Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.462.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-18
Teza: Refakturowanie mediów.
Słowa kluczowe: media
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
refaktura
refakturowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 września 2025 r. (data wpływu 10 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od 1 stycznia 2017 Gmina (...) scentralizowała swoje rozliczenia dotyczące podatku VAT ze
    swoimi jednostkami organizacyjnymi. Jedną z jednostek wchodzących w skład Gminy (...)
    jest (...) działający jako Samorządowy Zakład Budżetowy Gminy (...).
    W dalszej części używany skrót (...) będzie oznaczał jednostkę organizacyjną Gminy (...),
    którym jest (...) działający jako Samorządowy Zakład Budżetowy.
    (...) zarządza lokalami użytkowymi i mieszkaniowymi należącymi do Gminy (...). W
    niektórych budynkach znajdują się wyłącznie lokale gminne, podczas gdy w innych
    mieszczą się zarówno lokale gminne, jak i te, które zostały wykupione przez osoby
    prywatne.
    W budynkach, gdzie znajdują się wykupione lokale, działa Wspólnota Mieszkaniowa, która
    zarządza danym budynkiem.
    Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ogół właścicieli,
    których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę

    mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być
    pozwana. Przepis ten daje wspólnocie mieszkaniowej przymiot jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej.
    Wspólnota mieszkaniowa jest odrębnym od członków wspólnoty podmiotem praw i
    obowiązków, a tym samym działając w ramach przyznanej zdolności prawnej, może
    nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku.
    Regulacja art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali wskazuje na dwa rodzaje obowiązków
    członków wspólnoty mieszkaniowej: jedne związane z nieruchomością wspólną i drugie,
    związane z odrębną własnością lokalu.
    Wspólnota mieszkaniowa realizując wspólny interes właścicieli występuje w odmiennych
    rolach w przypadku nabycia towarów i usług w ramach zarządu nieruchomością wspólną
    oraz w przypadku nabycia towarów i usług na potrzeby utrzymania poszczególnych lokali
    właścicieli.
    W pierwszym z wyżej wymienionych przypadków wspólnota, będąca jednostką odrębną
    od właścicieli lokali, nabywając towary i usługi dla celów nieruchomości wspólnej nie
    wykonuje żadnych czynności na rzecz właścicieli. W takiej bowiem sytuacji działa ona w
    imieniu własnym i na własny rachunek, jako podmiot stosunków zobowiązaniowych
    wynikających z zarządu nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie
    finansowane przez właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych mających udziały w
    nieruchomości wspólnej. Tym samym odbiorcą nabywanych towarów i usług jest
    wspólnota mieszkaniowa, jako odrębny od jej członków podmiot praw, i to ona występuje
    jako ostateczny konsument.
    Natomiast w drugim przypadku, gdy wydatki ponoszone są przez właściciela wyłącznie w
    związku z odrębną własnością lokalu, wspólnota w zakresie nabywanych towarów i usług
    celem zaopatrzenia poszczególnych lokali występuje w odmiennej roli. Nabywa bowiem
    towary i usługi w swoim imieniu jednakże na rzecz właścicieli poszczególnych lokali, którzy
    dokonują na poczet tych zakupów stosownych wpłat. Tym samym wspólnota zakupując
    towary i usługi, które następnie przyporządkowuje poszczególnym lokalom, dokonuje ich
    odsprzedaży właścicielom lokali.
    W konsekwencji, w odniesieniu do rozliczania wydatków związanych z utrzymaniem
    poszczególnych lokali, ponoszonych m.in. z tytułu zakupu przez wspólnotę towarów i
    usług do tych lokali, zastosowanie znajdą przepisy o podatku od towarów i usług.
    Niezależnie od powyższego w fakturach otrzymywanych przez Wspólnotę tytułem mediów
    nie ma wyszczególnionych odrębnych wartości przypadających na części wspólne, i na
    części związane z odrębną własnością lokali, kwestia ta pojawia się dopiero na etapie
    przytoczonej powyżej odsprzedaży towarów bądź usług.
    Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż wspólnota dokonując odsprzedaży
    właścicielom lokali, zakupionych uprzednio w tym celu, towarów i usług związanych
    wyłącznie z utrzymaniem poszczególnych lokali, działa jako podatnik podatku od towarów
    i usług i w sytuacji tej dokonywane przez nią czynności w ww. zakresie winny być
    dokumentowane fakturami, wystawianymi zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 106
    ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisach do niej wykonawczych w
    zależności od tego czy wspólnota korzysta bądź nie korzysta ze zwolnienia podmiotowego
    o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT - transakcje te winny być obciążone
    odpowiednią stawką podatku VAT bądź posiadać wzmiankę o zwolnieniu z VAT.
    W zaistniałym stanie faktycznym (...), wynajmuje własnościowy lokal w danej
    nieruchomości, innemu podmiotowi posiadającemu status przedsiębiorcy oraz czynnego
    podatnika VAT. Umowa najmu nie precyzuje kwestii obciążenia najemcy kosztami tzw.
    mediów (w szczególności: woda, prąd, itp.) w inny sposób niż ten, iż koszty te winny być
    pokrywane przez najemcę.

    Zgodnie z ww. umową najmu, odrębnie od opłat za czynsz, Najemca zobowiązany jest do
    ponoszenia dodatkowych kosztów w szczególności z tytułu zużycia energii elektrycznej,
    centralnego ogrzewania, zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków, przy czym co do
    zasady dzieje się to proporcjonalnie w stosunku do udziału w powierzchni budynku, w
    którym znajduje się przedmiot najmu, a w przypadkach, w których jest to podyktowane
    technicznymi uwarunkowaniami – w drodze odczytu sublicznika bądź ustalonego ryczałtu.
    Nie ma de facto możliwości decydowania o zużyciu poszczególnych mediów, nie jest
    możliwe też określenie rzeczywistego ich zużycia.
    Obecnie wspólnota otrzymuje faktury od dostawców mediów z wartościami netto, VAT i
    brutto. Otrzymane faktury dostawców rozlicza na poszczególnych właścicieli lokali w
    budynku wspólnoty (w tym (...)), wystawiając im faktury w wartości brutto faktur
    dostawców. Do wartości wynikającej z faktur wystawionych przez Wspólnotę na (...), gdzie
    stawka VAT stanowi wartość zwolnioną z podatku, (...) dolicza 23% podatku VAT za energię
    elektryczną, centralne ogrzewanie oraz 8% podatku VAT za wodę i kanalizację. W
    umowach najmu zawartych przez (...) z najemcami lokali użytkowych stanowiących
    własność Gminy (...) w budynku wspólnoty, nie ma żadnych odrębnych ustaleń
    dotyczących podatku VAT od kosztów zużycia mediów.
    Gmina (...) jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Świadczenie (refakturowanie) na
    terytorium RP przez (...) usług odsprzedaży mediów podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług - art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług.
    Podstawą opodatkowania przy ich świadczeniu dla potrzeb VAT jest obrót uzyskany z
    tytułu ich świadczenia. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o
    kwotę podatku należnego.
    W przypadku świadczenia usług odsprzedaży mediów, w sytuacji, gdy usługi te są
    nabywane bezpośrednio od ich dostawców, będących podatnikami podatku VAT, (...)
    kwotę netto określoną w fakturze traktuje jako obrót i opodatkowuje ją podatkiem
    należnym VAT, obniżając ją w okresie rozliczeniowym o kwotę podatku naliczonego w
    fakturze dostawcy.
    W sytuacji natomiast nabycia przez (...) usług od wspólnoty mieszkaniowej, która do tej
    pory nie była podatnikiem podatku od towarów i usług, brak jest podatku VAT
    naliczonego, podlegającego odliczeniu, a określona przez nią w dokumencie
    rozliczeniowym kwota należności jest kwotą, która jest należna wspólnocie z tytułu
    dokonanych świadczeń. Wartość zapłaconego świadczenia wspólnocie stanowi zatem dla
    (...) na potrzeby podatku VAT wartość świadczenia netto, która podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Tak obliczona kwota stanowi obrót w podatku VAT, co
    powoduje opodatkowanie należnych (...) kwot podatkiem VAT.
    Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż przy refakturowaniu kwota płacona za usługę winna
    być równa kwocie otrzymywanej z tytułu jej odsprzedaży; do tych kwot winien być
    doliczony podatek VAT. Z tych też względów (...) opodatkowuje podatkiem VAT wartości
    świadczeń nabywane od wspólnoty mieszkaniowej przez dodanie do ich wartości podatku
    VAT, czego dokonuje w refakturach wystawianych Najemcom gminnych lokali użytkowych
    w budynku wspólnoty.
    W uzupełnieniu wniosku na zadane pytania odpowiedzieli Państwo w następujący sposób:
    Na pytanie Organu „Jakich konkretnie mediów dostarczanych do lokali dotyczą umowy
    zawierane przez Państwa i przez Wspólnotę Mieszkaniową z ich dostawcami (czy np.
    energii elektrycznej, wody i odprowadzania ścieków, energii cieplnej czy innych)?”
    odpowiedzieli Państwo:
    „Rodzaje mediów:
    a) Woda, odprowadzenie ścieków, opłata abonamentowa,

    b) Ciepła woda podgrzanie,
    c) Centralne ogrzewanie,
    d) Energia elektryczna (sprzedaż i usługi dystrybucji),
    e) Gaz (dla lokali użytkowych na dzień dzisiejszy występuje wyłącznie w budynkach
      gminnych, a w budynkach Wspólnot Mieszkaniowych gaz występuje tylko w lokalach
      mieszkalnych).
    (...) zawiera umowy z dostawcami dla budynków gminnych. Stosujemy wtedy zasadę:
    netto faktury dostawcy jest równe netto refaktury, a brutto faktur dostawców jest równe
    brutto refaktur.
    Wspólnoty Mieszkaniowe zawierają umowy z dostawcami dla budynków własnych.
    Stosujemy wtedy zasadę: brutto Wspólnoty jest naszym netto - podstawą opodatkowania,
    do której doliczany jest VAT 8% lub 23%”.
    Na pytanie Organu „Kto zawiera umowy z dostawcami poszczególnych mediów? (...)”
    odpowiedzieli Państwo:
    „Umowy z dostawcami zawiera:
    a) Woda, odprowadzenie ścieków, opłata abonamentowa - (...) dla budynków gminnych,
      Wspólnoty Mieszkaniowe dla budynków własnych,
    b) Ciepła woda podgrzanie - (...) dla budynków gminnych, Wspólnoty Mieszkaniowe dla
      budynków własnych,
    c) Centralne ogrzewanie – (...) dla budynków gminnych, Wspólnoty Mieszkaniowe dla
      budynków własnych,
    d) Energia elektryczna (sprzedaż i usługi dystrybucji) - (...) dla budynków gminnych,
      Wspólnoty Mieszkaniowe dla budynków własnych,
    e) Gaz - (...) dla budynków gminnych, Wspólnoty Mieszkaniowe dla budynków własnych”.
    Na pytanie Organu „(...) Proszę wskazać w stosunku do wszystkich mediów, jakie wymienią
    Państwo w odpowiedzi na pytanie nr 1 wezwania, jak ustalana jest wartość zużycia
    mediów: czy w indywidualny sposób według wskazań liczników/subliczników, czy
    proporcjonalnie w stosunku do udziału w powierzchni budynku, w którym znajduje się
    przedmiot najmu, czy też na podstawie innych kryteriów (należy wskazać jakich)?”
    odpowiedzieli Państwo:
    „Sposób ustalania wartości zużycia:
    a) Woda, odprowadzenie ścieków, opłata abonamentowa – zgodnie z zawartymi umowami
      najmu z Najemcami w zależności od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę
      Mieszkaniową dla budynków Wspólnoty lub Regulaminu (...) dla budynków gminnych,
      tj.: według Regulaminu Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku lub Regulaminu (...),
      rozliczenia indywidualne według wskazań liczników/subliczników, ryczałtu,
      proporcjonalnie w stosunku do udziału powierzchni lokalu w rozliczanej powierzchni
      budynku, ilości użytkowników;
    b) Ciepła woda podgrzanie - zgodnie z zawartymi umowami najmu z Najemcami w
      zależności od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę Mieszkaniową dla budynków
      Wspólnoty lub Regulaminu (...) dla budynków gminnych, tj.: według Regulaminu
      Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku lub Regulaminu (...), rozliczenia indywidualne
      według wskazań liczników/subliczników, ryczałtu, proporcjonalnie w stosunku do
      udziału powierzchni lokalu w rozliczanej powierzchni budynku;
    c) Centralne ogrzewanie - zgodnie z zawartymi umowami najmu z Najemcami w zależności
      od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę Mieszkaniową dla budynków Wspólnoty lub
      Regulaminu (...) dla budynków gminnych, tj.: według Regulaminu Wspólnoty

      Mieszkaniowej Budynku lub Regulaminu (...), rozliczenia indywidualne według wskazań
      liczników/subliczników, ryczałtu, proporcjonalnie w stosunku do udziału powierzchni
      lokalu w rozliczanej powierzchni budynku;
    d) Energia elektryczna (sprzedaż i usługi dystrybucji) - zgodnie z zawartymi umowami
      najmu z Najemcami w zależności od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę
      Mieszkaniową lub postanowień wynikających z umów (...) zawartych z Najemcami, tj.
      według wskazań liczników/subliczników, ryczałtu, proporcjonalnie w stosunku do
      udziału powierzchni lokalu w rozliczanej powierzchni budynku;
    e) Gaz – dotyczy centralnego ogrzewania dla budynków gminnych proporcjonalnie do
      powierzchni zajmowanej przez Najemcę w stosunku do całości ogrzewanej
      powierzchni budynku użytkowego wolnostojącego. Dla gazu podpiętego do kuchenek
      gazowych w całości dla użytkownika lokalu. Dla lokali mieszkalnych rozliczenie
      następuje do ilości oczynszowanych osób”.
    Na pytanie Organu „Czy najemcy lokali mają możliwość samodzielnego wyboru dostawcy
    mediów?”
    odpowiedzieli Państwo:
    „Możliwość samodzielnego wyboru dostawcy mediów:
    a) Woda, odprowadzenie ścieków, opłata abonamentowa - w budynkach gminnych
      najemca nie ma możliwości samodzielnego wyboru dostawcy mediów.
    b) Ciepła woda podgrzanie - w budynkach gminnych najemca nie ma możliwości
      samodzielnego wyboru dostawcy mediów.
    c) Centralne ogrzewanie - w budynkach gminnych najemca nie ma możliwości
      samodzielnego wyboru dostawcy mediów.
    d) Energia elektryczna (sprzedaż i usługi dystrybucji) - w budynkach gminnych najemca nie
      ma możliwości samodzielnego wyboru dostawcy mediów.
    e) Gaz - w budynkach gminnych najemca nie ma możliwości samodzielnego wyboru
      dostawcy mediów”.
    Na pytanie Organu „Czy świadczona przez (...) usługa najmu jest opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług według właściwej stawki czy korzysta ze zwolnienia od tego
    podatku (jeśli tak, proszę podać podstawę zwolnienia)?”
    odpowiedzieli Państwo:
    „Świadczone przez (...) usługi najmu są opodatkowane podatkiem od towarów i usług
    według stawki podstawowej 23% oraz korzystają ze zwolnienia.
    Usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości dla celów
    użytkowych są opodatkowane według stawki 23%. Zgodnie z zawartymi przez (...) z
    Najemcami umowami najmu lokali użytkowych, świadczone usługi najmu i refakturowane
    usługi mediów, dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług są traktowane
    jako odrębne i niezależne.
    Usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym są zwolnione od podatku VAT na podstawie §3 ust.1 pkt 22 Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 832)”.
    Na pytanie Organu „Czy faktycznie dokonują Państwo refakturowania ww. mediów dla
    najemców, tzn. dokonują Państwo odsprzedaży zakupionych mediów według stawek
    podatku VAT takich samych jak w fakturach dokumentujących nabycie tych mediów od
    dostawców i wspólnoty mieszkaniowej? Czy też stosują Państwo marże przy odsprzedaży
    mediów najemcom?”
    odpowiedzieli Państwo:

    „Refaktura mediów następuje na podstawie dokumentów finansowych otrzymanych od
    Wspólnot Mieszkaniowych, które nie zawierają podatku VAT. Określona w dokumencie
    rozliczeniowym kwota należności jest kwotą, która jest należna im z tytułu dokonanych
    świadczeń. Wartość zapłaconego świadczenia Wspólnotom stanowi dla (...) na potrzeby
    podatku VAT wartość świadczenia netto, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, z zastosowaniem właściwej dla danego składnika stawki VAT, tj.
    a) Woda, odprowadzenie ścieków, opłata abonamentowa - 8%,
    b) Podgrzanie wody – 23%,
    c) Centralne ogrzewanie – 23%,
    d) Energia elektryczna (sprzedaż i usługi dystrybucji) - 23%,
    e) Gaz – 23%.
    (...) nie stosuje marży przy odsprzedaży mediów Najemcom.
    Powyższe dotyczy Najemców gminnych lokali użytkowych w budynkach Wspólnot
    Mieszkaniowych.
    Najemcy lokali mieszkalnych dostają rozliczenia indywidualne bez VAT”.
    Na pytanie Organu „Jakie konkretnie dokumenty rozliczeniowe wystawia wspólnota
    mieszkaniowa z tytułu świadczonych przez nią usług oraz z tytułu dostawy mediów? Czy
    na ww. dokumentach wspólnota mieszkaniowa wyodrębnia kwoty za poszczególne
    świadczenia? Czy na ww. dokumentach jest wskazany należny podatek VAT - jeśli nie, na
    jakiej podstawie wspólnota korzysta ze zwolnienia od tego podatku?”
    odpowiedzieli Państwo:
    „Wspólnota Mieszkaniowa wystawia różne dokumenty rozliczeniowe np.: faktura,
    rachunek, nota księgowa, zawiadomienie, specyfikacja, rozliczenie mediów. W
    dokumentach Wspólnota Mieszkaniowa wyodrębnia kwoty za poszczególne świadczenia.
    W dokumentach Wspólnoty Mieszkaniowej nie jest wskazany należny podatek VAT. W
    dokumentach Wspólnoty Mieszkaniowe podają podstawę prawną: Rozporządzenie
    Ministra Finansów z dnia 3 grudnia 2013 r. (Dz. U.2013 r., poz. 1485). Zwolnienie z podatku
    VAT na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. (Dz. U.
    2013 r., poz. 1722), art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie
    art. 82 ust. 3 (ustawa o VAT)”.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym gdzie na podstawie faktury
      otrzymanej od wspólnoty mieszkaniowej (...) wystawia refakturę najemcy dotyczącą
      należności za media, mamy do czynienia z czynnością podlegającą opodatkowaniem
      podatkiem VAT?
    2. Czy w ramach swobody umów, strony mogą w umowie ustalić sposób określania
      podstawy w ww. refakturze za media w sposób dowolny tj. czy należność na fakturze
      otrzymanej ze wspólnoty mieszkaniowej stanowić może w zależności od ustaleń stron
      kwotę brutto czy też netto względem odbiorcy faktury?
    3. Czy w przypadku braku zapisów w umowach określających podstawę opodatkowania
      prawidłowym jest przyjęcie kwoty brutto jako podstawy opodatkowania podatkiem
      VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Mając na uwadze przywołane przepisy oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić,
    że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT i stosowana przez (...) praktyka w zakresie refakturowania

    mediów zakupionych od wspólnoty, jest prawidłowa. Bowiem, jeżeli usługa została nabyta
    od przedsiębiorcy niebędącego czynnym podatnikiem VAT, to jej potwierdzeniem jest
    faktura lub nota bez naliczonej kwoty VAT. W momencie odsprzedaży usługi czynny
    podatnik VAT dolicza do jej wartości podatek VAT, który następnie może zostać odliczony
    jako podatek naliczony. Zwolnienia przedmiotowe często łączone są z danymi
    podmiotami, których dotyczą. Jednakże podczas refakturowania odsprzedający nie może
    zastosować stawki zwolnionej. Przy refakturowaniu takich usług powinien zastosować
    stawkę podatku VAT właściwą dla danego charakteru usługi (bez wykorzystania zwolnienia
    z opodatkowania przysługującego szczególnym podmiotom).
    Z kolei w wyroku NSA z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK Sąd podkreślił, że nabywcą
    finalnym towarów i usług świadczonych przez podmioty np. dostarczające wodę czy
    odprowadzające ścieki, służących zaspokajaniu indywidualnych potrzeb każdego z
    członków wspólnoty jest nie wspólnota, ale każdy z jej członków z osobna. Zatem zakup
    przez wspólnotę usług odprowadzania nieczystości, wywozu śmieci, czy dostarczania
    wody i służących zaspokajaniu potrzeb indywidualnych każdego z członków wspólnoty
    powinien być refakturowany na jej członków ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi
    z przepisów ustawy o VAT.
    Powyższe potwierdza również treść preambuły do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. W pkt 7 preambuły jako jeden z celów jej wprowadzania wskazuje się
    cyt.: Nawet jeżeli stawki i zwolnienia nie zostaną całkowicie zharmonizowane wspólny
    system VAT powinien pozwolić na osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takim
    znaczeniu, że na terytorium każdego państwa członkowskiego podobne towary i usługi
    podlegają takiemu samemu obciążeniu podatkowemu, bez względu na długość łańcucha
    produkcji i dystrybucji.
    M.in. w tym właśnie celu zapisano w art. 28, iż w przypadku, gdy podatnik, działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi (od 1 kwietnia również art. 8 ust.
    2a ustawy o VAT). Ostateczny konsument bez względu na to jak długi jest łańcuch
    dystrybucji, podobne usługi lub towary powinien otrzymać z takim samym obciążeniem
    podatkowym. Pismo z dnia 28 grudnia 2015 r., wydane przez: Izba Skarbowa w Łodzi,
    IPTPP1/443-344/11-4/15-S/ŻR, http://sip.mf.gov.pl.
    Ad. 2.
    Tut. Jednostka, otrzymując fakturę za media od wspólnoty mieszkaniowej, w pierwszej
    kolejności występuje jako ich nabywca. W Państwa ocenie, zgodnie z zasadą swobody
    umów, strony mogą dowolnie kształtować treść łączącej je umowy - o ile nie narusza to
    bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych. Tym
    samym, decyzja co do sposobu określenia należności (tj. czy ma być to cena netto, czy
    cena brutto) może być pozostawiona wyłącznej woli stron. Nie ma zatem przeciwwskazań,
    aby należność wynikająca z faktury otrzymanej przez (...) była wskazywana na refakturze
    jako wartość brutto, bądź netto stosownie do przyjętych ustaleń umownych.
    Ad. 3.
    W przypadku braku szczególnych ustaleń umownych dotyczących sposobu określania
    należności, przy refakturowaniu mediów prawidłowe jest przyjęcie, że kwota brutto
    wskazana na fakturze otrzymanej od wspólnoty mieszkaniowej stanowi kwotę netto na
    refakturze wystawianej przez (...). Do tak określonej podstawy opodatkowania należy
    następnie doliczyć podatek VAT według właściwej stawki. Takie rozwiązanie jest zgodne z
    przepisami ustawy o VAT i zapewnia prawidłowe określenie podstawy opodatkowania, w
    sytuacji gdy strony nie określiły inaczej warunków rozliczenia.
    Jednocześnie należy mieć na uwadze, że (...), działając jako Samorządowy Zakład
    Budżetowy Gminy (...), zobowiązany jest do gospodarowania środkami publicznymi

    zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (art. 44
    ust. 3 pkt 1, art. 52 ust. 1, art. 8 ust. 2), co wyklucza możliwość rezygnacji z należnych
    przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o
    VAT”:
        Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
        świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
        Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
        rozumieniu art. 7, w tym również:
        1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są między innymi wszelkie
    postacie energii. Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych
    mediów na gruncie podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą
    towarów. Jeśli chodzi o inne media (objęte zakresem opodatkowania), będzie to
    świadczenie usług.

    W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
        W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
        trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
        otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że w
    przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te
    usługi. Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we
    własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako
    usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru
    kosztów na inną osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.
    Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej
    samej formie swojemu kontrahentowi. Przeniesienie kosztów nabycia usługi, o którym
    mowa wyżej, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci
    takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej
    elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze
    nie ma racji bytu. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w
    odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej
    wyświadczenie tej usługi.
    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
        Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów
        obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
        przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
        czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
        Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
        odpowiedzialność.
    W oparciu o art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
        Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
        lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
        Do zadań własnych Gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty.
        Zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji,
        usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku
        oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych,
        zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT, a jedną z
    Państwa jednostek organizacyjnych jest (...) działający jako Samorządowy Zakład
    Budżetowy. (...) zarządza lokalami użytkowymi i mieszkaniowymi należącymi do Gminy. W
    niektórych budynkach znajdują się wyłącznie lokale gminne, podczas gdy w innych
    mieszczą się zarówno lokale gminne, jak i te, które zostały wykupione przez osoby
    prywatne. W budynkach, gdzie znajdują się wykupione lokale, działa Wspólnota
    Mieszkaniowa, która zarządza danym budynkiem.
    W pierwszym z wyżej wymienionych przypadków wspólnota, będąca jednostką odrębną
    od właścicieli lokali, nabywając towary i usługi dla celów nieruchomości wspólnej nie
    wykonuje żadnych czynności na rzecz właścicieli. W takiej bowiem sytuacji działa ona w
    imieniu własnym i na własny rachunek, jako podmiot stosunków zobowiązaniowych
    wynikających z zarządu nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie
    finansowane przez właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych mających udziały w
    nieruchomości wspólnej. Tym samym odbiorcą nabywanych towarów i usług jest
    wspólnota mieszkaniowa, jako odrębny od jej członków podmiot praw, i to ona występuje
    jako ostateczny konsument.
    Natomiast w drugim przypadku, gdy wydatki ponoszone są przez właściciela wyłącznie w
    związku z odrębną własnością lokalu, wspólnota w zakresie nabywanych towarów i usług
    celem zaopatrzenia poszczególnych lokali występuje w odmiennej roli. Nabywa bowiem
    towary i usługi w swoim imieniu jednakże na rzecz właścicieli poszczególnych lokali, którzy
    dokonują na poczet tych zakupów stosownych wpłat. Tym samym wspólnota zakupując
    towary i usługi, które następnie przyporządkowuje poszczególnym lokalom, dokonuje ich
    odsprzedaży właścicielom lokali.
    W zaistniałym stanie faktycznym (...), wynajmuje własnościowy lokal w danej
    nieruchomości, innemu podmiotowi posiadającemu status przedsiębiorcy oraz czynnego
    podatnika VAT. Umowa najmu nie precyzuje kwestii obciążenia najemcy kosztami tzw.
    mediów (w szczególności: woda, prąd, itp.) w inny sposób niż ten, iż koszty te winny być
    pokrywane przez najemcę.

    Zgodnie z ww. umową najmu, odrębnie od opłat za czynsz, Najemca zobowiązany jest do
    ponoszenia dodatkowych kosztów w szczególności z tytułu zużycia energii elektrycznej,
    centralnego ogrzewania, zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków, przy czym co do
    zasady dzieje się to proporcjonalnie w stosunku do udziału w powierzchni budynku, w
    którym znajduje się przedmiot najmu, a w przypadkach, w których jest to podyktowane
    technicznymi uwarunkowaniami – w drodze odczytu sublicznika bądź ustalonego ryczałtu.
    Obecnie wspólnota otrzymuje faktury od dostawców mediów z wartościami netto, VAT i
    brutto. Otrzymane faktury dostawców rozlicza na poszczególnych właścicieli lokali w
    budynku wspólnoty (w tym (...)), wystawiając im faktury w wartości brutto faktur
    dostawców. Do wartości wynikającej z faktur wystawionych przez Wspólnotę na (...), gdzie
    stawka VAT stanowi wartość zwolnioną z podatku, (...) dolicza 23% podatku VAT za energię
    elektryczną, centralne ogrzewanie oraz 8% podatku VAT za wodę i kanalizację. W
    umowach najmu zawartych przez (...) z najemcami lokali użytkowych stanowiących
    własność Gminy w budynku wspólnoty, nie ma żadnych odrębnych ustaleń dotyczących
    podatku VAT od kosztów zużycia mediów.
    (...) nie stosuje marży przy odsprzedaży mediów Najemcom.
    Sposób ustalania wartości zużycia:
    a) Woda, odprowadzenie ścieków, opłata abonamentowa – zgodnie z zawartymi umowami
      najmu z Najemcami w zależności od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę
      Mieszkaniową dla budynków Wspólnoty lub Regulaminu (...) dla budynków gminnych,
      tj.: według Regulaminu Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku lub Regulaminu (...),
      rozliczenia indywidualne według wskazań liczników/subliczników, ryczałtu,
      proporcjonalnie w stosunku do udziału powierzchni lokalu w rozliczanej powierzchni
      budynku, ilości użytkowników;
    b) Ciepła woda podgrzanie - zgodnie z zawartymi umowami najmu z Najemcami w
      zależności od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę Mieszkaniową dla budynków
      Wspólnoty lub Regulaminu (...) dla budynków gminnych, tj.: według Regulaminu
      Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku lub Regulaminu (...), rozliczenia indywidualne
      według wskazań liczników/subliczników, ryczałtu, proporcjonalnie w stosunku do
      udziału powierzchni lokalu w rozliczanej powierzchni budynku;
    c) Centralne ogrzewanie - zgodnie z zawartymi umowami najmu z Najemcami w zależności
      od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę Mieszkaniową dla budynków Wspólnoty lub
      Regulaminu (...) dla budynków gminnych, tj.: według Regulaminu Wspólnoty
      Mieszkaniowej Budynku lub Regulaminu (...), rozliczenia indywidualne według wskazań
      liczników/subliczników, ryczałtu, proporcjonalnie w stosunku do udziału powierzchni
      lokalu w rozliczanej powierzchni budynku;
    d) Energia elektryczna (sprzedaż i usługi dystrybucji) - zgodnie z zawartymi umowami
      najmu z Najemcami w zależności od zasad przyjętych przez daną Wspólnotę
      Mieszkaniową lub postanowień wynikających z umów (...) zawartych z Najemcami, tj.
      według wskazań liczników/subliczników, ryczałtu, proporcjonalnie w stosunku do
      udziału powierzchni lokalu w rozliczanej powierzchni budynku;
    e) Gaz – dotyczy centralnego ogrzewania dla budynków gminnych proporcjonalnie do
      powierzchni zajmowanej przez Najemcę w stosunku do całości ogrzewanej
      powierzchni budynku użytkowego wolnostojącego. Dla gazu podpiętego do kuchenek
      gazowych w całości dla użytkownika lokalu. Dla lokali mieszkalnych rozliczenie
      następuje do ilości oczynszowanych osób.
    Świadczone przez (...) usługi najmu są opodatkowane podatkiem od towarów i usług
    według stawki podstawowej 23% oraz korzystają ze zwolnienia.
    Usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości dla celów
    użytkowych są opodatkowane według stawki 23%. Zgodnie z zawartymi przez (...) z

    Najemcami umowami najmu lokali użytkowych, świadczone usługi najmu i refakturowane
    usługi mediów, dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług są traktowane
    jako odrębne i niezależne.
    Usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym są zwolnione od podatku VAT.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz opis sprawy stwierdzić należy, że z
    uwagi na fakt, iż usługi w zakresie refakturowania zużytych mediów na rzecz Najemców
    lokali są świadczone na podstawie umów cywilnoprawnych (umów najmu) – w odniesieniu
    do tych usług nie działają Państwo jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 15
    ust. 6 ustawy. Czynności te nie zostały wymienione w przepisach regulujących Państwa
    działalność jako zadania, dla których zostali Państwo powołani. W analizowanym
    przypadku występują Państwo w roli podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a ww.
    czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
                              1Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353 Kodeksu cywilnego:
        Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
        byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku,
        ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których
    strony są zobowiązane.
        Umowa najmu jest cywilnoprawną umową, która nakłada zarówno na
        wynajmującego, jak i najemcę określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu
    umówiony czynsz.
    Z przywołanego przepisu wynika, że najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy
    do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Wynika z tego, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie lokalu
    mieszkalnego lub użytkowego przez jego najemcę.
    Należy zauważyć, że w przypadku najmu pomieszczeń ustawodawca nie zdefiniował, jakie
    koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy zależy
    wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne
    znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego
    kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów
    podatkowych).
    Odnośnie problematyki dotyczącej świadczenia złożonego, należy wskazać, że na gruncie
    orzecznictwa podatkowego wielokrotnie podkreślano, iż nie należy sztucznie dzielić
    czynności złożonych. Niemniej jednak orzecznictwo to, w tym przede wszystkim
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, za zasadę przewodnią
    przyjmuje, że – zgodnie z ww. Dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a wcześniej Szóstą Dyrektywą
    Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich
    dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L. 145/1, ze zm.) – każde
    świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne. Podstawową zasadę

    odrębności i niezależności świadczeń Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wywodzi
    z art. 2 Dyrektywy 2006/112/WE. W tym kontekście, zdaniem TSUE, tylko w pewnych
    okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność.
    W wyroku C-42/14 w sprawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, kierując się ogólną zasadą
    wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy VAT, zgodnie z którą każde świadczenie
    należy traktować odrębnie, Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął, że:
        Artykuł 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia
        28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
        zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy
        interpretować w ten sposób, że w ramach najmu nieruchomości dostawy energii
        elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości, zapewniane przez
        podmioty trzecie na rzecz najemcy bezpośrednio zużywającego te towary i usługi,
        należy uważać za dokonywane przez wynajmującego w sytuacji, gdy stroną umów
        o te świadczenia jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty świadczeń na
        najemcę.
    Rzeczoną dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i
    związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz
    nieczystości, co do zasady, należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych świadczeń,
    które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba
    że elementy transakcji, także te wskazujące względy ekonomiczne zawarcia umowy, są ze
    sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie
    ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Zasadą jest, że towarzyszące czynności udostępniania nieruchomości dostawy towarów i
    usług, np. wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być
    uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z nich (tj. danych towarów i usług), poprzez decydowanie o wielkości ich
    zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia tych „mediów” w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą
    zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie
    „mediów”, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów
    innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez
    najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo: liczba osób korzystających z
    nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości.
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych „mediów” miałoby charakter
    sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę, usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych gotowych
    do użytku wraz z dostawą „mediów” lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia „mediów”. W takiej bowiem
    sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia
    „mediów” (innymi słowy, bez uwzględnienia kryterium zużycia „mediów”). Okoliczności te
    wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz
    z odpowiednimi „mediami”.
    Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń związanych z usługą najmu lokali, w
    każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
    Okoliczności faktyczne, które były przedmiotem ww. wyroku Trybunału, dotyczyły
    przypadku, w którym dostawy towarów i usług były „refakturowane”, tj. wynajmujący
    przenosił na najemcę poniesione koszty z tytułu nabycia tych towarów i usług od
    podmiotów trzecich, bez doliczania marży. Należy więc uznać, że ustalone przez Trybunał
    zasady kwalifikacji świadczeń w ramach umowy najmu nieruchomości mają zastosowanie
    wyłącznie w przypadku, jeżeli wynajmujący dokonuje na rzecz najemcy „refakturowania”

    (przeniesienia) dokładnego kosztu towaru lub usługi, jakim został obciążony przez
    podmiot trzeci, faktycznie zapewniający świadczenie najemcy.
    Tak więc orzecznictwo TSUE, które oparte jest na przepisach prawa UE, daje podstawę do
    skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie. Zatem,
    co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. towarów i usług należy
    traktować jako świadczenie odrębne od usługi najmu nieruchomości. Traktowanie
    wskazanych dostaw towarów/świadczenia usług, jako jednej usługi z najmem,
    uzasadnione jest jedynie w przypadku, gdy świadczenia te są nierozerwalnie związane z
    najmem i ich podział miałby charakter sztuczny.
    W niniejszej sprawie warto również przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 944/15, w którym Sąd stwierdził, że:
        Jeżeli chodzi o media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej,
        odprowadzania ścieków, to wskazane media, co do zasady, powinny być uważane
        za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru
        sposobu korzystania z danych towarów i usług, poprzez decydowanie o wielkości
        zużycia. Taka sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria
        umożliwiające określenie faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak
        wskazał Trybunał, taka sytuacja występuje w przypadku rozliczania zużycia tych
        mediów w oparciu o wskazania liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez
        strony umowy innego sposobu ustalenia faktycznego zużycia mediów, np. w
        oparciu o liczbę osób korzystających z wynajmowanych pomieszczeń. Przy
        wyborze tych kryteriów strony muszą kierować się względami ekonomicznymi,
        które pozwolą na wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów w taki sposób, że
        obiektywnie odzwierciedlone zostanie ich zużycie i wówczas świadczenia te
        powinny być traktowane odrębnie. Zatem w odniesieniu do mediów, w stosunku
        do których możliwe jest przyjęcie kryterium zużycia, to właśnie ww. kryterium
        będzie decydujące o odrębności tych mediów, a nie kwestia czy najemca miał
        możliwość wyboru świadczeniodawcy.
    Biorąc powyższe rozstrzygnięcie pod uwagę należy uznać, że świadczenie złożone ma
    miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na
    rzecz jednego nabywcy ma charakter świadczenia podstawowego i świadczenia
    pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), a więc takich, które umożliwia (umożliwiają)
    skorzystanie (względnie lepsze skorzystanie) ze świadczenia podstawowego lub jest/są
    niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak
    świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa niezależnie, opodatkowane świadczenia.
    W celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno
    świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji.
    Odwołując się dalej do dotychczasowego orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę
    okoliczności, które umożliwiają rozróżnienie dwóch głównych sytuacji.
    W odniesieniu do opisu sprawy, należy zauważyć, że zgodnie z umową najmu, odrębnie
    od opłat za czynsz, Najemca zobowiązany jest do ponoszenia dodatkowych kosztów w
    szczególności z tytułu zużycia energii elektrycznej, centralnego ogrzewania, zaopatrzenia
    w wodę i odprowadzenie ścieków. Na podstawie faktur otrzymanych od dostawców
    mediów i dokumentów rozliczeniowych otrzymanych od Wspólnoty Mieszkaniowej,
    wystawiają Państwo na rzecz Najemców faktury z tytułu opłat za media. Refakturując
    opłaty za media na rzecz Najemców, nie doliczają Państwo marży. Wartość zużycia
    ustalana jest według wskazań liczników/subliczników, ryczałtu, proporcjonalnie w
    stosunku do udziału powierzchni lokalu w rozliczanej powierzchni budynku. W przypadku
    centralnego ogrzewania dla budynków gminnych wartość zużycia liczona jest
    proporcjonalnie do powierzchni zajmowanej przez Najemcę w stosunku do całości
    ogrzewanej powierzchni budynku użytkowego wolnostojącego, natomiast dla gazu

    podpiętego do kuchenek gazowych w całości dla użytkownika lokalu, dla lokali
    mieszkalnych rozliczenie następuje do ilości oczynszowanych osób.
    Tym samym należy uznać, że Najemcy ponoszą koszty ww. mediów według ich
    faktycznego zużycia.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz opis sprawy należy
    stwierdzić, że skoro wysokość opłat za media jest zależna od faktycznego zużycia mediów
    przez Najemców, ustalonego w indywidualny sposób - to najem lokalu i związane z nim
    media stanowią odrębne i niezależne od usługi najmu świadczenia. Brak jest więc
    podstaw do traktowania opłat za media jako elementu kalkulacyjnego opłaty za usługi
    najmu.
    Podsumowując, dostawy mediów (energii elektrycznej, dostarczonej wody i
    odprowadzonych ścieków, energii cieplnej) są rozliczane odrębnie od czynszu za najem, a
    więc nie są nierozerwalnie związane z najmem lokalu. Czynności powyższe powinny być
    zatem rozliczane niezależnie od usługi najmu i – co do zasady – opodatkowane
    odpowiednio stawkami podatku VAT właściwymi dla danej usługi/dostawy towarów.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    należy stwierdzić, że świadczenie przez Państwa odpłatnych usług w zakresie
    refakturowania na Najemców lokali kosztów zużytych mediów, stanowi czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystające ze zwolnienia
    z tego podatku.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia czy w ramach
    swobody umów, strony mogą w umowie ustalić sposób określania podstawy w ww.
    refakturze za media w sposób dowolny tj. czy należność na fakturze otrzymanej ze
    Wspólnoty Mieszkaniowej stanowić może w zależności od ustaleń stron kwotę brutto czy
    też netto względem odbiorcy faktury oraz czy w przypadku braku zapisów w umowach
    określających podstawę opodatkowania prawidłowym jest przyjęcie kwoty brutto jako
    podstawy opodatkowania podatkiem VAT, wskazać należy, że w myśl art. 29a ust. 1
    ustawy:
        Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art.
        119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
        dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży
        od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
        subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni
        wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Powyższy art. 29a ust. 1 ustawy, odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując
    swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy
    towarów lub wykonania usługi.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
        Podstawa opodatkowania obejmuje:
        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
        kwoty podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
        Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
        1. stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;

        2. udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych
        w momencie sprzedaży;
        3. otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Zasady dokumentowania przez podatników czynności podlegających opodatkowaniu
    regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    Natomiast, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
        Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
        dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
        dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
        dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
        niebędącej podatnikiem.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
        Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
        usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
        towarów.
    Jak rozstrzygnięto wcześniej, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT (tj. odsprzedażą towarów
    zakupionych przez Gminę od dostawców mediów i Wspólnoty Mieszkaniowej). Gmina
    dokonując nabycia mediów w imieniu własnym w pierwszej kolejności traktowana jest
    jako nabywca. Natomiast przenosząc koszty mediów na inny podmiot, Gmina występuje
    jako dostawca tego samego towaru.
    Zatem w przedstawionych okolicznościach Gmina wykonując czynności na warunkach i w
    okolicznościach właściwych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą –
    powinna być traktowana jako podatnik VAT, gdyż w przedmiotowym zakresie działa de
    facto w sposób analogiczny do tych podmiotów, a czynność przeniesienia kosztów
    dostawy mediów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna
    dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jak wynika z cytowanego wyżej art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt
    1 ustawy, podstawą opodatkowania, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
    dostawy towarów otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika. Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła,
    opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku.
    Wysokości kwoty należnej od nabywcy, czyli ceny sprzedaży, powyższy przepis, ani inne
    przepisy prawa podatkowego nie regulują. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług,
    które regulują konsekwencje publiczno-prawne dokonania sprzedaży towaru lub
    wyświadczenia usługi – nie mogą mieć wpływu na wysokość ceny ustalonej przez strony
    umowy cywilnej. Regulują bowiem, co stanowi podstawę opodatkowania, ale nie mają i
    nie mogą mieć wpływu na sposób jej ustalenia.
    W prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony
    mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo.
    Zasada ta ma również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. W związku z tym,
    przy ustalaniu wysokości należności ustawodawca nie ingeruje w sferę podejmowania
    decyzji, co do sposobu określenia należności (ceny – tj. czy winna być ona uzgodniona w
    zawartej pomiędzy kontrahentami umowie jako wartość bez podatku VAT, tzw. cena
    netto, czy też wartość z podatkiem VAT, tzw. cena brutto) za sprzedawany towar, a

    wszelkie spory pomiędzy stronami transakcji w tym zakresie są rozstrzygane na gruncie
    prawa cywilnego, a nie podatkowego.
    Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa TSUE, podstawą opodatkowania dostawy towarów
    lub świadczenia usług jest wynagrodzenie rzeczywiście otrzymane z tego tytułu. Owo
    wynagrodzenie jest zatem wartością subiektywną, czyli rzeczywiście otrzymaną, a nie
    wartością oszacowaną według kryteriów obiektywnych. Ponadto wynagrodzenie musi być
    wyrażalne w pieniądzu (zob. wyrok z 19 grudnia 2012 r. w sprawie C-549/11, z 29 lipca
    2010 r. w sprawie C-40/09).
    Należy również zaznaczyć, że strony powinny ewentualnie sięgnąć do odpowiednich
    przepisów innych gałęzi prawa. Jeśli zatem zgodnie z odpowiednimi przepisami innych
    gałęzi prawa lub ustaleniami pomiędzy stronami, refakturowana przez Gminę kwota za
    dostawę mediów, jest jedyną należną kwotą, to jest to kwota należna z tytułu sprzedaży,
    czyli kwota obejmująca całość świadczenia należnego od nabywcy, którą dla ustalenia
    podstawy opodatkowania należy traktować jako kwotę brutto zawierającą podatek VAT.
    Zatem jeżeli wartość odsprzedawanych mediów stanowi kwotę obejmującą całość
    świadczenia należnego od nabywcy, a więc stanowi kwotę brutto wynagrodzenia, to
    należy ją uznać za podstawę opodatkowania po pomniejszeniu o kwotę należnego
    podatku od towarów i usług.
    Podsumowując, w ramach swobody umów strony mogą ustalić w umowie sposób
    określenia podstawy opodatkowania w sposób dowolny. W przypadku braku zapisów w
    umowach określających podstawę opodatkowania należy uznać, że przy refakturowaniu
    kosztów związanych ze zużytymi mediami w przypadku faktur otrzymanych od dostawców
    mediów (które już zawierają podatek VAT naliczony przez tych dostawców) podstawę
    opodatkowania stanowi kwota brutto faktury, pomniejszona o wykazany na niej należny
    podatek VAT. Natomiast przy refakturowaniu kosztów związanych ze zużytymi mediami w
    przypadku faktur otrzymanych od Wspólnoty Mieszkaniowej (które nie zawierają podatku
    VAT) podstawę opodatkowania stanowi kwota brutto faktury.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Państwa zapytania. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we
    wniosku, a wynikające z opisu sprawy oraz Państwa stanowiska nie mogą być – zgodnie z
    art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku

    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1. z zastosowaniem art. 119a;
        2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.