, które zostały opisane w punkcie 1.
        Zobowiązania wynikają z obowiązku utrzymania infrastruktury składowiska, w
        szczególności:
        • z tytułu podatku od nieruchomości,
        • z tytułu bieżącego utrzymania składowiska,
        • z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska,
        • z tytułu funduszu rekultywacyjnego.
        Należności wynikają z tytułu:
        • opłaty za dostarczone przez przewoźników odpady na Składowisko Odpadów;
        • należności za sprzedaż złomu z remontów oraz drewna z wycinki drzew i
        krzewów, za sprzedaż materiałów z fizycznej likwidacji wyposażenia i środków
        trwałych;
        • inne należności związane z funkcjonowaniem Infrastruktury (...);
        • wyegzekwowane kwoty z tytułu umów oraz należności powstałych w toku
        postępowania egzekucyjnego i sądowego.

        Nie przewiduje się, aby przedmiotem przeniesienia były środki pieniężne, gdyż
        planuje się iż stan środków pieniężnych na dzień zbycia (aportu) będzie wynosił
        „0” (zero złotych). Nie przewiduje się, aby jakieś składniki wchodzące w skład
        składowiska nie były przedmiotem przeniesienia.
      3. Wskazali czy przedmiotem aportu będą również pracownicy oraz wyjaśnili przez
        kogo obecnie są zatrudnione osoby wskazane we wniosku: „Obsługą
        składowiska odpadów w (...) zajmuje się (...) pracowników (w tym Kierownik
        Składowiska Odpadów w (...))”?
        Odp. Pracownicy nie będą przedmiotem aportu. Osoby wskazane we wniosku
        zgodnie z umową zawartą w dniu (...) 2015 r. pomiędzy Gminą (...) a Miejskim
        Przedsiębiorstwem (...) Sp. z o.o. w (...) są zatrudnione przez Miejskie
        Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w (...).
      4. W jaki sposób Spółka będzie wykorzystywała zespół składników będących
        przedmiotem aportu do Spółki?
        Odp. Zespół składników będących przedmiotem aportu, Spółka Miejskie
        Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. w (...), będzie wykorzystywała tak jak do tej pory,
        czyli Składowisko nadal będzie funkcjonować celem realizacji dotychczasowych
        zadań o charakterze gospodarczym w rozumieniu ustawy z dnia (...) 2012 r. o
        odpadach.
      5. Czy Spółka, jako podmiot otrzymujący zespół składników materialnych i
        niematerialnych, będzie kontynuować działalność prowadzoną przez Gminę
        wyłącznie przy pomocy tych składników materialnych i niematerialnych
        będących przedmiotem przejęcia przez Spółkę; jeśli nie – prosimy wskazać,
        jakie inne składniki majątkowe będą potrzebne do kontynuowania tej
        działalności.
        Odp. Spółka, jako podmiot otrzymujący zespół składników materialnych i
        niematerialnych będzie kontynuować działalność prowadzoną przez Gminę
        wyłącznie przy pomocy tych składników materialnych i niematerialnych
        będących przedmiotem przejęcia przez Spółkę. Składniki te są wystarczające do
        kontynuowania działalności.
      6. Czy przejęte przez Spółkę składniki materialne i niematerialne w dniu przejęcia
        będą pozostawały ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, żeby można
        było o nich mówić jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów?
        Odp. Przejęte przez Spółkę składniki materialne i niematerialne w dniu
        przejęcia będą pozostawały ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, że
        będzie o nich można mówić jako o zespole składników niematerialnych i
        materialnych, który mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
        realizujące zadania w prowadzonej działalności gospodarczej, a nie zbiorze
        pewnych elementów.
      7. Czy Spółka będzie miała faktyczną możliwość kontynuowania działalności
        prowadzonej przez Gminę wyłącznie na podstawie składników materialnych i
        niematerialnych będących przedmiotem przejęcia; czy też Spółka będzie
        musiała podjąć/wykonać jakieś działania faktyczne lub prawne w celu
        prowadzenia/kontynuowania działalności gospodarczej w oparciu o nabyte
        składniki materialne i niematerialne? Jeśli tak, to jakie będą to działania.
        Odp. Spółka będzie miała faktyczną możliwość kontynuowania działalności
        prowadzonej przez Gminę wyłącznie na podstawie składników materialnych i
        niematerialnych będących przedmiotem przejęcia ponieważ stanowią one
        zorganizowaną część przedsiębiorstwa zdolną do prowadzenia takiej
        działalności.

      8. Czy Spółka ma zamiar kontynuowania w oparciu o nabyte składniki działalność
        gospodarczą w takim samym zakresie, w jakim była prowadzona obecnie przez
        Gminę? Jeśli nie, to dlaczego.
        Odp. Tak, Spółka ma zamiar kontynuowania, w oparciu o nabyte składniki,
        działalności gospodarczej w takim samym zakresie, w jakim była prowadzona
        obecnie przez Gminę.
      9. Czy przedmiot aportu do Spółki w momencie dokonania tej czynności będzie
        posiadał potencjalną zdolność do działania jako niezależne przedsiębiorstwo
        realizujące określone zadania gospodarcze? Jeśli tak, to jakie dokładnie będą to
        zadania gospodarcze oraz czy Spółka będzie miała faktyczną możliwość
        wykonywania tych zadań gospodarczych wyłącznie na podstawie składników
        materialnych i niematerialnych będących przedmiotem przejęcia; czy też Spółka
        podejmowała lub będzie musiała podjąć/wykonać jakieś działania faktyczne lub
        prawne w celu prowadzenia działalności gospodarczej (realizacji określonych
        ww. zadań gospodarczych) w oparciu o nabyte składniki materialne i
        niematerialne? Jeśli tak, to jakie były/będą to działania.
        Odp. Przedmiot aportu do Spółki w momencie dokonania tej czynności będzie
        posiadał potencjalną zdolność do działania jako niezależne przedsiębiorstwo,
        które będzie w stanie realizować zadania gospodarcze, jako zarządzający
        Składowiskiem Odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o
        odpadach, w szczególności:
          1) ustalić ilość odpadów przed ich przyjęciem na składowisko;
          2) sprawdzić zgodność przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w
            karcie przekazania odpadu;
          3) zapewnić selektywne składowanie odpadów, mając na uwadze uniknięcie
            szkodliwych dla środowiska reakcji pomiędzy składnikami tych odpadów,
            możliwość dalszego ich wykorzystania oraz rekultywację i ponowne
            zagospodarowanie terenu składowiska odpadów;
          4) utrzymywać i eksploatować składowisko odpadów w sposób zapewniający
            właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych stanowiących
            wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań
            sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także
            zasad ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją
            eksploatacji składowiska odpadów;
          5) odmówić przyjęcia odpadów na składowisko odpadów, których skład jest
            niezgodny z dokumentami wymaganymi przy obrocie odpadami lub
            zezwoleniem na składowanie odpadów niebezpiecznych na wydzielonej
            części innego składowiska odpadów lub zezwoleniem na prowadzenie
            odzysku lub unieszkodliwiania odpadów i zawiadomić o tym niezwłocznie
            wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;
          6) zawiadomić organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie
            składowiska odpadów oraz wojewódzkiego inspektora ochrony
            środowiska o zakończeniu eksploatacji i wykonaniu prac
            rekultywacyjnych;
          7) monitorować składowisko odpadów przed rozpoczęciem, w trakcie i po
            zakończeniu eksploatacji składowiska oraz corocznie przesyłać uzyskane
            wyniki wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie do
            końca pierwszego kwartału, po zakończeniu roku kalendarzowego,
            którego te wyniki dotyczyły;

          8) powiadamiać niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony
            środowiska o stwierdzonych zmianach obserwowanych parametrów,
            wskazujących na możliwość wystąpienia lub powstanie zagrożeń dla
            środowiska.
        Spółka będzie miała faktyczną możliwość wykonywania tych zadań
        gospodarczych wyłącznie na podstawie składników materialnych i
        niematerialnych będących przedmiotem przejęcia.
    Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku z 29 stycznia 2025 r.
    Czy do wniesienia aportu składowiska odpadów komunalnych w miejscowości (...) do
    Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w (...) będą mieć zastosowanie przepisy ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.)?
    Jako przepisy mające być przedmiotem interpretacji Wnioskodawca wskazał: art. 5 ust. 1
    pkt 1, art. 15 ust. 1, 2, 3, art. 6 pkt 1, art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.).
    Państwa stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku z 29
    stycznia 2025 r.
    Państwa zdaniem, do wniesienia aportu składowiska odpadów komunalnych w
    miejscowości (...) do Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) nie będą mieć zastosowania przepisy
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    361, ze zm.).
    UZASADNIENIE
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.t.u opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej
    „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl ust. 2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z ust. 6 nie
    uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy
    w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji
    których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych.
            1W myśl art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061) przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
    materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Obejmuje ono w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
        przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;

      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    W myśl art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, ilekroć jest mowa o
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa – rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo
    wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i
    niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo
    samodzielnie realizujące te zadania.
    Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.p.t.u, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    W świetle dokonanego opisu składowiska odpadów, w tym w szczególności tymi
    wynikającymi z udzielonych odpowiedzi na wezwanie z dnia 9 stycznia 2025 r. nr 0112-
    KDIL3.4012.704.2024.1.MC w miejscowości (...) winno być ono uznane za zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa w oparciu o ww. przepis art. 2 pkt 27e, co w konsekwencji oznacza,
    iż do jego zbycia (aportu) winien znaleźć zastosowanie art. 6 pkt 1.
    Zespół składników materialnych i niematerialnych stanowiących zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa powinien być na tyle samodzielny, aby był w stanie jako potencjalnie
    niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizować zadania, do których realizacji służy
    w istniejącym przedsiębiorstwie.
    Aby mówić o zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą być łącznie spełnione
    następujące warunki:
      - istnieć musi zespół składników materialnych i niematerialnych,
      - zespół ten winien być organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
        przedsiębiorstwie,
      - składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych,
      - zespół ten mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące
        zadania gospodarcze i samodzielnie funkcjonujące w obrocie gospodarczym, gdy
        zajdzie taka potrzeba.
    Składowisko odpadów w miejscowości (...) jest organizacyjnie i finansowo wyodrębnionym
    w istniejącym przedsiębiorstwie zespołem składników materialnych i niematerialnych
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo.
    Po dokonaniu aportu do Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. składowisko będzie
    nadal funkcjonować celem realizacji dotychczasowych zadań o charakterze
    gospodarczym. Co więcej, mogłoby stanowić w przyszłości niezależne przedsiębiorstwo,
    niedziałające w strukturach ww. spółki.
    W przypadku ww. składowiska możemy mówić o wyodrębnieniu na płaszczyźnie
    funkcjonalnej, jak i organizacyjnej i finansowej.
    Gdy ocenia się wyodrębnienie funkcjonalne, należy uznać, że chodzi o wydzielenie jako
    przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych, do których służy w

    strukturze przedsiębiorstwa. Musi więc on mieć potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy, muszą umożliwić nabywcy podjęcie działalności
    gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Z kolei organizacyjny charakter wyodrębnienia oznacza zespół składników tworzących ,,
    część przedsiębiorstwa” powinien mieć jakiś stopień zorganizowania w ramach
    prowadzonej działalności – przykładowo jako oddział (w tym samodzielnie sporządzający
    bilans). Może być to jednak forma mniej wyodrębniona (dział, wydział, departament), co
    powinno mieć umocowanie np. w regulaminie lub statucie.
    Jedną z przesłanek wyodrębnienia stanowi także wydzielenie finansowe. Dla jego
    zaistnienia nie wymaga się samodzielności finansowej, lecz zakłada sytuację, w której
    dzięki odpowiedniej ewidencji zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Przykładowo WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa
    2836/11 zważył, co następuje: ,,(...) wyodrębnienie finansowe, o którym mowa w art. 2 ust.
    27e u.p.t.u. nie musi koniecznie oznaczać, że zorganizowana część przedsiębiorstwa jest
    zobowiązana do samodzielnego sporządzania bilansu. Wystarczające jest wyodrębnienie
    danej części przedsiębiorstwa dla celów np. rachunkowości zarządczej, polegające w
    szczególności na odrębnym ewidencjonowaniu przychodów i kosztów związanych z
    prowadzeniem danej części przedsiębiorstwa (...)”.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 17 lutego 2014 r. znak: IBPP4
    /443-605/13/LG znalazła się następująca wykładnia: ,,(...) Ponadto z orzecznictwa wynika,
    że nie ma podstaw do przyjęcia, iż przeniesienie zobowiązań (długów, wierzytelności) jest
    tą okolicznością, która decyduje bądź współdecyduje o możliwości wyłączenia z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług (wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn.
    akt I FSK 815/11) (...)”.
    W wyroku NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 815/11 czytamy: ,,(...) Dodać należy,
    że powołany przepis stanowił implementację art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy Rady (77/388
    /EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
    członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE. L. 77.145.1 z późn.
    zm), na podstawie którego państwa członkowskie mogą uznać, że w przypadku
    przekazania odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako wkładu do spółki całości lub części
    aktywów, dostawa towarów nie miała miejsca i w takim przypadku odbiorca będzie
    traktowany jako prawny następca przekazującego”.
    To rozwiązanie zostało powtórzone w obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. dyrektywie
    Rady UE, tj. Dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (DZ. U. UE. L. 06.347.1) w jej art. 19.
    Należy podkreślić, że skoro ustawodawca polski zdecydował się na implementację
    powołanych unormowań wspólnotowych, to powinien to uczynić w zgodzie z treścią
    dyrektywy.
    Interpretowany przepis prawa krajowego dotyczy przedsiębiorstwa lub samodzielnej jego
    części, a więc składników rzeczowych i innych stanowiących łącznie przedsiębiorstwo lub
    jego część. Biorąc zaś pod uwagę, że opodatkowaniem VAT podlega działalność
    gospodarcza to przenoszony majątek winien służyć właśnie tej działalności. Wobec tego
    uznać należy, że decydujące znaczenie przy określaniu zakresu przedmiotowego
    omawianego przepisu ma element funkcjonalny, tj. podniesiona wcześniej możliwość
    realizowania określonych zadań gospodarczych. Ta natomiast konstatacja prowadzi do
    wniosku, że wyłączenie spod działania u.p.t.u. dotyczy także takiej części majątku, której
    przydatność do prowadzenia działalności gospodarczej wynika nie tyle z rodzaju
    składających się na nią elementów, ile z wyodrębnienia organizacyjnego i finansowego,
    charakterystycznego dla zakładu oddziału. Zatem, w kontekście uregulowań

    wspólnotowych, nie ma podstaw do przyjęcia, że przeniesienie zobowiązań (długów,
    wierzytelności) jest tą okolicznością, która decyduje bądź współdecyduje o możliwości
    wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Podkreślić należy, że w przypadku, gdy Państwo Członkowskie skorzystało z opcji
    określonej w art. 19 Dyrektywy 112, obowiązane było to uczynić zgodnie z
    unormowaniami zawartymi w tym przepisie. Swoboda Państwa Członkowskiego
    ograniczona była do decyzji, czy unormowanie to przyjmie czy też nie. Przejmujący
    przedsiębiorstwo lub jego część jest więc traktowany dla celów podatku VAT jak następca
    prawny zbywcy (vide VI Dyrektywa VAT, Komentarz pod redakcją K. Sachsa, Wydawnictwo
    C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 119).
    Powyższe stanowisko znalazło zresztą potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 10 listopada 2011 r., C-444/10, w którym stwierdzono, że „art. 5
    ust. 8 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie własności zapasu
    towarów oraz wyposażenia sklepu z jednoczesnym oddaniem nabywcy w dzierżawę lokalu
    handlowego na podstawie umowy na czas nieoznaczony, ale możliwej do rozwiązania
    przez każdą ze stron z zachowaniem krótkiego terminu wypowiedzenia, stanowi
    przekazanie całości lub części aktywów w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem iż
    przekazane aktywa są wystarczające do prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały
    samodzielnej działalności gospodarczej (publ. LEX nr 996987) (...)”.
    Dla prawidłowej wykładni skutków podatkowych zbycia zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa istotna jest także wykładnia wynikająca z wyroku WSA we Wrocławiu
    sygn. akt I SA/Wr 250/21.
    Sąd zważył, co następuje: ,,(...) Zdaniem Sądu istotne jest więc, aby zbyta zorganizowana
    część przedsiębiorstwa służyła nabywcy do prowadzenia działalności gospodarczej z
    zachowaniem przeznaczenia nabytego zespołu składników majątkowych, aby nie została
    zlikwidowana działalność, której tenże zespół składników majątkowych może służyć.
    Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wniosku wynika, że zbywca przeniesie składniki
    majątkowe niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w
    wodę i odprowadzania ścieków, a zatem nabywca będzie miał możliwość kontynuowania
    tej właśnie działalności. Z wniosku o wydanie interpretacji nie wynika, aby nabywca
    zamierzał zbyć otrzymane składniki majątkowe, podzielić zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, którą one tworzą lub zaprzestać wykorzystywania tych składników jako
    zespołu o określonym przeznaczeniu. Zorganizowana część przedsiębiorstwa będzie
    służyła więc nabywcy do prowadzenia działalności gospodarczej z zachowaniem
    przeznaczenia nabytego zespołu składników majątkowych. Natomiast specyfika sprawy
    polega na tym, że o ile nabywca będzie po prostu bezpośrednio prowadził tą działalność w
    zakresie odbioru ścieków oraz zaopatrzenia mieszkańców gminy w wodę, to zbywca nie
    prowadził jej bezpośrednio, lecz udostępniał majątek (wydzierżawiał go) na ten cel.
    Tym samym w ujęciu przedmiotowym, a tak zdefiniowana została zorganizowana część
    przedsiębiorstwa w art. 2 pkt 27e ustawy VAT i tak należy ją rozumieć jako przedmiot
    transakcji zbycia, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy VAT, działalność gospodarcza
    prowadzona bezpośrednio w oparciu o przekazany zespół składników majątkowych nie
    ulegnie zmianie (...)”.
    Na szczególną uwagę zasługuje także wyrok NSA z dnia 1 października 2020 r. sygn. akt I
    FSK 12/18 dotyczący przekazania w drodze darowizny zakładu zagospodarowania
    odpadów przez Celowy Związek Gmin z woj. lubelskiego na rzecz spółki komunalnej.
    ,,(...) Organ podatkowy, co powyżej zasygnalizowano, akcentuje to, że Związek Gmin
    (zbywca) nie prowadził działalności przy wykorzystaniu z.z.o.k. Jednakże dla oceny
    zastosowania wyłączenia spod działania u.p.t.u. zbycia określonego majątku (jako
    przedsiębiorstwa), nie ma decydującego znaczenia to, czy w oparciu o dany majątek
    (zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych), prowadzona jest przez
    zbywcę (Związek Gmin) działalność gospodarcza. Z poczynionych wcześniej uwag wynika,

    że dla oceny możliwości zastosowania art. 6 pkt 1 u.p.t.u. zasadnicze znaczenie ma
    zdolność do prowadzenia przez nabywcę tego rodzaju działalności w oparciu o
    przekazane składniki majątkowe (...).
    Brak jest podstaw do twierdzenia organu, że objęty zamiarem darowizny majątek ma
    charakter luźno tylko związanych składników. Z treści wniosku o wydanie interpretacji
    wynika, że majątek składający się na z.z.o.k. (nieruchomość i ruchomości) został
    „skomponowany” i zorganizowany w taki sposób, aby zapewnić na jego podstawie
    prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami i jak przedstawił
    wnioskodawca – działalność ta faktycznie została podjęta przez spółkę użytkującą z.z.o.k.
    na podstawie nieodpłatnej umowy (...)”.
    W interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2014 r. znak: IBPP4
    /443-397/14/LG czytamy: ,,(...) W ocenie Organu wskazany wyżej przepis art. 2 pkt 27e
    ustawy o VAT powinien być interpretowany z uwzględnieniem wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości WE w sprawie C-497/01 odnoszącego się do treści art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 z późn. zm.).
    W myśl tej regulacji prawa unijnego, w przypadku przekazania odpłatnie lub nieodpłatnie
    lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że
    dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano
    towary będzie traktowana jako następca prawny przekazującego.
    Należy zauważyć, iż prawodawca unijny stanowiąc regulację ww. art. 19 Dyrektywy 112 nie
    zdefiniował jednak użytego w niej pojęcia prawnego „całości lub części majątku”.
    W wyroku C-497/01 w sprawie Zita Modes przeciwko Administration de lenregistrement et
    des domaines (publ.: „Przegląd Podatkowy” 2004/4/50, ECR 2003/11B/I-14393) Trybunał
    zwracając uwagę, iż niezgodne z przepisami Dyrektywy jest wprowadzanie przez państwo
    członkowskie jakichkolwiek ograniczeń – innych niż te, o których mowa w Dyrektywie
    podkreślił, iż pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, że
    obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z
    jego rzeczowymi składnikami oraz – w zależności od konkretnego przypadku – składnikami
    niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do
    prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości należy
    stwierdzić, że zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy definicja legalna zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa musi być interpretowana przez pryzmat treści art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE i w powiązaniu z rozumieniem pojęcia „przekazania całości lub części majątku”,
    wyłożonym przez Trybunał w ww. orzeczeniu. Trybunał Sprawiedliwości główny nacisk
    kładzie na badanie konkretnego przypadku, dopuszczając w pewnych przypadkach zbycie
    samych składników rzeczowych. Tym samym, w myśl orzecznictwa Trybunału, składniki
    niematerialne nie stanowią konstytutywnego elementu uznania części majątku za
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa w każdym przypadku. Tym bardziej, elementem
    tym nie mogą być obciążające zorganizowaną część przedsiębiorstwa zobowiązania. W
    tym zakresie Trybunał uznał bowiem, że pojęcie zbycia całości lub części majątku należy
    interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części
    przedsiębiorstwa, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do
    prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej (...)”.
    Podobną wykładnię znajdziemy w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 13
    czerwca 2013 r. znak: IBPP4/443-230/13/LG.
    Biorąc pod uwagę wykładnię wynikającą z przywołanego orzecznictwa i interpretacji
    przyjąć należy, iż w przypadku aportu składowiska w (...) będziemy mieć do czynienia ze
    zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, co oznacza, iż do ww. czynności nie
    stosuje się przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

    Wnioskodawca zwraca uwagę, iż w przypadku ww. składowiska mamy do czynienia ze
    zbyciem w formie aportu. Sprawa aportów (wkładów niepieniężnych) do komunalnych
    spółek prawa handlowego jest przedmiotem kształtującej się linii orzecznictwa sądów
    administracyjnych (WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 682/23 z dnia 22 listopada 2023 r.,
    WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 363/23 z dnia 27 czerwca 2023 r., WSA w Szczecinie sygn.
    akt I SA/Sz 375/22 z dnia 5 października 2022 r., WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 821/23
    z dnia 21 marca 2024 r., WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 310/24 z dnia 12 czerwca 2024
    r., z której wynika iż tego typu czynności nie należy utożsamiać z dostawą , o której mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 dokonywaną w charakterze podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Niemniej orzeczenia te są nieprawomocne, zaś w odpowiedzi Ministra
    Finansów z dnia 29 stycznia 2024 r. znak: PT1.054.1.2024.PSG.17 na interpelację poselską
    dotyczącą problematyki opodatkowania aportów wnoszonych przez j.s.t. do spółek
    komunalnych czytamy: ,,(...) W kontekście zadanych przez Pana posła pytań uprzejmie
    informuję, że ewentualne działania dotyczące jednolitego traktowania czynności w
    obszarze będącym przedmiotem interpelacji będą rozważane po analizie wyroków NSA,
    które zapadną w związku ze złożonymi kasacjami od wyroków WSA, w sprawach
    traktowania aportów wnoszonych przez JST do utworzonych przez nie spółek
    komunalnych”.
    Biorąc więc pod uwagę fakt, iż ww. orzeczenia są nieprawomocne oraz stanowisko
    Ministra Finansów sugerujące – jak się zdaje – iż resort wypracuje stanowisko po wyrokach
    NSA i uprawomocnieniu się orzeczeń w ww. sprawach, jak również treść udzielonych
    odpowiedzi na wezwanie z dnia 9 stycznia 2025 r. znak: 0112-KDIL3.4012.704.2024.1.MC
    Wnioskodawca w sprawie objętej wnioskiem stoi na stanowisku, iż do wniesienia aportu
    składowiska odpadów komunalnych w miejscowości (...) nie będą mieć zastosowania
    przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 361, ze zm.). Podstawą prawną mającą zastosowanie w ww. sprawie będzie – w
    ocenie Wnioskodawcy – art. 6 pkt 1 u.p.t.u. (...).
    Wnioskodawca wyjaśnia, iż w jego ocenie z faktu uznania, iż w przypadku ww. transakcji
    mamy do czynienia ze zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa wynika, iż nie
    będzie się do niej stosowało przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, co wprost i
    literalnie wynika z art. 6 pkt 1 ww. ustawy.
    Wnioskodawca wywodzi dla siebie konsekwencje prawno-podatkowe z art. 6 pkt 1 ustawy
    o podatku od towarów i usług, nie zaś z art. 15 ust. 6, jak również nie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, co w efekcie prowadziłoby do
    nieopodatkowania ww. czynności wniesienia aportu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Pojęcie „transakcji zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Przepis art. 7 ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
      w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia, wszelkie inne darowizny
      – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zaś w świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
      osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które
      nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i
    jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności
    gospodarczej.
    Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie
    na rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć”
    jako „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to obowiązek wykonywania,
    przekazania czegoś.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie,
    bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie
    natomiast takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do usług każde świadczenie nie będące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do
    czynienia ze świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi
    ono albo usługę, albo dostawę towarów.
    Ponadto, z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za
    wynagrodzeniem).
    Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług
    wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem
    usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy, nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zatem w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub
    zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Przepisy ustawy o VAT oraz przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia
    „przedsiębiorstwo”, należy więc odwołać się odpowiednio do przepisów ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
            1Zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Przedsiębiorstwo stanowi zorganizowany zespół składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, który
      obejmuje w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;

      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego
    zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany
    kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych
    przypisywanych przedsiębiorstwu.
                                2W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Wskazany wyżej przepis art. 2 pkt 27e ustawy stanowi:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa –
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego
    zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech
    płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i
    niematerialnych, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w
    szczególności aktywa trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp.
    Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej
    działalności i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego
    przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale
    sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do
    realizacji określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa
    musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do
    samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze
    przedsiębiorstwa. Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego
    zorganizowaną część, musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną
    zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki
    majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa muszą umożliwić Nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w
    ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania
    gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe
    oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę
    część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale
    także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
      · istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
      · zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
        przedsiębiorstwie;
      · składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
      · zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
        realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją
    m.in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy, uwzględnić należy
    następujące okoliczności:
      - zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
        zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji
        oraz

      - faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
        przedmiotem transakcji.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym,
    w przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest
    angażowanie przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem
    transakcji lub podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia,
    że w danym przypadku zespół składników majątkowych stanowi zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie przy analizie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z punktu
    widzenia pojęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa należy uwzględnić art. 19
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE, zgodnie z którym: „W przypadku przekazania, odpłatnie lub
    nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie
    mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba,
    której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego.
    Jeśli nabywca majątku nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą
    przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także
    przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub
    unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu”.
    Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 listopada 2003 r.
    w sprawie Zita-Modes C-497/01 „(...) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też
    bez lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części,
    należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa, włącznie z jego
    rzeczowymi składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami
    materialnymi, które łącznie, stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa
    zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje
    ono zwykłego zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów”. Z orzeczenia
    tego wynika ponadto, że – w świetle tej normy Dyrektywy 2006/112/WE Rady – nabywca
    całości lub części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności
    nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego
    zlikwidowania danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów.
    Podobnie Trybunał wypowiedział się w wyroku z 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444
    /10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christel Schriever, wskazując, że regulacja art. 5
    (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i
    ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje
    zaś samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał,
    stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w
    rozumieniu art. 19 Dyrektywy 112, wymaga by całość przekazanych składników
    pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość
    ta musi obejmować określone dobra, zarówno ruchome, jak i nieruchome, należy
    rozpatrywać z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną
    transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu
    opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej
    czynności.
    Przechodząc do kwestii objętych zakresem zadanego we wniosku pytania, w pierwszej
    kolejności wskazać należy, że dla uznania, że zbywana część przedsiębiorstwa stanowi
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa, istotne znaczenie ma ocena, czy ta zbywana część

    jest zdolna do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. Oznacza to, że zespół
    składników materialnych i niematerialnych pozwala – z uwagi na swoje zorganizowanie,
    infrastrukturę, itp. – na prowadzenie określonej działalności gospodarczej. Podkreśla się
    przy tym, że możliwość stanowienia przez ten zespół składników niezależnego
    przedsiębiorstwa samodzielnie realizującego zadania gospodarcze, powinna mieć wymiar
    rzeczywisty, a nie jedynie potencjalny.
    Aby mówić o zorganizowanej części przedsiębiorstwa, wydzielenie w ramach
    przedsiębiorstwa powinno zachodzić łącznie na trzech płaszczyznach: organizacyjnej,
    finansowej, funkcjonalnej. Ponadto, wyodrębnienie to powinno istnieć na moment
    dokonania danej transakcji, nie zaś po jej dokonaniu. Brak spełnienia jednej z przesłanek
    wyklucza możliwość uznania, iż mamy do czynienia z dostawą zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy zespół składników będących przedmiotem
    transakcji, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e
    ustawy i czy aport ww. zespołu składników wyłączony jest z opodatkowania.
    Z treści wniosku wynika, że Gmina od wielu lat jest właścicielem majątku, w tym
    nieruchomości składających się na składowisko odpadów. Obecnie, odnośnie
    funkcjonowania składowiska, obowiązuje umowa zawarta w 2015 r. pomiędzy Gminą,
    będącą zleceniodawcą a Miejskim Przedsiębiorstwem (...) Sp. z o. o., będącym
    Zleceniobiorcą. Miejskie Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o. o. jest spółką komunalną, w której
    Gmina posiada 100% udziałów. Przedmiotem działalności ww. spółki jest także m.in.
    działalność związana ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów,
    stosownie do treści art. 136 ustawy o odpadach. Wskazali Państwo również, iż
    Zleceniobiorca zobowiązany jest wyodrębnić w ewidencji analitycznej operacje związane z
    realizacją umowy. Składniki majątkowe tworzące składowisko wyodrębnione są w
    prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    Gminy. Zarządzeniem Prezydenta Miasta nadano Regulamin (...) w strukturze Urzędu
    Miasta. W myśl § 2 w skład Departamentu wchodzi m.in. (...). Nadzór nad eksploatacją
    Składowiska Odpadów wraz z obiektami towarzyszącymi ujęty jest w aktualnie
    obowiązującym zakresie działania komórki organizacyjnej tj. (...). Składowisko jest
    przedmiotem planowanego aportu (wkładu niepieniężnego) do Miejskiego
    Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o. o., które będzie kontynuowało dotychczasową działalność
    składowiska, ale już jako właściciel obiektu, a nie jako zarządzający – jak było do tej pory.
    W zamian za wniesienie aportu, o którym mowa, Gmina obejmie udziały powstałe w
    wyniku podwyższenia kapitału zakładowego Spółki.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem TSUE w
    sprawie C-444/10 dla uznania kontynuacji działalności istotne jest, aby zespół
    składników majątku, który podlega przeniesieniu, był wystarczający do prowadzenia
    działalności. Ponadto w ww. wyroku TSUE wskazał, że w celu ustalenia, czy transakcja
    mieści się w pojęciu przekazania aktywów w rozumieniu szóstej dyrektywy, należy
    dokonać całościowej oceny okoliczności faktycznych, w jakich transakcja ta następuje.
    W ramach tej oceny szczególne znaczenie będzie mieć charakter działalności
    gospodarczej, o którą chodzi (zob. pkt 32).
    Dalej TSUE podkreśla (zob. pkt 37 i 38), że zastosowanie art. 5 ust. 8 szóstej dyrektywy
    wymaga również, by nabywca miał zamiar prowadzić przekazane przedsiębiorstwo lub
    jego część, a nie natychmiast zlikwidować działalność i ewentualnie sprzedać zapasy
    (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Zita Modes, pkt 44). Jak wynika z orzecznictwa
    Trybunału w tej mierze, zamiar nabywcy może, a w niektórych przypadkach powinien
    być brany pod uwagę przy całościowej ocenie okoliczności transakcji, o ile można go
    ustalić na podstawie obiektywnych wskazówek.
    Podobnie również wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I FSK 853
    /20 z 19 kwietnia 2023 r. w sprawie, której przedmiotem była transakcja sprzedaży baru
    szybkiej obsługi. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że: „Z orzecznictwa Trybunału

    Sprawiedliwości zapadłego na tle ostatniego ze wskazanych przepisów wynika (zob. np.
    wyroki z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie C-497/01; z dnia 10 listopada 2011 r. w
    sprawie C-444/10 oraz z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie C-17/18), że jeśli Państwo
    Członkowskie wprowadziło zasadę, iż w przypadku przeniesienia całości lub części
    majątku przedsiębiorstwa, za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia, albo w drodze
    aportu, nie następuje dostawa towarów, zasada ta ma zastosowanie do jakiegokolwiek
    przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, obejmującej rzeczy
    ruchome, jak i wartości niematerialne, które łącznie stanowią podmiot lub część
    podmiotu zdolnego do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej. Nabywca
    musi jednakże posiadać zamiar kontynuowania działalności tego przeniesionego
    przedsiębiorstwa lub jego części, a nie zaś jedynie natychmiastowej likwidacji tej
    działalności oraz sprzedaży nabytego majątku. Celem wyłączenia zbycia
    przedsiębiorstwa z opodatkowania podatkiem od wartości dodanej jest zapewnienie
    neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym
    zobowiązaniem podatkowym tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku
    naliczonego”.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącym się do treści art. 6
    ustawy o VAT, akceptującym wskazane wyżej tezy formułowane przez Trybunał
    Sprawiedliwości i odnoszącym je do wykładni art. 6 wskazanej ustawy, akcentuje się
    również, że przepis ten nie formułuje jakichkolwiek warunków związanych z
    kontynuacją prowadzonej działalności gospodarczej dokładnie w takim samym
    zakresie, w jakim prowadził ją zbywca. Istotne jest natomiast, aby zachowane zostało
    przeznaczenie nabywanego zespołu składników majątkowych (por np. wyroki: z dnia 27
    sierpnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1265/17 oraz z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt I
    FSK 12/18). „Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni akceptuje
    powyższy pogląd”.
    Następnie należy zwrócić uwagę na orzeczenie TSUE wydane w sprawie C#729/21. Jak
    wskazuje pkt 46 tego orzeczenia, objęcie zakresem pojęcia „przekazania całości lub
    części majątku” w rozumieniu art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 wymaga, aby
    nabywca miał zamiar prowadzić przekazane przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa, a nie tylko natychmiast zlikwidować działalność i ewentualnie
    sprzedać zapasy (wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r., Mailat, C#17/18, EU:C:2018:1038, pkt
    25 i przytoczone tam orzecznictwo).
    Powyższe jest to zbieżne z poglądem zaprezentowanym przez rzecznika generalnego w
    pkt 59 (2) opinii z 26 września 2002 r. w sprawie C-497/01 Zita Modes na bazie art. 5 ust.
    8 szóstej dyrektywy Rady [Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w
    sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do
    podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
    podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1, z poźn.zm.), dalej: ,,Szósta dyrektywa
    Rady”]: „Aby miało miejsce takie przeniesienie, przeniesione aktywa muszą stanowić
    wystarczającą całość umożliwiającą prowadzenie działalności gospodarczej, a
    działalność ta musi być wykonywana przez przejmującego. Transakcję i związane nią
    okoliczności należy oceniać całościowo w celu ustalenia, czy ma to miejsce, biorąc pod
    uwagę w szczególności charakter przenoszonych aktywów oraz stopień ciągłości lub
    podobieństwa między działalnością prowadzoną przed przejęciem i po nim. W tym
    kontekście nie jest konieczne, aby działalność przejmującego była taka sama jak
    działalność zbywającego”.
    To stanowisko zostało potwierdzone w pkt 45 wyroku TSUE w sprawie C-497/01 Zita
    Modes, gdzie wskazano, że: „Natomiast żaden przepis art. 5 ust. 8 szóstej dyrektywy nie
    wymaga, aby przejmujący wykonywał przed zbyciem ten sam rodzaj działalności
    gospodarczej co zbywający”.
    Zatem, z orzecznictwa TSUE wynika, że kluczowy pozostaje zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej przy wykorzystaniu przekazanego przedsiębiorstwa lub ZCP.

    Natomiast z regulacji ustawy i orzecznictwa TSUE nie wynika, aby prowadzona
    działalność na bazie przekazywanego majątku musiała być tego samego rodzaju, co
    prowadzona przez podmiot, który majątek zbywa.
    W przedmiotowej sprawie istotny jest więc charakter działalności, którą zamierza
    prowadzić Spółka (tj. działalność składowiska) oraz zamiar nabywcy dotyczący
    kontynuacji tego rodzaju działalności z wykorzystaniem nabywanego majątku.
    Jak zostało wskazane w opisie sprawy, wniesione aportem do Spółki zostaną składniki
    materialne niematerialne oraz zobowiązania, które wynikają z obowiązku utrzymania
    infrastruktury Składowiska, w szczególności: z tytułu podatku od nieruchomości, z
    tytułu bieżącego utrzymania Składowiska, z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska,
    z tytułu funduszu rekultywacyjnego. Jak i należności wynikające z tytułu: opłaty za
    dostarczone przez przewoźników odpady na Składowisko Odpadów, należności za
    sprzedaż złomu z remontów oraz drewna z wycinki drzew i krzewów, za sprzedaż
    materiałów z fizycznej likwidacji wyposażenia i środków trwałych, inne należności
    związane z funkcjonowaniem Infrastruktury, wyegzekwowane kwoty z tytułu umów
    oraz należności powstałych w toku postępowania egzekucyjnego i sądowego. Nie
    przewidują Państwo natomiast, aby przedmiotem przeniesienia były środki pieniężne,
    gdyż planują Państwo iż stan środków pieniężnych na dzień zbycia (aportu) będzie
    wynosił „0” (zero złotych). Nie przewidują Państwo również, aby jakieś składniki
    wchodzące w skład składowiska nie były przedmiotem przeniesienia. Wskazali Państwo,
    iż zespół składników będących przedmiotem aportu, będzie wykorzystywany tak jak do
    tej pory, czyli Składowisko nadal będzie funkcjonować celem realizacji dotychczasowych
    zadań o charakterze gospodarczym w rozumieniu ustawy o odpadach. Spółka, jako
    podmiot otrzymujący zespół składników materialnych i niematerialnych będzie
    kontynuować działalność prowadzoną przez Gminę wyłącznie przy pomocy tych
    składników materialnych i niematerialnych będących przedmiotem przejęcia przez
    Spółkę. Spółka będzie miała faktyczną możliwość kontynuowania działalności
    prowadzonej przez Gminę wyłącznie na podstawie składników materialnych i
    niematerialnych będących przedmiotem przejęcia ponieważ stanowią one
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa zdolną do prowadzenia takiej działalności.
    Spółka ma zamiar kontynuowania, w oparciu o nabyte składniki, działalność
    gospodarczą w takim samym zakresie, w jakim była prowadzona obecnie przez Gminę.
    Przedmiot aportu do Spółki w momencie dokonania tej czynności będzie posiadał
    potencjalną zdolność do działania jako niezależne przedsiębiorstwo.
    W przedmiotowej sprawie, po przekazaniu majątku, dalej będzie on służyć prowadzeniu
    działalności w tym samym zakresie. Nie można zatem uznać, że art. 6 pkt 1 ustawy nie
    ma zastosowania do zbycia wyodrębnionych pod względem organizacyjnym,
    funkcjonalnym i finansowym składników przedsiębiorstwa z tego powodu, że ich
    nabywca nie będzie przekazywał majątku w dalszy zarząd, jak miało to miejsce w
    przypadku podmiotu dokonującego ich zbycia. Decydujące jest bowiem, że
    przedmiotowe składniki będą wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem w ramach
    prowadzonej przez nabywcę jego działalności gospodarczej.
    Z orzecznictwa TSUE wynika bowiem, że kluczowy pozostaje zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej przy wykorzystaniu składników majątkowych będących
    przedmiotem zbycia.
    Jak Państwo wskazali: w przeszłości, obecnie, jak też w chwili zbycia ww. Składowisko
    będzie zespołem składników majątkowych i niemajątkowych wyodrębnionym na
    płaszczyźnie:
      a) organizacyjnej, bowiem zespół składników majątkowych umożliwia samodzielne za
        jego pomocą prowadzenie działalności gospodarczej realizujące zadania
        unieszkodliwiania odpadów;

      b) funkcjonalnej, bowiem przenoszone składniki w postaci Składowiska odpadów oraz
        nieruchomości i ruchomości służących do obsługi ww. składników może stanowić
        samodzielne zadanie gospodarcze;
      c) finansowej, gdyż pozwala m.in. na wyodrębnienie przychodów i
        przyporządkowanych im kosztów funkcjonowania ww. Składowiska.
    Składowisko, będące przedmiotem planowanego aportu (wkładu niepieniężnego) do
    Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o. o., które będzie kontynuowało dotychczasową
    działalność Składowiska – będącego wcześniej własnością Gminy – ale już jako właściciel
    obiektu, a nie jako zarządzający – jak było do tej pory.
    Jak więc wynika z powyższego zespół składników będących przedmiotem transakcji,
    będzie organizacyjnie, funkcjonalnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
    przedsiębiorstwie, a ponadto będzie przeznaczony do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, który zarazem może stanowić niezależne przedsiębiorstwo
    samodzielnie realizujące te zadania oraz poprowadzić będzie dotychczasową swoją
    działalność (tj. tak, jak do tej pory Składowisko).
    Zatem, zespół składników majątkowych przenoszonych do Spółki będzie stanowić
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy. Tym samym
    zastosowanie znajdzie wyłączenie spod zakresu opodatkowania podatkiem VAT
    przewidziane w art. 6 pkt 1 ustawy.
    W okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, aport Składowiska
    odpadów komunalnych w miejscowości (...) do Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.
    o. w (...) będzie zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o którym mowa w art.
    2 pkt 27e ustawy. Tym samym, jego zbycie w formie aportu będzie stanowiło czynność
    niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy.
    Tak więc Państwa stanowisko, w którym wskazują Państwo, iż: „Do wniesienia aportu
    składowiska odpadów komunalnych w miejscowości (...) do Miejskiego Przedsiębiorstwa
    (...) Sp. z o. o. w (...) nie będą mieć zastosowania przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.)” należało uznać za
    nieprawidłowe. Jak wyżej rozstrzygnięto, do aportu ma zastosowanie przepis art. 6 pkt 1
    ustawy, zatem nie mogłem się zgodzić z Państwa stanowiskiem wskazującym, iż do
    wniesienia aportu nie będą mieć zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i
    usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie

    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa interpretacji oraz wyroków na
    poparcie własnego stanowiska należy zwrócić uwagę, że interpretacje indywidualne oraz
    wyroki są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych
    podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności
    faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających
    rozstrzygnięciu. Wskazane przez Państwa rozstrzygnięcia potraktowane zostały jako
    element argumentacji lecz nie mogły one wpłynąć na ocenę prawidłowości analizowanej
    kwestii, gdyż rozstrzygnięcia te są osadzone w odmiennych stanach faktycznych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.