Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.182.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Dotyczy odpisów amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: aktywa-kwalifikowane rzeczowe aktywa trwałe
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
banki
odpisy-odpisy aktualizujące
rachunkowość-Międzynarodowe Standardy
Rachunkowości
wartości-wartości niematerialne i prawne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A (dalej: „Wnioskodawca”) jest bankiem będącym podatnikiem podatku dochodowego od
    osób prawnych, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie
    Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca prowadzi działalność w dwóch podstawowych
    obszarach biznesowych tj. segmencie (...).
    Bank sporządza jednostkowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z
    Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości oraz Międzynarodowymi Standardami
    Sprawozdawczości Finansowej przyjętymi przez Komisję Europejską, a także przyjętymi
    przez Komisję Europejską ich interpretacjami (dalej: łącznie: „MSR”). W zgodzie z MSR Bank
    prowadzi księgi rachunkowe obejmujące również ewidencję środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych (dalej: „aktywa trwałe”), która zawiera informacje
    niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    (...) Zgodnie z tym standardem gdy wartość odzyskiwalna ośrodka jest niższa od jego
    wartości bilansowej należy ująć w sprawozdaniu odpis aktualizujący z tytułu utraty
    wartości ośrodka wypracowującego środki pieniężne. W celu obniżenia wartości
    bilansowej aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne odpis
    aktualizujący z tytułu utraty wartości przypisuje się w razie braku wartości bilansowej
    wartości firmy, która została przypisana do ośrodka wypracowującego środki pieniężne,
    do innych aktywów należących do ośrodka wypracowującego środki pieniężne,
    proporcjonalnie do udziału wartości bilansowej każdego ze składników aktywów w
    wartości ośrodka wypracowującego środki pieniężne (zespołu ośrodków). Takie obniżenie
    wartości bilansowych kwalifikuje się tak jak odpisy aktualizujące z tytułu utraty wartości
    pojedynczych składników aktywów.
    (...)
    Głównymi kategoriami aktywów trwałych objętych odpisem było oprogramowanie, sprzęt
    komputerowy, bankomaty a także inwestycje w obcych środkach trwałych, sprzęt
    techniczny i wyposażenie biurowe. Wszystkie te składniki majątku wykorzystywane były w
    chwili dokonania Testu oraz wykorzystywane będą dalej w bieżącej działalności
    biznesowej Banku do czasu ich ewentualnej likwidacji lub sprzedaży.
    Konsekwencją dokonania odpisu jest wykazywanie w ewidencji rachunkowej aktywów
    trwałych segmentu (...) objętych odpisem w wartości 0 oraz, wobec jednorazowego
    rozpoznania ich niezamortyzowanej wartości jako kosztu, niedokonywanie dalszych
    odpisów amortyzacyjnych. Zatem - na skutek dokonanego Testu niezamortyzowana
    wartość aktywów trwałych związanych działalnością sektora (...) została zakwalifikowana
    jako koszt pomniejszający wynik finansowy bieżącego okresu i, zgodnie z MSR, nie będą
    one z perspektywy ujęcia rachunkowego w kolejnych okresach traktowane jako
    posiadające wartość księgową amortyzowane aktywa trwałe.
    Konsekwencją zidentyfikowanej utraty wartości segmentu (...) wynikającą z trwających i
    aktualnych efektów dokonanego testu na utratę wartości będzie również konieczność
    jednorazowego zaliczania do kosztów rachunkowych wszystkich nakładów na nowo
    nabywane składniki majątku, które pod kątem wartości i sposobu wykorzystania w innych
    okolicznościach powinny być traktowane jako aktywa trwałe podlegające amortyzacji.

    Bank dla celów rachunkowych będzie traktował takie nakłady jako aktywa trwałe
    podlegającej jednorazowemu spisaniu z tytułu utraty wartości lub bezpośrednio
    ujmowane w kosztach.
    Z perspektywy biznesowej przyjęte przez Bank podejście ewidencyjne jest zabiegiem o
    charakterze księgowym, wymaganym przez obowiązujące Bank standardy rachunkowości
    aby prawidłowo odzwierciedlić w sprawozdaniu finansowym przewidywane w wyniku
    Testu perspektywy przychodowości segmentu (...). Dokonanie odpisu nie ma jednak
    wpływu na przedmiot i zakres prowadzonej przez Bank działalności gospodarczej a także
    na dalsze, faktyczne wykorzystywanie w jej prowadzeniu zarówno odpisanych
    rachunkowo, jak i nabytych po dacie dokonania odpisu aktywów trwałych, które w
    dalszym ciągu służyć będą osiąganiu przez Bank przychodów podatkowych z prowadzonej
    na bieżąco działalności bankowej.
    Po dokonaniu Testu Bank dla celów podatkowych będzie zapewniał w dodatkowej
    ewidencji informacje niezbędne do kontynuowania odpisów amortyzacyjnych od
    odpisanych rachunkowo aktywów trwałych, zgodnie z ich dotychczasowym ujęciem
    podatkowym. Analogicznie, dla aktywów trwałych przyjmowanych do używania po dacie
    Testu utraty wartości, Bank na podstawie ewidencji prowadzonej dla celów podatkowych
    będzie określał wartość odpisów amortyzacyjnych zgodnych z wymaganiami podatkowymi.
    Pytania
    1. Czy w związku z odpisaniem wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych segmentu (...) z perspektywy ich ujęcia rachunkowego, Wnioskodawca
      będzie uprawniony do kontynuowania amortyzacji podatkowej i rozpoznawania
      kosztów podatkowych w postaci podatkowych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art.
      16a - art. 16m UPDOP?
    2. Czy w przypadku środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, przyjętych
      do używania po dokonanym teście na utratę wartości (w warunkach trwającej utraty
      wartości) i rachunkowo ujętych jednorazowo w kosztach, Wnioskodawca będzie
      uprawniony do rozpoznania podatkowych odpisów amortyzujących jako kosztu
      podatkowego zgodnie z art. 16a - art. 16m UPDOP?
    3. Czy w razie sprzedaży lub likwidacji, nie związanej ze zmianą rodzaju działalności
      wnioskodawcy, nie w pełni umorzonych środków trwałych lub wartości
      niematerialnych i prawnych, objętych wcześniejszym jednorazowym odpisem
      rachunkowym, Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania jako kosztu
      podatkowego ich niezamortyzowanej podatkowo wartości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do kontynuowania amortyzacji
    podatkowej i rozpoznawania kosztów podatkowych w postaci podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych pomimo odpisania wartości środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych segmentu (...) z perspektywy ich ujęcia rachunkowego.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku środków trwałych lub wartości niematerialnych i
    prawnych, nabytych po dokonanym teście utraty wartości (w warunkach trwającej utraty
    wartości) i rachunkowo ujętych jednorazowo w kosztach, będzie on uprawniony do
    rozpoznania podatkowych odpisów amortyzujących jako kosztu podatkowego zgodnie z
    art. 16a - art. 16m UPDOP.
    Ad 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży lub likwidacji, nie związanej ze zmianą
    rodzaju działalności wnioskodawcy, nie w pełni umorzonych środków trwałych lub

    wartości niematerialnych i prawnych, objętych wcześniejszym jednorazowym odpisem
    rachunkowym, Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania jako kosztu
    podatkowego ich niezamortyzowanej podatkowo wartości.
    Uzasadnienie w zakresie pytania 1 i 2
    W przypadku podmiotów prowadzących księgi rachunkowe zgodnie z międzynarodowymi
    standardami sprawozdawczości finansowej zasady ujmowania w księgach rachunkowych
    środków trwałych wynikają z MSR 16 „Rzeczowe aktywa trwałe”, zaś wartości
    niematerialnych i prawnych z MSR 38 „Wartości niematerialne”. Regulacje te w sposób
    szczegółowy opisują zasady ujęcia i wyceny przedmiotowych składników majątkowych. W
    praktyce Bank, tam gdzie jest to regulacyjnie dopuszczalne, dąży do zapewnienia
    bezpośrednio na podstawie ewidencji rachunkowej informacji niezbędnych do zgodnego z
    przepisami podatkowymi określenia wartości odpisów amortyzacyjnych i uspójnienia
    ujęcia rachunkowego z podatkowym.
    W przypadkach gdy ewidencja prowadzona dla potrzeb rachunkowych nie zapewnia
    właściwego zakresu informacji Bank uzupełnia przedmiotowe informacje na podstawie
    dodatkowych ewidencji.
    W tym świetle MSR 36 „Utrata wartości aktywów” stanowi dodatkową do wskazanych
    płaszczyznę regulacji rachunkowych, która z perspektywy odbiorców sprawozdania
    finansowego ma dać obraz sytuacji finansowej danego podmiotu. Płaszczyzna ta w
    opisanych w niniejszym wniosku okolicznościach sprowadza się do wymaganego zabiegu
    ewidencyjnego stanowiącego konsekwencję wyniku Testu, nie odnosi się jednak do
    rzeczywistej utraty bądź likwidacji aktywów trwałych objętych odpisem, nie powinna
    również skutkować zmianą sytuacji podatkowej i uprawnień wnioskodawcy.
    Na gruncie podatkowym, na mocy art. 9 ust. 1 UPDOP podatnicy są obowiązani do
    prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób
    zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do
    obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a - art. 16m
    UPDOP.
    W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 UPDOP nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych oraz ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z
    art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania
    odpisów amortyzacyjnych.
    Zarówno definicje podatkowe pojęć – środki trwałe i wartości niematerialne i prawne oraz
    zasady ujmowania jako kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od
    wykorzystywanych w działalności gospodarczej aktywów trwałych definiują szczegółowo i
    specyficznie dla potrzeb podatkowych przepisy art. 16a-16m UPDOP.
    W tym świetle amortyzacja podatkowa polega na zarachowaniu w koszty podatkowe
    wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej w sposób sukcesywny w
    okresie jego wykorzystywania, w interwale czasowym określonym przez przepisy
    podatkowe. Amortyzację kontynuuje się tak długo, aż suma dokonanych odpisów
    amortyzacyjnych zrówna się ze zdefiniowaną dla celów podatkowych wartością
    początkową danego aktywa trwałego (por. Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata, CIT.
    Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV).
    W konsekwencji, wnioskując z całościowego kształtu unormowań ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych w ocenie Banku przepis art. 9 ust. 1 UPDOP nie powinien
    być odczytywany w ten sposób, że wynikający z Testu dokonanego na gruncie MSR 36
    brak wykazania wartości danego składnika majątku w księgach rachunkowych, będzie
    determinować skutki podatkowe w postaci braku możliwości kontynuowania traktowania

    posiadanych składników majątku jako aktywów trwałych podlagających amortyzacji dla
    celów podatkowych.
    Analogicznie, w odniesieniu do nowych aktywów trwałych spełniających kryteria uznania
    za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne w świetle przepisów prawa
    podatkowego, wnioskodawca nie powinien być pozbawiony możliwości rozpoznania w
    kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych ze względu na wynikające z MSR 36
    konsekwencje trwającej utraty wartości zidentyfikowanej na gruncie tego MSR.
    Powyższe wnioskowanie ma oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Zgodnie z tezą wyroku z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3263/13 nie ma znaczenia - z
    punktu widzenia realizacji obowiązków podatkowych - czy podatnik posiada dwie
    odrębne, czy też jedną ewidencję środków trwałych. Istotne jest jedynie, aby na gruncie
    art. 9 ust. 1 UPDOP posiadane przez podatnika ewidencje dawały podstawy do obliczenia
    wysokości odpisów amortyzacyjnych. Sąd wskazuje również, iż powołany przepis nakazuje
    wręcz uzupełniać ewidencję danymi w zakresie, w jakim pozostają one odmienne dla
    celów podatkowych i rachunkowych. W żadnym miejscu przepis nie określa przy tym ani
    formy prowadzenia samej ewidencji, ani sposobu uwzględniania w niej danych istotnych z
    podatkowego punktu widzenia. Istotnym jest wyłącznie, aby odpisy z tytułu zużycia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) były
    dokonywane zgodnie z regulacjami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16 UPDOP.
    Z kolei zgodnie z uzasadnieniem wyroku NSA z 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 327/09
    w kwestii roli ewidencji rachunkowych i zawartych w niej zapisów przy ustalaniu podstawy
    opodatkowania w orzecznictwie sądowym przeważyło stanowisko, iż ewidencja ta w
    postępowaniu podatkowym pełni wyłącznie rolę dowodową. Dla oceny wysokości
    należnego dochodu i obliczenia podstaw opodatkowania drugorzędne znaczenie ma fakt,
    w jaki sposób podatnik rejestruje wynik gospodarczy w księgach rachunkowych. W
    orzecznictwie utrwalił się też pogląd, że przepisy o rachunkowości nie stanowią podstawy
    rozstrzygania ani o wysokości podatków, ani też oceny, czy podatnik zachował przepisy
    materialnoprawne zawarte w ustawach podatkowych, dotyczą one jedynie technicznych
    sposobów rejestrowania zdarzeń gospodarczych.
    Warunkiem dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wprowadzenie środka trwałego
    lub składnika wartości niematerialnych i prawnych do ewidencji w myśl art. 16h ust. 1
    UPDOP. W opisanym stanie faktycznym ewidencją dla celów podatku dochodowego w
    zakresie aktywów trwałych segmentu (...) będzie rejestr środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych uzupełniany o informacje niezbędne dla celów podatkowych.
    Na jego podstawie z jednej strony kontynuowane będzie bez zmian wcześniejsze,
    stosowane przed dokonaniem testu na utratę wartości, ujęcie podatkowe składników
    majątku, z drugiej wprowadzane będą aktywa trwałe przyjęte do używania po dokonaniu
    testu na utratę wartości.
    Uzasadnienie w zakresie pytania 3
    Co do zasady, zakończenie dokonywania odpisów amortyzacyjnych następuje w
    momencie zrównania sumy odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową środka
    trwałego (kiedy następuje pełne umorzenie środka trwałego). W toku działalności
    gospodarczej zdarzają się również przypadki, gdzie zakończenie dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych następuje przed dokonaniem pełnego umorzenia. Sytuacje takie mogą
    wystąpić m.in. w przypadku likwidacji środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej w wyniku decyzji o zaprzestaniu ich wykorzystania, spowodowanej np.:
    - zużyciem technicznym,
    - utraty ekonomicznej wartości i użyteczności gospodarczej - decyzją o sprzedaży.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPDOP, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1
    UPDOP. W myśl powyższej regulacji, podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów
    podatkowych wszelkie koszty, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Aby koszt poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      a) koszt musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. musi on zostać pokryty z zasobów
        majątkowych podatnika (przykładowo, nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
        podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
        inne niż podatnik);
      b) koszt jest definitywny, tj. jego wartość nie została podatnikowi zwrócona w
        jakikolwiek sposób;
      c) koszt został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
      d) koszt został właściwie udokumentowany;
      e) koszt nie może znajdować się w grupie kosztów, których zgodnie z art. 16 ust. 1
        UPDOP, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez niego na nabycie aktywów trwałych
    bezsprzecznie spełniają powyższe warunki. Jak wskazano wcześniej aktywa trwałe objęte
    przedmiotem niniejszego wniosku służą prowadzaniu działalności gospodarczej w
    segmencie (...), generują przychody podatkowe i w ocenie Banku jest on uprawniony do
    rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów z tytułu ich nabycia poprzez podatkowe
    odpisy amortyzacyjne dokonywane również po dacie Testu na utratę wartości.
    Na mocy art. 16 ust. 1 pkt 6 UPDOP nie stanowią kosztu podatkowego straty powstałe w
    wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły
    przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności, natomiast zgodnie z art.
    16 ust. 1 pkt 1 UPDOP wydatki na nabycie lub objęcie aktywów trwałych zaktualizowane
    zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o
    których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w
    przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
    bez względu na czas ich poniesienia.
    W ocenie Wnioskodawcy nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku sprzedaży lub
    likwidacji nie w pełni podatkowo umorzonych aktywów trwałych objętych Testem w
    oparciu o wskazane przepisy będzie uprawniony do rozpoznania jako kosztu
    podatkowego ich niezamortyzowanej podatkowo wartości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i
    pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu
    albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Prócz tego, uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga od podatnika wykazania, że
    wydatek jest racjonalnie i gospodarczo uzasadniony. Każdorazowy wydatek poniesiony
    przez podatnika winien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji
    prawnej, z wyjątkiem sytuacji gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza istnienie związku przyczynowo-
    skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu a przychodem, bądź zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodu.
    Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym
    okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te
    zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz
      wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa
      w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Pojęcie środków trwałych, podlegających amortyzacji, zostało określone w art. 16a ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością

      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W przepisie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które
    nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w
    rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 1 i Nr 2 dotyczą ustalenia:
      1) czy w związku z odpisaniem wartości środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych segmentu (...) z perspektywy ich ujęcia rachunkowego,
        Wnioskodawca będzie uprawniony do kontynuowania amortyzacji podatkowej i
        rozpoznawania kosztów podatkowych w postaci podatkowych odpisów
        amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a - art. 16m ustawy o podatku dochodowym od
        osób prawnych,
      2) czy w przypadku środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        przyjętych do używania po dokonanym teście na utratę wartości (w warunkach
        trwającej utraty wartości) i rachunkowo ujętych jednorazowo w kosztach,
        Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania podatkowych odpisów
        amortyzujących jako kosztu podatkowego zgodnie
        z art. 16a - art. 16m UPDOP.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że amortyzacja podatkowa
    wynika z ustaw podatkowych, natomiast amortyzacja bilansowa wynika z ustawy o
    rachunkowości i odzwierciedla zużywanie się środka trwałego lub WNiP w okresie jego
    użytkowania, a stawka ustalona jest w taki sposób, by ukazać w bilansie rzeczywistą utratę
    wartości danego środka trwałego oraz WNiP. Podatnik, który dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych odrębnie według zasad podatkowych i bilansowych, powinien
    odpowiednio dostosować ewidencję księgową.
    Podkreślić należy, że dla celów podatkowych skutki związane z amortyzacją aktywów
    trwałych powinny mieć oparcie w przepisach podatkowych. Jeśli przepisy podatkowe
    stanowią, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
    art. 16a-16m to nie można uznać, że kosztem może być inny zapis księgowy, którego
    obowiązek ujęcia w ewidencji księgowej wynika z prawa bilansowego oraz polityki MSR.
    Zauważyć należy, że o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego
    poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa
    podatkowego. Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy
    opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych są tylko te koszty, które
    zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT.
    Ponadto zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować
    materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie
    sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest
    kosztem uzyskania przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty)
    podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z 4 lutego 1994 r.
    sygn. akt U 2/90).
    Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, co do zasady, o możliwości uznania za koszty
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych jeżeli odpisy te dokonywane są zgodnie
    z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z tej kategorii kosztów
    na podstawie art. 16 ust. 1.

    Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26a ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, z tym że
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności,
      określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio
      zaliczona na podstawie art. 12 ust. 3 do przychodów należnych, a ich nieściągalność
      została uprawdopodobniona na podstawie ust. 2a pkt 1.
    Z art. 16 ust. 1 pkt 27 ustawy o CIT wynika, że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów rezerw, odpisów na straty kredytowe
      oraz odpisów aktualizujących, innych niż wymienione w pkt 26-26c, jeżeli obowiązek
      ich tworzenia w ciężar kosztów nie wynika z innych ustaw; nie są jednak kosztem
      uzyskania przychodów rezerwy i odpisy na straty kredytowe oraz odpisy
      aktualizujące utworzone zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości albo MSR,
      inne niż określone w niniejszej ustawie jako taki koszt.
    Z kolei z art. 16 ust. 3i ustawy o CIT wynika, że:
      Przepisy ust. 1 pkt 26a i 27 stosuje się odpowiednio do tworzonych przez
      podatników stosujących MSR odpisów na utratę wartości należności, w zakresie i na
      zasadach określonych tymi przepisami.
    Mając więc na uwadze powyższe oraz to, że żaden z przepisów ustawy o CIT nie umożliwia
    rozliczenia w kosztach uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, o których mowa
    we wniosku (tj. wynikających z utraty wartości składników aktywów wskutek zastosowania
    MSR 36), Wnioskodawca mimo dokonania takiego bilansowego odpisu aktualizującego,
    powinien kontynuować stosowanie podatkowych reguł/przepisów dotyczących środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Spółka wskazała, że wszystkie składniki majątku wykorzystywane były w chwili dokonania
    testu oraz wykorzystywane będą dalej w bieżącej działalności biznesowej Banku do czasu
    ich ewentualnej likwidacji lub sprzedaży. Zatem bilansowy odpis aktualizujący powinien
    pozostawać bez wpływu na kontynuowanie przez wnioskodawcę podatkowych zasad
    dotyczących amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Zatem, będą Państwo uprawnieni do kontynuowania amortyzacji podatkowej i
    rozpoznawania kosztów podatkowych w postaci podatkowych odpisów amortyzacyjnych
    pomimo odpisania wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    segmentu (...) z perspektywy ich ujęcia rachunkowego.
    Również w przypadku środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
    nabytych po dokonanym teście utraty wartości (w warunkach trwającej utraty wartości) i
    rachunkowo ujętych jednorazowo w kosztach, będą Państwo uprawnieni do rozpoznania
    podatkowych odpisów amortyzujących jako kosztu podatkowego zgodnie z art. 16a-16m
    ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 i Nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 3 budzi kwestia ustalenia, czy w razie
    sprzedaży lub likwidacji, nie związanej ze zmianą rodzaju działalności wnioskodawcy, nie w
    pełni umorzonych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, objętych
    wcześniejszym jednorazowym odpisem rachunkowym, Wnioskodawca będzie uprawniony
    do rozpoznania jako kosztu podatkowego ich niezamortyzowanej podatkowo wartości.
    Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że katalog wydatków
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i
    prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Stosownie do ust. 1 pkt 6 tego artykułu nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni
    umorzonych środków trwałych, jeśli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek
    zmiany rodzaju działalności.

    W świetle tego przepisu, w przypadku gdy likwidacja środków trwałych została dokonana z
    tej przyczyny, że dotychczas wykorzystywany środek trwały utracił przydatność z racji
    zmiany rodzaju działalności, to poniesiona strata nie stanowi kosztu podatkowego. Jeżeli
    jednak wszelkie działania w zakresie racjonalnej gospodarki środkami trwałymi w ramach
    prowadzonej już działalności gospodarczej skutkują likwidacją niektórych z tych środków i
    polegają na zastosowaniu lepszych rozwiązań technologicznych, są ekonomicznie i
    gospodarczo uzasadnione nie mogą być kwalifikowane jako zmiana rodzaju działalności w
    rozumieniu wyżej cytowanego art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. W takim wypadku straty z likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych,
    spowodowane tego rodzaju zdarzeniami mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu
    w wysokości niezamortyzowanej wartości tych środków.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że głównymi kategoriami aktywów trwałych
    objętych odpisem było oprogramowanie, sprzęt komputerowy, bankomaty a także
    inwestycje w obcych środkach trwałych, sprzęt techniczny i wyposażenie biurowe.
    Wszystkie te składniki majątku wykorzystywane były w chwili dokonania Testu oraz
    wykorzystywane będą dalej w bieżącej działalności biznesowej Banku do czasu ich
    ewentualnej likwidacji lub sprzedaży, zatem nie likwidują Państwo ww. aktywów trwałych
    w celu zmiany rodzaju działalności lub w celu zlikwidowania działalności.
    Tym samym wyłączenie określone w wyżej cytowanym przepisie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy
    o CIT nie znajduje zastosowania, bowiem fizyczna likwidacja środka trwałego/wartości
    niematerialnej i prawnej nie zostanie spowodowana utratą jego/jej przydatności na skutek
    zmiany rodzaju działalności.
    Możliwość uznania za koszt uzyskania przychodów niezamortyzowanej wartości środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należy oceniać zarówno przez pryzmat
    kryterium racjonalnego i ekonomicznego działania Banku oraz z punktu widzenia realizacji
    celów wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a więc osiągania przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Istotny jest również fakt, czy
    likwidacja nastąpiła w wyniku zmiany rodzaju działalności.
    Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz powołane przepisy prawa podatkowego
    stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie wykorzystywane dotychczas w działalności
    Banku aktywa trwałe mogą zostać zlikwidowane lub sprzedane, a w wyniku sprzedaży lub
    likwidacji nie zostanie zmieniony rodzaj prowadzonej działalności. W przedstawionym
    zdarzeniu przyszłym Bank powinien zaliczyć stratę powstałą w związku ze sprzedażą lub
    likwidacją nie w pełni umorzonych aktywów trwałych nie związanych ze zmianą rodzaju
    działalności jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w wysokości
    niezamortyzowanej wartości tych aktywów.
    Na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu nie w pełni umorzonych
    środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nie wpływa fakt, że środki te były
    objęte wcześniejszym jednorazowym odpisem rachunkowym. Jak wyjaśniono wyżej zapisy
    dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować materialnego prawa
    podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia
    ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania
    przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie
    mają zaś charakteru podatkotwórczego.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa orzeczeń sądów administracyjnych
    wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu
    faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.