Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/443-6/12-4/KW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2012-04-12
Teza: Wnioskodawca dokonując sprzedaży nieruchomości wchodzących w skład majątku osobistego, nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej. Tym samym zbycie przedmiotowych działek nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie powodowało powstania obowiązku podatkowego w VAT.
Słowa kluczowe: działki; grunty; opodatkowanie; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 30 grudnia 2011 r. (data wpływu 2 stycznia 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. (data wpływu 4 kwietnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 stycznia 2012 r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. poprzez doprecyzowanie zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca obecnie wraz z żoną (jako osoby fizyczne) prowadzi gospodarstwo rolne z siedzibą w . w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej w gospodarstwie rolnym.

W wieku siedemnastu lat rodzice kupili Zainteresowanemu gospodarstwo rolne w miejscowości W. (ok. 5 ha), gdzie Wnioskodawca mógł utrzymywać konie - które są Jego pasją do dnia dzisiejszego.

Po ślubie w 1988 roku Zainteresowany mieszkał z żoną w domu rodziców w K., gdzie żona pracowała zawodowo jako pracownik administracji państwowej. Wnioskodawca po odbyciu służby wojskowej pracował dorywczo oraz uprawiał sezonowo grunty rolne.

W 1990 roku za oszczędności (osobiste i wspólne) oraz zaciągnięty kredyt, wraz z żoną Zainteresowany zakupił w K. przy ul. grunty rolne zabudowane składające się z działek 20 i 21. Na zakupionych gruntach Wnioskodawca wybudował dom mieszkalny, gdzie przeprowadził się z rodziną.

Nieruchomość rolna w miejscowości W. została sprzedana na pokrycie zobowiązań kredytowych, których Zainteresowany z małżonką nie byli w stanie spłacać przez prowadzoną reformę L. Balcerowicza.

Do Wnioskodawcy i Jego żony w 1994 roku zwrócił się sąsiad z propozycją sprzedaży odziedziczonych po ojcu działek rolnych o nr 22/2 i 23 przylegających do gruntów Zainteresowanego i żony. Wnioskodawca z małżonką zakupili ww. działki rolne.

W 2001 roku dokonano z urzędu podziału posiadanej przez Wnioskodawcę wraz z żoną nieruchomości pod budowę drogi ekspresowej. Część zabudowana nieruchomości gruntowej została wykupiona pod realizację celu publicznego, a pozostała część niezabudowana (3,9374 ha) była uprawiana rolniczo.

W związku ze sprzedażą Wnioskodawca z rodziną przeprowadzili się do rodziców. W 2002 roku nabyli gospodarstwo rolne na terenie gminy wiejskiej, a grunty położone na terenie miasta K. weszły w skład tego gospodarstwa.

Po latach Rada Gminy przeznaczyła tereny przedmiotowych działek w planie studium pod budownictwo usługowo-mieszkaniowe, ścieżki rowerowe, zieleń, a od 2005 roku opracowywany jest dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który nie został do dnia dzisiejszego uchwalony. W stosunku do nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy.

Od posiadanych gruntów opłacany jest podatek rolny. Uzyskane płody rolne z przedmiotowych działek są sprzedawane lub wykorzystywane na potrzeby własne.

Obecnie Zainteresowany wraz z żoną rozważają jednorazową sprzedaż całego zwartego obszaru przedmiotowych gruntów rolnych niezabudowanych o łącznej powierzchni 3,9374 ha, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży działek chcą przeznaczyć na cele osobiste (prywatne). Sprzedaż przedmiotowych działek o nr ew. 21/2, 20/2, 22/2 i 23 będzie dokonywana z majątku osobistego Wnioskodawcy, a sam zakup gruntów nie był dokonywany w celu odsprzedaży.

Działki nie są, i nie były nigdy przedmiotem dzierżawy czy też innych umów o podobnym charakterze. Do tej pory nie poniesiono żadnych nakładów w celu przygotowania gruntu do sprzedaży. Zainteresowany nie zbywał i nie ma zamiaru zbywać należących do Niego innych nieruchomości.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Zainteresowany jest rolnikiem ryczałtowym. Na przedmiotowym gruncie prowadzona była działalność rolnicza w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wyłącznie na nazwisko małżonki Zainteresowanego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż nieruchomości dokonywana w powyższych warunkach przez osoby fizyczne z majątku osobistego powoduje powstanie obowiązku podatkowego w VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie rzeczy których jest właścicielem tj. nieruchomości i rzeczy ruchome, przedmioty materialne spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 29 października 2010 roku o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług - lecz nie oznacza to, że ich sprzedaż powinna być traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA), sygn. akt I SA/Wr 1368/08; (Lex nr 511430), WSA wskazał, że „działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Tak więc, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osoby fizyczne stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu cyt. art. 15 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych oraz kiedy jego wcześniejsze nabycie nastąpiło z zamiarem późniejszej sprzedaży”.

Jak więc wskazuje ww. wyrok WSA, nie jest działalnością handlową, sprzedaż majątku osobistego (prywatnego) który nie został nabyty w celach odsprzedaży (handlowych), lecz spożytkowany w celach osobistych. W każdym przypadku decydujące znaczenie powinien mieć zamiar nabycia gruntów, które następnie są sprzedawane przez nabywcę.

Potwierdzeniem tego jest m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2009 r. (sygn. akt: SA/Wa 98/09: Lex nr 511446), w którym stwierdza się, że ustalając jakim faktycznie późniejszy sprzedawca gruntów, kierował się zamiarem w momencie ich zakupu, należy wziąć pod uwagę okoliczności towarzyszące nabyciu i sprzedaży, czas jaki upłynął od nabycia oraz przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży.

Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2008 roku (sygn. akt: I FSK 1431/07 Lex nr 518755), Wnioskodawca wskazał, że: „nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży”. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 września 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 985/08; Lex nr 465677) stwierdza, iż „brak zamiaru zbycia nieruchomości w momencie jej nabycia, wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług”.

Wobec powyższego, z planowanej sprzedaży przedmiotowych działek, będących składnikiem majątku osobistego, nie powinno wynikać zobowiązanie do zapłaty podatku od towarów i usług, gdyż sprzedający nie działa w charakterze handlowca. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży.

Ponadto nawet kilka transakcji sprzedaży nieruchomości nie czyni automatycznie ze sprzedawcy (nawet będącego podatnikiem VAT z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w innym zakresie) osobę prowadzącą działalność gospodarczą na potrzeby podatku VAT w odniesieniu do tych transakcji. Takie stanowisko przyjął również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w treści uzasadnienia wyroku z 6 września 2006 roku (sygn. akt I SA/Wr 1254/05). Sąd nie zgodził się na automatyczne przyjmowanie przez organy podatkowe założenia, że sam fakt wykonywania czterokrotnej sprzedaży działek nadaje sprzedawcy status podatnika VAT - organy podatkowe muszą wykazać, że sprzedawca działał w charakterze „handlowca”. WSA w powołanym wyroku odwołał się do wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-291/92, w którym ETS podkreślił, iż w przypadku gdy podatnik sprzedaje część swojego składnika majątkowego, który zdecydował się zachować do użytku osobistego, nie działa w odniesieniu do tej sprzedaży jako podatnik w rozumieniu art. 2 (1) unijnej dyrektywy w sprawie VAT.

Tak więc transakcja sprzedaży składnika majątku osobistego Wnioskodawcy nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem Zainteresowany nie działa w charakterze handlowca. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży lecz spożytkowany na własne potrzeby. W chwili zakupu gruntu Zainteresowanego i Jego małżonki celem było osiedlenie się i uprawa roli, nigdy nie mieli zamiaru wykorzystywać go na inne cele.

Pomimo tego, że rolnicy stali się podatnikami podatku od towarów i usług (jedni są podatnikami czynnymi, inni korzystają ze zwolnienia) to jako rolnik Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, a działki będące przedmiotem transakcji są składnikami Jego majątku nabytego do celów prywatnych, gdzie wybudowano dom w którym Wnioskodawca zamieszkał. Sporadyczna wysprzedaż prywatnego majątku nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT i działaniom tym nie można przypisać znamion prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej. Sprzedając przedmiotowe działki Zainteresowany korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zainteresowany podkreślił, że brak jest przepisu uniemożliwiającego podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą, wyłączenie z systemu VAT części majątku przeznaczonego do celów prywatnych i że decyzja w tym zakresie jest suwerenną decyzją samego podatnika.

W związku z powyższym, planowana transakcja sprzedaży działek, które po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego staną się działkami budowlanymi, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Powyższe stanowisko zostało również przedstawione przez współwłaścicielkę nieruchomości we wniosku z dnia o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług VAT w zakresie opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości. Stanowisko małżonki Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, zostało uznane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów, w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 02 maja 2011 roku znak: ILPP1/443-182/11-4/MS - za nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi na ww. interpretację Ministra Finansów, wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1141/11 uchylił zaskarżoną interpretację MF.

Z uwagi na to, że interpretacja przepisów prawa podatkowego nie wywiera skutku prawnego dla drugiego z współwłaścicieli, Wnioskodawca wystąpił z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Z kolei w myśl art. 46 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - wg zapisu ust. 1 tego artykułu - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma zatem na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Według prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1, ze zm.), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych.

Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa gruntów co do zasady jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Aby dostawę towarów (np. gruntów) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takie czynności wielokrotnie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że osoba fizyczna dokonująca jednorazowej lub okazjonalnych transakcji, nie prowadząca regularnej, zorganizowanej, czy też zarejestrowanej działalności gospodarczej, nie występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży gruntu ze swojego majątku prywatnego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, to czynność taka nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wyprzedaż majątku prywatnego przez osobę fizyczną, nawet jeżeli przybierze w określonym przedziale czasowym charakter częstotliwy - nie może być uznana za działalność handlową, czyniącą tenże podmiot podatnikiem podatku od towarów i usług.

Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Jednocześnie należy podkreślić, że za prowadzenie działalności gospodarczej nie mogą być uznane czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca wraz z żoną (jako osoby fizyczne) prowadzi gospodarstwo rolne w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej. W wieku siedemnastu lat rodzice kupili Zainteresowanemu gospodarstwo rolne w miejscowości W. (ok. 5 ha). Po ślubie w 1988 roku Zainteresowany mieszkał z żoną w domu rodziców. Wnioskodawca po odbyciu służby wojskowej pracował dorywczo oraz uprawiał sezonowo grunty rolne. W 1990 roku za oszczędności (osobiste i wspólne) oraz zaciągnięty kredyt, wraz z żoną Zainteresowany zakupił w K. grunty rolne zabudowane składające się z działek 20 i 21. Na zakupionych gruntach Wnioskodawca wybudował dom mieszkalny, gdzie przeprowadził się z rodziną. Nieruchomość rolna w miejscowości W. została sprzedana na pokrycie zobowiązań kredytowych. W 1994 roku Wnioskodawca z małżonką zakupili działki rolne o nr 22/2 i 23. W 2001 roku dokonano z urzędu podziału posiadanej przez Wnioskodawcę wraz z żoną nieruchomości pod budowę drogi ekspresowej. Część zabudowana nieruchomości gruntowej została wykupiona pod realizację celu publicznego, a pozostała część niezabudowana (3,9374 ha) była uprawiana rolniczo. W związku ze sprzedażą Wnioskodawca z rodziną przeprowadzili się do rodziców. W 2002 roku nabyli gospodarstwo rolne na terenie gminy wiejskiej, a grunty położone na terenie miasta K. weszły w skład tego gospodarstwa. Rada Gminy przeznaczyła tereny przedmiotowych działek w planie studium pod budownictwo usługowo-mieszkaniowe, ścieżki rowerowe, zieleń, a od 2005 roku opracowywany jest dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który nie został do dnia dzisiejszego uchwalony. W stosunku do nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Od posiadanych gruntów opłacany jest podatek rolny. Uzyskane płody rolne z przedmiotowych działek są sprzedawane lub wykorzystywane na potrzeby własne. Zainteresowany wraz z żoną rozważają jednorazową sprzedaż całego zwartego obszaru przedmiotowych gruntów rolnych niezabudowanych o łącznej powierzchni 3,9374 ha, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży działek chcą przeznaczyć na cele osobiste (prywatne). Sprzedaż przedmiotowych działek o nr ew. 21/2, 20/2, 22/2 i 23 będzie dokonywana z majątku osobistego Wnioskodawcy, a sam zakup gruntów nie był dokonywany w celu odsprzedaży. Działki nie są, i nie były nigdy przedmiotem dzierżawy czy też innych umów o podobnym charakterze. Do tej pory nie poniesiono żadnych nakładów w celu przygotowania gruntu do sprzedaży. Zainteresowany nie zbywał i nie ma zamiaru zbywać należących do Niego innych nieruchomości. Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Zainteresowany jest rolnikiem ryczałtowym. Na przedmiotowym gruncie prowadzona była działalność rolnicza w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wyłącznie na nazwisko małżonki Zainteresowanego.

Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że pomimo, iż grunty spełniają pojęcie towarów zdefiniowanych w art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy, z okoliczności sprawy nie wynika, aby Wnioskodawca planując jednorazową sprzedaż działek gruntów, dla których nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będzie działał w charakterze handlowca. Działania podejmowane przez Wnioskodawcę należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Zatem dostawę nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, planując sprzedaż przedmiotowych działek gruntów rolnych Wnioskodawca korzystać będzie z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Reasumując, Wnioskodawca dokonując sprzedaży nieruchomości wchodzących w skład majątku osobistego, nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej. Tym samym zbycie przedmiotowych działek nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie powodowało powstania obowiązku podatkowego w VAT.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Podkreślić jednak należy, iż niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, iż w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zauważa się, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem w przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla małżonki Wnioskodawcy.

Końcowo informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych. Natomiast kwestia dotycząca zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych została załatwiona odrębnym rozstrzygnięciem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.