Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-293/08/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-06-26
Teza: czy rozliczenia pomiędzy jednostką zarządzającą a Wydziałami Urzędu Miasta za media i inne koszty należy dokumentować notą obciążeniową czy fakturą VAT
Słowa kluczowe: dokumentowanie; jednostka-jednostka budżetowa; koszt; media; opłata; podmiot-podmiot zarządzający; refakturowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Miejskiego Zarządu Nieruchomości w J., przedstawione we wniosku z dnia 18 marca 2008r. (data wpływu 26 marca 2008r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 czerwca 2008r. (data wpływu 25 czerwca 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czy rozliczenia pomiędzy jednostką zarządzającą a Wydziałami Urzędu Miasta za media i inne koszty należy dokumentować notą obciążeniową czy fakturą VAT - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2008r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 25 czerwca 2008r. znak: DF/MS/8054/2008 (data wpływu 25 czerwca 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czy rozliczenia pomiędzy jednostką zarządzającą a Wydziałami Urzędu Miasta za media i inne koszty należy dokumentować notą obciążeniową czy fakturą VAT.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest jednostką budżetową, powołaną Uchwałą Rady Miasta, niemającą osobowości prawnej. Posiada własny NIP, Regon. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Jako jednostka budżetowa zarządza nieruchomościami, będącymi własnością Miasta, w których znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe. Lokale te wynajmowane są w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez dzierżawców. Wszystkie koszty związane z eksploatacją oraz mediami są pokrywane bezpośrednio z dostawcami usług przez Wnioskodawcę, a następnie Wnioskodawca wystawia faktury VAT i obciąża dzierżawców tymi kosztami.

Wnioskodawca wskazał, iż niektóre pomieszczenia zajmowane są przez Wydziały Urzędu Miasta, które wynajmują pomieszczenia np. dla celów archiwalnych.

Wnioskodawca stwierdził również, iż w tym zakresie zostały zawarte porozumienia, którego stronami są Miasto i jednostka zarządzająca, określające sposób korzystania z lokalu oraz ponoszone z tego tytułu opłaty (media). Urząd Miasta jako jednostka samorządowa jest podatnikiem podatku od towarów i usług (posiada NIP, Regon) oraz prowadzi własną ewidencję przychodów i kosztów.

Wnioskodawca wskazał ponadto, iż ww. porozumienie nie nosi znamion umowy cywilno-prawnej – umowy najmu. Porozumienie stanowi formę uzgodnienia wzajemnych rozliczeń pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Gminy. Stosowanie tej formy rozliczeń umożliwia im prawidłową ewidencję kosztów i dochodów. W porozumieniu wskazano, iż Miasto ponosić będzie wydatki związane z opłatą za abonament, doprowadzenie i zużycie mediów tj. energię elektryczną, centralne ogrzewanie (według wyposażenia zajmowanego lokalu) oraz inne świadczenia, jeżeli takie będą wymagane. Opłaty za media pobierane będą w formie „zaliczek” i rozliczane w oparciu o faktury dostarczone przez dostawców mediów. Opłata za CO składać się będzie z zaliczki za opłatę stałą (MW) oraz zaliczki za opłatę zmienną (GJ). Pobrane zaliczki za media będą rozliczane odpowiednio: w miesiącu następującym po każdym kolejnym półroczu roku kalendarzowego. Wnioskodawca nie pobiera opłaty za czynsz od Urzędu Miejskiego.

Wnioskodawca wskazał ponadto, iż wszystkie koszty związane z eksploatacją oraz mediami pokrywane są bezpośrednio z dostawcami usług przez Wnioskodawcę – jest on bowiem podmiotem umów zawartych z poszczególnymi dostawcami. Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż posiada dwa odrębne rachunki bankowe, tj. rachunek dochodów (na który wpłacane są opłaty czynszowe lokatorów oraz kwoty z tytułu pozostałej sprzedaży) oraz rachunek wydatków, z którego Wnioskodawca dokonuje płatności za zaciągnięte zobowiązania z poszczególnymi dostawcami.

Wnioskodawca wskazał również, iż kwoty należne z tytułu oddania w użytkowanie lokali na potrzeby poszczególnych Wydziałów Urzędu Miasta będą wpłacane na konto wydatków, a nie na konto dochodów. W ten sposób dokonywany będzie bezpośrednio zwrot poniesionego wcześniej wydatku tj. Urząd Miasta w ostateczności będzie ponosić wydatki za dostarczenie mediów, a Wnioskodawca tylko będzie pośredniczył w tej dostawie.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Za pomocą jakiego dokumentu należy dokonać rozliczenia pomiędzy jednostką zarządzającą a Wydziałami Urzędu Miasta za zużyte media i inne koszty?

Czy powinna to być nota obciążeniowa, czy faktura VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z faktem, iż powyższe czynności stanowią obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT powinien on wystawić dla Wydziałów faktury VAT, wskazując, iż odbiorcą jest Urząd Miasta – dany wydział oraz przyjąć NIP Urzędu Miasta.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy o podatku VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Ponadto wskazać należy przepis art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 ze zm.), (wcześniej art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG) (Dz. U. UE. L. Nr 145, poz. 1 ze zm.)).

Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, bierze udział w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, w których podatnik działając we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W takim przypadku gdy podatnik kupuje usługę, a następnie odprzedaje ją kontrahentowi w stanie tzw. nieprzetworzonym, uznaje się go jako podatnika, który usługę taką świadczy.

W świetle ww. przepisów, stwierdzić należy, że zakup usług (tzw. mediów) przez podatnika we własnym imieniu, jak również w dalszej kolejności ich odprzedaż na rzecz innych podmiotów wypełnia dyspozycję definicji określonej w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca zakupuje usługi we własnym imieniu a następnie dokonuje ich odprzedaży. Należy zatem uznać, iż świadczy tym samym usługi zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Zatem, ponieważ czynność refakturowania to nic innego jak odsprzedaż usług określonego rodzaju, czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o VAT, zgodnie, z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z przedłożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca, jako jednostka budżetowa, zarządza nieruchomościami, będącymi własnością Miasta, w których znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe. Wszystkie koszty związane z eksploatacją oraz mediami pokrywane są bezpośrednio z dostawcami usług przez Wnioskodawcę – jest on bowiem podmiotem umów zawartych z poszczególnymi dostawcami a następnie Wnioskodawca wystawia faktury VAT i obciąża dzierżawców tymi kosztami. Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż niektóre pomieszczenia zajmowane są przez Wydziały Urzędu Miasta.

Zatem w przedmiotowym stanie faktycznym prawidłowym sposobem dokumentowania opłat za media i innych kosztów jest wystawianie faktur VAT.

W tej sytuacji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za **prawidłowe**. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.