Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.146.2023.10.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Ustalenia, czy Wnioskodawca jest uprawniony stosownie do
art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych do zmniejszenia podstawy opodatkowania w
zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty
określonego w porozumieniu w części w jakiej wierzytelność
nie została przez Kontrahentów uregulowana, tj. w zeznaniu
składanym za rok 2022.
Słowa kluczowe: dług-przejęcie długu
dłużnik
ulga-ulga na złe długi
Zagadnienia: nieuregulowanymi wierzytelnościami o zapłatę
świadczenia pieniężnego z tytułu transakcji handlowej-
Konsekwencje dla wierzyciela
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Złe długi - zmiana wysokości
podstawy opodatkowania oraz straty w związku z
nieuregulowanymi wierzytelnościami o zapłatę
świadczenia pieniężnego z tytułu transakcji handlowej-
Warunki stosowania przepisów dotyczących złych długów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18f-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18f-ust. 10
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18f-ust. 11
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18f-ust. 9
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Złe długi - zmiana wysokości
podstawy opodatkowania oraz straty w związku z
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 marca 2023 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 maja 2023 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym oraz zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi działalność handlową i usługową związaną z
    obrotem maszynami rolniczymi.
    Dnia (...) grudnia 2021 r. pomiędzy Spółką a Kontrahentem 1 (Zobowiązanym 1, osobą
    fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą) zostało zawarte Porozumienie 1, zgodnie z
    którym Zobowiązany 1 oświadczył, że na dzień podpisania Porozumienia 1 dłużny jest
    Wnioskodawcy łączną kwotę (...) zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w

    transakcjach handlowych w płatności od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty,
    tytułem nieuregulowanych na rzecz Wnioskodawcy, następujących faktur VAT:
      a) Faktura VAT nr (...) z dnia 25 czerwca 2018 r.,
      b) Faktura VAT nr (...) z dnia 18 lipca 2018 r.,
      c) Faktura VAT nr (...) z dnia 10 sierpnia 2018 r.,
      d) Faktura VAT nr (...) z dnia 22 sierpnia 2018 r.,
      e) Faktura VAT nr (...) z dnia 5 września 2018 r.,
      f) Faktura VAT nr (...) z dnia 19 września 2018 r.,
      g) Faktura VAT nr (...) z dnia 1 października 2018 r.,
      h) Faktura VAT nr (...) z dnia 5 października 2018 r.,
      i) Faktura VAT nr (...) z dnia 22 października 2018 r.,
      j) Faktura VAT nr (...) z dnia 22 października 2018 r.,
      k) Faktura VAT nr (...) z dnia 27 października 2018 r.,
      l) Faktura VAT nr (...) z dnia 9 listopada 2018 r.,
      m) Faktura VAT nr (...) z dnia 29 listopada 2018 r.,
      n) Faktura VAT nr (...) z dnia 29 marca 2018 r.,
      o) Faktura VAT nr (...) z dnia 5 kwietna 2018 r.,
      p) Faktura VAT nr (...) z dnia 5 kwietnia 2018 r.,
      q) Faktura VAT nr (...) z dnia 5 kwietnia 2018 r.,
      r) Faktura VAT nr (...) z dnia 18 kwietnia 2018 r.,
      s) Faktura VAT nr (...) z dnia 25 kwietnia 2018 r.,
      t) Faktura VAT nr (...) z dnia 31 lipca 2018 r.,
      u) Faktura VAT nr (...) z dnia 14 listopada 2018 r.,
      v) Faktura VAT nr (...) z dnia 27 listopada 2018 r.,
      w) Faktura VAT nr (...) z dnia 31 maja 2019 r.,
      x) Faktura VAT nr (...) z dnia 15 maja 2019 r.
    Zobowiązany 1 na mocy Porozumienia 1 zgodnie z art. 117 § 2 k.c. zrzekł się zarzutu
    przedawnienia w stosunku do ww. faktur VAT. Porozumienie stanowi, że Zobowiązany 1
    uznaje należności w całości i potwierdza ich wymagalność. Zgodnie z Porozumieniem 1
    Zobowiązany 1 zobowiązał się do spłaty ww. zadłużenia w terminie do dnia (...) lipca 2022
    r.
    Dnia (...) grudnia 2021 r. pomiędzy Spółką a Kontrahentem 2 (Zobowiązanym 2, osobą
    fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą) zostało zawarte Porozumienie 2, zgodnie z
    którym Zobowiązany 2 oświadczył, że na dzień podpisania Porozumienia 2 dłużny jest
    Wnioskodawcy łączną kwotę (...) zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w
    transakcjach handlowych w płatności od dnia 6 czerwca 2019 r. tytułem części
    nieuregulowanej na rzecz Wierzyciela faktury VAT nr (...) z dnia 29 maja 2019 r., której
    termin płatności upłynął w dniu (...) czerwca 2019 r. Zobowiązany ww. opisaną należność
    uznał w całości i potwierdził jej wymagalność oraz bezsporność. Zobowiązany 2
    zobowiązał się do spłaty zadłużenia, o którym mowa powyżej w całości, w terminie do (...)
    lipca 2022 r.
    Do momentu złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej część z ww.
    wymienionych zobowiązań została przez Kontrahentów uregulowana.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 3 maja 2023 r. Wnioskodawca wskazał
    ponadto, że zarówno wierzyciel, jak i dłużnik (Wnioskodawca, oraz Zobowiązany 1 i
    Zobowiązany 2) nie były/nie są w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego,
    postępowania upadłościowego ani w trakcie likwidacji.

    Od daty zawarcia pierwotnej umowy oraz wystawienia faktur upłynęły 2 lata. Od momentu
    zawarcia porozumień dot. zrzeczenia się zarzutu przedawnienia oraz uznania należności
    w całości i potwierdzenia ich wymagalność nie upłynęły 2 lata.
    Transakcja handlowa zawarta została w ramach działalności wierzyciela oraz działalności
    dłużnika (Zobowiązanego 1 i Zobowiązanego 2), z których dochody podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Transakcje, które dotyczą opisanych we wniosku wierzytelności nie były dokonywane z
    podmiotami powiązanymi.
    Wierzytelności, o których mowa we wniosku, zostały zaliczone do przychodów należnych
    Wnioskodawcy.
    Wierzytelności, o których mowa we wniosku nie zostały przez Wnioskodawcę zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych.
    Wierzytelności nie są przedawnione, ponieważ Zobowiązani zrzekli się zarzutu
    przedawnienia.
    Na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy którego dotyczy wniosek
    wierzytelności nie zostały uregulowane ani zbyte.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca jest uprawniony stosownie do art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych do zmniejszenia podstawy
    opodatkowania w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym
    upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego w porozumieniu w części
    w jakiej wierzytelność nie została przez Kontrahentów uregulowana, tj. w zeznaniu
    składanym za rok 2022?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, od 1 stycznia 2020 r. art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o
    zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych (Dz.U. z 2019 r. poz.
    1649) do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
    wprowadzono przepisy szczególne mające na celu rozpoznawanie skutków w podatku
    dochodowym tzw. „złych długów”, tj. art. 18f.
    Stosownie do regulacji art. 18f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., podstawa opodatkowania ustalona
    zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art.
    18d może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o
    zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu
    nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym
    zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
    którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze
    (rachunku) lub w umowie.
    Zgodnie z art. 18f ust. 5 u.p.d.o.p., zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2
    dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została
    uregulowana lub zbyta.
    Natomiast, w myśl art. 18f ust. 10 u.p.d.o.p., przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku,
    gdy spełnione są łącznie następujące warunki:
      1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
        podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania
        upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
      2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej
        wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

        została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku,
        gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok
        kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca
        roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
      3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności
        dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Stosownie do postanowień art. 18f ust. 11 u.p.d.o.p., okres 90 dni, o którym mowa w ust.
    1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia następującego po określonym na fakturze
    (rachunku) lub w umowie upływie terminu do uregulowania zobowiązania.
    Stosownie do art. 17 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu
    ograniczenia zatorów płatniczych, przepisy ustawy zmienianej w art. 3 (wprowadzające do
    u.p.d.o.p. ulgę na złe długi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie
    do transakcji handlowych w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 10, w przypadku których
    termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r.
    W przedmiotowej sprawie decydującym dla możliwości skorzystania przez Wnioskodawcę
    z ulgi na złe długi jest zatem termin płatności wynikający z porozumienia stanowiącego
    umowę, z której wynika termin płatności.
    Stanowisko takie potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 15
    maja 2020 r., Znak: 0114-KDIP1-1.4012.135.2020.2.KOM: „W pierwszej kolejności należy
    wskazać, że przepisy podatkowe nie regulują stosunków cywilnoprawnych (zasad
    zawierania umów cywilnoprawnych, porozumień), ani nie mają wpływu na ich treść, w tym
    ustalenia dotyczące terminów płatności. Zgodnie z zasadą swobody umów, to strony
    umowy rozstrzygają m.in. zasady rozliczeń z tytułu zawarcia umów cywilnoprawnych.
    Podkreślić należy, że ustalony przez strony termin zapłaty powinien być obustronną wolą
    stron transakcji zawartej w ramach stosunku cywilnoprawnego. Wskazać bowiem należy,
              1że zgodnie z art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r.
    poz. 1145, z późn. zm.), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według
    swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze)
    stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Organy podatkowe nie mają
    prawa ingerować w treść zawieranych umów i przyjęte w nich ustalenia, w tym zasady
    ustalania terminów płatności, chyba że postanowienia umów naruszają przepisy
    podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w trakcie przeprowadzonego przez organ
    pierwszej instancji postępowania podatkowego. Zatem tut. Organ nie jest właściwy do
    oceny skuteczności zawieranych między kontrahentami porozumień, lecz do oceny
    skutków tych porozumień na gruncie prawa podatkowego.”
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie powiązania terminu zapłaty, wynikającego ze
    stosowania przepisu przejściowego, z prawem do zastosowania ulgi znajduje
    potwierdzenie w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 grudnia 2019
    r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.405.2019.1.AM: „Z powyższego jednoznacznie wynika, że
    przepisy wprowadzone ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. mają zastosowanie do transakcji
    handlowych zawartych po 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem rozwiązań przewidzianych w
    ustawach podatkowych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w
    brzmieniu nadanym ustawą o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów
    płatniczych, mają zastosowanie do transakcji handlowych, w przypadku których termin
    zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r. Odnosząc powyższe do przedstawionego we
    wniosku zagadnienia, stwierdzić należy, że regulacje art. 18f będą dotyczyć zakupu
    towarów i usług wynikających z transakcji handlowych, dla których termin zapłaty upływa
    po 31 grudnia 2019 r., w tym również do transakcji handlowych zawartych przed 1
    stycznia 2020 r.
    W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym obowiązek korekty
    dochodu na podstawie art. 18f ustawy o CIT dotyczyć będzie wyłącznie zakupu towarów i

    usług wynikających z transakcji handlowych zrealizowanych po 31 grudnia 2019 r., dla
    których termin zapłaty upływa po tej dacie, należy uznać za nieprawidłowe. W procesie
    wykładni prawa podatkowego ważną kategorię dyrektyw interpretacyjnych stanowią
    domniemania interpretacyjne, w tym dotyczące racjonalności ustawodawcy. Założenie
    racjonalnego prawodawcy zakłada istnienie takiego prawodawcy, który tworzy przepisy w
    sposób sensowny, racjonalny i celowy. Zatem jeżeli u podstaw każdej wykładni przepisu
    prawnego tkwić winno założenie racjonalności ustawodawcy, to interpretator powinien
    dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by stworzyło spójny z prakseologicznego
    punktu widzenia system. Na obowiązek takiego podejścia interpretatora w odniesieniu do
    ustawy o VAT zwrócił uwagę NSA m.in. w uchwale składu 7 sędziów z dnia 28 maja 2007 r.,
    I FPS 5/06, ONSA i WSA 2007/5/108). Ustawodawca przewidział w art. 17 ustawy o zmianie
    niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych, odrębny termin wprowadzenia
    rozwiązań, o których mowa w tej ustawie do ustaw podatkowych. Przyjęcie natomiast
    stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym termin ten modyfikuje art. 20 ust. 1 ustawy
    zmieniającej spowodowałoby, że art. 17 stałby się przepisem zbędnym.”
    Podsumowując, Wnioskodawca jest uprawniony stosownie do art. 18f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.
    p. do zmniejszenia podstawy opodatkowania w zeznaniu podatkowym składanym za rok
    podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego w
    porozumieniu, w części w jakiej wierzytelność nie została przez Kontrahentów
    uregulowana, tj. w zeznaniu składanym za rok 2022.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 17 maja 2023 r. wydałem postanowienie, Znak: 0111-
    KDIB1-1.4010.146.2023.2.SG o odmowie wszczęcia postępowania z Państwa wniosku z 10
    marca 2023 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP tego samego dnia), o
    wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku
    dochodowego od osób prawnych. Ww. postanowienie zostało skutecznie doręczone
    Państwu 18 maja 2023 r.
    Pismem z 22 maja 2023 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP tego samego
    dnia) złożono zażalenie na ww. postanowienie.
    W wyniku jego rozpatrzenia, postanowieniem z 23 czerwca 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.146.2023.3.AW utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie.
    Ww. postanowienie doręczono 27 czerwca 2023 r.
    Skarga na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji
    11 lipca 2023 r. wnieśli Państwo skargę na postanowienie z 23 czerwca 2023 r., Znak:
    0111-KDIB1-1.4010.146.2023.3.AW do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu. Skarga wpłynęła do mnie tego samego dnia.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go
    poprzedzającego (stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), zasądzenie kosztów
    postępowania na rzecz Skarżącej według norm przepisanych (stosownie do art. 200 i
    205 p.p.s.a.), rozpoznanie skargi na rozprawie, zawiadomienie przez Sąd w formie
    postanowienia sygnalizacyjnego, o którym mowa w art. 155 § 1 organu zwierzchniego o
    istotnych naruszeniach prawa.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem 1 sierpnia 2023 r. pismem Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.146.2023.4.SG.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił skarżone postanowienie i
    poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 maja 2023
    r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.146.2023.2.SG - wyrokiem z 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA
    /Wr 653/23. Powyższy wyrok wpłynął do tut. Organu 19 września 2024 r.

    Nie wniosłem skargi kasacyjnej od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął do
    tut. Organu 20 listopada 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 985 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą
      w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w ww. wyroku;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nie
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do przedstawionego opisu stanu
    faktycznego oraz zadanego pytania (wyznaczających zakres wniosku) przedmiotem
    niniejszej interpretacji jest wyłącznie kwestia ustalenia, czy Wnioskodawca jest
    uprawniony stosownie do art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych do zmniejszenia podstawy opodatkowania w zeznaniu podatkowym
    składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty
    określonego w porozumieniu w części w jakiej wierzytelność nie została przez
    Kontrahentów uregulowana, tj. w zeznaniu składanym za rok 2022.
    Zgodnie z art. 18f ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) w brzmieniu
    obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.:
      Podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po
      uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18ef i art.
      38eb:
      1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość
      wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy
      o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub
      zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za
      rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty
      określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;
      2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość
      zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy
      o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy
      czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok
      podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego
      na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    Natomiast zgodnie z art. 18f ust. 11 ustawy o CIT:

      Okres 90 dni, o którym mowa w ust. 1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia
      następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu
      do uregulowania zobowiązania.
    A zatem ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia
    zatorów płatniczych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1649; dalej: „ustawa nowelizująca”)
    wprowadzono w podatkach dochodowych z jednej strony możliwość pomniejszenia przez
    wierzyciela podstawy opodatkowania o kwotę wierzytelności, jeżeli wierzytelność ta nie
    została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu
    terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, a z drugiej strony - nałożenie
    na dłużnika obowiązku doliczenia do podstawy opodatkowania kwoty nieuregulowanego
    zobowiązania, jeżeli zobowiązanie nie zostało uregulowane w terminie 90 dni od dnia
    upływu terminu płatności określonego w fakturze (rachunku) lub umowie.
    Ulga na złe długi w CIT to istotne narzędzie pozwalające na ochronę interesów podatników
    w sytuacjach, gdy kontrahenci nie regulują należności. Może być ona zastosowana w
    momencie, w którym nieściągalność wierzytelności będzie uprawdopodobniona.
    W art. 18f ust. 9 i 10 ustawy o CIT zawarto przesłanki do zastosowania tzw. „ulgi na złe
    długi”.
    I tak, zgodnie z art. 18f ust. 9 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań,
      odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z
      transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron
      określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich
      ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.
    Ponadto, w myśl art. 18f ust. 10 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące
      warunki:
      1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
      podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania
      upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
      2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej
      wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku
      gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok
      kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca
      roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
      3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz
      działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii ustalenia, czy stosownie do art. 18f ust. 1 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest uprawniony do zmniejszenia
    podstawy opodatkowania w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
    którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego w porozumieniu w
    części w jakiej wierzytelność nie została przez Kontrahentów uregulowana, tj. w zeznaniu
    składanym za rok 2022.

    W tym miejscu wskazać należy, że wprowadzając nowe przepisy do ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych mające na celu rozpoznawanie skutków w podatku
    dochodowym tzw. „złych długów”, tj. art. 18f, ustawodawca zawarł jednocześnie w ustawie
    nowelizującej istotne przepisy przejściowe.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej:
      1. Przepisy ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają
        zastosowanie do transakcji handlowych w rozumieniu ustawy zmienianej w art.
        10, w przypadku których termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r.
      2. W przypadku podatników, których rok podatkowy jest inny niż rok kalendarzowy, i
        rozpocznie się przed dniem 1 stycznia 2020 r., przepisy ustawy zmienianej w art.
        3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą mają zastosowanie począwszy od roku
        podatkowego rozpoczynającego się po dniu 31 grudnia 2019 r., w odniesieniu do
        transakcji handlowych, w przypadku których termin zapłaty upływa po dniu 31
        grudnia 2019 r.
    Ustawą zmienianą w art. 10 ustawy nowelizującej jest ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o
    terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 118ze zm.).
    W myśl art. 4 pkt 1 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych transakcja
    handlowa to:
      umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie
      usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną
      działalnością.
    Transakcją handlową w rozumieniu ustawy jest umowa, której przedmiotem jest odpłatne
    dostarczanie towaru lub odpłatne świadczenie usług, jeżeli strony tej umowy zawierają ją
    w związku z wykonywaną przez siebie działalnością gospodarczą lub zawodową. Do
    transakcji handlowej w rozumieniu przepisów o terminach zapłaty w transakcjach
    handlowych dochodzi więc w momencie podpisania umowy, której przedmiotem jest
    odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi.
    Biorąc pod uwagę wszystkie przywołane powyżej przepisy, należy stwierdzić, że poprzez
    wskazanie, że przepisy zmienione stosuje się do transakcji handlowych, w przypadku
    których termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r., ustawodawca miał na celu
    objęcie przepisami „ulgi na złe długi” takich transakcji, w przypadku których termin
    płatności upłynął w okresie obowiązywania przepisów „ulgi na złe długi”.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika przy tym, że w dniu 21
    grudnia 2021 r. zawarli Państwo ze swoimi kontrahentami porozumienia na mocy
    których oświadczyli oni, że są dłużnikami skarżącej z tytułu opóźnienia w płatnościach
    wynikających z transakcji handlowych (faktur z 2018 r. i 2019 r.) w kwotach o których
    mowa w wymienionych w porozumieniach fakturach VAT; nadto kontrahenci zrzekli się
    zarzutu przedawnienia stosownie do treści art. 117 § 2 k.c, jak i strony ustaliły termin
    spłaty zadłużenia na dzień (...) lipca 2022 r.
    Zatem Kontrahent 1 i Kontrahent 2 (dłużnicy) nie uregulowali zobowiązań na podstawie
    pierwotnych faktur, tylko zostały zawarte porozumienia na mocy których strony ustaliły
    nowy termin spłaty zadłużenia, tj. dzień (...) lipca 2022 r.
    Wskazać należy, że fakt późniejszego zawarcia porozumień nie zmienia faktu, że termin
    płatności wynikający z pierwotnych faktur dotyczył konkretnych transakcji handlowych, co
    do których termin płatności już upłynął. Zatem Kontrahent 1 i 2 nie uregulowali
    zobowiązań na podstawie pierwotnych faktur. Tym samym na terminy płatności
    wynikające z pierwotnych faktur nie wpływa fakt zawarcia porozumień, których skutkiem
    było ustalenie nowego terminu spłaty zadłużenia. Porozumienia zostały zawarte na długo
    po okresie, w którym upłynęły pierwotne terminy płatności wierzytelności. Do transakcji
    handlowych już doszło i upłynął termin płatności z nich wynikający. Zatem nie można

    zgodzić się z Państwem, że wynikający z zawartego Porozumienia 1 i Porozumienia 2
    termin zapłaty, tj. dzień (...) lipca 2022 r. jest terminem, o którym mowa w art. 17 ust. 1
    ustawy nowelizującej o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych.
    W takiej sytuacji nie będą Państwo mogli zastosować tzw. ulgi na złe długi wynikającej z
    art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, na podstawie ww. Porozumień, w których uzgodniony
    jest nowy termin zapłaty zobowiązań wynikających z ww. faktur.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że
    Wnioskodawca jest uprawniony stosownie do art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT do
    zmniejszenia podstawy opodatkowania w zeznaniu podatkowym składanym za rok
    podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego w
    porozumieniu, w części w jakiej wierzytelność nie została przez Kontrahentów
    uregulowana, tj. w zeznaniu składanym za rok 2022 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, tj.
    w 2021 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.