Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.109.2025.2.KB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem oraz
otrzymania kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
waluta-waluta obca
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 18 marca i 22 kwietnia 2025 r. (daty
    wpływu). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2008 r., zawarł Pan z Bankiem X. z siedzibą w (...) umowę o kredyt hipoteczny
    „(...)” w CHF nr (...) z dnia (...) 2008 r. (dalej: „Umowa”), na mocy której Bank udzielił Panu
    kredytu w kwocie 57.172,77 CHF. Spłacał Pan kredyt w walucie CHF w miesięcznych ratach.
    W dniu 17 maja 2013 r. strony zawarły aneks do umowy. Całkowita spłata nastąpiła w dniu
    9 października 2020 r. Łącznie zapłacił Pan kwotę w wysokości 262.247,24 zł.
    W 2022 r. złożył Pan pozew do sądu okręgowego w (...) przeciwko Bankowi o zasądzenie
    kwoty 262.247,24 zł (dwieście sześćdziesiąt dwa tysiące dwieście czterdzieści siedem
    złotych 24/100) tytułem zwrotu świadczenia nienależnego w postaci spłaty kredytu (suma
    rat kapitałowo-odsetkowych), wraz z odsetkami za opóźnienie w wysokości ustawowej
    liczonymi od dnia 10 października 2020 r. do dnia zapłaty oraz ustalenie, że umowa o
    kredyt hipoteczny „(...)” w CHF nr (...) z dnia (...) 2008 r. zawarta pomiędzy A.A a X z siedzibą
    w (...) jest nieważna.
    Następnie w 2024 r. Strony podjęły rozmowy ugodowe w przedmiotowej sprawie. Bank
    zaproponował, że zwróci Panu kwotę ok 120.000 zł. Finalnie strony doszły do
    porozumienia, że bank zwróci kwotę 140.000 zł wraz z kosztami postępowania sądowego.
    W związku z ustaleniem głównych warunków bank przedstawił projekt ugody o
    następującej treści:
    UGODA SĄDOWA
    Zawarta w dniu [•] roku, pomiędzy:
    1. A.A, adres zamieszkania ul. A1, Y, POLSKA. Adres do korespondencji: ul. (...), PESEL: (...)
      zwanym dalej „Kredytobiorcą”, działającym osobiście a X. z siedzibą w (...) przy ul. (...),
      zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, dla
      którego dokumentację prowadzi Sąd Rejonowy dla (...), XIII Wydział Gospodarczy
      Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (...); NIP: (...) REGON: (...); kapitał zakładowy
      (kapitał wpłacony) (...) PLN, zwaną dalej „Bankiem”, w imieniu której działa: [•] łącznie
      zwanymi dalej „Stronami”.
    Zważywszy na to, iż:
      1) Bank i Kredytobiorcę łączyła Umowa kredytu mieszkaniowego (...) z dnia (...) 2008 r.
      zwana dalej „Umową”. Kredyt mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt udzielony w
      całości lub w części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego Kredytobiorcy;
      2) pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych
      postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za
      sygn. (...) o ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w (...), z
      powództwa Kredytobiorcy przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem”;
      3) w dniu 9 października 2020 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty
      kredytu, na skutek czego w księgach Banku na dzień zawarcia niniejszej Ugody nie
      figuruje żadne zobowiązanie z tytułu Umowy;
      4) zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie
      stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej w dniu 9 października
      2020 r. Umowy, poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym rozliczenia
      zakończonej Umowy w ten sposób, jakby Strony dokonały zmiany Umowy w zakresie
      waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej;
      5) Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności
      prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od
      dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu
      nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w
      brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę
      postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im
      praw Banku) w sposób opisany w § 1 ust. 4 i nast. Ugody;

      6) zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości
      roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i
      wykonywania Umowy w walucie obcej w okresie poprzedzającym zawarcie niniejszej
      Ugody.
    Strony zawierają Ugodę o następującej treści:
    § 1.
      1. Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia.
      2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
      realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że
      wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu.
      3. W księgach rachunkowych Banku na dzień 9 października 2020 r. wysokość
      zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła <> CHF:
        – kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): <> CHF,
        – odsetki skapitalizowane: <> CHF,
        – odsetki zapadłe niespłacone: <> CHF,
        – odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <> CHF,
        – odsetki zawieszone: <> CHF,
        – odsetki bieżące: <> CHF,
        co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego
        Banku Polskiego z dnia 9 października 2020 r. wynoszącym ......... PLN/CHF,
        zadłużenie Kredytobiorcy na dzień 9 października 2020 r. wynosiło <> złotych:
        – kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): <> złotych,
        – odsetki skapitalizowane: <> złotych,
        – odsetki zapadłe niespłacone: <> złotych,
        – odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <> złotych,
        – odsetki zawieszone: <> złotych,
        – odsetki bieżące: << KWOTA >> złotych,
        a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z
        Umową wynosiło <> złotych.
      4. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do
      roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia
      Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej
      wynikającej z Umowy. Strony dokonują rozliczenia w oparciu o założenie zmiany
      waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w
      § 1 ust. 5 i nast.
      5. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 9 października 2020 r. Strony
      przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od
      daty zawarcia Umowy, tj. od dnia (...) 2008 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na
      warunkach, o których mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem:
        (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu
        kredytowania – 30 lat licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w
        ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7,
        (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
      6. Warunki udzielenia kredytu złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały
      określone w sposób następujący:

        1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i
        wynosiła <> PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył
        ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia
        wypłaty,
        2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone
        jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości <> %; w
        dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło <>
        %, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub
        pierwszej transzy kredytu wynosiła <> %; pierwszy okres obowiązywania
        wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub
        pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne
        wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne
        okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu
        poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się
        poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z
        uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach,
        przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego,
        3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
        mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została
        zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy
        dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża
        ponad śr. WIBOR-od 2005 r.” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR®
        3M”, opublikowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej
        www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR®
        dla potrzeb ugód dotyczących walutowych kredytów mieszkaniowych” (dostęp do
        strony internetowej aktywny na dzień zawarcia Ugody),
        4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o
        którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych”
        w arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M”
        w pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości
        dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna
        jest w tabeli „Dane opóźnione” opublikowanej przez GPW Benchmark S.A. na
        stronie internetowej: https://gpwbenchmark.pl/dane-opoznione.
      7. Rozliczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych,
      o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust.
      6, nastąpiło w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została
      zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie – rat
      kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty
      kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane były kolejne odsetki,
      a niedobór – powiększał kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od
      którego naliczane były kolejne odsetki. Przed zawarciem niniejszej Ugody Bank
      przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty
      kredytu w PLN na dzień 9 października 2020 r., a Kredytobiorca potwierdza jego
      otrzymanie.
      8. W dniu 9 października 2020 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty
      kredytu w wysokości <> PLN, o której mowa w pkt 3) preambuły.
      9. W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i
      ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób
      rozliczenia Umowy opisany w § 1 ust. 5-7 powyżej oraz wpłatę dokonaną przez
      Kredytobiorcę w dniu 9 października 2020 r., o której mowa w § 1 ust. 8 powyżej, Bank

      zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty 78.927,44 złotych (słownie:
      siedemdziesiąt osiem tysięcy dziewięćset dwadzieścia siedem i 44/100) stanowiących
      nadpłacony kapitał, w tym:
      – kapitał <> złotych,
      – odsetki <> złotych,
      w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek
      Kredytobiorcy prowadzony przez ............. o numerze .......... W przypadku braku zapłaty
      tej kwoty w tym terminie zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości
      odsetek maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.
      10. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku wypłaty odsetek od
      nadpłaty, wykazanych w ust. 9 powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
      wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
    § 2.
      1. Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, że:
        1) w przypadku niezawarcia Ugody, sąd rozpoznający Spór może w szczególności
        uwzględnić powództwo Kredytobiorcy zasądzając dochodzone roszczenie w
        całości lub w części, albo oddalić powództwo Kredytobiorcy w całości lub w
        części, odpowiednio zasądzając koszty postępowania sądowego pomiędzy
        Stronami;
        2) przed sądami polskimi toczą się postępowania, z powództw kredytobiorców
        przeciwko bankom albo z powództw banków przeciwko kredytobiorcom, w
        ramach których podnoszone są przez kredytobiorców zarzuty istnienia w
        umowach kredytów denominowanych lub indeksowanych do waluty CHF klauzul
        abuzywnych lub zarzuty nieważności tych umów tożsame lub podobne do
        zarzutów podnoszonych przez Kredytobiorcę w ramach Sporu; w przypadku
        powództw kredytobiorców – dochodzone są roszczenia z tego tytułu, w
        szczególności roszczenia kredytobiorców o zapłatę należności odpowiadającej
        wysokości uiszczonych w wykonaniu umów kredytów rat kapitałowo-
        odsetkowych (i ewentualnie innych opłat). Spośród możliwych rozstrzygnięć
        sporów pomiędzy kredytobiorcami a bankami, obejmujących w szczególności:
          a) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za nieabuzywne i
            oddalenie powództwa kredytobiorcy lub – w przypadku gdy z powództwem
            wystąpił bank – uwzględnienie powództwa (zasądzenie dochodzonego
            roszczenia) banku;
          b) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za abuzywne, ich
            wyeliminowanie z umowy i w konsekwencji uznanie, że:
          i) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a po wyeliminowaniu tych
            klauzul, kredyt staje się kredytem walutowym, udzielonym w walucie CHF i
            oprocentowanym stopą procentową LIBOR i marżą banku, a kredytobiorcy
            może przysługiwać roszczenie z tytułu nienależytego wykonania umowy na
            etapie wypłaty kwoty kredytu,
          ii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a jej niedozwolone
            postanowienia powinny zostać zastąpione przepisem przewidującym
            możliwość określenia wartości waluty obcej (CHF) według kursu średniego
            ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia dokonania płatności,
          iii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej
            wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i
            oprocentowany stopą procentową WIBOR i marżą banku,

          iv) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej
            wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i
            oprocentowany stopą procentową LIBOR1 i marżą banku,
          v) bez klauzul uznanych za abuzywne umowa nie może wiązać, jest trwale
            bezskuteczna względnie nieważna, a kredytobiorcy i bankowi przysługują
            odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w
            wykonaniu tej umowy;
          c) uznanie przez sąd umowy kredytu za nieważną bez względu na ewentualną
            abuzywność jej postanowień; w ostatnich latach zdecydowaną przewagę
            uzyskała linia orzecznicza, w ramach której najczęściej zapadającym
            rozstrzygnięciem jest stwierdzenie abuzywności klauzuli ryzyka walutowego
            i zasad denominacji lub indeksacji i w konsekwencji nieważność całej
            umowy kredytu (pkt 2 lit. b plit v powyżej), oraz – w przypadku powództw
            kredytobiorców – zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń
            dochodzonych z tego tytułu; przy czym należy mieć na względzie, że
            zapadają także inne rozstrzygnięcia, w tym wyroki określone w pkt 2 lit. a
            oraz lit. b plit i-iv;
        3) w przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę w Sporze z Bankiem rozstrzygnięcia
        odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii orzeczniczej
        opisanej w pkt 2 lit. b plit v powyżej, Stronom przysługiwałyby wzajemne
        roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy:
          a) Bank byłby zobowiązany do zwrotu Kredytobiorcy sumy uiszczonych przez
            Kredytobiorcę rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat),
          b) Kredytobiorca zobowiązany byłby do zwrotu Bankowi wypłaconego kapitału;
            przy czym każdorazowo, dodatkowo Kredytobiorca mógłby uzyskać również
            zasądzenie od Banku zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie
            dochodzonego roszczenia pieniężnego lub kosztów procesu, w tym kosztów
            zastępstwa procesowego;
        4) w dniu 25 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Cywilnej podjął w
        sprawie za sygn. III CZP 25/22 uchwałę (dalej „Uchwała III CZP 25/22”), w której
        rozstrzygnął zagadnienia prawne dotyczące umów kredytów indeksowanych lub
        denominowanych w walucie obcej, przedstawione przez Pierwszego Prezesa
        Sądu Najwyższego w dniu 29 stycznia 2021 r. W uchwale tej stwierdzono, że:
          1. w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce
            abuzywnego, niewiążącego konsumenta postanowienia umowy kredytu
            indeksowanego lub denominowanego odnoszącego się do sposobu
            określenia kursu waluty obcej zajmuje inny sposób jej określenia wynikający
            z przepisów prawa lub zwyczajów;
          2. w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w
            umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa ta nie wiąże
            stron także w pozostałym zakresie;
          3. jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu
            niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy
            całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu,
            powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na
            rzecz każdej ze stron;
          4. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
            postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot
            wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia
            następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem
            banku związanie postanowieniami umowy;

          5. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
            postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze
            stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków
            pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili
            popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia;
      5) Uchwała III CZP 25/22 ma moc zasady prawnej, a tym samym odstąpienie od niej
      przez jakikolwiek skład orzekający Sądu Najwyższego wymagałoby ponownego
      rozstrzygnięcia tych zagadnień co najmniej przez skład całej Izby Cywilnej. Uchwała ta
      co do zasady potwierdza już wypracowane w orzecznictwie sądów powszechnych
      poglądy w zakresie zagadnień prawnych będących jej przedmiotem. Z tego względu
      spodziewanym skutkiem jej podjęcia będzie dalsze utrwalenie się dominującej linii
      orzeczniczej, o której mowa w pkt 3 powyżej, a zgodnie z którą bez uznanych za
      abuzywne klauzul przeliczeniowych umowy kredytów denominowanych lub
      indeksowanych do waluty CHF nie mogą wiązać i tym samym są nieważne, a
      kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń
      pieniężnych spełnionych w wykonaniu takiej umowy. Należy przy tym jednak
      podkreślić, że przyjęcie wyrażonego w punkcie 4 Uchwały III CZP 25/22 stanowiska co
      do początku biegu terminu przedawnienia roszczeń banku, może w poszczególnych
      przypadkach oznaczać, że roszczenie banku o zwrot wypłaconego kapitału kredytu
      zostanie uznane za przedawnione, przy czym, zgodnie z art. 1171 Kodeksu cywilnego,
      mając na uwadze w szczególności charakter okoliczności, które spowodowały
      niedochodzenie roszczenia, w wyjątkowych przypadkach, po rozważeniu interesów
      stron, sąd może nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia
      przysługującego przeciwko konsumentowi, jeśli wymagają tego względy słuszności;
      6) Bank jednocześnie odnotowuje, że w przestrzeni publicznej pojawiają się głosy o
      niekonstytucyjności składu orzekającego, który podjął Uchwałę III CZP 25/22, a tym
      samym poddaje się w wątpliwość jej moc wiążąca oraz skuteczność;
      7) w przedmiocie dalszych wzajemnych roszczeń stron umowy kredytu (których
      dotyczy punkt 5. Uchwały III CZP 25/22) kilkukrotnie wypowiedział się również
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w tym w wyroku z dnia 15 czerwca
      2023 r. wydanym w sprawie za sygn. C-520/21, a także w wyroku z dnia 12 stycznia
      2024 r. w sprawie za sygn. C-488/23. TSUE dokonując wykładni dyrektywy 93/13
      wskazał, że jeżeli umowa kredytu jest nieważna w całości i nie można jej dalej
      wykonywać, to bank nie może żądać od konsumenta zapłaty żadnego rodzaju
      rekompensaty wykraczającej poza zwrot kwoty kapitału (w jego nominalnej wysokości)
      i zapłaty odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłat (co zostało potwierdzone w
      Uchwale III CZP 25/22). Jednocześnie w ocenie TSUE dyrektywa 93/13 nie stoi na
      przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą konsument ma prawo
      żądać od instytucji kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot miesięcznych
      rat i kosztów zapłaconych z tytułu wykonania nieważnej umowy kredytu oraz poza
      zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem
      poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności – Uchwałą III CZP 25
      /22 wyjaśniono, że na gruncie prawa krajowego (polskiego) takie roszczenie nie
      przysługuje;
      8) w związku z wydaniem przez TSUE wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r. (w sprawie za
      sygn. C-520/21) Urząd Komisji Nadzoru Finansowego opublikował w dniu 15 czerwca
      2023 r. komentarz, w którego treści wyraził oczekiwanie wobec banków co do ich
      aktywnej postawy w zakresie systemowego rozwiązania problemu walutowych
      kredytów mieszkaniowych w postaci oferowania swoim klientom ugód, jak również
      przekonanie, iż z punktu widzenia klientów banków (kredytobiorców), ugoda jest
      najbardziej atrakcyjną i racjonalną alternatywą dla kosztownej i długotrwałej ścieżki
      sądowej;

      9) podejmując decyzję o zawarciu Ugody z Bankiem, Kredytobiorca powinien
      rozważyć, które rozwiązanie jest dla niego korzystniejsze: zawarcie Ugody z Bankiem
      czy proces sądowy z Bankiem i rozstrzygnięcie Sporu przez sąd. Ugoda, w ocenie
      Banku, przewiduje dla Kredytobiorcy korzystne warunki finansowe i daje gwarancję
      zakończenia Sporu z Bankiem w krótkim czasie;
      10) w procesie sądowym, zgodnie z orzecznictwem TSUE oraz Uchwałą III CZP 25/22,
      konsument może domagać się od Banku zwrotu zapłaconych rat kredytu i innych
      kosztów z tytułu wykonania tej umowy oraz zapłaty ustawowych odsetek za
      opóźnienie. Uchwałą III CZP 25/22 wyjaśniono przy tym, że na gruncie prawa
      krajowego (polskiego) brak jest podstawy prawnej dla dochodzenia przez
      kredytobiorcę od banku innych – niż wskazane powyżej – roszczeń z tytułu
      nieważności umowy kredytu. W procesie sądowym, zgodnie z wyrokiem TSUE (w
      sprawie za sygn. C-520/21) oraz Uchwałą III CZP 25/22, również bank nie będzie mógł
      żądać od konsumenta zapłaty rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału (w
      jego nominalnej wysokości) i zapłatę odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.
    2. Kredytobiorca oświadcza, że zapoznał się z treścią informacji udzielonej w § 2 ust. 1 i
      rozumie ją, a jego wątpliwości w tym zakresie zostały wyjaśnione na etapie
      poprzedzającym zawarcie Ugody.
    3. Kredytobiorca oświadcza również, iż jest świadomy, że:
      1) wskutek zawarcia Ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia
      Umowy, dotyczące zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad
      denominacji lub indeksacji;
      2) powyższe postanowienia Umowy zostają zastąpione, postanowieniami Ugody w
      przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności
      kredytowej;
    4. Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w celu:
      (i) potwierdzenia dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których
      mowa w § 2 ust. 3 pkt 1), oraz
      (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy, w celu rozliczenia się
      przez Strony, postanowieniami Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad
      spłaty wierzytelności kredytowej, i potwierdza, że rozumie, iż czynności te są
      dokonywane w celu dalszego niepowoływania się na ewentualnie niedozwolony
      charakter postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia Ugody i niedochodzenia
      roszczeń z tego tytułu.
    5. Mając na względzie oświadczenia złożone w § 2 ust. 2, 3 i 4, Kredytobiorca potwierdza,
      iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień na wypadek braku związania
      określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności na wypadek
      stwierdzenia trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decyduje się zawrzeć Ugodę
      w celu potwierdzenia wiążącego charakteru Umowy.
    § 3.
      1. Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
      2. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować
      w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy,
      jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany zasad
      rozliczenia Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania,
      w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności
      kredytowej.

      3. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem
      i określonym w § 3 ust. 2, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte
      procesem, w którym Ugoda jest zawierana.
      4. Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie
      zobowiązał się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek
      roszczenia lub prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie
      dokonywać tego rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o
      umorzeniu postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej
      Ugody.
      5. Kredytobiorca wyraża zgodę na zniszczenie przez Bank weksli i deklaracji wekslowej
      stanowiących zabezpieczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy
      TAK NIE
      6.
    § 4.
      1. Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu uiszczonych przez Kredytobiorcę
      w toku postępowania, którego dotyczy Spór, tj. zwrotu kosztów zastępstwa
      procesowego według norm przepisanych w wysokości 10.800,00 PLN oraz zwrotu ½
      opłaty od pozwu w wysokości 500,00 PLN. Bank zobowiązuje się do zapłaty należności
      w terminie 21 dni od zawarcia Ugody na rachunek bankowy Kredytobiorcy
      /Pełnomocnika Kredytobiorcy [NIP].
      2. Z zastrzeżeniem ust. 1 Strony oświadczają, że każda z nich ponosi koszty procesu
      we własnym zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu.
      3. Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę
      dodatkową w wysokości 61.072,56 PLN na rachunek należący do Kredytobiorcy
      /Pełnomocnika Kredytobiorcy [NIP].
    Dodatkowo wyjaśnił Pan, że:
    1. kwoty, które X zobowiązuje się zapłacić Kredytobiorcy na podstawie ugody, tj. kwota
      78.927,44 zł oraz kwota 61.072,56 zł (łącznie 140.000 zł), stanowią równowartość
      kwoty wpłaconej na rzecz Banku przez Kredytobiorcę ponad kapitał, w ramach umowy
      kredytu mieszkaniowego (...) z dnia (...) 2008 r.,
    2. A.A wpłacił Bankowi kwotę 262.247,24 zł, a otrzymał od Banku kapitał 118.381,94 zł,
      czyli łącznie zapłacił ponad kapitał kwotę 143.865,30 zł.

## Pytanie

Czy ustalenie w ugodzie, że bank „wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości
    61.072,56 PLN na rachunek należący do Kredytobiorcy” stanowi podstawę do
    opodatkowania podatkiem dochodowym?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie nie, gdyż zapłata wynika z ustaleń pomiędzy kredytobiorcą a bankiem, że
    bank zwróci kwotę łącznie 140.000 zł.
    Kwota dodatkowa zaproponowana przez bank nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Jako kredytobiorca wpłacił Pan bowiem wcześniej do banku kwotę dużo wyższą niż tę
    proponowaną w ramach umowy kredytu. Otrzyma Pan środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu Pana majątku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
      · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
      podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
      · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały
      mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
      pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
      możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to
      uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości
      pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że złożył pozew do Sądu Okręgowego w (...) przeciwko
    Bankowi o zasądzenie kwoty 262.247,24 zł (dwieście sześćdziesiąt dwa tysiące dwieście
    czterdzieści siedem złotych 24/100) tytułem zwrotu świadczenia nienależnego w postaci
    spłaty kredytu (suma rat kapitałowo-odsetkowych), wraz z odsetkami za opóźnienie w
    wysokości ustawowej liczonymi od dnia 10 października 2020 r. do dnia zapłaty oraz
    ustalenie, że umowa o kredyt hipoteczny „(...)” w CHF z dnia (...) 2008 r. zawarta pomiędzy
    Panem a X z siedzibą w (...) jest nieważna. Następnie w 2024 r. Strony podjęły rozmowy
    ugodowe w przedmiotowej sprawie. Strony doszły do porozumienia, że Bank zwróci Panu
    kwotę 140.000 zł (wraz z kosztami postępowania sądowego), na którą składa się kwota
    78.927,44 zł stanowiąca nadpłacony kapitał oraz kwota dodatkowa w wysokości 61.072,56
    zł. Wskazał Pan również, że wpłacił Bankowi kwotę 262.247,24 zł, a otrzymał od Banku
    kapitał 118.381,94 zł, czyli łącznie zapłacił ponad kapitał kwotę 143.865,30 zł. Powziął Pan
    wątpliwość, czy ustalenie w ugodzie kwoty dodatkowej w wysokości 61.072,56 zł. podlega
    opodatkowaniu.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego
    udzielonego w CHF otrzyma Pan zwrot zapłaconej ponad kapitał kwoty, a tym samym
    kwota ta – na co wskazują okoliczności sprawy – mieści się w kwocie spłaconych rat, to
    uznać trzeba, że nie uzyska Pan faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać
    potraktowana jak trwałe przysporzenie w Pana majątku, spełniając w ten sposób definicję
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    Tym samym, w związku z wypłatą przez bank kwoty dodatkowej wynikającej z
    proponowanej ugody, po Pana stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również
    obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej
    przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanego pytania interpretacyjnego,
    natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.