Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/443-596/14-2/ISN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-01-28
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; działki; nieruchomości; towar
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 5 listopada 2014 r. (data wpływu 10 listopada 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniach 24 stycznia 2014 r., 23 lipca 2014 r. i 25 lipca 2014 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży trzech działek budowlanych w miejscowości A. (108/6, 108/7, 108/8). Zainteresowany działki te nabył w wyniku darowizny z dnia 22 listopada 2011 r. Darowizny na rzecz Wnioskodawcy dokonał jego brat. Działki posiadały plan zagospodarowania przestrzennego pod budowę domów jednorodzinnych, ustanowiony przez gminę jeszcze przed dokonaniem darowizny. Pole, które wcześniej było gruntem ornym zostało podzielone na działki przez rodziców Zainteresowanego, czyli przed 2006 r. (darowizna na rzecz brata). Działki zostały sprzedane nieuzbrojone, bez ogrodzeń i bez innych działań zwiększających ich wartość. Kwota uzyskana ze sprzedaży działek została przeznaczona na budowę domu Wnioskodawcy, czyli na osobiste cele mieszkaniowe. Dom budowany jest na działce również otrzymanej w darowiźnie (108/4). Zainteresowany jest zatrudniony na umowę o pracę jako specjalista ds. zarządzania produktem w branży IT. Jego praca w żaden sposób nie jest związana ze sprzedażą nieruchomości. Działki zostały sprzedane po 35.000 zł za jedną.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku ze sprzedażą działek dokonaną w celu pozyskania środków na budowę własnego domu Zainteresowany jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest on zobowiązany do zapłaty podatku VAT, ponieważ zdecydował się na sprzedaż działek w celu budowy własnego domu. Aktualnie mieszka on z rodzicami. Pod koniec zeszłego roku (2013) Zainteresowany chciał zaciągnąć kredyt na zakup mieszkania lub budowę domu. Jednak jego zarobki i fakt, że byłby jedynym kredytobiorcą sprawiła, że nie miał on wystarczającej zdolności kredytowej. Wtedy Wnioskodawca zdecydował się na sprzedaż działek. Pozwoliło to Zainteresowanemu rozpocząć budowę i doprowadzić budynek do stanu surowego zamkniętego. Z takim wkładem własnym bank udzielił mu kredytu na pozostałą kwotę potrzebną na wykończenie domu. Dom budowany jest na jednej z działek również otrzymanych w darowiźnie od brata, co pozwoliło Wnioskodawcy na zaciągnięcie mniejszego kredytu. Zainteresowany planuje zakończyć budowę i wprowadzić się na wiosnę 2015 r. Po sprzedaży pierwszej działki, Wnioskodawca rozpoczął formalności związane z budową domu oraz wylaniem fundamentów. W tym czasie pojawili się dwaj kupcy, którzy zakupili dwie pozostałe działki, co pozwoliło Zainteresowanemu kontynuować prace do stanu surowego zamkniętego. Brat w darowiźnie przekazał Wnioskodawcy jeszcze jedną działkę budowlaną oraz pole orne, jednak Zainteresowany nie zamierza ich sprzedawać w najbliższym czasie. Sprzedaż działek odbyła się za pomocą ogłoszenia na polu, a potem na płocie przy rozpoczętej budowie domu oraz poprzez informacje wśród rodziny i znajomych. Wnioskodawca nie inwestował w działki, zostały sprzedane w takim stanie w jakim je otrzymał. Praca zawodowa Zainteresowanego nie ma nic wspólnego ze sprzedażą działek.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy  przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W świetle art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.)  rzeczami w rozumieniu niniejszego Kodeksu są tylko przedmioty materialne.

Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu  nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Z powyższych unormowań wynika, że grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Zauważyć należy, że samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej  Dz. U. UE L 347.1, z późn. zm.  (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w dniach 24 stycznia 2014 r., 23 lipca 2014 r. i 25 lipca 2014 r. dokonał sprzedaży trzech działek budowlanych w miejscowości A. (108/6, 108/7, 108/8). Zainteresowany działki te nabył w wyniku darowizny z dnia 22 listopada 2011 r. Darowizny na rzecz Wnioskodawcy dokonał jego brat. Działki posiadały plan zagospodarowania przestrzennego pod budowę domów jednorodzinnych, ustanowiony przez gminę jeszcze przed dokonaniem darowizny. Pole, które wcześniej było gruntem ornym zostało podzielone na działki przez rodziców Zainteresowanego, czyli przed 2006 r. (darowizna na rzecz brata). Działki zostały sprzedane nieuzbrojone, bez ogrodzeń i bez innych działań zwiększających ich wartość. Kwota uzyskana ze sprzedaży działek została przeznaczona na budowę domu Wnioskodawcy, czyli na osobiste cele mieszkaniowe. Dom budowany jest na działce również otrzymanej w darowiźnie (108/4). Zainteresowany jest zatrudniony na umowę o pracę jako specjalista ds. zarządzania produktem w branży IT. Jego praca w żaden sposób nie jest związana ze sprzedażą nieruchomości. Działki zostały sprzedane po 35.000 zł za jedną. Wnioskodawca chciał zaciągnąć kredyt na zakup mieszkania lub budowę domu. Jednak jego zarobki i fakt, że byłby jedynym kredytobiorcą sprawiła, że nie miał on wystarczającej zdolności kredytowej. Wtedy zdecydował się na sprzedaż działek. Pozwoliło mu to rozpocząć budowę i doprowadzić budynek do stanu surowego zamkniętego. Z takim wkładem własnym bank udzielił mu kredytu na pozostałą kwotę potrzebną na wykończenie domu. Dom budowany jest na jednej z działek również otrzymanych w darowiźnie od brata, co pozwoliło Wnioskodawcy na zaciągnięcie mniejszego kredytu . Zainteresowany planuje zakończyć budowę i wprowadzić się na wiosnę 2015 r. Po sprzedaży pierwszej działki, Wnioskodawca rozpoczął formalności związane z budową domu oraz wylaniem fundamentów. W tym czasie pojawili się dwaj kupcy, którzy zakupili dwie pozostałe działki, co pozwoliło Zainteresowanemu kontynuować prace do stanu surowego zamkniętego. Brat w darowiźnie przekazał Wnioskodawcy jeszcze jedną działkę budowlaną oraz pole orne, jednak Zainteresowany nie zamierza ich sprzedawać w najbliższym czasie. Sprzedaż działek odbyła się za pomocą ogłoszenia na polu, a potem na płocie przy rozpoczętej budowie domu oraz poprzez informacje wśród rodziny i znajomych. Wnioskodawca nie inwestował w działki, zostały sprzedane w takim stanie w jakim je otrzymał.

Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie Wnioskodawca nie podjął ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (takich jak np.: nabycie terenu, jego uzbrojenie, ogrodzenie działek, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd.).

W przedmiotowej sprawie brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.

Zatem należy uznać, że Zainteresowany dokonując sprzedaży działek nie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z tego, że sprzedaż przez Wnioskodawcę działek (nieruchomości gruntowych), stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności. Tym samym, w przedmiotowej sprawie zbywając działki stanowiące jego majątek prywatny, korzystał on z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Skutkiem powyższego  stosownie do zapisów orzecznictwa  transakcja zbycia działek nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, Zainteresowany w związku ze sprzedażą działek dokonaną w celu pozyskania środków na budowę własnego domu, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Tut. Organ dodatkowo wyjaśnia, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej – interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.