Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.628.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, miejsce świadczenia usług
oraz prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    23 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski, miejsca świadczenia usług oraz prawa do odliczenia
    podatku naliczonego. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
      1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. SE
      2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B. sp. z o.o. sp.k.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka A. KG (dalej: „A. KG”, „A. DE”) w dniu 12 lipca 2022 r. otrzymała indywidualną
    interpretację o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.187.2022.2.RST), w której Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej potwierdził, że:
        A. KG nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności dla celów VAT w Polsce,
        które mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na miejsce świadczenia usług;
        w prawidłowy sposób ustalono, że miejscem świadczenia usług przedstawionych
        we wniosku, które B. sp. z o.o. sp.k. świadczy na rzecz A. KG, jest miejsce siedziby
        usługobiorcy, tj. Niemcy.
    Obecnie w grupie, do której należy Wnioskodawca (dalej: „Grupa (...)” lub „Grupa”),
    przeprowadzana jest reorganizacja, która zakłada następujące etapy:
        W 2024 r. C. AG (...) została przekształcona w spółkę europejską (D. SE). Następnie
        złożono wniosek do niemieckiego rejestru handlowego o zmianę nazwy C. AG na A.
        SE. Konsekwentnie A. KG zmieniła formę prawną na A. SE & Co. KG.
        W dniu 1 sierpnia 2025 r. A. SE (dalej: „Spółka Przejmująca”) połączyła się przez
        przejęcie z A. SE & Co. KG (dalej: „Spółka Przejmowana”) (dalej: „Połączenie”). Po
        Połączeniu nazwa Spółki Przejmującej została zmieniona na A. SE. W związku z
        Połączeniem dotychczasowa działalność A. KG jest i będzie kontynuowana przez A.
        SE. Przed Połączeniem Spółka Przejmująca pełniła w Grupie przede wszystkim
        funkcje holdingowe. Po Połączeniu, Spółka Przejmująca przejęła całą

        dotychczasową działalność operacyjną Spółki Przejmowanej, w tym jej aktywa,
        pracowników, funkcje, a także udziały w zagranicznych podmiotach, w tym B. sp. z
        o.o. sp. k. (B. PL) i D. sp. z o.o. Spółka Przejmująca posiada numer identyfikacji
        podatkowej (NIP (...)) D. sp. z o.o. Planowane jest, że B. PL zostanie przekształcona
        w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W kolejnym etapie nastąpi
        uproszczenie struktury kapitałowej Grupy (...) w Polsce przez zlikwidowanie D. Sp. z
        o.o.
    Głównym celem reorganizacji Grupy (...) jest uproszczenie struktury właścicielskiej oraz
    korporacyjnej Grupy poprzez skupienie działalności operacyjnej na poziomie A. SE. W
    wyniku reorganizacji wewnętrzne funkcje zarządzania i kontroli, a także wszystkie zadania
    związane z rozwojem produktu, będą skupione w A. SE. Połączenie z A. KG i wprowadzenie
    jednego podmiotu prawnego oraz uproszczenie struktury kapitałowej w Polsce przyczyni
    się do uproszczenia procesów administracyjnych w Grupie tj. umożliwi uproszczenie
    obowiązków sprawozdawczych i audytowych pod kątem koncernowych i lokalnych
    wymagań.
    Mając na względzie powyższe, Zainteresowani występują z kolejnym wnioskiem o wydanie
    interpretacji indywidualnej, w celu potwierdzenia, że w wyniku reorganizacji i przejęcia
    przez Wnioskodawcę działalności operacyjnej A. KG, Wnioskodawca nie posiada oraz nie
    będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności dla celów VAT w Polsce, które
    mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na miejsce świadczenia usług, o których mowa we
    wniosku, oraz że w prawidłowy sposób ustalono, że miejscem świadczenia usług, które B.
    PL świadczy na rzecz Wnioskodawcy, jest miejsce siedziby usługobiorcy, tj. Niemcy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca podkreśla, że opisane wyżej procesy
    reorganizacyjne nie są motywowane osiągnięciem korzyści podatkowych, a
    uzasadnionymi przyczynami ekonomicznymi. Wnioskodawca ma świadomość, że analiza i
    ocena uzasadnienia biznesowego nie jest przedmiotem interpretacji indywidualnej
    przepisów prawa podatkowego (niemniej, Wnioskodawca przedstawia to uzasadnienie
    biznesowe w celach poglądowych jako element opisu stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego, ukazując motywy działania Wnioskodawcy oraz Grupy (...)).
    Jednocześnie dla kompletności Wnioskodawca wyjaśnia, że przedmiotem niniejszego
    wniosku nie jest analiza, czy głównym lub jednym z głównych celów planowanej
    reorganizacji czy Połączenia jest unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a i n.
    Ordynacji podatkowej.
    Wprowadzenie
    Historia Grupy (...) sięga (...) r. Grupa jest międzynarodowym producentem i
    dystrybutorem okuć okiennych i drzwiowych, które sprzedaje na całym świecie. Poza
    własnymi produktami Grupa (...) oferuje wiele innych produktów potrzebnych przy
    produkcji okien i drzwi. Swoim klientom Grupa zapewnia doradztwo w dziedzinie
    optymalizacji i automatyzacji produkcji okien i drzwi.
    W chwili składania niniejszego wniosku do Grupy (...) należy jedno przedsiębiorstwo
    niemieckie - A. SE (wnioskodawca) oraz 9 spółek zagranicznych mieszczących się w
    różnych krajach. Wraz z międzynarodowymi partnerami zajmują się one projektowaniem,
    produkcją i dystrybucją produktów, jak również dostarczaniem usług dla branży stolarki
    okiennej i drzwiowej.
    Grupa (...) posiada 4 zakłady produkcyjne, z czego 3 znajdują się na terytorium Niemiec,
    natomiast 1 znajduje się na terytorium Polski. Obecnie Grupa (...) zatrudnia ponad (...)
    pracowników.
    Z punktu widzenia nadzoru korporacyjnego nadrzędnym podmiotem w Grupie (...) jest A.
    SE, który posiada większościowy udział następujących spółek:

        D. Sp. z o.o.
        B. Sp. z o.o. Sp. k.
        (...)
        (...)
        (...)
        (...)
        (...)
        (...)
        (...) SRL.
    Po Połączeniu funkcje dotychczas pełnione przez A. DE zostały w niezmienionym zakresie
    alokowane do A. SE oraz są kontynuowane przez A. SE (sukcesja uniwersalna).
    Struktura Grupy (...) przewiduje regionalny charakter działalności poszczególnych spółek w
    zakresie działalności dystrybucyjnej. Oznacza to, że każda ze spółek dystrybucyjnych ma
    zasadniczo własny obszar działania.
    Jednocześnie niektóre działy i stanowiska nieprodukcyjne wybranych spółek wykonują
    czynności na rzecz Grupy bez ograniczeń terytorialnych, przykładowo mogą to być usługi
    IT świadczone na rzecz A. DE (po Połączeniu usługi są świadczone na rzecz A. SE), gdzie
    koszty takich usług są następnie dzielone wg klucza alokacji do poszczególnych spółek z
    Grupy (optymalizacja kosztów i centralizacja rozliczeń).
    A. DE (obecnie A. SE)
    A. DE, a po Połączeniu A. SE, jest podmiotem posiadającym siedzibę działalności
    gospodarczej na terytorium Niemiec, zarejestrowanym dla celów podatku VAT w różnych
    krajach UE, w tym w Niemczech jak i w Polsce, posiadającym pełne prawo do odliczenia
    VAT, z uwagi na prowadzenie działalności opodatkowanej VAT zarówno w Niemczech jak i
    w Polsce.
    Dotychczasowa rola A. DE, po Połączeniu jest kontynuowana przez A. SE, z perspektywy
    Grupy (...) można podzielić na 3 odrębne funkcje:
        zakładu produkcyjnego,
        spółki dystrybucyjnej,
        spółki sprawującej nadzór korporacyjny.
    Działalność A. DE, a po Połączeniu działalność A. SE, na terytorium Niemiec skupia się na
    działalności produkcyjnej oraz dystrybucyjnej, jednakże Spółka pełni także inne funkcje w
    Niemczech np. zaopatrzenie, logistyka, marketing, księgowość, kontrola, kwestie
    podatkowe, kwestie prawne itp. Wszystkie strategiczne decyzje dotyczące działalności A.
    DE były, a po Połączeniu z A. SE, są i będą podejmowane w Niemczech, a nie w Polsce, w
    tym dotyczące, przykładowo, zaangażowania w nowe kontrakty handlowe, negocjacji i
    realizacji nowych kontraktów, decyzji dotyczących zakupów oraz inwestycji, czy strategii w
    zakresie sprzedaży produktów końcowych.
    Z uwagi na swoją działalność w Niemczech A. SE posiada i będzie posiadać na terytorium
    Niemiec m.in.: zakłady produkcyjne, maszyny produkcyjne, magazyny, centra logistyczne,
    biura, pracowników. Natomiast w Polsce A. SE nie posiada i nie będzie posiadać takiego
    zaplecza technicznego oraz personalnego, będzie sprawować jednak nadzór korporacyjny
    nad B. PL.
    Obecność A. DE w Polsce od 2017 roku do Połączenia z A. SE:

        Model biznesowy A. DE w Polsce polegał przede wszystkim na przemieszczaniu
        półproduktów na terytorium Polski, które były tu poddawane obróbce i montażowi,
        a następnie sprzedawane, przede wszystkim do B. PL, bądź przewożone w ramach
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Niemiec i innych krajów UE;
        Sposób w jaki odbywa się przemieszczenie półproduktów był dwojakiego rodzaju:
          Pierwszym, głównym, przepływem półproduktów na terytorium Polski było
          dokonanie nietransakcyjnego wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia
          półproduktów z Niemiec do Polski, wówczas A. DE posługując się polskim
          numerem identyfikacji podatkowej raportował przemieszczenie towarów
          własnych z Niemiec do Polski (dalej: „Pierwszy przepływ”), które były w dalszym
          kroku poddawane w Polsce obróbce i w pewnym stopniu dystrybuowane w
          Polsce;
          Drugim, mniejszym, było przemieszczenie półproduktów do Polski (materiał
          powierzony) celem wykonania na nich prac, a następnie powrotny ich wywóz
          po usłudze na nich wykonanej. W tym przypadku takie przemieszczenie nie
          stanowi nietransakcyjnego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, gdyż
          towary są przewożone czasowo, celem wykonania na nich prac (dalej: „Drugi
          przepływ”);
        Usługę obróbki oraz montażu na przemieszczanych do Polski półproduktach A. DE
        nabywała od B. PL;
        A. DE nabywała różnego rodzaju usługi od B. PL, które szczegółowo przedstawione
        zostaną w dalszej części wniosku. Były to przede wszystkim kompleksowe usługi
        magazynowania, administracyjne, IT;
        Poza usługami nabywanymi od B. PL, A. DE nabywała również usługi od podmiotów
        zewnętrznych, np. malowania proszkowego;
        W ramach swoich działań dystrybucyjnych A. DE sprzedawała w Polsce do B. PL:
          produkty gotowe będące produkcją Grupy (...) w Polsce oraz
          towary handlowe, które nabywa od podmiotów trzecich,
    następnie, w każdym przypadku, B. PL pod swoją firmą dokonywała sprzedaży do swoich
    klientów końcowych, zgodnie z wyznaczonym obszarem działania;
        Tym samym co do zasady A. DE nie dokonywała sprzedaży produktów z Polski do
        klientów zlokalizowanych na terenie Polski, a jedynie odsprzedawała w Polsce
        towary do B. PL, co wynika z przyjętego modelu biznesowego Grupy (...);
        Jednakże A. DE sprzedawała i mogła sprzedawać na terytorium Polski opakowania
        zwrotne, które nie są produktami Grupy (...). A. DE sprzedawała na terytorium
        Polski również złom w sytuacjach, w których część półproduktów nie nadawała się
        do przetworzenia lub została zniszczona w trakcie transportu, świadczenia usług.
        Dodatkowo mogły wystąpić sytuacje, w których A. DE sprzedawała towary do
        podmiotów, które nie operowały na rynku polskim (np. do niemieckiego podmiotu),

        ale na prośbę tego podmiotu towary A. DE były transportowane bezpośrednio do
        polskiego kontrahenta tego podmiotu i tym samym towary te nie opuszczały
        terytorium Polski;
        W odróżnieniu od powyższego kanału dystrybucji, A. DE przemieszczała również
        część produktów gotowych wyprodukowanych w Polsce do Niemiec. Wówczas A.
        DE sprzedawała produkt gotowy bezpośrednio do innych krajów UE, przy czym
        wysyłka następowała bezpośrednio z Niemiec;
        W przeszłości wystąpiły sytuacje, w których A. DE wykorzystując swój polski numer
        VAT dokonywała z Polski wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do klientów w
        Niemczech oraz innych krajów UE;
        Ponadto A. DE regularnie dokonywała eksportu na Ukrainę bezpośrednio z Polski
        do swojej ukraińskiej spółki córki, która następnie dokonywała sprzedaży na rzecz
        klientów końcowych;
        A. DE nie jest i nie była właścicielem składników majątkowych zlokalizowanych na
        terytorium Polski takich jak maszyny, pojazdy, narzędzia produkcyjne. Podobnie
        Spółka nie jest i nie była stroną umowy leasingu bądź najmu maszyn produkcyjnych
        znajdujących się w Polsce;
        Jednakże na terytorium Polski znajdowały się laptopy oraz akcesoria informatyczne
        (mogące być własnością A. DE lub podmiotów trzecich, od których A. DE
        wynajmował ten sprzęt), które były wynajmowane przez A. DE na rzecz B. PL w
        ramach świadczenia usługi dostępu do standardowej infrastruktury IT i dostępu do
        systemów księgowych SAP, którą B. PL nabywał od A. DE;
        Właścicielem większości sprzętu informatycznego, w szczególności sprzętu
        większego, takiego jak np. serwery czy komputery, są podmioty zewnętrzne, od
        których na podstawie umów leasingu lub umów o podobnym charakterze A. DE
        wynajmował ten sprzęt. Następnie sprzęt ten był udostępniany w ramach
        kompleksowej usługi SAP na rzecz B. PL, który wykorzystywał ten sprzęt do swojej
        działalności (np. w przypadku serwerów udostępniane jest miejsce na serwerach).
        Jednocześnie mniejszy sprzęt informatyczny taki jak np. routery był własnością A.
        DE i tak samo był on udostępniany B. PL w ramach kompleksowej usługi SAP. W
        konsekwencji należy uznać, że posiadaczem sprzętu informatycznego jest B. PL;
        A. DE nie zatrudniała żadnych pracowników w Polsce;
        A. DE nie zawarła jakiejkolwiek umowy najmu powierzchni magazynowej ani
        jakiejkolwiek innej umowy przyznającej jej tytuł prawny do jakiejkolwiek
        powierzchni magazynowej. Zawarła jednak umowę z B. PL na dostarczenie
        kompleksowej usługi magazynowania;
        Pracownicy A. DE sporadycznie (do kilku razy w roku) przyjeżdżali do Polski, mowa
        tu o pracownikach technicznych naprawiających i instalujących maszyny
        produkcyjne. Pracownicy działu finansów, audytor wewnętrzny, kontroler jakości z
        A. DE odbyli w Polsce jedynie kilka wizyt na przestrzeni ostatnich lat;

        W przeszłości do zakładu B. PL w ramach podróży służbowych przyjeżdżali również
        pracownicy działu technicznego A. DE. Zazwyczaj w celu poznania wymagań rynków
        wschodnich bądź rozwijania nowego produktu;
        Ponadto w ramach specjalnych okazji (np. okrągła rocznica utworzenia spółki)
        sporadycznie do Polski przyjeżdżały osoby z zarządu A. DE lub udziałowcy spółek z
        Grupy (...).
    Po Połączeniu model biznesowy A. DE w niezmienionym zakresie jest kontynuowany przez
    sukcesora A. DE, tj. A. SE.
    B. PL
    B. PL jest podmiotem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, zarejestrowanym dla celów podatku VAT w Polsce, posiadającym pełne prawo do
    odliczenia VAT, z uwagi na prowadzenie działalności opodatkowanej VAT w Polsce. Przed
    Połączeniem spółka B. PL była powiązana kapitałowo w sposób pośredni z A. DE. A. DE
    była właścicielem spółki A. SE, z kolei spółka A. SE posiada 100% udziałów w D. Sp. z o.o.
    (komplementariusz B. PL) oraz 99,99% udział w B. PL (pozostały 0,01% udział posiada
    spółka (...) D. Sp. z o.o.). Tym samym, A. DE przed Połączeniem była spółką „babką” dla B.
    PL, a po Połączeniu A. SE kontynuująca funkcje A. DE będzie nadal spółką „matką”.
    Zarząd B. PL jest jednoosobowy i nie zasiadają w nim osoby zatrudnione lub zajmujące
    inne stanowiska w A. DE, bądź posiadające udziały w A. DE. Dyrektor zarządzający będący
    członkiem jednoosobowego zarządu B. PL należy również do kierownictwa Grupy (...).
    Kierownictwo Grupy (...) podejmuje decyzje inwestycyjne i personalne na comiesięcznych
    spotkaniach. Dlatego też kompetencje dyrektora zarządzającego B. PL mają wymiar
    transgraniczny i nie zawężają się tylko do granic Polski.
    Głównym przedmiotem działalności B. PL jest produkcja i dystrybucja okuć okiennych i
    drzwiowych, które sprzedaje pod własną firmą w Polsce oraz Czechach, a ponadto
    eksportuje poza granice Unii Europejskiej. Tym samym z perspektywy Grupy B. PL pełni
    funkcję produkcyjną i dystrybucyjną. Ponadto B. PL zatrudnia pracowników na terenie
    Czech oraz Kazachstanu, których zadaniem jest głównie wspieranie sprzedaży produktów
    B. PL w tych krajach. W odpowiedzi na następstwa kryzysu gospodarczego w 2008 roku w
    Grupie (...) podjęto decyzję o zmianie modelu biznesowego. W roku obrotowym 2009 B. PL
    działała w innym modelu względem A. DE oraz klientów, tj. B. PL nabywała
    wewnątrzwspólnotowo półprodukty od A. DE i dokonywała ich obróbki jako właściciel, a
    następnie sprzedawała swoim klientom na rynki dedykowane. Od roku obrotowego 2010
    w ramach Grupy (...) przemodelowano model biznesowy i od tego momentu B. PL
    świadczy usługę produkcyjno-montażową na rzecz A. DE, a następnie odkupuje gotowe
    produkty i sprzedaje swoim klientom na rynki dedykowane B. PL.
    Ponadto B. PL świadczy różnego rodzaju usługi, takie jak usługi administracyjne, IT,
    wsparcia sprzedaży.
    Usługi te można podzielić na dwie grupy:
        usługi świadczone na rzecz A. DE, przy czym jej beneficjentami są różne spółki z
        Grupy (...) oraz
        usługi świadczone wyłącznie na rzecz i korzyść A. DE.
    Po Połączeniu B. PL świadczy analogiczne usługi na rzecz A. SE.
    W każdym z tych przypadków rozliczenie następuje między B. PL, a A. DE, a po Połączeniu
    rozliczenia są realizowane z A. SE.

    Usługi świadczone przez B. PL na rzecz A. DE były a po Połączeniu na rzecz A. SE są
    opodatkowane w Niemczech, zgodnie z zasadami ogólnymi w zakresie ustalenia miejsca
    opodatkowania dla celów VAT, w ramach procedury odwrotnego obciążenia. Podstawą
    kalkulacji wynagrodzenia za przeważającą część usług była i jest po Połączeniu kalkulacja
    na zasadach koszt plus narzut marży.
    Zasady działania w Polsce od 2017 roku do Połączenia:
        Z perspektywy działalności usługowej B. PL świadczyła na rzecz A. DE przede
        wszystkim usługę produkcyjno-montażową polegającą na wytworzeniu wyrobu
        gotowego z półproduktów należących do A. DE.
        Ponadto w ramach świadczonych usług znajdowała się kompleksowa usługa
        magazynowania, gdzie B. PL była właścicielem magazynu, w którym składowane
        były towary należące do A. DE. W tym przypadku niewielka część magazynu była
        wykorzystywana na potrzeby własne B. PL.
        Pozostała część świadczonych usług to głównie usługi IT, administracyjne.
        Szczegółowy katalog świadczonych usług wraz z ich opisem zostanie przedstawiony
        w dalszej części wniosku.
        Świadcząc usługi na rzecz A. DE, B. PL korzystała z zasobów własnych, tj. w
        szczególności maszyn, pojazdów, narzędzi produkcyjnych.
        Jednocześnie B. PL nabywał od A. DE kompleksową usługę SAP, w ramach której
        niezbędny sprzęt informatyczny był wynajmowany na rzecz B. PL przez A. DE i był
        wykorzystywany w całej działalności B. PL.
    Po Połączeniu B. PL kontynuuje świadczenie usług na rzecz sukcesora A. DE tj. na rzecz A.
    SE.
    W ramach działalności dystrybucyjnej B. PL po Połączeniu oferuje:
      a. produkty Grupy (...):
        Zgodnie z przyjętym od 2010 roku modelem biznesowym Grupy B. PL świadczy
        usługę produkcyjno-montażową na rzecz A. DE na półproduktach będących
        własnością A. DE, po Połączeniu usługa jest świadczona na rzecz A. SE. Następnie B.
        PL odkupuje część gotowych produktów i sprzedaje swoim klientom na rynki
        dedykowane, co stanowi przeważającą część jego działalności dystrybucyjnej.
        W przypadku znalezienia kupca B. PL odkupuje towar, który znajduje się w
        magazynie w Polsce i sprzedaje działając pod swoją firmą. W tym obszarze B. PL
        działa przede wszystkim na rynku krajowym, czeskim oraz rynkach Europy
        Wschodniej (np. Kazachstan, Armenia, Uzbekistan).
        Dodatkowo B. PL od 2021 r. dokonuje sprzedaży okuć aluminiowych przy udziale A.
        DE, która stanowi marginalny udział w całkowitej sprzedaży. W przypadku tego
        produktu sprzedaż odbywała się w uzgodnieniu z A. DE, które zajmowało się
        rozwijaniem sprzedaży tego produktu. Strategia, na jakich warunkach handlowych
        następowała sprzedaż tego rodzaju okuć, uzgadniana była z A. DE.
        Po Połączeniu usługa jest świadczona na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
      b. towary podmiotów trzecich:
        Towary będące produkcją obcą (spoza Grupy (...)) stanowią niewielką część działań
        dystrybucyjnych B. PL, jest to niejako uzupełnienie asortymentu oferowanego przez
        Grupę.

        Inicjatywa zakupu od podmiotu trzeciego może pochodzić zarówno od A. DE (po
        Połączeniu A. SE) jak i B. PL. To znaczy w sytuacji znalezienia rynku zbytu dla towaru
        bądź towaru z innych względów pożądanego potrzebę zakupu może wyrazić
        zarówno B. PL jak i A. DE (po Połączeniu A. SE).
        Jednocześnie zgodnie z przyjętym modelem biznesowym Grupy każdorazowo w
        pierwszym kroku to A. DE (po Połączeniu A. SE) nabywa towary handlowe od
        podmiotu trzeciego, bez względu na to po czyjej stronie leżała inicjatywa zakupu.
        Następnie B. PL po znalezieniu nabywcy odkupuje towar od A. DE (po Połączeniu B.
        PL odkupuje towar od A. SE) i dystrybuuje, głównie na rynku krajowym. Również w
        tym przypadku sprzedaż przez B. PL następuje pod swoją firmą.
        Po Połączeniu usługa jest świadczona na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
    W ramach działalności usługowej B. PL oferuje:
      a. usługi własne świadczone na rzecz podmiotów zewnętrznych (poza Grupą (...)):
        Swoim klientom B. PL zapewnia doradztwo w dziedzinie optymalizacji i
        automatyzacji produkcji okien, które stanowi niewielką i w pełni samodzielną
        działalność sprzedażową B. PL.
        W ramach świadczonych usług B. PL bez udziału (bez pośrednictwa w zakupie) A. DE
        dokonuje zakupu stołów montażowych do produkcji okien od podmiotów trzecich.
        Stoły te wymagają instalacji u klienta, co wykonują pracownicy B. PL. W ramach
        przedmiotowej współpracy B. PL dostarcza również swoim klientom program do
        konstrukcji i kalkulacji stolarki budowlanej „(...)”.
    Po Połączeniu usługa jest świadczona na analogicznych zasadach na rzecz podmiotów
    zewnętrznych.
      b. usługi świadczone na rzecz A. DE:
        W skład usług świadczonych na rzecz A. DE wchodzą usługa montażowa lub obróbki
        na zlecenie, usługa kompleksowej obsługi magazynowania, czynności
        administracyjnych, czynności biurowych, prowizji przedstawiciela handlowego oraz
        usługi IT.
        Ponadto regularnie B. PL świadczy na rzecz A. DE usługę najmu pracowników
        produkcyjnych B. PL do pracy w Niemczech, w zakładach produkcyjnych należących
        do Grupy (...).
        Jednocześnie zgodnie z modelem rozliczeń na poziomie Grupy, część tych usług jest
        końcowo przeznaczona na rzecz innych spółek z Grupy (...), jednak w każdym z tych
        przypadków rozliczenie następuje między B. PL, a A. DE.
        Po Połączeniu usługa jest świadczona na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
    Współpraca pomiędzy A. SE a B. PL po Połączeniu a nadzór korporacyjny.
    W ramach Grupy (...) między A. DE a B. PL występowała współpraca biznesowa, której
    model ulegał zmianie na przestrzeni lat. Obecnie przyjęty model biznesowy funkcjonuje
    od 2010 r.
    Model biznesowy jest kontynuowany po Połączeniu przez A. SE.
    W chwili obecnej A. SE nie planuje zmiany aktualnie przyjętego modelu biznesowego
    przewidującego nabycie od B. PL usług wskazanych w niniejszym wniosku. Jednakże A. SE
    pragnie zaznaczyć, że nie wyklucza możliwości zmiany przyjętego modelu biznesowego w
    przyszłości.
    Ze względu na wiodącą rolę A. SE w Grupie (...), relacje pomiędzy B. PL a A. SE w
    odniesieniu do wymienionych poniżej obszarów prezentują się w sposób następujący:

      a. Raportowanie w ramach stosunków grupowych
    B. PL w zakresie rachunkowości działa w oparciu o dwa rodzaje ksiąg, tj. polskie księgi
    bilansowe w ramach obowiązujących polskich przepisów o rachunkowości, które prowadzi
    w pełni niezależnie oraz w oparciu o tzw. księgę koncernową, w zakresie której opiera się
    na zasadach ustalonych przez A. DE.
    Po Połączeniu zasady te są kontynuowane.
    W zakresie raportowania w ramach stosunków grupowych B. PL działa m.in. w oparciu o
    księgę koncernową, w zakresie której opiera się na zasadach ustalonych przez A. DE (po
    Połączeniu - przez A. SE). W zakresie raportowania z obszaru sprawozdawczości
    finansowej B. PL ma wyznaczoną osobę (pracownika) z A. DE (po Połączeniu z A. SE), do
    której składa raporty po zakończonym miesiącu (np. RZiS, komentarz o odchyleniach).
    Jeżeli pojawiają się kwestie budzące wątpliwości w ww. zakresie to A. DE był w kontakcie
    telefonicznym/mailowym z pracownikiem wyznaczonym ze strony B. PL, z którym
    dokonuje ustaleń w zakresie podejścia do danego zagadnienia. W odniesieniu do księgi
    koncernowej B. PL musi przestrzegać zasad ustalonych przez A. DE.
    Po Połączeniu raportowanie na ustalonych zasadach odbywa się analogicznie do A. SE.
    Z perspektywy usługi produkcyjnej raz w tygodniu B. PL raportuje do działu centralnej
    dyspozycji A. DE, a po Połączeniu do A. SE oraz do innych odbiorców w A. DE/A. SE.
    Ponadto w dziale Kontroli Jakości raportowana jest liczba przepracowanych
    roboczogodzin przy naprawach wadliwych elementów do produkcji związanych z
    procesem produkcji w Polsce. Takie podejście jest wynikiem tego, że Grupa stosuje
    określone normy i procedury w celu zapewnienia ujednoliconego jakościowo poziomu
    towarów. W przypadku sprawozdania finansowego B. PL jest zobowiązane do
    przygotowania go w oparciu o niemieckie przepisy rachunkowe, ponieważ jest to
    niezbędne do przygotowania przez A. DE/A. SE sprawozdania grupowego.
    Zasady te w niezmienionym zakresie po Połączeniu są kontynuowane przez A. SE.
      b. Zakupy i decyzje strategiczne
    W przypadku ponoszenia znaczących nakładów inwestycyjnych decyzyjność co do samej
    inwestycji leży po stronie A. DE (a po Połączeniu leży po stronie A. SE), zaś inicjatywa
    rozpoczęcia inwestycji leży zasadniczo po stronie B. PL.
    Przykładowo - w przypadku decyzji o budowie centrum logistycznego B. PL - wyboru
    wykonawcy oraz podejmowania innych działań związanych z rozpoczęciem i realizacją
    inwestycji dokonywał B. PL, tzn. inwestorem przedsięwzięcia był B. PL.
    Z perspektywy zakupu maszyn produkcyjnych - na poziomie Grupy (...) zapotrzebowanie
    na nowe produkty płynie z rynku, wówczas dział przygotowania produkcji A. DE tworzył
    produkty, a dział technologii A. DE opracowywał technologie. Powstaje tzw. marszruta
    produkcyjna, która zawiera informacje o typach maszyn, które są niezbędne do produkcji i
    na tej podstawie oblicza się zapotrzebowanie na maszyny.
    Tym samym w przypadku maszyn produkcyjnych B. PL, w sytuacji wykorzystania
    istniejących mocy produkcyjnych lub potrzeby zakupu nowych maszyn, po uzgodnieniu z
    A. DE, to B. PL dokonuje zakupu maszyn, które stanowią jej własność. Jednocześnie
    negocjacje w przypadku wysokowartościowych maszyn mogą być prowadzone przez B. PL
    w porozumieniu z A. DE bądź jednostronnie przez A. DE.
    W razie konieczności złomowania maszyny produkcyjnej decyzja w tym zakresie, w
    przypadku maszyn o małej wartości, leży po stronie B. PL, zaś w przypadku maszyn
    wysoko wartościowych złomowanie następuje po konsultacji z A. DE.
    Powyższe funkcje po Połączeniu realizuje A. SE.
    W zakresie zakupów i decyzji strategicznych B. PL pozostaje zależny od A. DE (jako
    pośredniego właściciela; po Połączeniu od A. SE) w kwestii ponoszenia znaczących

    nakładów inwestycyjnych, jak także w kwestii zakupu nowych maszyn ich rodzaj jest
    uzgadniany z A. DE/A. SE. Dodatkowo w przypadku, gdy B. PL chce zezłomować maszynę o
    większej wartości następuje to po konsultacji ze A. DE/A. SE.
    Wskazana reguła na niezmienionych zasadach jest kontynuowana przez A. SE po
    Połączeniu.
      c. Sprzedaż
    W skład Grupy (...) oprócz A. DE oraz B. PL wchodzą spółki sensu stricte dystrybucyjne,
    powołane do sprzedaży produktów - np. (...). Wszystkie te podmioty, włącznie z B. PL,
    działają na swoich, odrębnych od siebie, rynkach zbytu.
    W zakresie sprzedaży z perspektywy Grupy (...) tworzone są wspólne plany sprzedaży, zaś
    w przypadku wystąpienia odchyleń od założeń grupowych A. DE, a po Połączeniu A. SE,
    chcąc zachować swoje założenia finansowe może zwrócić się do B. PL z dyspozycją
    zrewidowania swoich założeń. Przy czym w odniesieniu do lokalnej strategii sprzedaży - z
    perspektywy B. PL sprzedaż na rynkach, za które odpowiada (Polska, Czechy i rynki
    wschodnie) była planowana na poziomie lokalnym tzn. o strategii sprzedaży decydowali
    menedżerowie odpowiedzialni za konkretne rynki, w uzgodnieniu z zarządem B. PL i to B.
    PL negocjowała i zawierała umowy ze swoimi klientami.
    Zasady te w niezmienionym zakresie po Połączeniu są kontynuowane przez A. SE.
    Pracownicy A. DE nie przyjeżdżali do Polski celem przygotowania strategii sprzedaży,
    ponadto na zawarcie umów nie była wymagana ani też udzielana zgoda od A. DE.
    Po Połączeniu obowiązują analogiczne zasady w odniesieniu do A. SE.
    Od powyższej reguły planowania lokalnej strategii sprzedaży istnieją zasadniczo dwa
    odstępstwa, pierwsze dotyczące jednego istotnego klienta i drugie dotyczące jednej linii
    produktowej.
    W stosunku do jednego klienta decyzje odnośnie cen sprzedaży były podejmowane
    wspólnie przez B. PL oraz A. DE (po Połączeniu są podejmowane przez A. SE). Wyjątkiem
    dotyczącym linii produktów była sprzedaż okuć okiennych do stolarki aluminiowej, która
    stanowiła relatywnie niewielką część sprzedaży. W przypadku tego produktu sprzedaż
    odbywała się w uzgodnieniu z A. DE (po Połączeniu sprzedaż odbywa się w uzgodnieniu z
    A. SE), które zajmuje się rozwijaniem sprzedaży tego produktu. Strategia na jakich
    warunkach handlowych następuje sprzedaż tego rodzaju okuć uzgadniana była z A. DE (po
    Połączeniu jest uzgadniana z A. SE), który podejmuje ostateczną decyzję odnośnie cen,
    przy czym A. DE/A. SE nie decyduje o wyborze konkretnego klienta.
    Analogiczne wyjątki mogą wystąpić po Połączeniu.
    W związku z opisaną powyżej aktywnością w zakresie sprzedaży okuć aluminiowych A. DE,
    w sytuacji problemów technicznych pojawiali się i mogą pojawiać się u klienta w Polsce
    pracownicy techniczni A. DE (a po Połączeniu pracownicy A. SE).
      d. Wzajemne relacje pracownicze
    Współpraca pomiędzy A. DE (a po Połączeniu A. SE) a B. PL w związku ze świadczonymi
    przez B. PL usługami ma charakter konsultacji. Pracownicy A. DE, a po Połączeniu
    pracownicy A. SE, nie zarządzają personelem technicznym czy pracownikami na produkcji
    B. PL, mogą jednak udzielać im wskazówek na zasadzie współpracy, np. dotyczących
    procesów produkcji.
    Ponadto pracownicy A. DE, a po Połączeniu pracownicy A. SE, nie podejmują decyzji
    dotyczących spraw kadrowych B. PL, np. nie decydują o zatrudnianiu, urlopach, godzinach
    pracy etc.
    Z perspektywy usługi produkcyjnej raz w tygodniu B. PL raportował do A. DE, a po
    Połączeniu raportuje do A. SE, do działu centralnej dyspozycji oraz do innych odbiorców w
    A. DE/A. SE. Ponadto w dziale Kontroli Jakości raportowana jest liczba przepracowanych

    roboczogodzin przy naprawach wadliwych elementów do produkcji związanych z
    procesem produkcji w Polsce. Takie podejście jest wynikiem tego, że Grupa (...) stosuje
    określone normy i procedury w celu zapewnienia ujednoliconego jakościowo poziomu
    towarów.
    Pracownicy A. DE, a po Połączeniu pracownicy A. SE, mogą uzyskać dostęp do
    pomieszczeń B. PL, przy czym w rzeczywistości wszystkie wizyty pracowników A. DE (a po
    Połączeniu A. SE) odbywają się w obecności pracowników B. PL.
    A. SE działa zgodnie z przedstawionymi wyżej założeniami, biorąc pod uwagę skalę i rodzaj
    działalności w Polsce oraz wszystkie inne omówione w niniejszym wniosku aspekty
    wzajemnej współpracy.
    Strumień usług w relacjach między A. SE oraz B. PL.
    Usługi świadczone przez B. PL, a nabywane dotychczas przez A. DE, a po Połączeniu przez
    A. SE, obejmują przede wszystkim trzy podstawowe pakiety usług (dalej: „Usługi”):
      a. usługi montażowej lub obróbki na zlecenie (dalej: „Usługa PLV produkcyjna”);
      b. kompleksowej obsługi magazynowania, czynności administracyjnych, czynności
        biurowych, prowizji przedstawiciela handlowego (dalej, łącznie jako: „Usługa PLV
        różne”);
      c. usługi IT.
    Ponadto w przeszłości sporadycznie występowała, a obecnie występuje regularnie usługa:
      d. najmu pracowników produkcyjnych B. PL do pracy w Niemczech, w zakładach
        produkcyjnych należących do Grupy (...).
    W odniesieniu do wymienionych poniżej usług Grupa (...) stosuje określone normy i
    procedury, w tym wyznaczone wymagania jakościowe oraz techniczne maszyn
    wykorzystywanych do produkcji, jak również procedury ich wykorzystania w celu
    zapewnienia ujednoliconego jakościowo poziomu towarów.
    Ponadto Grupa (...) posiada wypracowane minimalne standardy w zakresie określonych
    wymagań co do procesu administracyjnego, księgowego, zasobów i wsparcia IT.
    A. DE, a po Połączeniu A. SE, nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli/nie nadzoruje
    zasobów technicznych/rzeczowych B. PL. W przypadku zasobów technicznych:
        A. DE, a po Połączeniu A. SE, nie jest i nie będzie właścicielem składników
        majątkowych zlokalizowanych na terytorium Polski, tj. w szczególności maszyn,
        pojazdów, narzędzi produkcyjnych;
        A. DE, a po Połączeniu A. SE, nie jest i nie będzie stroną umowy leasingu bądź
        najmu maszyn produkcyjnych znajdujących się w Polsce;
        Jednakże na terytorium Polski znajdują się laptopy oraz akcesoria informatyczne
        (mogące być własnością A. DE/A. SE lub podmiotów trzecich, od których wynajmuje
        ten sprzęt), które są udostępniane przez A. DE, a po Połączeniu A. SE, na rzecz B. PL
        w ramach świadczenia usługi dostępu do standardowej infrastruktury IT i dostępu
        do systemów księgowych SAP;
        A. DE, a po Połączeniu A. SE, nie zawiera i nie zawrze jakiejkolwiek umowy najmu
        powierzchni magazynowej lub biurowej, ani jakiejkolwiek innej umowy przyznającej
        jej tytuł prawny do jakiejkolwiek powierzchni;
        W razie konieczności złomowania maszyny produkcyjnej decyzja w tym zakresie, w
        przypadku maszyn o malej wartości, leży po stronie B. PL, zaś w przypadku maszyn

        wysoko wartościowych złomowanie następuje po konsultacji z A. DE/A. SE. Takie
        podejście to przejaw uprawnień właścicielskich oraz struktury korporacyjnej aniżeli
        fakt współpracy biznesowej A. DE/A. SE z B. PL.
    Po Połączeniu obowiązują analogiczne zasady w odniesieniu do A. SE.
      a. Usługi montażowe lub obróbki na zlecenie - Usługa PLV produkcyjna
    Usługa PLV produkcyjna jest podstawowym rodzajem usługi świadczonej przez B. PL na
    rzecz A. DE, a po Połączeniu na rzecz A. SE.
    Sposób kalkulacji wynagrodzenia B. PL obejmuje sumę kosztów produkcyjnych wraz z
    ustalonym pomiędzy stronami narzutem marży zysku. W skład kalkulacji bazy kosztowej
    wchodzą wszystkie produkcyjne miejsca powstania kosztów, w tym m.in. koszty
    amortyzacji, koszty pracowników, koszty remontu maszyn i obiektów, jak również koszty
    wtórne, np. działu IT, działu kadr i płac.
    Produkcja odbywała się w następujący sposób do Połączenia:
      1. Informatycznie Grupa (...) dysponuje zintegrowanym systemem (...). SAP na
        podstawie wprowadzonego przewidywanego obrotu automatycznie tworzy
        prognozy, które są później analizowane przez B. PL i A. DE (oddzielnie dla swoich
        rynków). Na podstawie utworzonych prognoz system SAP tworzy zapotrzebowanie
        materiałowe dla poszczególnych rynków.
      2. Zlecenie produkcyjne dla B. PL i A. DE jest generowane w SAP na podstawie
        zapotrzebowań materiałowych przez dział dyspozycji B. PL i A. DE.
      3. Jeżeli w danym zakładzie nie jest produkowany dany produkt, a jest produkowany w
        innym zakładzie tworzy się zlecenia przeniesienia (Bestellanforderung) pomiędzy
        zakładami. Te zlecenia przeniesienia generują zapotrzebowania, które są
        realizowane poprzez zlecenia produkcyjne lub z magazynu wyrobów gotowych.
        Proces ten odbywa się w działach dyspozycji B. PL i A. DE. Dział dyspozycji A. DE
        tworzy zamówienia przeniesienia dla zapotrzebowania przeznaczone na swój rynek,
        a dział dyspozycji B. PL decyduje o sposobie ich realizacji, tzn. tworzy zlecenie
        produkcyjne lub daje dyspozycję wydania z magazynu wyrobów gotowych. W
        przypadku produktów/towarów sprzedawanych przez B. PL, dział dyspozycji B. PL
        tworzy zlecenia produkcyjne, które zostaną wyprodukowane przez B. PL lub
        zlecenia przeniesienia (Bestellanforderung) z A. DE (dla produktów, które są tam
        produkowane). Dział dyspozycji A. DE zdecyduje, czy złoży zlecenia produkcyjne, czy
        wyda towar z magazynu A. DE.
      4. W celu umożliwienia montażu dział planowania produkcji w B. PL uruchamia
        zamówienia półproduktów celem zgromadzenia ich w magazynie produkcyjnym B.
        PL.
      5. Po tym kroku półprodukt będący własnością A. DE trafia na magazyn produkcyjny w
        Polsce (magazyn wejścia), będący własnością B. PL i zarządzany przez pracowników
        B. PL.
      6. Półprodukty dostarczane są przez A. DE lub przez podmioty zewnętrzne
        bezpośrednio do magazynu. W magazynie wejścia składowane są wszystkie
        półprodukty wykorzystywane w ramach Usługi PLV produkcyjnej.
      7. Całkowite koszty Usługi PLV produkcyjnej obejmują koszty magazynu wejścia, przy
        czym dla celów księgowych jest on podzielony na magazyn produkcyjny (dla
        Pierwszego przepływu półproduktów) i magazyn wyrobów powierzonych (dla
        Drugiego przepływu półproduktów).

      8. W przypadku Pierwszego przepływu większość części do produkcji jest produkcją
        własną A. DE, jedynie niewielki odsetek jest nabywany od podmiotów trzecich. W
        każdym przypadku właścicielem części poddanej obróbce jest A. DE.
      9. Dział planowania produkcji B. PL decyduje i zarządza organizacją produkcji w B. PL.
        B. PL decyduje jaka część zasobów osobowych oraz techniczno-rzeczowych ma
        zostać zaangażowana do wykonania usługi.
      10. B. PL w miarę potrzeby zleca również wykonanie dodatkowych usług związanych z
        półproduktami (dalsza obróbka na zlecenie), dotyczy to m.in. indywidualnych,
        niestandardowych zamówień klienta. Realizacja tej pętli obróbki specjalnej
        (przepływu towarów, które są przedmiotem obróbki przez podmioty trzecie poza
        Grupą (...)) zlecana jest bezpośrednio przez B. PL.
      11. Półprodukty są w tym celu dostarczane do usługodawców i po zakończeniu obróbki
        ponownie powracają do B. PL. Przez cały ten czas pozostają one własnością A. DE.
      12. Wyroby gotowe są dostarczane ciężarówkami bezpośrednio do magazynu A. DE w
        Niemczech lub są przed dalszą wysyłką (tj. rynek Europy południowo-wschodniej)
        przechowywane w magazynie wysyłkowym B. PL położonym w Polsce.
    Po Połączeniu funkcje A. DE są kontynuowane przez A. SE i produkcja odbywa się na
    analogicznych zasadach jak opisane powyżej.
      b. Kompleksowa obsługa magazynowania, czynności administracyjne, czynności
        biurowe, prowizja dla przedstawiciela handlowego - Usługa PLV różne.
    W skład Usługi PLV różne wchodzą wskazane poniżej rodzaje czynności:
      - Obsługa i administrowanie magazynem wysyłkowym - kompleksowa usługa
        magazynowania
    B. PL posiada na terytorium Polski magazyn wysyłkowy, do którego trafiają towary po
    przeprowadzonej Usłudze PLV produkcyjnej.
    Na potrzeby obsługi magazynu wysyłkowego B. PL zatrudnia ok. 50 pracowników. W
    związku z przyjętym w 2010 roku przez Grupę (...) modelem biznesowym magazyn
    praktycznie w całości jest zajmowany przez towary, które w chwili składowania należą do
    A. DE (po Połączeniu właścicielem towarów jest A. SE).
    Do zarządzania magazynem wykorzystywany jest system informatyczny, w którym
    operacji księgowych dokonują pracownicy B. PL, aczkolwiek jego administratorem w
    związku z obowiązującą w Grupie centralizacją korzystania z systemów IT był A. DE (a po
    Połączeniu ich administratorem jest A. SE). W ramach posiadanych uprawnień pracownicy
    A. DE (po Połączeniu A. SE) mogą samodzielnie dokonywać operacji księgowych
    wpływających na stan ilościowy na magazynie. Ponadto mogą uzyskać dostęp do towarów
    w czasie przez siebie wybranym.
    W ramach opisanej usługi pracownicy B. PL zajmują się również konfekcjonowaniem
    towarów przed ich sprzedażą.
    Inwentaryzacja towarów na magazynie dokonywana była raz w roku przez pracowników B.
    PL na zlecenie A. DE, a po Połączeniu odbywa się na zlecenie A. SE. W trakcie roku
    pracownicy A. DE nie dokonują kontroli ilości i stanu zapasów, na życzenie we współpracy
    z B. PL mogą uzyskać dostęp do towaru w celu jego przeliczenia.
    Po Połączeniu czynności są wykonywane na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
      - Czynności administracyjne
    Największą część czynności administracyjnych jakie wykonywał B. PL na rzecz A. DE (a po
    Połączeniu czynności te są wykonywane na rzecz A. SE) stanowiły czynności działu
    logistyki, który zajmuje się m. in.: księgowaniem faktur dokumentujących
    wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, importem towarów, prowadzeniem odpraw

    celnych, obsługą eksportu. Wszystkie te czynności były wykonywane przez pracowników B.
    PL na rzecz A. DE (po Połączeniu są wykonywane na rzecz A. SE). W przypadku tych
    czynności koszty, które nalicza B. PL są określane na podstawie ewidencji godzinowej.
    Do czynności administracyjnych można również przypisać:
        Czynności związane z przygotowaniem rozliczeń podatkowych A. DE (a po
        Połączeniu A. SE);
        Czynności związane z zadaniami prezesa B. PL w zakresie, m.in. nadzoru nad
        personelem wykonującym kompleksową usługę magazynowania;
        Czynności z zakresu controllingu jakie wykonuje B. PL na rzecz A. DE (po Połączeniu
        na rzecz A. SE);
    Dla opisanych powyżej czynności koszty naliczane przez B. PL są określane na podstawie
    przypisanych kosztów rzeczywistych.
        B. PL w obszarze czynności administracyjnych posiada również informatyków,
        którzy obsługują poszczególne działy B. PL, a które to działy były zaangażowane w
        świadczenie Usługi PLV różne na rzecz A. DE, a po Połączeniu są świadczone na
        rzecz A. SE. Koszty związane z tą obsługą były rozdzielane odpowiednio na
        poszczególne działy B. PL, a następnie część z nich obciążała A. DE (po Połączeniu
        część z nich obciąża A. SE).
    Po Połączeniu czynności są wykonywane na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
      - Czynności biurowe na rzecz (...), (...) Ukraina i realizacja procesów logistycznych w
        Europie Południowo-Wschodniej;
    Pozycje te są typowymi czynnościami biurowymi lub administracyjnymi spółki B. PL
    świadczonymi docelowo na rzecz poszczególnych spółek Grupy (...). Czynności biurowe,
    administracyjne lub dyspozycyjne obejmują, między innymi, ewidencjonowanie zleceń w
    SAP lub sporządzanie dokumentów wysyłkowych.
    W związku z opisanym już w niniejszym wniosku podejściem Grupy (...), niektóre działy i
    stanowiska nieprodukcyjne wybranych spółek wykonują czynności na rzecz Grupy bez
    ograniczeń terytorialnych. W tym przypadku B. PL świadczył wyżej określone usługi na
    rzecz A. DE (po Połączeniu świadczy te usługi na rzecz A. SE), które są następnie dzielone
    wg klucza alokacji do wskazanych spółek z Grupy.
    Po Połączeniu czynności są wykonywane na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
      - Obsługa baz danych wykorzystywanych do zarządzania produktami;
    B. PL zatrudnia od wiosny 2021 r. informatyków posiadających doświadczenie technicznie
    oraz informatyczne, którzy wykonują ogólne prace przy bazach danych wykorzystywanych
    do zarządzania produktami. Prace te wykonywane były wyłącznie na potrzeby A. DE, a po
    Połączeniu wykonywane są wyłącznie na potrzeby A. SE.
    W tym przypadku B. PL zatrudniając wyspecjalizowanych pracowników IT świadczył usługę
    na rzecz A. DE (po Połączeniu usługa jest świadczona na rzecz A. SE), który jest jej jedynym
    odbiorcą i ponosi jej pełny koszt.
    Po Połączeniu czynności są wykonywane na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
      - Prowizja od obrotu za czynności przedstawicielstwa handlowego dla produktów
        „zarządzania kontrolą dostępu” w Czechach;

    B. PL w ramach swoich działań sprzedażowych zatrudnia przedstawicieli handlowych w
    Czechach, którzy są odpowiedzialni przede wszystkim za wsparcie sprzedaży B. PL na
    rynku czeskim.
    Niemniej w razie zapotrzebowania na produkty Grupy (...), które były oferowane przez A.
    DE w Niemczech (a które po Połączeniu są oferowane przez A. SE), przedstawiciele Ci
    wspierali również działalność sprzedażową A. DE oraz po Połączeniu wspierają działalność
    A. SE na terenie Czech, w zakresie w jakim sprzedaż dokonywana jest z terytorium
    Niemiec.
    Wynagrodzenie za wsparcie przedstawicieli handlowych było fakturowane przez B. PL na
    A. DE, a po Połączeniu jest fakturowane na A. SE i dotyczy ono wszystkich przypadków, w
    których B. PL wspiera A. DE (A. SE) w zakresie sprzedaży, ale tylko wtedy gdy nie dochodzi
    do sprzedaży towarów przez B. PL pod własną firmą.
    Wynagrodzenie dla B. PL za czynności przedstawicielstwa handlowego naliczane jest
    miesięcznie w oparciu o system prowizji.
    W ramach usługi kompleksowej obsługi magazynu świadczonej przez B. PL przestrzeń, w
    której towary A. DE, a po Połączeniu towary A. SE, są przechowywane, nie jest znana, nie
    jest ona przydzielona wyłącznie w celu zaspokojenia potrzeb A. DE/A. SE. Innymi słowy, A.
    DE/A. SE nie wynajmuje określonej przestrzeni, która byłaby dostępna wyłącznie dla niej.
    Jednakże Wnioskodawca pragnie wskazać, że w chwili obecnej magazyn B. PL w większości
    jest wykorzystywany do przechowywania towarów A. SE (przed Połączeniem A. DE).
    W ramach kompleksowej obsługi magazynu nabywanej od B. PL, nabywca nie decyduje o
    rozmieszczeniu towarów w magazynie B. PL. To B. PL jest odpowiedzialny za decyzje w
    zakresie prowadzenia magazynu, metod przechowywania, sposobu ułożenia palet, itp.
    Po Połączeniu czynności są wykonywane na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
      c. Usługi IT
    B. PL posiada w zakładzie w (...) dział IT składający się z kilku osób. Z uwagi na
    wykonywane zadania dział ten można podzielić na dwie odrębne podgrupy, które
    wykonują zadania na rzecz B. PL oraz zadania na rzecz całej Grupy (...).
    Każdy z pracowników działu IT ma przypisany obszar jakim się zajmuje, np. pracownicy
    działający wyłącznie na rzecz B. PL zajmują się opieką nad lokalną infrastrukturą IT czy
    wspieraniem innych działów.
    Natomiast pracownicy wykonujący zadania na rzecz całej Grupy (...) mają przypisane
    konkretne projekty, którymi się zajmują bądź odpowiadają za nadanie uprawnień,
    wprowadzanie zmian w systemie (...) SAP.
    Koszty świadczenia usług IT, za które B. PL fakturuje A. SE (a za które przed Połączeniem
    fakturował A. DE), są określane na podstawie ewidencji godzinowej i dotyczą tylko pracy
    na rzecz Grupy (...).
    Dodatkowo w obszarze IT B. PL na potrzeby obsługi autorskiego oprogramowania „(...)”
    korzysta ze wsparcia zewnętrznego działu IT, który działa tylko na rzecz B. PL. W tym
    zakresie B. PL nie współpracuje z A. SE (przed Połączeniem nie współpracował z A. DE).
    Po Połączeniu usługi są świadczone na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
      d. Wynajem pracowników produkcyjnych B. PL
    Usługa ta polega na wynajmie pracowników produkcyjnych B. PL, którzy zajmują się
    montażem okuć okienno-drzwiowych, do pracy na produkcji przy montażu podobnych
    okuć okienno-drzwiowych w jednym z dwóch zakładów produkcyjnych w Niemczech, które
    należą do A. SE (przed Połączeniem należały do A. DE).
    Wynajęci pracownicy B. PL wspomagają niemieckich pracowników przy produkcji okuć
    potrzebnych dla wszystkich klientów z Grupy (...), w tym klientów niemieckich i polskich.

    Tacy pracownicy znajdują się pod dyspozycją A. SE (przed Połączeniem znajdowali się pod
    dyspozycją A. DE), który nadzoruje ich pracę, wyznacza zadania i rozlicza jej efekty. Celem
    tej usługi jest maksymalne wykorzystanie istniejącego potencjału produkcyjnego we
    wszystkich zakładach produkcyjnych w Grupie (...). Po zakończeniu przedmiotowej usługi
    pracownicy B. PL wracają do Polski.
    W ramach omawianej usługi możliwa jest taka sytuacja, w której delegowani pracownicy B.
    PL zajmowaliby się produkcją elementów/półfabrykatów, które po przewiezieniu do Polski
    byłyby montowane w Polsce już jako produkt gotowy i sprzedawane w Polsce przez B. PL.
    Za wykonaną usługę B. PL wystawia fakturę sprzedaży dla A. SE (przed Połączeniem
    faktura była wystawiana na rzecz A. DE), biorąc pod uwagę sumę kosztów związanych z
    zatrudnieniem pracowników (wynagrodzenie, diety, koszty podróży służbowych etc.) oraz
    narzut na zysk. Wnioskodawca wskazuje, że nabywając Usługi od B. PL posługuje się
    niemieckim numerem identyfikacji VAT (...) Wnioskodawca wskazuje, że niemiecki numer
    identyfikacji podatkowej A. SE to (...).
    Zobowiązania z tytułu nabywania usług od B. PL są płacone z niemieckich rachunków
    bankowych.
    Po Połączeniu usługa jest świadczona na analogicznych zasadach na rzecz A. SE.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko A. SE, że po Połączeniu nie posiada i nie będzie
        posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
        rozumieniu art. 28b ustawy o VAT, które mogłoby mieć wpływ na miejsce
        świadczenia Usług?
      2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 i uznania, że A. SE po
        Połączeniu posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
        rozumieniu art. 28b ustawy o VAT, Wnioskodawca prosi o potwierdzenie, że to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w odbiorze
        przedstawionych we wniosku Usług?
      3. Czy A. SE zgodnie z art. 86 ustawy o VAT po Połączeniu przysługuje i będzie
        przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących nabycie
        usług od B. PL, co do których uznano, że miejscem ich świadczenia powinno być
        terytorium Polski?
      4. Czy z perspektywy B. PL w prawidłowy sposób ustalono, że miejscem świadczenia
        Usług przedstawionych w niniejszym Wniosku, które B. PL świadczy na rzecz A. SE,
        jest miejsce siedziby usługobiorcy, tj. Niemcy?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
      1. A. SE po Połączeniu nie posiada i nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia
        działalności dla celów VAT w Polsce, które mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na
        miejsce świadczenia Usług.
      2. Jakkolwiek zdaniem A. SE po Połączeniu nie ma stałego miejsca prowadzenia
        działalności dla celów VAT w Polsce, tym niemniej w przypadku negatywnej
        odpowiedzi na pytanie nr 1, wyłącznie usługa kompleksowej obsługi magazynu
        mogłaby zostać uznana za świadczoną na rzecz takiego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej.
      3. A. SE po Połączeniu przysługuje i będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku
        VAT z faktur dokumentujących nabycie usług od B. PL, co do których uznano, że
        miejscem ich świadczenia powinno być terytorium Polski.
      4. Z perspektywy B. PL w prawidłowy sposób ustalono, że miejscem świadczenia Usług
        przedstawionych w niniejszym wniosku, które B. PL świadczy na rzecz A. SE, jest
        miejsce siedziby usługobiorcy, tj. Niemcy.

    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 1 i 2 oraz 4:
    Ramy prawne
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy o
    VAT) jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o
    VAT - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy o VAT.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w przypadku, gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy o VAT wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona
    na rzecz podatnika, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu w miejscu
    siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym
    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej
    usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest
    świadczona.
    Powyższe przepisy dotyczące miejsca opodatkowania świadczenia usług są bezpośrednim
    następstwem implementacji przepisów Dyrektywy. Zgodnie z art. 43 Dyrektywy do celu
    stosowania przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług:
    1) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
      za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług, uznaje się za
      podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług;
    2) osobę prawną niebędącą podatnikiem, która jest zidentyfikowana do celów VAT,
      uznaje się za podatnika.
    Natomiast w myśl art. 44 Dyrektywy, miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika
    działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę
    swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu
    innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby
    lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług
    jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub
    zwykłe miejsce pobytu.

    Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    Rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez
    określenie przepisów wykonawczych do Dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do
    podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających
    opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że aby zapewnić jednolite stosowanie zasad
    dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić
    pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu.
    Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno
    ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy „stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    niniejszego Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na użytek stosowania następujących artykułów
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    niniejszego Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje:
      1. art. 45 Dyrektywy;
      2. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy;
      3. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 Dyrektywy;
      4. art. 192a Dyrektywy.
    Ponadto fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest
    wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej (art. 11 ust. 3 Rozporządzenia).
    Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy VAT wskazani w art. 15 i art. 15 a tej
    ustawy są zobowiązani przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5
    ustawy o VAT do złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenia rejestracyjnego z
    zastrzeżeniem ust. 3. Tym samym obowiązani do rejestracji VAT są podatnicy dokonujący
    w szczególności sprzedaży, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez pojęcie sprzedaży należy rozumieć odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      1. nabycia towarów i usług,
      2. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku VAT oraz gdy towary i usługi, z których
    nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona generalna zasada odliczenia podatku wyklucza zatem możliwość
    dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego
    z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT, zgodnie z
    którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
    podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
    wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności
    opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części
    dotyczącej tych czynności.
    Przedstawione powyżej kryteria pochodzące z Rozporządzenia określające pojęcie stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajdują poparcie i swoje rozwinięcie w
    orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”).
    Odwołując się do orzeczeń TSUE - dokonując wykładni pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić
    jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.
    W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 (Gunter Berkholz),
    C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S), C-190/95 (ARO Lease BV, C-390/96 (Lease Plan
    Luxembourg SA), C- 605/12 (Welmory Sp. z 0.0.), jak także C-931/19 (Titanium Ltd).

    W wyroku w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz) TSUE wskazał, że aby miejsce, w którym
    podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce
    prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki: (i) miejsce
    to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności oraz (ii) muszą być w nim
    stale obecne zasoby personalne oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV), TSUE stwierdził, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii)
    podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 19 wyroku).
    Analogiczne stanowisko TSUE zajął w wyroku w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg
    SA), w którym stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie
    członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się
    wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz
    podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa,
    mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w
    tym państwie”.
    Z kolei w orzeczeniu C-605/12 (Welmory Sp. z o.o.), TSUE wskazał m. in., że: „Pierwszy
    podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim,
    który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym
    państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie
    członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 44 dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., w celu
    określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego
    działalności gospodarczej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.”
    Ponadto, w orzecznictwie TSUE ujawnia się także kwestia występowania stosunku
    prawnego (powiązań) pomiędzy dwoma podmiotami. Przykład stanowią wyroki w
    sprawach C-210/04 (FCE Bank pic), C-260/95 (Commissioners of Customs and Excise v.
    DFDS A/S), C-547/18 (Dong Yang Electronics).
    W orzeczeniu C-260/95 (Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S), w którym
    zwrócono uwagę na kwestię zapobiegania nadużyciom TSUE wskazał m. in., że: „Spółka
    zależna może zostać uznana za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli
    ze względu na różne zobowiązania umowne nałożone na spółkę zależną przez spółkę
    dominującą, spółka ta działa jedynie jako organ pomocniczy spółki dominującej, a nie jako
    spółka niezależna.”
    Natomiast zgodnie z wyrokiem TSUE C-547/18 (Dong Yang Electronics), sam fakt
    utworzenia Spółki zależnej w Polsce nie może powodować automatycznego uznania, że
    istnieje na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W takim
    przypadku istotna jest analiza stosunków umownych między rzeczoną spółką, a jej spółką
    zależną w celu określania czy pierwsza z nich posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim.
    Z kolei TSUE w wyroku C-605/12 wskazał, że przy ocenie posiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej nie jest wymagane posiadanie własnego zaplecza
    personalnego i technicznego, jednakże w takiej sytuacji podatnikowi musi przysługiwać
    porównywalna do właściciela kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.
    Powyższe orzeczenie TSUE znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r. (I FSK 2004/13).

    Dodatkowo TSUE w wyroku C-931/19 (Titanium Ltd) wprost zaznaczył, że pojęcie stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymaga stałej obecności zasobów
    ludzkich i technicznych niezbędnych do świadczenia określonych usług, co w szczególności
    znaczy, że „struktura pozbawiona własnego personelu nie może mieścić się w zakresie
    pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Jednocześnie, przy określaniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, konieczność odwołania się do wyroków TSUE, wielokrotnie podkreślały polskie
    sądy administracyjne.
    Przykładowo, w wyroku z dnia 22 października 2021 r., sygn. I FSK 1519/19, NSA odwołując
    się do orzecznictwa TSUE oraz orzecznictwa krajowego wskazywał, że:
    1) stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się wystarczającą
      stałością, czyli odpowiednią trwałością prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju i odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
      technicznego by umożliwić podatnikowi dokonanie dostawy towarów lub świadczenie
      usług, w których uczestniczy,
    2) konieczne jest zawarcie umów o świadczenie usług i umów najmu dotyczących
      zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim
      czasie i konieczne jest posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem
      personalnym i technicznym w sposób porównywalny do sytuacji w której zaplecze
      personalne i techniczne stanowiłoby własność podatnika,
    3) dla ustalenia miejsca opodatkowania podstawowym punktem odniesienia jest siedziba
      działalności gospodarczej. Inne miejsca powinny być brane pod uwagę tylko wtedy gdy
      odniesienie do siedziby prowadzi do nieracjonalnych rezultatów lub stwarza konflikt w
      odniesieniu do innego państwa członkowskiego. Jednocześnie to inne miejsce
      powinno zostać ustalone jedynie w wyjątkowych sytuacjach i nie może być
      domniemywane. Celem przepisów określających miejsce opodatkowania usług jest
      uniknięcie z jednej strony zbiegu właściwości mogącego prowadzić do podwójnego
      opodatkowania, a z drugiej strony do braku opodatkowania.
    W ostatnim aspekcie NSA zwrócił uwagę na wyrok TSUE C-218/10 (ADV Allround
    Vermittlungs AG), pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo.
    Tym samym, uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu, a także tezy
    prezentowane w przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE oraz sądów krajowych, należy
    stwierdzić, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, wówczas gdy
    spełnione zostaną następujące warunki:
      1. miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
        personalnego oraz technicznego, tak aby umożliwić odbiór nabywanych usług i
        wykorzystanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub
        świadczenie usług (prowadzenie działalności gospodarczej) z tego miejsca;
      2. miejsce działalności charakteryzuje się określonym poziomem stałości, tj. podatnik
        ma zamiar prowadzenia działalności w tym miejscu w sposób stały (a nie tylko
        periodyczny);
      3. działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do
        działalności głównej (miejsce charakteryzuje niezależność decyzyjna).
    Ponadto, należy mieć na względzie dodatkowe czynniki istotne dla analizy zagadnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj.:
    1. Istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym kraju niż
      siedziba działalności gospodarczej podatnika powinno zostać zbadane jedynie w
      wyjątkowych sytuacjach (nadużycie prawa) i nie może być domniemywane.

    2. Analiza całościowa w tym zakresie musi przebiegać z poszanowaniem zasady
      jednokrotności opodatkowania, proporcjonalności i neutralności podatku VAT.
    Podejście systemowe do rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej
      a. Stałe miejsce prowadzenia działalności a regulacja dotycząca miejsca opodatkowania
        usług.
    Istotą koncepcji stałego miejsca prowadzenia działalności jest to, aby opodatkowanie
    usług nastąpiło w miejscu ich konsumpcji. Zgodnie z orzecznictwem TSUE, przykładowo w
    sprawie C-218/10 (ADV Allround Vermittlungs AG), celem przepisów określających miejsce
    opodatkowania usług jest uniknięcie z jednej strony zbiegu właściwości mogącego
    prowadzić do podwójnego opodatkowania, a z drugiej strony do braku opodatkowania.
    W konsekwencji koncepcję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy
    rozpatrywać w połączeniu z pozostałymi regulacjami dotyczącymi miejsca opodatkowania
    usług.
    Zgodnie z art. 44 Dyrektywy jak również przytoczonym przez Wnioskodawcę art. 28b
    ustawy o VAT (stanowiącym implementację art. 44 Dyrektywy), zasadą jest opodatkowanie
    usług świadczonych pomiędzy podatnikami w miejscu siedziby działalności gospodarczej
    usługobiorcy.
    Wyjątkiem od tej zasady jest opodatkowanie usług w stałym miejscu prowadzenia
    działalności, na rzecz którego usługi są świadczone (w tej kwestii przepisy Dyrektywy VAT i
    ustawy o VAT wprowadzają także kilka innych wyjątków, uzależnionych od przedmiotu
    usług, np. dla usług związanych z nieruchomością).
    Powyższe regulacje dotyczą zatem świadczenia usług pomiędzy dwoma podatnikami. W
    przypadku świadczenia usług przez pierwszego podatnika należy zbadać, czy są one
    świadczone „bezpośrednio” na rzecz drugiego podatnika czy też na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności tego samego podatnika - i na tej podstawie ocenić miejsce
    opodatkowania usług.
    Oceniając w danym przypadku czy usługa jest świadczona na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności podatnika należy mieć na uwadze przesłanki wynikające z
    Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE, tzn. należy zbadać czy:
        takie miejsce charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
        personalnego oraz technicznego, niezbędną do prowadzenia działalności
        gospodarczej oraz
        czy istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na
        uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób
        okresowy, jak również
        czy działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku
        do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Tym samym analizując łącznie ww. przesłanki będzie można ocenić czy takie miejsce może
    „skonsumować” daną usługę, zgodnie z nadrzędną zasadą opodatkowania VAT.
      b. Stałe miejsce prowadzenia działalności a koncepcja nadużycia prawa
    Ponadto należy mieć na względzie, że powołany art. 44 Dyrektywy oraz odpowiadający mu
    art. 28b ustawy o VAT dotyczący miejsca opodatkowania usług powinien być stosowany do
    relacji pomiędzy dwoma podatnikami - usługodawcą oraz usługobiorcą, rozumianym jako
    siedziba lub stałe miejsce prowadzenia działalności. Analizując ten przepis należy dojść do
    wniosku, że podatnicy będący stronami stosunku usługowego są odrębnymi podmiotami

    prawa podatkowego - przez co nie można traktować jednego z nich jako część (stałe
    miejsce prowadzenia działalności) drugiego z nich.
    Zdaniem Wnioskodawcy zastosowanie odmiennego podejścia może nastąpić jedynie w
    wyjątkowych okolicznościach, przede wszystkim w sytuacji nadużycia prawa. Tylko w takiej
    wyjątkowej sytuacji art. 44 Dyrektywy może być rozumiany jako pozwalający na
    postrzeganie jednego podatnika jako stałego miejsca prowadzenia działalności innego
    podatnika.
    Podobnie wypowiedziała się Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii w sprawie C-547
    /18 Dong Yang z 14 listopada 2019 r.: „Artykuł 44 dyrektywy VAT odnosi się bowiem do
    podatnika, który posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej w jednym miejscu, a
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w innym miejscu. Jednakże spółka
    dominująca i spółka zależna nie są jednym podatnikiem, lecz dwoma podatnikami”.
    Ponadto należy również wskazać, że do nieracjonalnych wniosków prowadziłoby
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika przez zasoby innego
    podatnika. To znaczy, w sytuacji w której usługa świadczona jest przez należący do
    pewnego podatnika zespół aktywów, który z innej perspektywy (odbioru usług) oceniony
    jest jako stałe miejsce prowadzenia działalności innego podatnika, powstają wątpliwości
    co do tego któremu podmiotowi należy przypisać świadczoną usługę, o ile w ogóle będzie
    można mówić o jakimkolwiek świadczeniu.
    Takie wnioski wydają się sprzeczne z punktu widzenia systemu VAT, konsekwentnie
    prowadząc do wniosku o braku możliwości uznania zasobów jednego podmiotu za stałe
    miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, który jednocześnie miałby być
    odbiorcą tych usług.
    W orzeczeniu w sprawie C-260/95 (Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S)
    TSUE zwrócił uwagę na kwestię zapobiegania nadużyciom zaznaczając, że poleganie
    jedynie na zasadzie opodatkowania w kraju siedziby usługobiorcy mogłoby prowadzić do
    zakłóceń konkurencji poprzez zachęcanie do prowadzenia działalności w krajach, które
    skorzystały z możliwości wprowadzenia zwolnień z VAT. Tym samym, jako jeden z celów
    zastosowania koncepcji stałego miejsca prowadzenia działalności TSUE wprost wskazuje
    przeciwdziałanie nadużyciom.
    Ponadto w wyroku w sprawie Welmory TSUE ocenił, że zasoby jednej ze stron mogą być
    postrzegane jako stałe miejsce prowadzenia działalności innego podatnika. Co jednak
    istotne, lektura dokumentów w sprawie skierowanej przez polski sąd wraz z samym
    wyrokiem wskazują, że istota sprawy (w tym zakwestionowania rozliczeń przez polskie
    organy podatkowe) była podyktowana całokształtem korzyści podatkowych możliwych do
    uzyskania w związku z ustaleniem struktury współpracy takiej jak w przedmiotowej
    sprawie, w szczególności związanych z różnicami w stawkach podatków dochodowych
    między Polską a Cyprem.
    Zdaniem Wnioskodawcy należy jednak mieć na uwadze, że z perspektywy ewentualnych
    korzyści dla Wnioskodawcy i Zainteresowanej, nie ma istotnych różnic w sposobie
    opodatkowania usług w Polsce i Niemczech, przez co uznanie, iż A. DE (a po Połączeniu A.
    SE) kreuje stałe miejsce opodatkowania analogicznie jak w sytuacji rozważanej w wyroku
    DFDS lub Welmory, byłoby nieprawidłowe.
    Zarówno w Niemczech jak i w Polsce czynności tego typu stanowią czynność
    opodatkowaną. Również w obu z nich w związku z usługami A. DE (a po Połączeniu A. SE)
    przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady więc, niezależnie od
    miejsca opodatkowania, budżet żadnego z państw nie może ucierpieć na transakcji
    pomiędzy B. PL a A. DE (a po Połączeniu A. SE). W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy
    można wykluczyć zaistnienie wyjątkowej sytuacji, polegającej na stworzeniu struktury
    mającej na celu nadużycie prawa.

    W tej kwestii końcowo należy zwrócić uwagę na negatywne i zdaniem Wnioskodawcy
    niczym nieuzasadnione konsekwencje uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, w przypadku braku nadużycia prawa. Takie podejście
    prowadzi często do konieczności dokonania korekty podatku i zapłaty odsetek przez
    podatnika. Przez co ciążą na nim dodatkowe koszty, pomimo braku, nie tylko nadużycia
    prawa, ale też braku jakiejkolwiek korzyści podatkowej.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę całokształt przedstawionych powyżej zagadnień należy
    stwierdzić, że:
        Zasadniczym celem zastosowania koncepcji stałego miejsca prowadzenia
        działalności jest dążenie do opodatkowania usług w miejscu ich faktycznej
        konsumpcji.
        Zdaniem Wnioskodawcy dopiero w sytuacji wystąpienia nadużycia prawa należy
        posłużyć się koncepcją stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
        celem zachowania zasady powszechności opodatkowania VAT.
        Samo istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy
        analizować uwzględniając:
          zasadniczo - brak możliwości uznania zasobów jednego podmiotu za stałe
          miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu oraz
          negatywne konsekwencje finansowe dla podatników, w sytuacji uznania
          istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla transakcji
          neutralnych podatkowo.
        Oceniając dalej czy w danym przypadku usługa jest świadczona na rzecz stałego
        miejsca prowadzenia działalności podatnika należy mieć na uwadze przesłanki
        wynikające z Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE, których analiza pozwoli
        ocenić czy dane miejsce może „skonsumować” daną usługę.
        Przenosząc powyższe na zaistniały stan faktyczny oraz opisane zdarzenie przyszłe,
        zdaniem Wnioskodawcy nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia
        działalności A. DE (a po Połączeniu A. SE) w Polsce.
        W pierwszej kolejności należy zauważyć, że transakcje pomiędzy A. DE (a po
        Połączeniu A. SE) a B. PL są neutralne podatkowo, gdyż Wnioskodawcy są czynnymi
        podatnikami VAT prowadzącymi rzeczywistą działalność gospodarczą, z pełnym
        prawem do jego odliczenia.
        Tym samym bez względu na miejsce opodatkowania usług podatkiem VAT (Polska
        vs Niemcy) nie dochodzi do nadużycia prawa, a twierdzenia o istnieniu w Polsce
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej A. DE (a po Połączeniu A. SE)
        mogą jedynie godzić w zasadę jednokrotności opodatkowania, proporcjonalności i
        neutralności podatku VAT.
        Konsekwentnie nie należy rozważać, czy zasoby jakimi dysponuje B. PL w
        jakiejkolwiek konstelacji stanowiły stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej A. DE (a po Połączeniu A. SE), ponieważ nie można utożsamiać
        zasobów należących do B. PL jako stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej A. DE (a po Połączeniu A. SE), w sytuacji braku nadużycia prawa.

        Uwzględniając powyższe, zdaniem Wnioskodawcy badanie przesłanek wynikających
        z Rozporządzenia oraz orzeczeń TSUE jest bezprzedmiotowe, ponieważ nie
        dochodzi do nadużycia prawa, a więc warunek systemowy VAT odnoszący się do
        powszechności opodatkowania nie jest w tym przypadku naruszony.
        Niemniej, zdając sobie sprawę z kompleksowości zagadnienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca poniżej przedstawia
        argumenty potwierdzające, że nawet jeśli uznać, że powyższa argumentacja jest
        niepoprawna, to A. DE (a po Połączeniu A. SE) nie spełnia warunków dla powstania
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a zakres działalności
    gospodarczej prowadzonej w danym państwie.
    Zgodnie z opisanym przez Wnioskodawcę podejściem systemowym do rozumienia pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać, że można się nim
    posłużyć tylko w sytuacji wystąpienia nadużycia prawa i w celu opodatkowania usług VAT
    w miejscu konsumpcji.
    Dopiero wówczas można oceniać czy w danym przypadku usługa jest świadczona na rzecz
    stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, uwzględniając przesłanki wynikające
    z Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE, a odnoszące się do odpowiedniej struktury i
    zaplecza personalnego oraz technicznego, niezależności prowadzenie działalności (w
    odniesieniu do działalności głównej podatnika) oraz zamiaru prowadzenia działalności z
    tego miejsca w sposób permanentny, które muszą być spełnione łącznie.
    Ponadto zgodnie z Rozporządzeniem sam fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT
    sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Uwzględniając powyższe, zdaniem Wnioskodawcy koncepcja stałego miejsca prowadzenia
    działalności musi być interpretowana przez pryzmat definicji działalności gospodarczej
    ujętej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W ocenie Wnioskodawcy, ten przepis nie może z kolei
    być rozpatrywany w oderwaniu od ust. 1 tego artykułu, definiującego - w oparciu o
    definicję działalności gospodarczej - status podatnika VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Podatnikiem jest więc m.in. osoba prawna, która prowadzi samodzielnie działalność
    gospodarczą, na którą ustawa o VAT, zgodnie z art. 96, nakłada obowiązek rejestracji jeżeli
    dokonuje czynności opodatkowanych, a więc co do zasady opodatkowanej sprzedaży, tj.
    sprzedaży krajowej, eksportu, WDT.
    Uwzględniając powyższe:
        Przepisy Rozporządzenia, które obowiązują bezpośrednio w Polsce, wskazują że
        sama rejestracja na potrzeby VAT w danym kraju, nie jest wystarczająca, aby uznać,
        że podatnik posiada w tym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej.

        Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że prowadzona w pewnym
        stopniu działalność gospodarcza w Polsce - przykładowo sprzedaż lokalna oraz
        dokonywanie WDT z Polski - nie jest wystarczająca aby stwierdzić, że podatnik
        posiada tu stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
        Skoro więc występowanie elementu sprzedaży nie prowadzi do powstania stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to muszą wystąpić
        odrębne od sprzedaży składowe, które pozwolą takie miejsce wykreować.
        W opinii Wnioskodawcy te składowe to elementy wynikające z Rozporządzenia oraz
        orzecznictwa TSUE, których łączne spełnienie warunkuje istnienie stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
        Przenosząc powyższe na zaistniały stan faktyczny oraz opisane zdarzenie przyszłe,
        zdaniem Wnioskodawcy dostawa towarów A. DE (a po Połączeniu A. SE) w Polsce i z
        Polski, sama w sobie nie powinna stanowić elementu oceny istnienia w Polsce
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przesłanki wskazujące na fakt utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej
      a. Odpowiednia struktura oraz zaplecze personalne i techniczne.
      - wyroku z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18 NSA wskazał: „Z powyższej opinii
        wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje znajdujące
        się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia
        kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej konieczne jest:
          zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
          technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim
          czasie,
          posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym
          i technicznym oraz
          dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze
          personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”
      - Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004
        /13.
      - Ponadto w wyroku w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd.) TSUE wskazał, że stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej nie może powstać wyłącznie w oparciu o
        infrastrukturę techniczną, czyli bez personelu. TSUE podkreślił, że w przypadku, gdy
        przedsiębiorca dysponuje jedynie zapleczem technicznym (nieruchomość) i nie ma
        na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w
        sposób oczywisty nie są spełnione kryteria uznania takiego stanu rzeczy za
        tworzący stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo, że TSUE
        odniósł się tylko do przypadków wynajmu nieruchomości, to zdaniem
        Wnioskodawcy sentencję wyroku można przełożyć również na inne sytuacje, gdzie
        podatnik zagraniczny nie posiada w Polsce własnego personelu.
      - Zaplecze personalne w Polsce z perspektywy A. DE do Połączenia:
          A. DE nie zatrudniał żadnych pracowników w Polsce;

          Pracownicy A. DE sporadycznie (do kilku razy w roku) przyjeżdżali do Polski,
          mowa tu o pracownikach technicznych naprawiających i instalujących
          maszyny produkcyjne. Pracownicy działu finansów, audytor wewnętrzny,
          kontroler jakości z A. DE odbyli w Polsce jedynie kilka wizyt na przestrzeni
          ostatnich lat;
          W zakresie sprzedaży okuć aluminiowych przez B. PL, które następuje w
          uzgodnieniu z A. DE - w sytuacji problemów technicznych pojawiali się u
          klienta w Polsce pracownicy techniczni A. DE;
          W przeszłości do zakładu B. PL w ramach podróży służbowych przyjeżdżali
          również pracownicy działu technicznego A. DE. Zazwyczaj w celu poznania
          wymagań rynków wschodnich bądź rozwijania nowego produktu;
          Ponadto w ramach specjalnych okazji (np. okrągła rocznica utworzenia
          spółki) sporadycznie do Polski przyjeżdżały osoby z zarządu A. DE lub
          udziałowcy spółek z Grupy (...);
          Wszystkie strategiczne decyzje dotyczące działalności A. DE były
          podejmowane w Niemczech, a nie w Polsce;
          Pracownicy A. DE nie zarządzali personelem technicznym czy pracownikami
          na produkcji B. PL, mogli jednak udzielać im wskazówek na zasadzie
          współpracy, np. dotyczących procesów produkcji;
          Pracownicy A. DE nie podejmowali decyzji dotyczących spraw kadrowych B.
          PL, np. nie decydowali o zatrudnianiu, urlopach, godzinach pracy etc.;
          Pracownicy A. DE nie przyjeżdżali do Polski celem przygotowania strategii
          sprzedaży, ponadto na zawarcie umów związanych z działalnością B. PL nie
          była wymagana ani też udzielana zgoda od A. DE;
          Pracownicy A. DE mogli uzyskać dostęp do pomieszczeń B. PL za zgodą
          pracowników B. PL, przy czym wszystkie wizyty pracowników A. DE odbywały
          się w obecności pracowników B. PL.
    Elementy uzasadnienia w zakresie zaplecza personalnego są analogiczne do opisanych
    wyżej dla A. SE po Połączeniu.
    Przenosząc powyższe elementy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego na kwestię
    zaplecza personalnego w Polsce należy w pierwszej kolejności wskazać na fakt braku
    zatrudniania przez A. DE (a po Połączeniu A. SE) w Polsce jakichkolwiek pracowników.
    Dodatkowo należy uwzględnić to, że pracownicy A. DE (a po Połączeniu A. SE) nie
    zarządzają personelem technicznym czy pracownikami na produkcji B. PL, a ponadto nie
    podejmują decyzji dotyczących spraw kadrowych B. PL.
    Na brak zaplecza personalnego wskazuje również to, że wszystkie strategiczne decyzje
    dotyczące działalności A. DE (a po Połączeniu A. SE) były, są i będą podejmowane w
    Niemczech.
    Końcowo Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że sporadyczna obecność pracowników A. DE
    w Polsce nie może być rozumiana jako posiadanie tutaj zaplecza personalnego, ponieważ
    wizyty te mają jedynie incydentalny charakter i są z jednej strony następstwem ogólnych
    zasad i zwyczajów przyjętych na poziomie Grupy (...) oraz z drugiej strony przejawem
    współpracy pomiędzy A. DE (a po Połączeniu A. SE), a B. PL w niektórych kwestiach
    (sprzedaż okuć aluminiowych, instalacja maszyn produkcyjnych w zakładzie B. PL).

    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy nie zorganizował on na terytorium
    Polski odpowiednich zasobów osobowych umożliwiających samodzielne prowadzenie
    działalności gospodarczej, także po Połączeniu.
      - Zaplecze techniczne w Polsce z perspektywy A. DE do Połączenia:
          A. DE nie był właścicielem składników majątkowych zlokalizowanych na
          terytorium Polski, tj. w szczególności maszyn, pojazdów, narzędzi
          produkcyjnych;
          A. DE nie był stroną umowy leasingu bądź najmu maszyn produkcyjnych
          znajdujących się w Polsce;
          Jednakże na terytorium Polski znajdują się laptopy oraz akcesoria
          informatyczne (mogące być własnością A. DE lub podmiotów trzecich, od
          których A. DE wynajmował ten sprzęt), które były wynajmowane przez A. DE
          na rzecz B. PL w ramach świadczenia usługi dostępu do standardowej
          infrastruktury IT i dostępu do systemów księgowych SAP;
          A. DE nie zawarł jakiejkolwiek umowy najmu powierzchni magazynowej lub
          biurowej, ani jakiejkolwiek innej umowy przyznającej mu tytuł prawny do
          jakiejkolwiek powierzchni;
          W razie konieczności złomowania maszyny produkcyjnej decyzja w tym
          zakresie, w przypadku maszyn o małej wartości, leżała po stronie B. PL, zaś w
          przypadku maszyn wysoko wartościowych złomowanie następowało po
          konsultacji z A. DE.
    Elementy uzasadnienia w zakresie zaplecza technicznego są analogiczne do opisanych
    wyżej dla A. SE po Połączeniu.
    Przenosząc powyższe elementy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego na kwestię
    zaplecza technicznego w Polsce Wnioskodawca wskazuje przede wszystkim na fakt
    nieposiadania w Polsce składników majątkowych takich jak maszyny, pojazdy czy
    narzędzia produkcyjne.
    Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej powierzchni magazynowej lub biurowej w
    Polsce, jak również nie zawarł żadnej umowy, na podstawie której posiadałby prawo do
    dysponowania daną powierzchnią jak właściciel, za to zawarł umowę z B. PL na
    świadczenie kompleksowej usługi magazynowej.
    Pomimo, iż magazyn, w którym są składowane gotowe towary A. DE (a po Połączeniu A.
    SE) jest praktycznie w całości zajmowany przez towary A. DE/A. SE, to nie ma on prawa do
    zarządzania tą powierzchnią magazynową jak właściciel - to B. PL decyduje o tym jak dany
    towar zostanie zmagazynowany. Dodatkowo B. PL zagospodarowuje pozostałą część
    magazynu według własnych potrzeb.
    Zdaniem Wnioskodawcy powyższe jasno potwierdza to, że zasoby jakimi B. PL realizuje
    świadczenie kompleksowej usługi magazynowej i Usługi PLV produkcyjnej nie pozostają w
    wystarczającym stopniu dostępne dla Wnioskodawcy w ten sposób, aby mógł on nimi
    swobodnie dysponować jak właściciel.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy nie zorganizował on na terytorium
    Polski odpowiednich zasobów technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie
    działalności gospodarczej, także po Połączeniu.
    Struktura A. DE w Polsce:

        zasoby personalne oraz techniczne jakimi A. DE (a po Połączeniu A. SE) dysponuje w
        Polsce nie są zdaniem Wnioskodawcy wystarczające, aby umożliwić A. DE/A. SE
        prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej;
        bez zasobów jakimi A. DE (a po Połączeniu A. SE) dysponuje w Niemczech nie
        mógłby on prowadzić swojej działalności gospodarczej oraz odbierać usług w
        Polsce, co prowadzi do stwierdzenia, że działalność A. DE/A. SE stanowi na swój
        sposób przedłużenie procesu produkcyjnego rozpoczętego w Niemczech do Polski;
        uwzględniając argumenty Wnioskodawcy poczynione powyżej - działalność
        sprzedażowa A. DE (a po Połączeniu A. SE) w Polsce sama w sobie nie powinna
        stanowić elementu oceny istnienia w Polsce stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej. Należy tu również mieć na względzie brak
        rozpoznawalności A. DE/A. SE na polskim rynku, gdyż zgodnie z przyjętym modelem
        biznesowym za dystrybucję produktów Grupy (...) w Polsce odpowiada B. PL.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że nie zorganizował on w Polsce
    struktury umożliwiającej samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej, także po
    Połączeniu.
    W podobnym tonie wypowiedział się Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 23
    lutego 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.656.2021.2.MR stwierdzając, że w przypadku
    spółki, która zamierza korzystać z usług świadczonych przez Kontrahenta oraz dokonywać
    sprzedaży towarów magazynowanych na terytorium Polski nie są spełnione przesłanki do
    uznania, że posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej. Podobne stanowisko Dyrektor KIS prezentuje m.in. w następujących
    interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego wydanych na przestrzeni ostatnich
    miesięcy:
        z dnia 15 kwietnia 2025 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.16.2025.2.MR;
        z dnia 22 stycznia 2025 r. sygn. 0114-KDIPl-2.4012.541.2024.2.RST;
        z dnia 23 grudnia 2024 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.610.2024.1.AKS;
        z dnia 29 kwietnia 2024 r. sygn. 0114-KDIPl-2.4012.134.2024.1.RST.
    Charakteryzowanie się miejsca wykonywanej działalności gospodarczej określonym
    poziomem stałości (tj. podatnik ma zamiar prowadzić działalność w danym miejscu w
    sposób stały, a nie tylko okresowy):
        A. DE (a po Połączeniu A. SE) oraz B. PL są powiązane kapitałowo, jednakże nie
        zmienia to faktu, że są to dwa odrębne podmioty gospodarcze.
        Zarząd B. PL jest jednoosobowy i nie zasiadały w nim osoby zatrudnione lub
        zajmujące inne stanowiska w A. DE, bądź posiadające udziały w A. DE. Dyrektor
        zarządzający będący członkiem jednoosobowego zarządu B. PL należy również do
        kierownictwa Grupy (...). Kierownictwo Grupy (...) podejmuje decyzje inwestycyjne i
        personalne na comiesięcznych spotkaniach. Dlatego też kompetencje dyrektora
        zarządzającego B. PL mają wymiar transgraniczny i nie zawężają się tylko do granic
        Polski.

        W relacjach pomiędzy A. DE (a po Połączeniu A. SE) i B. PL można wyróżnić dwa
        rodzaje stosunków, tj. stosunek właścicielsko-korporacyjny oraz stosunek
        kontrahencki.
        Stosunek właścicielsko-korporacyjny do Połączenia:
          Stosunek ten można zauważyć w relacji pomiędzy A. DE a B. PL w przypadku
          czynności administracyjnych w skład których wchodzą m. in. controlling i
          księgowość.
          W przypadku controllingu relacja właścicielsko-korporacyjna przejawia się w
          ten sposób, że B. PL jest zobowiązane raportować dane w obszarze
          sprawozdawczości finansowej do wyznaczonego pracownika A. DE.
          W przypadku księgowości relacja ta przejawia się tym, że B. PL działa w oparciu
          o polską księgę bilansową oraz w oparciu o tzw. księgę koncernową, w zakresie
          której opiera się na zasadach ustalonych przez Grupę (...). Jeżeli pojawiają się
          kwestie budzące wątpliwości w ww. zakresie to B. PL jest w kontakcie
          telefonicznym/mailowym z pracownikiem wyznaczonym ze strony A. DE, z
          którym dokonuje ustaleń w zakresie podejścia do danego zagadnienia.
          Ww. czynności byłyby wykonywane przez B. PL zawsze, nawet w sytuacji braku
          relacji kontrahenckich (usługodawca-usługobiorca) pomiędzy A. DE, a B. PL,
          ponieważ czynności te są następstwem bycia częścią Grupy (...).
    Elementy uzasadnienia w zakresie stosunku właścicielsko-korporacyjnego są analogiczne
    do opisanych wyżej dla A. SE po Połączeniu.
    W tym miejscu należy wskazać na poczynione już przez Wnioskodawcę uwagi, które
    odzwierciedla wyrok TSUE C-547/18 (Dong Yang Electronics), w którym stwierdzono, że
    sam fakt utworzenia spółki zależnej na terytorium Polski nie może powodować
    automatycznego stwierdzenia, że zostało tu również utworzone stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Stosunek kontrahencki do Połączenia:
        W przypadku tej relacji należy wskazać na Usługę PLV produkcyjną, Usługę PLV
        różne, Usługi IT oraz Usługę wynajmu pracowników. Są to typowe relacje na
        poziomie usługodawca- usługobiorca;
        Usługa PLV różne, którą B. PL świadczy na rzecz A. DE, i na którą składa się 5
        różnych podusług również charakteryzuje się istotną samodzielnością i swobodą B.
        PL w zakresie świadczenia tych usług. Wskazuje na to przede wszystkim to, że B. PL
        zatrudnia wszystkich pracowników, którzy wykonują czynności składające się na
        świadczenie ww. Usług. Ponadto to B. PL decyduje o sposobie zarządzania pracą
        oraz relacjami pracowniczymi;
        Usługa PLV produkcyjna, którą B. PL świadczy na rzecz A. DE charakteryzuje się
        istotną niezależnością B. PL co do sposobu działania;
        W przypadku Usługi PLV produkcyjnej:
          pomimo, iż to A. DE zlecał daną produkcję, o tym na jakiej dokładnie maszynie
          zostanie wyprodukowany dany towar, decyduje B. PL;

          dział dyspozycji produkcji, który jest częścią B. PL i który nadzoruje produkcję w
          Polsce dysponuje w określonych przypadkach (np. braku określonego
          asortymentu) decyzyjnością w zakresie zmian w produkcji względem zamówień
          kierowanych z systemu;
          mogą zdarzyć się przypadki działania poza systemem i uruchomienie
          specjalnego zamówienia na zlecenie A. DE.
        W przypadku kompleksowej usługi magazynowania:
          w ramach posiadanych uprawnień pracownicy A. DE mogli samodzielnie
          dokonywać operacji księgowych wpływających na stan ilościowy na magazynie
          oraz mogą uzyskać dostęp do towarów w czasie przez siebie wybranym;
          magazyn, będący własnością B. PL, był praktycznie w całości zajmowany przez
          towary należące do A. DE;
          Pracownicy A. DE mogli uzyskać dostęp do pomieszczeń B. PL za zgodą
          pracowników B. PL, przy czym wszystkie wizyty pracowników A. DE (a po
          Połączeniu A. SE) odbywały się w obecności pracowników B. PL;
          Ponadto należy mieć na uwadze, że Grupa (...) stosuje określone normy i
          procedury, w tym wyznaczone wymagania jakościowe oraz techniczne maszyn
          wykorzystywanych do produkcji, jak również procedury ich wykorzystania w
          celu zapewnienia ujednoliconego jakościowo poziomu towarów;
          Dodatkowo Grupa (...) posiada wypracowane minimalne standardy w zakresie
          określonych wymagań co do procesu administracyjnego, księgowego, zasobów
          i wsparcia IT.
    Elementy uzasadnienia w zakresie stosunku kontrahenckiego są analogiczne do opisanych
    wyżej dla A. SE po Połączeniu.
    W ocenie Wnioskodawcy sama relacja kontrahencka, po wyłączeniu stosunku
    właścicielsko-korporacyjnego powoduje, że zarówno B. PL jak i A. DE (a po Połączeniu A.
    SE) działają w sferze tej relacji, jako podmioty niepowiązane i niezależne.
    Tym samym pewien stopień ingerencji A. DE (a po Połączeniu A. SE) w proces produkcyjny
    B. PL bądź możliwość dostępu do pomieszczeń B. PL należy uznać za przejaw relacji
    kontrahenckich.
    Jednocześnie należy mieć na względzie obecną jednak pomiędzy Wnioskodawcami
    kwestię nadzoru korporacyjnego i spełniania określonych standardów dla produkowanych
    towarów i świadczonych usług, która przyznaje pewne uprawnienia, jednak nie powinna
    być traktowana jako przesłanka do uznania w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej A. DE (a po Połączeniu A. SE).
    W tej kwestii Wnioskodawca zwraca uwagę na wydaną interpretację indywidualną
    Dyrektora KIS z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.541.2021.2.RST, w której
    organ rozstrzygając o braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    zwrócił uwagę na kwestię nabywania usług od podmiotu powiązanego, jako
    niewystarczającą dla uznania zależności zaplecza osobowego i technicznego, ponadto
    akcentując wymiar działania w grupie podmiotów powiązanych. „Tym samym mimo
    wskazania przez Spółkę okoliczności świadczących o braku odpowiedniej struktury w
    zapleczu technicznym i personalnym niezbędnym do prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz braku niezależności i stałości świadczenia usług organ uznał,
    że Spółka posiada w Polsce miejsce stałego prowadzenia działalności gospodarczej.
    Uczynił tak pomimo, że koniecznej kontroli Spółki nad personelem i zapleczem

    technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między Spółka a innymi
    podmiotami zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdej tego
    rodzaju umowy, o jakiej jest mowa we wniosku i uprawnieniu do żądania spełnienia
    warunków ustalonych przez kontrahentów”. Na podobną kwestię zwrócił uwagę Dyrektor
    KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 7 maja 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.24.2024.3.
    RST.
    Jak już to zostało wyżej wskazane A. DE (a po Połączeniu A. SE) nie posiada w Polsce ani
    zaplecza personalnego ani zaplecza technicznego, nabywa on jedynie usługi w Polsce.
    Natomiast każda obecność w zakładzie B. PL w Polsce pracowników A. DE/A. SE ma w
    większości charakter właścicielski, z uwagi na relacje korporacyjne.
    Z punktu widzenia sprzedaży jaką dokonuje A. DE (a po Połączeniu A. SE) w Polsce należy
    wskazać, że sprzedaż ta cechuje się swego rodzaju brakiem obecności A. DE/ A. SE na
    rynku polskim, tzn. sprzedaż ma miejsce w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, jednakże
    jest ona dokonywana tylko i wyłącznie na rzecz B. PL, przez co inne podmioty gospodarcze
    funkcjonujące na rynku polskim nie są świadome obecności na nim A. DE/ A. SE. Wynika to
    wyłącznie z przyjętego modelu biznesowego, który zakłada możliwie długi okres, w którym
    właścicielem towarów jest A. DE/A. SE.
    W ocenie Wnioskodawcy pomimo, iż jego model biznesowy w Polsce charakteryzuje się
    elementem stałości to uważa on, że należy w tym przypadku mieć na uwadze specyficzne
    aspekty relacji pomiędzy A. DE (a po Połączeniu A. SE) a B. PL, które z jednej strony
    przybierają charakter nadzoru korporacyjnego, a z drugiej strony relacji kontrahenckiej.
    Zdaniem Wnioskodawcy analiza obu tych relacji przez pryzmat modelu biznesowego
    wybranego przez A. DE (a po Połączeniu A. SE) powinna prowadzić do wniosku, że jego
    obecność w Polsce nie powinna kreować stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Charakteryzowanie się miejsca wykonywanej działalności niezależnością w stosunku do
    działalności głównej (niezależność decyzyjna).
    Działalność A. DE (a po Połączeniu A. SE) w Polsce stanowi tylko i wyłącznie swego rodzaju
    przedłużenie jego niemieckiej linii produkcyjnej. Obecność A. DE/A. SE w Polsce nie
    charakteryzuje się samodzielnością w stosunku do działalności wykonywanej przez
    siedzibę A. DE/A. SE w Niemczech.
    Na kwestię kontynuacji rozpoczętego w kraju siedziby podatnika procesu produkcji
    zwracał uwagę Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 11 stycznia 2022 r., sygn. 0114-
    KDIP1-2.4012.434. 2021.2.RST, zgodnie z którą: „Ponadto istotne jest, że czynności
    realizowane na terenie Polski stanowię jedynie kontynuację rozpoczętego już w kraju
    siedziby Spółki procesu, w ramach którego Spółka była odpowiedzialna także za projekt
    podgrzewaczy wysokociśnieniowych, podgrzewaczy niskociśnieniowych oraz skraplaczy
    powierzchniowych turbin dla konkretnego klienta”. Na podobną kwestię Dyrektor KIS
    zwrócił uwagę w interpretacji indywidualnej z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.433.2024.2.RST.
    A. DE/A. SE wykorzystując polski NIP dokonuje odsprzedaży na rzecz B. PL towarów,
    których produkcja rozpoczęła się w Niemczech i została zakończona w Polsce, co wynika z
    przyjętego modelu biznesowego.
    Dlatego też działalność ta stanowi cały czas działalność Grupy (...) i nie jest ona niezależna
    od działalności A. DE w Niemczech.
    A. DE/A. SE nie jest obecny na polskim rynku, nie sprzedaje on niczego w Polsce pod swoją
    marką poza towarami, które są sprzedawane na rzecz powiązanego z nim B. PL.
    Natomiast jeżeli ma bądź miała miejsce sprzedaż z wykorzystaniem polskiego NIP A. DE to
    nie jest to sprzedaż lokalna tylko wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów lub eksport.

    B. PL w Polsce posiada swoje rynki zbytu towarów (Polska, Czechy, Ukraina, Kazachstan,
    Armenia, Uzbekistan), na których sprzedaje te towary pod swoją marką niezależnie od A.
    DE/A. SE, który co do zasady obsługuje z perspektywy Grupy rynek niemiecki.
    B. PL niezależnie od A. DE/A. SE świadczy również kompleksową usługę dostawy z
    montażem stołów do produkcji okien. W ramach, której dostarcza również swoim
    klientom program do konstrukcji i kalkulacji stolarki budowlanej „(...)”.
    Elementy uzasadnienia w zakresie niezależności decyzyjnej są analogiczne do opisanych
    wyżej dla A. SE po Połączeniu.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, nie można tutaj mówić o
    niezależności działalności A. DE (a po Połączeniu A. SE) jaka ma miejsce w Polsce,
    względem działalności głównej wykonywanej w Niemczech, jako że wszystkie usługi jakie
    B. PL świadczy na rzecz A. DE/A. SE są w związane wprost z działalnością A. DE/A. SE w
    Niemczech bądź funkcjonowaniem Grupy (...) jako całości.
    Ocena poszczególnych usług nabywanych przez A. DE w aspekcie ich kwalifikacji do
    ewentualnie utworzonego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    W przypadku uznania, że poprzez opisaną we wniosku działalność A. DE (a po Połączeniu
    A. SE) posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    jednocześnie uznania, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    uczestniczy w odbiorze usług opisanych w niniejszym wniosku Wnioskodawca prezentuje
    poniżej własne stanowisko, co do możliwości przypisania poszczególnych usług do tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej:
      a. Usługa PLV produkcyjna
    Działalność A. DE na terytorium Niemiec sprowadza się do działalności produkcyjnej oraz
    dystrybucyjnej. Z uwagi na swoją działalność posiada na terytorium Niemiec m.in.: zakłady
    produkcyjne, maszyny produkcyjne, magazyny, centra logistyczne, biura, pracowników.
    Usługa PLV produkcyjna to podstawowy rodzaj usługi świadczonej przez B. PL na rzecz A.
    DE, jej nabycie przez A. DE jest wynikiem zmiany modelu biznesowego po 2010 r.
    Omawianą usługę A. DE w każdym przypadku nabywa od B. PL.
    Przenosząc poczynione już powyżej przez Wnioskodawcę uwagi konkretnie na Usługę PLV
    produkcyjną należy wskazać, że w zakresie do Połączenia:
        Bez zasobów jakimi A. DE dysponował w Niemczech nie mógłby on prowadzić
        swojej działalności gospodarczej oraz odbierać usług w Polsce, co prowadzi do
        stwierdzenia, że działalność A. DE stanowiła na swój sposób przedłużenie procesu
        produkcyjnego rozpoczętego w Niemczech do Polski;
        Obecność A. DE w Polsce nie charakteryzowała się więc samodzielnością w
        stosunku do działalności wykonywanej przez siedzibę A. DE w Niemczech;
        W następstwie powyższego wszystkie środki jakie były angażowane do świadczenia
        usług na rzecz A. DE stanowią tylko i wyłącznie niezbędne minimum pozwalające na
        zakończenie produkcji rozpoczętej jeszcze na linii produkcyjnej A. DE w Niemczech.
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Tym samym biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku
    ewentualnego stwierdzenia, że A. DE (a po Połączeniu A. SE) ma w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać, że Usługa PLV produkcyjna jest
    świadczona „bezpośrednio” na rzecz A. DE/A. SE, a stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce nie uczestniczy w jej odbiorze. W konsekwencji powinna być
    opodatkowana w Niemczech, tj. w miejscu, w którym jest konsumowana.

      b. Usługa kompleksowej obsługi magazynu
    W ramach Usługi PLV różne występuje usługa kompleksowej obsługi magazynu, gdzie:
        Magazyn położony na terytorium Polski jest własnością B. PL;
        Na potrzeby obsługi magazynu B. PL zatrudnia ok. 50 pracowników;
        W związku z przyjętym przez Grupę (...) modelem biznesowym magazyn praktycznie
        w całości jest zajmowany przez towary, które w chwili składowania należą do A. DE
        /A. SE;
        W zakres tej usługi wchodzi również konfekcjonowanie towarów przed ich
        sprzedażą;
        Inwentaryzacja towarów na magazynie dokonywana jest raz w roku przez
        pracowników B. PL na zlecenie A. DE/A. SE;
        Do zarządzania magazynem wykorzystywany jest system informatyczny, w którym
        operacji księgowych dokonują pracownicy B. PL, aczkolwiek jego administratorem
        w związku z obowiązującą w Grupie centralizacją korzystania z systemów IT jest A.
        DE/A. SE;
        W ramach posiadanych uprawnień pracownicy A. DE/A. SE mogą samodzielnie
        dokonywać operacji księgowych wpływających na stan ilościowy na magazynie;
        Ponadto mogą uzyskać dostęp do towarów w czasie przez siebie wybranym.
    Przenosząc poczynione już powyżej przez Wnioskodawcę uwagi konkretnie na usługę
    kompleksowej obsługi magazynu należy wskazać, że:
        Wnioskodawca nie jest właścicielem magazynu wysyłkowego;
        Pomimo, iż magazyn, w którym są składowane gotowe towary A. DE/A. SE jest
        praktycznie w całości zajmowany przez towary A. DE/A. SE to nie ma on prawa do
        zarządzania tą powierzchnią magazynową jak właściciel - to B. PL decyduje o tym
        jak dany towar zostanie zmagazynowany.
    Dodatkowo B. PL zagospodarowuje pozostałą część magazynu według własnych potrzeb;
    Ponadto uprawnienia przysługujące A. DE/A. SE są uprawnieniami wynikającymi ze
    standardowych relacji kontrahenckich (dostęp do towarów), a z drugiej strony relacji
    właścicielsko-korporacyjnych (możliwość dokonywania operacji księgowych przez A. DE/A.
    SE w związku z centralizacją korzystania z systemów IT).
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Tym samym biorąc pod uwagę powyższe, jakkolwiek zdaniem Wnioskodawcy nie ma on
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to w przypadku uznania,
    że takie miejsce jest, to usługa magazynowa ze względu na fakt lokalizacji magazynu w
    Polsce, może zostać uznana za świadczoną na rzecz takiego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
      c. Usługa czynności administracyjnych
    W ramach Usługi PLV różne występuje usługa czynności administracyjnych, gdzie:
        Pracownicy wykonujący usługę czynności administracyjnych są zatrudnieni przez B.
        PL;
        Wykonanie usługi ma miejsce przy wykorzystaniu zasobów/narzędzi B. PL;

        Znaczącą część tej usługi stanowią czynności działu logistyki (księgowanie faktur
        dokumentujących wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, import towarów,
        prowadzenie odpraw celnych, obsługa eksportu);
        Na pozostałą część tej usługi składają się czynności związane z: przygotowaniem
        rozliczeń podatkowych A. DE/A. SE, księgowaniem rozliczeń podatkowych A. DE/A.
        SE, zadaniami prezesa B. PL, controllingiem, zadaniami informatyków,
        tłumaczeniami);
        Istotą świadczonych usług jest obciążenie A. DE/A. SE przez B. PL kosztami
        związanymi z usługą produkcyjną PLV, które normalnie stanowiłyby jej część, ale ze
        względu na sposób rozliczeń w Grupie (...), są fakturowane niezależnie od usługi
        produkcyjnej PLV.
    Przenosząc poczynione już powyżej przez Wnioskodawcę uwagi konkretnie na usługę
    czynności administracyjnych należy wskazać, że:
        Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników wykonujących czynności
        administracyjne;
        Wnioskodawca nie jest właścicielem zasobów/narzędzi służących do wykonywania
        czynności administracyjnych.
        Pracownicy B. PL wykonujący te czynności nie odpowiadają bezpośrednio przed A.
        DE/A. SE.
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Tym samym biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku
    ewentualnego stwierdzenia, że A. DE (a po Połączeniu A. SE) ma w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać, że usługa czynności
    administracyjnych jest świadczona „bezpośrednio” na rzecz A. DE/A. SE, a stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie uczestniczy w jej odbiorze. W
    konsekwencji powinna być opodatkowana w Niemczech, tj. w miejscu, w którym jest
    konsumowana.
      d. Czynności biurowe na rzecz (...), (...)i realizacja procesów logistycznych w Europie
        Południowo-Wschodniej.
    W ramach Usługi PLV różne występuje usługa czynności biurowych i realizacji procesów
    logistycznych, gdzie:
        Pracownicy wykonujący usługę czynności biurowych i realizacji procesów
        administracyjnych są zatrudnieni przez B. PL;
        Wykonanie usługi ma miejsce przy wykorzystaniu zasobów/narzędzi B. PL;
        Czynności biurowe i realizacja procesów logistycznych są świadczone docelowo na
        rzecz innych spółek z Grupy (...) - zgodnie z przyjętym modelem w Grupie, B. PL
        świadczy je na rzecz A. DE/A. SE, który dokonuje rozliczeń w ramach Grupy;
        Czynności te są typowymi czynnościami biurowymi lub administracyjnymi -
        czynności biurowe, administracyjne lub dyspozycyjne obejmują, między innymi,
        ewidencjonowanie zleceń w SAP lub sporządzanie dokumentów wysyłkowych.

    Przenosząc poczynione już powyżej przez Wnioskodawcę uwagi konkretnie na usługę
    czynności biurowych i realizacji procesów logistycznych należy wskazać, że:
        Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników wykonujących czynności biurowe i
        realizujących procesy logistyczne;
        Wnioskodawca nie jest właścicielem zasobów/narzędzi służących do wykonywania
        czynności biurowych i realizacji procesów logistycznych.
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Tym samym biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku
    ewentualnego stwierdzenia, że A. DE (a po Połączeniu A. SE) utworzył w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać, że usługa czynności
    biurowych i realizacji procesów logistycznych jest świadczona „bezpośrednio” na rzecz A.
    DE/A. SE, a w konsekwencji powinna być opodatkowana w Niemczech, tj. w miejscu, w
    którym jest konsumowana.
    W tym przypadku B. PL świadczy wyżej określone usługi na rzecz A. DE/A. SE, które są
    następnie dzielone wg klucza alokacji do wskazanych spółek z Grupy, co jest efektem
    dążenia w Grupie (...) do optymalizacji kosztów i centralizacji rozliczeń.
    Dlatego też zdaniem Wnioskodawcy usługi te są związane z działalnością Grupy (...), a ich
    miejscem świadczenia są Niemcy. Niemniej należy mieć na względzie, że następnie w
    ramach refakturowania koszty tych usług zostaną przerzucone na pozostałe podmioty z
    Grupy i opodatkowane w odpowiednich krajach.
      e. Usługa obsługi baz danych wykorzystywanych do zarządzania produktami
    W ramach Usługi PLV różne występuje usługa obsługi baz danych wykorzystywanych do
    zarządzania produktami, gdzie:
        Usługa ta jest wykonywana przez informatyków zatrudnionych przez B. PL;
        Wykonanie usługi ma miejsce przy wykorzystaniu zasobów/narzędzi B. PL;
        A. DE/A. SE jest wyłącznym odbiorcą tej usługi.
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku ewentualnego
    stwierdzenia, że A. DE (a po Połączeniu A. SE) utworzył w Polsce stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej należy uznać, że usługa obsługi baz danych wykorzystywanych
    do zarządzania produktami jest świadczona „bezpośrednio” na rzecz A. DE/A. SE, a w
    konsekwencji powinna być opodatkowana w Niemczech, tj. w miejscu, w którym jest
    konsumowana. Za takim twierdzeniem przemawia fakt, że te usługi związane są wyłącznie
    z działalnością A. DE w Niemczech (w Niemczech podejmowane są wszelkie strategiczne
    decyzje dotyczące działalności A. DE/A. SE) i to on jest wyłącznym odbiorcą tej usługi. Cała
    Grupa (...) wspólnie korzysta z przygotowanej bazy danych, nie ma w tym zakresie
    ograniczeń terytorialnych.
      f. Usługa przedstawicielstwa handlowego w Czechach
    W ramach Usługi PLV różne występuje usługa przedstawicielstwa handlowego w
    Czechach, gdzie:
        B. PL zatrudnia przedstawicieli handlowych w Czechach, którzy są odpowiedzialni
        przede wszystkim za wsparcie sprzedaży B. PL na rynku czeskim;

        W razie zapotrzebowania na produkty Grupy (...), które są oferowane przez A. DE/A.
        SE w Niemczech, przedstawiciele Ci wspierają również działalność sprzedażową A.
        DE/A. SE na terenie Czech;
        Zgodnie z przedstawionym modelem dystrybucyjnym A. DE/A. SE - co do zasady
        część produktów gotowych wyprodukowanych w Polsce jest odsprzedawanych do
        B. PL, a część przemieszczanych do Niemiec. Wtedy produkt gotowy jest
        sprzedawany bezpośrednio do innych krajów UE, przy czym wysyłka następuje
        bezpośrednio z Niemiec. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku rynku
        czeskiego i w takich sytuacjach B. PL wspiera A. DE/A. SE w zakresie sprzedaży,
        jednak wyłącznie wtedy gdy nie dochodzi do sprzedaży towarów przez B. PL pod
        własną firmą.
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Tym samym biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku
    ewentualnego stwierdzenia, że A. DE (a po Połączeniu A. SE) utworzył w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać wprost, że usługa
    przedstawicielstwa handlowego w Czechach jest świadczona „bezpośrednio” na rzecz A. DE
    /A. SE, a w konsekwencji powinna być opodatkowana w Niemczech, tj. w miejscu, w
    którym jest konsumowana. Istotą działania przedstawicieli handlowych w Czechach, poza
    działaniem na rzecz B. PL, jest ewentualna sprzedaż produktów A. DE/A. SE z Niemiec,
    więc nawet w przypadku uznania, że A. DE/A. SE posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, usługa ta w żaden sposób nie jest z nim związana.
    Końcowo, na poparcie swoich argumentów w odniesieniu do Usługi PLV różne
    Wnioskodawca zwraca uwagę na interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 16 grudnia
    2021 r., 3063-ILPP1-3.4512.193.2016.9.PK, gdzie w odniesieniu do umowy składu,
    wsparcia logistycznego oraz umowy przewozu nabywanej przez zagranicznego
    kontrahenta rozstrzygnięto, że zakres działalności, którą prowadzi w Polsce nie powoduje
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Dyrektor KIS stwierdził,
    że: „Odnośnie zaś określenia miejsca świadczenia opisanych usług to należy zauważyć, że
    w przedmiotowej sprawie nie będą miały zastosowania przepisy szczególne. Dla usług
    transportu towarów na rzecz podatników, gdy towar jest przewożony z jednego do
    drugiego państwa członkowskiego, nie przewidziano szczególnego miejsca świadczenia.
    Dlatego usługi te podlegają opodatkowaniu w miejscu siedziby usługobiorcy, w tym
    przypadku we Włoszech. W przypadku usług, takich usług składu i wsparcia logistycznego,
    które świadczy E. wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. C-155/12
    TSUE. (...). Mając na uwadze, że w opisanej sytuacji E. nie przyznaje prawa do używania
    całości lub części magazynu, to usługi te nie należy traktować, jako usługi związane z
    nieruchomościami. W konsekwencji miejsce ich świadczenia będzie siedziba
    usługobiorcy”. Podobne stanowisko Dyrektor KIS prezentuje m.in. w interpretacji
    indywidualnej z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.43.2025.2.JO oraz z dnia
    21 listopada 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.239.2018.12.JO.
      g. Usługi IT
    W ramach swojej działalności B. PL świadczy również usługi IT, gdzie:
        B. PL posiada swój dział IT, w którym zatrudnia kilku informatyków, z czego 2
        wykonuje zadania na rzecz całej Grupy (...);
        Osoby te mają przypisane konkretne projekty, którymi się zajmują bądź
        odpowiadają za nadanie uprawnień, wprowadzanie zmian w systemie (...) SAP;

        Koszty świadczenia usług IT, za które B. PL fakturuje A. DE/A. SE są określane na
        podstawie ewidencji godzinowej i dotyczą tylko pracy na rzecz Grupy (...).
    W tym przypadku B. PL świadczy wyżej określone usługi na rzecz A. DE/A. SE, które są
    następnie dzielone wg klucza alokacji do wskazanych spółek z Grupy, co jest efektem
    dążenia w Grupie (...) do optymalizacji kosztów i centralizacji rozliczeń.
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Dlatego też zdaniem Wnioskodawcy usługi te są związane z działalnością Grupy (...), a ich
    miejscem świadczenia są Niemcy. Niemniej należy mieć na względzie, że następnie w
    ramach refakturowania koszty tych usług zostaną przerzucone na pozostałe podmioty z
    Grupy i opodatkowane w odpowiednich krajach.
      h. Usługa wynajmu pracowników produkcyjnych B. PL
    W ramach swojej działalności B. PL świadczy również usługę wynajmu pracowników
    produkcyjnych, gdzie:
        Wynajmowani pracownicy zajmują się montażem okuć okienno-drzwiowych w
        jednym z dwóch zakładów produkcyjnych w Niemczech, które należą do A. DE/A. SE;
        Tacy pracownicy znajdują się pod dyspozycją A. DE/A. SE, który nadzoruje ich pracę,
        wyznacza zadania i rozlicza jej efekty;
        Jednocześnie możliwa jest taka sytuacja, w której delegowani pracownicy B. PL
        zajmowaliby się produkcją elementów/półfabrykatów, które po przewiezieniu do
        Polski byłyby montowane w Polsce już jako produkt gotowy i sprzedawane w Polsce
        przez B. PL.
    Po Połączeniu analogiczne usługi są świadczone na rzecz A. SE.
    Tym samym biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku
    ewentualnego stwierdzenia, że A. DE (a po Połączeniu A. SE) utworzył w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać, że usługa wynajmu
    pracowników produkcyjnych jest świadczona „bezpośrednio” na rzecz A. DE/A. SE, a w
    konsekwencji powinna być opodatkowana w Niemczech, tj. w miejscu, w którym jest
    konsumowana.
    Za takim twierdzeniem przemawia fakt, że te usługi związane są wyłącznie z działalnością
    A. DE/A. SE w Niemczech (pracownicy B. PL są wynajęci do zakładów w Niemczech i
    wykonują zadania na rzecz A. DE/A. SE) i to on jest wyłącznym odbiorcą tej usługi.
    Końcowo, Wnioskodawca zwraca uwagę na to, że fakt, że jego ocenie w prawidłowy
    sposób ustalono, że miejscem świadczenia usług przedstawionych we wniosku, które B.
    PL świadczy na rzecz A. DE (a po Połączeniu A. SE), jest miejsce siedziby usługobiorcy, tj.
    Niemcy, potwierdzają przytoczone poniżej tezy wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w
    sprawie C-333/20.
      1. Kluczowe elementy zawarte w wyroku TSUE w sprawie C-333/20
    W wyroku tym TSUE wskazał, że przede wszystkim dla zidentyfikowania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, konieczne jest spełnienie kryterium stałości oraz
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.
    Przywołując ugruntowane orzecznictwo TSUE powtórzył, że zaplecze takie nie musi
    stanowić własności podatnika, aby tworzyło stale miejsce prowadzenia działalności;
    wystarczające jest, aby podatnik dysponował tymi zasobami w taki sam sposób, jak gdyby
    były one jego własne. Jednocześnie jednak TSUE podkreślił, że uznanie danego miejsca za
    stale miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od

    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu. Konieczne jest zbadanie materialnych
    przesłanek definicji stałego miejsca prowadzenia działalności, tj. stałości zasobów,
    odpowiedniej kontroli nad nimi oraz tego, czy umożliwiają one odbiór usług przez
    podatnika. W konsekwencji, zdaniem TSUE, aby mówić o stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej podmiotu zagranicznego w danym państwie nie wystarczy, że
    podmiot ten posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.
    W dalszej części wyroku TSUE przeszedł do wskazania kryteriów, które mogą być pomocne
    w ustaleniu, czy powyższa definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest spełniona.
    Po pierwsze, fakt, że zaplecze personalne znajdujące się w kraju potencjalnego położenia
    stałego miejsca prowadzenia działalności jest uprawnione do podejmowania decyzji nie
    jest charakterystyczną cechą stałego miejsca prowadzenia działalności:
    „Następnie, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 31 niniejszego wyroku, stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje wystarczająca
    stałość oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, A. DE nie fakt, że owa struktura
    uprawniona jest do podejmowania decyzji.” (pkt 53)
    W przypadku Wnioskodawcy kryterium to jest istotne, ponieważ w zakresie relacji
    właścicielsko-korporacyjnej pomiędzy Zainteresowanymi występuje w minimalnym
    zakresie decyzyjność po stronie B. PL, która jest związana ze spełnieniem określonych
    standardów w Grupie (...), i która w ocenie Wnioskodawcy nie powinna decydować o
    utworzeniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez A. DE (a
    po Połączeniu A. SE).
    Po drugie, co jest być może najistotniejszą częścią wyroku, TSUE stwierdził, że to samo
    zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznawany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług,
    które dla tego innego podmiotu świadczy. Oznaczałoby to bowiem, że ten sam podmiot
    jest jednocześnie usługodawcą i usługobiorcą, co stałoby w sprzeczności ze
    sformułowanym przez Trybunał postulatem uwzględniania rzeczywistości gospodarczej i
    handlowej:
    „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze
    personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę
    rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi
    także zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki
    niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług.” (pkt 54)
    W przypadku Wnioskodawcy kryterium to jest istotne, ponieważ mamy do czynienia z
    sytuacją, w której stwierdzenie utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej przez A. DE (a po Połączeniu A. SE) w Polsce poprzez zasoby B. PL
    zlokalizowane w Polsce, prowadziłoby do wniosku, że B. PL jednocześnie świadczy i
    odbiera te same usługi.
    Po trzecie, TSUE podkreślił, że usługi powinny być opodatkowane w miejscu konsumpcji.
    W przedmiotowym stanie faktycznym na ustalenie, że usługi konsumowane są w
    Niemczech wpływ miało przede wszystkim to, że to w tym kraju znajduje się zaplecze
    personalne i techniczne mające na celu zawieranie i wykonywanie umów sprzedaży z
    dystrybutorami leków w Rumunii. Konkluzja ta istotna jest z perspektywy polskiej praktyki
    stosowania zasad opodatkowania. Wskazuje ona, że ważne pozostaje to gdzie następuje

    korzystanie z usług, w którym kraju znajduje się ich beneficjent. Kwestia ta wielokrotnie
    nie była w ogóle rozważana przy podejmowaniu rozstrzygnięć, w których poprzestano na
    ustaleniu istnienia zasobów technicznych i ludzkich:
    „Z powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane przez spółkę niemiecką,
    która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne znajdujące się w Niemczech w celu
    zawierania i wykonywania umów sprzedaży z dystrybutorami jej produktów
    farmaceutycznych w Rumunii.” (pkt 55)
    W przypadku Wnioskodawcy kryterium to jest istotne, ponieważ wszystkie usługi jakie B.
    PL świadczy na rzecz A. DE (a po Połączeniu A. SE) poza usługą magazynowania, są w
    ocenie Wnioskodawcy konsumowane w Niemczech, a nie Polsce.
    Biorąc powyższe argumenty pod uwagę TSUE skonstatował, że art. 44 Dyrektywy i art. 11
    ust. 1 Rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w
    jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę
    zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za
    pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe,
    regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość
    sprzedaży.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że wskazany wyrok TSUE w
    sprawie C- 333/20 jednoznacznie potwierdza prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy w
    zakresie pytania 1.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 3:
    W sytuacji, gdyby stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 lub pytania 2 zostało
    uznane za błędne i uznania, że miejsce świadczenia jakiejkolwiek z Usług znajduje się na
    terytorium Polski, należy uznać, że A. DE (a po Połączeniu A. SE) przysługuje prawo do
    odliczenia podatku VAT od przedmiotowych Usług.
    Wnioskodawca nabywa i będzie nabywać Usługi w celu wykonywania działalności
    opodatkowanej podatkiem VAT. W konsekwencji, z uwagi na spełniony warunek z art. 86
    ust. 1 ustawy o VAT, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT.
    Zgodnie z art. 86 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W przypadku A. DE (a po
    Połączeniu A. SE) Usługi zakupione od B. PL i innych usługodawców służą do wykonywania
    czynności opodatkowanych w Polsce.
    Prawo do odliczenia istnieje z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie o VAT, w
    szczególności przewidzianych w art. 88 ustawy o VAT. Powyższe wyłączenia prawa do
    odliczenia nie mają jednak zastosowania w przypadku A. DE (a po Połączeniu A. SE).
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego
    wydanych przez Dyrektora KIS na przestrzeni ostatnich miesięcy, m.in. w interpretacji
    indywidualnej z dnia 26 września 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.356.2024.2.RST oraz z
    dnia 8 maja 2023 r.
    Tym samym należy stwierdzić, że w przypadku stwierdzenia, iż stanowisko Wnioskodawcy
    w odniesieniu do pytania 1 lub 2 jest nieprawidłowe i A. DE (a po Połączeniu A. SE) posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski dla celów
    podatku VAT wskazując, że miejsce świadczenia jakiejkolwiek z Usług znajduje się na
    terytorium Polski, Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia VAT należnego o kwotę
    VAT naliczonego wynikającą z faktur otrzymanych od B. PL w dokumentujących zakup
    Usług opisanych we Wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast według art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast według art. 28e ustawy:
      miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną
    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE

    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z
    23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011,
      usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:
      wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie
      z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Z godnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi
      1. suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
      a. nabycia towarów i usług
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza
    zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do

    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowani należą do Grupy (...), która jest
    międzynarodowym producentem i dystrybutorem okuć okiennych i drzwiowych, które
    sprzedaje na całym świecie. Obecnie w grupie, do której należy Wnioskodawca
    przeprowadzana jest reorganizacja. 1 sierpnia 2025 r. A. SE („Spółka Przejmująca”)
    połączyła się przez przejęcie z A. SE & Co. KG („Spółka Przejmowana”). Po Połączeniu
    nazwa Spółki Przejmującej została zmieniona na A. SE. W związku z Połączeniem
    dotychczasowa działalność A. KG jest i będzie kontynuowana przez A. SE. A. SE jest
    podmiotem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Niemiec,
    zarejestrowanym dla celów podatku VAT w różnych krajach UE, w tym w Niemczech jak i w
    Polsce. Działalność A. SE na terytorium Niemiec skupia się na działalności produkcyjnej
    oraz dystrybucyjnej, jednakże Spółka pełni także inne funkcje w Niemczech np.
    zaopatrzenie, logistyka, marketing, księgowość, kontrola, kwestie podatkowe, kwestie
    prawne itp. A. SE posiada i będzie posiadać na terytorium Niemiec m.in.: zakłady
    produkcyjne, maszyny produkcyjne, magazyny, centra logistyczne, biura, pracowników.
    Natomiast w Polsce A. SE nie posiada i nie będzie posiadać takiego zaplecza technicznego
    oraz personalnego, będzie sprawować jednak nadzór korporacyjny nad B. PL. B. PL jest
    podmiotem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski,
    zarejestrowanym dla celów podatku VAT w Polsce. Głównym przedmiotem działalności B.
    PL jest produkcja i dystrybucja okuć okiennych i drzwiowych, które sprzedaje pod własną
    firmą w Polsce oraz Czechach, a ponadto eksportuje poza granice Unii Europejskiej. B. PL
    jako podmiot z Grupy świadczy na rzecz A. SE trzy podstawowe pakiety Usług tj. usługę
    montażu lub obróbki na zlecenie („Usługa PLV produkcyjna”), kompleksowej obsługi
    magazynowania, czynności administracyjnych, czynności biurowych, prowizji
    przedstawiciela handlowego („Usługa PLV różne”) oraz usługi IT. Ponadto w przeszłości
    sporadycznie występowała, a obecnie występuje regularnie usługa najmu pracowników
    produkcyjnych B. PL do pracy w Niemczech, w zakładach produkcyjnych należących do
    Grupy (...).
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy po Połączeniu A. SE nie posiada i nie
    będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 28b ustawy o VAT, które mogłoby mieć wpływ na miejsce świadczenia
    Usług (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do kwestii będących przedmiotem wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 1
    należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie

    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs

    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich

    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
    I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE
    stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna
    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione
    Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu. Powiązania kapitałowe nie oznaczają,
    same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej
    kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy,
    nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez
    usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę

    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że po Połączeniu Spółka A. SE nie posiada/nie będzie
    posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich
    zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie
    działalności gospodarczej w zakresie produkcji i dystrybucji okuć okiennych i drzwiowych.
    Z treści wniosku wynika, że A. SE na terytorium Niemiec skupia się na działalności
    produkcyjnej oraz dystrybucyjnej, jednakże Spółka pełni także inne funkcje np.
    zaopatrzenie, logistyka, marketing, księgowość, kontrola, kwestie podatkowe, kwestie
    prawne itp. A. SE posiada i będzie posiadać na terytorium Niemiec m.in.: zakłady
    produkcyjne, maszyny produkcyjne, magazyny, centra logistyczne, biura, pracowników.
    Natomiast w Polsce A. SE nie posiada i nie będzie posiadać takiego zaplecza technicznego
    oraz personalnego, będzie sprawować jedynie nadzór korporacyjny nad B. PL. Głównym
    przedmiotem działalności B. PL jest produkcja i dystrybucja okuć okiennych i drzwiowych,
    które sprzedaje pod własną firmą w Polsce oraz Czechach, a ponadto eksportuje poza
    granice Unii Europejskiej. B. PL jako podmiot z Grupy świadczy na rzecz A. SE trzy
    podstawowe pakiety Usług tj. usługi montażu lub obróbki na zlecenie („Usługa PLV
    produkcyjna”), kompleksowej obsługi magazynowania, czynności administracyjnych,
    czynności biurowych, prowizji przedstawiciela handlowego („Usługa PLV różne”) oraz
    usługi IT. Ponadto w przeszłości sporadycznie występowała, a obecnie występuje
    regularnie usługa najmu pracowników produkcyjnych B. PL do pracy w Niemczech, w
    zakładach produkcyjnych należących do Grupy (...).
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej
    sprawie Spółka A. SE nie jest i nie była na terytorium Polski właścicielem składników
    majątkowych, tj. w szczególności maszyn, pojazdów, narzędzi produkcyjnych. Spółka nie
    jest i nie była również stroną umowy leasingu bądź najmu maszyn produkcyjnych
    znajdujących się w Polsce. Ponadto Spółka nie zawarła jakiejkolwiek umowy najmu
    powierzchni magazynowej lub biurowej, ani jakiejkolwiek innej umowy przyznającej jej
    tytuł prawny do jakiejkolwiek powierzchni. Jednakże na terytorium Polski znajdują się
    laptopy oraz akcesoria informatyczne (mogące być własnością Spółki lub podmiotów

    trzecich, od których Spółka wynajmuje ten sprzęt), które są udostępniane przez Spółkę na
    rzecz B. PL w ramach świadczenia usługi dostępu do standardowej infrastruktury IT i
    dostępu do systemów księgowych SAP. Jednak ww. sprzęt informatyczny znajdujący się na
    terytorium Polski nie stanowi zasobów technicznych wystarczających do prowadzenia
    niezależnej działalności w zakresie produkcji i dystrybucji okuć okiennych i drzwiowych. Za
    pomocą ww. sprzętu Spółka nie jest/nie byłaby w stanie prowadzić samodzielnej
    działalności gospodarczej w Polsce. Zatem nie można uznać, że znajdujący się na
    terytorium Polski sprzęt informatyczny spowoduje spełnienie kryterium posiadania przez
    Spółkę zaplecza technicznego/rzeczowego.
    Ponadto należy wskazać, że Spółka A. SE nie zatrudnia także żadnych pracowników w
    Polsce. Co prawda, pracownicy Spółki A. SE sporadycznie (do kilku razy w roku)
    przyjeżdżali do Polski, tj. pracownicy techniczni naprawiający i instalujący maszyny
    produkcyjne, również pracownicy działu finansów, audytor wewnętrzny, kontroler jakości
    z A. SE odbyli w Polsce jedynie kilka wizyt na przestrzeni ostatnich lat. Natomiast w
    przeszłości do zakładu B. PL w ramach podróży służbowych przyjeżdżali również
    pracownicy działu technicznego A. SE zazwyczaj w celu poznania wymagań rynków
    wschodnich bądź rozwijania nowego produktu. Ponadto w ramach specjalnych okazji (np.
    okrągła rocznica utworzenia Spółki) sporadycznie do Polski przyjeżdżały osoby z zarządu
    A. SE lub udziałowcy spółek z grupy (...). Pracownicy A. SE nie przyjeżdżają jednak do Polski
    celem przygotowania strategii sprzedaży. Jak wynika z powyższego wizyty pracowników A.
    SE miały charakter krótkotrwałych wizyt. Natomiast fakt tymczasowego/okazjonalnego
    przebywania poszczególnych pracowników Spółki na terytorium Polski nie jest
    wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów
    osobowych. W konsekwencji należy uznać, że Spółka A. SE nie posiada odpowiedniego
    zaplecza personalnego i technicznego/rzeczowego niezbędnego do prowadzenia
    samodzielnej i niezależnej działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i
    infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to
    musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę
    porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie
    Spółka A. SE nie posiada bezpośredniej kontroli/nie nadzoruje zasobów technicznych
    /rzeczowych B. PL. Pracownicy A. SE nie zarządzają także personelem technicznym czy
    pracownikami na produkcji B. PL, mogą jednak udzielać im wskazówek na zasadzie
    współpracy, np. dotyczących procesów produkcji. To B. PL decyduje i zarządza organizacją
    produkcji i decyduje jaka część zasobów osobowych oraz techniczno-rzeczowych ma
    zostać zaangażowana do wykonania usług. Ponadto pracownicy Spółki A. SE nie
    podejmują decyzji dotyczących spraw kadrowych B. PL, np. nie decydują o zatrudnianiu,
    urlopach, godzinach pracy itp. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że A. SE nie
    posiada kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym usługodawcy tj. B.
    PL porównywanej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że A. SE nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce żadnych
    zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Dodatkowo

    wszystkie strategiczne decyzje dotyczące działalności A. DE były, a po Połączeniu z A. SE,
    są i będą podejmowane w Niemczech, a nie w Polsce, w tym dotyczące, przykładowo,
    zaangażowania w nowe kontrakty handlowe, negocjacji i realizacji nowych kontraktów,
    decyzji dotyczących zakupów oraz inwestycji, czy strategii w zakresie sprzedaży
    produktów końcowych. Zatem, skoro Spółka A. SE nie posiada/nie będzie posiadać na
    terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych
    do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest/będzie spełnione kryterium
    stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i
    technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022
    r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że
    to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie
    powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu,
    przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu.
    Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że B. PL świadczy na rzecz A.
    SE określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i
    technicznych B. PL byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz
    Spółki A. SE jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C- 333/20 z 7
    kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13
    czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w
    kraju Usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są
    usługi na rzecz Spółki.
    Należy również wskazać, że w przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej istotna
    jest analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych rozporządzeniem
    wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie rzeczywistości
    gospodarczej i handlowej stanowi podstawowe kryterium dla stosowania wspólnego
    systemu VAT. Jak Państwo wskazali Zainteresowani należą do Grupy (...). A. SE sprawuje
    nadzór korporacyjny nad B. PL. Jednakże pomimo tego B. PL działa jako niezależny
    podmiot i posiada własne zaplecze personalne i techniczne nad którym sprawuje
    samodzielnie kontrolę. Współpraca pomiędzy A. SE a B. PL stanowi standardową
    współpracę gospodarczą w ramach spółek należących do tej samej grupy kapitałowej, w
    której odbiorca usługi informuje, jak usługa powinna być wykonana i jakie są jego
    oczekiwania co do jakości usługi. Współpraca ta opiera się na standardowych
    instrukcjach i relacjach biznesowych panujących w Grupie (...).
    W konsekwencji Spółka A. SE po Połączeniu nie posiada/nie będzie posiadała stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Tym samym Państwa
    stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Natomiast przedmiotem Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 4 jest ustalenie
    czy z perspektywy B. PL w prawidłowy sposób ustalono, że miejscem świadczenia Usług
    przedstawionych w niniejszym wniosku, które B. PL świadczy na rzecz A. SE, jest miejsce
    siedziby usługobiorcy, tj. Niemcy.
    Z opisu sprawy wynika, że Usługi świadczone przez B. PL, a nabywane przez A. SE,
    obejmują przede wszystkim trzy podstawowe pakiety Usług tj. usług montażu lub obróbki
    na zlecenie („Usługa PLV produkcyjna”); kompleksowej obsługi magazynowania, czynności
    administracyjnych, czynności biurowych, prowizji przedstawiciela handlowego („Usługa
    PLV różne”) oraz usług IT. Ponadto obecnie występuje regularnie usługa najmu
    pracowników produkcyjnych B. PL do pracy w Niemczech, w zakładach produkcyjnych
    należących do Grupy (...). Przy czym wskazać należy, że w ramach usługi kompleksowej

    obsługi magazynu świadczonej przez B. PL przestrzeń, w której towary A. SE są
    przechowywane, nie jest znana, jak również nie jest ona przydzielona wyłącznie w celu
    zaspokojenia potrzeb A. SE. Innymi słowy, A. SE nie wynajmuje określonej przestrzeni,
    która byłaby dostępna wyłącznie dla niej. Dodatkowo w ramach kompleksowej obsługi
    magazynu nabywanej od B. PL, nabywca nie decyduje o rozmieszczeniu towarów w
    magazynie. To B. PL jest odpowiedzialny za decyzje w zakresie prowadzenia magazynu,
    metod przechowywania, sposobu ułożenia palet, itp. Biorąc pod uwagę powyższe
    informacje należy stwierdzić, że usługi kompleksowej obsługi magazynu świadczone w
    ramach Usług PLV różne nie mają bezpośredniego związku z nieruchomością w
    rozumieniu art. 28e ustawy. Tym samym świadczone usługi kompleksowej obsługi
    magazynu nie stanowią usług, do których znajduje zastosowanie art. 28e ustawy. Również
    do Usługi PLV produkcyjnej, usługi IT i usługi najmu pracowników produkcyjnych nie
    znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług. W
    konsekwencji Usługi (Usługa PLV produkcyjna, Usługa PLV różne, usługa IT oraz usługa
    najmu pracowników produkcyjnych) świadczone przez B. PL na rzecz Spółki stanowią
    usługi, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy o VAT (tj. są to usługi do których nie
    stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e,
    art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym wskazać
    należy, że Spółka A. SE posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i
    jednocześnie, w niniejszej interpretacji ustalono, że nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w
    analizowanej sprawie miejsce świadczenia Usług należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą
    dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Usługi świadczone przez B. PL do których ma zastosowanie art. 28b ustawy
    nie są/będą opodatkowane na terytorium Polski. Usługi te są/będą opodatkowane
    stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby Spółki, tj. w Niemczech.
    W konsekwencji, stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 4 należało uznać za
    prawidłowe.
    Tym samym, skoro Organ uznał, że stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1
    jest prawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2 i 3,
    gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku negatywnej
    odpowiedzi na pytanie nr 1 tj. uznania przez Organ, że Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT na terytorium Polski i miejsce
    świadczenia jakichkolwiek Usług znajduje się na terytorium Polski.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja

        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

A. SE (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.