Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.489.2025.3.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Rekompensata nie podlega opodatkowaniu, nie powstanie
obowiązek podatkowy z tytułu otrzymania od Gminy
wyrównania części rekompensaty w związku z poniesioną
przez Spółkę stratą, sam fakt otrzymania przez Spółkę
wyrównania części rekompensaty nie powoduje konieczności
korekty faktur za każdy miesiąc, którego dotyczy
rekompensata i zwiększenia podstawy opodatkowania.
Słowa kluczowe: korekta
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
rekompensata
transport-transport publiczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług w kwestii ustalenia:
      - kiedy po Państwa stronie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i
        usług z tytułu otrzymania od Gminy wyrównania części rekompensaty w związku ze
        stratą poniesioną w związku ze świadczeniem usług przewozowych w okresie od (...)
        2024 r. do (...) 2024 r. (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 1),
      - czy po otrzymaniu rekompensaty, powinni Państwo dokonać korekty faktur za każdy
        miesiąc, którego dotyczy rekompensata i zwiększyć podstawę opodatkowania
        podatkiem VAT (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 2).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest
    polską spółką kapitałową, posiadającą siedzibę i miejsce wykonywania działalności
    gospodarczej na terenie Polski. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług (VAT).
    Jedynym udziałowcem i jednocześnie założycielem Spółki jest Gmina dysponująca (...)%
    udziałami w kapitale zakładowym.
    Spółka na rzecz Gminy (X), na podstawie Umowy wykonawczej o świadczenie usług w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego wykonała na rzecz Gminy usługę w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego z dnia (...) 2023 r. (dalej: „Umowa”) w okresie od (...)
    2024 r. do (...) 2024 r. Użytkownicy korzystają z komunikacji miejskiej bezpłatnie. Spółka
    uzyskuje przychody z tytułu reklam, którymi oklejone są autobusy.

    Zgodnie z ww. Umową, Spółka ma prawo do rekompensaty wyliczonej na zasadzie
    opisanej w Załączniku nr 1 do Rozporządzenia (WE) 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i
    Rady z dnia 23 października 2007 r., dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego
    i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr
    1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE., I. 315/1 z dnia 3 grudnia 2007 r., Dz. Urz. UE, I.
    240/65 z dnia 16 września 2015 r., Dz. Urz. UE, I. 354/22 z dnia 23 grudnia 2016 r.) .
    Roczna wysokość rekompensaty stanowi kwotę odpowiadającą wynikowi finansowemu
    netto, wyliczonemu zgodnie z zasadami określonymi w Załączniku o którym mowa w ust. 2
    i stanowi: sumę kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług przewozowych
    ustalonych zgodnie z niniejszą umową, minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe
    wygenerowane na sieci obsługiwanej przez Spółkę w ramach powierzonych usług
    przewozowych.
    Przy wyliczeniu wielkości należnej rekompensaty uwzględnione zostają wszystkie koszty
    związane ze świadczeniem usług przewozowych wynikające z ich rozmiaru, a ponoszone
    przez Spółkę. Są to miedzy innymi: wszystkie koszty bezpośrednie oraz pośrednie
    związane z działalnością przewozową, koszty amortyzacji, koszty wynagrodzeń oraz
    pochodnych, koszty materiałów eksploatacyjnych, koszty ubezpieczeń, koszty obsługi
    technicznej, koszty napraw remontów pojazdów, koszty podatków i opłat, pozostałe
    koszty, koszty związane z utrzymaniem i korzystaniem z niezbędnej infrastruktury
    technicznej, koszty wyposażenia pojazdów, koszty wydziałowe, itp., koszty
    ogólnozakładowe, zarządu, rozliczane według rozdzielnika kosztów, koszty finansowe
    bezpośrednio związane ze świadczeniem usług przewozowych. Koszty kalkulowane będą
    zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości.
    Szczegółowe zasady obliczania i rozliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług
    przewozowych o charakterze użyteczności publicznej w zakresie lokalnego transportu
    zbiorowego określa załącznik nr 3 do Umowy.
    Wypłata rekompensaty za świadczone usługi przewozowe następuje w cyklach
    miesięcznych na podstawie faktur VAT, wystawianych przez Spółkę w następującej formie:
      a) faktury VAT wystawiane są do (...) dnia następnego miesiąca kalendarzowego i
        uwzględniają liczbę wykonanych w danym miesiącu wozokilometrów na podstawie
        obowiązujących rozkładów jazdy oraz obowiązującą stawkę jednostkowego
        wozokilometra;
      b) wraz z fakturą VAT Spółka przedłoży Gminie informację o ilości faktycznie
        wykonanych w poprzednim miesiącu kilometrów;
      c) w przypadku wystąpienia niewykonania zaplanowanej pracy przewozowej, należna
        rekompensata zostanie pomniejszona o liczbę niewykonanych wozokilometrów.
        Spółka na żądanie Gminy przedłoży w formie pisemnej wyjaśnienie
        niezrealizowanych przewozów;
      d) w przypadku wykonania dodatkowych wozokilometrów związanych z uzgodnionymi
        objazdami zapłata za nie wchodzi w rozliczaną powyżej rekompensatę.
    Zapłata należności, o których mowa powyżej następuje nie później niż do 14 dni od dnia
    przedłożenia Gminie dokumentacji, o której mowa w umowie.
    Wysokość należnej spółce rekompensaty podlega rozliczeniu za każdy rok kalendarzowy
    obowiązywania Umowy. Spółka w terminie do końca (...) każdego roku kalendarzowego
    przedstawi rozliczenie usług wykonanych w roku poprzednim oraz dane analityczne
    umożliwiające weryfikację przychodów i kosztów na świadczenie usług przewozowych.
    W przypadku, gdy z audytu rekompensaty wynikać będzie, że w danym roku
    kalendarzowym, Spółce została wypłacona zaliczkowo nadmierna rekompensata, tj. kwota
    przewyższająca kwotę rzeczywiście należną Spółce, zgodnie z zasadami zawartymi w
    Umowie, Spółka zwraca (tj. dokonuje płatności) Gminie w terminie 14 dni od daty

    ustalenia prawidłowej wysokości rekompensaty, kwotę równą nadmiernej rekompensacie.
    W takim samym terminie w przypadku niedopłaty rekompensaty, zostanie ona przez
    Gminę wyrównana. (§ 10 ust. 12 Umowy).
    Zgodnie z umową Spółka rozlicza się z Gminą za wykonane usługi w cyklach miesięcznych.
    Spółka wystawia Gminie fakturę obejmującą cenę za wozokilometr określony w umowie i
    ilość przejechanych wozokilometrów. Wykaz planowanych wozokilometrów w rozbiciu na
    poszczególne miesiące jest załącznikiem do umowy tak że w momencie zawierania umowy
    Spółka zna ilość wozokilometrów do wykonania w danym roku. Każda zmiana ilości
    wozokilometrów, czy ceny dokonywana jest aneksem.
    Cena wozokilometra jest kalkulowana na podstawie przewidywanych kosztów na dany
    rok. Mnożąc liczbę wozokilometrów i cenę za jeden wozokilometr wychodzi kwota jaka
    powinna być przeznaczona na sfinansowanie zadania. Ustalona w umowie wartość
    rekompensaty jest niższa niż faktycznie poniesione środki przez Spółkę na realizację
    zadania, zatem Spółka odnotuje z tego tytułu stratę.
    Spółka ma otrzymać od Gminy rekompensatę, w związku z czym powzięła wątpliwość,
    kiedy na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (dalej: ustawa o CIT) i na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) powstanie obowiązek podatkowy w zakresie
    uzyskania od Gminy rekompensaty części kosztów poniesionych na realizację przez Spółkę
    zadania własnego Gminy.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczenia pytań jak we wniosku)
    1. Kiedy po stronie Spółki powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług
      z tytułu otrzymania od Gminy wyrównania części rekompensaty w związku ze stratą
      poniesioną w związku ze świadczeniem usług przewozowych w okresie od 1 stycznia
      2024 r. do 31 grudnia 2024 r.?
    2. Czy po otrzymaniu rekompensaty, Spółka powinna dokonać korekty faktur za każdy
      miesiąc, którego dotyczy rekompensata i zwiększyć podstawę opodatkowania
      podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Ad. 1
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i
    usług z tytułu otrzymania od Gminy wyrównania rekompensaty w związku ze stratą
    poniesioną w związku ze świadczeniem usług przewozowych w okresie od (...) 2024 r.
    do (...) 2024 r. powstanie w dniu otrzymania rekompensaty.
    Ad. 2
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że po otrzymaniu rekompensaty, Spółka nie
    powinna dokonywać korekty faktur za każdy miesiąc, którego dotyczy rekompensata i
    zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
    Uzasadnienie
    Ad. 1 i Ad. 2
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel,
    natomiast towarami w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT są rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.

    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11,
    art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f ustawy o VAT.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje
    czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować
    daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis art.
    19a ust. 1 formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje
    się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów
    bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Z brzmienia przepisów art. 19a ustawy nie wynika, by dla świadczenia polegającego na
    konieczności ograniczenia lub zatrzymania produkcji energii, można było zastosować
    inny, szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, niż wykonanie usługi.
    Ustawa o VAT przewiduje szereg wyjątków od zasady ogólnej dotyczącej momentu
    powstania obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy może powstawać także w
    dacie upływu okresu rozliczeniowego, w momencie otrzymania płatności czy w dacie
    wystawienia faktury.
    Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT w przypadku dotacji, subwencji i innych
    dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ich otrzymania.
    W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że obowiązek podatkowy w zakresie
    otrzymanej od Gminy rekompensaty powstanie w momencie jej otrzymania oraz nie
    powinna dokonywać korekty faktur za każdy miesiąc, którego dotyczy rekompensata i
    zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług w kwestiach objętych pytaniami oznaczonymi we wniosku nr 1 i nr 2, jest
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku, którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności transportu spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej
    w art. 15 ust. 2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął
    z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując
    czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają

    VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi
    w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to
    owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    258), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
        pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
        mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
        komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
        zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
            a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych
            uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie
            zbiorowym, lub
            b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do
            ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym
            ustanowionych na obszarze właściwości danego organizatora, o ile
            zostały ustanowione, lub
            c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług
            w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
      przewozach pasażerskich. (...)
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być
      w szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.

    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Na mocy art. 53 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      1. Właściwy organizator przekazuje operatorowi rekompensatę, o której mowa w art.
        50 ust. 1 pkt 2, jeżeli operator poniósł stratę i złożył wniosek o rekompensatę w
        trybie określonym w umowie o świadczenie usług w zakresie publicznego
        transportu zbiorowego.
      2. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się wysokość utraconych
        przychodów i poniesionych kosztów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
        obliczoną zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
      3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty potwierdzające
        wysokość utraconych przychodów i poniesionych kosztów, o których mowa w art.
        50 ust. 1 pkt 2.
    Zgodnie z art. 54 ww. ustawy:
      1. Właściwy organizator weryfikuje wniosek i dokumenty przedstawione przez
        operatora, stanowiące podstawę obliczenia rekompensaty.
      2. W przypadku pozytywnego wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 1, organizator:
      1) występuje do właściwego marszałka województwa z wnioskiem o przekazanie
        rekompensaty w części stanowiącej zwrot utraconych przychodów z tytułu
        stosowania ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym
        transporcie zbiorowym do wysokości poniesionej z tego tytułu straty;
      2) wypłaca przyznaną operatorowi rekompensatę w zakresie poniesionej straty z
        tytułu:
      a) realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego,
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
        właściwości danego organizatora.
      3) Przepisu ust. 2 pkt 1 nie stosuje się, w przypadku gdy organizatorem jest
        marszałek województwa lub minister właściwy do spraw transportu.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i

      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. Stosownie do ww. przepisu podstawa
    opodatkowania obejmuje:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że - co do zasady - podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.

    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług
    (VAT). Państwa jedynym udziałowcem i jednocześnie założycielem jest Gmina dysponująca
    (...)% udziałami w kapitale zakładowym.
    Na podstawie Umowy wykonawczej o świadczenie usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego wykonali Państwo w okresie od (...) r. do (...) 2024 r. na rzecz Gminy
    usługę w zakresie publicznego. Użytkownicy korzystają z komunikacji miejskiej bezpłatnie.
    Uzyskują Państwo przychody z tytułu reklam, którymi oklejone są autobusy.

    Zgodnie z ww. Umową, mają Państwo prawo do rekompensaty wyliczonej na zasadzie
    opisanej w Załączniku nr 1 do Rozporządzenia (WE) 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i
    Rady z dnia 23 października 2007 r., dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego
    i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr
    1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE., I. 315/1 z dnia 3 grudnia 2007 r., Dz. Urz. UE, I.
    240/65 z dnia 16 września 2015 r., Dz. Urz. UE, I. 354/22 z dnia 23 grudnia 2016 r.) .
    Roczna wysokość rekompensaty stanowi kwotę odpowiadającą wynikowi finansowemu
    netto, wyliczonemu zgodnie z zasadami określonymi w Załączniku, o którym mowa w ust.
    2 i stanowi: sumę kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług przewozowych
    ustalonych zgodnie z umową, minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe
    wygenerowane na sieci obsługiwanej przez Państwa w ramach powierzonych usług
    przewozowych.
    Przy wyliczeniu wielkości należnej rekompensaty uwzględnione zostają wszystkie koszty
    związane ze świadczeniem usług przewozowych wynikające z ich rozmiaru, a ponoszone
    przez Państwa.
    Szczegółowe zasady obliczania i rozliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług
    przewozowych o charakterze użyteczności publicznej w zakresie lokalnego transportu
    zbiorowego określa załącznik nr 3 do Umowy.
    Wypłata rekompensaty za świadczone usługi przewozowe następuje w cyklach
    miesięcznych na podstawie wystawianych przez Państwa faktur VAT.
    Wysokość należnej Państwu rekompensaty podlega rozliczeniu za każdy rok kalendarzowy
    obowiązywania Umowy.
    W przypadku, gdy z audytu rekompensaty wynikać będzie, że w danym roku
    kalendarzowym, została Państwu wypłacona zaliczkowo nadmierna rekompensata, tj.
    kwota przewyższająca kwotę rzeczywiście należną Państwu, zwracają Państwo Gminie w
    terminie 14 dni od daty ustalenia prawidłowej wysokości rekompensaty, kwotę równą
    nadmiernej rekompensacie. W takim samym terminie w przypadku niedopłaty
    rekompensaty, zostanie ona przez Gminę wyrównana.
    Zgodnie z umową rozliczają się Państwo z Gminą za wykonane usługi w cyklach
    miesięcznych. Wystawiają Państwo Gminie fakturę obejmującą cenę za wozokilometr
    określony w umowie i ilość przejechanych wozokilometrów. Wykaz planowanych
    wozokilometrów w rozbiciu na poszczególne miesiące jest załącznikiem do umowy. Każda
    zmiana ilości wozokilometrów, czy ceny dokonywana jest aneksem. Cena wozokilometra
    jest kalkulowana na podstawie przewidywanych kosztów na dany rok. Mnożąc liczbę
    wozokilometrów i cenę za jeden wozokilometr wychodzi kwota jaka powinna być
    przeznaczona na sfinansowanie zadania.
    Ustalona w umowie wartość rekompensaty jest niższa niż faktycznie poniesione przez
    Państwa środki na realizację zadania, zatem odnotują Państwo z tego tytułu stratę.
    Mają Państwo otrzymać od Gminy rekompensatę.
    Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług w kwestiach objętych
    pytaniami oznaczonymi we wniosku nr 1 i nr 2 dotyczą ustalenia:
      - kiedy po Państwa stronie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i
        usług z tytułu otrzymania od Gminy wyrównania części rekompensaty w związku ze
        stratą poniesioną w związku ze świadczeniem usług przewozowych w okresie od (...)
        2024 r. do (...) 2024 r.,
      - czy po otrzymaniu rekompensaty, powinni Państwo dokonać korekty faktur za każdy
        miesiąc, którego dotyczy rekompensata i zwiększyć podstawę opodatkowania
        podatkiem VAT.

    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
      uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
      status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja
      powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by
      dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim
      przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy
      towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu
      [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#
      573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
      VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub
      częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub

      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT
      i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może
      przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu
      ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany
      okres. (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie
      ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz
      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:
      C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)

    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-
    615/23 stwierdzić należy, że otrzymana przez Państwa od Gminy rekompensata za
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi obrotu w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Rekompensata ta wypłacana jest bowiem przez Gminę (organizatora) Państwu
    (Operatorowi) za świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego i
    została wyliczona na zasadach opisanych w Załączniku nr 1 do Rozporządzenia (WE) 1370
    /2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., dotyczącego usług
    publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz
    uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE., I.
    315/1 z dnia 3 grudnia 2007 r., Dz. Urz. UE, I. 240/65 z dnia 16 września 2015 r., Dz. Urz.
    UE, I. 354/22 z dnia 23 grudnia 2016 r.). Do wypłaty tej rekompensaty mają również
    zastosowanie art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
    W związku z powyższym, w świetle orzeczenia TSUE w sprawie C-615/23, rekompensata
    nie jest wypłacana Państwu w celu świadczenia przez Państwa usługi transportowej na
    rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten
    usługobiorca. Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług
    transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług, ponieważ celem tej
    rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą działalnością.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy zatem odpowiedzieć, że ze względu na to, że
    rekompensata nie podlega opodatkowaniu, to:
      - nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu otrzymania od Gminy wyrównania części
        rekompensaty w związku z poniesioną przez Spółkę stratą w związku z
        świadczeniem usług przewozowych w okresie od (...) 2024 r. do (...) 2024 r.,
      - sam fakt otrzymania przez Spółkę wyrównania części rekompensaty nie powoduje
        konieczności korekty faktur za każdy miesiąc, którego dotyczy rekompensata i
        zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług, w kwestiach objętych
    pytaniami oznaczonymi we wniosku nr 1 i nr 2, należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie

    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.