Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.150.2025.2.KS/MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Ustalenie, czy w świetle przedstawionego zdarzenia
przyszłego, dochód (przychód) uzyskany przez Wnioskodawcę
korzysta ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58
ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: Luksemburg
fundusz-fundusz inwestycyjny
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody
niektórych jednostek (podmiotów)-Fundusze
inwestycyjne zamknięte lub specjalistyczne fundusze
inwestycyjne otwarte stosujące zasady i ograniczenia
inwestycyjne określone dla funduszy inwestycyjnych
zamkniętych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 58

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia,
    czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, dochód (przychód) uzyskany przez
    Wnioskodawcę korzysta ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    Uzupełnili go Państwo – na wezwanie organu – pismem z 30 kwietnia 2025 r. (data wpływu
    tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. („Fundusz” lub „Wnioskodawca”) jest funduszem inwestycyjnym w formie spółki
    komandytowej (société en commandite simple) utworzonym jako podmiot inwestycyjny o
    kapitale zmiennym – zastrzeżonym alternatywnym funduszem inwestycyjnym (societé
    d'investissement à capital variable – fonds d'investissement al-ternatifs réservés) zgodnie
    z prawem luksemburskim i zarejestrowanym w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i
    Spółek. Siedziba Funduszu mieści się w Wielkim Księstwie Luksemburga.
    Fundusz ma formę wehikułu parasolowego i jest zarejestrowany jako zastrzeżony
    alternatywny fundusz inwestycyjny zgodnie z luksemburską ustawą z dnia 23 lipca 2016 r.
    o zastrzeżonych alternatywnych funduszach inwestycyjnych („Ustawa RAIF”).
    Zgodnie z art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF „zastrzeżonymi alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi są wszelkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania z siedzibą w
    Luksemburgu: a) które kwalifikują się jako alternatywne fundusze inwestycyjne (AIF) w
    rozumieniu znowelizowanej ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz b) których wyłącznym przedmiotem jest
    zbiorowe inwestowanie swoich środków w aktywa w celu zdywersyfikowania ryzyka
    inwestycyjnego i umożliwienia inwestorom czerpania korzyści z wyników zarządzania ich
    aktywami oraz c) których papiery wartościowe lub jednostki uczestnictwa są zastrzeżone
    dla jednego lub kilku dobrze poinformowanych inwestorów, oraz d) statut, regulamin
    zarządzania lub umowa spółki, których przewidują, że podlegają przepisom niniejszej
    Ustawy”.
    Funduszowi nadano numer identyfikacyjny dla celów podatkowych w Luksemburgu.
    Zgodnie z art. 45 Ustawy RAIF podatek subskrypcyjny jest płatny przez Fundusz w
    Luksemburgu. Stawka rocznego podatku subskrypcyjnego płaconego przez Fundusz
    wynosi 0,01%. Podstawą opodatkowania podatku subskrypcyjnego jest suma aktywów
    netto zastrzeżonych alternatywnych funduszy inwestycyjnych wycenionych na ostatni
    dzień każdego kwartału.
    Komplementariuszem Funduszu jest B. (dalej jako: „Komplementariusz”); spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością (société à responsabilité limitée) zgodnie z prawem
    Luksemburga.
    Fundusz powołał C. S.A. zgodnie z ustawą z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi („Ustawa AIFM”) oraz zgodnie z Umową o
    Zarządzającym Alternatywnym Funduszem Inwestycyjnym z dnia 28 stycznia 2020 r.
    zawartą przez Fundusz z C. S.A. („Umowa AIFM”) jako Zarządzającego Alternatywnym
    Funduszem Inwestycyjnym („AIFM”) Funduszu.

    Ustawa AIFM stanowi implementację Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61
    /UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi zmieniającą dyrektywy 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz Rozporządzenia
    (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 („Dyrektywa AIFM”).
    AIFM został założony w dniu 17 marca 2000 r. jako spółka akcyjna (société anonyme)
    zgodnie z prawem luksemburskim na czas nieokreślony. AIFM ma swoją siedzibę w
    Luksemburgu i jest zarejestrowany w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek.
    AIFM posiada zezwolenie Commission de Surveillance du Secteur Financier („CSSF”) na
    zarządzanie alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi zgodnie z rozdziałem 2 Ustawy
    AIFM i podlega stałemu nadzorowi CSSF. CSSF jest organem nadzorczym w zakresie rynku
    finansowego w Luksemburgu.
    AIFM, jako zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym, realizuje w
    szczególności następujące zadania wynikające z Umowy AIFM: i) zarządzanie aktywami, w
    szczególności zarządzanie portfelem oraz zarządzanie ryzykiem w związku z inwestycjami
    Funduszu; ii) wsparcie administracyjne Funduszu (np. funkcja Centralnego Agenta
    Administracyjnego, funkcja Agenta Lokalnego i Sekretarza, funkcja Rejestratora i Agenta
    Transferowego).
    W szczególności AIFM jest odpowiedzialny m.in. za a) podejmowanie wszelkich decyzji
    inwestycyjnych dla subfunduszy Funduszu; b) zakup i sprzedaż aktywów, otwieranie i
    zamykanie wszelkich pozycji w zakresie instrumentów pochodnych dla celów
    zabezpieczenia, zarządzanie płynnymi środkami i wdrażanie miar kapitałowych; c) wybór
    brokerów i kontrahentów, z uwzględnieniem wszelkich obowiązujących przepisów prawa i
    regulacji.
    AIFM powołał (...) – oddział D. („Doradca Inwestycyjny”) jako doradcę inwestycyjnego
    zgodnie z warunkami określonymi w prospekcie Funduszu z maja 2024 r. („Prospekt”).
    Doradca Inwestycyjny odpowiada za bieżące doradztwo inwestycyjne w zakresie aktywów
    nieruchomościowych.
    E. Oddział w Luksemburgu został powołany jako depozytariusz Funduszu
    („Depozytariusz”). Depozytariusz jest oddziałem E., licencjonowanego banku
    zarejestrowanego we Francji jako société anonyme (spółka akcyjna) i zarejestrowanego w
    Registre du commerce et des sociétés Paris (Rejestr Handlu i Spółek), autoryzowanego
    przez Autorité de Contrôle Prudentiel et de Résolution („ACPR”) i nadzorowanego przez
    Autorité des Marchés Financiers („AMF”).
    E. ma siedzibę w (...), we Francji i prowadzi działalność za pośrednictwem swojego
    oddziału w Luksemburgu, którego siedziba znajduje się w Luksemburgu i który jest
    zarejestrowany w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek oraz autoryzowany przez
    CSSF.
    Depozytariusz został powołany do pełnienia swojej funkcji zgodnie z umową z dnia (...),
    która została prawnie przeniesiona z F. Oddział w Luksemburgu do E. Oddział w
    Luksemburgu w wyniku fuzji i związanej z nią sukcesji generalnej.
    Zgodnie z Ustawą AIFM oraz informacjami zawartymi w Zmienionym i Ujednoliconym
    Statucie Funduszu z dnia 31 maja 2024 r. („Statut”) i Prospekcie Funduszu, Depozytariusz
    wykonuje trzy rodzaje zadań, a mianowicie (i) obowiązki nadzorcze (zgodnie z art. 19 ust. 7
    Ustawy AIFM), (ii) monitorowanie przepływów pieniężnych Funduszu oraz (iii)
    przechowywanie aktywów Funduszu.
    Depozytariusz w ramach swoich obowiązków nadzorczych jest zobowiązany:
        zapewnić, że sprzedaż, emisja, odkup i umorzenie jednostek uczestnictwa w
        imieniu Funduszu odbywa się zgodnie z Ustawą AIFM,

        zapewnić, że wartość jednostek jest obliczana zgodnie z Ustawą AIFM,
        postępować zgodnie z instrukcjami Funduszu lub AIFM działającego w imieniu
        Funduszu, chyba że są one sprzeczne z Ustawą AIFM,
        zapewnić wykorzystanie dochodów Funduszu zgodnie z Ustawą AIFM.
    Polityka inwestycyjna
    Polityka inwestycyjna Funduszu ma na celu bezpośrednie lub pośrednie inwestowanie
    środków w aktywa dozwolone na mocy prawa luksemburskiego w celu zapewnienia
    komandytariuszom dochodów z administrowania, zarządzania i sprzedaży aktywów
    Funduszu.
    Celem inwestycyjnym Funduszu jest budowanie zdywersyfikowanego portfela
    bezpośrednich i pośrednich inwestycji w nieruchomości w celu generowania bieżących
    dochodów i osiągnięcia wzrostu wartości kapitału. Polityka inwestycyjna przewiduje, że
    Fundusz inwestuje m.in. w europejskie nieruchomości logistyczne oraz spółki z branży
    nieruchomościowej o różnym profilu ryzyka, aby osiągnąć cel inwestycyjny. Inwestycje
    mogą być dokonywane w istniejące nieruchomości, jak również w projekty deweloperskie
    oraz grunty niezabudowane, które są przeznaczone i nadają się do zabudowy w najbliższej
    przyszłości lub przeznaczone do przyszłego wykorzystania komercyjnego.
    Aktywami, w które Fundusz inwestuje, mogą być: nieruchomości w rozumieniu art. 1 ust.
    19 nr 21 Kapitalanlagegesetzbuch (niemieckiego kodeksu inwestycji kapitałowych), spółki z
    branży nieruchomościowej (istniejące lub nowo powstałe spółki, które m.in. mogą
    nabywać i posiadać udziały w spółkach, które zgodnie ze swoimi statutami lub
    regulaminami mogą nabywać i posiadać wyłącznie nieruchomości lub spółki z branży
    nieruchomościowej) oraz płynne inwestycje (zdefiniowane jako np. instrumenty rynku
    pieniężnego, papiery wartościowe, które zostały zatwierdzone przez Europejski Bank
    Centralny lub Deutsche Bundesbank do zabezpieczenia operacji kredytowych, a także
    papiery wartościowe dopuszczone do obrotu na rynku zorganizowanym lub papiery
    wartościowe o stałym dochodzie). Z inwestycji na terenie Polski (tj. spółek posiadających
    nieruchomości) Fundusz może pozyskiwać należności.
    Fundusz nie uzyskuje dochodów (przychodów) z polskich źródeł wyłączonych ze
    zwolnienia z CIT w przypadku niektórych rodzajów dochodów przewidzianych w artykule
    17 ustęp 1 punkt 58 ustawy o CIT, co oznacza, że Fundusz nie będzie otrzymywał
    dochodów z:
    a) udziału w zyskach polskich i zagranicznych podmiotów transparentnych podatkowo;
    b) odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych polskim i zagranicznym podmiotom
      transparentnym podatkowo;
    c) odsetek od udziałów kapitałowych w polskich i zagranicznych podmiotach
      transparentnych podatkowo;
    d) darowizn lub innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych usług świadczonych
      przez polskie i zagraniczne podmioty transparentne podatkowo;
    e) odsetek (dyskonta) od papierów wartościowych emitowanych przez polskie i
      zagraniczne podmioty transparentne podatkowo;
    f) ze sprzedaży papierów wartościowych emitowanych przez polskie i zagraniczne
      podmioty transparentne podatkowo;
    g) nieruchomości, o których mowa w artykule 24b ustęp 1, w tym uzyskanych przez
      polskie i zagraniczne podmioty transparentne podatkowo.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

    W uzupełnieniu wniosku z 30 kwietnia 2025 r. w odpowiedzi na zapytanie Dyrektora,
    Wnioskodawca wskazał, że:
        Fundusz jest funduszem inwestycyjnym w formie spółki komandytowej (société en
        commandite spéciale) zgodnie z prawem Luksemburga i zarejestrowanym w
        luksemburskim rejestrze handlowym i rejestrze spółek;
        Fundusz posiada formalną osobowość prawną, jednak jest prawnie
        reprezentowany przez B. (tj. komplementariusza Funduszu), który jest uprawniony
        do działania w imieniu Funduszu, składania oświadczeń woli oraz podpisywania
        dokumentów w imieniu Funduszu;
        Funduszowi nadano numer identyfikacyjny dla celów podatkowych w
        Luksemburgu. Ponadto Fundusz corocznie składa deklarację podatkową w
        Luksemburgu (formularz 205);
        Siedzibą Funduszu jest Wielkie Księstwo Luksemburga, co w przypadku Funduszu
        jest potwierdzone m.in. aktem założycielskim Funduszu oraz rejestracją w rejestrze
        handlowym ze statusem „aktywny”;
        Fundusz jest instytucją wspólnego inwestowania niebędącą rezydentem.
    Z luksemburskiej perspektywy podatkowej Fundusz powinien być traktowany jako
    podmiot transparentny podatkowo, niemniej jednak na podstawie poniższych wyroków
    polskich sądów administracyjnych należy stwierdzić, że Fundusz podlega opodatkowaniu
    w Luksemburgu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, a
    forma prawna Funduszu nie powinna uniemożliwiać mu skorzystania ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT (Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych, t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej:
    „ustawa o CIT”).
    W szczególności, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    („TSUE”), np. w wyroku wydanym w polskiej sprawie z dnia 27 lutego 2025 r. nr C-18/23,
    wskazuje się, że „swobodny przepływ kapitału byłby pozbawiony skuteczności, gdyby
    przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania niebędące rezydentem utworzone w formie
    prawnej dopuszczonej lub wymaganej przez przepisy państwa członkowskiego, w którym
    ma siedzibę i prowadzi działalność zgodnie z tymi przepisami, zostało pozbawione
    korzyści podatkowej w innym państwie członkowskim, w którym inwestuje, wyłącznie na
    tej podstawie, że jego forma prawna nie odpowiada formie prawnej wymaganej dla
    przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w tym ostatnim ze wskazanych państw
    członkowskich (podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien
    oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie funduszy inwestycyjnych), nr C -342/20)”.
    W konsekwencji, powyższy wyrok TSUE potwierdza, że forma organizacyjno-prawna
    instytucji wspólnego inwestowania, jaką jest Fundusz z siedzibą w Luksemburgu działający
    na podstawie art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF (Luksemburska ustawa z dnia 23 lipca 2016 r. w
    sprawie zastrzeżonych alternatywnych funduszy inwestycyjnych (dalej „Ustawa RAIF”), nie
    może w sposób wyłączny determinować oceny, czy może on korzystać ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    Ponadto, jak wskazano w wyroku TSUE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie C-303/07
    Aberdeen, różna forma prawna funduszy inwestycyjnych w różnych krajach Unii
    Europejskiej nie oznacza, że nie są one porównywalne.
    Powyższe potwierdzają również wyroki polskich sądów administracyjnych wydane dla
    podmiotów transparentnych podatkowo (w tym mających siedzibę w Wielkim Księstwie
    Luksemburga, np. sygn. akt I SA/Lu 570/20 z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 641

    /15 z dnia 26 lutego 2016 r. oraz sygn. akt I SA/Lu 570/20 z dnia 10 marca 2021 r.) „(...)
    forma organizacyjno - prawna instytucji zbiorowego inwestowania nie może
    determinować oceny, czy ten status (podatkowy) danemu podmiotowi przysługuje, czy też
    nie”. Ponadto, w orzeczeniach sądów podkreślono historyczny kontekst wprowadzenia
    art. 6 ust. 1 pkt 10 lit. a, zgodnie z którym „intencją ustawodawcy było zapewnienie
    zgodności ustawy z prawem wspólnotowym, tj. zagwarantowanie, aby każda instytucja z
    kraju Unii (lub EOG), która co do celów i zasad funkcjonowania odpowiada polskiemu
    funduszowi inwestycyjnemu, mogła korzystać ze zwolnienia podatkowego, o ile jest
    instytucją zbiorowego (wspólnego) inwestowania”.
    Ponadto, w wyżej wymienionych orzeczeniach sądów wydanych dla podmiotów
    transparentnych podatkowo stwierdzono, że „dokonana przez organ wykładnia art. 6 ust.
    1 pkt 10 lit. a u.p.d.o.p. prowadzi do dyskryminacji funduszu ze względu na formę prawną,
    w jakiej funkcjonuje oraz pośrednio ze względu na jego siedzibę. Fakt transparentności
    podatkowej nie może prowadzić do takiego traktowania”.
    Powyższe wyroki polskich sądów administracyjnych wskazują, że choć przesłanki
    zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT, zostały oparte na
    specyfice działalności polskich funduszy, to jednak same przesłanki zwolnienia powinny
    być oceniane przez pryzmat zasady równego traktowania polskich funduszy
    inwestycyjnych i ich odpowiedników (podmiotów równoważnych) z Unii Europejskiej i
    Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Do tych zasad odwoływali się zresztą twórcy
    nowelizacji ustawy o CIT, wprowadzając przedmiotowe zwolnienie. To z kolei narzuca
    kierunek wykładni powołanego przepisu (jak wskazano m.in. w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt. II FSK 1308/11; wyroku Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt. II FSK 85/15).
    Należy zatem jednoznacznie stwierdzić, że sam fakt transparentności podatkowej
    Funduszu nie może prowadzić do takiego traktowania, że tylko na tej podstawie nie
    będzie on mógł korzystać ze zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT, gdyż stanowi
    on instytucję wspólnego inwestowania działającą w Luksemburgu, który jest jednym z
    krajów Unii Europejskiej i zasady jego działania należy uznać za porównywalne z polskimi
    funduszami.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Ustawy RAIF. W nawiązaniu do informacji
    zawartych we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, Fundusz ma formę podmiotu
    parasolowego i jest zarejestrowany jako zastrzeżony alternatywny fundusz inwestycyjny
    zgodnie z Ustawą RAIF.
    Zgodnie z art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF „zastrzeżonymi alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi są wszelkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania z siedzibą w
    Luksemburgu: a) które kwalifikują się jako alternatywne fundusze inwestycyjne (AIF) w
    rozumieniu znowelizowanej ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz b) których wyłącznym przedmiotem jest
    zbiorowe inwestowanie swoich środków w aktywa w celu zdywersyfikowania ryzyka
    inwestycyjnego i umożliwienia inwestorom czerpania korzyści z wyników zarządzania ich
    aktywami oraz c) których papiery wartościowe lub jednostki uczestnictwa są zastrzeżone
    dla jednego lub kilku dobrze poinformowanych inwestorów, oraz d) statut, regulamin
    zarządzania lub umowa spółki, których przewidują, że podlegają przepisom niniejszej
    Ustawy”.
    Ponadto, zgodnie z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrokiem z
    dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt. II FSK 1342/18, w celu stwierdzenia czy Fundusz podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym w państwie swojej rezydencji od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania „brak potwierdzenia rezydencji
    podatkowej wprost przez Urząd nie stanowi, ażeby na podstawie uzyskanych w drodze
    wymiany informacji oraz dokumentów przedłożonych przez skarżący Fundusz nie było
    możliwe ustalenie tej okoliczności faktycznej”.

    Sąd ten również wskazał, że „Przy ocenie tych dokumentów [złożonych przez Fundusz]
    oraz otrzymanej w drodze wymiany informacji należy mieć na uwadze, że pojęcie
    rezydencji podatkowej należy wiązać z podleganiem nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, czyli inaczej mówiąc obowiązkowi zapłacenia podatku w państwie (na
    terytorium) posiadanej siedziby, co jednak nie musi efektywnie nastąpić. Z analizowanych
    dokumentów wynika, że prawo wewnętrzne Kajmanów uznawało skarżący Fundusz co do
    zasady za podatnika podatku dochodowego i to z zakresem opodatkowania w sposób
    geograficznie nieograniczony, tj. od całości dochodów bez względu na miejsce ich
    osiągania. Kluczowe znaczenie dla tego ustalenia ma faktyczne potwierdzenie posiadania
    przez skarżący Fundusz siedziby na Kajmanach co wynika z aktu założycielskiego,
    zaświadczeniu o istnieniu i prawidłowym działaniu spółki oraz posiadaniu rejestracji w
    Urzędzie d.s. Firm ze statusem "aktywny" - zgodnie z informacją władz kajmańskich.
    Efektywny brak opodatkowania wynikający ze "Zobowiązania co do ulg podatkowych"
    (Undertaking as to tax concession) udzielonego przez władze Kajmanów nie może
    świadczyć o braku podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu”.
    Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II
    FSK 1715/18, podkreśla, że „możliwość skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania przez
    podmioty będące funduszami inwestycyjnymi z państw trzecich (wobec Unii Europejskiej i
    EOG), wynika z interpretacji prawa unijnego, a konkretnie art. 63 TFUE, dokonanej w
    wyroku TSUE C-190/12 E. Podkreślenia wymaga, że ani w normie wynikającej z art. 6 ust. 1
    pkt 10 i 10a u.p.d.o.f, ani w innym przepisie tej ustawy nie zawarto formalnego warunku
    przedłożenia certyfikatu rezydencji. (...) Podkreślenia wymaga, że polski legislator
    podatkowy nie zdecydował się na uregulowanie w ustawie podatkowej de lege lata
    warunków, czy nawet możliwości skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania funduszy z
    państw trzecich. Norma pozwalająca na takie zwolnienia wynika wyłącznie z wykładni
    prawa unijnego w powiązaniu z przepisami krajowymi. W świetle wykładni prawa unijnego
    dokonanej przez TSUE w wyroku C-190/12 E. nie można było wobec tego wymagać
    przedłożenia formalnego certyfikatu rezydencji przez podatnika”.
    Jak zatem wynika z ww. wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak certyfikatu
    rezydencji podatkowej Funduszu nie wyklucza możliwości opodatkowania go podatkiem
    dochodowym w państwie rezydencji od całości dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania, gdyż ani norma wynikająca z art. 6 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o CIT, ani żaden
    inny przepis tej ustawy, nie zawiera formalnego warunku przedłożenia certyfikatu
    rezydencji w celu skorzystania ze zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    Ponadto, w świetle powyższego, kluczowe jest ustalenie, czy Fundusz posiada siedzibę w
    Wielkim Księstwie Luksemburga, co w przypadku Funduszu potwierdzone jest m.in. aktem
    założycielskim Funduszu, certyfikatem potwierdzającym istnienie i prawidłowe działanie
    Funduszu oraz wpisem do rejestru handlowego ze statusem „aktywny”.
    W odpowiedzi na zapytanie Dyrektora, Wnioskodawca wskazał również, że nadzór nad
    Funduszem sprawowany przez CSSF (który jest właściwym organem nadzorującym rynek
    finansowy w Luksemburgu) jest regulowany przepisami ustawy AIFM (Ustawa z dnia 12
    lipca 2013 r. o zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, dalej: „Ustawa
    AIFM”), zgodnie z którą C. S.A. (AIFM Funduszu) jest zobowiązany do (zgodnie z art. 3 pkt 3,
    art. 20 pkt 1 oraz art. 22 Ustawy AIFM):
        identyfikacji siebie oraz Funduszu, którym zarządza przed CSSF w momencie
        rejestracji, a także do przekazania CSSF informacji dotyczących strategii
        inwestycyjnych Funduszu, którym zarządza w momencie rejestracji;

        regularnego przekazywania CSSF informacji o głównych instrumentach
        finansowych, w które inwestuje, o istotnych ekspozycjach oraz największych
        koncentracjach Funduszu, w celu umożliwienia CSSF skutecznego monitorowania
        ryzyka systemowego;
        udostępniania CSSF rocznych sprawozdań finansowych każdego Funduszu z
        siedzibą w Unii Europejskiej, którym zarządza za każdy rok obrotowy;
        regularnego raportowania CSSF na temat głównych instrumentów finansowych, w
        które inwestuje w imieniu Funduszu, którym zarządza oraz na temat głównych
        rynków, na których inwestuje;
        dostarczania CSSF informacji dla każdego zarządzanego przez siebie Funduszu m.
        in. o wszelkich nowych ustaleniach dotyczących zarządzania płynnością Funduszu,
        aktualnym profilu ryzyka Funduszu, stosowanych systemach zarządzania ryzykiem
        oraz o głównych kategoriach aktywów, w które Fundusz inwestuje.
    Z perspektywy luksemburskiej Fundusz podlega ciągłemu i stałemu nadzorowi CSSF za
    pośrednictwem AIFM, jako że Fundusz jest prawnie reprezentowany przez AIFM. W
    związku z tym, w oparciu o poniżej przywołane orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych, należy stwierdzić, że Fundusz podlega bezpośredniemu nadzorowi
    właściwego organu nadzorującego luksemburski rynek finansowy.
    W szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20
    marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2766/23, Sąd ten wskazał, że “ Ze zwolnienia z art. 17
    ust. 1 pkt 58 updop mogą skorzystać podmioty będące instytucjami wspólnego
    inwestowania w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 10a updop, nawet jeśli nie podlegają
    "bezpośredniemu" nadzorowi właściwych organów. Wymogu "bezpośredniego nadzoru
    właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym" z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. d nie
    należy interpretować ściśle, wyłącznie przez pryzmat wykładni gramatycznej, ale
    uwzględniając wykładnię prounijną (i realizację zasad traktatowych, takich jak zakaz
    dyskryminacji i swoboda przepływu kapitału), a także cel wprowadzenia danej regulacji,
    jakim w tym przypadku nie było stworzenie "bezpośredniości" nadzoru, który byłby dalej
    idącym warunkiem zwolnienia podatkowego, niż obowiązujący dla polskich funduszy
    inwestycyjnych”.
    Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje, że
    wymogu „bezpośredniego nadzoru właściwych organów nadzoru nad rynkiem
    finansowym” nie należy interpretować w sposób ścisły, wyłącznie w oparciu o wykładnię
    językową, lecz z uwzględnieniem wykładni prounijnej, ponieważ zasadność uwzględnienia
    kontekstu prawa unijnego przy interpretacji wskazanych regulacji krajowych oraz ich
    szczególnej relacji z tym prawem wynika również z genezy tych regulacji.
    Istnieją również inne przykłady wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w tym
    zakresie, co świadczy o tym, że należy wziąć pod uwagę ukształtowaną linię orzeczniczą
    Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.
    Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 marca
    2024 r., sygn. akt I SA/Gd 1097/23, dotyczącym funduszu zamkniętego z siedzibą w
    Luksemburgu, wskazał, że “Zaaprobować należy stanowisko strony skarżącej, że w
    badanej sprawie nie sposób stwierdzić, że działalność R. nie podlega nadzorowi
    właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym ma siedzibę
    (Luksemburg). Sam fakt, że formalnie nadzór przybiera formę nadzoru nad
    Upoważnionym AIFM - podmiotem ściśle powiązanym z R. - nie powinien determinować
    możliwości zastosowania omawianego zwolnienia, w przypadku, gdy spełnienie wszystkich
    pozostałych warunków nie budzi wątpliwości. Dodać należy, że odrębnościom w zakresie
    podstawy prawnej działania instytucji wspólnego inwestowania, sposobu ich zarządzania,

    zezwoleń czy nadzoru, wynikającym z różnych rozwiązań prawnych, przyjętych w kraju
    siedziby instytucji, nie powinno nadawać się decydującego znaczenia i nie mogą one stać
    na przeszkodzie przyznawaniu określonych zwolnień podatkowych”. Jak dalej wskazuje
    WSA: “podkreślić należy, że w kontekście powyższych uwag, istotne znaczenie nabierają
    podstawowe zasady prawa unijnego, tj. zasada niedyskryminacji (art. 18 TFUE) oraz
    zasada swobody przepływu kapitału i płatności (art. 63 ust. 1 i 2 TFUE). Forma
    sprawowania nadzoru nad działalnością (przy jednoczesnym stwierdzeniu, że nadzór nad
    działalnością instytucji jest w istocie sprawowany) nie może determinować ostatecznej
    oceny, czy danemu podmiotowi przysługuje zwolnienie podatkowe, czy też nie”.
    Podobne stanowisko zostało również zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 1157/23,
    w którym Sąd wskazał, że “zaaprobować należy stanowisko strony skarżącej, że w badanej
    sprawie nie sposób stwierdzić, że działalność RAIF nie podlega nadzorowi właściwych
    organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym ma siedzibę
    (Luksemburg). Sam fakt, że formalnie nadzór przybiera formę nadzoru nad
    Upoważnionym AIFM - podmiotem ściśle powiązanym z RAIF - nie powinien determinować
    możliwości zastosowania omawianego zwolnienia, w przypadku, gdy spełnienie wszystkich
    pozostałych warunków nie budzi wątpliwości. Dodać należy, że odrębnościom w zakresie
    podstawy prawnej działania instytucji wspólnego inwestowania, sposobu ich zarządzania,
    zezwoleń czy nadzoru, wynikającym z różnych rozwiązań prawnych, przyjętych w kraju
    siedziby instytucji, nie powinno nadawać się decydującego znaczenia i nie mogą one stać
    na przeszkodzie przyznawaniu określonych zwolnień podatkowych”.
    W konsekwencji, w świetle powyższych wyroków, należy wskazać, że forma
    sprawowanego nadzoru nad działalnością Funduszu nie może przesądzać o ostatecznej
    ocenie, czy Fundusz jest uprawniony do skorzystania ze zwolnienia podatkowego
    przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT, ponieważ odmienna forma nadzoru
    sprawowanego przez instytucje finansowe w różnych państwach Unii Europejskiej nie
    oznacza, że instytucje wspólnego inwestowania nie są porównywalne.
    Ponadto Wnioskodawca wskazał, że Fundusz jest instytucją wspólnego inwestowania typu
    zamkniętego. Zgodnie z prospektem Funduszu z maja 2024 r. (dalej: „Prospekt”), „Fundusz
    jest przeznaczony przede wszystkim dla niemieckich funduszy specjalnych, których
    jednostki uczestnictwa są trzymane wyłącznie przez inwestorów instytucjonalnych
    reprezentowanych przez Bayerische Versorgungskammer oraz którzy podlegają
    określonym ograniczeniom nadzoru ubezpieczeniowego w zakresie pośredniego
    inwestowania ich aktywów w Fundusz”.
    Zgodnie ze Statutem Funduszu z dnia 31 maja 2024 r., komplementariusz Funduszu
    „może ograniczyć posiadanie udziałów przez osoby fizyczne lub prawne:
        chyba że dana osoba lub podmiot jest doświadczonym inwestorem lub osobą
        działającą w imieniu lub na rzecz inwestora nieprofesjonalnego albo osobą, która
        nie kwalifikuje się jako klient (lub inwestor) profesjonalny w rozumieniu Dyrektywy
        2014/65/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie
        rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającej Dyrektywy 2002/92/WE i 2011
        /61/UE,
        jeżeli, według uzasadnionej i racjonalnej oceny komplementariusza Funduszu lub
        AIFM, posiadanie udziałów przez tę osobę lub podmiot mogłoby naruszać prawo
        luksemburskie lub inne prawo, a grożącego naruszenia nie można uniknąć za
        pomocą mniej restrykcyjnych środków,

        jeżeli w wyniku posiadania jednostek uczestnictwa Fundusz musiałby ponieść
        określone niekorzystne skutki podatkowe lub inne skutki finansowe, a ograniczenie
        posiadania udziałów jest konieczne w celu ochrony pozostałych inwestorów, lub
        jeżeli dana osoba jest obywatelem USA lub osobą działającą w imieniu lub na rzecz
        osoby będącej obywatelem USA”.
    Wnioskodawca wskazał także, że jednostki uczestnictwa Funduszu, zgodnie z
    dokumentami założycielskimi Funduszu:
    1) nie są oferowane w drodze oferty publicznej,
    2) nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym ani wprowadzone do
      alternatywnego systemu obrotu, oraz
    3) nie mogą być nabywane przez osoby fizyczne, nawet w przypadku jednorazowego
      nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40 000 EUR.
    Konkludując zatem, wszystkie przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT w zw. z art. 17
    ust. 11 i 12 ustawy o CIT oraz w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a) i d-f) ustawy o CIT należy
    uznać za spełnione w odniesieniu do Funduszu, mając na uwadze orzecznictwo TSUE, a
    także wyroki polskich sądów administracyjnych.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, dochód (przychód) uzyskany przez
    Wnioskodawcę korzysta ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, dochód (przychód) Funduszu uzyskany na terytorium Polski jest
    zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 58
    ustawy o CIT, z wyjątkiem dochodu (przychodu) określonego w art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. a-g
    ustawy o CIT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, którzy nie mają siedziby lub zarządu na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od
    dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jednocześnie art. 3 ust. 3 ww. ustawy określa, jakie rodzaje dochodów (przychodów)
    uznaje się za uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tzw. nierezydentów.
    Należą do nich dochody (przychody) z m.in.:
    1. wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
    2. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości;
    3. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
      charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
      (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej
      50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
      inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;

    4. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej.
    Powyższa ogólna zasada nie powinna mieć zastosowania, jeżeli istnieje szczególny przepis
    przyznający prawo do zwolnienia podatkowego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, dochody (przychody) Funduszu z działalności inwestycyjnej w
    Polsce będą podlegały zwolnieniu przewidzianemu w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    Zgodnie z tym przepisem, dochody (przychody) instytucji wspólnego inwestowania
    mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita
    Polska lub w innym państwie członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego, o
    których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, spełniających warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 10a
    lit. a oraz d-f, z wyłączeniem dochodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. a-g, są
    zwolnione z opodatkowania.
    Instytucje wspólnego inwestowania, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, to
    instytucje:
    a) które prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu
      zamkniętego albo są instytucją wspólnego inwestowania typu otwartego działającą na
      podstawie zasad i ograniczeń inwestycyjnych odpowiadających instytucjom wspólnego
      inwestowania typu zamkniętego, lub
    b) których tytuły uczestnictwa, zgodnie z dokumentami założycielskimi, nie są oferowane
      w drodze oferty publicznej, dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym ani
      wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą być nabywane także
      przez osoby fizyczne wyłącznie w przypadku, gdy osoby te dokonają jednorazowego
      nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40 000 euro.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy o CIT, instytucje wspólnego inwestowania, z
    zastrzeżeniem ust. 4, mające siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym
    niż Rzeczpospolita Polska lub w innym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
    które spełniają łącznie następujące warunki, są zwolnione z podatku:
    a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
    b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków
      pieniężnych, zebranych w drodze publicznego proponowania nabycia ich tytułów
      uczestnictwa w papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego,
    c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru
      nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
    d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad
      rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
    e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,
    f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie
      zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym
      podmioty te mają siedzibę.
    Zgodnie z art. 17 ust. 11 ustawy o CIT, zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58
    ustawy o CIT, ma zastosowanie do instytucji wspólnego inwestowania:
    1) których wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe inwestowanie środków w
      papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne prawa majątkowe;
    2) w przypadku których prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia
      właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają
      siedzibę.

    Biorąc pod uwagę powyższe, aby ocenić, czy zwolnienie z podatku dochodowego od osób
    prawnych przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT będzie miało zastosowanie do
    dochodów (przychodów) Funduszu w Polsce, należy przeanalizować, czy przesłanki
    zwolnienia przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 58 w związku z art. 17 ust. 11 i 12 ustawy o CIT
    oraz w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a) oraz d-f) ustawy o CIT są spełnione w
    odniesieniu do Funduszu.
    Jednocześnie, zgodnie z aktualnym orzecznictwem polskich sądów administracyjnych,
    należy ocenić, czy podmiot spełnia warunki zwolnienia przewidziane w polskiej ustawie o
    CIT, uwzględniając specyfikę systemu prawnego i ram regulacyjnych, w których działa
    zagraniczny fundusz.
    Polskie sądy podkreślają, że przepisy polskiej ustawy o CIT przewidujące zwolnienie
    podatkowe powinny być interpretowane w kontekście przepisów UE oraz zasady
    niedyskryminacji. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w wyrokach Naczelnego
    Sądu Administracyjnego (NSA), tj. w wyrokach z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. II FSK 1279
    /13; z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II FSK 1455/13 oraz z dnia 8 października 2015 r.,
    sygn. II FSK 2152/13.
    Ponadto, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE),
    zasada niedyskryminacji oznacza, że podmioty znajdujące się w porównywalnej sytuacji
    nie mogą być traktowane odmiennie: np. w wyroku z dnia 10 maja 2012 r. w sprawach C-
    338/11 - C-347/11 Santander Asset Management SGIIC (wydanym w sprawie
    opodatkowania dochodów z dywidend funduszy inwestycyjnych UE), TSUE stwierdził: „Z
    orzecznictwa wynika zaś, że krajowe uregulowanie podatkowe takie jak w sprawach przed
    sądem krajowym można uznać za zgodne z postanowieniami traktatu dotyczącymi
    swobodnego przepływu kapitału, pod warunkiem że przewidziane tam odmienne
    traktowanie dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne, lub że jest ono
    uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego”.
    Mając na uwadze powyższe, następujące okoliczności wspierają spełnienie warunków
    zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT w przypadku Funduszu:
    a) Podstawa prawna wymiany informacji podatkowych
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT, ma zastosowanie pod
    warunkiem, że istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych między
    właściwymi organami podatkowymi, wynikająca z umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
    Rzeczpospolita Polska (art. 17 ust. 12 ustawy o CIT).
    Warunek ten należy uznać za spełniony w świetle Konwencji z dnia 14 czerwca 1995 r.
    między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i zysków majątkowych, w tym protokołu do Konwencji z dnia 7
    czerwca 2012 r. („UPO Polska- Luksemburg”).
    b) Fundusz jest instytucją wspólnego inwestowania mającą siedzibę w państwie
    członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub w innym państwie
    należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego
    A. („Fundusz”) jest funduszem inwestycyjnym w formie spółki komandytowej (société en
    commandite simple) utworzonym jako podmiot inwestycyjny o kapitale zmiennym -
    zastrzeżonym alternatywnym funduszu inwestycyjnym (societé d'investissement à capital
    variable – fonds d'investissement al-ternatifs réservés) zgodnie z prawem luksemburskim i
    zarejestrowanym w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek.
    Fundusz ma formę wehikułu parasolowego i jest zarejestrowany jako zastrzeżony
    alternatywny fundusz inwestycyjny zgodnie z luksemburską Ustawą RAIF.

    Zgodnie z art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF „zastrzeżonymi alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi są wszelkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania z siedzibą w
    Luksemburgu: a) które kwalifikują się jako alternatywne fundusze inwestycyjne (AIF) w
    rozumieniu znowelizowanej ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz b) których wyłącznym przedmiotem jest
    zbiorowe inwestowanie swoich środków w aktywa w celu zdywersyfikowania ryzyka
    inwestycyjnego i umożliwienia inwestorom czerpania korzyści z wyników zarządzania ich
    aktywami oraz c) których papiery wartościowe lub jednostki uczestnictwa są zastrzeżone
    dla jednego lub kilku dobrze poinformowanych inwestorów, oraz d) statut, regulamin
    zarządzania lub umowa spółki, których przewidują, że podlegają przepisom niniejszej
    Ustawy”.
    Mając na uwadze powyższe, Fundusz należy uznać za instytucję wspólnego inwestowania
    mającą siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej (UE) innym niż Polska. W
    związku z tym, analizowany warunek wynikający z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT należy
    uznać za spełniony w odniesieniu do Funduszu.
    c) Fundusz podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w państwie, w którym ma
    siedzibę, od całości swoich dochodów, niezależnie od miejsca ich osiągania
    Zgodnie z ogólną interpretacją podatkową wydaną przez Ministerstwo Finansów w dniu 3
    lipca 2012 r. (nr DD5/033/4/12/RDX/DD-363), warunek podlegania opodatkowaniu od
    całości dochodów, niezależnie od miejsca ich osiągania, należy rozumieć jako warunek
    tzw. rezydencji podatkowej, nie mający bezpośredniego związku z faktycznym
    obciążeniem podatkowym ponoszonym przez podatnika. Twierdzi się, że podmioty, które
    „podlegają opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania” mogą korzystać ze zwolnień podatkowych.
    Fundusz jest spółką komandytową (société en commandite simple) utworzoną jako
    podmiot inwestycyjny o kapitale zmiennym – alternatywny fundusz inwestycyjny
    zastrzeżony (SICAV-RAIF) zgodnie z prawem luksemburskim, który posiada swoją siedzibę
    w Wielkim Księstwie Luksemburga.
    Fundusz został utworzony jako wehikuł parasolowy w rozumieniu Ustawy RAIF,
    zarejestrowany w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek.
    Funduszowi nadano numer identyfikacyjny dla celów podatkowych w Luksemburgu.
    Zgodnie z art. 45 Ustawy RAIF podatek subskrypcyjny jest płatny przez Fundusz w
    Luksemburgu. Stawka rocznego podatku subskrypcyjnego płaconego przez Fundusz
    wynosi 0,01%. Podstawą opodatkowania podatku subskrypcyjnego jest suma aktywów
    netto zastrzeżonych alternatywnych funduszy inwestycyjnych wycenionych na ostatni
    dzień każdego kwartału.
    Ze względu na nie do końca precyzyjne brzmienie przepisu ustawy o CIT, zgodnie z
    wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2020 r.
    sygn. akt II FSK 1342/18, aby stwierdzić, czy Fundusz podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym w kraju swojej rezydencji od całości swoich dochodów, niezależnie od
    miejsca ich osiągania, „brak potwierdzenia rezydencji podatkowej wprost przez Urząd nie
    stanowi, ażeby na podstawie uzyskanych w drodze wymiany informacji oraz dokumentów
    przedłożonych przez skarżący Fundusz nie było możliwe ustalenie tej okoliczności
    faktycznej”.
    Sąd ten również wskazał, że „Przy ocenie tych dokumentów [złożonych przez Fundusz]
    oraz otrzymanej w drodze wymiany informacji należy mieć na uwadze, że pojęcie
    rezydencji podatkowej należy wiązać z podleganiem nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, czyli inaczej mówiąc obowiązkowi zapłacenia podatku w państwie (na
    terytorium) posiadanej siedziby, co jednak nie musi efektywnie nastąpić. Z analizowanych
    dokumentów wynika, że prawo wewnętrzne Kajmanów uznawało skarżący Fundusz co do
    zasady za podatnika podatku dochodowego i to z zakresem opodatkowania w sposób

    geograficznie nieograniczony, tj. od całości dochodów bez względu na miejsce ich
    osiągania. Kluczowe znaczenie dla tego ustalenia ma faktyczne potwierdzenie posiadania
    przez skarżący Fundusz siedziby na Kajmanach co wynika z aktu założycielskiego,
    zaświadczenie o istnieniu i prawidłowym działaniu spółki oraz posiadanie rejestracji w
    Urzędzie d.s. Firm ze statusem "aktywny" - zgodnie z informacją władz kajmańskich.
    Efektywny brak opodatkowania wynikający ze "Zobowiązania co do ulg podatkowych"
    (Undertaking as to tax concession) udzielonego przez władze Kajmanów nie może
    świadczyć o braku podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu”.
    Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II
    FSK 1715/18, podkreśla, że „możliwość skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania przez
    podmioty będące funduszami inwestycyjnymi z państw trzecich (wobec Unii Europejskiej i
    EOG), wynika z interpretacji prawa unijnego, a konkretnie art. 63 TFUE, dokonanej w
    wyroku TSUE C-190/12 E. Podkreślenia wymaga, że ani w normie wynikającej z art. 6 ust. 1
    pkt 10 i 10a u.p.d.o.f, ani w innym przepisie tej ustawy nie zawarto formalnego warunku
    przedłożenia certyfikatu rezydencji. (...) Podkreślenia wymaga, że polski legislator
    podatkowy nie zdecydował się na uregulowanie w ustawie podatkowej de lege lata
    warunków, czy nawet możliwości skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania funduszy z
    państw trzecich. Norma pozwalająca na takie zwolnienia wynika wyłącznie z wykładni
    prawa unijnego w powiązaniu z przepisami krajowymi. W świetle wykładni prawa unijnego
    dokonanej przez TSUE w wyroku C-190/12 E. nie można było wobec tego wymagać
    przedłożenia formalnego certyfikatu rezydencji przez podatnika”.
    W świetle powyższego, kluczowe jest ustalenie, czy Fundusz ma siedzibę w Wielkim
    Księstwie Luksemburga, co w przypadku Funduszu potwierdzają m.in. akt założycielski
    Funduszu, certyfikat potwierdzający istnienie i prawidłowe funkcjonowanie Funduszu oraz
    rejestracja w rejestrze handlowym ze statusem „aktywnym”.
    Ponadto, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wydanym dla podmiotów
    transparentnych podatkowo (w tym mających siedzibę w Wielkim Księstwie Luksemburga,
    np. sygn. akt I SA/Lu 570/20 z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 641/15 z dnia 26
    lutego 2016 r. oraz sygn. akt I SA/Lu 570/20 z dnia 10 marca 2021 r.) „(...) Forma
    organizacyjno - prawna instytucji zbiorowego inwestowania nie może determinować
    oceny, czy ten status danemu podmiotowi przysługuje, czy też nie”. Ponadto, w
    orzeczeniach sądów podkreślono historyczny kontekst wprowadzenia art. 6 ust. 1 pkt 10
    lit. a, zgodnie z którym „intencją ustawodawcy było zapewnienie zgodności ustawy z
    prawem wspólnotowym, tj. zagwarantowanie, aby każda instytucja z kraju Unii (lub EOG),
    która co do celów i zasad funkcjonowania odpowiada polskiemu funduszowi
    inwestycyjnemu, mogła korzystać ze zwolnienia podatkowego, o ile jest instytucją
    zbiorowego (wspólnego) inwestowania”.
    Ponadto, w wyżej wymienionych orzeczeniach sądów wydanych dla podmiotów
    transparentnych podatkowo stwierdzono, że „dokonana przez organ wykładnia art. 6 ust.
    1 pkt 10 lit. a u.p.d.o.p. prowadzi do dyskryminacji funduszu ze względu na formę prawną,
    w jakiej funkcjonuje oraz pośrednio ze względu na jego siedzibę. Fakt transparentności
    podatkowej nie może prowadzić do takiego traktowania”.
    Zgodnie z art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF „zastrzeżonymi alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi są wszelkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania z siedzibą w
    Luksemburgu: a) które kwalifikują się jako alternatywne fundusze inwestycyjne (AIF) w
    rozumieniu znowelizowanej ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz b) których wyłącznym przedmiotem jest
    zbiorowe inwestowanie swoich środków w aktywa w celu zdywersyfikowania ryzyka
    inwestycyjnego i umożliwienia inwestorom czerpania korzyści z wyników zarządzania ich
    aktywami oraz c) których papiery wartościowe lub jednostki uczestnictwa są zastrzeżone
    dla jednego lub kilku dobrze poinformowanych inwestorów, oraz d) statut, regulamin
    zarządzania lub umowa spółki, których przewidują, że podlegają przepisom niniejszej
    Ustawy”.

    Mając na uwadze powyższe, Fundusz należy uznać za instytucję wspólnego inwestowania
    na podstawie art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF.
    Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt
    II FSK 2154/13, wskazał, że „Prawidłowa interpretacja art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p.
    powinna wobec tego uwzględniać domniemanie zgodności krajowych przepisów
    podatkowych z prawem unijnym. W konsekwencji przyjąć należy, że omawiane zwolnienie,
    w zależności od konkretnych okoliczności faktycznych, może mieć zarówno charakter
    podmiotowy, jak i przedmiotowy. Istotny jest przede wszystkim cel tego przepisu, tj.
    zapewnienie realizacji europejskich zasad traktatowych: swobodnego przepływu kapitału
    oraz swobody przedsiębiorczości”.
    Ponadto, jak wskazano w wyroku TSUE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie C-303/07
    Aberdeen, różna forma prawna funduszy inwestycyjnych w różnych krajach Unii
    Europejskiej nie oznacza, że nie są one porównywalne.
    Zdaniem Wnioskodawcy, warunek ten należy uznać za spełniony w odniesieniu do
    Funduszu, mając na uwadze orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych, w szczególności wskazujące, że ani art. 6 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o
    CIT, ani żaden inny przepis ustawy nie zawiera formalnego warunku złożenia certyfikatu
    rezydencji podatkowej.
    d) Wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu jest zbiorowe inwestowanie środków
    pieniężnych w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego oraz inne prawa
    majątkowe
    Warunkiem zwolnienia wyrażonym w art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT jest ograniczenie
    działalności funduszu do zbiorowego inwestowania środków w papiery wartościowe,
    instrumenty rynku pieniężnego lub inne prawa majątkowe.
    Powyższy warunek należy interpretować szeroko, tj. uwzględniając cel wprowadzenia
    zwolnienia z CIT, tj. zwolnienie z CIT w Polsce zagranicznych funduszy inwestycyjnych
    działających na zasadach podobnych do polskich funduszy inwestycyjnych. Przepisy
    dotyczące zwolnienia powyższych dochodów instytucji wspólnego inwestowania zostały
    wprowadzone w celu zapewnienia zgodności polskich przepisów podatkowych ze
    standardami prawa europejskiego.
    Warunek ten dotyczy inwestycji w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego
    oraz inne prawa majątkowe. W związku z tym każda zbiorowa inwestycja dokonana przez
    fundusz inwestycyjny w prawa majątkowe powinna być uznana za spełniającą powyższy
    warunek. W wyroku z dnia 11 października 2018 r. (sygn. III SA/Wa 3940/17), Wojewódzki
    Sąd Administracyjny wskazał, że interpretacja art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT powinna
    uwzględniać potrzebę poszanowania woli ustawodawcy, który wprowadzając dany przepis
    do obowiązującego systemu prawnego, sam decyduje, jaką konstrukcję przepisu przyjmie
    i jaką treść w nim zawrze (sprawa dotyczyła interpretacji art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b ustawy o
    CIT, której interpretacja była oceniana przez Sąd w odniesieniu do brzmienia tego
    przepisu według stanu prawnego przed 1 stycznia 2017 r., tj. gdy brzmienie tego przepisu
    było podobne do obecnie obowiązującego art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT). Z kolei w
    wyroku z dnia 29 września 2017 r. (III SA/Wa 2498/16), ten sam sąd orzekł, że warunek
    dotyczący przedmiotu działalności zagranicznego funduszu inwestycyjnego nie podlega
    żadnym ograniczeniom. W związku z tym każda zbiorowa inwestycja funduszu powinna
    być traktowana jako spełniająca tę przesłankę.
    Polityka inwestycyjna Funduszu przewiduje możliwość inwestowania w nieruchomości
    oraz udziały w spółkach uzyskujących dochody (przychody) z nieruchomości.
    Inwestowanie w takie aktywa mieści się w pojęciu „innych praw majątkowych” określonym
    w art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT. Taką kwalifikację potwierdza prawomocny wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2018 r., sygn. III SA/Wa
    3940/17.

    W związku z tym warunek dotyczący przedmiotu działalności Funduszu (warunek
    określony w art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT) należy uznać za spełniony.
    e) Działalność Funduszu jest prowadzona na podstawie zgłoszenia do właściwego organu
    nadzorującego rynek finansowy kraju siedziby
    Zgodnie z art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF „zastrzeżonymi alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi są wszelkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania z siedzibą w
    Luksemburgu: a) które kwalifikują się jako alternatywne fundusze inwestycyjne (AIF) w
    rozumieniu znowelizowanej ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz b) których wyłącznym przedmiotem jest
    zbiorowe inwestowanie swoich środków w aktywa w celu zdywersyfikowania ryzyka
    inwestycyjnego i umożliwienia inwestorom czerpania korzyści z wyników zarządzania ich
    aktywami oraz c) których papiery wartościowe lub jednostki uczestnictwa są zastrzeżone
    dla jednego lub kilku dobrze poinformowanych inwestorów, oraz d) statut, regulamin
    zarządzania lub umowa spółki, których przewidują, że podlegają przepisom niniejszej
    Ustawy”.
    Fundusz podlega nadzorowi Commission de Surveillance du Secteur Financier (CSSF)
    (która jest właściwym organem nadzorującym rynek finansowy w Luksemburgu). Nadzór
    CSSF nad Funduszem jest regulowany przez Ustawę AIFM, zgodnie z którą AIFM musi
    (zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy AIFM), m.in. podać dane swoje i AIF (Funduszu), którym
    zarządza, wobec CSSF w momencie rejestracji.
    AIFM uzyskał zezwolenie CSSF na działanie jako zarządzający alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi zgodnie z rozdziałem II Ustawy AIFM i podlega stałemu nadzorowi CSSF.
    W związku z tym, warunek zgłoszenia do właściwego organu nadzorującego rynek
    finansowy kraju, w którym Fundusz ma siedzibę (warunek określony w art. 17 ust. 11 pkt 2
    polskiej ustawy o CIT) należy uznać za spełniony.
    f) Działalność Funduszu podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwego organu
    nadzorującego rynek finansowy w kraju jego siedziby
    Zwolnienie z CIT przewidziane w polskiej ustawie o CIT wymaga, aby działalność Funduszu
    była bezpośrednio nadzorowana przez właściwy organ nadzorujący rynek finansowy w
    kraju rezydencji Funduszu (zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. d polskiej ustawy o CIT).
    Nadzór CSSF (który jest właściwym organem nadzorującym rynek finansowy w
    Luksemburgu) nad Funduszem jest regulowany przez ustawę AIFM, zgodnie z którą AIFM
    musi (zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy AIFM):
        podać dane swoje i AIF (Funduszu), którym zarządza, wobec CSSF w momencie
        rejestracji;
        dostarczyć CSSF informacje na temat strategii inwestycyjnych Funduszu, którym
        zarządza, w momencie rejestracji;
        regularnie dostarczać CSSF informacje na temat głównych instrumentów, w które
        inwestuje, oraz na temat głównych ekspozycji i najważniejszych koncentracji
        Funduszu, którym zarządza, w celu umożliwienia CSSF skutecznego monitorowania
        ryzyka systemowego.
    Ponadto, zgodnie z art. 20 pkt 1 ustawy AIFM, AIFM musi, dla każdego zarządzanego przez
    siebie AIF z UE, udostępnić CSSF roczny raport za każdy rok obrotowy nie później niż sześć
    miesięcy po zakończeniu roku obrotowego, którego dotyczy raport.
    Dodatkowo, AIFM jest zobowiązany do spełnienia, m.in., następujących obowiązków
    regulacyjnych wobec CSSF (zgodnie z art. 22 ustawy AIFM):

        regularnie raportować CSSF na temat głównych instrumentów, w które inwestuje w
        imieniu Funduszu, którym zarządza, oraz na temat głównych rynków, na których
        inwestuje;
        dostarczać CSSF następujące informacje dla każdego zarządzanego przez siebie
        Funduszu:
        procent aktywów Funduszu, które są objęte specjalnymi ustaleniami
        wynikającymi z ich niepłynnego charakteru;
        wszelkie nowe ustalenia dotyczące zarządzania płynnością Funduszu;
        aktualny profil ryzyka Funduszu oraz systemy zarządzania ryzykiem stosowane
        przez AIFM do zarządzania ryzykiem rynkowym, ryzykiem płynności, ryzykiem
        kontrahenta i innymi ryzykami, w tym ryzykiem operacyjnym;
        informacje na temat głównych kategorii aktywów, w które Fundusz zainwestował.
    CSSF ma również uprawnienia do stosowania środków restrykcyjnych (sankcji) wobec
    AIFM, np. (zgodnie z art. 30 ustawy AIFM): jeśli w wyniku planowanej zmiany zarządzanie
    AIF przez AIFM nie będzie już zgodne z przepisami ustawy AIFM lub AIFM nie będzie już
    zgodne z przepisami tej ustawy, CSSF informuje AIFM w ciągu 15 dni roboczych od
    otrzymania wszystkich informacji, że nie może wdrożyć zmiany.
    Ponadto, zgodnie z art. 51 ustawy AIFM, CSSF może nałożyć następujące sankcje,
    sklasyfikowane według stopnia surowości: ostrzeżenie, naganę i grzywnę w wysokości od
    250 do 250 000 EUR, a także, w niektórych przypadkach: 1) tymczasowy lub ostateczny
    zakaz prowadzenia operacji lub działalności, a także wszelkie inne ograniczenia
    działalności osoby lub podmiotu, 2) tymczasowy lub ostateczny zakaz pełnienia funkcji
    dyrektorów, menedżerów lub osób zarządzających, de jure lub de facto, osób lub
    podmiotów podlegających nadzorowi CSSF.
    Powyższy warunek należy analizować w świetle orzecznictwa wydanego ostatnio przez
    polskie sądy administracyjne. Na przykład, Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z
    dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 1097/23 dotyczącego zamkniętego funduszu z
    siedzibą w Luksemburgu, wskazał, że „Zaaprobować należy stanowisko strony skarżącej,
    że w badanej sprawie nie sposób stwierdzić, że działalność R. nie podlega nadzorowi
    właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym ma siedzibę
    (Luksemburg). Sam fakt, że formalnie nadzór przybiera formę nadzoru nad
    Upoważnionym ZAFI - podmiotem ściśle powiązanym z R. - nie powinien determinować
    możliwości zastosowania omawianego zwolnienia, w przypadku gdy spełnienie wszystkich
    pozostałych warunków nie budzi wątpliwości. Dodać należy, że odrębnościom w zakresie
    podstawy prawnej działania instytucji wspólnego inwestowania, sposobu ich zarządzania,
    zezwoleń czy nadzoru, wynikającym z różnych rozwiązań prawnych, przyjętych w kraju
    siedziby instytucji, nie powinno nadawać się decydującego znaczenia i nie mogą one stać
    na przeszkodzie przyznawaniu określonych zwolnień podatkowych”. Jak kontynuuje Sąd,
    „Podkreślić należy, że w kontekście powyższych uwag, istotne znaczenie nabierają
    podstawowe zasady prawa unijnego, tj. zasada niedyskryminacji (art. 18 TFUE) oraz
    zasada swobody przepływu kapitału i płatności (art. 63 ust. 1 i 2 TFUE). Forma
    sprawowania nadzoru nad działalnością (przy jednoczesnym stwierdzeniu, że nadzór nad
    działalnością instytucji jest w istocie sprawowany) nie może determinować ostatecznej
    oceny, czy danemu podmiotowi przysługuje zwolnienie podatkowe, czy też nie”.
    To samo stanowisko zostało również przedstawione przez Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 1157/23, w którym
    Sąd wskazał, że „Zaaprobować należy stanowisko strony skarżącej, że w badanej sprawie
    nie sposób stwierdzić, że działalność RAIF nie podlega nadzorowi właściwych organów
    nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym ma siedzibę (Luksemburg). Sam

    fakt, że formalnie nadzór przybiera formę nadzoru nad Upoważnionym ZAFI - podmiotem
    ściśle powiązanym z RAIF - nie powinien determinować możliwości zastosowania
    omawianego zwolnienia, w przypadku gdy spełnienie wszystkich pozostałych warunków
    nie budzi wątpliwości. Dodać należy, że odrębnościom w zakresie podstawy prawnej
    działania instytucji wspólnego inwestowania, sposobu ich zarządzania, zezwoleń czy
    nadzoru, wynikającym z różnych rozwiązań prawnych, przyjętych w kraju siedziby
    instytucji, nie powinno nadawać się decydującego znaczenia i nie mogą one stać na
    przeszkodzie przyznawaniu określonych zwolnień podatkowych”.
    Mając na uwadze powyższe, warunek bezpośredniego nadzoru nad działalnością
    Funduszu przez właściwy organ nadzorujący rynek finansowy w kraju rezydencji Funduszu
    (warunek określony w art. 17 ust. 1 pkt 58 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. d ustawy o
    CIT) należy uznać za spełniony w odniesieniu do Funduszu.
    g) Fundusz posiada depozytariusza przechowującego aktywa instytucji
    Zwolnienie z CIT przewidziane w polskiej ustawie o CIT wymaga, aby Fundusz posiadał
    depozytariusza przechowującego jego aktywa.
    E. Oddział w Luksemburgu został powołany jako Depozytariusz Funduszu. Depozytariusz
    jest oddziałem E., licencjonowanego banku zarejestrowanego we Francji jako société
    anonyme (spółka akcyjna) i zarejestrowanego w Registre du commerce et des sociétés
    Paris (Rejestr Handlu i Spółek), autoryzowanego przez ACPR i nadzorowanego przez AMF.
    Zgodnie z Ustawą AIFM oraz informacjami zawartymi w Statucie i Prospekcie Funduszu,
    Depozytariusz wykonuje trzy rodzaje zadań, a mianowicie (i) obowiązki nadzorcze (zgodnie
    z art. 19 ust. 7 Ustawy AIFM), (ii) monitorowanie przepływów pieniężnych Funduszu oraz
    (iii) przechowywanie aktywów Funduszu.
    Depozytariusz w ramach swoich obowiązków nadzorczych jest zobowiązany:
        zapewnić, że sprzedaż, emisja, odkup i umorzenie jednostek uczestnictwa w
        imieniu Funduszu odbywa się zgodnie z Ustawą AIFM,
        zapewnić, że wartość jednostek jest obliczana zgodnie z Ustawą AIFM,
        postępować zgodnie z instrukcjami Funduszu lub AIFM działającego w imieniu
        Funduszu, chyba że są one sprzeczne z Ustawą AIFM,
        zapewnić wykorzystanie dochodów Funduszu zgodnie z Ustawą AIFM.
    Mając na uwadze powyższe, warunek posiadania depozytariusza przechowującego aktywa
    Funduszu (warunek określony w art. 17 ust. 1 pkt 58 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. e
    ustawy o CIT) należy uznać za spełniony w odniesieniu do Funduszu.
    h) Fundusz jest zarządzany przez podmiot prowadzący działalność na podstawie
    zezwolenia wydanego przez właściwy organ nadzorujący rynek finansowy kraju, w którym
    podmiot ten ma siedzibę
    Zwolnienie z CIT jest uzależnione od zarządzania Funduszem przez podmiot działający na
    podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ nadzorujący rynek finansowy w
    kraju jego rezydencji.
    Komplementariusz powołał C. S.A. zgodnie z Ustawą AIFM oraz na podstawie Umowy AIFM
    jako AIFM Funduszu. AIFM kwalifikuje się jako autoryzowany zarządzający alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi zgodnie z przepisami Ustawy AIFM.
    AIFM został założony w dniu (...) jako spółka akcyjna (société anonyme) zgodnie z prawem
    luksemburskim na czas nieokreślony. AIFM ma swoją siedzibę w Luksemburgu i jest
    zarejestrowany w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek.
    AIFM posiada zezwolenie CSSF na zarządzanie alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi
    zgodnie z rozdziałem 2 Ustawy AIFM i podlega stałemu nadzorowi CSSF. AIFM, jako

    zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym, realizuje w szczególności
    następujące zadania wynikające z Umowy AIFM: i) zarządzanie aktywami, w szczególności
    zarządzanie portfelem oraz zarządzanie ryzykiem w związku z inwestycjami Funduszu; ii)
    wsparcie administracyjne Funduszu (np. funkcja Centralnego Agenta Administracyjnego,
    funkcja Agenta Lokalnego i Sekretarza, funkcja Rejestratora i Agenta Transferowego).
    W szczególności AIFM jest odpowiedzialny m.in. za a) podejmowanie wszelkich decyzji
    inwestycyjnych dla subfunduszy Funduszu; b) zakup i sprzedaż aktywów, otwieranie i
    zamykanie wszelkich pozycji w zakresie instrumentów pochodnych dla celów
    zabezpieczenia, zarządzanie płynnymi środkami i wdrażanie miar kapitałowych; c) wybór
    brokerów i kontrahentów, z uwzględnieniem wszelkich obowiązujących przepisów prawa i
    regulacji.
    Decyzje inwestycyjne dotyczące poszczególnych subfunduszy Funduszu podejmowane są
    przez AIFM, biorąc pod uwagę Statut Funduszu oraz odpowiednią politykę inwestycyjną
    subfunduszy. Ponadto AIFM posiada ostateczną władzę decyzyjną w zakresie wyboru
    docelowych inwestycji.
    Zgodnie z Umową AIFM, AIFM realizuje także następujące zadania w zakresie zarządzania
    ryzykiem Funduszu i jego subfunduszy zgodnie z Ustawą AIFM: a) utworzenie i
    utrzymywanie odpowiedniego systemu zarządzania ryzykiem, który identyfikuje, ocenia,
    kontroluje i regularnie monitoruje wszelkie istotne ryzyka, na które Fundusz jest lub może
    być narażony jako wyspecjalizowany fundusz inwestycyjny; b) ustanowienie procedury
    zarządzania ryzykiem opisującej wszystkie ramowe warunki, procesy, środki, działania i
    struktury wymagane do sprawnego i skutecznego wdrożenia oraz dalszego rozwoju
    systemu zarządzania ryzykiem i raportowania ryzyka.
    AIFM może, w pełnym zakresie dozwolonym przez ustawę AIFM, powołać jednego lub
    więcej doradców inwestycyjnych do doradzania AIFM w zakresie inwestycji Funduszu.
    AIFM powołał (...) – oddział E. jako Doradcę Inwestycyjnego zgodnie z warunkami
    określonymi w Prospekcie Funduszu. Doradca Inwestycyjny odpowiada za bieżące
    doradztwo inwestycyjne w zakresie aktywów nieruchomościowych.
    Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, należy pamiętać, że
    porównanie zagranicznych funduszy powinno opierać się na analizie istotnych cech
    podmiotów, tj. przedmiotu ich działalności i funkcji ekonomicznych, a nie skupiać się na
    bardzo szczegółowych i wybiórczo wskazanych aspektach ich działalności (takie wnioski
    można wyciągnąć np. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada
    2015 r., sygn. II FSK 2361/13, lub wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9
    września 2015 r., sygn. II FSK 2002/15).
    W szczególności, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca
    2018 r., sygn. II FSK 677/16, „Takie różnice jak sposób tworzenia i brak obowiązku
    uzyskania zezwolenia organu nadzoru finansowego, szersza możliwości inwestowania
    środków funduszu amerykańskiego, sposób zarządzania oparty na zarządzie i doradcy
    inwestycyjnym świadczącym usługi z zakresu kontroli i nadzoru nie mogą prowadzić do
    wniosku o braku porównywalności funduszy”.
    W związku z tym warunek dotyczący zarządzania Funduszem przez podmiot działający na
    podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ nadzorujący rynek finansowy w
    kraju jego rezydencji (warunek określony w art. 17 ust. 1 pkt 58 w związku z art. 6 ust. 1
    pkt 10a lit. f ustawy o CIT) należy uznać za spełniony w odniesieniu do Funduszu.
    i) Dochody uzyskiwane przez Fundusz nie są wyłączone z zakresu zwolnienia
    Art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. a-g ustawy o CIT enumeratywnie wymienia kategorie dochodów
    (przychodów), które są wyłączone z zastosowania zwolnienia przedmiotowego dla
    instytucji wspólnego inwestowania.

    Zgodnie ze Statutem, celem Funduszu jest bezpośrednie lub pośrednie inwestowanie
    swoich środków w aktywa dozwolone na mocy prawa luksemburskiego w celu
    zapewnienia komandytariuszom dochodów z administrowania, zarządzania i sprzedaży
    aktywów Funduszu.
    Celem inwestycyjnym Funduszu jest budowanie zdywersyfikowanego portfela
    bezpośrednich i pośrednich inwestycji w nieruchomości w celu generowania bieżących
    dochodów i osiągnięcia wzrostu wartości kapitału. Polityka inwestycyjna przewiduje, że
    Fundusz inwestuje m.in. w europejskie nieruchomości logistyczne oraz spółki z branży
    nieruchomościowej o różnym profilu ryzyka, aby osiągnąć cel inwestycyjny.
    Aktywa nieruchomościowe, w które Fundusz inwestuje, mogą obejmować 1)
    nieruchomości w rozumieniu art. 1 ust. 19 pkt 21 Kapitalanlagegesetzbuch (niemieckiego
    kodeksu inwestycji kapitałowych), 2) spółki z branży nieruchomościowej oraz 3) płynne
    inwestycje (zdefiniowane jako np. instrumenty rynku pieniężnego, papiery wartościowe,
    które zostały zatwierdzone przez Europejski Bank Centralny lub Deutsche Bundesbank do
    zabezpieczenia operacji kredytowych, a także papiery wartościowe dopuszczone do
    obrotu na rynku zorganizowanym lub papiery wartościowe o stałym dochodzie).
    W związku z tym Fundusz nie będzie uzyskiwał dochodów z:
    a) udziału w zyskach polskich i zagranicznych podmiotów transparentnych podatkowo;
    b) odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych polskim i zagranicznym podmiotom
      transparentnym podatkowo;
    c) odsetek od udziału kapitałowego w polskich i zagranicznych podmiotach
      transparentnych podatkowo;
    d) darowizn lub innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń otrzymanych
      od polskich i zagranicznych podmiotów transparentnych podatkowo;
    e) odsetek (dyskonta) od papierów wartościowych emitowanych przez polskie i
      zagraniczne podmioty transparentne podatkowo;
    f) ze sprzedaży papierów wartościowych emitowanych przez polskie i zagraniczne
      podmioty transparentne podatkowo;
    g) nieruchomości, o których mowa w art. 24b ust. 1, w tym uzyskanych przez polskie i
      zagraniczne podmioty transparentne podatkowo.
    W szczególności Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że nie będzie uzyskiwał dochodów z
    nieruchomości, o których mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, w tym uzyskanych przez
    polskie i zagraniczne podmioty transparentne podatkowo. Wynika to z faktu, że Fundusz
    nie jest i w przedstawionym przyszłym zdarzeniu nie planuje być właścicielem
    nieruchomości wskazanych w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT (tj. z aktywów trwałych będących
    budynkami).
    Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. III SA/Wa 177/20:
    „Z racji tego, że art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. g ustawy odsyła wprost do nieruchomości, o
    których mowa w art. 24b ust. 1, a co za tym idzie odesłanie nie zawęża ani nie rozszerza
    zakresu przedmiotowego, przedmiotem opodatkowania (wyłączenia ze zwolnienia) na
    mocy tego przepisu są dochody z nieruchomości spełniających wszystkie warunki
    określone w art. 24b ust. 1 ustawy, co w szczególności oznacza, że warunkiem koniecznym
    opodatkowania przedmiotowych budynków wymienionych w art. 24 ust. 1 ustawy jest to,
    ażeby budynki te stanowiły środek trwały funduszu inwestycyjnego (...)”.
    Powyższe zostało również potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
    dnia 14 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1768/19, gdzie stwierdzono, że „dokonując interpretacji
    art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. g u.p.d.o.p. nie można pominąć tego, że odsyła on do
    nieruchomości składających się na przedmiot opodatkowania szczególnym podatkiem od
    przychodów, o którym mowa w art. 24b ust. 1 tej ustawy (...) charakter przedmiotu

    opodatkowania podatkiem od przychodów, o którym mowa w art. 24b ust. 1 u.p.d.o.p.
    rzutuje na sposób interpretacji mającego zastosowanie w sprawie art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. g
    u.p.d.o.p., który do tego przedmiotu odsyła”.
    Takie rozumienie art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. g ustawy o CIT potwierdzają również
    indywidualne interpretacje podatkowe wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej. Na przykład, w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 22 lutego 2021 r.
    (nr 0114-KDIP2- 1.4010.283.2020.2.MR/OK), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    wskazał, że „mimo więc tego, że wartość udziałów spółki litewskiej w znacznej mierze ma
    odzwierciedlenie w wartości nieruchomości położonych w Polsce, uznanie w tym
    przypadku zbycia udziałów tej spółki przez fundusz jako dochodu z nieruchomości, o
    których mowa w art. 24b ustawy CIT, skutkowałoby niezasadnym wyłączeniem możliwości
    zastosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy CIT, w zakresie dochodów
    określonych m.in. w pkt 57 lit. g ww. ustawy”.
    W związku z powyższym, jak wspomniano powyżej, Fundusz nie uzyskuje dochodów
    (przychodów) z polskich źródeł wyłączonych ze zwolnienia z CIT, wymienionych w art. 17
    ust. 1 pkt 57 lit. a-g ustawy o CIT.
    Podsumowanie
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie przesłanki art. 17 ust. 1 pkt 58
    ustawy o CIT w związku z art. 17 ust. 11 i 12 ustawy o CIT oraz w związku z art. 6 ust. 1 pkt
    10a lit. a i d-f ustawy o CIT należy uznać za spełnione w odniesieniu do Funduszu.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, dochody (przychody) uzyskiwane przez
    Wnioskodawcę w Polsce będą korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt
    58 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W art. 3 ust. 3 pkt 4 i 4a ustawy o CIT doprecyzowano, że:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu

      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Z kolei w myśl art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, przez spółkę nieruchomościową rozumie się
    podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie
    przepisów o rachunkowości, w którym:
      a) na pierwszy dzień roku podatkowego, a w przypadku gdy spółka
        nieruchomościową nie jest podatnikiem podatku dochodowego- na pierwszy
        dzień roku obrotowego, co najmniej 50% wartości rynkowej aktywów,
        bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość rynkowa nieruchomości
        położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich
        nieruchomości oraz wartość rynkowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000
        zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych,
        ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego
        poprzedzającego pierwszy dzień roku podatkowego - w przypadku podmiotów
        rozpoczynających działalność,
      b) na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka
        nieruchomościową nie jest podatnikiem podatku dochodowego- na ostatni dzień
        roku poprzedzającego rok obrotowy, co najmniej 50% wartości bilansowej
        aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa
        nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do
        takich nieruchomości i wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000
        000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut
        obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego
        poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio
        rok podatkowy albo rok obrotowy oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok
        podatkowy albo rok obrotowy przychody podatkowe, a w przypadku gdy spółka
        nieruchomościową nie jest podatnikiem podatku dochodowego - przychody ujęte
        w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy,
        leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności,
        których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których
        mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach
        nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów
        podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto- w przypadku
        podmiotów innych niż określone w lit. a.
    Mając na uwadze przywołane powyżej regulacje, dochody (przychody) Funduszu z tytułu
    działalności prowadzonej w Polsce stanowią dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Katalog dochodów (przychodów) zwolnionych z opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób prawnych zawarty został w art. 17 ust. 1 ustawy o CIT.
    I tak, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT:
      Wolne od podatku są dochody (przychody) instytucji wspólnego inwestowania
      posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim
      Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, spełniających warunki, o
      których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a i d-f, z wyłączeniem dochodów określonych
      w pkt 57 lit. a-g.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT:
      Wolne od podatku są dochody (przychody) funduszy inwestycyjnych zamkniętych lub
      specjalistycznych funduszy inwestycyjnych otwartych stosujących zasady i
      ograniczenia inwestycyjne określone dla funduszy inwestycyjnych zamkniętych,
      utworzonych na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych, z wyłączeniem:
      a) dochodów (przychodów) z udziału w spółkach niemających osobowości prawnej
        lub jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej, mających
        siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub w innym państwie,
        jeżeli zgodnie z przepisami ustawy lub prawa podatkowego państwa, w którym te
        spółki lub jednostki organizacyjne mają siedzibę lub zarząd, podmioty te nie są
        traktowane jak osoby prawne i nie podlegają w tym państwie opodatkowaniu od
        całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
      b) dochodów (przychodów) z odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych
        podmiotom, o których mowa w lit. a, oraz odsetek od innych zobowiązań tych
        podmiotów wobec funduszu, z wyjątkiem odsetek od wierzytelności z tytułu
        pożyczek (kredytów) nabytych przez fundusz od podmiotów, których działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawnionych do udzielania pożyczek (kredytów) na podstawie odrębnych ustaw
        regulujących zasady ich funkcjonowania, jeżeli pożyczki (kredyty) te zostały
        udzielone przez te podmioty,
      c) dochodów (przychodów) z odsetek od udziału kapitałowego w podmiotach, o
        których mowa w lit. a,
      d) darowizn bądź innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń
        dokonywanych przez podmioty, o których mowa w lit. a,
      e) dochodów (przychodów) z tytułu odsetek (dyskonta) od papierów wartościowych
        emitowanych przez podmioty, o których mowa w lit. a,

      f) dochodów (przychodów) z tytułu zbycia papierów wartościowych wyemitowanych
        przez podmioty, o których mowa w lit. a, lub udziałów w tych podmiotach,
      g) dochodów z nieruchomości, o których mowa w art. 24b podatek dochodowy od
        przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem ust. 1, w tym uzyskanych
        przez podmioty, o których mowa w lit. a;
    Stosownie natomiast do art. 17 ust. 11 ustawy o CIT:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 58, dotyczy instytucji wspólnego
      inwestowania:
      a) których wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie środków
        pieniężnych w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne
        prawa majątkowe;
      b) w przypadku których prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia
        właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają
        siedzibę.
    Jednocześnie jak wynika z art. 17 ust. 12 ustawy o CIT:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 58, stosuje się pod warunkiem istnienia
      podstawy prawnej wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub
      innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita
      Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu
      podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę.
    W myśl art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a, nie ma zastosowania do:
      1) instytucji wspólnego inwestowania:
      a) które prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania
        typu zamkniętego albo są instytucją wspólnego inwestowania typu otwartego
        działającą na podstawie zasad i ograniczeń inwestycyjnych odpowiadających
        instytucjom wspólnego inwestowania typu zamkniętego, lub
      b) których tytuły uczestnictwa, zgodnie z dokumentami założycielskimi, nie są
        oferowane w drodze oferty publicznej, dopuszczone do obrotu na rynku
        regulowanym ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą
        być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie w przypadku, gdy osoby te
        dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej
        niż 40 000 euro.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy o CIT:
      Zwalnia się od podatku instytucje wspólnego inwestowania, z zastrzeżeniem ust. 4,
      posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii
      Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki:
      a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
      b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków
        pieniężnych, zebranych w drodze publicznego proponowania nabycia ich tytułów
        uczestnictwa w papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego,
      c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów
        nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
      d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru
        nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,

      e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,
      f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie
        zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w
        którym podmioty te mają siedzibę.
    Podkreślić należy, że wskazane w art. 6 ust. 4 ustawy o CIT instytucje wspólnego
    inwestowania mogą korzystać ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 17 ust. 1
    pkt 58 ustawy o CIT pod warunkiem łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 6
    ust. 1 pkt 10a lit. a i d-f.
    Zauważyć należy, że wprowadzenie do polskiego porządku prawnego art. 6 ust. 1 pkt 10a
    ustawy o CIT było wynikiem podjęcia przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązania
    wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093. W
    uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej zwolnienie podmiotowe dla
    zagranicznych funduszy inwestycyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 10a) zaznaczono, że
    „proponowane warunki określające zakres podmiotowy zwolnienia zostały ustalone tak,
    aby zwolnieniem objęte zostały podmioty równoważne polskim funduszom inwestycyjnym
    i polskim funduszom emerytalnym”.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że wolą ustawodawcy było ustanowienie zwolnienia
    podmiotowego dla zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania ale tylko takich,
    które działają na podobnych zasadach do polskich funduszy inwestycyjnych.
    Fundusze zagraniczne aby mogły być uznane za porównywalne z funduszami krajowymi i
    podlegać zwolnieniu od opodatkowania na mocy art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy o CIT muszą
    spełniać warunki określone w tym artykule. Formułując te warunki oparto się tu na
    cechach charakteryzujących działania polskich funduszy, tj.:
        przedmiot działalności, który jest ograniczony do lokowania środków pieniężnych
        zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również
        niepublicznego proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów
        inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku
        pieniężnego i inne prawa majątkowe (art. 3 ust. 1 ufi),
        możliwość utworzenia funduszu inwestycyjnego wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia
        Komisji Nadzoru Finansowego (art. 14 ust. 1 ufi),
        obowiązek prowadzenia rejestru aktywów funduszu przez depozytariusza (art. 9
        ufi),
        podleganie nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego (art. 5 pkt 8 ustawy z dnia 29
        lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym - Dz.U. nr 183, poz. 1537 ze zm.),
        posiadanie przez wszystkie fundusze inwestycyjne osobowości prawnej, pomimo że
        stanowią one jedynie masę majątkową utworzoną z wpłat uczestników i nabytych
        za te wpłaty aktywów.
    Muszą też być zarządzane przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na
    podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w
    którym podmioty te mają siedzibę.
    Zwolnienie przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT ma charakter podmiotowy,
    odnosi się bowiem do określonego kręgu podmiotów, których dochody (przychody) wolne
    są od podatku, tj. do instytucji wspólnego inwestowania posiadających siedzibę w innym
    niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
    należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt
    1 spełniających warunki, o których mowa w art. 6 ust. pkt 10a lit. a i d-f ustawy o CIT. Przy

    czym z ww. zwolnienia wyłączone są dochody określone w art. 7 ust. 1 pkt 57 lit. a-g
    ustawy o CIT.
    Kwestią do rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy dochód (przychód) uzyskany przez Państwa
    korzysta ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że są Państwo funduszem
    inwestycyjnym w formie spółki komandytowej (société en commandite simple)
    utworzonym jako podmiot inwestycyjny o kapitale zmiennym – zastrzeżonym
    alternatywnym funduszem inwestycyjnym (societé d'investissement à capital variable –
    fonds d'investissement al-ternatifs réservés) zgodnie z prawem luksemburskim i
    zarejestrowanym w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek. Siedziba Funduszu
    mieści się w Wielkim Księstwie Luksemburga.
    Fundusz ma formę wehikułu parasolowego i jest zarejestrowany jako zastrzeżony
    alternatywny fundusz inwestycyjny zgodnie z luksemburską ustawą z dnia 23 lipca 2016 r.
    o zastrzeżonych alternatywnych funduszach inwestycyjnych („Ustawa RAIF”).
    Zgodnie z art. 1 pkt 1 Ustawy RAIF „zastrzeżonymi alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi są wszelkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania z siedzibą w
    Luksemburgu: a) które kwalifikują się jako alternatywne fundusze inwestycyjne (AIF) w
    rozumieniu znowelizowanej ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz b) których wyłącznym przedmiotem jest
    zbiorowe inwestowanie swoich środków w aktywa w celu zdywersyfikowania ryzyka
    inwestycyjnego i umożliwienia inwestorom czerpania korzyści z wyników zarządzania ich
    aktywami oraz c) których papiery wartościowe lub jednostki uczestnictwa są zastrzeżone
    dla jednego lub kilku dobrze poinformowanych inwestorów, oraz d) statut, regulamin
    zarządzania lub umowa spółki, których przewidują, że podlegają przepisom niniejszej
    Ustawy”.
    Funduszowi nadano numer identyfikacyjny dla celów podatkowych w Luksemburgu.
    Zgodnie z art. 45 Ustawy RAIF podatek subskrypcyjny jest płatny przez Fundusz w
    Luksemburgu. Stawka rocznego podatku subskrypcyjnego płaconego przez Fundusz
    wynosi 0,01%. Podstawą opodatkowania podatku subskrypcyjnego jest suma aktywów
    netto zastrzeżonych alternatywnych funduszy inwestycyjnych wycenionych na ostatni
    dzień każdego kwartału.
    Komplementariuszem Funduszu jest B. (dalej jako: „Komplementariusz”); spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością (société à responsabilité limitée) zgodnie z prawem
    Luksemburga.
    Fundusz powołał C. S.A. zgodnie z ustawą z dnia 12 lipca 2013 r. o zarządzających
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi („Ustawa AIFM”) oraz zgodnie z Umową o
    Zarządzającym Alternatywnym Funduszem Inwestycyjnym z dnia 28 stycznia 2020 r.
    zawartą przez Fundusz z C. S.A. („Umowa AIFM”) jako Zarządzającego Alternatywnym
    Funduszem Inwestycyjnym („AIFM”) Funduszu.
    Ustawa AIFM stanowi implementację Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61
    /UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi zmieniającą dyrektywy 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz Rozporządzenia
    (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 („Dyrektywa AIFM”).
    AIFM został założony w dniu (...) jako spółka akcyjna (société anonyme) zgodnie z prawem
    luksemburskim na czas nieokreślony. AIFM ma swoją siedzibę w Luksemburgu i jest
    zarejestrowany w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek.
    AIFM posiada zezwolenie Commission de Surveillance du Secteur Financier („CSSF”) na
    zarządzanie alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi zgodnie z rozdziałem 2 Ustawy
    AIFM i podlega stałemu nadzorowi CSSF. CSSF jest organem nadzorczym w zakresie rynku
    finansowego w Luksemburgu.

    AIFM, jako zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym, realizuje w
    szczególności następujące zadania wynikające z Umowy AIFM: i) zarządzanie aktywami, w
    szczególności zarządzanie portfelem oraz zarządzanie ryzykiem w związku z inwestycjami
    Funduszu; ii) wsparcie administracyjne Funduszu (np. funkcja Centralnego Agenta
    Administracyjnego, funkcja Agenta Lokalnego i Sekretarza, funkcja Rejestratora i Agenta
    Transferowego).
    W szczególności AIFM jest odpowiedzialny m.in. za a) podejmowanie wszelkich decyzji
    inwestycyjnych dla subfunduszy Funduszu; b) zakup i sprzedaż aktywów, otwieranie i
    zamykanie wszelkich pozycji w zakresie instrumentów pochodnych dla celów
    zabezpieczenia, zarządzanie płynnymi środkami i wdrażanie miar kapitałowych; c) wybór
    brokerów i kontrahentów, z uwzględnieniem wszelkich obowiązujących przepisów prawa i
    regulacji.
    AIFM powołał (...) – oddział D. („Doradca Inwestycyjny”) jako doradcę inwestycyjnego
    zgodnie z warunkami określonymi w prospekcie Funduszu z maja 2024 r. („Prospekt”).
    Doradca Inwestycyjny odpowiada za bieżące doradztwo inwestycyjne w zakresie aktywów
    nieruchomościowych.
    E Oddział w Luksemburgu został powołany jako depozytariusz Funduszu
    („Depozytariusz”). Depozytariusz jest oddziałem E., licencjonowanego banku
    zarejestrowanego we Francji jako société anonyme (spółka akcyjna) i zarejestrowanego w
    Registre du commerce et des sociétés Paris (Rejestr Handlu i Spółek), autoryzowanego
    przez Autorité de Contrôle Prudentiel et de Résolution („ACPR”) i nadzorowanego przez
    Autorité des Marchés Financiers („AMF”).
    E. ma siedzibę w (...), we Francji i prowadzi działalność za pośrednictwem swojego
    oddziału w Luksemburgu, którego siedziba znajduje się w Luksemburgu i który jest
    zarejestrowany w Luksemburskim Rejestrze Handlowym i Spółek oraz autoryzowany przez
    CSSF.
    Depozytariusz został powołany do pełnienia swojej funkcji zgodnie z umową z dnia (...),
    która została prawnie przeniesiona z F. Oddział w Luksemburgu do E. Oddział w
    Luksemburgu w wyniku fuzji i związanej z nią sukcesji generalnej.
    Zgodnie z Ustawą AIFM oraz informacjami zawartymi w Zmienionym i Ujednoliconym
    Statucie Funduszu z dnia 31 maja 2024 r. („Statut”) i Prospekcie Funduszu, Depozytariusz
    wykonuje trzy rodzaje zadań, a mianowicie (i) obowiązki nadzorcze (zgodnie z art. 19 ust. 7
    Ustawy AIFM), (ii) monitorowanie przepływów pieniężnych Funduszu oraz (iii)
    przechowywanie aktywów Funduszu.
    Depozytariusz w ramach swoich obowiązków nadzorczych jest zobowiązany:
        zapewnić, że sprzedaż, emisja, odkup i umorzenie jednostek uczestnictwa w
        imieniu Funduszu odbywa się zgodnie z Ustawą AIFM,
        zapewnić, że wartość jednostek jest obliczana zgodnie z Ustawą AIFM,
        postępować zgodnie z instrukcjami Funduszu lub AIFM działającego w imieniu
        Funduszu, chyba że są one sprzeczne z Ustawą AIFM,
        zapewnić wykorzystanie dochodów Funduszu zgodnie z Ustawą AIFM.
    Polityka inwestycyjna Funduszu ma na celu bezpośrednie lub pośrednie inwestowanie
    środków w aktywa dozwolone na mocy prawa luksemburskiego w celu zapewnienia
    komandytariuszom dochodów z administrowania, zarządzania i sprzedaży aktywów
    Funduszu.
    Celem inwestycyjnym Funduszu jest budowanie zdywersyfikowanego portfela
    bezpośrednich i pośrednich inwestycji w nieruchomości w celu generowania bieżących
    dochodów i osiągnięcia wzrostu wartości kapitału. Polityka inwestycyjna przewiduje, że

    Fundusz inwestuje m.in. w europejskie nieruchomości logistyczne oraz spółki z branży
    nieruchomościowej o różnym profilu ryzyka, aby osiągnąć cel inwestycyjny. Inwestycje
    mogą być dokonywane w istniejące nieruchomości, jak również w projekty deweloperskie
    oraz grunty niezabudowane, które są przeznaczone i nadają się do zabudowy w najbliższej
    przyszłości lub przeznaczone do przyszłego wykorzystania komercyjnego.
    Aktywami, w które Fundusz inwestuje, mogą być: nieruchomości w rozumieniu art. 1 ust.
    19 nr 21 Kapitalanlagegesetzbuch (niemieckiego kodeksu inwestycji kapitałowych), spółki z
    branży nieruchomościowej (istniejące lub nowo powstałe spółki, które m.in. mogą
    nabywać i posiadać udziały w spółkach, które zgodnie ze swoimi statutami lub
    regulaminami mogą nabywać i posiadać wyłącznie nieruchomości lub spółki z branży
    nieruchomościowej) oraz płynne inwestycje (zdefiniowane jako np. instrumenty rynku
    pieniężnego, papiery wartościowe, które zostały zatwierdzone przez Europejski Bank
    Centralny lub Deutsche Bundesbank do zabezpieczenia operacji kredytowych, a także
    papiery wartościowe dopuszczone do obrotu na rynku zorganizowanym lub papiery
    wartościowe o stałym dochodzie). Z inwestycji na terenie Polski (tj. spółek posiadających
    nieruchomości) Fundusz może pozyskiwać należności.
    Fundusz nie uzyskuje dochodów (przychodów) z polskich źródeł wyłączonych ze
    zwolnienia z CIT w przypadku niektórych rodzajów dochodów przewidzianych w artykule
    17 ustęp 1 punkt 58 ustawy o CIT, co oznacza, że Fundusz nie będzie otrzymywał
    dochodów z:
    a) udziału w zyskach polskich i zagranicznych podmiotów transparentnych podatkowo;
    b) odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych polskim i zagranicznym podmiotom
      transparentnym podatkowo;
    c) odsetek od udziałów kapitałowych w polskich i zagranicznych podmiotach
      transparentnych podatkowo;
    d) darowizn lub innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych usług świadczonych
      przez polskie i zagraniczne podmioty transparentne podatkowo;
    e) odsetek (dyskonta) od papierów wartościowych emitowanych przez polskie i
      zagraniczne podmioty transparentne podatkowo;
    f) ze sprzedaży papierów wartościowych emitowanych przez polskie i zagraniczne
      podmioty transparentne podatkowo;
    g) nieruchomości, o których mowa w artykule 24b ustęp 1, w tym uzyskanych przez
      polskie i zagraniczne podmioty transparentne podatkowo.
    Z opisu sprawy wynika, że spełniają Państwo warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt
    10a lit. a, lit. a, d-f oraz art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    Jeśli zatem Fundusz jest podmiotem potencjalnie uprawnionym do zwolnienia z art. 17
    ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT, to trzeba zbadać, czy spełnia on warunki zwolnienia
    przewidziane polskim prawodawstwem określone w art. 17 ust. 11 ustawy o CIT;
    zasadnicze znaczenie ma tu brzmienie pkt 1 tego przepisu, zgodnie z którym zwolnienie, o
    którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT dotyczy instytucji wspólnego
    inwestowania, których wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie
    środków pieniężnych w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne
    prawa majątkowe.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz wskazane w tym zakresie
    przepisy prawa podatkowego należy wskazać, że kluczowe znaczenie w sprawie ma
    realizowana przez Państwa polityka inwestycyjna.
    Z wniosku wynika, m.in. że „Celem inwestycyjnym Funduszu jest budowanie
    zdywersyfikowanego portfela bezpośrednich i pośrednich inwestycji w nieruchomości (...)”,
    „Polityka inwestycyjna przewiduje, że Fundusz inwestuje m.in. w europejskie

    nieruchomości logistyczne oraz spółki z branży nieruchomościowej o różnym profilu
    ryzyka, (...)”, „Inwestycje mogą być dokonywane w istniejące nieruchomości, jak również w
    projekty deweloperskie oraz grunty niezabudowane, które są przeznaczone i nadają się
    do zabudowy w najbliższej przyszłości lub przeznaczone do przyszłego wykorzystania
    komercyjnego”.
    Powyższe wskazuje zatem, że zakres możliwej do realizacji działalności inwestycyjnej
    Funduszu, będzie wykraczał poza dopuszczony przepisem art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy CIT.
    Polityka inwestycyjna Funduszu przewiduje inwestycje w nieruchomości i czerpanie z tego
    przychodów, a nie inwestowanie w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego
    lub inne prawa majątkowe.
    Podkreślić należy, że zgodnie z wyżej powołanym art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT jednym
    z warunków zwolnienia jest to, aby wyłącznym przedmiotem działalności instytucji
    wspólnego inwestowania było zbiorowe lokowanie środków pieniężnych w papiery
    wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne prawa majątkowe. Z opisu sprawy
    wynika jednak, że Fundusz tego warunku nie spełni, gdyż głównym przedmiotem jego
    działalności jest zarządzenie nieruchomościami. We wniosku wprost podali Państwo, że
    „Fundusz inwestuje m.in. w europejskie nieruchomości logistyczne oraz z branży
    nieruchomościowej o różnym profilu ryzyka, aby osiągnąć cel inwestycyjny. Inwestycje
    mogą być dokonywane w istniejące nieruchomości, jak również w projekty deweloperskie
    oraz grunty niezabudowane, które są przeznaczone i nadają się do zabudowy w najbliższej
    przyszłości lub przeznaczone do przyszłego wykorzystania komercyjnego”. Zatem,
    Fundusz będzie prowadził działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami, w istocie
    wskazany przez Państwa zakres możliwej do realizacji działalności Funduszu będzie
    wykraczał poza dopuszczony przepisem art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy CIT zakres.
    Pozostałe wskazane we wniosku formy zarządzania nieruchomościami także potwierdzają
    powyższy wniosek, a to oznacza że zakres możliwej do realizacji działalności Funduszu
    będzie wykraczał poza dopuszczony przepisem art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy CIT.
    Przedstawiony w zdarzeniu przyszłym zakres działalności Funduszu, który zgodnie z
    polityką inwestycyjną Funduszu polega na intensywnym zarządzaniu nieruchomościami
    powoduje, że zastosowanie zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy CIT, w
    związku z art. 17 ust. 11 pkt 1 ustawy CIT, jest nieuzasadnione.
    Wobec powyższego, przychody (dochody) uzyskiwane przez Fundusz na terytorium Polski
    (w opisanym we wniosku zadaszeniu przyszłym) nie będą korzystać ze zwolnienia o,
    którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z
    powyższym, Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu
    sprawy i własnego stanowiska, nie objęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej
    interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz
    orzeczeń sądów administracyjnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych,
    indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszły i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie
    mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe
    mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się nimi to nie mają
    możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.