Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.1074.2024.1.ALN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-24
Teza: Zwolnienie od podatku refakturowania usług ubezpieczenia.
Słowa kluczowe: ubezpieczenia-ubezpieczenia majątkowe
ubezpieczenia-ubezpieczenia obowiązkowe
umowa-umowa ubezpieczenia
usługi-usługi ubezpieczeniowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ubezpieczeniowe,
reasekuracyjne, pośrednictwa w świadczeniu tych usług
oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w
zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia
na cudzy rachunek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 37

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy zwolnienia od podatku refakturowania usług ubezpieczenia.

## Opis zdarzenia przyszłego

Podatnik dokonał cesji leasingu pojazdu na osobę prawną za zgodą finansującego. Z tytułu
    tzw. odstępnego wystawił fakturę na umówione z nabywcą wynagrodzenie w stawce netto
    plus VAT.
    Przyszły stan faktyczny dotyczy natomiast zawarcia aneksu do umowy ubezpieczenia
    pojazdu OC/AC/NNW. Ubezpieczenie takie zostało opłacone bezpośrednio przez
    podatnika jako korzystającego w ramach umowy leasingu. Obecnie planowane jest
    zawarcie aneksu do umowy ubezpieczenia, z którego będzie wynikało, że za zgodą
    Ubezpieczyciela nastąpi zmiana Ubezpieczającego z dotychczasowego korzystającego na
    nowego leasingobiorcę.
    Odrębnie strony umówiły się na zwrot opłaconej składki ubezpieczeniowej
    proporcjonalnie do okresu ubezpieczenia, tj. za 6 miesięcy. Nastąpi to poprzez
    wystawienie tzw. refaktury.

## Pytanie

Czy refakturując na nabywcę praw z umowy leasingu kosztów ubezpieczenia pojazdu
    dopuszczalne jest uwzględnianie tej samej stawki VAT (zwolnienia od VAT), która była
    zastosowana przez sprzedawcę usługi ubezpieczeniowej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, refakturowanie kosztów ubezpieczenia pojazdu z
    uwzględnieniem zastosowanego przez sprzedawcę takiej usługi zwolnienia z VAT jest
    dopuszczalne.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT usługi ubezpieczeniowe są z VAT
    zwolnione.
    Problem opodatkowania podatkiem od wartości dodanej usługi ubezpieczenia
    świadczonej łącznie z usługą leasingu był rozstrzygany przez Europejski Trybunał
    Sprawiedliwości w sprawie B. L. sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie do sygn. C-224/11. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. ETS stwierdził, iż co do
    zasady usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu i usługa leasingu stanowią usługi
    odrębne i niezależne dla celów podatku od wartości dodanej. Jeżeli więc leasingobiorca
    ubezpiecza przedmiot leasingu, obciążając dokładnym kosztem tego ubezpieczenia
    leasingobiorcę, to czynność taka stanowi transakcję ubezpieczeniową, zwolnioną z
    opodatkowania, na podstawie art. 135 ust. 1 lit. a.) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Trybunał w
    uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż z punktu widzenia przepisów prawa unijnego do celów
    podatku VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne.
    Usługa leasingu i świadczenie ubezpieczenia związanego z jej przedmiotem mogą być
    uznawane za ściśle ze sobą związane wyłącznie gdy stanowią jedną czynność. Każda
    transakcja ubezpieczeniowa z natury przedstawia pewien związek z przedmiotem, który
    obejmuje. Wynika z tego, że przedmiot oddany w leasing i jego ubezpieczenie muszą
    przedstawiać pewien związek, niemniej taki związek sam w sobie nie wystarcza aby ustalić
    czy istnieje jedno złożone świadczenie dla celów podatku VAT. ETS stanął na stanowisku,
    że w przypadku gdy usługa ubezpieczeniowa jest w pierwszej kolejności sprzedawana
    przez ubezpieczyciela na rzecz leasingodawcy, który następnie odzyskuje dokładny koszt

    ubezpieczenia od swojego klienta, stanowi to transakcję ubezpieczeniową, zwolnioną z
    VAT. Podobne stanowisko jest wyrażane także w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, m.in. w wyroku z dnia 30 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 180/13), w
    którym Sąd stwierdził, iż co do zasady usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu i usługa
    leasingu stanowią usługi odrębne i dla celów podatkowych niezależne.
    Co prawda wyrok ten odnosi się do usług leasingowych, niemniej jednak argumentacja w
    nim zawarta powinna znaleźć zastosowanie także do sytuacji, w której następuje cesja
    praw z umowy leasingu, a nabywca wchodzi również w prawa umowy ubezpieczenia, z
    której będzie czerpał korzyści. Można zatem stwierdzić, że dotychczasowy leasingobiorca z
    chwilą cesji przestał działać w relacji do zakładu ubezpieczeń na własne zlecenia, a stał się
    niejako pośrednikiem nowego leasingobiorcy. Podsumowując stwierdzić należy, iż usługa
    polegająca na przeniesieniu praw do umowy leasingu pojazdu i związana z nią usługa
    ubezpieczeniowa nie stanowią jednej czynności w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz w rozumieniu prawa unijnego, w szczególności
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej. Wobec powyższego obie usługi powinny być potraktowane
    jako odrębne i opodatkowane odrębnie.
    Podatnik jest zobowiązany uwzględnić stawkę VAT właściwą dla świadczonych usług w
    odniesieniu wyłącznie do tzw. odstępnego, natomiast w zakresie refakturowania kosztów
    ubezpieczenia Wnioskodawca powinien zastosować zwolnienie z VAT, analogicznie do
    tego, w jaki sposób została sam nabył i opłacił ubezpieczenie pojazdu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług,
    jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Powołany przepis wskazuje, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez
    świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się podatnika – niebędące dostawą
    towarów – na rzecz innego podmiotu. Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że
    przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie
    się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku
    zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą
    usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie
    podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług lub dostawy towarów, to –
    co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność
    podlegającą opodatkowaniu VAT jest spełnienie przesłanki odpłatności.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W konsekwencji, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot,
    który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści związane z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem
    zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji
    dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Ponadto jak stanowi art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Z powyższego przepisu wynika, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą
    we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako
    usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. W świetle uregulowań art. 8
    ust. 2a ustawy, należy przyjąć, że nawet jeśli podmiot faktycznie nie świadczy usługi
    (osobiście nie wykonuje czynności), jednakże pośrednio bierze udział w jej świadczeniu to
    dla potrzeb podatku od towarów i usług, takie zachowanie jest traktowane na równi ze
    świadczeniem konkretnej usługi. Podmiot ten staje się zatem podatnikiem ze wszystkimi,
    wynikającymi z tego, konsekwencjami, tj. w szczególności powinien opodatkować i
    udokumentować tę usługę według zasad dla niej przewidzianych.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347 s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:

      W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i
      wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką
    świadczy. Świadczenie takich usług powinno zostać opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług wg stawki właściwej dla danego rodzaju usług.
    Z opisu sprawy wynika, że dokonał Pan cesji leasingu pojazdu na osobę prawną za zgodą
    finansującego. Na ww. pojazd posiadał Pan ubezpieczenie OC/AC/NNW. Ubezpieczenie
    takie zostało opłacone bezpośrednio przez Pana jako korzystającego w ramach umowy
    leasingu. Obecnie planowane jest zawarcie aneksu do umowy ubezpieczenia, z którego
    będzie wynikało, że za zgodą Ubezpieczyciela nastąpi zmiana Ubezpieczającego i
    Ubezpieczonego z dotychczasowego korzystającego, czyli Pana, na nowego leasingobiorcę.
    Jak Pan wskazał – odrębnie - umówił się Pan z osobą prawną na zwrot opłaconej składki
    ubezpieczeniowej proporcjonalnie do okresu ubezpieczenia, tj. za 6 miesięcy. Nastąpi to
    poprzez wystawienie tzw. refaktury.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy planowana refaktura na najemcę kosztów
    ubezpieczenia za 6 miesięcy będzie korzysta ze zwolnienia w podatku VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.
    Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie
    od podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
      pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także
      usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego
      umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w
      związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej
    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zatem, w pierwszej kolejności należy
    określić jakie czynności miał na myśli prawodawca formułując w art. 43 ust. 1 pkt 37
    ustawy, zwolnienie dla świadczonych usług ubezpieczeniowych, usług reasekuracyjnych i
    usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Terminy
    używane do określenia zwolnień z podatku przewidziane w artykule 13 Dyrektywy muszą
    być wiernie interpretowane, jako że stanowią wyjątki od ogólnej zasady, która mówi, że
    podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika (w
    szczególności sprawa 348/87 Stichting Uitvoering Financiele Acties (1989) ECR 1737,
    paragraf 13 i sprawa C-287/00 Commission v Germany (2002) ECR 1-5811, paragraf 43).

    Jest ustalonym prawem precedensowym, że zwolnienia te stanowią niezależne pojęcia
    prawa wspólnotowego, którego celem jest uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku VAT w poszczególnych Państwach Członkowskich.
    Należy wskazać, że powyższy przepis art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, jest efektem
    implementacji do krajowego porządku prawnego przepisu art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy
    2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z
      usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
      ubezpieczeniowych.
    Jak stanowi art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług jak również w Dyrektywa 2006
    /112/WE nie zawierają definicji zwolnionych transakcji ubezpieczeniowych/
    reasekuracyjnych, jednak kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa TSUE. „Czynność
    ubezpieczeniowa”, w ogólnie przyjętym rozumieniu, charakteryzuje się tym, że
    ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej,
    zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia, do
    spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia, określonego w momencie zawarcia
    umowy.
    Czynność ubezpieczeniowa, w każdym wypadku związana jest z istnieniem stosunku
    umownego między usługodawcą, który domaga się zwolnienia (od podatku) a osobą,
    której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym.
    Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe TSUE w sprawie C-8/01 orzekł, że istotą
    transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, że ubezpieczyciel zobowiązuje
    się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć
    ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią
    wpłatę składki (sprawy: Card Protection Plan C-349/96, paragraf 17 i Skandia C-240/99,
    paragraf 37).
    Trybunał wprawdzie orzekł, że wyrażenie „transakcje ubezpieczeniowe” nie obejmuje
    wyłącznie transakcji dokonywanych przez samych ubezpieczycieli, ale zasadniczo jest na
    tyle obszerne, że obejmuje zapewnienie ochrony ubezpieczeniowej przez podatnika, który
    sam nie jest ubezpieczycielem, ale w kontekście polisy blokowej dostarcza swoim klientom
    taką ochronę, korzystając z wpływów od ubezpieczyciela, który przyjmuje na siebie ryzyko
    objęte w ubezpieczeniu (sprawy: Card Protection Plan, paragraf 22 i Skandia, paragraf 38).
    W akapicie 41 sprawy Skandia, Trybunał podtrzymał stanowisko, że zgodnie z definicją
    transakcji ubezpieczeniowych zawartą w akapicie 39 niniejszego wyroku, tożsamość
    osoby, której świadczy się usługę, jest istotna w rozumieniu definicji rodzaju usług
    objętych artykułem 13B(a) Szóstej Dyrektywy i że transakcja ubezpieczeniowa
    nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczeniowej i
    osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym.
    Z kolei „czynność ubezpieczeniowa”, w ogólnie przyjętym rozumieniu charakteryzuje się
    tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej,
    zobowiązuje się w przypadku wystąpienia okoliczności objętych umową ubezpieczenia do
    spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia
    umowy.

    Zgodnie z art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności
      swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia
      przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić
      składkę.
    Natomiast w myśl art. 808 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek.
      Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne
      do określenia przedmiotu ubezpieczenia.
      Roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko
      ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może
      on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.
    W takim przypadku ubezpieczający nie jest jednocześnie ubezpieczonym. Z drugiej strony
    ubezpieczony jest uprawniony do żądania należnego świadczenia bezpośrednio od
    ubezpieczyciela. Dodatkowo może żądać, by ubezpieczyciel udzielił mu informacji o
    postanowieniach zawartej umowy oraz ogólnych warunkach ubezpieczenia w zakresie, w
    jakim dotyczą jego praw i obowiązków.
    W rozpatrywanej sprawie umówił się Pan odrębnie z cesjonariuszem, że zwróci on koszt
    składki ubezpieczeniowej za okres 6 miesięcy. Umowa ubezpieczeniowa OC/AC/NNW była
    zawarta w Pana imieniu i na Pana rzecz. Zatem nie świadczy Pan usługi ubezpieczeniowej,
    usługi pośrednictwa oraz usługi świadczonej przez ubezpieczającego na cudzy rachunek.
    To, że osoba prawna pokryje koszty tego ubezpieczenia za 6 miesięcy nie świadczy o tym,
    że ta osoba prawna nabywa od Pana usługę ubezpieczenia.
    Z treści ww. art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy jasno wynika, że zwolnieniem objęte są m.in.
    usługi ubezpieczeniowe, usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych
    oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
    ubezpieczenia na cudzy rachunek.
    Umowa ubezpieczenia na cudzy rachunek jest konstrukcją prawną, w której
    ubezpieczający zawiera z ubezpieczycielem umowę w celu ochrony interesu osoby trzeciej
    – ubezpieczonego, przy czym ubezpieczyciel świadczy ochronę ubezpieczeniową
    bezpośrednio na rzecz ww. osoby trzeciej, na której rachunek została zawarta umowa.
    Osoba trzecia nie musi być jednoznacznie wskazana w zawartej z ubezpieczycielem
    umowie ubezpieczenia.
    Zatem należy uznać, że ubezpieczenie na cudzy rachunek jest specyficzną formą
    ubezpieczenia odmienną od jego typowych form. Odmienność ubezpieczenia na cudzy
    rachunek polega przede wszystkim na tym, że w ramach takiego ubezpieczenia
    ubezpieczający pełni szczególną rolę, gdyż zawarta umowa ubezpieczenia ma na celu
    ochronę nie jego interesów, a osób trzecich.
    W sytuacji przedstawionej we wniosku nie występuje przesłanka nabycia usługi
    ubezpieczeniowej OC/AC/NNW na rzecz osoby trzeciej. Zatem nie może być Pan
    traktowany najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. W
    sytuacji przedstawionej we wniosku nie można mówić, że nabył Pan usługę ubezpieczenia,
    a następnie odsprzedał ją osobie prawnej w tzw. „stanie nieprzetworzonym”. Nie można
    uznać Pana za podatnika, który usługę taką świadczy.
    W związku z powyższym w tej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy,
    bowiem to Pan jest beneficjentem usługi ubezpieczeniowej OC/AC/NNW. Nie będzie Pan
    zatem świadczył usługi ubezpieczeniowej, a w konsekwencji w opisanej sytuacji nie będzie
    miał zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem
    zaznaczam, że ta interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla Pana kontrahenta, o
    którym mowa we wniosku.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.