Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.393.2025.1.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-22
Teza: Zwiększenie podstawy opodatkowania i kwoty podatku
należnego w sytuacji zbycia wierzytelności.
Słowa kluczowe: ulga-ulga na złe długi
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1a-art. 89a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy kwestii, czy po uprzednim skorzystaniu z ulgi na złe długi, w
    sytuacji zbycia wierzytelności po cenie niższej niż wartość nominalna wierzytelności, a w
    szczególności gdy cena zbycia będzie niższa od wysokości podatku VAT wynikającej z

    nieuregulowanej faktury, podstawa opodatkowania oraz kwota podatku należnego
    powinna zostać zwiększona w całości, czy proporcjonalnie do kwoty uzyskanej ze zbycia
    wierzytelności. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sąd Rejonowy w (...) Wydział Gospodarczy (...) postanowieniem z (...) r. o sygn. akt: (...)
    ogłosił upadłość A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...), nr KRS: (...), nr REGON: (...), nr NIP: (...) oraz
    wyznaczył syndyka masy upadłości w osobie spółki B. Sp. z o.o., nr KRS: (...).
    Wnioskodawca, jako syndyk masy upadłości A. Sp. z o.o. na podstawie art. 331 ust. 1 w
    związku z art. 320 i 321 oraz art. 206 ust. 1 pkt 3 i art. 213 ust. 1 ustawy Prawo
    upadłościowe, zamierza zbyć z wolnej ręki w trybie pisemnego przetargu ofertowego
    wierzytelności A. sp. z o.o. w upadłości w stosunku do jej dłużników. Wierzytelności, które
    zamierza zbyć Wnioskodawca stanowią wierzytelności z tytułu czynszu najmu i refaktury
    za dostarczone do wynajmowanych lokali media.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT.
    W ramach prowadzonej działalności, wnioskodawca wystawił faktury za sprzedaż towarów
    /usług, które nie zostały uregulowane przez nabywców w terminie. Skorzystał z tzw. ulgi
    na złe długi, obniżając podatek należny w deklaracji VAT zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy
    VAT.
    Po dokonaniu korekty podatku należnego, wierzytelności wynikające z niezapłaconych
    faktur zostaną zbyte na rzecz podmiotu trzeciego w ramach pakietu wierzytelności, przy
    czym wartość poszczególnych wierzytelności jest zależna między innymi od stopnia ich
    przeterminowania, co oznacza, że ich wartość będzie różna.
    W konsekwencji cena sprzedaży poszczególnych wierzytelności będzie zawsze niższa niż
    wartość nominalna tych wierzytelności, w niektórych przypadkach będzie nawet niższa od
    kwoty podatku VAT zawartego w cenie sprzedawanej wierzytelności.
    Wnioskodawca powziął wątpliwość, w jaki sposób prawidłowo rozliczyć podatek VAT
    należny w związku ze zbyciem wierzytelności po wcześniejszym skorzystaniu z ulgi na złe
    długi, tj. czy podatek VAT winien zostać naliczony proporcjonalnie do ceny uzyskanej ze
    zbycia wierzytelności, czy w całości, w szczególności w przypadku gdy cena zbycia jest
    niższa od wysokości podatku VAT wynikająca z nieuregulowanej faktury.

## Pytanie

Czy w sytuacji zbycia wierzytelności po uprzednim skorzystaniu z ulgi na złe długi, gdy
    kwota uzyskana ze zbycia będzie niższa niż wartość nominalna wierzytelności, a w
    szczególności w przypadku gdy cena zbycia będzie niższa od wysokości podatku VAT
    wynikającej z nieuregulowanej faktury, podstawa opodatkowania oraz kwota podatku
    należnego powinna zostać zwiększona w całości, czy proporcjonalnie do kwoty uzyskanej
    ze zbycia wierzytelności?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zasady rozliczenia VAT w przypadku nieściągalnych wierzytelności zostały określone w
    artykułach 89a i 89b ustawy o VAT. Zgodnie z art. 89a ust. 1, podatnik ma prawo do
    skorygowania podstawy opodatkowania i podatku należnego z tytułu dostawy towarów
    lub świadczenia usług, jeśli wierzytelność zostanie uznana za nieściągalną.
    Korekta obejmuje także część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została
    uprawdopodobniona. Wierzytelność uznaje się za nieściągalną, gdy nie została
    uregulowana, ani zbyta przez 90 dni od upływu terminu płatności, który został wskazany w
    umowie lub na fakturze.
    Z ulgi na złe długi można skorzystać, jeśli spełnione są następujące warunki:

        na dzień przed złożeniem deklaracji VAT, w której dokonuje się korekty, wierzyciel
        musi być zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
        od wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie minęły 3 lata, licząc od
        końca roku, w którym faktura została wystawiona.
    Korekta VAT z tytułu ulgi na złe długi może być dokonana w rozliczeniu za okres, w którym
    wierzytelność uznano za nieściągalną, pod warunkiem że do momentu złożenia deklaracji
    VAT za ten okres wierzytelność nie została uregulowana ani zbyta.
    Jeżeli po złożeniu deklaracji, w której dokonano korekty, wierzytelność zostanie
    uregulowana lub zbyta, podatnik będzie zobowiązany do zwiększenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty VAT należnego w rozliczeniu za okres, w którym do tego doszło.
    Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu
    gospodarczego. Zgodnie z artykułem 509 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze
    zm.), wierzyciel ma prawo przenieść swoją wierzytelność na osobę trzecią bez zgody
    dłużnika, chyba że przepisy prawne, umowa lub charakter zobowiązania stanowią inaczej.
    Przenosząc wierzytelność, nabywca otrzymuje wszystkie prawa związane z tą
    wierzytelnością, w tym prawo do roszczenia o odsetki za zaległości.
    Dodatkowo zgodnie z artykułem 510 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany,
    darowizny lub inna umowa, na mocy której dochodzi do przeniesienia wierzytelności,
    powoduje jej przeniesienie na nabywcę, chyba że przepisy szczególne lub strony umowy
    stanowią inaczej.
    W przypadku, gdy podatnik po złożeniu deklaracji VAT, w której skorzystał z ulgi na złe
    długi, zdecyduje się na zbycie wierzytelności, powstaje obowiązek zwiększenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty VAT należnego w rozliczeniu VAT za okres w którym miało
    miejsce to zbycie, zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, jest to uzależnione od spełnienia wszystkich
    warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 ustawy o VAT.
    Skorzystanie przez wierzyciela z możliwości korekty podatku należnego od nieściągalnych
    wierzytelności, a następnie jej uregulowanie lub zbycie, w jakiejkolwiek formie, powoduje
    obowiązek zastosowania się do art. 89a ust. 4 ustawy o VAT.
    W takim przypadku pojawia się pytanie, czy zwiększenie podstawy opodatkowania oraz
    kwoty VAT należnego w rozliczeniu za okres, w którym miało miejsce zbycie wierzytelności,
    powinno nastąpić na podstawie wynagrodzenia otrzymanego z tytułu jej zbycia, czy też na
    podstawie wartości nominalnej zbytej wierzytelności.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 19 lipca 2022 r., sygn. akt I SA
    /Wr 270/21, uznał, że w sytuacji, gdy po złożeniu deklaracji VAT, w której dokonano
    korekty w formie ulgi na złe długi, należność została zbyta w jakiejkolwiek formie,
    wierzyciel jest obowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty VAT
    należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została zbyta, ale z uwzględnieniem
    proporcji, w jakiej otrzymana z tytułu sprzedaży kwota ma się do kwoty dokonanej korekty.
    Zdaniem Sądu, zmiana po stronie wierzyciela, do której dochodzi w wyniku sprzedaży
    wierzytelności i wiążąca się z tą sytuacją zapłata wynagrodzenia (za sprzedaż
    wierzytelności), nie stanowi spłaty długu podatnika-dłużnika, a umowa sprzedaży
    wierzytelności zawarta przez podatnika z podmiotem trzecim, nabywającym
    wierzytelność, stanowi źródło nowego stosunku zobowiązaniowego.
    W związku ze sprzedażą wierzytelności podatnik otrzymuje wynagrodzenie za sprzedaż
    wierzytelności, lecz dług - wierzytelność pierwotna - istnieje nadal, choć dochodzi do
    następstwa prawnego po stronie podatnika-sprzedawcy.
    Na dłużniku w dalszym ciągu ciąży zadłużenie w nieuregulowanej wielkości wraz z VAT.

    Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego błędnym należy uznać, że w takim
    przypadku nie ma zastosowania zasada dotycząca częściowego uregulowania należności,
    z uwagi na fakt, że wierzyciel, dokonując zbycia wierzytelności, zrezygnował z praw
    związanych z jej egzekwowaniem.
    Fakt rezygnacji wierzyciela z egzekwowania zadłużenia od dłużnika i scedowanie tego
    uprawnienia - na cesjonariusza nie może, zdaniem Sądu skutkować obciążeniem
    wierzyciela podatkiem w zakresie, w jakim nie jest on proporcjonalny do pozyskanego
    ostatecznie z tego tytułu wynagrodzenia, ponieważ pozostawałoby to w sprzeczności z
    zasadami proporcjonalności i neutralności VAT.
    W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie.
    Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz (nabywca) może dochodzić
    spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również uprawnienie do
    rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis
    w testamencie lub zastaw.
    W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz zobowiązuje się do spełnienia
    określonego świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia wynikającego z umowy
    przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu
    cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji kiedy cesja miała charakter odpłatny).
    Zdaniem Wnioskodawcy, interpretacja przepisów art. 89a ust. 4 ustawy o podatku od
    towarów i usług, która nakazywałaby pełne zwiększenie podatku należnego w przypadku
    zbycia wierzytelności za kwotę niższą od jej wartości nominalnej, byłaby sprzeczna z
    ustawą o podatku od towarów i usług oraz zasadami proporcjonalności i neutralności tego
    podatku. Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, należy przyjąć, że korekta podatku
    należnego powinna być proporcjonalna do kwoty faktycznie uzyskanej ze zbycia
    wierzytelności.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 270/21,
    orzekł, że zbycie wierzytelności nie jest równoznaczne z pełnym uregulowaniem
    należności, a wierzyciel odzyskuje tylko część pierwotnej kwoty, a do zbycia wierzytelności
    ma zastosowanie zasada dotycząca częściowego uregulowania należności. Podatek VAT
    zatem powinien być proporcjonalny do faktycznej ceny sprzedaży wierzytelności, a nie
    wartości nominalnej wierzytelności.
    Przytoczony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (I SA/Wr
    270/21) wpisuje się w linię orzeczniczą, którą reprezentują wyroki Naczelnego Sąd
    Administracyjnego, m.in. I FSK 1288/12 z 20 września 2013r., I FSK 1347/12 z 12 września
    2013 r., I FSK 1827/14 z 26 marca 2015 r., I FSK 739/14 z 21 maja 2015 r., I FSK 1743/14 z
    13 kwietnia 2016 r. oraz w szczególności wyrok NSA nr I FSK 45/17 z 26 lutego 2019 r., na
    którym oparł się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku zbycia
    wierzytelności po wcześniejszym skorzystaniu z ulgi na złe długi, podstawa opodatkowania
    oraz kwota podatku należnego powinny zostać zwiększone proporcjonalnie do kwoty
    uzyskanej ze zbycia wierzytelności, a nie w pełnej wysokości wcześniej dokonanej korekty.
    Podsumowując, argumentacja Wnioskodawcy opiera się na następujących przesłankach:
        zasada proporcjonalności VAT: podatek VAT powinien być proporcjonalny do
        faktycznej wartości transakcji, a nie wartości nominalnej wierzytelności. Zbycie
        wierzytelności za kwotę niższą niż jej wartość nominalna nie powinno skutkować
        obciążeniem podatkiem VAT od całej wartości wierzytelności;

        zasada neutralności VAT: interpretacja, która nakładałaby obowiązek zapłaty
        podatku od całej wartości wierzytelności, niezależnie od kwoty uzyskanej ze zbycia,
        prowadziłaby do naruszenia zasady neutralności VAT, obciążając wierzyciela
        nieproporcjonalnym ciężarem podatkowym;
        analogia do częściowego uregulowania: zbycie wierzytelności jest zdarzeniem
        gospodarczym o podobnym charakterze do częściowego uregulowania należności
        przez dłużnika, a nie pełną spłatą długu. Zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy o podatku
        od towarów i usług, w przypadku częściowego uregulowania należności, podstawa
        opodatkowania i kwota podatku należnego zwiększa się tylko w odniesieniu do tej
        części. Takie samo podejście powinno być zastosowane do zbycia wierzytelności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały
    określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą.
    Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy:
      podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu
      dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku
      wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy
      również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty
      wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.
    W myśl art. 89a ust. 1a ustawy:
      nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy
      wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90
      dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.
    Przepis art. 89a ust. 2 ustawy stanowi, że
      przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
      1) (uchylony)
      2) (uchylony)
      3) na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje
        się korekty, o której mowa w ust. 1:
      a) wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,
      b) (uchylona);
      4) (uchylony)
      5)od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata,
        licząc od końca roku, w którym została wystawiona.
      6) (uchylony)
    W myśl art. 89a ust. 3 ustawy:
      korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym
      nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że
      do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność
      nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

    W art. 89a ust. 4 ustawy wskazano, że:
      w przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o
      której mowa w ust. 1, należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek
      formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz
      kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została
      uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności,
      podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu
      do tej części.
    Zgodnie z art. 89a ust. 5 ustawy:
      wierzyciel informuje o korekcie, o której mowa w ust. 1, właściwego dla niego
      naczelnika urzędu skarbowego w deklaracji podatkowej, w której dokonuje tej
      korekty.
    Powyższe przepisy mają na celu uregulowanie sytuacji, do których dochodzi często w
    obrocie gospodarczym, a mianowicie, gdy kontrahent pomimo wcześniejszego
    zobowiązania nie uiszcza zapłaty za dostarczony towar czy też wykonaną usługę. Jest to
    sytuacja wyjątkowo niekorzystna dla sprzedawcy, ponieważ nie tylko traci on pieniądze,
    ale również jest zobowiązany do zapłaty należnego podatku od towarów i usług, jaki
    powstał z tytułu dokonanej transakcji.
    Jednocześnie nabywca towaru lub usługi ma możliwość odliczenia podatku naliczonego.
    Nie ma znaczenia dla celów poboru VAT kwestia, czy podatnik otrzymał zapłatę za
    dostarczony nabywcy towar lub wykonaną na jego rzecz usługę.
    Ustawodawca wprowadził jednakże regulację prawną pozwalającą na zminimalizowanie
    negatywnych skutków, jakie powstają dla sprzedawcy, w sytuacji gdy nierzetelny nabywca
    nie zapłaci za towar lub też wykonaną usługę. Mowa tu o instytucji noszącej nazwę „ulga
    na złe długi”.
    Skorzystanie z ulgi na złe długi przez podatnika – sprzedawcę i skorygowanie przezeń
    podatku należnego wiąże się z obowiązkami w zakresie korekty podatku naliczonego
    przez podatnika – nabywcę. Zastosowanie trybu korekty podatku powoduje de facto, że
    konstrukcyjnie przestaje istnieć podatek należny, przez co przestaje też faktycznie istnieć
    podatek naliczony, który można by odliczyć. Stąd też konieczna jest korekta podatku
    naliczonego. Element ten realizuje podstawową cechę podatku od towarów i usług, jaką
    jest jego neutralność. Tak więc warunkiem skorzystania z ulgi na złe długi jest po prostu
    istnienie długu.
    W opisie sprawy podali Państwo informacje, z których wynika, że:
        prowadzą Państwo działalność gospodarczą i są zarejestrowanym czynnym
        podatnikiem VAT;
        ogłoszono wobec Państwa upadłość;
        w ramach prowadzonej działalności, wystawiali Państwo faktury za sprzedaż
        towarów/usług, które nie zostały uregulowane przez nabywców w terminie, a
        następnie skorzystali z „ulgi na złe długi”, obniżając podatek należny w deklaracji
        VAT;
        syndyk zamierza zbyć z wolnej ręki w trybie pisemnego przetargu ofertowego
        Państwa wierzytelności w stosunku do dłużników;
        wierzytelności wynikające z niezapłaconych faktur zostaną zbyte na rzecz podmiotu
        trzeciego w ramach pakietu wierzytelności, przy czym wartość poszczególnych
        wierzytelności jest zależna między innymi od stopnia ich przeterminowania, co
        oznacza, że ich wartość będzie różna;

        w konsekwencji cena sprzedaży poszczególnych wierzytelności będzie zawsze
        niższa niż wartość nominalna tych wierzytelności, w niektórych przypadkach będzie
        nawet niższa od kwoty podatku VAT zawartego w cenie sprzedawanej
        wierzytelności.
    Państwa wątpliwości dotyczą rozstrzygnięcia, czy w sytuacji zbycia wierzytelności po
    uprzednim skorzystaniu z ulgi na złe długi, gdy kwota uzyskana ze zbycia będzie niższa niż
    wartość nominalna wierzytelności, a w szczególności w przypadku, gdy cena zbycia będzie
    niższa od wysokości podatku VAT wynikającej z nieuregulowanej faktury VAT, podstawa
    opodatkowania oraz kwota podatku należnego powinna zostać zwiększona w całości, czy
    proporcjonalnie do kwoty uzyskanej ze zbycia wierzytelności.
    Jak wskazano wyżej, zastosowanie normy przepisu art. 89a ust. 1 ustawy uzależnione jest
    od spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 ustawy. Niemniej
    jednak skorzystanie przez wierzyciela z możliwości korekty podatku należnego od
    nieściągalnych wierzytelności, a następnie jej uregulowanie bądź zbycie w jakiejkolwiek
    formie, powoduje obowiązek zastosowania się do normy z art. 89a ust. 4 ustawy.
    Zgodnie z definicją (według Internetowego Słownika Języka Polskiego – http://www.sjp.
    pwn.pl), „uregulować” oznacza „uiścić jakąś należność”. Należy zatem wyjaśnić, że
    sformułowanie „należność została uregulowana” należy rozumieć jako zaspokojenie
    wierzyciela, powodujące wygaśnięcie jego roszczeń wobec dłużnika.
    W konsekwencji z uwagi na literalną wykładnię ww. przepisów wskazać należy, że
    uregulowanie należności lub zbycie w jakiejkolwiek formie odbywa się poprzez
    zaspokojenie całości lub części roszczeń wynikających z wierzytelności, wskutek uiszczenia
    należności, przez dłużnika, bądź osobę trzecią na rzecz wierzyciela.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zamierzają Państwo dokonać zbycia
    wierzytelności, w odniesieniu do których dokonali Państwo uprzednio korekty podstawy
    opodatkowania i podatku należnego z tytułu ulgi na złe długi. Cena sprzedaży
    poszczególnych wierzytelności będzie zawsze niższa niż wartość nominalna tych
    wierzytelności, w niektórych przypadkach będzie nawet niższa od kwoty podatku VAT
    zawartego w cenie sprzedawanej wierzytelności.
    Należy wyjaśnić, że w przypadku, gdy skorzystali Państwo z „ulgi za złe długi” zgodnie z art.
    89a ust. 1 ustawy, a następnie dokonają zbycia wierzytelności objętej tą procedurą, to
    zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy zobowiązani będą Państwo do zwiększenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność
    zostanie zbyta.
    Jak wynika z opisu sprawy, syndyk masy upadłościowej zamierza zbyć z wolnej ręki w
    trybie pisemnego przetargu ofertowego Państwa wierzytelności w stosunku do dłużników.
    Z tego tytułu otrzymają Państwo zapłatę niższą niż wartość nominalna tych wierzytelności.
    Odnosząc się do powyższego należy podkreślić, że bez znaczenia pozostaje fakt czy
    wierzytelność zostanie zbyta po wartości nominalnej, czy też niższej. Co do zasady,
    umowa sprzedaży wierzytelności stanowi źródło odrębnego (nowego) stosunku
    zobowiązaniowego. W związku ze sprzedażą wierzytelności Państwo - jako dotychczasowy
    wierzyciel - wyzbywają się długu. Innymi słowy, istniejący dług, czyli wierzytelność
    pierwotna zostanie zbyta. W następstwie tej czynności podatnik – dłużnik, będzie
    zobowiązany zaspokoić nabywcę wierzytelności zamiast - Państwa.
    Tym samym nie będą już Państwo posiadać wierzytelności, o której mowa w art. 89a ust. 1
    ustawy. Zatem z Państwa punktu widzenia przestanie mieć do nich zastosowanie
    instytucja „ulgi na złe długi”.
    W tej sytuacji, po zbyciu wierzytelności, powstanie obowiązek złożenia stosownej korekty
    polegającej na zwiększeniu kwoty podatku należnego w wysokości dokonanej wcześniej

    korekty VAT. Jak już powyżej wskazano, nie ma znaczenia po jakiej cenie ta wierzytelność
    zostanie zbyta. Zbywając wierzytelność przestaną Państwo być wierzycielem, gdyż prawa
    przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi w zakresie sprzedanej wierzytelności
    przechodzą na nabywcę wierzytelności. Obowiązek dokonania stosownej korekty, w myśl
    przepisu art. 89a ust. 4 ustawy, wiąże się z faktem uregulowania należności lub jej zbycia
    w jakiejkolwiek formie. W takim przypadku nie ma zastosowania zasada stosowana przy
    częściowym uregulowaniu należności, gdyż zbycie wierzytelności, nawet po cenie niższej
    od jej faktycznej wartości, nie uprawnia do częściowego zwiększenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty podatku należnego z uwagi na fakt, że wierzyciel dokonując
    zbycia wierzytelności zrezygnował z praw związanych z jej egzekwowaniem.
    W konsekwencji, w świetle przepisu art. 89a ust. 4 ustawy, po zbyciu przez syndyka
    wierzytelności, w stosunku do których Państwo dokonali uprzednio korekty podatku VAT
    należnego, zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego należy
    dokonać w rozliczeniu za okres, w którym należność zostanie zbyta, o całą kwotę wartości
    tej wierzytelności, wynikającą z tytułu niezapłaconych przez dłużnika faktur, tj. w
    wysokości wcześniej dokonanej korekty podatku przez Państwa w ramach tzw. „ulgi za złe
    długi”.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Powołane przez Państwa orzeczenia Sądów Administracyjnych, w tym wyroki Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2019 r. (sygn. akt I FSK 45/17), z 13 kwietnia 2016 r.
    (sygn. akt. I FSK 1743/14), z 21 maja 2015 r. (sygn. akt I FSK 739/14), z 26 marca 2015 r.
    (sygn. akt I FSK 1827/14), z 12 września 2013 r. (sygn. akt I FSK 1347/12), z 20 września
    2013 r. (I FSK 1288/12) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
    z 19 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 270/21 (orzeczenie nieprawomocne) rozstrzygają
    wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych
    tego naruszenia i jedynie w tej sprawie mają moc wiążącą.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.