Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-203/10/MD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-05-26
Teza: Zastosowanie szczególnej procedury marży do usług turystyki świadczonych na rzecz pracowników oraz obowiązek wykazania tych czynności w deklaracji podatkowej.
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz świadczeń socjalnych; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; usługi-usługi turystyczne; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 3-art. 119

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 23 lutego 2010 r. (data wpływu 8 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania szczególnej procedury marży do usług turystyki świadczonych na rzecz pracowników oraz obowiązku wykazania tych czynności w deklaracji podatkowej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 marca 2010 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania szczególnej procedury marży do usług turystyki świadczonych na rzecz pracowników oraz obowiązku wykazania tych czynności w deklaracji podatkowej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Sąd planuje zakup usług turystyki (wycieczka do Francji) od kontrahentów zewnętrznych (biur turystycznych), finansując je w całości ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Zakup usług udokumentowany będzie fakturą "VAT marża" lub fakturą VAT wystawioną na Sąd. Z zakupionych usług turystyki skorzystają następnie – za częściową odpłatnością – pracownicy Sądu. Wierzytelność wobec Sądu regulowana będzie poprzez potrącenie – za zgodą pracownika – z wynagrodzenia lub przez wpłatę środków pieniężnych na konto bankowe ZFŚS lub gotówką w kasie Sądu, która następnie zostanie przekazana na konto bankowe ZFŚS. Obrót z tytułu częściowej odpłatności pracowników ewidencjonowany będzie przy zastosowaniu kasy fiskalnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

*   Czy Sąd może zastosować dla opodatkowania usług turystyki szczególną procedurę marży, określoną przepisami art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług?
*   W jaki sposób Sąd powinien wykazywać w deklaracji VAT-7 sprzedaż usług turystyki, w przypadku zastosowania opodatkowania szczególną procedurą marży?

Zdaniem Wnioskodawcy, dla opodatkowania usług turystyki przepisy przewidują szczególną procedurę marży, określoną w art. 119 ustawy. Jeżeli zakupiona przez Sąd wycieczka będzie odsprzedawana pracownikom za częściową odpłatnością, to Sąd będzie zobowiązany do prowadzenia ewidencji VAT w sposób szczególny przewidziany w art. 119 ust. 3a. Ewidencja ta powinna być prowadzona z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Ze względu na fakt, iż przy przekazaniu usług turystyki na rzecz pracowników nie wystąpi dodatnia marża, podstawa opodatkowania wyniesie „0”. Sąd wykona czynności podlegające opodatkowaniu VAT, w stosunku do których powstanie obowiązek podatkowy, jednakże ze względu na brak podstawy opodatkowania nie powstanie zobowiązanie podatkowe. W konsekwencji powyższego Sąd nie będzie zobowiązany do wykazania przedmiotowych czynności w deklaracji VAT-7.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do ust. 3 ww. artykułu, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy (\`(...)\`).

Przepisy art. 119 ustawy wprowadzają szczególny sposób opodatkowania usług turystycznych, polegający na opodatkowaniu marży, stanowiącej wynagrodzenie podatników świadczących usługi turystyki.

Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przez marżę rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 ustawy).

W myśl ust. 3 ww. artykułu, przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

1.  ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju;
2.  działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
3.  przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Zgodnie z treścią art. 119 ust. 3a ustawy, podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty.

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia ewidencji specyficznej dla tego rodzaju działalności.

Powyższe przesądza zatem o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki, w przypadku gdy wystąpią wymienione w ustawie przesłanki.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że w przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystyki podatnik oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29 (art. 119 ust. 5 ustawy). W tych przypadkach – jak wynika z ust. 6 ww. artykułu – podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

Zatem podstawowym kryterium zasadności zastosowania szczególnej procedury przy świadczeniu ww. usług jest uznanie całego pakietu świadczeń za jedną usługę turystyki. Usługa turystyki jest bowiem kompleksową usługą realizowaną przez podatnika, obejmującą swym zakresem różne usługi składowe świadczone dla bezpośredniej korzyści turysty, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć, przy czym przy świadczeniu usług – towary i usługi muszą być nabywane od innych podatników.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Sąd planuje zakup usług turystyki (wycieczka zagraniczna) od kontrahentów zewnętrznych (biur turystycznych), który będzie w całości sfinansowany ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Przedmiotowe usługi zostaną następnie odsprzedane pracownikom za częściową odpłatnością. Jak wskazano we wniosku przy przekazaniu na rzecz pracowników ww. usług nie wystąpi dodatnia marża.

Na tym tle Sąd powziął wątpliwość dotyczącą zasadności zastosowania do ww. usług szczególnej procedury marży oraz obowiązku ich wykazania w deklaracji podatkowej.

Mając na względzie zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku oraz przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, w tym przede wszystkim treść art. 119 ustawy, należy stwierdzić, iż w zakresie usług turystyki świadczonych przez Sąd na rzecz pracowników za odpłatnością, wystąpią czynności opodatkowane, dla których podstawą opodatkowania będzie kwota marży, w rozumieniu ust. 2 ww. artykułu.

Jeżeli w takiej sytuacji nie wystąpi marża, tj. dodatnia różnica między należnością, którą ma uiścić konsument usługi (tu: pracownik), a ceną jej nabycia zapłaconą przez podatnika (Sąd) innym podatnikom (biurom podróży), nie wystąpi podstawa opodatkowania w rozumieniu ww. powołanego art. 119 ust. 2.

Ten szczególny przypadek, tj. brak podstawy opodatkowania, a co za tym idzie kwoty podatku, nie wymaga odzwierciedlenia w deklaracji VAT-7 – właściwej dla miesięcznego trybu rozliczenia podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.