Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.335.2025.2.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-23
Teza: Obowiązek płatnika w związku z zapewnieniem noclegu
pracownikom mobilnym niebędącym w podróży służbowej.
Słowa kluczowe: nocleg
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
refundacja
umowa-umowa o pracę
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie obowiązków płatnika w związku z zapewnieniem noclegu pracownikom

    mobilnym niebędącym w podróży służbowej. Uzupełnili Państwo wniosek – na wezwanie
    organu – pismem z 21 maja br. (data wpływu 26 maja br.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A (dalej: Przedsiębiorstwo) jest firmą działającą w branży (...). Głównym przedmiotem
    działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa – zgodnie z kodem (...) – jest (...).
    Przedsiębiorstwo prowadzi sprzedaż (...) na terenie całej Polski. W ramach działalności
    Przedsiębiorstwo zatrudnia przedstawicieli handlowych na podstawie umów o pracę.
    Zakres terytorialny wykonywanej pracy obejmuje obszar całej Rzeczypospolitej Polskiej, a
    charakter pracy tych pracowników wymaga stałego przemieszczania się, co klasyfikuje ich
    jako pracowników mobilnych. Siedziba firmy znajduje się w B, natomiast zatrudnieni
    przedstawiciele handlowi zamieszkują poza miejscowością będącą siedzibą
    przedsiębiorcy. Z uwagi na mobilny charakter pracy przedstawiciele handlowi często
    nocują w różnych miejscowościach na terenie całej Polski. Pracodawca zwraca im koszty
    noclegów na podstawie przedłożonych faktur i rachunków, podobnie jak inne wydatki
    bezpośrednio związane z wykonywaniem obowiązków służbowych.
    Dodatkowo pracownicy zobowiązani są raz w miesiącu do osobistego uczestnictwa w
    zebraniu załogi organizowanym w siedzibie Przedsiębiorstwa. Ponadto, w razie
    konieczności, są wzywani przez Dyrektora na spotkanie służbowe w siedzibie
    Przedsiębiorstwa. W takich przypadkach, ze względu na odległość miejsca zamieszkania
    od siedziby Przedsiębiorstwa, pracownicy nocują w miejscowości będącej siedzibą
    Przedsiębiorstwa, przy czym koszty tych noclegów również są refundowane przez
    pracodawcę na podstawie faktur lub rachunków.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Refundacja kosztów noclegu przedstawicielom handlowym nie dotyczy noclegów w czasie
    wyjazdów mających status podróży służbowej.
            5Zgodnie z art. 77 § 1 KP podróżą służbową jest wykonywanie na polecenie pracodawcy
    zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba zakładu pracy lub
    poza stałym miejscem świadczenia pracy. Specyfika pracy przedstawicieli handlowych,
    będących pracownikami mobilnymi, powoduje, że zakres terytorialny wykonywania przez
    nich pracy obejmuje obszar całej Rzeczypospolitej Polskiej. W umowie o pracę
    przedstawiciele handlowi jako miejsce pracy mają wskazany obszar Rzeczypospolitej
    Polskiej. Wobec powyższego ich wyjazdy, związane z noclegami, odbywają się w ramach
    zwykłych obowiązków pracowniczych, a nie w ramach podróży służbowej.
    Refundacja kosztów noclegów przedstawicielom handlowym stanowi realizację przez A
    jako pracodawcę obowiązku, który wynika z powszechnie obowiązujących przepisów
    prawa pracy, tj. art. 129-133 KP oraz art. 94 pkt 2 KP, art. 94 pkt 2a KP.
    Refundacja wynika z ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy przez
    pracodawcę w sposób zapewniający wysoką wydajność i należytą jakość pracy oraz

    zmniejszenie uciążliwości pracy (art. 94 pkt 2 KP, art. 94 pkt 2a KP). Zapewnienie noclegu
    pracownikowi gwarantuje również dochowanie wymaganego przepisami Kodeksu pracy
    odpoczynku dobowego i tygodniowego (art. 129-133 KP).

## Pytanie

Czy refundacja przez pracodawcę wydatków poniesionych na nocleg przez przedstawicieli
    handlowych w związku z:
    a. koniecznością wykonywania obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach na
      terenie Polski,
    b. uczestnictwem w obowiązkowych zebraniach i spotkaniach służbowych w siedzibie
      firmy,
    stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone przez pracodawcę wydatki na noclegi przedstawicieli
    handlowych związane z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, tj.:
    a. koniecznością realizacji obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach na terenie
      Polski,
    b. uczestnictwem w obowiązkowych zebraniach i spotkaniach służbowych w siedzibie
      firmy,
    nie stanowią dla nich przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.), a co za tym
    idzie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody ze stosunku pracy uznaje się wszelkiego
    rodzaju świadczenia pieniężne oraz nieodpłatne świadczenia, które pracownik uzyskuje w
    związku z zatrudnieniem. Aby uznać dane świadczenie za przychód pracownika, musi ono
    przynosić mu realną, wymierną korzyść majątkową, co oznacza:
    1. Świadczenie musi być spełnione dobrowolnie – za zgodą pracownika,
    2. Musi być spełnione w interesie pracownika, a nie pracodawcy,
    3. Musi prowadzić do powiększenia aktywów pracownika lub uniknięcia przez niego
      wydatku, który normalnie by poniósł.
    Powyższe warunki zostały wskazane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r.
    (sygn. akt K 7/13) oraz wielokrotnie potwierdzone w orzecznictwie sądów
    administracyjnych i interpretacjach podatkowych.
    W analizowanej sytuacji żaden z powyższych warunków nie zostaje spełniony. Noclegi nie
    są dobrowolnym świadczeniem – są konieczne dla prawidłowego wykonania obowiązków
    służbowych. Pracownicy mobilni nie decydują się na nocowanie poza miejscem
    zamieszkania z własnej woli, lecz z konieczności wynikającej z organizacji pracy.
    Świadczenie jest spełnione w interesie pracodawcy, a nie pracownika. Zwrot kosztów
    noclegów jest niezbędnym elementem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania firmy i
    organizacji pracy. Jak wskazał NSA w wyroku z 2 października 2014 r. (sygn. akt II FSK 2387
    /12): „Jeżeli efektywne wykonywanie obowiązków służbowych wymaga od pracownika
    nocowania w hotelu, to zapewnienie mu takiej możliwości nie jest korzyścią pracownika,
    lecz spełnieniem przez pracodawcę obowiązku prawidłowej organizacji pracy”.

    Brak realnego przysporzenia majątkowego po stronie pracownika – pracownik nie osiąga
    korzyści w postaci zaoszczędzenia wydatku, który normalnie by poniósł, ponieważ w
    normalnych warunkach nie miałby potrzeby nocowania poza miejscem zamieszkania.
    Podobne stanowisko zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych wydanych
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in.:
    · Interpretacja z 30 października 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.734.2024.3.MKA, gdzie
      wskazano, że zwrot kosztów noclegów pracowników mobilnych nie stanowi dla nich
      przychodu ze stosunku pracy, gdyż świadczenie to jest realizowane wyłącznie w
      interesie pracodawcy;
    · Interpretacja z 23 lipca 2021 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.383.2021.1 .MM, w której
      stwierdzono, że koszty noclegów ponoszone w związku z wykonywaniem obowiązków
      służbowych nie generują przychodu pracownika podlegającego opodatkowaniu.
    W świetle powyższego, zwrot kosztów noclegów przez pracodawcę nie podlega
    opodatkowaniu jako przychód pracownika, ponieważ jest związany wyłącznie z
    wykonywaniem obowiązków służbowych, leży w interesie pracodawcy, a nie pracownika i
    nie prowadzi do przysporzenia majątkowego pracownika.
    W konsekwencji na pracodawcy nie ciąży obowiązek obliczania, poboru i odprowadzania
    zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    W myśl art. 11 ust. 2a ww. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;

        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2b ww. ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie
    przykładowe przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności”
    co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to,
    że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”
    zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie
    sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy
    o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko
    gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub
    te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu
    majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

    Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenia należy rozumieć te wszystkie
    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające
    konkretny wymiar finansowy. Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy
    zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych
    otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa bądź inne
    świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków
    pieniężnych).
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy
    się kierować przy określaniu czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia
    wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
    W konsekwencji, „zdaniem Trybunału przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
    • po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    • po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    • po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów)”.
    W kontekście pierwszego warunku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że

    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko
    pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą
    pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu,
    niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść. Jednocześnie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    W świetle powyższego, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz
    pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi
    dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod
    regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym – jak słusznie
    zauważył Trybunał Konstytucyjny – ze względu na otwarty i rozwijający się katalog
    świadczeń oferowanych przez pracodawców, nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w
    ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą
    powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę
    uwzględnione.
    Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r. sygn. akt II PZP 11/08
    pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania się

    (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia pracy stanowi lub może
    stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region). Powyższe ustalenia Sądu
    Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z
    którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter pracy wymusza nieustanne
    przebywanie w trasie w celu prawidłowego i należytego wykonania obowiązków
    służbowych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12
    w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że:
      Obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany
      tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów
      eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten
      obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych obowiązków
      pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań pracodawcy. Skoro więc
      prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków pracowniczych wymaga od
      pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym czasie wynikającym z kontaktów
      handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do kontrahenta, to zapewnienie tej
      możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika, ale właśnie wypełnieniem
      przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy, tak
      aby była ona wydajna i należytej jakości. Zapewnienie możliwości nocnego
      wypoczynku odpowiada także obowiązkowi pracodawcy organizowania pracy w
      sposób zmniejszający uciążliwość pracy.
    W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde
    świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są
    świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a
    nie prywatny.
    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    wynikająca z konieczności wykonywania czynności służbowych refundacja przez Państwa
    kosztów noclegów przedstawicielom handlowym (tj. pracownikom mobilnym), którzy nie
    są w podróży służbowej, lecz ich praca opiera się na konieczności stałego przemieszczania
    się na obszarze Polski, nie generuje po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku
    pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter
    służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako pracodawcy, a co za
    tym idzie pracownicy nie otrzymują od Państwa jakiegokolwiek przysporzenia
    majątkowego. Tym samym nie ciąży na Państwu obowiązek poboru zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego,
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.