Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.269.2024.9.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Ustanowienie nieodpłatnej służebności przesyłu przez Urząd
na rzecz Spółki nie spowoduje powstania przychodu z
nieodpłatnych świadczeń, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o
CIT, a w konsekwencji nie będzie wiązało się z powstaniem
przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: przychód-opodatkowanie przychodu
przychód-przychód podlegający opodatkowaniu
służebność-służebność przesyłu
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Pozostałe przysporzenia niestanowiące
przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne -Powstanie świadczeń w naturze i świadczeń
nieodpłatnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 maja 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 maja 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,
    czy nieodpłatne ustanowienie służebności przesyłu, a więc uprawnienia do wybudowania
    na gruncie niestanowiącym własności Spółki instalacji przesyłowych służących do realizacji
    zadań Spółki jak również do przejścia, przejazdu i korzystania z gruntu zajmowanego
    przez instalacje przesyłowe w celu usuwania ewentualnych awarii, bieżącej obsługi
    urządzeń i wykonywania prac o charakterze remontowym, eksploatacyjnym czy
    modernizacyjnym, przez Urząd (...) na rzecz Spółki będzie powodowało powstanie
    przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o CIT podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. w (...) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką komunalną, w której
    100% udziałów posiada Gmina (...).
    Spółka jako spółka komunalna wykonuje zadania o charakterze użyteczności publicznej,
    których celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług
    powszechnie dostępnych.
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest zaopatrywanie mieszkańców w
    energię cieplną służącą do ogrzewania oraz w ciepłą wodę. W tym celu Spółka
    wykorzystuje infrastrukturę przesyłową, tj. urządzenia przesyłowe o jakich mowa w art. 49
    § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.;
    dalej jako „KC” - dalej jako „infrastruktura przesyłowa”, „instalacje przesyłowe”).
    Aby lokować oraz korzystać ze wspomnianej infrastruktury przesyłowej na terenie
    nieruchomości nienależących do Spółki w celu umożliwienia realizacji dostaw energii
    cieplnej oraz ciepłej wody, a tym samym, w celu realizacji postawionych przed Spółką
                                                  1zadań, Spółka wykorzystuje instytucję służebności przesyłu, o której mowa w art. 305 –
      4 305KC.
    Wnioskodawca uzgadnia z właścicielami gruntów, na których urządzenia i obiekty
    wchodzące w skład sieci znajdują się obecnie lub mają zostać w przyszłości posadowione,
    sposób uregulowania uprawnień do korzystania z gruntu zajętego przez urządzenia i
    obiekty sieci elektroenergetycznej w zakresie niezbędnym do prawidłowej eksploatacji
    tych urządzeń, w tym: prawo do przejazdu, przechodu, dostępu w celu wykonywania prac
    eksploatacyjnych, usuwania awarii itp., w wyniku czego następuje ustanowienie
    służebności przesyłu.
    W związku z poszerzeniem obszaru sieci dostaw Spółki, Urząd (...) (dalej jako: „Urząd (...)”)
    zamierza ustanowić nieodpłatną służebność przesyłu na rzecz Spółki na należących do

    niego gruntach. Ustanawiana służebność przesyłu będzie obejmowała wybudowanie na
    gruncie niestanowiącym własności Spółki instalacji przesyłowych służących do realizacji
    zadań Spółki oraz prawo do przejścia, przejazdu i korzystania z gruntu w celu usuwania
    ewentualnych awarii, bieżącej obsługi urządzeń i wykonywania prac o charakterze
    remontowym, eksploatacyjnym czy modernizacyjnym istniejących instalacji przesyłowych.
    Ustanowienie służebności przesyłu ma nastąpić w drodze zawarcia z Urzędem (...) umowy
    ustanowienia służebności lub w drodze jednostronnego oświadczenia woli Urzędu (...).

## Pytanie

Czy nieodpłatne ustanowienie służebności przesyłu, a więc uprawnienia do wybudowania
    na gruncie niestanowiącym własności Spółki instalacji przesyłowych służących do realizacji
    zadań Spółki jak również do przejścia, przejazdu i korzystania z gruntu zajmowanego
    przez instalacje przesyłowe w celu usuwania ewentualnych awarii, bieżącej obsługi
    urządzeń i wykonywania prac o charakterze remontowym, eksploatacyjnym czy
    modernizacyjnym, przez Urząd (...) na rzecz Spółki będzie powodowało powstanie
    przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o CIT podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, prawidłowym będzie uznanie, że nieodpłatne ustanowienie służebności
    przesyłu przez Urząd (...) na rzecz Spółki nie będzie wiązało się z powstaniem przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (dalej:
    „podatek CIT”).
    Uzasadnienie
                                    1O ustanowieniu służebności przesyłu mowa jest w art. 305 KC. Zgodnie z tym przepisem
    nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub
    którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 KC, prawem
    polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z
    nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (służebność przesyłu).
    Wspomniane urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 KC to urządzenia służące do
    doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne
    urządzenia podobne. Umowa o ustanowienie służebności przesyłu może być zatem
    ustanowiona zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie. Ustanowienie służebności przesyłu
    może nastąpić odpłatnie, ale tylko przy ustanowieniu służebności przesyłu w trybie
                2określonym w art. 305 KC ustawodawca wprowadza obligatoryjne wynagrodzenie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodem podatkowym jest m.in.: wartość
    otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość
    innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń,
    związanych z używaniem środków trwałych, otrzymanych przez samorządowe zakłady
    budżetowe w rozumieniu ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki
    użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
    związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
    nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji „nieodpłatnego świadczenia”. Zgodnie z utrwalonym
    poglądem orzecznictwa sądowo-administracyjnego przez pojęcie „nieodpłatnego
    świadczenia”, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, rozumieć należy
    wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie
    korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenie
    gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z 16 października
    2006 r. sygn. akt II FPS 1/06, uchwała 7 sędziów NSA z 24 października 2010 r. sygn. akt II

    FPS 1/10). Aby konkretne świadczenie można było uznać za nieodpłatne, stanowiące
    źródło przychodu podlegające opodatkowaniu, musi dojść do zdarzenia prawnego, w
    wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to
    świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody objęte
    opodatkowaniem.
    Samo określenie „otrzymanie nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia”,
    użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT należy interpretować i rozumieć zgodnie z
    cywilnoprawnym znaczeniem (por. np. uchwała 7 sędziów NSA z 2 lipca 2001 r. sygn. akt
    FPS 3/01). Jest to bowiem określenie prawa cywilnego, co wyżej wykazano, w dodatku jest
    to określenie nieostre, wywołujące różne wątpliwości interpretacyjne. Zgodnie z
    utrwalonymi w orzecznictwie zasadami rozumienia takich określeń cywilnoprawnych w
    prawie podatkowym, należy je interpretować i rozumieć zgodnie z cywilnoprawnym
    znaczeniem, „chyba, że ustawodawca podatkowy nadał takiemu określeniu inne, swoiste,
    podatkowe znaczenie”. W przypadku „otrzymania nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie
    rzeczy lub praw” ustawodawca nie wskazał, by należało mu nadać inne niż cywilnoprawne
    znaczenie. Byłoby tak, gdyby ustawa o CIT zawierała własną definicję tego pojęcia. Jeżeli
    jednak takiej definicji nie ma, zdaniem Wnioskodawcy nie można stosować rozszerzającej
    wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Zastosowanie wykładni rozszerzającej w
    zakresie ustalania obowiązku podatkowego w odniesieniu do przepisów określających w
    sposób mało precyzyjny zakres obowiązku podatkowego jest niedopuszczalne (por. np.
    wyrok NSA z 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 3108/00, wyrok NSA z 21 listopada 2003 r.
    sygn. akt IV SA 4044/01). Przeciwne rozumowanie zakładające możliwość zastosowania
    wykładni rozszerzającej w analizowanym przypadku prowadziłoby do podważenia
    podstawowych zasad, w tym przede wszystkim tych wynikających z art. 2 Konstytucji RP -
    zasady poprawnej legislacji a także z zasady określoności (pewności) prawa oraz zasady
    określoności konstruowania obowiązku podatkowego w drodze ustawy. Problematyka ta
    była również przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 21 kwietnia
    2009 r. (sygn. K 50/07), w którego uzasadnieniu stwierdzono, że nieprecyzyjne lub niejasne
    sformułowanie przepisów powoduje niepewność po stronie ich adresatów co do treści ich
    praw i obowiązków, zwłaszcza, kiedy taka redakcja przepisów stwarza pole do nazbyt
    swobodnej ich interpretacji, a przekroczenie pewnego poziomu niejasności przepisów
    stanowi samodzielną podstawę do stwierdzenia niezgodności niejasno sformułowanych
    przepisów ze statuującym zasadę demokratycznego państwa prawnego art. 2 Konstytucji
    RP. Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie prezentuje stanowisko, że nakaz
    przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji jest funkcjonalnie związany
    z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i
    prawa. Poza aspektami proceduralnymi, zasady przyzwoitej legislacji obejmują również
    wymaganie należytej określoności przepisów, które powinny być formułowane w sposób
    poprawny, precyzyjny i jasny.
    Co więcej, zwrócić należy uwagę, że rozszerzająca wykładnia pojęcia „nieodpłatne
    świadczenie” koliduje z wyrażoną w art. 2a Ordynacji podatkowej, zasadą rozstrzygania
    wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika.
    Przyjmując za podstawę rozważań definicję nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu
    prawa cywilnego a także uwzględniając zasadę pewności prawa i określoności
    konstruowania obowiązku podatkowego w drodze ustawy, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT, określenie „otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub
    praw” należy rozumieć jako niewywołujące przychodu w sytuacji, gdy czynność prawna
    jest ze swej istoty nieodpłatna (nabycie następuje w drodze zasiedzenia służebności
    przesyłu lub gdy podatnik, korzystając z zasady swobody umów i kształtowania swej
    sytuacji prawnej, dokonuje czynności prawnej nieodpłatnie, w drodze umowy lub ugody
    sądowej). Przychód zaś powstawałby w takich przypadkach, gdy podatnik zmieniając
    charakter czynności prawnej odpłatnej, dokonuje jej jako nieodpłatnej. W takim przypadku
    z istoty rzeczy powinien liczyć się na gruncie prawa podatkowego z negatywnymi
    konsekwencjami podatkowymi (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 882

    /16, wyrok NSA z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1717/11; także wyrok WSA w
    Krakowie z 31 października 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1398/12; wyrok WSA w Krakowie z 13
    czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 530/13).
    Trzeba również zwrócić, uwagę, że nie można różnicować podmiotów ze względu na
    sposób nabycia służebności przesyłu. Nie ma uzasadnienia dla tezy, zgodnie z którą
    podmioty, które korzystają ze służebności na podstawie umów osiągają przychód z tytułu
    nieodpłatnego świadczenia, a podmioty, które nabywają prawo służebności poprzez upływ
    terminu, czyli na podstawie zasiedzenia przychodu takiego nie osiągają.
    Należy wskazać także, że ustanowienie służebności przesyłu nie może być traktowane jako
    świadczenie w znaczeniu cywilistycznym. Umiejscowienie definicji służebności przesyłu w
    dziale III tytułu III księgi II KC wskazuje na konieczność postrzegania jej jako ograniczonego
    prawa rzeczowego. To zaś nierozerwalnie jest związane z rzeczami (w omawianym
    przypadku - z obciążonymi nieruchomościami) i nie mogą być przedmiotem oddzielnego
    obrotu. Jeśli więc nie dochodzi do świadczenia w postaci przeniesienia na Spółkę praw do
    nieruchomości obciążonej, to samo w sobie ustanowienie służebności będącej prawem
    nierozerwalnie złączonym z nieruchomością również nie może być traktowane jako
    świadczenie w rozumieniu cywilistycznym.
    Ponadto, należy zauważyć, iż ustanowienie służebności przesyłu nie może być
    postrzegane jako jakiekolwiek zdarzenie prawne czy gospodarcze, którego skutkiem jest
    nieodpłatne przysporzenie w majątku Spółki o konkretnym wymiarze finansowym.
    Świadczy o tym w szczególności konieczność ustanowienia służebności w celu normalnego
    i niezakłóconego świadczenia usług przesyłu i dystrybucji energii cieplnej.
    Działalność opodatkowana wykonywana przez Spółkę polega na świadczeniu usług
    przesyłu i dystrybucji energii cieplnej. Te z kolei są niczym innym, jak działaniami
    prawidłowymi oraz zgodnymi z obowiązkami narzucanymi na przedsiębiorstwa
    energetyczne będące operatorami systemów dystrybucyjnych i przesyłowych przez
    ustawę z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 266, dalej:
    „Prawo energetyczne”). Zgodnie bowiem z Prawem energetycznym, operatorzy systemów
    dystrybucyjnych i przesyłowych są odpowiedzialni za ruch sieciowy, czyli sterowanie pracą
    sieci. Przez pojęcie „sieć” należy rozumieć połączone i współpracujące ze sobą instalacje,
    służące do przesyłania lub dystrybucji energii, należące do przedsiębiorstwa
    energetycznego.
    Z uwagi na specyficzną konstrukcję sieci, infrastruktura przesyłowa nie może znajdować
    się wyłącznie na gruntach należących do Spółki - a jednocześnie jest jej własnością -
    istnienie służebności jest naturalną i zasadniczo jedyną możliwością korzystania z prawa
    własności do sieci i infrastruktury przesyłowej.
    Na rzecz Spółki ustanawiane są służebności, jednak nie korzysta ona z nieruchomości
    stanowiących własność lub przedmiot użytkowania wieczystego innych podmiotów w taki
    sposób, że w następstwie tego uzyskuje korzyści majątkowe - po stronie Spółki nie
    pojawiają się dodatkowe przysporzenia. Można by o nich mówić, gdyby ustanowienie
    służebności byłoby z zasady czynnością odpłatną, a w omawianej sytuacji właściciele (lub
    użytkownicy wieczyści) nieruchomości obciążanych wyjątkowo odstępowaliby od
    przysługującej im odpłatności.
    Przepisy KC dotyczące służebności przesyłu i gruntowej nie stanowią jednak, że
    odpłatność jest elementem niezbędnym do powstania takiego stosunku prawnego (tj.
    odpłatność nie należy do essentialia negotii służebności przesyłu) - wola wyboru w
    ustaleniu ewentualnego wynagrodzenia za korzystanie ze służebności spoczywa wyłącznie
    na stronach takiego stosunku prawnego i swoboda w dokonaniu takiego wyboru jest
    realizacją zasady swobody umów. Mając to na uwadze, ustanowienie służebności bez
    wynagrodzenia nie może być uznane za odstąpienie przez właściciela (lub użytkownika
    wieczystego) nieruchomości od żądania opłaty z tego tytułu. Co za tym idzie, nie dochodzi
    do uzyskania korzyści majątkowych przez Spółkę.

    Dzięki służebnościom przesyłu Spółka jest zdolna do realizacji koniecznych zadań
    mieszczących się w sferze użyteczności publicznej (doprowadzania lub odprowadzania
    płynów, pary, gazu, energii elektrycznej itp.), niezbędnych dla zapewnienia prawidłowego
    funkcjonowania infrastruktury mieszkaniowej, gospodarczej i innych. Wprowadzenie na
    grunt urządzeń zapewniających realizację tychże funkcji służy również właścicielowi
    nieruchomości obciążonej - umożliwia mu dostęp do sieci ciepłowniczej. Stąd też trudno
    tu mówić o „wzbogaceniu” Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, skoro
    ustanowienie służebności jest konieczne dla zapewnienia m.in. właścicielom (lub
    użytkownikom wieczystym) nieruchomości właściwego korzystania z urządzeń, o których
    mowa w art. 49 § 1 KC.
    Istota wskazanej powyżej ekwiwalentności świadczeń otrzymywanych i zapewnianych
    przez Spółkę jest podkreślana jako determinanta konieczności rozpoznania - lub nie -
    przychodu z nieodpłatnych świadczeń w odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację
    poselską z 7 maja 2018 r., nr 7253. Posłowie w swoim zapytaniu odnieśli się do sytuacji, w
    której spółka na której rzecz ustalone są służebności przesyłu prowadzi działalność
    gospodarczą w przedmiocie zaopatrywania w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.
    Minister Finansów w swojej odpowiedzi wskazał zaś, że w analogicznych sprawach zapadła
    znaczna liczba wyroków sądów administracyjnych, z których część potwierdzała, że w
    wyniku ustanowienia nieodpłatnej służebności przesyłu powstaje przychód z
    nieodpłatnych świadczeń, podczas gdy druga część kończyła się konkluzją, że taki
    przychód nie powstaje. Czynnikiem różniącym stany faktyczne, na podstawie których
    zapadły powyższe wyroki było zdaniem Ministra Finansów występowanie świadczenia
    wzajemnego ze strony właścicieli gruntów na rzecz przedsiębiorstwa korzystającego ze
    służebności przesyłu.
    Z takim też świadczeniem wzajemnym mamy do czynienia w sytuacji będącej
    przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację - Spółka nieodpłatnie uzyskuje prawo
    do korzystania ze służebności przesyłu, lecz jednocześnie właściciele (lub użytkownicy
    wieczyści) nieruchomości uzyskują dzięki temu możliwość podłączenia się do sieci
    ciepłowniczej.
    Rola ekwiwalentności w istnieniu przychodu z nieodpłatnych świadczeń była też
    podkreślana w wyrokach sądów administracyjnych takich, jak np. Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 20 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2217/15, gdzie Sąd podniósł, że:
    „Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że skarżąca Spółka uzyskuje prawo do
    wybudowania urządzeń wodociągowych na gruncie niebędącym jej własnością,
    pozostawienia ich w danym miejscu oraz prawo dostępu do tych urządzeń w celu ich
    eksploatowania (konserwacja, naprawy, modernizacja, rozbudowa). Prawo to nie może
    być jednak uznane za nieodpłatne przysporzenie majątkowe po stronie Spółki. Jest to
    raczej warunek umożliwiający w ogóle prowadzenie działalności przez spółkę i
    świadczenie przez nią usług wodno-kanalizacyjnych. Na jej podstawie Spółka uzyskuje
    niezbędną możliwość wybudowania sieci oraz jej napraw i konserwacji. Oczywistym jest,
    że bez tego jej działalność nie mogła by być w ogóle prowadzona. Natomiast właściciel
    nieruchomości uzyskuje w zamian możliwość dostawy wody, odprowadzenia ścieków, jak
    również bezawaryjnego korzystania z tych usług. Nie można zatem mówić o braku
    ekwiwalentności. Właściciel nieruchomości nie musi inwestować w urządzenia
    doprowadzające wodę (odprowadzające ścieki) do jego nieruchomości, gdyż stanowią one
    własność Spółki. W tej sytuacji korzyści uzyskują obie strony umowy, a nie jedynie strona
    skarżąca”.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych.
    Na to, że ustanowienie służebności przesyłu bez wynagrodzenia nie będzie przychodem
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych po stronie
    przedsiębiorcy, na rzecz którego ustanawiana jest służebność przesyłu wskazały m.in.:

    - Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z:
      - 13 grudnia 2023 r. sygn. akt II FSK 408/21,
      - 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt II FSK 2666/20,
      - 21 września 2021 r. sygn. akt II FSK 660/21,
      - 16 marca 2021 r. sygn. akt II FSK 2936/20,
      - 15 stycznia 2021 r. sygn. akt II FSK 2513/18,
      - 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt II FSK 3396/17,
      - 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 882/16,
      - 29 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2541/15,
      - 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1717/11,
    - WSA w Gliwicach w wyrokach z:
      - 6 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/GI497/15,
      - 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/GI 1047/14,
    - WSA w Krakowie w wyroku z 27 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 62/18,
    - WSA w Poznaniu w wyrokach z:
      - 12 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Po 802/14,
      - 13 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Po 328/14,
    - WSA w Warszawie w wyroku z 13 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1095/19.
    Sądy wskazują, że użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT określenie „otrzymanych
    nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw” należy rozumieć jako
    niewywołujące przychodu w sytuacji, gdy czynność prawna jest ze swej istoty nieodpłatna.
    Sądy wskazują w tym zakresie na sytuacje, gdy nabycie następuje w drodze zasiedzenia
    służebności przesyłu lub gdy podatnik, korzystając z zasady swobody umów i
    kształtowania swej sytuacji prawnej, dokonuje czynności prawnej nieodpłatnie, w drodze
    umowy lub ugody sądowej. Przychód powstałby natomiast w takich przypadkach, gdy
    pomimo odpłatnego charakteru czynność prawnej podatnik dokonuje jej nieodpłatnie.
    Natomiast zawarcie przez strony nieodpłatnej umowy służebności przesyłu nie stanowi
    przychodu dla przedsiębiorstwa, na rzecz którego tę służebność ustanowiono z tytułu
    niepłatnego lub częściowo odpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, bowiem umowa o
    ustanowienie służebności przesyłu ze swej istoty prawnej może być także czynnością
    nieodpłatną.
    Istotne jest również to, że sądowa interpretacja przepisów podatkowych, dokonywana w
    innych niż w przedmiotowym wniosku o interpretację sprawach, powinna być brana pod
    uwagę przez organy podatkowe, w szczególności w przypadku wydawania interpretacji
    indywidualnych.
    Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 28 marca 2007 r.
    sygn. akt VIII SA/Wa 135/07: „Pogłębianiu zaufania do organów podatkowych nie służy
    ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji podatkowej do stwierdzenia, że orzeczenie sądu
    powołane przez stronę w piśmie procesowym na poparcie jej tezy, nie wiąże organu
    podatkowego w sprawie rozpatrywanej. Jakkolwiek orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą
    organ podatkowy tylko w sprawie, w której zostały wydane, to jednak powoływanie ich w
    innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu
    staje się argumentacją podatnika właśnie w sprawie rozpatrywanej. Jeżeli więc organ
    podatkowy nie podziela wspomnianej argumentacji, a oczywiście ma do tego prawo,
    powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia wyroku sądowego i ustosunkować się
    do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając szczegółowo, dlaczego je odrzuca. Wiąże się to

    z regułą „uczciwego procesowania”, która według Naczelnego Sądu Administracyjnego
    oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez
    odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (zob. wyrok z 30 października 2001 r., III SA 1409
    /00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński,
    R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa
    2006, s. 471)”.
    Ponadto, zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z 6 września 2010 r. sygn. akt I SA/GI 643
    /10: „Należy zwrócić uwagę, że choć orzecznictwo sądowe nie ma w polskim systemie
    prawnym charakteru precedensowego, to w zakresie interpretacji podatkowych (ogólnych
    i indywidualnych) orzecznictwo to zyskuje szczególnie na znaczeniu. (...) Tym samym
    orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności
    funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych.
    Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio
    zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle
    orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego
    orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w
    przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej
    wydanie. Nie można bowiem przyjąć takiej wykładni powyższych przepisów, że z jednej
    strony ustawodawca nie nakłada na organ wydający interpretacje indywidualne
    obowiązku analizowania orzecznictwa zapadłego w innych sprawach dotyczącego
    analogicznych sytuacji prawnopodatkowych, a z drugiej strony przyjmuje jednocześnie, że
    pominięcie takiego orzecznictwa może być przyczyną zmiany tak wydanej interpretacji. (...)
    orzecznictwo to stało się istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji
    indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza wyrażoną w art. 121 § 1
    Ordynacji podatkowej, zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób
    budzący zaufanie do organów podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 stycznia
    2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1916/08, LEX 477390; analogicznie przyjęto w innym wyroku
    WSA we Wrocławiu z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1435/09, LEX nr 54999). (...)
    Rozpoznając ponownie sprawę organ interpretacyjny uwzględni powyższe wskazania oraz
    oceni przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe w kontekście stanowiska dotyczącego
    spornej kwestii przyjętego przez przeważającą część sądów administracyjnych”.
    Prawidłowość powyższych twierdzeń dotyczących niepowstania przychodu
    podlegającemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w przypadku
    nieodpłatnego ustanowienia służebności przesyłu uznał także Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacjach indywidualnych z:
      - 28 września 2023 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4010.12.2019.8.MW,
      - 18 lutego 2022 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4010.551.2019.12.S/JF,
      - 22 lipca 2021 r. sygn. 0114-KDIP2-2.4010.123.2019.8.SJ/RK,
      - 26 listopada 2020 r. sygn. IPPB6/4510-432/16-15/S/AZ/AM,
      - 21 kwietnia 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.66.2018.9.MBD,
      - 19 września 2018 r. sygn. IBPBI/2/423-1275/14-1/IŻ,
      - 9 kwietnia 2018 r. sygn. S-ILPB3/423-107/14/18-S/PR,
      - 16 stycznia 2018 r. sygn. IBPBI/2/423-173/14-1/MS,
      - 8 grudnia 2017 r. sygn. IPPB3/423-915/13-2/S/GJ/MC.
    W związku z powyższym, biorąc pod uwagę powołane powyżej stanowisko zarówno sądów
    administracyjnych jak i Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej za zasadne należy uznać,
    że we wskazanym stanie przyszłym ustanowienie nieodpłatnej służebności przesyłu przez
    Urząd (...) na rzecz Spółki nie spowoduje powstania przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

    Interpretacja indywidualna
    W wyniku analizy Państwa wniosku – 27 sierpnia 2024 r. wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB2-1.4010.269.2024.1.MM, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretacja ta została skutecznie doręczona 27 sierpnia 2024 r.
    W wydanej interpretacji indywidualnej, omyłkowo została powołana treść niezawarta w
    złożonym przez Państwa wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 21 maja 2024 r.,
    z tego też względu – 17 września 2024 r. wydałem postanowienie o sprostowaniu
    oczywistej omyłki Znak: 0111-KDIB2-1.4010.269.2024.2.AJ, ww. postanowienie zostało
    doręczone 23 września 2024 r.
    Skarga na interpretację
    Pismem z 24 września 2024 r. (nadanym 25 września 2024 r. za pośrednictwem operatora
    pocztowego – wpływ do Organu 30 września 2024 r.) wnieśli Państwo skargę na ww.
    interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną interpretację
    indywidualną z 27 sierpnia 2024 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.269.2021.1.MM – wyrokiem z
    3 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Ol 407/24.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 9 lipca 2025 r. sygn. akt II FSK 297/25, oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretacje indywidualną stał się prawomocny od 9 lipca
    2025 r. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął
    do Organu – 9 października 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
        Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
        sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
        prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
        przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    1) uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    2) ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
      zakresie podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że stanowisko, które
      przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) nie zawiera definicji przychodu, precyzując,
    poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1, rodzaje przychodów, a także
    enumeratywnie wylicza, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie
    są zaliczane do przychodów.

    Z istoty podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że jest on ciężarem
    publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako
    źródłem dochodu – jest wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć
    jego aktywa.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:
        Przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość
        otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym
        wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
        wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem
        świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
        samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w
        rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki
        użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu
        terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu
        terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Jak wynika z powyższej regulacji przychodami osób prawnych są także obok wartości
    pieniężnych, wartości otrzymanych rzeczy lub praw, wartość rzeczy i praw otrzymanych
    nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie. Przy czym ustawodawca nie ustalił, jak należy
    właściwie klasyfikować świadczenia do nieodpłatnych w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1
    pkt 2 ustawy o CIT. W praktyce podatkowej przyjmuje się, że świadczenie może być
    uznane za nieodpłatne jedynie wówczas, gdy na podmiocie, który je uzyskuje nie ciążył
    obowiązek wykonania na rzecz świadczącego żadnego świadczenia wzajemnego (zob. R.
    Kowalski, Nieodpłatne świadczenia - przychody i koszty, ABC, LEX). W doktrynie zaś
    podkreśla się, że istotą nieodpłatnego świadczenia jest uzyskanie faktycznego
    przysporzenia przez podatnika na wskutek działania świadczeniodawcy. W orzecznictwie
    ukształtował się pogląd, zgodnie z którym dla uznania, że dane świadczenie stanowi
    otrzymane przez podatnika nieodpłatne świadczenie nie jest wystarczające jedynie
    stwierdzenie, że świadczący nie uzyskuje wynagrodzenia od podatnika z tytułu
    wykonanego świadczenia. Nieodpłatnym świadczeniem jest odniesienie przez podatnika
    określonej korzyści pod tytułem darmym, tj. podatnik w zamian nie jest zobowiązany do
    świadczenia czegokolwiek obecnie, ani w przyszłości (przykładowo: wyrok NSA z 23 lipca
    2019 r., sygn. akt II FSK 2881/17, wyrok WSA w Poznaniu z 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA
    /Po 142/17, wyrok NSA z 27 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2640/12).
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy nieodpłatne ustanowienie służebności
    przesyłu w opisanym zdarzeniu przyszłym spowoduje po stronie Spółki powstanie
    przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że instytucja służebności
    przesyłu została wprowadzona do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm., dalej: „K.c.”) ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy
    Kodeks cywilny. Służebność przesyłu, o której mowa w art. 305¹ i nast. Kodeksu cywilnego,
    jest trzecią kategorią służebności obok służebności gruntowych i osobistych. Zgodnie z
    definicją zawartą w art. 305¹ K.c.:
        Nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza
        wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49
        § 1, prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w
        oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych
        urządzeń (służebność przesyłu).
                2Stosownie do art. 305 K.c.:
        § 1. Jeżeli właściciel nieruchomości odmawia zawarcia umowy o ustanowienie
        służebności przesyłu, a jest ona konieczna dla właściwego korzystania z urządzeń,

        o których mowa w art. 49 § 1, przedsiębiorca może żądać jej ustanowienia za
        odpowiednim wynagrodzeniem.
        § 2. Jeżeli przedsiębiorca odmawia zawarcia umowy o ustanowienie służebności
        przesyłu, a jest ona konieczna do korzystania z urządzeń, o których mowa w art.
        49 § 1, właściciel nieruchomości może żądać odpowiedniego wynagrodzenia w
        zamian za ustanowienie służebności przesyłu.
    Ustanowienie służebności przesyłu może nastąpić zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie,
              1ponieważ art. 305 Kodeksu cywilnego tej kwestii nie przesądza. Bowiem odpłatność w
    przypadku ustanowienia służebności przesyłu ma miejsce jedynie w trybie sądowym
                    2zgodnie z dyspozycją art. 305 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, chyba że uprawniony zrzekł się
    wynagrodzenia. Jeżeli właściciel nieruchomości odmawia zawarcia umowy o ustanowienie
    służebności przesyłu, a jest ona konieczna dla właściwego korzystania z urządzeń, o
    których mowa w art. 49 § 1, przedsiębiorca może żądać jej ustanowienia za odpowiednim
    wynagrodzeniem (art. 305² §1 Kodeksu cywilnego). Analogicznie, właściciel nieruchomości
    może żądać odpowiedniego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu (treść
        2art. 305 § 2 Kodeksu cywilnego).
    Jednocześnie w doktrynie uznaje się, że podział czynności prawnych na odpłatne i
    nieodpłatne bazuje na tym, czy i jakie essentialia negotii zostały określone w
    odpowiednich przepisach prawa, czy korzyść majątkową ma uzyskać tylko jedna, czy też
    obie strony umowy. Przy czym podstawą obrotu gospodarczego jest zawieranie czynności
    prawnych odpłatnie, opartych na właściwej relacji między wartościami korzyści
    majątkowych. Stąd też zdecydowana większość czynności prawnych uregulowana w
    Kodeksie cywilnym podlega odpłatności, np. sprzedaż, dostawa, dzierżawa, najem czy
    umowa o dzieło. W przypadku, gdyby powyższe czynności pozbawione byłyby odpłatności,
    tym samym nie zostałyby zaklasyfikowane do tychże kategorii czynności, tj. sprzedaży,
    dzierżawy, itp. Przy czym nieliczne czynności prawne mają charakter nieodpłatny, np.
    darowizna. Ponadto, ustawodawca ustanowił również takie czynności prawne, które
    zależnie od woli stron mogą być czynnościami nieodpłatnymi bądź odpłatnymi, np.
    pożyczka. Zauważyć także należy, że podział czynności prawnych na odpłatne i
    nieodpłatne odnosi się do konkretnie dokonanych czynności prawnych - bez względu na
    to, czy mają one charakter czynności nazwanych, czy nienazwanych.
    Użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT określenie „otrzymanych nieodpłatnie lub
    częściowo odpłatnie rzeczy lub praw” należy rozumieć jako niewywołujące przychodu w
    sytuacji, gdy czynność prawna jest ze swej istoty nieodpłatna. Przychód powstałby
    natomiast w takich przypadkach, gdy pomimo odpłatnego charakteru czynność prawnej
    podatnik dokonuje jej nieodpłatnie. Do takiej sytuacji nie dochodzi jednak w omawianej
    sprawie. Zawarcie przez strony nieodpłatnej umowy służebności przesyłu lub
    ustanowienie takiej służebności na skutek jednostronnego oświadczenia woli nie stanowi
    przychodu dla przedsiębiorstwa, na rzecz którego tę służebność ustanowiono z tytułu
    niepłatnego lub częściowo odpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, o których mowa w art.
    12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    Tym samym, uwzględniając okoliczności faktyczne przedstawione przez Państwa we
    wniosku, z którego wynika powstanie między stroną a właścicielem nieruchomości,
    stosunku prawnego o charakterze nieodpłatnym – wobec braku wiążących unormowań
    prawnych zobowiązujących strony takiego stosunku do dokonania czynności prawnej o
    charakterze odpłatnym – przyjąć należy, że nie otrzymają Państwo nieodpłatnego
    świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem,
    że ustanowienie nieodpłatnej służebności przesyłu przez Urząd (...) na rzecz Spółki nie
    spowoduje powstania przychodu z nieodpłatnych świadczeń, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT, a w konsekwencji nie będzie wiązało się z powstaniem przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych
    wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje
    organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków sądów
    administracyjnych stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast
    Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.