Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-970/14/ESZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-11-21
Teza: Czy zakup donic wraz z kwiatami, ziemią oraz granulatem do pomieszczeń ogólnodostępnych oraz pomieszczeń pracowniczych, stanowi koszt uzyskania przychodu spółki, w rozumieniu podatku dochodowego od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: kwiaty; wystrój wnętrz
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 20 sierpnia 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 26 sierpnia 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków poniesionych tytułem wystroju pomieszczeń ogólnodostępnych dla klientów oraz pracowników – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 sierpnia 2014 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków poniesionych tytułem wystroju pomieszczeń ogólnodostępnych dla klientów oraz pracowników.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki jawnej, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie poligrafii. Spółka osiąga stosunkowo duże przychody. W związku z powyższym spółka zatrudnia kilkudziesięciu pracowników i na swoim terenie gości szereg klientów i odbiorców wyrobów. Dostosowując się do wielkości firmy i ilości zatrudnionych osób spółka postanowiła poprawić wizualnie ogólnodostępne dla klientów, a także dla pracowników pomieszczenia, zakupując wyposażenie w postaci donic i roślin, które to wyposażenie ma mieć charakter dekoracyjny, a równocześnie poprawić atmosferę miejsca pracy, przez ozdobienie i uatrakcyjnienie elementami naturalnymi pomieszczeń, które ze swej natury są pomieszczeniami dużymi. Umieszczenie w tych pomieszczeniach roślin ma spowodować, aby były one bardziej przytulne i akceptowalne przez wszystkie osoby z nich korzystające.

Wartość każdej z zakupionych rzeczy nie przekracza kwoty 3.500 zł. Rzeczy te nie stanowią wyrobów rzadkich, lecz są powszechnie dostępne. Nie stanowią również eksponatów muzealnych, dzieł sztuki, ani szczególnych wytworów ludzkiej działalności. Nie dotyczą też szczególnego uwarunkowania, w tym praw autorskich i innych. Efekt polepszonej wizualizacji pomieszczeń i wprowadzenie szeregu elementów dekoracyjnych, licznych z uwagi na wielkość hali i ilość zatrudnionych osób oraz klientów, wydaje się logiczny z punktu widzenia doprowadzenia wyglądu firmy do stanu, który pozwoli na lepszy odbiór tej firmy zarówno przez pracowników, jak i klientów. Łączna wartość zakupu wynosi 25.573,61 zł, przy czym, jak wspomniano powyżej, żaden poszczególny wydatek nie przekracza kwoty 3.500 zł, a poszczególne wyroby, na które składa się ta kwota to: donice, rośliny, granulaty ceramiczne, nawozy do roślin, elementy związane z przymocowaniem donic, kamienie dekoracyjne, styropian.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zakup donic wraz z kwiatami, ziemią oraz granulatem do pomieszczeń ogólnodostępnych oraz pomieszczeń pracowniczych, stanowi koszt uzyskania przychodu spółki, w rozumieniu podatku dochodowego od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zakup donic, roślin ozdobnych, w tym dracen, do pomieszczeń pracowniczych oraz pomieszczeń ogólnodostępnych, co prawda nie wiąże się z osiągnięciem konkretnego przychodu, jednak należy uznać, że wydatki te dotyczą funkcjonowania spółki (jako całości). Wydatki te wpływają w znaczącym stopniu na odpowiednią atmosferę w firmie, poziom efektywności pracy pracowników, zwiększają dobre samopoczucie zarówno pracowników, jak i klientów; w znaczący sposób poprawiają estetykę miejsca pracy, co wpływa na sposób wykonywania przez pracowników swoich obowiązków, a w podobnym stopniu wpływa na odbiór firmy przez klientów. W związku z powyższym wydatki te stanowią dla spółki, która prowadzi działalność poligraficzną, koszt uzyskania przychodu. Poniesione wydatki, stanowią łącznie kwotę wysokości 25.573,61 zł, przy czym wszystkie elementy tego wyposażenia są powszechnie dostępne, nie stanowią dzieł sztuki i eksponatów muzealnych, a ich cena jednostkowa nie przekracza 3.500 zł. Innymi słowy spółka uważa, że ponieważ wydatki poniesione na zakup wyposażenia o charakterze dekoracyjnym są związane z jej funkcjonowaniem, mogą i stanowią dla spółki koszt uzyskania przychodów, w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie warto zwrócić uwagę na fakt, że wydatki te nie odbiegają od zwyczajowo przyjętych w okolicy wydatków, nie stanowią wydatków szczególnie ekskluzywnych, ani wytwornych, a więc działań tych nie należy uznać za reprezentację, ani reklamę. Wydatki te zostały faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę, ponadto zostały uwzględnione w księgach rachunkowych, jako pokryte z zasobów majątkowych podatnika. Ich poniesienie jest ostateczne i definitywne, to znaczy wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona.

Zdaniem Wnioskodawcy, w sposób wskazany powyżej udowodnił on, że zakup ten pozostaje w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a poniesiony wydatek poprzez atmosferę i wskazane powyżej czynniki może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Wydatek ten został również właściwie udokumentowany za pomocą faktur VAT, a ponadto nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można uznać za koszt uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Zatem aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien on, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   musi pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   powinien być właściwie udokumentowany.

Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 23 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Wyłączając z kosztów podatkowych koszty reprezentacji, ustawa podatkowa nie definiuje terminu „reprezentacja”, ani też nie odsyła do innych przepisów prawa. Brak ustawowej definicji pojęcia „reprezentacja”, nie uprawnia jednak do dowolnego określania zakresu znaczeniowego tego terminu. Za wydatki na reprezentację należy bez wątpienia uznać te koszty, których wyłącznym bądź dominującym celem jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy (czy działalności).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie poligrafii. Dostosowując się do wielkości firmy i ilości zatrudnionych osób spółka, której Wnioskodawca jest wspólnikiem, postanowiła poprawić wizualnie ogólnodostępne dla klientów, a także dla pracowników pomieszczenia, zakupując wyposażenie w postaci donic z kwiatami (i związane z tym akcesoria), które to wyposażenie ma mieć charakter dekoracyjny, a równocześnie poprawić atmosferę miejsca pracy, przez ozdobienie i uatrakcyjnienie elementami naturalnymi pomieszczeń, które ze swej natury są pomieszczeniami dużymi. Ww. rzeczy nie stanowią wyrobów rzadkich i są one powszechnie dostępne. Nie stanowią również eksponatów muzealnych, dzieł sztuki, ani szczególnych wytworów ludzkiej działalności. Nie dotyczą też szczególnego uwarunkowania, w tym praw autorskich i innych.

Ww. wydatki nie zostały wprost wskazane w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; nie zostały przez ustawodawcę wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie mieszczą się one również w pojęciu „reprezentacji”, we wskazanym powyżej rozumieniu. Co do zasady wydatki na zakup wyposażenia (a takim właśnie składnikiem majątku są donice z roślinami (i inne akcesoria dekoracyjne), o których mowa we wniosku) pomieszczeń wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Zaznaczyć jednakże należy, że ww. wydatki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej jedynie w takim zakresie w jakim racjonalnie jest to uzasadnione charakterem tej działalności i wyłącznie pod warunkiem ich należytego udokumentowania. Bowiem to na podatniku ciąży obowiązek należytego udokumentowania ww. wydatków. Przy czym, posiadane dowody nie mogą się ograniczać do faktur (rachunków) stwierdzających wysokość poniesionych wydatków, lecz winny to być dowody umożliwiające w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowo - skutkowego poniesionych wydatków z przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej, a ponadto potwierdzające racjonalność poniesionych wydatków.

Podkreślić również należy, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa jednak obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Jeżeli zatem bezpośrednim celem poniesienia przedmiotowych wydatków jest możliwość stworzenia miłej atmosfery w miejscu pracy oraz lepszy odbiór firmy Wnioskodawcy przez pracowników i klientów, to wydatki te mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Z treści wniosku nie wynika, aby wydatki na wskazane we wniosku zakupy Wnioskodawca poniósł w celach prywatnych. Jednakże podkreślić należy, że wydatki te będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów tylko i wyłącznie w sytuacji, jeśli nie mają one charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zatem, o ile spełnione zostaną powyższe warunki, wydatki poniesione na zakup donic z roślinami ozdobnymi (i innych związanych z nimi akcesoriów) do pomieszczeń ogólnodostępnych dla klientów i pracowników, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

Nadmienić także należy, że zasadność zaliczenia tych wydatków (w szczególności związek pomiędzy ich poniesieniem a osiągnięciem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu), do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, może zostać zweryfikowana w toku ewentualnego postępowania podatkowego, prowadzonego przez uprawniony organ podatkowy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.