Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.141.2025.3.JPO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-29
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
działalność-działalność badawczo-rozwojowa
komputery-program komputerowy
prace-prace rozwojowe
prawa-prawa autorskie
stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych
    przez prawa własności intelektualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie –
    pismem z 30 kwietnia 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca od 23 grudnia 2019 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w
    ramach której świadczy usługi informatyczne.
    Do przedmiotu działalności gospodarczej Podatnika według Polskiej Klasyfikacji
    Działalności (PKD 2025) zaliczają się:
    1) 62.10.B Pozostała działalność w zakresie programowania,
    2) 62.20.B Pozostała działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki oraz
      zarządzaniem urządzeniami informatycznymi,
    3) 62.90.Z Pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i
      komputerowych,
    4) 72.10.Z Badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk przyrodniczych i
      technicznych,
    5) 74.20.Z Działalność fotograficzna,
    6) 95.10.Z Naprawa i konserwacja komputerów i sprzętu (tele) komunikacyjnego.
    Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek
    podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 w zw. z ust. 1a ustawy o PIT i rozlicza podatek
    dochodowy od osób fizycznych od dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej
    według stawki liniowej, na podstawie art. 30c ustawy o PIT. Dokumentację podatkową dla
    potrzeb rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych Wnioskodawca prowadzi w
    formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
    Wnioskodawca zawarł umowę o świadczenie usług (dalej również: „Umowa”) ze spółką z
    ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”).
    W ramach umowy Wnioskodawca zobowiązał się do świadczenia usług w dziale „delivery”,
    a mianowicie w zakresie dostarczania do klientów nowych rozwiązań, polegających na m.
    in.: projektowaniu, rozwoju i optymalizacji interfejsów użytkownika oraz doświadczeń
    użytkowników (UX). Pracując nad różnorodnymi komponentami systemu, Wnioskodawca
    koncentruje się na zapewnieniu, że każdy aspekt systemu jest intuicyjny, funkcjonalny i
    estetycznie atrakcyjny, co bezpośrednio przyczyniało się do poprawy efektywności i
    satysfakcji końcowych użytkowników.
    Wnioskodawca przeprowadził wiele projektów w ramach zawartej umowy, w których
    pełnił rolę programisty. Poniżej Wnioskodawca przedstawia opisy kilku z realizowanych
    przez siebie projektów:
    W ramach jednego z przedsięwzięć Wnioskodawca od 2020 roku zajmuje się rozwijaniem
    dodatku do systemu (...). W ramach swojej działalności Wnioskodawca prowadzi prace
    analityczne, projektowe i implementacyjne, mające na celu dostosowanie rozwiązania do
    zmieniających się regulacji prawnych oraz potrzeb klientów.
    Wnioskodawca analizuje wymagania klientów we współpracy z konsultantami
    biznesowymi, dokonuje przekładu wymagań biznesowych na architekturę systemu, a

    następnie implementuje rozwiązania w środowisku (...). W trakcie prac każdorazowo
    napotyka nowe wyzwania techniczne i funkcjonalne, których rozwiązanie wymaga
    pogłębionej analizy i tworzenia innowacyjnych metod integracji oraz przetwarzania
    danych.
    Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).
    Następny projekt dotyczył przedsięwzięcia, w którym Wnioskodawca był odpowiedzialny
    za wdrożenie rozszerzenia do (...), a także uzupełnienie brakujących funkcjonalności
    zgodnie z indywidualnymi wymaganiami klienta.
    W ramach realizacji projektu Wnioskodawca zapoznał się z dokumentacją dostarczonego
    rozwiązania, przeanalizował jego ograniczenia, a następnie zaprojektował i wdrożył
    brakujące elementy w języku (...). Kluczowym wyzwaniem było zintegrowanie
    dostarczonego przez (...) kokpitu z modułami odpowiedzialnymi za (...).
    Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).
    W ramach innego projektu Wnioskodawca opracował nową aplikację wspierającą (...).
    Projekt obejmował zaprojektowanie i implementację warstwy backendowej aplikacji
    pracującej na danych z modułu (...).
    Wnioskodawca był odpowiedzialny za analizę wymagań biznesowych oraz stworzenie
    kompletnej architektury systemu, uwzględniając integrację z (...). Implementacja
    wymagała także zapoznania się z modułem (...), który wcześniej nie był wykorzystywany w
    projektach realizowanych przez Wnioskodawcę.
    Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).
    W jednym z wdrażanych projektów Wnioskodawca był głównym architektem i liderem
    technicznym projektu budowy systemu (...).
    Projekt wymagał dogłębnej analizy dostępnych technologii, wyboru optymalnych narzędzi
    oraz zaprojektowania architektury systemu, który spełniałby wymagania prawne oraz
    techniczne. Wnioskodawca był odpowiedzialny za implementację rdzenia systemu oraz
    nadzorowanie procesu wdrożenia i testowania.
    Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).
    Innym razem Wnioskodawca uczestniczył w procesie wdrożenia nowej spółki do systemu
    (...) w ramach fuzji. Projekt polegał na dostosowaniu istniejącego systemu (...) do nowych
    wymagań biznesowych oraz implementacji dodatkowych modułów wspierających procesy
    operacyjne.
    Wnioskodawca analizował otrzymane specyfikacje techniczne, przeprowadzał ich
    weryfikację pod kątem technicznym oraz implementował rozszerzenia umożliwiające
    integrację nowej jednostki w ramach istniejącego środowiska (...). Proces wymagał
    projektowania i implementacji niestandardowych rozszerzeń zgodnych z wymaganiami
    biznesowymi klienta. Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).
    W jednym z realizowanych projektów Wnioskodawca był głównym architektem i liderem
    technicznym projektu wdrożenia integracji systemu (...) z modułem (...). Projekt obejmował
    synchronizację (...).
    Kluczowym wyzwaniem było zapoznanie się z API systemu (...)oraz modułem (...), które
    wcześniej nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę. Projekt obejmował również
    zastosowanie technologii (...), co pozwoliło na efektywną implementację oraz zarządzanie
    danymi w systemie.
    Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).
    Wnioskodawca uczestniczył w kompleksowym wdrożeniu systemu (...), obejmującym
    implementację systemu od podstaw. Projekt obejmował realizację zaawansowanych
    zadań w różnych modułach (...) oraz optymalizację istniejących procesów biznesowych.

    W ramach projektu Wnioskodawca analizował dostępne technologie, projektował i
    wdrażał architekturę systemu oraz rozwiązywał pojawiające się na bieżąco problemy
    techniczne. Implementacja wymagała także dogłębnej analizy dokumentacji (...) oraz
    zastosowania nowoczesnych technologii związanych z technologią (...).
    Technologie wykorzystywane w ramach projektu obejmują: (...).
    Wnioskodawca jest programistą, w związku z czym odpowiada za tworzenie
    oprogramowania zarówno na etapie opracowania architektury rozwiązań, jak i pisania
    kodu.
    Opisana we wniosku działalność jest działalnością prowadzoną bezpośrednio przez
    Wnioskodawcę w celu wytworzenia nowych, ulepszonych produktów, procesów lub usług,
    które są oferowane w tej działalności.
    Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą i
    osobiście zajmuje się tworzeniem oprogramowania, a także odpowiada za jakość
    świadczonych usług oraz ich rezultat. Ma swobodę w doborze sposobu, metod i
    organizacji wykonywania czynności składających się na świadczenie Usług. Podatnik
    samodzielnie ustala czas i miejsce wykonywania Usług w ramach Umowy. Spółka jest
    jedynie uprawniona do udzielania wskazówek i sugestii co do sposobu realizacji Umowy, a
    także dokonywania modyfikacji zakresu zleconych Wnioskodawcy Usług.
    Powyższego nie zmienia fakt, że Wnioskodawca realizując zadania wynikające z Umowy
    współpracuje również z innymi projektantami-architektami, programistami i testerami
    wykonującymi usługi na rzecz Spółki lub klientów Spółki. Wnioskodawca oraz każdy z
    projektantów-architektów, programistów i testerów współpracujących co do zasady
    odpowiedzialny jest za inne części projektu na rzecz Spółki lub klientów Spółki. W praktyce
    występują również jednak sytuacje, że nad jednym projektem z punktu widzenia Spółki
    pracuje kilku projektantów-architektów, programistów i testerów, przy czym taki projekt
    standardowo dzielony jest na mniejsze zadania, za które każdy z programistów
    odpowiada osobno. Wnioskodawca ma wiedzę, jakie zadania wykonują projektanci-
    architekci, programiści i testerzy współpracujący, w zakresie w jakim jest to niezbędne dla
    zapewnienia prawidłowego wykonywania powierzonych mu zadań. Wnioskodawca oraz
    pozostali projektanci-architekci, programiści i testerzy nie mają natomiast uprawnień, aby
    ingerować w daną część pracy innego programisty.
    Wnioskodawca wykonuje więc swoje zadania od początku do końca samodzielnie, na
    własny rachunek i odpowiedzialność.
    Realizując zadania wynikające z zawartej Umowy, Wnioskodawca zajmuje się przede
    wszystkim tworzeniem nowych kodów źródłowych od początku, tj. tworzeniem nowego
    oprogramowania komputerowego lub ulepszaniem istniejącego oprogramowania o nową
    funkcjonalność oraz projektowaniem architektury rozwiązań, która stanowi bazę do
    wytworzenia kodu źródłowego.
    Każdorazowo zadaniem tworzonego programu jest zwiększenie efektywności lub tempa
    pracy w przedsiębiorstwach klienta Spółki lub w samej Spółce, a także redukcja kosztów
    ich działalności. Tworzone przez Wnioskodawcę oprogramowanie jest zwykle
    wykorzystywane do zbierania, utrwalania i przetwarzania informacji, jak również do
    wykorzystywania zebranych informacji w celu optymalizacji funkcjonowania
    przedsiębiorstw.
    Spółka ma prawo do kontroli sposobu i przebiegu wykonywanych czynności oraz do
    żądania niezwłocznego udzielenia Spółce wszelkich wyjaśnień w ww. zakresie.
    Proces realizacji zlecenia informatycznego (projektu), tj. tworzenia nowego produktu
    (programu komputerowego, którego zapisem jest kod źródłowy) lub ulepszania
    istniejącego produktu o nową funkcjonalność (wymagającego również stworzenia w tym
    zakresie nowego kodu źródłowego), standardowo składa się z następujących etapów:

    1. Etap wstępny – obejmuje on konsultacje ze Spółką lub klientem Spółki dotyczące celów
      jakie mają być osiągnięte w projekcie; podczas konsultacji klient przedstawia własne
      oczekiwania co do parametrów i funkcjonalności oprogramowania, zasobów jakie
      może udostępnić Spółce lub klientowi Spółki w tym celu oraz czasu, w jakim projekt
      ma zostać zrealizowany; na podstawie tych informacji oraz własnej wiedzy i
      doświadczenia, Wnioskodawca wstępnie analizuje możliwość zrealizowania projektu
      (stworzenia nowego kodu źródłowego) przy użyciu określonych zasobów; w związku z
      faktem, że Wnioskodawca nie dysponuje standardowo gotowymi rozwiązaniami
      informatycznymi pozwalającymi na realizację projektu ani gotowym kodem źródłowym
      spełniającym oczekiwania Spółki lub klienta Spółki (kod źródłowy musi zostać napisany
      od samego początku), w trakcie tego etapu dochodzi do ustalenia poziomu
      niepewności co do możliwości realizacji projektu przy użyciu określonych zasobów, tj.
      Wnioskodawca ocenia jakie jest ryzyko niepowodzenia projektu;
    2. Etap tworzenia oprogramowania – obejmuje on wszelkie czynności faktyczne
      podejmowane przez Wnioskodawcę w celu realizacji zlecenia Spółki lub klienta Spółki,
      tj. w celu zaprojektowania i napisania nowego kodu źródłowego, co prowadzi do
      stworzenia nowego produktu lub ulepszenia dotychczasowego produktu o nowe
      zastosowania (nową funkcjonalność); w tym etapie zawarte są również testy nowego
      oprogramowania lub też nowej funkcjonalności w ramach istniejącego
      oprogramowania;
    3. Etap końcowy – obejmuje on zamknięcie projektu i podsumowanie wyników prac; w
      trakcie tego etapu ma miejsce akceptacja wyników pracy Wnioskodawcy przez klienta
      Spółki lub zakomunikowanie klientowi, że przy danym stanie zasobów nie jest możliwe
      stworzenie produktu spełniającego oczekiwania klienta lub dokonanie ulepszeń tego
      produktu o nową funkcjonalność zgodnie z oczekiwaniami; w przypadku braku
      możliwości realizacji zlecenia zgodnie z oczekiwaniami klienta podczas tego etapu
      omawiana jest również kwestia ewentualnego zwiększenia zasobów do realizacji
      zadania lub zmiana charakteru wykorzystanych zasobów lub też zmniejszenie
      oczekiwań klienta w stosunku do kodu źródłowego, który ma zostać wytworzony.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w ramach prowadzonej działalności nabywa, łączy,
    kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym między innymi z
    zakresu narzędzi informatycznych i oprogramowania, w celu tworzenia nowych
    zastosowań (nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług). Zdaniem
    Wnioskodawcy, działalność prowadzona jest w sposób systematyczny, tj. uporządkowany,
    zaplanowany, metodyczny, wg pewnego systemu, na podstawie przygotowanego
    harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia.
    Działalność Wnioskodawcy w zakresie projektowania i tworzenia kodu źródłowego nie ma
    charakteru rutynowych lub okresowych zmian, lecz stanowi systematyczny rozwój
    konkretnego produktu (poczynając od jego tworzenia). Systematyczność działania
    Wnioskodawcy w zakresie realizowanych usług na rzecz Spółki przejawia się w tym, że
    Wnioskodawca planuje realizację zadań (małych projektów) i prowadzi je przyjmując dla
    nich określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji i dostępne mu zasoby.
    Działalność Wnioskodawcy ma ponadto określony cel – jest nakierowana na zwiększenie
    zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań w ramach
    prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej.
    Dodatkowo należy wskazać, że działania Wnioskodawcy nie mają charakteru
    jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób ciągły i zorganizowany, z nastawieniem na
    ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług w przyszłości. Oprogramowanie jest
    tworzone, rozwijane i ulepszane w sposób systematyczny według najlepszych praktyk,
    jakie Wnioskodawca wypracował w ramach działalności gospodarczej jako osoba
    posiadające odpowiednie kompetencje w zakresie tworzenia technologii informatycznych.
    Na potrzeby niniejszego wniosku, Wnioskodawca oświadcza, że tworzenie przez niego
    oprogramowania opiera się każdorazowo o dostępną aktualnie wiedzę w dziedzinie

    technologii informacyjnych (IT) oraz w dziedzinie, której oprogramowanie ma służyć, a
    także o umiejętności Wnioskodawcy jako programisty. Z kolei projektowane i tworzone
    produkty (oprogramowanie komputerowe) stanowią produkty nowe lub ulepszone
    funkcjonalnie w stosunku do tych dotychczas tworzonych przez Wnioskodawcę.
    Oprogramowanie wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio
    działalności gospodarczej jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej
    działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwór podlegający ochronie na
    podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1062 z zm.; dalej: ustawa o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych). Dotyczy to zarówno oprogramowania opisanego powyżej jako całkowicie
    nowe, jak i ulepszone o nową funkcjonalność – w tym drugim przypadku mamy do
    czynienia z modułem stworzonym w oparciu o nowy, odrębny kod źródłowy, który w
    każdej chwili można wprowadzić do istniejącego programu komputerowego lub go z niego
    usunąć. Jest to zatem odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego” (choć
    stanowi jego istotną nową funkcjonalność).
    Element twórczy Wnioskodawcy w tworzeniu oprogramowania polega na dokładnej
    analizie systemowej i zebraniu informacji celem możliwości utworzenia nowego lub
    poprawienia obecnego kodu źródłowego wprowadzając w nim zupełnie nową
    funkcjonalność oraz pisaniu kodu źródłowego, jak również projektowaniu architektury
    rozwiązań, w efekcie czego powstaje program komputerowy. Trzeba mieć jednak na
    uwadze, że oprogramowanie jako całość to ogół informacji w postaci zestawu instrukcji,
    zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla
    komputera do realizacji wyznaczonych celów. Celem oprogramowania jest przetwarzanie
    danych w wyznaczonym przez twórcę zakresie. Nie wszystkie elementy gotowego
    oprogramowania są tworzone od podstaw przez programistów – w tym celu wykorzystuje
    się wiele gotowych elementów co jednak nie wpływa na ocenę oprogramowania
    (ocenianego jako pewna całość) jako utworu w rozumieniu prawa autorskiego.
    Podatnik przenosi na Spółkę majątkowe prawa autorskie do rezultatów Usług oraz
    wszelkich innych wyników świadczonych Usług mających charakter utworu w rozumieniu
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, powstałych w wyniku wykonywania
    Umowy („Utwory”), obejmujące korzystanie z Utworów na polach eksploatacji określonych
    w Umowie.
    W Umowie określono, iż Wnioskodawca zobowiązuje się przenieść na Spółkę autorskie
    prawa majątkowe do dzieł powstałych w wyniku świadczenia usług przez Wnioskodawcę
    wraz z prawem do wykonywania zależnych praw autorskich oraz wyłączne prawo do
    zezwalania na wykonywanie zależnych praw autorskich w stosunku do dzieł uzyskanych z
    Utworu, w zakresie używania i rozporządzania bez żadnych ograniczeń terytorialnych, w
    ustawowym okresie obowiązywania autorskich praw majątkowych, bez konieczności
    złożenia odrębnych oświadczeń w tym zakresie i obejmuje wszelkie pola eksploatacji
    znane w chwili utrwalenia utworu (art. 50 i art. 74 § 4 Prawa autorskiego), a w
    szczególności:
    a) prawo czasowego lub trwałego powielania utworów przy pomocy jakichkolwiek
      środków i w jakiejkolwiek formie;
    b) prawo tłumaczenia, adaptacji, zmiany konfiguracji, a także innych modyfikacji utworów;
    c) prawo publikowania i rozpowszechniania utworów, prawo sprzedawania utworów,
      udzielania licencji, wynajmu i wypożyczania;
    d) prawo wczytywania do pamięci komputera, sieci komputerowych i internetu, jak
      również przechowywania tam utworów.
    Za świadczenie Usług Podatnikowi przysługuje w ramach Umowy stałe wynagrodzenie
    miesięczne w określonej kwocie.

    Kwota należna Wnioskodawcy w ramach Umowy obejmuje również wynagrodzenie za
    przeniesienie na Spółkę autorskich praw majątkowych na wszystkich polach eksploatacji
    wymienionych w Umowie.
    Wynagrodzenie to ma charakter jednorodny i niepodzielny, stanowiąc zapłatę za
    wszystkie czynności Wnioskodawcy niezbędne do wykonania Umowy. Wnioskodawcy nie
    przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie z jakiegokolwiek utworu na każdym
    odrębnym polu eksploatacji. Wnioskodawca nie zachowuje wyłącznego prawa do
    zezwalania na wykonywanie zależnego prawa autorskiego. Dodatkowe wynagrodzenie
    Wnioskodawcy nie przysługuje również za wykonywanie nadzoru autorskiego.
    W celu kalkulacji części wynagrodzenia przypadającej na autorskie prawa do programu
    komputerowego, Wnioskodawca prowadzi ewidencję czynności wykonywanych w ramach
    konkretnego projektu i czasu świadczenia usług przyporządkowanego na wykonanie tych
    czynności.
    Ewidencja ta pozwala na kalkulację wynagrodzenia oraz na wyodrębnienie czasu
    świadczenia usług polegającego bezpośrednio na tworzeniu oprogramowania oraz na
    pozostałe czynności wykonywane na rzecz Spółki, które z tworzeniem kodu nie są
    związane lub związane są jedynie pośrednio.
    Dodatkowo Wnioskodawca zobowiązany jest do wypełniania prowadzonego przez Spółkę
    systemu ewidencji projektu (dedykowane przez Spółkę oprogramowanie), określając
    wykonywane czynności, etap projektu i ilość poświęconego czasu. Z ewidencji tych Spółka
    jest w stanie określić dokładnie, jakie czynności wykonywał Wnioskodawca dla danego
    klienta, w jakim terminie i czasie. Po zatwierdzeniu przez Spółkę zestawienia godzin
    stanowi ono podstawę obliczenia wynagrodzenia.
    Wynagrodzenie w ramach Umowy było płatne na podstawie prawidłowo wystawionej i
    uprzednio zaakceptowanej przez Spółkę faktury VAT.
    W związku ze sposobem kalkulacji wynagrodzenia, Wnioskodawca osiąga przychód
    (dochód) z autorskiego prawa majątkowego uwzględnionego w cenie sprzedaży usługi.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że realizując zadania wynikające z zawartej Umowy,
    Wnioskodawca zajmuje się przede wszystkim tworzeniem kodów źródłowych od początku,
    tj. tworzeniem nowego oprogramowania komputerowego lub ulepszaniem istniejącego
    oprogramowania o nową funkcjonalność, tj. możliwość nadania mu nowych zastosowań
    oraz tworzeniem projektów rozwiązań. Pozostałe zadania umowne mają charakter
    dodatkowy i uzupełniający w stosunku do zadań zmierzających do tworzenia kodów
    źródłowych.
    W części dotyczącej zadań związanych z wytworzeniem i/lub ulepszeniem kwalifikowanego
    prawa własności intelektualnej, wypłacone wynagrodzenie jest wynagrodzeniem z tytułu
    przeniesienia autorskiego prawa majątkowego. W tej części przeniesienie autorskiego
    prawa majątkowego jest konsekwencją i istotą świadczenia i tym samym wynagrodzenie w
    tej części nie jest wypłacane za inne elementy niebędące prawem własności intelektualnej.
    W pozostałym zakresie wypłacone wynagrodzenie nie jest natomiast związane z
    przeniesieniem autorskiego prawa majątkowego.
    Podział czynności na związane i niezwiązane z wytworzeniem i/lub ulepszeniem
    oprogramowania pozwala wyodrębnić prowadzona przez Wnioskodawcę ewidencja
    czynności opisana we wniosku.
    W związku ze świadczeniem usług Wnioskodawca ponosi lub będzie ponosić w
    szczególności następujące koszty:
    1. koszty zakupu sprzętu komputerowego – oprogramowanie wytwarzane jest przy
      pomocy komputera, zapisywane w jego pamięci i bez wykorzystania tego rodzaju
      sprzętu niemożliwe byłoby w ogóle jego zapisanie i odtworzenie;

    2. koszty zakupu podzespołów komputerowych i urządzeń peryferyjnych (np. drukarka,
      mikrofon, słuchawki) – sam sprzęt komputerowy nie jest wystarczający dla sprawnego
      tworzenia oprogramowania przy pomocy nowoczesnych, wysokopoziomowych
      języków oprogramowania; stąd też przedsiębiorca konsekwentnie usprawnia
      posiadany sprzęt komputerowy poprzez wymianę jego podzespołów oraz
      wykorzystywanych urządzeń peryferyjnych; w szybko zmieniającym się świecie
      technologii niekorzystanie przez Wnioskodawcę z nowoczesnych rozwiązań
      technologicznych prowadziłoby efektywnie do spadku wydajności jego pracy; tym
      samym koszty zakupu podzespołów komputerowych i urządzeń peryferyjnych jest
      niezbędny dla świadczenia Usług;
    3. koszty zakupu urządzeń telekomunikacyjnych (telefonu komórkowego) – jako
      przedsiębiorca, Wnioskodawca nie świadczy usług we wskazanym miejscu pod ścisłym
      kierownictwem przełożonego i co do zasady ma dowolność w zakresie kształtowania
      miejsca świadczenia Usługi, gdy jego obecność w konkretnym miejscu i czasie nie jest
      wymagana, co ma miejsce zwłaszcza przy samym pisaniu kodu źródłowego (wyjątkiem
      są np. spotkania z klientami Spółki, jeżeli nie odbywają się za pośrednictwem środków
      komunikowania się na odległość); Wnioskodawca dla sprawnej i terminowej realizacji
      konkretnego projektu musi mieć jednak możliwość szybkiego głosowego kontaktu na
      odległość z klientem, a klient musi mieć możliwość skontaktowania się z
      Wnioskodawcą w razie konieczności; z uwagi na powyższe, posiadanie urządzenia
      telekomunikacyjnego w postaci telefonu komórkowego jest niezbędne; ponadto, może
      zdarzyć się, że klient oczekuje, aby stworzone oprogramowanie mogło być
      wykorzystywane zarówno z poziomu urządzenia stacjonarnego, jak i mobilnego
      takiego jak smartfon czy tablet; wobec powyższego, Wnioskodawca musi mieć
      możliwość weryfikacji jego jakości, poprawności działania i ogólnego doświadczenia
      użytkownika nie tylko za pomocą komputera stacjonarnego, lecz również przy
      wykorzystaniu urządzeń mobilnych; budowanie oprogramowania tak, aby działało ono
      sprawnie na urządzeniach mobilnych nie jest zatem dla Wnioskodawcy wyborem, a
      koniecznością;
    4. koszty zakupu usług telekomunikacyjnych (abonament telefoniczny i dostęp do
      Internetu) – Oprogramowanie zarówno w procesie jego produkcji, jak i dalszego
      funkcjonowania wykorzystuje dostęp do sieci Internet. Jego wytworzenie, testowanie i
      dalsze wykorzystywanie nie byłoby możliwe bez dostępu do sieci; w świetle
      powyższego Wnioskodawca zmuszony jest do zapewnienia łączności sprzętu
      komputerowego z siecią Internet; ponadto, sprawne realizowanie Usług wymaga
      często szybkiej komunikacji telefonicznej i poniesienia kosztów związanych z zakupem
      usług telekomunikacyjnych w tym zakresie.
    5. koszty zakupu specjalistycznej literatury związanej z wytworzeniem oprogramowania –
      Oprogramowanie wytwarzane jest przede wszystkim na podstawie wiedzy i
      doświadczenia Wnioskodawcy; dla jego decydującego kształtu kluczowe znaczenie
      mają przede wszystkim posiadane przez niego informacje specjalne i wiedza
      specjalistyczna; w tym celu ustawicznie pogłębia on swój zasób wiedzy, zakupując
      literaturę specjalistyczną; jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że pozyskanie tego
      rodzaju informacji nie jest możliwe za pomocą źródeł bezpłatnych (biblioteki, źródła
      internetowe), gdyż poziom specjalizacji wymagany przez literaturę przedmiotu i tempo
      jej zmian sprawia, że zasadne jest korzystanie jedynie z najnowszych, profesjonalnych
      publikacji; te nie są jednak dostępne w bibliotekach (z uwagi tempo zmian), ani w
      Internecie (gdyż są tam dodatkowo płatne);
    6. koszty szkoleń – celem zakupu szkoleń jest poszerzanie wiedzy Wnioskodawcy w
      zakresie technologii informacyjnych celem sprawniejszego świadczenia Usług; jak
      wskazano już powyżej, oprogramowanie wytwarzane jest przede wszystkim na
      podstawie wiedzy i doświadczenia Wnioskodawcy;

    7. koszty zakupu sprzętu papierniczo-biurowego – sprzęt papierniczo-biurowy
      Wnioskodawca wykorzystuje czasem do zapisu dokumentacji projektowej, jak i dla
      bieżących kwestii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (pisma
      urzędowe, inna korespondencja), gdy wykorzystanie narzędzi informatycznych jest
      utrudnione lub niemożliwe;
    8. koszty obsługi księgowej – Wnioskodawca ponosi koszty obsługi księgowej
      prowadzonej działalności przez podmiot zewnętrzny (biuro rachunkowe);
    9. koszty leasingu/amortyzacji samochodu osobowego;
    10. koszty zakupu części samochodowych (np. ogumienia);
    11. koszty zakupu paliwa;
    12. koszty utrzymania samochodu (zakup ubezpieczenia, przeglądy gwarancyjne, wymiany
      płynów eksploatacyjnych) – samochód może być dla Wnioskodawcy niezbędny celem
      bezpośredniego kontaktu z klientami końcowymi Spółki oraz w celu przemieszczania
      się do siedziby Spółki w razie potrzeby; Wnioskodawca potrzebuje w związku z
      powyższym sprawnego samochodu, dlatego, zdaniem Wnioskodawcy, koszty leasingu
      oraz odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej samochodu
      osobowego, ale także czynności serwisowych i paliwa są bezpośrednio związane z
      prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą polegającą na wytwarzaniu
      oprogramowania.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że powyższy katalog kosztów ma charakter przykładowy i
    celem tego opisu nie jest enumeratywne wymienienie wszystkich kosztów, które
    Wnioskodawca ponosi i które potencjalnie może ponieść, a jedynie zobrazowanie
    organowi podatkowemu, jakie są standardowe koszty ponoszone w działalności
    przedsiębiorstwa osoby fizycznej świadczącej usługi w zakresie tworzenia
    oprogramowania komputerowego. Koszty te co do zasady związane są z całokształtem
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a nie z konkretnym realizowanym projektem i
    powstaje problem ich alokacji do przychodów z praw własności intelektualnej, celem
    obliczenia dochodu.
    W przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez
    Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do przychodów
    uzyskiwanych ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego,
    Wnioskodawca przyporządkowuje wydatki do przychodów ze sprzedaży autorskiego
    prawa do programu komputerowego według proporcji. Proporcja ustalona jest jako
    stosunek przychodów ze zbycia autorskiego prawa do programu komputerowego do
    przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym
    okresie. Podstawą sporządzenia proporcji jest prowadzona przez Wnioskodawcę
    ewidencja czasu świadczenia usług.
    Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Wnioskodawca chciałby skorzystać z
    przewidzianej w art. 30ca ustawy o PIT preferencji IP BOX w rozliczeniu podatku
    dochodowego od osób fizycznych za rok podatkowy 2020 i lata następne.
    Jednocześnie Wnioskodawca oświadcza, że posiada i prowadzi odrębną od podatkowej
    księgi przychodów i rozchodów, zgodną z wymogami art. 30cb ustawy o PIT ewidencję,
    pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty)
    przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na
    wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT, przypadających
    na każde wyżej wymienione prawo i zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej, obejmujące wydatki od początku realizacji
    działalności zmierzającej do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego
    prawa własności intelektualnej, do końca danego miesiąca kalendarzowego, poprzez
    narastające ujęcie wydatków w odniesieniu do poszczególnych zadań. Ewidencja jest
    prowadzona na bieżąco i zawiera comiesięczne zestawienie dokumentów, które

    potwierdzają poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego
    miesiąca.
    Do składania wniosków o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w tym zakresie
    zachęca podatników Ministerstwo Finansów w pkt 75 „Objaśnień podatkowych z dnia 15
    lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez
    prawa własności intelektualnej - IP Box”. Jak zauważył Minister Finansów, ze względu
    bowiem na dynamikę zmian w budowie i funkcjonowaniu programów komputerowych, a
    także ze względu na brak wykształconej praktyki stosowania przepisów o IP Box w tej
    materii, ogólne objaśnienia podatkowe nie stanowią adekwatnej instytucji prawnej
    zapewniającej ochronę prawnopodatkową dla Wnioskodawcy.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca doprecyzował, że wszystkie użyte w opisie określenia – „produkt”,
    „aplikacja”, „system”, „funkcjonalność”, „oprogramowanie”, „program komputerowy”,
    „utwór” – odnoszą się do tego samego rodzaju rezultatu: programu komputerowego w
    rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W każdym
    przypadku chodzi o samodzielnie stworzony (lub twórczo rozwinięty) kod źródłowy,
    stanowiący utwór chroniony prawem autorskim. Słowo „projekt” opisuje natomiast
    przedsięwzięcie, w ramach którego powstaje taki program.
    Od 2020 r. Wnioskodawca wytworzył lub rozwinął następujące utwory – każdy z nich jest
    odrębnym programem komputerowym:
    (...)
    Każdy z utworów powstał jako nowy kod źródłowy (lub autonomiczny moduł) i został
    przekazany Spółce wraz z majątkowymi prawami autorskimi.
    Nowy, ulepszony charakter produktów nie jest wynikiem działalności obejmującej
    wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów. Działalność
    Wnioskodawcy polega na projektowaniu i tworzeniu nowych lub znacząco ulepszonych
    produktów, procesów lub usług. Każdorazowo tworzony jest nowy kod źródłowy od
    początku lub istniejące oprogramowanie jest ulepszane o zupełnie nową funkcjonalność,
    co wymaga twórczego podejścia, analizy i projektowania. Prace te stanowią systematyczny
    rozwój konkretnego produktu, a nie rutynowe modyfikacje.
    Wnioskodawca zakłada, że dochody w latach następnych będą uzyskiwane w takich
    samych lub analogicznych okolicznościach faktycznych, jak przedstawione w opisie stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego we wniosku. Oznacza to kontynuację prowadzenia
    jednoosobowej działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług informatycznych,
    w ramach której Wnioskodawca będzie tworzył, rozwijał lub ulepszał programy
    komputerowe (stanowiące kwalifikowane IP) w ramach działalności badawczo-rozwojowej,
    a następnie przenosił autorskie prawa majątkowe do tych programów na rzecz
    Zleceniodawcy (Spółki) w zamian za wynagrodzenie, prowadząc jednocześnie wymaganą
    ewidencję. Wniosek dotyczy zarówno stanu faktycznego (od roku 2020), jak i zdarzenia
    przyszłego (lata następne) przy założeniu braku istotnych zmian w modelu współpracy i
    stanie prawnym.
    Twórczy charakter działalności Wnioskodawcy przejawia się w tym, że oprogramowanie
    wytwarzane przez niego jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności
    intelektualnej. Nie polega ona na odtwórczym wykorzystaniu istniejących schematów, lecz
    na tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań programistycznych. Element twórczy
    obejmuje dokładną analizę systemową, zebranie informacji, projektowanie architektury
    rozwiązań oraz pisanie nowego lub znacząco zmodyfikowanego kodu źródłowego, w
    efekcie czego powstaje nowy lub ulepszony program komputerowy. Każdy projekt wiąże
    się z nowymi wyzwaniami technicznymi i funkcjonalnymi, wymagającymi pogłębionej
    analizy i tworzenia innowacyjnych metod. Wnioskodawca ma swobodę w doborze
    sposobu, metod i organizacji pracy.

    Konkretne działania podejmowane w celu opracowania nowego programu
    komputerowego lub rozwijania/ulepszania istniejącego obejmują standardowo
    następujące etapy:
    1. Etap wstępny – konsultacje ze Spółką lub klientem w celu zrozumienia celów i
      wymagań; analiza wykonalności projektu przy użyciu dostępnych zasobów i
      oszacowanie ryzyka, biorąc pod uwagę konieczność napisania kodu od podstaw;
    2. Etap tworzenia oprogramowania – projektowanie architektury rozwiązania, pisanie
      nowego kodu źródłowego lub modyfikacja istniejącego w celu dodania nowej
      funkcjonalności; w ramach tego etapu Wnioskodawca często musi zapoznać się z
      nowymi modułami, technologiami lub API (...); implementacja rozwiązań w
      odpowiednim środowisku (...); przeprowadzanie testów tworzonego oprogramowania
      lub funkcjonalności;
    3. Etap końcowy – zamknięcie projektu, podsumowanie wyników; akceptacja wyników
      przez klienta lub dalsze ustalenia w przypadku trudności; przykłady konkretnych
      działań zmierzających do rozwijania/modyfikowania programów komputerowych
      zostały opisane w punktach dotyczących poszczególnych projektów (...); działania te
      obejmują m.in. analizę wymagań, projektowanie architektury, implementację (...),
      integrację z innymi systemami/modułami, dostosowanie do zmian prawnych,
      rozwiązywanie unikalnych problemów technicznych i funkcjonalnych.
    Wnioskodawca wytwarza, rozwija i modyfikuje programy komputerowe w oparciu o
    szereg technologii informatycznych, głównie związanych ze środowiskiem (...) oraz
    technologiami webowymi. Tworzenie, rozwijanie i modyfikowanie dotyczy przede
    wszystkim dostarczania nowych funkcjonalności, integracji systemów, dostosowywania do
    wymogów prawnych i biznesowych oraz optymalizacji procesów.
    Konkretne technologie i narzędzia wykorzystywane przez Wnioskodawcę w realizowanych
    projektach obejmują (lista stworzona na podstawie opisów projektów):
    • Środowisko (...);
    • Języki programowania i technologie (...)
    • Technologie transformacji i przetwarzania danych – (...);
    • Narzędzia i standardy developerskie – (...);
    • Integracja – (...).
    W ramach realizowanych projektów Wnioskodawca stosuje nowe koncepcje i rozwiązania,
    niewystępujące wcześniej w jego praktyce gospodarczej. Wymaga to od niego zapoznania
    się i opanowania nowych technologii, modułów lub API, takich jak:
    (...)
    Każdy projekt może wiązać się z koniecznością zastosowania nowych, innowacyjnych
    metod integracji, przetwarzania danych czy projektowania architektury, aby sprostać
    unikalnym wymaganiom.
    Oprogramowanie wytworzone lub usprawnione przez Wnioskodawcę różni się od
    rozwiązań już funkcjonujących przede wszystkim poprzez:
    1. Wprowadzenie nowej funkcjonalności – oprogramowanie jest tworzone lub
      modyfikowane w celu dodania konkretnych, nowych możliwości lub zastosowań,
      których wcześniej brakowało; przykłady obejmują obsługę (...);
    2. Indywidualne dostosowanie – rozwiązania są projektowane i implementowane pod
      kątem specyficznych wymagań danego klienta lub projektu, często integrując różne
      systemy lub dostosowując się do unikalnych procesów biznesowych lub wymogów
      prawnych; nie są to gotowe, standardowe rozwiązania;

    3. Zastosowanie nowych technologii lub metod – wiele projektów wymagało od
      Wnioskodawcy zastosowania lub nauczenia się nowych technologii (...), narzędzi (...)
      lub metod integracji, które nie były wcześniej stosowane;
    4. Rozwiązywanie nowych problemów – prace często wiążą się z napotykaniem nowych
      wyzwań technicznych lub funkcjonalnych, które wymagają pogłębionej analizy i
      stworzenia innowacyjnych, niestandardowych rozwiązań.
    Oryginalność programu komputerowego polega na tym, że jest on rezultatem własnej,
    indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej Wnioskodawcy. Przejawia się to w
    unikalnym sposobie zaprojektowania architektury, napisania kodu źródłowego oraz
    zaimplementowania rozwiązania, które spełnia określone, często złożone wymagania.
    Nawet jeśli wykorzystywane są istniejące języki programowania czy biblioteki, finalny
    program (kod źródłowy, struktura, logika) jest nowym wytworem intelektu Wnioskodawcy.
    Każdy moduł czy nowa funkcjonalność stanowi odrębny utwór.
    Różnice w stosunku do rozwiązań już funkcjonujących u Wnioskodawcy wynikają z
    konieczności zastosowania w danym projekcie specyficznych technologii, narzędzi lub
    rozwiązań, które nie były przez niego wcześniej wykorzystywane lub wymagały nowego,
    innowacyjnego zastosowania. Przykłady technologii i narzędzi, których zastosowanie lub
    konieczność opanowania w konkretnych projektach przyczyniło się do powstania nowych,
    odróżniających się rozwiązań, to:
    • specyficzne moduły (...), wymagające dogłębnego poznania ich funkcjonalności i
      możliwości integracji;
    • nowoczesne technologie (...), które umożliwiają budowanie bardziej zaawansowanych i
      wydajnych aplikacji;
    • narzędzia wspierające proces tworzenia oprogramowania w (...), które wpływają na
      jakość i sposób organizacji kodu;
    • technologie integracyjne, w tym zewnętrzne (...)oraz specyficzne mechanizmy
      integracyjne (...), wymagające opracowania niestandardowych rozwiązań;
    • technologie przetwarzania danych jak (...), stosowane w specyficznych kontekstach (...).
    Sam fakt konieczności zintegrowania tych technologii w nowy, unikalny sposób w celu
    rozwiązania konkretnego problemu biznesowego lub technicznego powoduje, że finalny
    program komputerowy różni się od wcześniej istniejących rozwiązań.
    Celem prac Wnioskodawcy jest tworzenie nowych lub ulepszonych programów
    komputerowych (produktów, procesów, usług), które zwiększają efektywność lub tempo
    pracy w przedsiębiorstwach klienta Spółki lub samej Spółce, redukują koszty ich
    działalności lub odpowiadają na zmieniające się wymogi prawne. Innym celem jest
    zwiększenie zasobów wiedzy Wnioskodawcy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych
    zastosowań.
    Konkretne cele poszczególnych projektów wynikały z potrzeb biznesowych lub prawnych
    klientów i obejmowały m.in.:
    (...)
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, a prace realizowane są
    w ramach tej działalności, na jego własny rachunek, w związku z czym finansowanie
    pochodzi z bieżących przychodów działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Cele opisane powyżej zostały osiągnięte – obejmowały one:
    (...)
    Rezultatem tych prac było dostarczenie działających programów komputerowych (nowych
    lub ulepszonych) spełniających wymagania klientów, np. dodatku do (...).

    Opracowanie tych rozwiązań nastąpiło w ramach zasobów jednoosobowej działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy.
    Zasoby finansowe Wnioskodawcy pochodziły z przychodów z działalności gospodarczej,
    zaś zasoby rzeczowe obejmowały sprzęt komputerowy.
    Systematyczność w działaniach Wnioskodawcy przejawia się w kilku aspektach:
    • prace nad tworzeniem oprogramowania prowadzone są w sposób metodyczny,
      zaplanowany i uporządkowany, według pewnego systemu; proces ten standardowo
      obejmuje etap wstępny (konsultacje, analiza), etap tworzenia (projektowanie,
      kodowanie, testy) oraz etap końcowy (zamknięcie, akceptacja);
    • Wnioskodawca planuje realizację zadań (projektów) i prowadzi je, przyjmując dla nich
      określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji oraz dostępne zasoby;
      działalność jest nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy i ich wykorzystanie do
      tworzenia nowych zastosowań;
    • działania nie mają charakteru jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób ciągły i
      zorganizowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej; istnieje nastawienie
      na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług;
    • oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane według najlepszych praktyk
      wypracowanych przez Wnioskodawcę, posiadającego odpowiednie kompetencje.
    W odniesieniu do każdego projektu i roku jego realizacji istniał, istnieje lub będzie istniał
    harmonogram realizacji poszczególnych etapów tworzenia i adaptacji programu.
    Wszystkie ze stworzonych harmonogramów zostały zrealizowane.
    Przed rozpoczęciem realizacji poszczególnych programów komputerowych,
    Wnioskodawca dysponował zasobami wiedzy i umiejętnościami zdobytymi w toku
    edukacji, doświadczenia zawodowego oraz bieżącej działalności gospodarczej. Wiedza ta
    obejmowała przede wszystkim:
    • ogólną wiedzę informatyczną i programistyczną;
    • znajomość konkretnych technologii i narzędzi stosowanych w poprzednich projektach
      (...);
    • wiedzę w dziedzinie, której dotyczyło tworzone oprogramowanie (...);
    • umiejętności analityczne i projektowe.
    Wnioskodawca opiera się każdorazowo o dostępną aktualnie wiedzę, zaś wiele projektów
    wymagało zapoznania się z nowymi modułami, API oraz technologiami (...). Oznacza to, że
    przed rozpoczęciem danego projektu Wnioskodawca nie zawsze posiadał pełną,
    wymaganą wiedzę specjalistyczną, lecz musiał ją aktywnie nabywać i rozwijać w trakcie
    realizacji projektu.
    W ramach opisanej działalności Wnioskodawca wykorzystuje i rozwija szeroki zakres
    wiedzy i umiejętności, w szczególności:
    • Wiedza techniczna:
        – znajomość środowiska (...) i jego modułów (...);
        – biegłość w językach programowania (...) oraz technologiach z nimi związanych (...);
        – znajomość technologii transformacji danych (...);
        – znajomość narzędzi deweloperskich i kontroli wersji (...);
        – znajomość technologii i mechanizmów integracyjnych (...I);
    • Umiejętności analityczne i projektowe:
        – analiza wymagań biznesowych i technicznych;

        – projektowanie architektury systemów i oprogramowania;
        – rozwiązywanie złożonych problemów technicznych i funkcjonalnych;
        – analiza dokumentacji technicznej;
    • Wiedza dziedzinowa: Zrozumienie procesów biznesowych i wymogów prawnych w
      obszarach, dla których tworzone jest oprogramowanie (...);
    • Umiejętności miękkie: Współpraca w zespole (z konsultantami, innymi programistami),
      komunikacja z klientem.
    Wnioskodawca systematycznie rozwija swoją wiedzę i umiejętności poprzez
    samokształcenie (analiza dokumentacji, literatury specjalistycznej), zdobywanie
    doświadczenia w projektach wymagających opanowania nowych technologii oraz
    ewentualne szkolenia. Celem jest stałe zwiększanie zasobów wiedzy i wykorzystywanie ich
    do tworzenia nowych zastosowań.
    Tworzone, rozwijane i modyfikowane produkty (programy komputerowe) są i będą oparte
    na:
    • dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętnościach Wnioskodawcy: obejmuje to zarówno
      wiedzę zdobytą wcześniej, jak i tę nabywaną na bieżąco w celu realizacji konkretnych
      projektów; wiedza ta dotyczy głównie narzędzi informatycznych, technologii
      oprogramowania oraz dziedziny merytorycznej danego projektu;
    • konkretnych technologiach i narzędziach informatycznych: są to głównie technologie
      związane ze środowiskiem (...) oraz powiązane technologie integracyjne,
      przetwarzania danych i narzędzia deweloperskie; wybór konkretnych technologii
      zależy od wymagań projektu;
    • indywidualnych, twórczych rozwiązaniach programistycznych: każdy program jest
      rezultatem własnej, twórczej pracy intelektualnej Wnioskodawcy, co obejmuje
      projektowanie architektury i implementację (pisanie) unikalnego kodu źródłowego;
      nawet przy wykorzystaniu istniejących technologii, sposób ich połączenia i
      zastosowania do rozwiązania konkretnego problemu stanowi nowe, autorskie
      rozwiązanie.
    Podstawą jest więc połączenie aktualnej wiedzy technicznej i dziedzinowej z twórczym
    podejściem do projektowania i programowania, z wykorzystaniem odpowiednich narzędzi
    i technologii, często wymagające ich nauki lub innowacyjnego zastosowania.
    Efekty samodzielnej pracy Wnioskodawcy, określane jako „Oprogramowanie” lub
    „program komputerowy” zawsze były, są i będą odrębnymi programami komputerowymi
    stanowiącymi utwór podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Dotyczy to zarówno oprogramowania tworzonego od
    podstaw, jak i modułów stanowiących ulepszenie istniejącego oprogramowania o nową
    funkcjonalność – takie moduły również stanowią odrębny program i utwór.
    Oprogramowanie to jest rezultatem własnej, indywidualnej, twórczej działalności
    intelektualnej Wnioskodawcy.
    Pierwotnie, z chwilą ustalenia utworu (programu komputerowego), Wnioskodawcy
    przysługują do niego autorskie prawa majątkowe. Jednakże, zgodnie z zawartą Umową,
    Wnioskodawca przenosi całość majątkowych praw autorskich do utworów powstałych w
    wyniku wykonywania Umowy na rzecz Spółki. Przeniesienie to obejmuje wszelkie pola
    eksploatacji znane w chwili utrwalenia utworu. W związku z tym, po przeniesieniu praw,
    Wnioskodawcy nie przysługują już majątkowe prawa autorskie do tych konkretnych
    programów komputerowych.
    Efekty pracy Wnioskodawcy – programy komputerowe – zawsze są utworami w
    rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Potwierdzają to
    następujące cechy jego pracy:

    a) praca Wnioskodawcy polega na tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań
      programistycznych, a inwencja i zaprojektowanie tych rozwiązań leżą po jego stronie;
      Oprogramowanie jest rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności
      intelektualnej i stanowi kreację nowej wartości niematerialnej; element twórczy polega
      na analizie, projektowaniu architektury i pisaniu kodu;
    b) praca Wnioskodawcy nie jest efektem działań wymagających jedynie określonych
      umiejętności programistycznych, których rezultaty są powtarzalne i przewidywalne;
      każdy projekt niesie nowe wyzwania, wymaga indywidualnego podejścia, analizy i
      często tworzenia innowacyjnych metod; działalność nie obejmuje rutynowych lub
      okresowych zmian;
    c) praca Wnioskodawcy nie jest jedynie „techniczną” realizacją szczegółowych projektów;
      chociaż wykonuje on zlecenia dla klientów Spółki, to sposób realizacji, dobór metod,
      projekt architektury i implementacja kodu stanowią jego wkład twórczy;
      Wnioskodawca ma swobodę w doborze metod i organizacji pracy i pracuje na własny
      rachunek i odpowiedzialność.
    W każdym przypadku – zarówno gdy Wnioskodawca tworzy całkowicie nowe
    oprogramowanie, jak i gdy rozwija (ulepsza) istniejące oprogramowanie o nową
    funkcjonalność – efekty jego prac są/były/będą odrębnymi programami komputerowymi,
    które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. W przypadku rozwijania/ulepszania, stworzony moduł lub nowa
    funkcjonalność, oparta o nowy, odrębny kod źródłowy, jest traktowana jako odrębny
    program i odrębny utwór od programu „głównego”, mimo że stanowi jego nową
    funkcjonalność.
    Wnioskodawca doprecyzował, że przenosi na Spółkę całość majątkowych praw autorskich
    do rezultatów Usług (Utworów) powstałych w wyniku wykonywania Umowy. Umowa
    jednoznacznie określa przeniesienie autorskich praw majątkowych na Spółkę na
    wszystkich wskazanych polach eksploatacji. Kwota należna Wnioskodawcy obejmuje
    wynagrodzenie za przeniesienie tych praw. W części dotyczącej zadań związanych z
    wytworzeniem i/lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    wypłacone wynagrodzenie jest wynagrodzeniem z tytułu przeniesienia autorskiego prawa
    majątkowego. Przeniesienie to jest konsekwencją i istotą świadczenia w tej części. Tym
    samym dochodzi do odpłatnego zbycia (sprzedaży) kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej (autorskiego prawa do programu komputerowego) na rzecz Spółki. Zdaniem
    Wnioskodawcy osiąga on przychód z tytułu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT.
    Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego (zarówno
    tworzonego od podstaw, jak i rozwijanego/udoskonalanego/modyfikowanego)
    każdorazowo następuje i będzie następowało zgodnie z wymogami przewidzianymi w
    przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Umowa zawarta ze Spółką
    precyzuje zakres przenoszonych praw, w tym pola eksploatacji, zgodnie z wymogami
    prawa autorskiego (w szczególności art. 41 ust. 2 i art. 50 tej ustawy). Chociaż art. 53 nie
    jest wprost wymieniony w opisie projektu, umowa dotyczy przeniesienia autorskich praw
    majątkowych, co implikuje konieczność zachowania formy pisemnej pod rygorem
    nieważności (art. 53 w zw. z art. 67 § 2 Kodeksu cywilnego, stosowanym odpowiednio na
    mocy art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim), co jest standardową praktyką w tego typu
    umowach. Wnioskodawca działa z zamiarem skutecznego przeniesienia praw.
    Wnioskodawca, współpracując z innymi specjalistami, jest co do zasady odpowiedzialny za
    inne części projektu niż pozostali. W praktyce, nawet jeśli nad jednym projektem pracuje
    kilka osób, jest on standardowo dzielony na mniejsze zadania, za które każdy z
    programistów (w tym Wnioskodawca) odpowiada osobno. Wnioskodawca wykonuje swoje
    zadania od początku do końca samodzielnie, na własny rachunek i odpowiedzialność.
    Chociaż ma wiedzę o zadaniach innych osób w zespole w zakresie niezbędnym do

    prawidłowego wykonania własnych zadań, nie ma uprawnień do ingerowania w pracę
    innych. Zatem Wnioskodawca jest odpowiedzialny za konkretną część/fragment/element
    systemu (np. moduł, funkcjonalność), który sam wytwarza.
    Wnioskodawca osiąga dochód z tytułu przeniesienia (sprzedaży) prawa majątkowego do
    części/fragmentu/elementu (np. modułu, nowej funkcjonalności), który powstał w efekcie
    jego własnej, indywidualnej pracy twórczej. Wnioskodawca odpowiada za konkretne
    zadania i części projektu, które realizuje samodzielnie. Przeniesienie praw dotyczy
    rezultatów jego usług (Utworów) powstałych w wyniku wykonywania Umowy, a nie całego
    systemu, jeśli był on tworzony przez większy zespół.
    Część/fragment/element (np. moduł, nowa funkcjonalność) stworzony przez
    Wnioskodawcę w efekcie jego pracy twórczej jest odrębnym programem komputerowym
    podlegającym ochronie określonej w art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Dotyczy to zarówno oprogramowania całkowicie nowego, jak i ulepszonego
    o nową funkcjonalność, gdzie stworzony moduł oparty o nowy, odrębny kod źródłowy jest
    traktowany jako odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego”.
    Wnioskodawca osiąga dochód z tytułu przeniesienia praw do części/fragmentów
    /elementów, które sam stworzył. Wnioskodawca nie przenosił prawa do całego systemu
    wytworzonego przez zespół jako współwłaściciel. Wnioskodawca jest indywidualnie
    odpowiedzialny za własne zadania i samodzielnie wykonuje realizowane zadania.
    Wnioskodawca odpowiada za własne, odrębne części projektu lub zadania, a efekty jego
    pracy stanowią odrębne utwory. W związku z tym Wnioskodawca przenosi prawa do
    utworów, których jest wyłącznym twórcą, a wynagrodzenie jest ustalane za jego
    indywidualne świadczenia i przeniesienie praw do stworzonych przez niego Utworów.
    Wydatki wymienione we wniosku (obejmujące m.in. koszty sprzętu komputerowego,
    oprogramowania, usług telekomunikacyjnych, literatury, szkoleń, obsługi księgowej,
    samochodu) są co do zasady ponoszone w związku z całokształtem działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy, polegającej głównie na tworzeniu oprogramowania.
    Wnioskodawca uważa, że koszty te są niezbędne do prowadzenia tej działalności i tym
    samym przyczyniają się do powstawania przychodów, w tym przychodów z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Jednakże, jak wskazano we wniosku,
    koszty te często mają charakter pośredni i nie zawsze jest możliwe ich bezpośrednie
    przypisanie (alokacja) do przychodów z konkretnego kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej. Z tego względu Wnioskodawca stosuje metodę proporcjonalnej alokacji
    kosztów pośrednich. Bezpośrednio do przychodów z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej mogą być alokowane te koszty, dla których istnieje jednoznaczny związek z
    danym prawem (np. specyficzne szkolenie dotyczące technologii użytej tylko w jednym
    projekcie IP Box). W przypadku kosztów pośrednich, ich funkcjonalny związek z
    przychodami z kwalifikowanych IP jest ustalany poprzez zastosowanie proporcji.
    Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych od 1 stycznia 2020 r.
    Metodyka alokacji kosztów, o której mowa w pytaniu nr 3 wniosku (dotyczącym
    stanowiska Wnioskodawcy w zakresie alokacji kosztów), polega na przyporządkowaniu
    wydatków (których nie można alokować bezpośrednio) do przychodów ze sprzedaży
    autorskiego prawa do programu komputerowego według proporcji. Proporcja ta jest
    ustalana jako stosunek przychodów ze zbycia autorskiego prawa do programu
    komputerowego do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności
    gospodarczej w danym okresie. Podstawą do sporządzenia tej proporcji jest prowadzona
    przez Wnioskodawcę ewidencja czasu świadczenia usług. Metoda ta jest więc oparta na
    kluczu przychodowym. Zastosowana metodyka jest analogiczna do zasady
    proporcjonalnego podziału kosztów w oparciu o strukturę przychodów.
    Wnioskodawca ustala wskaźnik Nexus zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT.

    Pytania
    1. Czy działalność Wnioskodawcy w zakresie opisanego tworzenia oprogramowania jest
      działalnością badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w związku z art. 5a
      pkt 38 ustawy o PIT?
    2. Czy na podstawie art. 30ca ustawy o PIT w zeznaniach rocznych składanych za rok
      podatkowy 2020 i lata następne Wnioskodawca będzie mógł zastosować stawkę
      podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 5% do kwalifikowanego
      dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (ustalonego na podstawie
      art. 30ca ust. 4 jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru nexus)
      osiągniętego w roku podatkowym, uzyskiwanego z tytułu przeniesienia autorskiego
      prawa majątkowego do programu komputerowego?
    3. Czy w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego
      przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do
      przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży autorskiego prawa do programu
      komputerowego, koszt ten może zostać uwzględniony przy obliczaniu dochodu
      (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7
      ustawy o PIT, proporcjonalnie w stosunku w jakim pozostaje wysokość przychodów ze
      sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej do łącznych przychodów
      Wnioskodawcy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, działalność prowadzona przez Wnioskodawcę w zakresie
    opisanego tworzenia oprogramowania spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej.
    Działalność badawczo-rozwojowa została zdefiniowana w art. 5a pkt 38 ustawy o PIT i
    oznacza działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
    podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
    wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Przy czym
    ustawodawca definiując prace rozwojowe odsyła do art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca
    2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm.),
    gdzie zostały one zdefiniowane jako działalność obejmująca nabywanie, łączenie,
    kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w
    zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
    lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany
    wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Prowadzone przez Podatnika prace polegające na tworzeniu, rozwijaniu i ulepszaniu
    oprogramowania mają twórczy charakter, ponieważ służą tworzeniu nowych i
    oryginalnych rozwiązań, a inwencja i zaprojektowanie tych rozwiązań leży po stronie
    Wnioskodawcy. Oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę stanowi oryginalny
    wytwór twórczej pracy.
    Prace wykonywane przez Wnioskodawcę obejmują ponadto wykorzystywanie wiedzy i
    umiejętności w zakresie narzędzi informatycznych i oprogramowania, do projektowania i
    tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.
    Działalność Wnioskodawcy przyczynia się do tworzenia i rozwoju nowoczesnych rozwiązań
    informatycznych przy wykorzystaniu i rozwijaniu wiedzy z zakresu najnowszych
    technologii IT. Należy także podkreślić, że prace nad oprogramowaniem mają charakter
    systematyczny (metodyczny, zaplanowany i uporządkowany), z nastawieniem na rozwój i
    ulepszanie programów komputerowych w przyszłości.

    Jak wskazał ponadto Minister Finansów w objaśnieniach z dnia 15 lipca 2019 r. „W związku
    z tym, że ustawodawca dla potrzeb preferencji IP Box, czy też ulgi B+R, nie zdefiniował
    sformułowania „zwiększenia zasobów wiedzy”, nie jest jasne czy zasoby wiedzy odnoszą
    się do wiedzy ogólnej, wiedzy pracowników, wiedzy w przedsiębiorstwie, czy też wiedzy w
    danej dziedzinie przemysłowej lub naukowej. Nie ma zatem przeszkód, aby przyjąć, że
    sformułowanie „zwiększenie zasobów wiedzy” odnosi się wyłącznie do wiedzy danego
    przedsiębiorstwa, gdyż ustawodawca nie przewidział minimalnego progu skalowalności
    zwiększenia zasobów wiedzy.”.
    Ad.2.
    Wnioskodawca uważa, że na podstawie art. 30ca ustawy o PIT w zeznaniach rocznych za
    rok podatkowy 2020 i lata następne może zastosować stawkę podatku dochodowego od
    osób fizycznych w wysokości 5% do kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej (ustalonego na podstawie art. 30ca ust. 4 jako iloczyn dochodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i
    wskaźnika obliczonego według wzoru nexus) osiągniętego w roku podatkowym,
    uzyskiwanego z tytułu przeniesienia autorskiego prawa majątkowego do programu
    komputerowego.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od
    dnia 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r.,
    poz. 2193), w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 30ca i art.
    30cb.
    Ustawa zmieniająca wprowadziła do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    oraz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych korzystne rozwiązanie
    podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji wytworzonych
    lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej.
    W uzasadnieniu do projektu powyższej ustawy, wskazano, że proponowane w projekcie
    ustawy rozwiązanie polega na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową
    dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których
    podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do
    korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej, i które są chronione na podstawie
    obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe
    prawo ochronne na wzór użytkowy, czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane
    dalej „kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej.”
    „(...) Dochodem kwalifikującym się do ulgi Innovation Box jest dochód uzyskany z tytułu
    należności/opłat licencyjnych lub innych należności związanych z wykorzystywaniem
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, dochód ze sprzedaży kwalifikowanego
    prawa własności intelektualnej, jak również, co istotne, dochód z tego aktywa
    uwzględniony w cenie sprzedaży lub usługi określany na zasadzie ceny rynkowej.
    Warunkiem koniecznym dla skorzystania z projektowanej preferencji jest wymóg
    prowadzenia przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej bezpośrednio związanej
    z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej, co stanowi wyraz realizacji zasady nexus.
    (...) Podatnik, który będzie chciał skorzystać z projektowanej preferencji będzie
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający
    obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac
    badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z praw IP powstałymi w wyniku
    przeprowadzenia tych prac.”

    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, podatek od osiągniętego przez podatnika w
    ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
    1) patent,
    2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
    3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
    4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
    5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony
      roślin,
    6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
      dopuszczonych do obrotu,
    7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
      prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r., poz. 432),
    8) autorskie prawo do programu komputerowego
    – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,
      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których
      przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych
    praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 ww.
    ustawy).
    Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy, dochodem (stratą) z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2
    dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został
    osiągnięty:
    1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi;
    4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu
      sądowym albo arbitrażu.
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o PIT, podatnicy podlegający opodatkowaniu na
    podstawie art. 30ca są obowiązani:
    1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
      księgach rachunkowych;
    2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów
      uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane
      prawo własności intelektualnej;
    3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
      kwalifikowanego dochodu;

    4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający
      ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w
      przypadku, gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo
      własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe
      spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
    5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający
      ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do
      tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku, gdy
      podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub
      większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w
      prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o
      których mowa w pkt 2-4.
    Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o
    których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji (art. 30cb ust. 2 ustawy o PIT).
    Jak wynika z powyższych regulacji, podatnicy, którzy opodatkowują dochody z
    kwalifikowanych IP stawką 5%, mają obowiązek prowadzenia wyodrębnionej ewidencji dla
    wszystkich operacji finansowych związanych z uzyskiwaniem tych dochodów. Przepisy o IP
    BOX nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele
    stosowania preferencji IP BOX.
    Jednak dla celów obliczenia dochodu z kwalifikowanego IP istotne jest, by ewidencja ta
    była prowadzona w sposób należyty tak, aby móc w rocznym zeznaniu podatkowym
    wykazać łączną sumę przychodów, kosztów podatkowych, dochodów, strat, dochodów
    podlegających opodatkowaniu stawką 5% oraz dochodu, który nie będzie podlegał
    preferencyjnemu opodatkowaniu.
    W przypadku podatników, którzy nie prowadzą ksiąg rachunkowych wymóg zapewnienia
    wyodrębnionej ewidencji dla projektu dotyczącego kwalifikowanego IP może być
    spełniony poprzez sporządzanie techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego
    kumulatywnego, comiesięcznego zestawienia dokumentów, które potwierdzają
    poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca.
    Zestawienie kumulatywne obejmuje wydatki od początku realizacji działalności badawczo-
    rozwojowej, która zmierza do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego IP
    do końca danego miesiąca kalendarzowego.
    Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki
    podatku w wysokości 5% od kwalifikowanych dochodów z autorskiego oprogramowania
    uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi w przypadku tworzenia Utworów i
    prowadzenia do nich oddzielnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ochrona
    przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i
    zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, nie
    podlegają ochronie.
    W celu poprawnego zastosowania preferencji IP Box wobec autorskiego prawa do
    programu komputerowego należy nadać mu znaczenia funkcjonalne, celowościowe i
    rozszerzające, w zgodzie z najbardziej istotnym międzynarodowym kontekstem przepisów
    o IP Box, czyli Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5.
    Zgodnie z akapitem 34 tego Raportu, copyrighted software, nie tylko program
    komputerowy chroniony prawem autorskim, ale szerzej oprogramowanie chronione
    prawem autorskim, może zawierać się w katalogu kwalifikowanych IP jako aktywo
    funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu. OECD wskazuje, że oprogramowanie chronione
    prawem autorskim dzieli podstawowe cechy patentów, ponieważ jest nowatorskie,

    nieoczywiste i użyteczne, a zatem zasadniczo wynika z prowadzenia innowacyjnej
    działalności badawczo-rozwojowej, której prowadzenie powinny stymulować przepisy o IP
    Box.
    OECD stwierdza także, że nie wszystkie jurysdykcje zapewniają ochronę patentową
    oprogramowania i dlatego wielu podatników, którzy wytwarzają oprogramowanie, musi
    posiadać prawa autorskie, zamiast polegać na ochronie patentowej. Włączenie
    oprogramowania chronionego prawem autorskim do definicji funkcjonalnie
    równoważnych kwalifikowanych IP zapewnia również, że różne traktowanie
    oprogramowania na mocy prawa patentowego różnych jurysdykcji nie ma wpływu na to,
    czy dochody z oprogramowania mogą korzystać z różnych regulacji IP Box.
    W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w
    postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    oprogramowanie może być, zgodnie z wykładnią celowościową i kontekstualną (ww.
    Raport OECD), uznane za kwalifikowane IP w świetle rozszerzającej wykładni art. 30ca ust.
    2 pkt 8 ustawy o PIT, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem
    prac badawczo-rozwojowych.
    Pojęcie tworzenia i ulepszania programów komputerowych należy rozumieć bardzo
    szeroko – jest to bowiem pewien proces, od pomysłu i analizowania możliwości napisania
    nowego kodu źródłowego lub odpowiedniej modyfikacji, projektowania, przez fizyczne
    pisanie kodu, aż do testowania i wdrażania, bez których nie ma możliwości wprowadzenia
    produktu finalnego w postaci nowej aplikacji/systemu/oprogramowania czy też
    funkcjonalności w aplikacji/systemie/oprogramowaniu już istniejącym.
    W pkt 7 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23
    kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. UE. L
    2009 Nr 111) znajduje się reguła przewidująca, że: „do celów niniejszej dyrektywy pojęcie
    program komputerowy obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, w tym programy
    zintegrowane ze sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje również przygotowawcze
    prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego z zastrzeżeniem, że
    charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może korzystać z
    nich na późniejszym etapie”. Tak też jest w wypadku Wnioskodawcy, który przygotowuje
    niezbędne analizy i dokumentację do projektu, która później wykorzystywana jest przez
    zespół programistów.
    Jak wskazuje się w literaturze odnoszącej się do prawa autorskiego i praw pokrewnych – J.
    Krysińska [w:] Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, red. W. Machała, R. M.
    Sarbiński, Warszawa 2019, LEX – „program komputerowy powstaje etapami. W
    uproszczeniu proces ten przedstawia się następująco:
    1) sformułowanie/oznaczenie celu/problemu;
    2) analiza problemu (określenie informacji/danych wejściowych oraz stworzenie
      koncepcji, sposobu postępowania w celu osiągnięcia pożądanego stanu końcowego,
      czyli uzyskania oczekiwanych informacji wyjściowych przy uwzględnieniu ograniczeń
      sprzętowych i środowiska programowego (platformy software’owej);
    3) projektowanie algorytmu (przez pojęcie algorytmu należy rozumieć zbiór reguł
      postępowania mający na celu przetworzenie informacji wejściowych w informacje
      wyjściowe w skończonej liczbie kroków/działań); istotne jest to, że może istnieć wiele
      algorytmów służących rozwiązaniu tego samego problemu);
    4) implementacja algorytmu, tj. zapisanie programu w postaci flow chart (dokumentacja
      projektowa) i następnie przetłumaczenie go do formy kodu źródłowego programu,
      który to kod następnie powinien zostać poddany procesowi przetwarzania np.
      kompilacji, asemblacji itp. w celu otrzymania kodu wykonywalnego;

    5) testowanie (przyjmując uproszczoną definicję – jest to postępowanie mające na celu
      wykrycie usterek programu komputerowego powodujących jego nieprawidłowe
      działanie, które wynikają z błędu programisty na jednym z etapów tworzenia
      programu, najczęściej w procesie tworzenia kodu źródłowego);
    6) eksploatacja”.
    Aplikacje/systemy, jako dodatkowe funkcjonalności, to kombinacje komend adresowanych
    do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego w celu wykonania
    określonych czynności, a więc spełniają definicję programu komputerowego.
    Wnioskodawca brał udział w tworzeniu kompleksowego oprogramowania, stale rozwija go
    poprzez projektowanie nowych funkcjonalności/ulepszeń.
    Ulepszenie lub rozwijanie istniejących funkcjonalności (np. w systemie) polega na:
    a) poprawianiu błędów w dotychczasowych rozwiązaniach;
    b) wprowadzaniu zmian pozwalających na szybszą pracę rozwiązań;
    c) zwiększaniu możliwości np. aplikacji;
    d) przetwarzaniu większej ilości danych.
    Wnioskodawca w opisie zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazał, że
    rozwija oprogramowanie poprzez tworzenie oprogramowania oraz projektowanie
    architektury rozwiązań. Stworzenie nowego oprogramowania prowadzi w istocie do
    powstania nowego oprogramowania komputerowego lub ulepszenia funkcjonalności
    dotychczas istniejącego oprogramowania, poprzez poszerzenie go o nowe zastosowania.
    Praca polegająca na wykonywaniu tych czynności ma charakter jednoznacznie twórczy,
    nie jest efektem działań powtarzalnych, a jej wynikiem jest zmodyfikowany, stworzony od
    początku kod źródłowy, będący nowym wytworem intelektu podlegającym ochronie
    prawnej z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do którego
    Wnioskodawca traci prawa własności, z chwilą przeniesienia ich na Spółkę.
    Reasumując:
    1) podatnik w ramach własnej działalności badawczo-rozwojowej wytworzył
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej w postaci autorskiego prawa do
      programu komputerowego, które podlega ochronie według przepisów prawa
      polskiego,
    2) podatnik osiągnął dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;
    3) podatnik prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2 ustawy o PIT.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, dochód z kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej (tj. autorskiego prawa do programu komputerowego, które
    stanowi utwór prawnie chroniony i zostało wytworzone w ramach prowadzonej
    działalności badawczo-rozwojowej), uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub
    usługi, kwalifikuje się do dochodów z kwalifikowanego IP w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt
    2 ustawy o PIT. To oznacza, że Wnioskodawca może skorzystać z preferencyjnego
    opodatkowania dochodów z tego tytułu według stawki 5%.
    Ad.3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu
    poniesionego w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do przychodów
    uzyskiwanych ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego, koszt ten
    może zostać uwzględniony przy obliczaniu dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, proporcjonalnie w
    stosunku, w jakim pozostaje wysokość przychodów ze sprzedaży kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej do łącznych przychodów Wnioskodawcy.

    Jak wskazano już powyżej, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, dochodem (stratą) z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2
    dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został
    osiągnięty:
    1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi;
    4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu
      sądowym albo arbitrażu.
    Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli
    przepisy szczególne nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła
    nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Mając na uwadze powyższe regulacje, w realiach sprawy istotne jest przyporządkowanie
    kosztów prowadzonej działalności do przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej.
    Zadanie to wypełnia ewidencja prowadzona przez podatnika, o której mowa w art. 30cb
    ust. 2 ustawy o PIT.
    Koszty ponoszone przez Podatnika mają i będą mieć często charakter kosztów
    pośrednich, związanych z całokształtem prowadzonej działalności gospodarczej, a nie
    tylko z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej, co oznacza, że w kalkulacji
    dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej mogą one zostać
    uwzględnione częściowo.
    Zdaniem Wnioskodawcy, racjonalnym sposobem pośredniej alokacji tych kosztów dla
    potrzeb preferencji IP Box jest zatem przyporządkowanie ich w takiej samej proporcji, w
    jakiej przychód związany ze sprzedażą kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    pozostaje do łącznego przychodu Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

        - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
          zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
          przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
          wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
          niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
          przez zlecającego te czynności;
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
          prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca
          2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, 1871
          i 1897),
        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018
          r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
          przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
          obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
          komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej
          wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów,
          procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie
      narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
      projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów,
      procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe
      zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi informatyczne na podstawie
    zawartej umowy. Wskazał Pan, że od 2020 r. wytworzył lub rozwinął następujące utwory –
    każdy z nich jest odrębnym programem komputerowym:
    (...)
    Każdy z utworów powstał jako nowy kod źródłowy (lub autonomiczny moduł) i został
    przekazany Spółce wraz z majątkowymi prawami autorskimi. Doprecyzował Pan, że
    wszystkie użyte w opisie określenia – „produkt”, „aplikacja”, „system”, „funkcjonalność”,
    „oprogramowanie”, „program komputerowy”, „utwór” – odnoszą się do tego samego
    rodzaju rezultatu: programu komputerowego w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. W każdym przypadku chodzi o samodzielnie stworzony
    (lub twórczo rozwinięty) kod źródłowy, stanowiący utwór chroniony prawem autorskim.
    Słowo „projekt” opisuje natomiast przedsięwzięcie, w ramach którego powstaje taki
    program.
    W każdym przypadku – zarówno gdy tworzy Pan całkowicie nowe oprogramowanie, jak i
    gdy rozwija (ulepsza) istniejące oprogramowanie o nową funkcjonalność – efekty Pana
    prac są/były/będą odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na
    podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W przypadku
    rozwijania/ulepszania, stworzony moduł lub nowa funkcjonalność, oparta o nowy,
    odrębny kod źródłowy, jest traktowana jako odrębny program i odrębny utwór od
    programu „głównego”, mimo że stanowi jego nową funkcjonalność.
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową, dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez
    Pana efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    We wniosku wskazał Pan, że oprogramowanie wytwarzane przez Pana w ramach
    prowadzonej bezpośrednio działalności gospodarczej jest rezultatem Pana własnej,
    indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwór
    podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Element twórczy w tworzeniu oprogramowania polega
    na dokładnej analizie systemowej i zebraniu informacji celem możliwości utworzenia
    nowego lub poprawienia obecnego kodu źródłowego wprowadzając w nim zupełnie nową
    funkcjonalność oraz pisaniu kodu źródłowego, jak również projektowaniu architektury
    rozwiązań, w efekcie czego powstaje program komputerowy.

    Nowy, ulepszony charakter produktów nie jest wynikiem działalności obejmującej
    wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów. Pana działalność
    polega na projektowaniu i tworzeniu nowych lub znacząco ulepszonych produktów,
    procesów lub usług. Oryginalność programu komputerowego polega na tym, że jest on
    rezultatem Pana własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej. Przejawia się
    to w unikalnym sposobie zaprojektowania architektury, napisania kodu źródłowego oraz
    zaimplementowania rozwiązania, które spełnia określone, często złożone wymagania.
    Nawet jeśli wykorzystywane są istniejące języki programowania czy biblioteki, finalny
    program (kod źródłowy, struktura, logika) jest nowym wytworem Pana intelektu. Każdy
    moduł czy nowa funkcjonalność stanowi odrębny utwór.
    Efekty Pana pracy – programy komputerowe – zawsze są utworami w rozumieniu
    przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Potwierdzają to następujące cechy
    Pana pracy, która: polega na tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań
    programistycznych, a inwencja i zaprojektowanie tych rozwiązań leżą po Pana stronie;
    Oprogramowanie jest rezultatem Pana własnej, indywidualnej, twórczej działalności
    intelektualnej i stanowi kreację nowej wartości niematerialnej; element twórczy polega na
    analizie, projektowaniu architektury i pisaniu kodu; nie jest efektem działań wymagających
    jedynie określonych umiejętności programistycznych, których rezultaty są powtarzalne i
    przewidywalne; każdy projekt niesie nowe wyzwania, wymaga indywidualnego podejścia,
    analizy i często tworzenia innowacyjnych metod; działalność nie obejmuje rutynowych lub
    okresowych zmian; nie jest jedynie „techniczną” realizacją szczegółowych projektów;
    chociaż wykonuje Pan zlecenia dla klientów Spółki, to sposób realizacji, dobór metod,
    projekt architektury i implementacja kodu stanowią Pana wkład twórczy; ma Pan swobodę
    w doborze metod i organizacji pracy i pracuje na własny rachunek i odpowiedzialność.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych
    programów komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący
    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą
    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Wskazał Pan, że działalność prowadzona jest w sposób systematyczny, tj. uporządkowany,
    zaplanowany, metodyczny, wg pewnego systemu, na podstawie przygotowanego
    harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia. Pana działalność w
    zakresie projektowania i tworzenia kodu źródłowego nie ma charakteru rutynowych lub

    okresowych zmian, lecz stanowi systematyczny rozwój konkretnego produktu (poczynając
    od jego tworzenia). Systematyczność Pana działania w zakresie realizowanych usług na
    rzecz Spółki przejawia się w tym, że planuje Pan realizację zadań (małych projektów) i
    prowadzi je przyjmując dla nich określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji i
    dostępne zasoby. Pana działalność ma ponadto określony cel – jest nakierowana na
    zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań w
    ramach prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej.
    Pana działania nie mają charakteru jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób ciągły i
    zorganizowany, z nastawieniem na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych usług
    w przyszłości. Oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane w sposób
    systematyczny według najlepszych praktyk, jakie Pan wypracował w ramach działalności
    gospodarczej jako osoba posiadająca odpowiednie kompetencje w zakresie tworzenia
    technologii informatycznych.
    Systematyczność w Pana działaniach przejawia się w kilku aspektach: prace nad
    tworzeniem oprogramowania prowadzone są w sposób metodyczny, zaplanowany i
    uporządkowany, według pewnego systemu; proces ten standardowo obejmuje etap
    wstępny (konsultacje, analiza), etap tworzenia (projektowanie, kodowanie, testy) oraz etap
    końcowy (zamknięcie, akceptacja); planuje Pan realizację zadań (projektów) i prowadzi je,
    przyjmując dla nich określone cele do osiągnięcia, harmonogramy realizacji oraz dostępne
    zasoby; działalność jest nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy i ich wykorzystanie
    do tworzenia nowych zastosowań; działania nie mają charakteru jednorazowego, lecz są
    prowadzone w sposób ciągły i zorganizowany w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej; istnieje nastawienie na ciągły rozwój i ulepszanie jakości świadczonych
    usług; oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane według najlepszych praktyk
    wypracowanych przez Pana, posiadającego odpowiednie kompetencje.
    W odniesieniu do każdego projektu i roku jego realizacji istniał, istnieje lub będzie istniał
    harmonogram realizacji poszczególnych etapów tworzenia i adaptacji programu.
    Wszystkie ze stworzonych harmonogramów zostały zrealizowane.
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie
    działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do wskazanych przez Pana
    programów komputerowych jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    Z opisu sprawy wynika, że tworzenie przez Pana oprogramowania opiera się każdorazowo
    o dostępną aktualnie wiedzę w dziedzinie technologii informacyjnych (IT) oraz w
    dziedzinie, której oprogramowanie ma służyć, a także o Pana umiejętności jako
    programisty. Z kolei projektowane i tworzone produkty (oprogramowanie komputerowe)
    stanowią produkty nowe lub ulepszone funkcjonalnie w stosunku do tych dotychczas
    tworzonych. W trakcie prac każdorazowo napotyka Pan nowe wyzwania techniczne i
    funkcjonalne, których rozwiązanie wymaga pogłębionej analizy i tworzenia innowacyjnych
    metod integracji oraz przetwarzania danych. Wskazał Pan, że różnice w stosunku do
    rozwiązań już funkcjonujących u Pana wynikają z konieczności zastosowania w danym
    projekcie specyficznych technologii, narzędzi lub rozwiązań, które nie były przez Pana
    wcześniej wykorzystywane lub wymagały nowego, innowacyjnego zastosowania. Podał

    Pan przykłady technologii i narzędzi, których zastosowanie lub konieczność opanowania w
    konkretnych projektach przyczyniło się do powstania nowych, odróżniających się
    rozwiązań: specyficzne moduły (...), wymagające dogłębnego poznania ich funkcjonalności
    i możliwości integracji; nowoczesne technologie (...), które umożliwiają budowanie bardziej
    zaawansowanych i wydajnych aplikacji; narzędzia wspierające proces tworzenia
    oprogramowania w (...), które wpływają na jakość i sposób organizacji kodu; technologie
    integracyjne, w tym zewnętrzne (...) oraz specyficzne mechanizmy integracyjne (...),
    wymagające opracowania niestandardowych rozwiązań; technologie przetwarzania
    danych jak (...), stosowane w specyficznych kontekstach (...).
    Wskazał Pan, że celem Pana prac jest tworzenie nowych lub ulepszonych programów
    komputerowych (produktów, procesów, usług), które zwiększają efektywność lub tempo
    pracy w przedsiębiorstwach klienta Spółki lub samej Spółce, redukują koszty ich
    działalności lub odpowiadają na zmieniające się wymogi prawne. Innym celem jest
    zwiększenie zasobów Pana wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych
    zastosowań. Opiera się Pan każdorazowo o dostępną aktualnie wiedzę, zaś wiele
    projektów wymagało zapoznania się z nowymi modułami, API oraz technologiami (...).
    Oznacza to, że przed rozpoczęciem danego projektu nie zawsze posiadał Pan pełną,
    wymaganą wiedzę specjalistyczną, lecz musiał ją aktywnie nabywać i rozwijać w trakcie
    realizacji projektu. Systematycznie rozwija Pan swoją wiedzę i umiejętności poprzez
    samokształcenie (analiza dokumentacji, literatury specjalistycznej), zdobywanie
    doświadczenia w projektach wymagających opanowania nowych technologii oraz
    ewentualne szkolenia. Celem jest stałe zwiększanie zasobów wiedzy i wykorzystywanie ich
    do tworzenia nowych zastosowań. Podstawą jest więc połączenie aktualnej wiedzy
    technicznej i dziedzinowej z twórczym podejściem do projektowania i programowania, z
    wykorzystaniem odpowiednich narzędzi i technologii, często wymagające ich nauki lub
    innowacyjnego zastosowania.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    • nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    • nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;

    • łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    • kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    • wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    • planowaniu produkcji oraz
    • projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Jak wskazał Pan we wniosku, realizując zadania wynikających z zawartej umowy, zajmuje
    się Pan przede wszystkim tworzeniem nowych kodów źródłowych od początku, tj.
    tworzeniem nowego oprogramowania komputerowego lub ulepszaniem istniejącego
    oprogramowania o nową funkcjonalność oraz projektowaniem architektury rozwiązań,
    która stanowi bazę do wytworzenia kodu źródłowego. Każdorazowo zadaniem
    tworzonego programu jest zwiększenie efektywności lub tempa pracy w
    przedsiębiorstwach klienta Spółki lub w samej Spółce, a także redukcja kosztów ich
    działalności. Tworzone przez Pana oprogramowanie jest zwykle wykorzystywane do
    zbierania, utrwalania i przetwarzania informacji, jak również do wykorzystywania
    zebranych informacji w celu optymalizacji funkcjonowania przedsiębiorstw. Tworzone,
    rozwijane i modyfikowane przez Pana produkty (programy komputerowe) są i będą oparte
    na dostępnej aktualnie wiedzy i Pana umiejętnościach: obejmuje to zarówno wiedzę
    zdobytą wcześniej, jak i tę nabywaną na bieżąco w celu realizacji konkretnych projektów;
    wiedza ta dotyczy głównie narzędzi informatycznych, technologii oprogramowania oraz
    dziedziny merytorycznej danego projektu; konkretnych technologiach i narzędziach
    informatycznych: są to głównie technologie związane ze środowiskiem (...) oraz powiązane
    technologie integracyjne, przetwarzania danych i narzędzia deweloperskie; wybór
    konkretnych technologii zależy od wymagań projektu; indywidualnych, twórczych
    rozwiązaniach programistycznych: każdy program jest rezultatem własnej, Pana twórczej
    pracy intelektualnej, co obejmuje projektowanie architektury i implementację (pisanie)
    unikalnego kodu źródłowego; nawet przy wykorzystaniu istniejących technologii, sposób
    ich połączenia i zastosowania do rozwiązania konkretnego problemu stanowi nowe,
    autorskie rozwiązanie. Nowy, ulepszony charakter produktów nie jest wynikiem
    działalności obejmującej wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych
    produktów. Pana działalność polega na projektowaniu i tworzeniu nowych lub znacząco
    ulepszonych produktów, procesów lub usług. Każdorazowo tworzony jest nowy kod
    źródłowy od początku lub istniejące oprogramowanie jest ulepszane o zupełnie nową
    funkcjonalność, co wymaga twórczego podejścia, analizy i projektowania. Prace te
    stanowią systematyczny rozwój konkretnego produktu, a nie rutynowe modyfikacje.

    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia
    wymienionych programów komputerowych spełnia warunki do uznania jej za prace
    rozwojowe.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Pana działalność
    polegająca na tworzeniu i rozwoju programów komputerowych spełnia definicję
    działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku i jego uzupełnieniu oraz w warunkach działalności opisanych we
    wniosku i jego uzupełnieniu.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
          ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego
          weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
          prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
        - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
          ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
          Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia
          Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub
          ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności
          badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP BOX jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.

    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według
      wzoru:
                            (a + b) x 1,3
                          a + b + c + d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
        a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
        związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
        b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
        prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
        niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
        c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
        prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
        powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
        d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
          kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
          sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
          własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w
          tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    W powołanym przepisie ustawodawca wskazuje zamknięty katalog tytułów, z jakich może
    być osiągany dochód uznawany za uzyskany z kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej. Wśród nich wymienił sprzedaż kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej (pkt 2) oraz uwzględnienie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
    w cenie sprzedaży produktu lub usługi (pkt 3).
    W przypadku kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca
    ust. 2 pkt 8 ustawy, sprzedaż ta polega na przeniesieniu przez podatnika przysługujących
    mu autorskich praw majątkowych do programu komputerowego na inny podmiot.
    Natomiast uwzględnienie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w cenie
    sprzedaży produktu lub usługi dotyczy sytuacji, gdy podatnik wykorzystuje posiadane
    kwalifikowane prawo własności intelektualnej dla potrzeb wytwarzania produktów lub dla

    potrzeb świadczenia usług, które oferuje w swojej działalności gospodarczej. Produkt lub
    usługa oferowane przez podatnika są wynikiem posiadania przez niego kwalifikowanego
    prawa własności intelektualnej. Kształt, cechy, właściwości produktów lub usług są
    efektem wykorzystania w praktyce gospodarczej podatnika wartości intelektualnych, które
    powstały w wyniku prowadzonych przez niego prac badawczo-rozwojowych i które
    podlegają ochronie prawnej jako „przypisane” do podatnika. Przykładem są sytuacje, gdy
    produkt jest wytwarzany w oparciu o posiadane przez podatnika patenty albo usługa jest
    świadczona z wykorzystaniem rozwiązań, które podlegają ochronie jako kwalifikowane
    prawa własności intelektualnej.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w
          prowadzonych księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
          kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający
          określenie kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
          zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
          intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
          rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i
          3;
        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
          zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności
          intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych
          produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w
          produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych
          księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa
          w pkt 2-4.
    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.

    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, Pana działalność w zakresie tworzenia programów
    komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu okoliczności sprawy wynika, że oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i
    ulepszane przez Pana w sposób systematyczny według najlepszych praktyk, jakie
    wypracował Pan w ramach działalności gospodarczej jako osoba posiadające odpowiednie
    kompetencje w zakresie tworzenia technologii informatycznych. Efekty Pana samodzielnej
    pracy, określane jako „Oprogramowanie” lub „program komputerowy” zawsze były, są i
    będą odrębnymi programami komputerowymi stanowiącymi utwór podlegający ochronie
    na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dotyczy to
    zarówno oprogramowania tworzonego od podstaw, jak i modułów stanowiących
    ulepszenie istniejącego oprogramowania o nową funkcjonalność – takie moduły również
    stanowią odrębny program i utwór. Oprogramowanie to jest rezultatem Pana własnej,
    indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej. Przenosi Pan na Spółkę całość
    majątkowych praw autorskich do rezultatów Usług (Utworów) powstałych w wyniku
    wykonywania Umowy. Umowa jednoznacznie określa przeniesienie autorskich praw
    majątkowych na Spółkę na wszystkich wskazanych polach eksploatacji. Kwota Panu
    należna obejmuje wynagrodzenie za przeniesienie tych praw. W części dotyczącej zadań
    związanych z wytworzeniem i/lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej, wypłacone wynagrodzenie jest wynagrodzeniem z tytułu przeniesienia
    autorskiego prawa majątkowego. Przeniesienie to jest konsekwencją i istotą świadczenia
    w tej części. Tym samym dochodzi do odpłatnego zbycia (sprzedaży) kwalifikowanego
    prawa własności intelektualnej (autorskiego prawa do programu komputerowego) na
    rzecz Spółki. Osiąga Pan przychód z tytułu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT. Przeniesienie
    majątkowych praw autorskich do programu komputerowego (zarówno tworzonego od
    podstaw, jak i rozwijanego/udoskonalanego/modyfikowanego) każdorazowo następuje i
    będzie następowało zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych.
    Ponadto posiada i prowadzi Pan odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów,
    zgodną z wymogami art. 30cb ustawy o PIT ewidencję, pozwalającą na ustalenie
    przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde
    kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na wyodrębnienie kosztów, o których
    mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT, przypadających na każde wyżej wymienione prawo i
    zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej, obejmujące wydatki od początku realizacji działalności zmierzającej do
    wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    do końca danego miesiąca kalendarzowego, poprzez narastające ujęcie wydatków w
    odniesieniu do poszczególnych zadań. Ewidencja jest prowadzona na bieżąco i zawiera
    comiesięczne zestawienie dokumentów, które potwierdzają poniesione wydatki dotyczące
    projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca. Prowadzi Pan tą ewidencję od 1
    stycznia 2020 r.
    Zamierza Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% w odniesieniu do
    kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP Box),
    uregulowanego w art. 30ca ustawy o PIT, za rok 2020 i lata następne.
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych

    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.); dalej: „ustawa o PAIPP”.
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego,
    wytwarzanego samodzielnie przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia
    autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na Zleceniodawcę mieszczą
    się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2
    ustawy).
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę
    opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej za lata objęte wnioskiem, tj. za lata 2020-2024 oraz lata następne,
    jeżeli przedstawione okoliczności sprawy oraz stan prawny nie ulegną zmianie.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    – dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    – wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z objaśnień podatkowych z 15 lipca 2019 r. wynika, że „Obliczając wysokość dochodu z
    kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez wskaźnik
    nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku,
    niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów.
    Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego
    kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi
    kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego
    przychodu. Zatem, dochodem z kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów
    osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
    podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica
    jest stratą z kwalifikowanego IP”.
    Objaśnienia podatkowe wskazują zatem na możliwość uwzględnienia w kalkulacji
    dochodu (który następnie zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus) również kosztów
    pośrednich. Nie wskazują natomiast, w jaki sposób koszty pośrednie należy
    przyporządkować do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i do
    pozostałych przychodów.
    W celu alokowania kosztów pośrednich do przychodów z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej, można w drodze analogii zastosować zasadę wynikającą z treści art. 22 ust.
    3 i ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód
      podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie

      jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła,
      koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w
      ogólnej kwocie przychodów.
      Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część
      dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest
      wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10
      ust. 1 pkt 1 i 2 oraz przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. c, pkt
      153 lit. c i pkt 154 w zakresie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Zatem, w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego
    przez Pana w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio do przychodów
    uzyskiwanych ze sprzedaży konkretnego autorskiego prawa do programu
    komputerowego, koszt ten może zostać uwzględniony przy obliczaniu dochodu (straty) z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 ustawy o
    PIT, proporcjonalnie w stosunku w jakim pozostaje wysokość przychodów ze sprzedaży
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej do łącznych przychodów.
    Przy czym, to Pan zobowiązany jest wykazać związek danego wydatku z uzyskanym
    przychodem bądź prowadzoną działalnością nakierowaną na uzyskanie przychodu. Jest to
    zgodne z zasadą, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z określonych faktów
    wywodzi skutki prawne.
    Należy dodać, że pomimo, iż uznano za adekwatną, tj. znajdującą uzasadnienie w opisie
    sprawy metodę alokacji kosztów zaproponowaną przez Pana, nie jest wykluczona
    możliwość zastosowania innych metod ustalania tej proporcji w przypadku jej weryfikacji
    w postępowaniu dowodowym przez właściwy organ podatkowy. Wybór metody ustalania
    odpowiedniej proporcji zależy bowiem od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy.
    Pełna weryfikacja Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu
    kontroli celno-skarbowej będącej poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do
    której mają zastosowanie przepisy określone w art. 14h Ordynacji podatkowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    • stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
    • zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To
    na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi
    postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we
    wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi
    być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej
    sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że
    zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Dodatkowo informujemy, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej
    przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanych pytań interpretacyjnych, natomiast
    nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku, w tym w uzasadnieniu stanowiska.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.