Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-1688/14/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-02-24
Teza: Prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków związanych z nabyciem paliw silnikowych, usług naprawy lub konserwacji oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem samochodów Volkswagen 7 JO Transporter i Volkswagen T4 Kombi 2.4, D.
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 10 grudnia 2014 r. (data wpływu 10 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków związanych z nabyciem paliw silnikowych, usług naprawy lub konserwacji oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem samochodów Volkswagen 7 JO Transporter i Volkswagen T4 Kombi 2.4, D – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków związanych z nabyciem paliw silnikowych, usług naprawy lub konserwacji oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją i używaniem samochodów Volkswagen 7 JO Transporter lub Volkswagen T4 Kombi 2.4, D.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność w zakresie budowy obiektów budowlanych oraz w zakresie usług budowlanych na terenie zasadniczo województwa. Aktualnie na działkach gruntu będących jej własnością buduje osiedle mieszkaniowe zlokalizowane w miejscowości D., gmina O. w powiecie x, a także wykonuje usługi budowlane w miejscowości D.W. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT, wykonującym czynności opodatkowane.

Spółka posiada 2 samochody ujęte w ewidencji środków trwałych, każdy z nich o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc siedzących wynosi 3 lub więcej. Dopuszczalna ładowność każdego z tych pojazdów jest większa niż 500 kg.

Jednym z tych pojazdów jest samochód marki Volkswagen 7 JO Transporter (podwozie samochodu ciężarowego). Pojazd ten, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 2.800 kg, posiada kabinę z dwoma rzędami siedzeń (6 miejsc siedzących) oraz konstrukcyjnie odrębną od niej otwartą część ładunkową. Drugim pojazdem jest samochód Volkswagen T4 Kombi 2.4 D posiadający 9 miejsc siedzących ustawionych w trzech rzędach, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 2.700 kg. Każdy z pojazdów przed 1 kwietnia 2014 r. został poddany dodatkowemu badaniu technicznemu. W przypadku samochodu Volkswagen 7 JO Transporter, dodatkowe badanie potwierdziło spełnianie warunków dających przed wskazanym dniem prawo do obniżenia podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego związanego z jego nabyciem oraz z kosztami eksploatacji. Natomiast w przypadku samochodu Volkswagen T4 Kombi 2.4, D dodatkowe badanie nie potwierdziło spełniania tych warunków, w związku z czym Spółka dla celów rozliczania podatku VAT uznawała ten pojazd jako samochód osobowy.

W związku z nowelizacją przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (dalej ustawa VAT) obowiązującą od 1 kwietnia 2014 r., Spółka przeprowadziła ponownie dodatkowe badanie techniczne samochodu Volkswagen 7 JO Transporter, które nie potwierdziło spełniania warunków dla odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego związanego z zakupem paliwa oraz z innymi kosztami jego eksploatacji, ponieważ pojazd ten posiada dwa rzędy siedzeń. W stosunku do samochodu Volkswagen T4 Kombi 2.4 D takowego badania ponownie nie przeprowadzano, w związku z czym nadal jest on traktowany przez Spółkę jako samochód osobowy.

Przedmiotowe samochody używane są wyłącznie do działalności gospodarczej. Z tego względu Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym stosowną informacje na formularzu VAT-26. Na okoliczność użytkowania obu pojazdów wyłącznie dla celów działalności gospodarczej dla każdego z nich jest prowadzona ewidencja przebiegu wymagana przepisami ustawy VAT. Ponadto ustanowiony został regulamin zasad używania pojazdów samochodowych w Spółce. Z regulaminu tego jednoznacznie wynika, że przedmiotowe pojazdy mogą być wykorzystywane wyłącznie dla celów działalności gospodarczej Spółki. Wynika z niego również, że pojazdy po zakończeniu pracy mogą być parkowane na ogólnie dostępnych parkingach, a ponadto na podstawie umowy zawartej z pracownikiem, któremu dany pojazd został powierzony, również w miejscach wskazanych w tej umowie - w takim przypadku miejsce to może być zlokalizowane w również w pobliżu miejsca zamieszkania pracownika.

Wspomniane wyżej umowy zostały zawarte z dwoma pracownikami Spółki. Wynika z nich, że pracownik jest zobowiązany do używania pojazdu wyłącznie dla celów działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę oraz do prowadzenia ewidencji przebiegu każdego z pojazdów zgodnej z przepisami ustawy VAT. Spółka przy określaniu miejsca parkowania w umowach kierowała się zasadami ekonomiki i racjonalnością prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności zaś biorąc przy tym pod uwagę oszczędne gospodarowanie kosztami oraz efektywny czas pracy pracowników. W kontekście miejsca parkowania pojazdów podkreślamy, że decydujące znaczenie ma konieczność szybkiego dotarcia na plac budowy w godzinach porannych z pracownikami wraz ze sprzętem budowlanym i materiałami. Dla przykładu Spółka wskazała, że w D. trwa budowa osiedla mieszkaniowego, w związku z czym tamże jest zgromadzony sprzęt budowlany Spółki, który w miarę potrzeb z wykorzystaniem pojazdu jest przemieszczany na inne budowy, przez pracownika zamieszkałego w miejscowości D. Drugim przykładem jest prowadzenie robót budowlanych w miejscowości D.W. W tym przypadku pracownik dysponujący samochodem, który mieszka w miejscowości P. oddalonej od prowadzonej budowy o 18 km, nie odprowadza pojazdu na parking do x w pobliżu siedziby Spółki, gdzie odległość wynosi 54 km, tylko parkuje go w pobliżu swojego miejsca zamieszkania. Z tego też miejsca wyrusza następnego dnia na budowę, zabierając po drodze pracowników Spółki, którzy mieszkają przy trasie dojazdu do miejsca wykonywania robót budowlanych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym przypadku Spółka ma prawo do odliczenia 100% podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków związanych z nabyciem paliw silnikowych, usług naprawy lub konserwacji oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem pojazdów samochodowych?

Zdaniem Wnioskodawcy, w znowelizowanych od 1 kwietnia 2014 r. przepisach ustawy VAT ustanowione zostały warunki, po spełnieniu których podatnik czynny VAT ma prawo do odliczania 100% kwoty podatku naliczonego związanego z wydatkami ponoszonymi na eksploatację samochodów osobowych oraz pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t. Jednymi z tych warunków, które mają zastosowanie do pojazdów używanych przez Spółkę, jest wykorzystywanie wspomnianych pojazdów wyłącznie do celów opodatkowanej działalności gospodarczej, jeżeli zostaną one zgłoszone do organu podatkowego na formularzu VAT-26 i gdy będzie prowadzona ewidencja przebiegu, która potwierdzała będzie używanie pojazdów dla celów działalności gospodarczej. Mając na uwadze wspomniane warunki, zdaniem Spółki, skoro zgłosiła swoje pojazdy jako wykorzystywane wyłącznie dla celów działalności i skoro na taką okoliczność prowadzona jest wymagana ewidencja przebiegu pojazdów, a także skoro ustanowiony został regulamin używania pojazdów, to ma prawo do odliczania 100% kwoty podatku naliczonego związanego z wydatkami na ich eksploatację, takimi jak: paliwo, koszty serwisowe, naprawy, części zamienne, które wymienione są w art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy VAT. Prawa tego nie zmienia również fakt zawarcia wspomnianych umów z pracownikami, ponieważ potwierdzają one dodatkowo obowiązek używania pojazdów dla celów działalności gospodarczej. Prawa tego nie zmienia również fakt wskazania w umowach miejsca parkowania pojazdów w pobliżu miejsca zamieszkania pracowników. Nie można bowiem tego uznać za używanie pojazdów dla celów innych niż działalność gospodarcza, ponieważ Spółka przy wyrażaniu zgody na to kierowała się racjonalnym podejściem do prowadzenia działalności gospodarczej, w którym to zakresie podatnicy VAT, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT samodzielnie decydują o sposobach jej prowadzenia. Parkowanie pojazdu po zakończeniu pracy w pobliżu miejsca zamieszkania pracownika nie stanowi dla niego jakiejkolwiek indywidualnej korzyści, którą można by uznać za przejaw wykorzystania pojazdu dla celów innych niż działalność gospodarcza.

Ani w znowelizowanych przepisach ustawy VAT, ani też w przepisach ustawy zmieniającej nie da się doszukać takiej negatywnej przesłanki dla odliczania podatku naliczonego, na podstawie której można by uznać, że parkowanie pojazdów samochodowych w pobliżu miejsca zamieszkania pracowników podatnika VAT, jest tożsame z ich wykorzystywaniem dla celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Ustawodawca stworzył zatem podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Jak stanowi art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2014 r., nadanym mocą ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 312), w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika.

Stosownie do zapisu ust. 2 tego artykułu, do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1.  nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;
2.  używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;
3.  nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Na podstawie ust. 3 ww. artykułu, przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1.  w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
    1.  wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
    2.  konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
2.  do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

W świetle ust. 4 powołanego artykułu, pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1.  sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
2.  konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

Jak stanowi ust. 5 ww. artykułu, warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych:

1.  przeznaczonych wyłącznie do:
    1.  odprzedaży,
    2.  sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika,
    3.  oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze
2.  jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika; <
3.  w odniesieniu do których:
    1.  kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza zgodnie z ust. 1 lub
    2.  podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.

Zgodnie z ust. 6 tegoż artykułu, ewidencja przebiegu pojazdu jest prowadzona od dnia rozpoczęcia wykorzystywania pojazdu samochodowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika do dnia zakończenia wykorzystywania tego pojazdu wyłącznie do tej działalności.

W myśl ust. 7 ww. artykułu, ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać:

1.  numer rejestracyjny pojazdu samochodowego;
2.  dzień rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia ewidencji;
3.  stan licznika przebiegu pojazdu samochodowego na dzień rozpoczęcia prowadzenia ewidencji, na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na dzień zakończenia prowadzenia ewidencji;
4.  wpis osoby kierującej pojazdem samochodowym dotyczący każdego wykorzystania tego pojazdu, obejmujący:
    1.  kolejny numer wpisu,
    2.  datę i cel wyjazdu,
    3.  opis trasy (skąd – dokąd),
    4.  liczbę przejechanych kilometrów,
    5.  imię i nazwisko osoby kierującej pojazdem
5.  potwierdzony przez podatnika na koniec każdego okresu rozliczeniowego w zakresie autentyczności wpisu osoby kierującej pojazdem, jeżeli nie jest ona podatnikiem;
6.  liczbę przejechanych kilometrów na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na dzień zakończenia prowadzenia ewidencji.

Stosownie do treści ust. 8 ww. artykułu, w przypadku gdy pojazd samochodowy jest udostępniany osobie niebędącej pracownikiem podatnika, wpis, o którym mowa w ust. 7 pkt 4:

1.  jest dokonywany przez osobę, która udostępnia pojazd;
2.  obejmuje:
    1.  kolejny numer wpisu,
    2.  datę i cel udostępnienia pojazdu,
    3.  stan licznika na dzień udostępnienia pojazdu,
    4.  liczbę przejechanych kilometrów,
    5.  stan licznika na dzień zwrotu pojazdu,
    6.  imię i nazwisko osoby, której udostępniony został pojazd.

Na podstawie ust. 12 ww. artykułu, podatnicy wykorzystujący wyłącznie do działalności gospodarczej pojazdy samochodowe, dla których są obowiązani prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, mają obowiązek złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o tych pojazdach w terminie 7 dni od dnia, w którym poniosą pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami.

W myśl ust. 13 tegoż artykułu, w przypadku niezłożenia w terminie informacji, o której mowa w ust. 12, uznaje się, że pojazd samochodowy jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika dopiero od dnia jej złożenia.

Z treści art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do dnia 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu:

1.  samochodów osobowych;
2.  innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:
    1.  1 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 425 kg,
    2.  2 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 493 kg,
    3.  3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 500 kg.

Przepis ust. 1 nie dotyczy pojazdów samochodowych, które są wykorzystywane przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej (art. 12 ust. 2 ww. ustawy).

Z treści ww. przepisów wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych m.in. z nabyciem samochodów, eksploatacją samochodów a także paliwem do samochodów osobowych w sytuacji, gdy pojazdy te są wykorzystywane wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej, do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Dla celów pełnego odliczania VAT – fakt wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. W celu dokonania pełnego odliczenia podatku muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach ich używania, wyklucza ich użycie do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.

Wskazać należy, że przepisy ustawy nie określają w jaki sposób podatnik ma zapewnić w przedsiębiorstwie wyeliminowanie użytku prywatnego używanych w nim pojazdów samochodowych dla celów pełnego odliczenia podatku naliczonego. Przykładowo może tego dokonać za pomocą wprowadzonych regulaminów, umów, zarządzeń wraz z podjęciem dodatkowych działań zabezpieczających ich wykonanie. Działania te muszą być dostosowane do specyfiki działalności przedsiębiorstwa i sposobu używania dla jego celów pojazdów. Określone przez podatnika zasady używania pojazdów muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości innego niż działalność gospodarcza użytku tych pojazdów. Przy czym użytek inny niż działalność gospodarcza należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych.

Analiza okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa pozwala stwierdzić, że – wbrew stanowisku wyrażonemu we wniosku – Spółce nie przysługuje odliczenie 100% podatku naliczonego z tytułu nabycia paliw silnikowych, usług naprawy i konserwacji związanych z eksploatacją lub używaniem samochodów Volkswagen 7 JO Transporter i Volkswagen T4 Kombi 2.4, D, a 50% tego podatku, stosownie do dyspozycji art. 86a ust. 1 ustawy.

Wskazać należy, że opisane przez Spółkę procedury nie wykluczają użycia samochodów do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ możliwy jest dojazd pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i odwrotnie samochodem służbowym. Zatem ustalone przez Spółkę zasady używania pojazdów będą przewidywały ich użycie do celów mieszanych. Przedstawione rozwiązanie - wykorzystanie samochodów służbowych w celu dojazdu pracowników Spółki do/z pracy, przede wszystkim sprzyja wygodzie pracownika, który nie musi we własnym zakresie organizować sobie środka transportu do pracy. Należy zatem stwierdzić, że dojazd pracownika do/z pracy nie ma związku z działalnością gospodarczą pracodawcy. Zapewnienie ułatwienia w tym zakresie ze strony pracodawcy realizuje cel prywatny (niewynikający ze stosunku pracy) pracownika, nie zaś gospodarczy pracodawcy.

Bez znaczenia pozostaje, że Spółka prowadzi dla tych samochodów ewidencję przebiegu pojazdu oraz poinformowała właściwego naczelnika urzędu skarbowego na odpowiednim formularzu o wykorzystywaniu tych samochodów do celów działalności gospodarczej, ponieważ już z samej procedury sposobu użytkowania tych pojazdów wynika użytek mieszany.

W analizowanym przypadku, ponieważ samochody służbowe są parkowane w miejscach zamieszkania pracowników, nie można obiektywnie stwierdzić, że samochody są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, gdyż już fakt dojazdu pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i odwrotnie, oznacza wykorzystywanie przedmiotowych samochodów do celów prywatnych. Opisany sposób użytkowania tych samochodów świadczy o wykorzystywaniu ich również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.