Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.309.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-27
Teza: Dotyczy ustalenia, czy Wnioskodawca prawidłowo w maju
2023 r. wykreślił z ewidencji środków trwałych składniki
majątku objęte umową z dnia 10 maja 2023 r. przeniesienia
własności na zabezpieczenie wierzytelności i zaprzestał
dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych oraz
zaliczenia tych odpisów w ciężar kosztów uzyskania
przychodów (prawidłowo ostatni odpis za maj 2023 r.).
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
umowa-umowa przewłaszczenia
wierzytelność
zabezpieczenie-zabezpieczenie wykonania zobowiązania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Składniki majątku niepodlegające amortyzacji
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 10 maja 2023 r. Wnioskodawca zawarł w formie aktu notarialnego umowę
    przeniesienia własności nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów
    wraz z budynkiem i urządzeniem stanowiącym odrębną nieruchomość na zabezpieczenie
    spłaty wierzytelności.
    Wnioskodawca, w celu zabezpieczenia roszczeń osoby fizycznej o zwrot wkładów do
    Spółdzielni, przeniósł na rzecz tej osoby fizycznej prawo własności przedmiotu umowy.
    Jednocześnie nabywca zobowiązał się do zwrotnego przeniesienia na rzecz
    Wnioskodawcy składników majątku będących przedmiotem umowy, w terminie 14 dni od
    dnia zwrotu wkładu.
    Umowa przewiduje, że Wnioskodawca mógł żądać zwrotnego przeniesienia na niego
    prawa własności przedmiotów umowy z dnia 10 maja 2023 r., gdyby najpóźniej do dnia
    30 czerwca 2023 r. został dokonany całkowity zwrot wkładów wraz z należnymi
    odsetkami. Gdyby jednak Wnioskodawca nie spłacił do dnia 30 czerwca 2023 r.
    jakiejkolwiek części tego zobowiązania, to nabywca nie będzie zobowiązany do zwrotnego
    przeniesienia na rzecz Wnioskodawcy prawa własności składników majątku będących
    przedmiotem umowy z dnia 10 maja 2023 r., a Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
    zwrotu niespłaconej części wkładu wraz z odsetkami.
    Nabywca zobowiązał się do nie zbywania i nie obciążania składników majątku będących
    przedmiotem umowy do dnia wygaśnięcia przysługującego Wnioskodawcy roszczenia o
    zawarcie umowy zwrotnego przeniesienia własności składników majątku będących
    przedmiotem umowy z dnia 10 maja 2023 r.
    W przypadku niedokonania przez Wnioskodawcę najpóźniej do dnia 30 czerwca 2023 r.
    zwrotu w całości wkładu wraz z należnymi odsetkami, nabywca uzyskał prawo do
    sprzedaży składników majątku.
    Ponadto Strony ustaliły m.in., że gdyby nabywca nie był zobowiązany do zwrotnego
    przeniesienia na rzecz Wnioskodawcy nabytych składników majątku, to wzajemne
    rozliczenia zostaną dokonane w następujący sposób:
      1) w przypadku sprzedaży składników majątku, od kwoty uzyskanej ze sprzedaży
        zostanie odjęta niespłacona część zobowiązań wraz z należnymi odsetkami oraz
        wszelkimi uzasadnionymi kosztami poniesionymi w związku ze sprzedażą;
        pozostała kwota zostanie przekazana Wnioskodawcy, na wskazany rachunek
        bankowy w terminie 14 dni od daty podpisania umowy sprzedaży;
      2) Wnioskodawca miał prawo w trakcie trwania umów oraz w okresie do 7 dni po
        upływie terminu spłaty do wskazania osoby trzeciej jako nabywcy składników
        majątku; sprzedaż na rzecz tego podmiotu zostałaby dokonana pod warunkiem, że
        cena pokryje co najmniej zadłużenie wnioskodawcy wraz z należnymi odsetkami za
        zwłokę.

    W umowie z 10 maja 2023 r. Strony uznały również, że w przypadku realizacji zapisu
    dotyczącego postępowania w razie braku zobowiązania nabywcy do zwrotnego
    przeniesienia na rzecz Wnioskodawcy prawa własności składników majątku będących
    przedmiotem umowy i dokonania wzajemnych rozliczeń (opis w poprzednim akapicie),
    moment dostawy nieruchomości, z Wnioskodawcy nastąpi w chwili ich sprzedaży.
    Wnioskodawca zobowiązał się też do wydania składników majątku, na pisemne żądanie,
    w terminie 30 dni od dnia wygaśnięcia przysługującego Wnioskodawcy uprawnienia do
    zwrotnego przeniesienia prawa własności, jednak nie później niż w dniu 30 lipca 2023 r.
    Wnioskodawca pozostał w posiadaniu oraz został upoważniony do nieodpłatnego
    czerpania korzyści ze składników majątku przez cały czas trwania umów, jednak nie
    dłużej niż do wcześniejszego z dni: wydania składników majątku na rzecz nabywcy lub ich
    sprzedaży przez nabywcę.
    Strony oświadczyły ponadto, że wniosek wieczystoksięgowy składany przez notariusza po
    podpisaniu umowy ma obejmować następujące żądanie wpisania nabywcy w dziale
    drugim księgi wieczystej jako użytkownika wieczystego oraz właściciela budynku i
    urządzenia stanowiącego odrębną nieruchomość.
    Na podstawie umowy z 10 maja 2023 r. w księdze wieczystej został wpisany nowy
    właściciel. Wnioskodawca wykreślił z ewidencji środków trwałych składniki majątku
    będące przedmiotem umowy w maju 2023 r. Ostatni odpis amortyzacyjny (od
    składników, od których dokonuje się odpisów) został dokonany za maj 2023 r.
    Do dnia 30 czerwca 2023 r. Wnioskodawca nie spłacił zobowiązania.
    Wnioskodawca do dnia złożenia wniosku korzysta ze składników majątku będących
    przedmiotem umowy.
    Doprecyzowanie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej:
      1) Umowa, która została zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcą (osobą fizyczną)
        to umowa przeniesienia własności nieruchomości oraz prawa użytkowania
        wieczystego wraz z budynkiem i urządzeniem stanowiącym odrębną własność na
        zabezpieczenie spłaty wierzytelności, która obejmowała swym zakresem
        nieruchomości oraz prawo wieczystego użytkowania wraz z budynkiem i
        urządzeniem stanowiącym odrębną własność.
      2) Przedmiotem umowy przeniesienia własności nieruchomości oraz prawa
        użytkowania wieczystego wraz z budynkiem i urządzeniem stanowiącym odrębną
        własność na zabezpieczenie spłaty wierzytelności były: grunt oddany w
        użytkowanie wieczyste, budynek i urządzenie stanowiące odrębną własność,
        położone w ..., stanowiące działkę o numerze ..., o łącznym obszarze 0,0318 ha
        (trzysta osiemnaście metrów kwadratowych), zabudowaną stanowiącym odrębną
        nieruchomość budynkiem, o numerze księgi wieczystej pod oznaczeniem ..., w
        której Wnioskodawca wpisany jest jako użytkownik wieczysty, a jako właściciel
        wpisane jest ...:
        - w dziale I-SP powyższej księgi wpisano okres użytkowania - 2094-12-21, oraz
          sposób korzystania: tereny mieszkaniowe, zurbanizowane tereny
          niezabudowane, inne tereny zabudowane, działka gruntu w wieczystym
          użytkowaniu oraz budynki i budowle stanowiące odrębną nieruchomość;
        - w dziale IV powyższej księgi wieczystej widnieją wpisy dotyczące użytkowania
          wieczystego, własności budynku stanowiącego odrębną nieruchomość i
          urządzenia stanowiące odrębny przedmiot własności;
        - opisane powyżej nieruchomości i prawo użytkowania wieczystego nie są
          obciążone - innymi niż widniejące w dziale IV powyższej księgi wieczystej
          hipoteki - ograniczonymi prawami rzeczowymi, długami, prawami i
          roszczeniami osób trzecich, ani innymi ograniczeniami w rozporządzaniu;

        - opisane wyżej prawo użytkowania wieczystego wraz z własnością budynku i
          urządzenia stanowiącego odrębną nieruchomość Wnioskodawca nabył w
          drodze umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste i przeniesienia
          własności budynków z dnia 21 grudnia 1995 r., objętej aktem notarialnym.
      3) Klasyfikacja ww. nieruchomości była następująca:
        - prawo wieczystego użytkowania gruntu, grupa ŚT (...), numer ŚT (...),
          amortyzacja roczna 10%;
        - pawilon - nieruchomość, grupa ŚT (...), numer ŚT (...), amortyzacja roczna 2,5%;
        - grunt, grupa ŚT (...), numer ŚT (...).

## Pytanie

Czy Wnioskodawca prawidłowo w maju 2023 r. wykreślił z ewidencji środków trwałych
    składniki majątku objęte umową z dnia 10 maja 2023 r. przeniesienia własności na
    zabezpieczenie wierzytelności i zaprzestał dokonywania od nich odpisów
    amortyzacyjnych oraz zaliczenia tych odpisów w ciężar kosztów uzyskania przychodów
    (prawidłowo ostatni odpis za maj 2023 r.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, postąpił on prawidłowo, wykreślając w maju 2023 r. z ewidencji
    środków trwałych składniki majątku objęte umową z dnia 10 maja 2023 r. przeniesienia
    własności na zabezpieczenie wierzytelności i zaprzestając dokonywania od nich odpisów
    amortyzacyjnych oraz zaliczenia tych odpisów w ciężar kosztów uzyskania przychodów
    (ostatni odpis prawidłowo zaliczono do kosztów za maj 2023 r.).
    Wraz z podpisaniem w dniu 10 maja 2023 r. w formie aktu notarialnego umowy
    przeniesienia własności na zabezpieczenie wierzytelności dotyczącej, wierzyciel stał się
    właścicielem składników majątku objętych umową.
    Tym samym Wnioskodawca przestał spełniać jedną z podstawowych przesłanek
    pozwalających na amortyzację składników majątku, tj. przestał być ich właścicielem już od
    momentu podpisania umowy przeniesienia własności na zabezpieczenie wierzytelności.
    W tym miejscu wskazać należy, że umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie należy do
    umów. nienazwanych i jest zawierana na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny.
    Przewłaszczenie na zabezpieczenie polega na zabezpieczeniu wierzytelności przez
    przeniesienie na wierzyciela własności oznaczonej rzeczy z równoczesnym
    zobowiązaniem wierzyciela do korzystania z rzeczy w sposób określony w umowie i do
    powrotnego przeniesienia własności rzeczy na dłużnika po zaspokojeniu zabezpieczonej
    wierzytelności. Konstrukcja umowy może opierać się na warunku rozwiązującym, po
    spełnieniu którego własność automatycznie przechodzi na dłużnika lub warunku
    zawieszającym, gdzie istnieje dopiero zobowiązanie do przeniesienia własności rodzące
    obowiązek ponownego zawarcia umowy przenoszącej tę własność. Nie budzi wątpliwości,
    że przedmiotem umowy przewłaszczenia mogą być także nieruchomości.
    W tej kwestii Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 2000 r., sygn. akt III CKN 246/00,
    stwierdził, że: „umowa przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie spłaty
    kredytu, w której kredytodawca zobowiązał się do przeniesienia z powrotem na
    kredytobiorcę własności nieruchomości niezwłocznie po spłacie kredytu, nie jest umową
    przeniesienia własności zawartą pod warunkiem (art. 157 § 1 Kodeksu cywilnego)”.
    Warunek pojawia się natomiast przy oświadczeniu w umowie przewłaszczenia odnośnie
    zwrotnego przeniesienia na dłużnika własności nieruchomości. Przeniesienie to odbywa
    się właśnie pod warunkiem, którym jest spełnienie świadczenia zwrotne przez dłużnika.

    Przewłaszczenie na zabezpieczenie może przybrać dwie formy.
    W pierwszym wypadku, przewłaszczenie następuje pod warunkiem rozwiązującym i jest
    ono stosunkiem obligacyjnym, na podstawie którego właściciel przenosi własność rzeczy
    na wierzyciela - pod warunkiem, że w razie spłaty przez dłużnika zobowiązań w terminie,
    umowa o przewłaszczenie ulegnie rozwiązaniu i własność rzeczy przejdzie z mocy prawa
    z powrotem na dłużnika. W sytuacji, w której dłużnik nie spełni zobowiązania w terminie,
    własność rzeczy przechodzi definitywnie i to z mocy prawa na wierzyciela.
    W drugim przypadku, z którym mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy,
    wierzyciel staje się definitywnym właścicielem rzeczy z chwilą zawarcia umowy,
    jednocześnie zobowiązując się do przeniesienia jej własności na dłużnika w przypadku
    spełnienia przez tego ostatniego przyjętych na siebie zobowiązań. W tym wypadku do
    powrotnego przeniesienia własności konieczne jest złożenie oświadczenia woli o
    przeniesienie własności.
    Przepis art. 16f ust. 4 ustawy o podatku od osób prawnych miałby zastosowanie
    wyłącznie w sytuacji, w której Wierzyciel nie byłby uprawniony do dysponowania
    nieruchomością, na której posadowiony jest budynek, jak właściciel, w tym pobierania
    pożytków oraz własność zabezpieczonej nieruchomości w chwili spłaty zobowiązania
    przechodziłaby ex lege na dłużnika, co w niniejszej sytuacji nie ma miejsca.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji
    podlegają, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone
    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      c) inne przedmioty
    – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (...), zwane
    środkami trwałymi.
    Z powyższego wynika, że składnik majątku podatnika może zostać zaliczony do środków
    trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione powyższe warunki.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych (...) do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z
    ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
    stwierdzono ich niedobór.
    W przedmiotowej sprawie, od czerwca 2023 r., nie jest więc spełniony jeden z warunków
    pozwalających na zaliczenie składników majątku do środków trwałych i dokonywanie od
    nich odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że umowa o przewłaszczenie na zabezpieczenie należy do
    umów nienazwanych, czyli bezpośrednio nieuregulowanych w ustawie. Jej zawieranie jest
                              1dopuszczalne w ramach przewidzianej w art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) zasady swobody umów w obrocie
    cywilnym.
    Zgodnie z tym przepisem:

      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Przewłaszczenie na zabezpieczenie polega na zabezpieczeniu wierzytelności poprzez
    przeniesienie na wierzyciela własności oznaczonej rzeczy z równoczesnym zobowiązaniem
    wierzyciela do korzystania z rzeczy w sposób oznaczony w umowie i do powrotnego
    przeniesienia własności rzeczy na dłużnika po zaspokojeniu zabezpieczonej wierzytelności.
    Przeniesienie własności następuje causa cavendi (w celu zabezpieczenia), a między
    zbywcą (dłużnikiem) a nabywcą (wierzycielem) rzeczy nawiązuje się szczególny stosunek
    powiernictwa. W przypadku niespełnienia świadczenia przez dłużnika, wierzyciel może
    zaspokoić się z rzeczy według wcześniejszego umownego uzgodnienia - przez definitywne
    zachowanie własności rzeczy, jej sprzedaż, wynajęcie itp. Co istotne, zaspokojenie się
    przez wierzyciela z przewłaszczonej rzeczy (np. poprzez definitywne zachowanie jej
    własności bądź sprzedaż) jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy dłużnik nie spełni
    swojego zobowiązania wobec wierzyciela.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami
      o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków
      trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Jak wynika zatem z powyższego, kosztem uzyskania przychodów mogą być również odpisy
    amortyzacyjne.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

      2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
        mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej
        prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,
      2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
        jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b
        ust. 2 pkt 2 i 2a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
        składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji
        od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano
        tej działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    W myśl art. 16f ust. 4 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, które zostały przewłaszczone w celu zabezpieczenia wierzytelności, w tym
      pożyczki lub kredytu, dokonuje dotychczasowy właściciel, w tym pożyczkobiorca lub
      kredytobiorca.
    Wskazać należy, że przewłaszczenie na zabezpieczenie jest instytucją prawa bankowego i
    ma na celu zabezpieczenie interesów wierzyciela. W umowie przewłaszczenia dłużnik
    przenosi na wierzyciela własność swej rzeczy (w całości lub części), a wierzyciel
    zobowiązuje się do przeniesienia własności tej rzeczy z powrotem na dłużnika po
    zaspokojeniu wierzytelności. Zważywszy na treść ww. art. 16f ust. 4 ww. ustawy zauważyć
    należy, że instytucja przewłaszczenia - a więc formalna zmiana właściciela dokonywana w
    celu zabezpieczenia wierzytelności - nie wywiera negatywnych dla podatnika skutków w
    przedmiocie dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Jak bowiem stanowi ww. przepis,
    odpisów amortyzacyjnych dokonuje dotychczasowy właściciel, tj. w przedmiotowej
    sprawie Wnioskodawca, jako właściciel nieruchomości oraz prawa wieczystego
    użytkowania gruntów wraz z budynkiem i urządzeniem stanowiącym odrębną
    nieruchomość.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka zawarła z nabywcą (osobą fizyczną) umowę
    przeniesienia własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego wraz z
    budynkiem i urządzeniem stanowiącym odrębną własność na zabezpieczenie spłaty
    wierzytelności, która obejmowała swym zakresem nieruchomości oraz prawo wieczystego
    użytkowania wraz z budynkiem i urządzeniem stanowiącym odrębną własność.
    Umowa przewidywała, że Wnioskodawca mógł żądać zwrotnego przeniesienia na niego
    prawa własności przedmiotów umowy z dnia 10 maja 2023 r., gdyby najpóźniej do dnia 30
    czerwca 2023 r. został dokonany całkowity zwrot wkładów wraz z należnymi odsetkami.
    Gdyby jednak Wnioskodawca nie spłacił do dnia 30 czerwca 2023 r. jakiejkolwiek części
    tego zobowiązania, to nabywca nie był zobowiązany do zwrotnego przeniesienia na rzecz
    Wnioskodawcy prawa własności składników majątku będących przedmiotem umowy z
    dnia 10 maja 2023 r., a Wnioskodawca nie był zobowiązany do zwrotu niespłaconej części
    wkładu wraz z odsetkami.
    Do dnia 30 czerwca 2023 r. Wnioskodawca nie spłacił zobowiązania.

    Na podstawie umowy z 10 maja 2023 r. w księdze wieczystej został wpisany nowy
    właściciel. Wnioskodawca wykreślił z ewidencji środków trwałych składniki majątku będące
    przedmiotem umowy w maju 2023 r. Ostatni odpis amortyzacyjny (od składników, od
    których dokonuje się odpisów) został dokonany za maj 2023 r.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy prawidłowo wykreślili Państwo w maju 2023 r. z
    ewidencji środków trwałych składniki majątku objęte umową z dnia 10 maja 2023 r.
    przeniesienia własności na zabezpieczenie wierzytelności i zaprzestali dokonywania od
    nich odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczenia tych odpisów w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów (ostatni odpis został dokonany za maj 2023 r.).
    Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że samo zawarcie umowy
    przewłaszczenia rzeczy na zabezpieczenie zwrotu wkładów do spółdzielni nie skutkuje
    utratą uprawnienia do dokonywania odpisów amortyzacyjnych po stronie Spółki, a tym
    samym do wykreślenia przewłaszczonych rzeczy z ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych Spółki.
    Dopiero w przypadku nieuregulowania przez Spółkę zobowiązania z tytułu zwrotu
    wkładów, po definitywnym przeniesieniu własności przedmiotu umowy na wierzyciela,
    Spółka zobowiązana jest do wykreślenia przewłaszczonych rzeczy z ewidencji środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przewłaszczonych rzeczy.
    Zatem zawarcie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie nie powoduje utraty prawa do
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez właściciela do przewłaszczonej rzeczy.
    Zgodnie bowiem z art. 16f ust. 4 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych od środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, które zostały przewłaszczone w celu
    zabezpieczenia wierzytelności, w tym przypadku zwrotu wkładów, dokonuje
    dotychczasowy właściciel, w tym pożyczkobiorca lub kredytobiorca.
    Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, iż do czasu ostatecznego
    przeniesienia własności przewłaszczonej rzeczy, Spółka jest uprawniona do dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od tej rzeczy. Dopiero w przypadku niespełnienia świadczenia
    przez Spółkę, w związku z możliwością definitywnego przeniesienia własności rzeczy oraz
    jej wydaniem przez Spółkę na rzecz wierzyciela, po stronie Spółki powstanie konieczność
    wykreślenia tej rzeczy z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych
    oraz obowiązek zaprzestania dokonywania odpisów amortyzacyjnych od jej wartości
    początkowej. W przedmiotowej sprawie będzie to 1 lipca 2023 r. bowiem do 30 czerwca
    2023 r. Spółka miała ostateczny termin na dokonanie całkowitego zwrotu wkładów wraz z
    należnymi odsetkami.
    Zatem nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że postąpili Państwo prawidłowo
    wykreślając w maju 2023 r. z ewidencji środków trwałych składniki majątku objęte umową
    z dnia 10 maja 2023 r. przeniesienia własności na zabezpieczenie wierzytelności i
    zaprzestając dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczenia tych odpisów
    w ciężar kosztów uzyskania przychodów (ostatni odpis zaliczono do kosztów za maj 2023
    r.).
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.