Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.4.2025.1.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-20
Teza: Opodatkowanie odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w
drodze rozwiązania umowy dożywocia.
Słowa kluczowe: dożywocie
umowa-rozwiązanie umowy
umowa-umowa dożywocia
zbycie-odpłatne zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2017 roku nabyła Pani spadek po swojej zmarłej matce, na który to składała się
    nieruchomość położona w (...), składającej się z działek ewidencyjnych nr 1 i nr 2 z obrębu
    (...) o łącznym obszarze (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...) przez
    Sąd Rejonowy w (...), (...) Wydział Ksiąg Wieczystych.
    Mieszka Pani na stałe za granicą, dlatego też pozostawiła Pani pełnomocnictwo dla
    swojego kuzyna B.B. do zarządzania wyżej wspomnianą nieruchomością. Jednak kuzyn
    bez świadomości, a przede wszystkim bez Pani zgody wykorzystał pełnomocnictwo do
    zawarcie umowy dożywocia u notariusza przenosząc własność nieruchomości na samego
    siebie w zamian za dożywotnie utrzymanie. Podkreślenia wymaga, że pełnomocnictwo nie
    obejmowało możliwości zawarcia umowy dożywocia, a czynność u notariusza odbyła się
    bez Pani obecności i bez wiedzy. Zawarcie umowy dożywocia nie stanowiło oświadczenia
    Pani woli. Podkreślenia wymaga, że pełnomocnictwo nie obejmowało zapisów
    zezwalających na zawarcie tego rodzaju umowy.
    Dowiedziała się Pani o wszystkim już po przeniesieniu prawa własności. Zostało złożone
    zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez B.B. oraz wytoczone
    powództwo o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej ze stanem
    faktycznym przedmiotowej nieruchomości.
    Strony jednak doszły do porozumienia i zawarły ugodę przed notariuszem (...) w Kancelarii
    Notarialnej (...), (...) w (...) 2023 r. - akt notarialny rep. (...).
    Zgodnie z treścią ugody:
    Strony postanowiły rozwiązać umowę dożywocia zawartą w dniu (...) 2022 roku
    udokumentowaną w akcie notarialnym sporządzonym przez (...) - notariusza w (...),
    Repertorium (...), a tym samym własność zabudowanej nieruchomości położonej w (...), w
    powiecie (...), składającej się z działek ewidencyjnych nr 1 i nr 2, dla której w Sądzie
    Rejonowym w (...), (...) Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga wieczysta KW nr
    (...) zostanie zwrotnie przeniesiona na Panią. Strony postanowiły rozwiązać umowę o
    opiekę zawartą dnia (...) 2022 roku dotyczącą sprawowania opieki przez B.B. na Pani rzecz.
    W ramach rozliczenia umów opisanych powyższej, strony nie dokonują między sobą
    żadnych spłat ani dopłat. Dalej zobowiązała się Pani w terminie 7 dni od dnia zawarcia
    niniejszej ugody do cofnięcia powództwa względem B.B. w sprawie zawisłej przed Sądem
    Rejonowym w (...);
    Tym samym, strony oświadczyły, że rozwiązują umowę o dożywocie zawartą w (...) 2022 r.
    B.B. jednocześnie oświadczył, że w wykonaniu rozwiązania umowy o dożywocie przenosi
    na Pani rzecz własność nieruchomości położonej w (...), w powiecie (...), składającej się z
    działek ewidencyjnych nr 1 i nr 2, o łącznym obszarze (...), dla której prowadzona jest
    księga wieczysta KW (...), wraz ze znajdującymi się na tej nieruchomości budynkami oraz
    innymi częściami składowymi, a Pani oświadczyła, że własność nieruchomości nabywa do
    swojego majątku osobistego.
    Od tego momentu ponownie stała się Pani właścicielką przedmiotowej nieruchomości.

## Pytanie

Chciałaby Pani wspomnianą nieruchomość sprzedać, jednak ma Pani wątpliwości, czy jest
    zobligowana do uiszczenia podatku 19% od sprzedaży nieruchomości zgodnie z art. 30e
    ust. 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy 5-
    letni termin należy liczyć od końca 2017 roku, czyli od momentu nabycia nieruchomości
    poprzez spadkobranie? Czy od końca roku 2023, czyli od momentu rozwiązania wadliwej
    umowy dożywocia, którą podstępem zawarł Pani kuzyn?

    Pani stanowisko w sprawie
    Stoi Pani na stanowisku, że nie jest zobligowana do zapłaty 19% podatku dochodowego w
    razie sprzedaży wspomnianej nieruchomości. Nabyła Pani przedmiotową nieruchomość w
    drodze dziedziczenia po swojej zmarłej matce 8 lat temu. Zgodnie z interpretacją,
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 30 lipca 2024 r. (nr 0112-KDIL2-
    1.4011.498.2024.2.AK) potwierdził, że datę nabycia nieruchomości liczy się od momentu
    nabycia jej przez spadkodawcę. Natomiast umowa dożywocia, która została zawarta bez
    Pani wiedzy, nie ma wpływu na bieg wspomnianego terminu. Ugoda zawarta z kuzynem i
    zwrot jej nieruchomości tylko potwierdza, że właścicielem cały czas była Pani. Zatem
    należy uznać, że 5-cio letni termin zostaje przez Panią zachowany i nie musi Pani uiszczać
    19% podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
        - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności
    gospodarczej - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich
    nabycia.

    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że odziedziczyła Pani po
    swojej zmarłej matce nieruchomość położoną w (...), składającą się z działek
    ewidencyjnych nr 1 i nr 2 z obrębu (...) o łącznym obszarze (...), dla której prowadzona jest
    księga wieczysta KW nr (...) przez Sąd Rejonowy w (...) Ksiąg Wieczystych. Udzieliła Pani
    pełnomocnictwa kuzynowi do zarządzania wyżej wspomnianą nieruchomością. Kuzyn, bez
    świadomości i bez Pani zgody, za pomocą tego pełnomocnictwa zawarł umowę dożywocia
    u notariusza, w której to działając w Pani imieniu przeniósł własność na samego siebie, w
    zamian za dożywotnie utrzymanie Pani. Pełnomocnictwo nie obejmowało możliwości
    zawarcia umowy dożywocia, a czynność odbyła się bez Pani obecności i wiedzy. Złożyła
    Pani zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez kuzyna oraz wytoczyła
    Pani powództwo o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej ze
    stanem faktycznym przedmiotowej nieruchomości.
    Strony jednak doszły do porozumienia i zawarły ugodę u notariusza (...) 2023 r. Zgodnie z
    zawartą ugodą strony oświadczyły, że rozwiązują umowę o dożywocie zawartą (...) 2022 r.
    Pani kuzyn jednocześnie oświadczył, że w wykonaniu rozwiązania umowy o dożywocie
    przenosi na rzecz Pani własność nieruchomości, wraz ze znajdującymi się na tej
    nieruchomości budynkami oraz innymi częściami składowymi, a Pani oświadczyła, że
    własność nieruchomości nabywa do swojego majątku osobistego.
    Ma Pani wątpliwości, czy rozwiązanie przez strony umowy o dożywocie i ponowne
    przeniesienie własności nieruchomości na Pani rzecz stanowić będzie nabycie w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w
    konsekwencji czy z tytułu sprzedaży nieruchomości jest Pani zobligowana do uiszczenia
    podatku 19% od sprzedaży nieruchomości zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić, że ustawa o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie
    odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej
    bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w
    nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co
    oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą
    uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter
    czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci
    własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Zatem rozstrzygając, czy w niniejszej sprawie przeniesienie prawa własności
    nieruchomości na podstawie ugody z (...) 2023 r. o rozwiązaniu umowy dożywocia -
    stanowi nabycie tej nieruchomości w rozumieniu ww. przepisu - należy odwołać się do
    przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz.
    1061, ze zm.).
    Zgodnie z art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się
      zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w
      braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu
      wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i

      pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb
      odpowiadający zwyczajom miejscowym.
    Jak wynika z przywołanego przepisu - przez umowę o dożywocie właściciel nieruchomości
    zobowiązuje się przenieść jej własność na nabywcę, nabywca zaś zobowiązuje się
    zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie, pomoc i pielęgnację. Umowa o dożywocie jest
    zatem umową zobowiązującą i wzajemną.
    Natomiast stosownie do art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje
      z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia. Do takiego
      obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych.
    W myśl art. 910 § 2 Kodeksu cywilnego:
      W razie zbycia nieruchomości obciążonej prawem dożywocia nabywca ponosi także
      osobistą odpowiedzialność za świadczenia tym prawem objęte, chyba że stały się
      wymagalne w czasie, kiedy nieruchomość nie była jego własnością. Osobista
      odpowiedzialność współwłaścicieli jest solidarna.
    Powyższe oznacza, że nabywca nieruchomości pomimo nałożonych zobowiązań
    wynikających z ustanowionego dożywocia nie jest ograniczony w rozporządzaniu nabytą
    nieruchomością i może ją zbyć.
    Niewątpliwie umowa o dożywocie jest jedną z form zbycia nieruchomości (przeniesienia
    własności). Zgodnie z brzmieniem art. 908 Kodeksu cywilnego treść umowy o dożywocie
    polega na tym, iż jedna ze stron przenosi na drugą własność nieruchomości, druga zaś
    zobowiązuje się w zamian za to do dożywotniego utrzymania zbywcy. Na zobowiązanie to
    - przy braku innego porozumienia (umowy) - składa się: obowiązek przyjęcia dożywotnika
    jako domownika, dostarczanie mu wyżywienia, ubrania, światła, opału, pomoc i
    pielęgnacja w czasie choroby oraz sprawienie mu na koszt nabywcy pogrzebu
    odpowiadającego zwyczajom miejscowym (art. 908 § 1 i 3 Kodeksu cywilnego).
    Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z
    jednoczesnym obciążeniem tej nieruchomości prawem dożywocia, do którego to
    obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych (art.
    910 § 1 Kodeksu cywilnego). Z istoty prawa dożywocia jako prawa do uzyskania przez
    dożywotnika (zbywcy nieruchomości lub osoby mu bliskiej) dożywotniego utrzymania
    wynika, iż zakres związanych z tym obowiązków nabywcy powinien sięgać tak daleko, aby
    uprawniony nie był zmuszony poszukiwać dodatkowo środków utrzymania z innych
    źródeł. Oznacza to, że w zamian za przeniesienie własności nieruchomości dożywotnik w
    ramach dożywotniego utrzymania otrzymuje określone świadczenia także o charakterze
    majątkowym mające zaspokoić jego potrzeby życiowe. W tym znaczeniu zbycie
    nieruchomości w drodze dożywocia jest zbyciem na podstawie umowy nie tylko
    wzajemnej, ale także odpłatnej (ekwiwalentnej), przy którym otrzymywane przez
    dożywotnika (zbywcę lub osobę mu bliską) środki utrzymania stanowią odpłatę za zbytą
    nieruchomość. Z kolei odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze
    stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową, niekoniecznie w postaci pieniężnej: mogą to być
    także świadczenia innego rodzaju (usługi, rzeczy, wierzytelności, inne prawa), byleby dały
    się określić w pieniądzu. W piśmiennictwie przyjęło się traktować umowę dożywocia za
    umowę nazwaną, odpłatną, konsensualną, zobowiązującą, kauzalną, przysparzającą,
    dwustronnie zobowiązującą, wzajemną, o charakterze losowym. Odpłatność takiej umowy
    nie powinna budzić wątpliwości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 maja 2010 r., I SA
    /Gd 825/09).
    Dla ustalenia charakteru umowy o dożywocie istotne są dalsze regulacje kodeksowe tej
    instytucji, a mianowicie art. 913 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:
      Jeżeli z jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym
      takie stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały nadal w

      bezpośredniej ze sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni wszystkie lub
      niektóre uprawnienia objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę
      odpowiadającą wartości tych uprawnień.
      W wypadkach wyjątkowych sąd może na żądanie zobowiązanego lub dożywotnika,
      jeżeli dożywotnik jest zbywcą nieruchomości, rozwiązać umowę o dożywocie.
    Potwierdzają bowiem one odpłatność umów o dożywocie. Stanowią, że jeżeli z
    jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym takie
    stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały nadal w bezpośredniej ze
    sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni wszystkie lub niektóre uprawnienia
    objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę odpowiadającą wartości tych
    uprawnień.
    Ustawodawca w art. 913 Kodeksu cywilnego przewidział w określonych sytuacjach
    możliwość modyfikacji przez sąd uprawnień objętych treścią dożywocia, włącznie z
    rozwiązaniem w wyjątkowych przypadkach umowy o dożywocie.
                                  1W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Zasada swobody umów wynikająca z tej regulacji pozwala podmiotom kształtować
    stosunki cywilnoprawne według własnych decyzji, do których należy także zaliczyć prawo
    stron do rozwiązania zawartej umowy. Przepisy Kodeksu cywilnego nie określają
    bezpośrednio rzeczowych skutków rozwiązania umowy o dożywocie, nawet w sytuacji, o
    której mowa w art. 913 Kodeksu cywilnego pozwalającego stronom umowy dożywocia na
    zmianę lub rozwiązanie umowy w szczególnych okolicznościach, gdy charakter stosunków,
    jakie wytwarzają się między stronami po ustanowieniu prawa, wskazuje na trudne lub
    wręcz niemożliwe utrzymywanie stosunku dożywocia. Jednak podkreślić należy, że w
    przypadku zmian dobrowolnie dokonanych przez strony, włącznie z rozwiązaniem umowy,
    zmiany te pozostają poza dyspozycją art. 913 Kodeksu cywilnego.
    Rzeczowe skutki rozwiązania umowy o dożywocie należy wobec tego ocenić kierując się
    treścią regulacji Tytułu XXXIV, Działu II Kodeksu cywilnego. Skoro zawarcie umowy o
    dożywocie powoduje przeniesienie własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem
    nieruchomości prawem dożywocia, to niewątpliwie w takim przypadku dochodzi do zbycia
    nieruchomości. Z takim samym skutkiem mamy do czynienia w sytuacji odwrotnej, gdy
    następuje rozwiązanie umowy o dożywocie, wówczas z jednej strony następuje
    przeniesienie własności nieruchomości z powrotem na dożywotnika, a z drugiej strony ma
    miejsce wygaśnięcie prawa dożywocia. Rozwiązanie umowy rodzi więc skutek rzeczowy w
    postaci przeniesienia własności nieruchomości na dożywotnika, co niewątpliwie należy
    potraktować jako nabycie przez niego nieruchomości.
    To z kolei oznacza, że termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca roku, w którym doszło do
    rozwiązania umowy o dożywocie i przeniesienia prawa własności nieruchomości na
    dożywotnika. Z tym dniem następuje bowiem ponowne nabycie przez niego własności
    nieruchomości.
    Odnosząc zatem powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy, należy
    stwierdzić, że rozwiązanie (...) 2023 r. umowy o dożywocie, wywarło skutek w postaci
    ponownego nabycia przez Panią nieruchomości. W związku z tym, datą ponownego
    nabycia przez Panią własności nieruchomości jest data rozwiązania umowy o dożywocie, a
    więc (...) 2023 r. Zatem, bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca 2023 r.

    Uwzględniając zatem powyższe, upływ pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku sprzedaży
    przedmiotowej nieruchomości nastąpi po 31 grudnia 2028 r.
    Odpłatne zbycie ww. nieruchomości przed upływem pięciu lat od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie, stanowić będzie dla Pani źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W takiej sytuacji będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku w związku z dokonaną
    sprzedażą.
    Stosownie bowiem do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    W myśl art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Stosownie do treści art. 19 ust. 1 powołanej ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z treścią art. 30e ust. 4 cytowanej ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Podsumowując powyższe, nieprawidłowe jest Pani stanowisko, że w przypadku zawarcia
    ugody i rozwiązania umowy dożywocia, momentem nabycia przez Panią nieruchomości
    jest pierwotne zdarzenie, tj. nabycie w drodze spadku po zmarłej matce. Jak wskazano,
    bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca 2023 r., a więc roku, w którym
    rozwiązana została umowa dożywocia i ponownie nabyła Pani nieruchomość. Tym samym,
    sprzedaż przedmiotowej nieruchomości dokonana do czasu upływu pięcioletniego okresu,
    o którym mowa w ww. przepisie, liczonego od momentu zawarcia ugody i rozwiązania
    umowy dożywocia w 2023 r. spowoduje, że zobowiązana będzie Pani do opodatkowania
    tej sprzedaży na zasadach określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, tj. podatkiem w wysokości 19%. Natomiast sprzedaż nieruchomości po
    upływie tego terminu nie spowoduje powstania obowiązku zapłaty podatku dochodowego
    z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej wskazać należy, że
    została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Każde z rozstrzygnięć jest bowiem wydawane w indywidualnych
    sprawach podatników na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto,
    interpretacja ta wydana została w odmiennym stanie faktycznym, który nie pokrywa się z
    opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Panią. Nie sposób zatem uznać, że
    interpretacja ta potwierdza Pani stanowisko w przedmiotowej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.