Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.850.2025.1.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Wykonywanie usług w zakresie publicznego transportu
zbiorowego nie stanowi odpłatnego świadczenia usług na
rzecz Miasta, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a wartość
rekompensaty otrzymanej od Miasta nie stanowi elementu
wynagrodzenia w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy i nie
powinna być ona opodatkowana VAT i udokumentowana
fakturą VAT.
Słowa kluczowe: faktura-wystawienie faktury
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
rekompensata
transport-transport publiczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka, Operator lub Wnioskodawca)
    jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT) oraz
    podatnikiem podatku dochodowego.
    Zgodnie z aktem założycielskim Spółki, została ona powołana głównie do wykonywania
    podstawowych zadań Miasta (...) (dalej: Miasto lub Organizator) w zakresie jej statutowych
    zadań, a w szczególności do (...).

    Wyłącznym udziałowcem Spółki, działającej w formie komunalnej spółki prawa
    handlowego, jest Miasto. Spółka pozostaje odrębnym od Miasta podatnikiem VAT. Spółka
    prowadzi działalność obejmującą (...).
    Miasto realizuje zadania publiczne na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm., dalej: ustawa o
    samorządzie gminnym). Zasadniczo, zadania te wykonywane są przez Miasto w ramach
    reżimu publicznoprawnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym,
    do zadań własnych Miasta należy zaspokajanie potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego
    transportu zbiorowego. Ponadto stosownie do art. 9 ust. 1 ww. ustawy w celu
    wykonywania zadań Miasto może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać
    umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Dodatkowo, jak
    wynika z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie
    zbiorowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 285, dalej: ustawa o publicznym transporcie zbiorowym),
    publiczny transport zbiorowy może być wykonywany przez operatora publicznego
    transportu zbiorowego, zwanego dalej „operatorem”, lub przewoźnika spełniających
    warunki do podejmowania i wykonywania działalności w zakresie przewozu osób
    określone w odrębnych przepisach.
    W związku z powyższym, Miasto zawarło ze Spółką umowę z dnia (...) nr (...) o świadczenie
    usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta obowiązującą w
    okresie od (...) do (...) (dalej: Umowa). Ww. Umowa została zawarta na podstawie
    zamówienia przeprowadzonego w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o publicznym
    transporcie zbiorowym, a także art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007
    Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. (Dz. U. UE. L. 2007. 315.1;
    dalej: Rozporządzenie) dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego
    transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i
    (EWG) nr 1107/70. Zgodnie z preambułą Umowy Organizator zleca, a Operator przyjmuje
    wykonanie usługi w zakresie gminnych przewozów pasażerskich o charakterze
    użyteczności publicznej.
    Przedmiotem Umowy jest uregulowanie zasad realizacji przez Operatora zobowiązania do
    świadczenia publicznych usług komunikacyjnych w zakresie lokalnego transportu
    zbiorowego oraz innych zobowiązań bezpośrednio związanych z realizacją tych usług,
    określonych w Umowie. Umowa określa szczegółowe zasady na jakich Operator będzie
    wykonywał zadanie własne Organizatora w zakresie lokalnego transportu zbiorowego w
    granicach administracyjnych Miasta. W szczególności Umowa reguluje warunki i zasady
    realizacji przez Operatora usług przewozowych na liniach autobusowych oraz zasady
    korzystania z infrastruktury komunikacji zbiorowej.
    W ramach Umowy Operator jest zobowiązany i uprawniony do:
    (...)
    W ramach Umowy Organizator jest zobowiązany i uprawniony do:
    (...)
    Zgodnie z Umową finansowanie przez Miasto przewozów na liniach komunikacyjnych
    polega na:
    - pobieraniu przez Operatora opłat zgodnych z cennikiem opłat,
    - przekazywaniu Operatorowi rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów i utraconych
      przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych przejazdów,
    - obliczanie wysokości rekompensaty należnej Operatorowi w okresie obowiązywania
      Umowy, będzie odbywać się na zasadach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o
      publicznym transporcie zbiorowym oraz w Rozporządzeniu. Sposób obliczania
      należnej rekompensaty został określony w załączniku nr 3 do Umowy. Operator jest
      zobowiązany przedłożyć Organizatorowi na jego żądanie wszystkie niezbędne

      dokumenty, w tym sprawozdania finansowe i inne dane analityczne umożliwiające
      weryfikację kosztów poniesionych na świadczenie usług przewozowych w okresie
      obowiązywania Umowy.
    Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Umowy rozliczenia rekompensaty dokonuje się na
    podstawie danych dostarczonych przez Operatora obejmujących miesięczny okres
    rozliczeniowy wg wzoru:
    R = K - P - P + Zdt
    R - należna rekompensata;
    K - koszty poniesione w związku ze zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług zbiorowego
    transportu publicznych objętego Umową;
    P - wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci komunikacji miejskiej d
    obsługiwanej w ramach danych zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych;
    P - przychody taryfowe;t
    Z - rozsądny zysk.
    Przy dokonywaniu wyliczenia rekompensaty Organizator kieruje się następującymi
    zasadami:
    1) uwzględnione zostają wszystkie koszty świadczenia usług przewozowych, objętych
      zakresem Umowy, ponoszone przez Operatora, w szczególności:
      a) wszystkie koszty stałe związane z działalnością przewozową,
      b) wszystkie koszty zmienne związane z działalnością przewozową,
      c) koszty związane z utrzymaniem i korzystaniem z niezbędnej infrastruktury
        technicznej,
      d) koszty uwzględnionych uprawnień pasażerów do bezpłatnych lub ulgowych
        przejazdów wynikających z przepisów prawa,
      e) koszty finansowe bezpośrednio związane ze świadczeniem usług przewozowych, z
        uwzględnieniem finansowania planowanych zadań inwestycyjnych niezbędnych
        do ich świadczenia,
      f) koszty ogólnozakładowe, zarządu, ogólnogospodarcze rozliczane wg rozdzielnika
        kosztów,
      g) podatki i opłaty niezależne od Operatora,
    2) koszty zostają pomniejszone o wszystkie dodatkowe wpływy wygenerowane na sieci
      komunikacji miejskiej obsługiwanej przez Operatora w ramach świadczenia usług
      przewozowych objętych Umową,
    3) koszty zostają pomniejszone o przychody taryfowe oraz jakiekolwiek inne przychody
      wygenerowane podczas wypełniania zobowiązania wynikającego z Umowy, w
      szczególności:
      a) wpływy ze sprzedaży biletów oraz opłat dodatkowych za przejazdy lokalnym
        transportem zbiorowym stanowiące przychód Operatora,
      b) wpływy z reklamy na pojazdach,
      c) pozostałe wpływy na sieci.
    Rozsądny zysk, o którym mowa w Rozporządzeniu dla okresu obowiązywania Umowy (tj.
    lat (...)) obliczany jest/będzie zgodnie z załącznikiem nr 4 do Umowy. Rozsądny zysk
    wypłacany jest/będzie Operatorowi w okresach comiesięcznych, w każdym kolejnym roku

    obowiązywania Umowy, w wysokości równej 1/12 wraz z wypłatą rekompensaty w
    kolejnych miesiącach obowiązywania Umowy. Rozsądny zysk za okres od (...) do (...)
    zostaje ustalony na poziomie 2% stopy zwrotu z kapitału w ujęciu realnym.
    Wysokość rozsądnego zysku przysługującego Operatorowi określa się na dany rok trwania
    Umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jako iloczyn
    wartości bieżącej kapitału zaangażowanego i stopy zwrotu.
    Wartość bieżącą kapitału zaangażowanego ustala się jako wartość początkową,
    stanowiących własność Operatora, środków trwałych i wartości niematerialnych i
    prawnych, lub wartość po aktualizacji wyceny tych środków trwałych, pomniejszoną o
    wartość odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych, a także o odpisy z tytułu trwałej
    utraty wartości:
    1) do środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa zalicza
      się nieodpłatnie nabyte przez Spółkę środki trwałe i wartości niematerialne i
      prawne, o ile Operator nie zdecyduje inaczej,
    2) w przypadku gdy wartość bieżąca kapitału zaangażowanego jest mniejsza od ceny
      rynkowej, to wartość tę ustala się według cen rynkowych,
    3) w związku z realizacją przez Operatora usługi publicznej oraz pozostałej działalności
      wartość bieżąca kapitału zaangażowanego ustalana jest w oparciu o uzgodnione
      między organizatorem a operatorem klucze alokacyjne,
    4) wartość klucza alokacyjnego dla usług publicznych określa się na 99%,
    5) do celów ustalenia wartości bieżącej kapitału zaangażowanego przyjmuje się
      wartości na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, dla którego obliczany jest
      rozsądny zysk.
    Wysokość stopy zwrotu ustalana jest na poziomie 2%. W przypadku gdy Operator w
    kolejnym roku trwania Umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego zmniejszy stratę związaną z realizacją usługi publicznej w stosunku do jej
    wielkości w poprzednim roku trwania Umowy, Organizator może w roku następującym po
    tym kolejnym roku trwania Umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego zwiększyć wysokość rozsądnego zysku.
    Ponadto zgodnie z Umową Operator ma obowiązek zorganizowania systemu sprzedaży
    biletów komunikacji autobusowej określonych co do rodzaju i cen w aktualnie
    obowiązującej taryfie. Operator prowadzi kontrolę posiadania przez pasażerów biletów
    komunikacji autobusowej oraz pobiera opłaty dodatkowe, zgodnie z obowiązującymi w
    tym zakresie przepisami prawa miejscowego. Środki ze sprzedaży biletów komunikacji
    miejskiej, a także opłaty dodatkowe, stanowią przychód Operatora z tytułu realizacji usług
    przewozowych i wpływają na poziom otrzymywanej od Organizatora rekompensaty.
    Wpływy z tytułu pobierania przez Operatora opłat zgodnych z cennikiem, w tym opłat
    dodatkowych za przejazd bez ważnego biletu, stanowią przychód Operatora. Przychody z
    tego tytułu określone zostaną w ramach kalkulacji wynagrodzenia i wpływają na wysokość
    należnego wynagrodzenia wyrównawczego (rekompensaty). Z tytułu wykonywania usług,
    o których mowa w Umowie, Operatorowi przysługuje wynagrodzenie w formie
    wyrównania (wynagrodzenie wyrównawcze rekompensata), określone jako różnica
    poniesionych kosztów z tytułu świadczonych usług oraz wszystkich wpływów
    wygenerowanych z tytułu świadczenia usług przewozowych.
    Do (...) Spółka pobierała od korzystających z komunikacji miejskiej opłaty za przejazd
    komunikacją zgodnie z cennikiem ustalonym zarządzeniem nr (...) Prezydenta Miasta (...) z
    dnia (...). w sprawie (...). Stanowiły one przychód Operatora, który następnie pomniejszał
    uzyskiwaną od Miasta rekompensatę. Niemniej jednak Spółka wskazuje, że z uwagi na

    wydane w dniu (...) zarządzenie nr (...) Prezydenta Miasta (...) w sprawie (...) począwszy od
    (...) przejazdy komunikacją miejską na terenie miasta (...) są bezpłatne. Jedynymi,
    sporadycznymi, opłatami wnoszonymi przez korzystających z komunikacji miejskiej (i
    stanowiącymi przychód Spółki) są opłaty dodatkowe za naruszenie przepisów o zabieraniu
    ze sobą do środka transportowego zwierząt i rzeczy oraz za spowodowanie zatrzymania
    lub zmiany trasy środka transportowego bez uzasadnionej przyczyny.
    Jednocześnie Spółka wskazuje, że odpłatność pasażerów za usługę świadczoną przez
    Spółkę (a także brak jakiejkolwiek odpłatności od (...)) na ich rzecz jest ustalana w
    stosownym zarządzeniu Prezydenta Miasta i nie ma bezpośredniego związku z
    otrzymywaną rekompensatą. Niezależnie od wysokości rekompensaty odpłatność
    ponoszona przez pasażerów nie była ani niższa ani wyższa, podobnie jest w przypadku
    braku odpłatności pasażerów od (...) Rekompensata ta nie ma więc bezpośredniego
    wpływu na cenę świadczonych przez Spółkę usług.
    Ponadto Gmina wskazuje, iż obecnie rozważany jest powrót od (...) do pobierania przez
    Spółkę odpłatności od korzystających z komunikacji miejskiej za przejazd komunikacją.
    Jak zostało to wskazane na początku stanu faktycznego, Spółka wykonuje także inną
    działalność gospodarczą jednakże nie powoduje ona możliwości wyrównania kosztów
    powierzonego jej w ramach Umowy zadania polegającego na świadczeniu usług w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego, w związku z tym nie mogłaby zapewnić
    swojego funkcjonowania bez stosownej rekompensaty otrzymywanej od Miasta. Taka
    forma realizacji zadań własnych Miasta jest prawnie możliwa oraz konieczna ze względu
    na interes publiczny. Ponadto, ze względu na fakt prowadzenia przez Operatora innych
    rodzajów działalności oprócz powierzonych w ramach Umowy usług przewozowych, w
    celu zwiększenia przejrzystości Operator prowadzi własne księgi rachunkowe w ten
    sposób aby był w stanie rozdzielić (wydzielić) przychody i koszty odrębnie do każdej z
    prowadzonych przez siebie działalności.
    Spółka wskazuje, że dotychczas opodatkowywała VAT otrzymywaną zgodnie z Umową od
    Miasta rekompensatę i wystawiała na Miasto co miesiąc fakturę VAT. Niemniej jednak po
    wydanym w dniu 8 maja 2025 r. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie o sygn. C-615/23 Spółka powzięła wątpliwość w prawidłowość swojego
    dotychczasowego postępowania.
    Pytania
    1. Czy wykonywanie przez Spółkę usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego
      na podstawie Umowy stanowi/będzie stanowić odpłatne świadczenie usług na rzecz
      Miasta, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT?
    2. Czy wartość rekompensaty, którą Spółka otrzymuje od Miasta stanowi/będzie stanowić
      element wynagrodzenia w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i tym samym
      powinna być ona opodatkowana VAT i udokumentowana fakturą VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Wykonywanie przez Spółkę usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na
      podstawie Umowy nie stanowi/nie będzie stanowić odpłatnego świadczenia usług na
      rzecz Miasta, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    2. Wartość rekompensaty, którą Spółka otrzymuje od Miasta nie stanowi/nie będzie
      stanowić elementu wynagrodzenia w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i tym
      samym nie podlega opodatkowaniu VAT i nie powinna być ona dokumentowana
      fakturą VAT.
    Uzasadnienie:
    Ad. 1 i 2

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT - przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Pod pojęciem świadczenia usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT. Zasadniczo, poza nieistotnymi dla
    niniejszej analizy wyjątkami, świadczenie to ma charakter odpłatny, czyli w zamian za
    świadczenie usługi usługodawca otrzymuje świadczenie wzajemne, najczęściej w formie
    pieniężnej.
    Zatem dla istnienia odpłatnej usługi podlegającej opodatkowaniu VAT niezbędne jest
    istnienie:
    1) pewnego zachowania (działania lub zaniechania) usługodawcy wynikającego z jego
      relacji prawnej z usługobiorcą;
    2) adresata tego zachowania, czyli bezpośredniego konsumenta lub odbiorcy, który
      odnosi korzyść o charakterze majątkowym, z tytułu świadczenia lub zaniechania
      usługodawcy;
    3) adekwatnego świadczenia wzajemnego usługobiorcy na rzecz usługodawcy w postaci
      najczęściej pieniężnej (choć również rzeczowej/usługowej - wówczas określa się to
      jako barter usług).
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał lub TSUE) wynika, iż świadczenie usług
    jest dokonywane odpłatnie w rozumieniu dyrektywy VAT tylko wtedy, gdy pomiędzy
    usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje
    wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi
    faktyczne odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy (wyrok z
    dnia 22 czerwca 2016 r., Ćesky rozhlas, C-11/15 C:2016:470, pkt21).
    Trybunał orzekł, że ma to miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, że zapłacone kwoty
    stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za możliwą do wyodrębnienia usługę świadczoną w
    ramach takiego stosunku prawnego (wyrok z dnia 18 lipca 2007 r., Societe thermale
    d'Eugenie-les-Bains, C-277/05, EU:C:2007:440, pkt 19).
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może

    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, nie sposób
    uznać, że wykonywanie przez Spółkę zadania Miasta powierzonego jej na podstawie
    Umowy stanowi w myśl ww. przepisów odpłatne świadczenie usług na rzecz Miasta. Jak
    wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, odbiorcami realizowanych
    przez Spółkę usług są podmioty zewnętrzne zainteresowane skorzystaniem z oferowanych
    przez nią usług zbiorowego transportu publicznego, nie zaś samo Miasto. Beneficjentami
    wykonywanej przez Spółkę usługi transportu zbiorowego są każdorazowo podmioty
    zewnętrzne zainteresowane skorzystaniem z usług Spółki (od których Spółka pobierała do
    (...) opłaty za przejazd). Miasto nie jest zatem adresatem zachowania Wnioskodawcy. Tym
    samym, w ocenie Wnioskodawcy, niespełniona zostaje przesłanka nr 2 opisana powyżej,
    niezbędna dla uznania świadczeń Wnioskodawcy za odpłatne usługi na rzecz Miasta.
    Po drugie, nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy usługami świadczonymi przez
    Wnioskodawcę, a otrzymanym przez niego od Miasta świadczeniem w postaci
    rekompensaty.
    Nie ma zatem adekwatnego świadczenia wzajemnego po stronie Miasta. Rekompensata
    wypłacana na rzecz Spółki przez Miasto nie jest i nie może być kalkulowana jako
    świadczenie wzajemne i adekwatne do korzyści jakie otrzymuje Miasto, gdyż Miasto, jak
    zostało to wykazane powyżej, nie jest adresatem (beneficjentem) usług Spółki i nie
    uzyskuje w związku z tym żadnych korzyści materialnych.
    Wypłata rekompensaty w żaden sposób nie jest uzależniona od świadczenia Spółki na
    rzecz Miasta, a jest należna Spółce wyłącznie w przypadku powstania nadwyżki kosztów
    ponoszonych w ramach świadczonych przez Spółkę usług w ramach Umowy, nad
    wartością przychodów osiąganych z tytułu realizacji usług wskazanych w Umowie. Tym
    samym, przyjęty w Umowie mechanizm przyznawania rekompensaty powiązany jest ściśle
    z sytuacją finansową Spółki z tytułu realizacji zadania określonego w Umowie, a nie z ceną
    świadczonych przez nią usług. Niemniej jednak Spółka zaznacza, że dotychczas nie
    wystąpiła taka sytuacja, aby przychody osiągane z tytułu wykonywania usług w ramach
    Umowy były wyższe niż ponoszone na nie koszty. Trudno wyobrazić sobie taką sytuację w
    typowej relacji pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, gdzie wynagrodzenie za usługę nie
    ma związku z faktycznym świadczeniem lub zaniechaniem usługodawcy.
    Ponadto w ocenie Spółki nie można uznać również, ze wypłacana jej rekompensata
    stanowi ekwiwalent lub uzupełnienie wynagrodzenia, czy zapłaty ceny za konkretną
    usługę świadczoną przez Spółkę na rzecz Miasta.
    W związku z powyższym, w opinii Spółki należy uznać, że czynności wykonywane przez
    Spółkę w związku z realizacją obowiązków wynikających z Umowy, nie stanowią/nie będą
    stanowiły odpłatnego świadczenia usług na rzecz Miasta, a wypłacana rekompensata nie
    wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem VAT jako element wynagrodzenia za te
    usługi.
    Stanowisko to potwierdza brzmienie przepisów ustawy o VAT. Stosownie do treści art. 29a
    ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art.
    119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl ust. 6 tego artykułu, podstawa opodatkowania obejmuje:

    1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 29a ustawy wynika, że do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze (w tym także rekompensaty), które mają bezpośredni wpływ na
    kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy lub świadczenia usługi. Elementem zasadniczym
    wpływającym na objęcie uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy
    opodatkowania jest stwierdzenie, czy dotacja udzielana jest w celu sfinansowania, czy też
    dofinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług.
    Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają dotacje o
    charakterze przedmiotowym, wpływające bezpośrednio na cenę usług, a nie te, które
    mają charakter zakupowy (ogólny).
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje, dopłaty, rekompensaty) są, czy też nie są
    opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele
    realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania rekompensaty za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast rekompensaty
    niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu
    przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    rekompensaty, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą
    towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 ww. Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji, rekompensaty) stanowi wyjątek od
    zasad ogólnych wspólnego systemu podatku od towarów i usług. Nie wszystkie subwencje
    (dotacje, rekompensaty) stanowią element podstawy opodatkowania tym podatkiem.
    Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami, rekompensatami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje, rekompensaty) nie wchodzą tym samym do podstawy
    opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu.
    Celem wypłacanej Spółce rekompensaty jest pokrycie strat jakie ponosi ona w związku z
    wykonywaniem zadań własnych Miasta, powierzonych Spółce na podstawie Umowy.
    Spółka pragnie podkreślić, że przedmiotowa rekompensata nie ma bezpośredniego
    wpływu na ceny usług świadczonych przez Spółkę, a jej istotą jest jedynie pokrycie
    kosztów powierzonych Spółce na podstawie Umowy zadań do wykonania, które nie
    znalazły pokrycia w przychodach Spółki. Tym samym, zdaniem Spółki, charakter
    otrzymywanej przez nią rekompensaty nie wyklucza pośredniego wpływu na ceny usług,
    lecz nie jest to wpływ bezpośredni, o jakim jest mowa w interpretowanym przepisie.

    Inaczej byłoby, gdyby rekompensata została określona np. jako dofinansowanie do cen
    biletów, wówczas spełniałyby ona przesłanki uznania za podlegającą opodatkowaniu w
    oparciu o art. 29a ust. 1 ustawy VAT.
    Ponadto jak wskazano wcześniej, istotą otrzymywanej rekompensaty jest stricte
    dofinansowanie działalności bieżącej poprzez pokrycie kosztów lub, w sytuacji wystąpienia
    przychodów, nadwyżki kosztów nad przychodami związanymi z wykonywaniem usług
    świadczonych na podstawie Umowy zawartej z Miastem. Oznacza to, że rekompensata ma
    charakter ogólny, a jej celem jest dotowanie działalności Spółki. Nie ma więc wpływu na
    cenę poszczególnych usług, które w żadnym wypadku nie zwiększają się, ani nie
    zmniejszają w zależności od wysokości przyznanej rekompensaty.
    Dodatkowo, Spółka pragnie zaznaczyć, że w podobny sposób przepis art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT interpretowany jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (np. wyroki z dnia: 27 września 2018 r. I FSK 1875/16 oraz I FSK 1876/16, 7 listopada 2018
    r. I FSK 1692/16).
    Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) i wojewódzkich
    sądów administracyjnych (dalej: WSA), rekompensaty za świadczone usługi publiczne
    przyznawane np. operatorom na podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy o publicznym
    transporcie zbiorowym nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a
    ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Rekompensata służy - zgodnie z ustawą o
    publicznym transporcie zbiorowym - pokryciu deficytu, czyli straty powstałej w związku ze
    świadczeniem usług publicznych. Otrzymywana przez operatora rekompensata nie
    stanowi bezpośredniej dopłaty związanej z realizacją usług w ramach umowy o
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, gdyż nie wpływa wprost
    na wysokość ceny tych usług oferowanych przez operatora. Celem tej rekompensaty jest
    dofinansowanie całej działalności operatora (jego wyniku finansowego), na który zgodnie z
    rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady składają się: koszty
    poniesione w związku ze zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych
    wynikającym z umowy o świadczenie usług publicznych, pomniejszone o wszystkie
    dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego
    zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych oraz o przychody taryfowe i
    jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania danego zobowiązania z
    tytułu świadczenia usług publicznych, a powiększone o rozsądny zysk. Tym samym, należy
    przyjąć, że przekazywana przez organizatora rekompensata ma na celu dofinansowanie
    ogólnych kosztów działalności operatora i nie można jej powiązać z konkretnymi
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Także w omawianej sprawie, zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka
    wykonuje zadania wynikające z zawartej z Miastem Umowy. Otrzymywana rekompensata
    ma na celu zniwelowanie strat wynikłych z tego rodzaju działalności oraz zapewnienie
    Spółce rozsądnego zysku. W tym aspekcie uwzględniane są koszty działalności podatnika,
    nie zaś zakres (wartość) konkretnie świadczonej usługi. Podobnie rekompensata nie
    stanowi dotacji, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, gdyż nie wpływa wprost
    (bezpośrednio) na ceny usług, lecz służy głównie pokryciu deficytu - straty z tytułu
    wykonywania zadań publicznych.
    Powyższe zagadnienie stało się przedmiotem np. wyroku WSA w Opolu z dnia 31 stycznia
    2018 r., sygn. I SA/Op 473/17. Sprawa dotyczyła skargi na interpretację indywidualną, w
    której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że wskazane przez wnioskującą
    spółkę stanowisko, zgodnie z którym rekompensata strat wynikających ze świadczenia
    usług publicznego transportu zbiorowego, którą otrzymuje Wnioskodawca od
    organizatora Związku nie stanowi obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT jest nieprawidłowe.
    Sąd w Opolu wskazał, że „nie podziela stanowiska organu o braku znaczenia, dla oceny
    wystąpienia ww. zależności, sposobu obliczania wysokości rekompensaty. Jest wprost

    przeciwnie, gdyż, po pierwsze, według Trybunału dla oceny charakteru dotacji należy
    uwzględniać wszystkie okoliczności (patrz też wyrok w sprawie C-353/00), po wtóre zaś,
    właśnie opisany we wniosku sposób obliczenia kwoty rekompensaty wyraźnie potwierdza
    brak wymaganego przez Trybunał wyraźnego związku między obniżoną ceną usług, a
    otrzymywaną rekompensatą. Otóż, jak wynika z opisu stanu faktycznego, jest ona
    określana jako iloczyn ustalonego kosztu wozokilometra oraz liczby przejechanych
    kilometrów. Z tego powodu jej wysokość jest niezależna od ilości i ceny sprzedanych
    biletów, a więc od uzyskanego z tego tytułu przychodu. Może być sprzedany nawet 1 bilet
    (lub wcale takiej sprzedaży nie będzie) po ustalonej w drodze uchwały cenie, a mimo to
    rekompensata będzie ustalana na podstawie liczby przejechanych kilometrów i kosztów 1
    wozokilometra (do wysokości limitu). Tak więc wysokość rekompensaty w żaden sposób
    nie wpływa, czyli nie jest powiązana, z ceną biletu i tak samo cena biletu nie jest ustalana
    proporcjonalnie do wysokości otrzymanej rekompensaty. Tak też we wniosku wskazała
    skarżąca stwierdzając, że kwota rekompensaty nie ma żadnego wpływu na cenę za usługi
    przewozowe.”
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w wyrokach NSA z dnia 20 listopada
    2024 r., sygn. akt I FSK 1881/22; NSA z dnia 27 maja 2021 r., I FSK 445/18; wyrok NSA z 17
    stycznia 2023 r., I FSK 780/19; wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., I FSK 2264/19; wyrok NSA z
    28 kwietnia 2021 r., I FSK 883/18; wyrok NSA z 26 maja 2021 r., I FSK 1803/18; wyrok NSA z
    dnia 27 sierpnia 2019 r., I FSK 1072/17; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2018 r., I FSK 1692
    /16, NSA z dnia 15 października 2020 r., sygn. I FSK 706/18; NSA z dnia 30 stycznia 2019 r.,
    sygn. I FSK 1673/16; NSA z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. I FSK 1692/16 oraz wojewódzkich
    sądów administracyjnych: WSA w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. I SA/Gd 84/25,
    WSA w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2021 r. I SA/Rz 298/21, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia
    30 listopada 2022 r. I SA/GI 1112/22, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r., I
    SA/GI 898/19, WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2021 r., I SA/Kr 12/21; z dnia 30 września
    2020 r., I SA/Kr 429/20; WSA w Olsztynie z dnia 3 września 2020 r., I SA/OI 255/20; WSA w
    Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2020 r., I SA/Bd 269/20.
    Ponadto Spółka pragnie również wskazać na wyrok TSUE z dnia 8 maja 2025 r. sygn. C-615
    /23, w którym sąd rozpatrując sprawę dotyczącą opodatkowania podatkiem VAT
    rekompensat do usług transportu zbiorowego wskazał, że „(...) zryczałtowana
    rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu
    świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat
    poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy
    opodatkowania tego przedsiębiorstwa.”. W analizowanej przez TSUE sprawie, analogicznie
    jak w przypadku Wnioskodawcy, rekompensata również służyła pokryciu strat spółki, była
    wypłacana a posteriori, a cena usług świadczonych na rzecz odbiorców, nie zmniejszała się
    proporcjonalnie do kwoty wypłacanej rekompensaty.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem. Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się
    odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
    towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Jak wykazano wyżej,
    rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług, ani
    bezpośredniej dopłaty związanej z realizacją usług na rzecz Miasta. Nie podlega ona zatem
    udokumentowaniu fakturą VAT.
    Mając na uwadze powyższe oraz okoliczności faktyczne sprawy, zdaniem Wnioskodawcy,
    nie świadczy on/nie będzie świadczyć w ramach Umowy odpłatnych usług na rzecz Miasta,
    zaś rekompensata otrzymywana od Miasta nie powinna wchodzić w zakres podstawy

    opodatkowania podatkiem od towarów i usług jako wynagrodzenie za odpłatne
    świadczenie usług, a w konsekwencji nie ma konieczności dokumentowania jej fakturą
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:

      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej
    dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął
    z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując
    czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają
    VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi
    w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to
    owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    258), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
    właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
        pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
        mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
        komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
        zawarły porozumienie.

    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
    szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
        a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
          ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
        b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
          przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
          właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
        c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
          zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
    szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;

      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Według art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.

    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że na podstawie zawartej z Miastem
    umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na terenie
    Miasta obowiązującej w okresie od (...) do (...), świadczą Państwo, jako Operator, usługi
    przewozów pasażerskich. Środki ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej, a także
    opłaty dodatkowe, stanowią Państwa przychód z tytułu realizacji usług przewozowych. Do
    (...) pobierali Państwo od korzystających z komunikacji miejskiej opłaty za przejazd
    komunikacją zgodnie z cennikiem ustalonym zarządzeniem Prezydenta Miasta. Natomiast
    z uwagi na wydane w dniu (...) zarządzenie Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia
    uprawnień do bezpłatnych przejazdów osób środkami komunikacji miejskiej na terenie
    miasta, począwszy od (...) przejazdy komunikacją miejską na terenie miasta są bezpłatne.
    Obecnie rozważany jest powrót od (...) do pobierania przez Państwa odpłatności od
    korzystających z komunikacji miejskiej za przejazd komunikacją. W ramach umowy
    Organizator jest zobowiązany do przyznania Państwu rekompensaty w związku z
    realizacją świadczenia usług w zakresie lokalnego transportu zbiorowego i osiąganiem z
    tego tytułu przez Państwa straty. Ponadto wypłacany jest Państwu rozsądny zysk.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy wykonywanie przez Państwa usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego na podstawie Umowy stanowi/będzie stanowić
    odpłatne świadczenie usług na rzecz Miasta, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz czy
    wartość rekompensaty, którą otrzymują Państwo od Miasta stanowi/będzie stanowić
    element wynagrodzenia w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i tym samym powinna
    być ona opodatkowana VAT i udokumentowana fakturą VAT.
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport

    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
      uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
      status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja
      powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by
      dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim
      przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy
      towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu
      [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#
      573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
      VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub
      częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub
      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT
      i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą

      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może
      przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu
      ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany
      okres. (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie
      ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz
      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons,
      C-184/00, EU:C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Jak wynika z wniosku, rekompensaty otrzymywane są przez Państwa w celu pokrycia strat
    powstałych w związku ze świadczeniem przez Państwa usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego. Powiększane są one o rozsądny zysk. Obliczanie wysokości
    rekompensaty należnej Państwu odbywa się na zasadach określonych w art. 50 ust. 1 pkt
    2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym oraz w Rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007.
    Zatem otrzymywane przez Państwa rekompensaty nie stanowią wynagrodzenia za
    konkretne świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz

    służą zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie zachodzi
    bezpośredni związek między otrzymaną rekompensatą a ceną biletu czy konkretnym
    świadczeniem na rzecz pasażera. Organizator transportu - jednostka samorządu
    terytorialnego tj. Miasto - nie nabywa od Państwa odpłatnej usługi, lecz za pomocą
    rekompensat wspiera Państwa działalność i umożliwia realizację celu publicznego, jakim
    jest dostępność usług transportowych.
    Zatem otrzymywane przez Państwa rekompensaty nie stanowią indywidualnej korzyści ani
    na rzecz Organizatora ani na rzecz Państwa. Umożliwiają jedynie Organizatorowi realizację
    celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych, a Państwu pokrycie straty
    finansowej, w związku z realizacją tych usług.
    Z uwagi na powyższe, otrzymywane przez Państwa od Organizatora - jednostki samorządu
    terytorialnego tj. Miasta - rekompensaty strat wynikających ze świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego, przyznane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    publicznym transporcie zbiorowym, nie stanowią podstawy opodatkowania, o której
    mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Podsumowując, mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz orzeczenie
    TSUE w sprawie C-615/23 stwierdzić należy, że otrzymywane przez Państwa rekompensaty
    za realizację usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jako pokrycie straty oraz
    tzw. rozsądny zysk, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym
    samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie stanowią czynności
    wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii dokumentowania
    rekompensaty wskazać należy, że w myśl art. 106a ustawy:
    Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
        a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
          usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego
          i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę
          lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego
          dostawy towarów,
        b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale
          XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
          rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
          Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce
        pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem
        świadczenia jest terytorium:
        a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
          zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
          faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę
          lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
        b) państwa trzeciego;

        3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych,
          o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
          zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
          członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
          Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim
        identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
    W świetle art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W oparciu o przepisy ustawy, należy wskazać, że faktury są dokumentami
    potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.
    Jak wskazano wyżej, w analizowanej sprawie otrzymana przez Państwa rekompensata z
    tytułu świadczenia usług przewozu osób i bagażu na liniach autobusowych w publicznym
    transporcie zbiorowym nie stanowi podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a
    ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W
    konsekwencji brak jest podstaw do udokumentowania rekompensaty fakturami VAT.
    Podsumowując, wykonywanie przez Państwa usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego na podstawie Umowy nie stanowi/nie będzie stanowić odpłatnego
    świadczenia usług na rzecz Miasta, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Wartość
    rekompensaty, którą Państwo otrzymują od Miasta nie stanowi/nie będzie stanowić
    elementu wynagrodzenia w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i tym samym nie
    powinna być ona opodatkowana VAT i udokumentowana fakturą VAT.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

    Jednocześnie należy podkreślić, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.