Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4016.7.2021.15.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-12
Teza: Wnioskodawcy byli oraz są podatnikami zależnymi lub
współzależnymi bezpośrednio lub pośrednio wobec jednego
podmiotu lub grupy podmiotów powiązanych ze sobą – w
rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy o podatku od
niektórych instytucji finansowych, a w konsekwencji czy każdy
z Wnioskodawców ma prawo odrębnie pomniejszyć podstawę
opodatkowania z tytułu podatku od niektórych instytucji
finansowych liczoną jako suma wartości aktywów, wynikającą
z zestawienia obrotów i sald, ustalonego na ostatni dzień
miesiąca na podstawie zapisów na kontach księgi głównej,
zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości o kwotę 2 mld
zł.
Słowa kluczowe: jednostka-jednostka zależna
podmiot-podmiot niezależny
podmiot-podmioty powiązane
spółki-spółka zależna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od niektórych instytucji finansowych
Przepisy: [FIN] Ustawa o podatku od niektórych instytucji
finansowych -Rozdział 3-art. 5 -ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z tego samego dnia o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        (...)
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        (...)
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Towarzystwo Ubezpieczeń X S.A. (dalej: „TU 1” lub „Wnioskodawca”) jest krajowym
    zakładem ubezpieczeń, prowadzącym (...) działalność polegającą na (...).
    Głównym akcjonariuszem Wnioskodawcy jest spółka prawa niemieckiego Y AG (dalej: „Y”)
    posiadająca (...)% akcji Wnioskodawcy. Pozostałym mniejszościowym akcjonariuszem
    posiadającym (...)% akcji Wnioskodawcy jest Z (...) będąca spółką prawa japońskiego.
    Y jest jednocześnie większościowym akcjonariuszem Towarzystwa Ubezpieczeń A S.A.
    (dalej: „TU A”), które z kolei jest jedynym akcjonariuszem Towarzystwa Ubezpieczeń B S.A.
    Podmioty te łącznie tworzą tzw. Grupę Ubezpieczeniową.
    W przeszłości, tj. od (...) r. TU A było również większościowym akcjonariuszem ((...)% akcji)
    Towarzystwa Ubezpieczeń C S.A. TU A przysługiwało przy tym większość głosów na
    walnym zgromadzeniu akcjonariuszy Towarzystwa Ubezpieczeń C S.A. W związku z
    nabyciem akcji Towarzystwa Ubezpieczeń C S.A. przez inny podmiot, spółka ta nie należy
    już do Grupy Ubezpieczeniowej A.
    Towarzystwo Ubezpieczeń (...) (dalej: „TU 2”) również jest krajowym zakładem
    ubezpieczeń, prowadzącym działalność gospodarczą na podstawie przepisów u.d.u.r. TU 2
    posiada w swojej ofercie zarówno indywidualne, jak i grupowe ubezpieczenia na życie.
    Jedynym akcjonariuszem TU 2 jest Wnioskodawca.
    TU 1 i TU 2 łącznie tworzą tzw. Grupę Ubezpieczeniową B.
    TU 1 i TU 2 w dalszej części Wniosku będą określani łącznie jako „Wnioskodawcy”.
    Wnioskodawcy sporządzają swoje sprawozdania finansowe zgodnie z przepisami ustawy z
    dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. 2019 poz. 351 ze zm.; dalej: „u.o.r.").

    Akcjonariusze nie zawarli żadnej umowy mającej dotyczyć współkontroli nad działalnością
    Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy Wnioskodawcy byli oraz są podatnikami zależnymi lub współzależnymi bezpośrednio
    lub pośrednio wobec jednego podmiotu lub grupy podmiotów powiązanych ze sobą – w
    rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy o PIF, a w konsekwencji czy każdy z
    Wnioskodawców ma prawo odrębnie pomniejszyć podstawę opodatkowania z tytułu PIF
    liczoną jako suma wartości aktywów, wynikającą z zestawienia obrotów i sald, ustalonego
    na ostatni dzień miesiąca na podstawie zapisów na kontach księgi głównej, zgodnie z
    przepisami u.o.r. o kwotę 2 mld zł?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, Wnioskodawcy nie byli i nie są podatnikami zależnymi lub
    współzależnymi bezpośrednio lub pośrednio wobec jednego podmiotu lub grupy
    podmiotów powiązanych ze sobą – w rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy o PIF, a
    zatem każdy z Wnioskodawców ma prawo odrębnie pomniejszyć podstawę
    opodatkowania z tytułu PIF liczoną jako suma wartości aktywów, wynikająca z zestawienia
    obrotów i sald, ustalonego na ostatni dzień miesiąca na podstawie zapisów na kontach
    księgi głównej, zgodnie z przepisami u.o.r. o kwotę 2 mld zł.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców
    1. Ustawa o PIF - uwagi ogólne
    Zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy o PIF podatnikami PIF są m.in. krajowe zakłady ubezpieczeń
    w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 18 u.d.u.r.
    Wnioskodawcy jako krajowe zakłady ubezpieczeń, są zatem podatnikami PIF.
    Podstawa opodatkowania PIF jest ustalana zgodnie z art. 5 ustawy o PIF. W myśl ust. 2
    tego artykułu w przypadku podatników, o których mowa w art. 4 pkt 5-8 ustawy o PIF,
    podstawą opodatkowania jest nadwyżka sumy wartości aktywów podatnika, wynikająca z
    zestawienia obrotów i sald, ustalonego na ostatni dzień miesiąca na podstawie zapisów na
    kontach księgi głównej, zgodnie z przepisami u.o.r. stosowanymi przez podatnika na
    podstawie art. 2 ust. 3 tej ustawy - ponad kwotę 2 mld zł. Wartość tę oblicza się łącznie dla
    wszystkich podatników zależnych lub współzależnych pośrednio lub bezpośrednio od
    jednego podmiotu lub grupy podmiotów powiązanych ze sobą.
    Wobec powyższego, dla podatników będących krajowymi zakładami ubezpieczeń kwota
    wolna od podatku wynosząca 2 mld zł powinna zostać ustalona łącznie dla podatników
    powiązanych w sposób wskazany w tym przepisie, tj.:
    a) podatników zależnych pośrednio lub bezpośrednio od jednego podmiotu, lub
    b) podatników współzależnych pośrednio lub bezpośrednio od grupy podmiotów
    powiązanych ze sobą.
    Należy wskazać, iż redakcja językowa art. 5 ust. 2 ustawy o PIF nie pozwala na przyjęcie, że
    grupa podmiotów jakkolwiek powiązanych ze sobą jest objęta obowiązkiem łącznego
    ustalania kwoty wolnej od podatku. Gdyby ustawodawca chciał wyodrębnić taką kategorię
    podmiotów w kontekście obowiązku podatkowego użyłby przyimka „dla” przed
    wyrażeniem „grupy podmiotów powiązanych”. Warunkiem łącznego obliczenia podstawy
    opodatkowania jest istnienie zależności lub współzależności podatników (pośredniej lub
    bezpośredniej) od jednego podmiotu lub grupy podmiotów powiązanych ze sobą, a nie
    samo powiązanie grupy podmiotów. Trzeba przy tym dostrzec, że ustawodawca wskazując
    na powiązanie odnosi je do grupy podmiotów, a nie podatników.
    Taka wykładnia przepisów ustawy wynika z utrwalonego, aktualnego orzecznictwa sądów
    administracyjnych oraz stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej:
    „DKIS”). Przykładowo pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: „WSA”) w

    Łodzi w wyroku z 23 lipca 2019 r., sygn. I SA/Łd 238/19, WSA w Warszawie w wyroku z 21
    stycznia 2021 r., sygn. III SA/Wa 878/20 czy Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w
    wyroku z 24 kwietnia 2019 r., sygn. II FSK 285/19, jak również DKIS w interpretacji z 30
    kwietnia 2020 r., znak 0111-KDIB1-3.4016.3.2018.8.APO i z 29 kwietnia 2020 r., znak 0114-
    KDIP2-2.4016.3.2018.9.S/PP/AG.
    Zatem dla niniejszej sprawy kluczowym jest ustalenie znaczenia pojęcia:
    a) „podatników zależnych od jednego podmiotu” oraz pojęcia
    b) „podatników współzależnych od grupy podmiotów powiązanych ze sobą”
    na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy o PIF.
    2. Podmioty zależne i współzależne na gruncie ustawy o PIF
    2.1. Uwagi ogólne
    Ustawa o PIF nie zawiera definicji „podatnika zależnego od jednego podmiotu” oraz
    „podatnika współzależnego od grupy podmiotów powiązanych ze sobą”.
    Wobec tego, z uwagi na stosowanie przez Wnioskodawców standardów rachunkowości
    zawartych w u.o.r., zasadne jest odwołanie się do znaczenia nadanego pojęciu jednostek
    zależnych oraz współzależnych na gruncie tej ustawy.
    Podejście to zostało potwierdzone przez Ministra Finansów w interpretacji ogólnej z 3
    marca 2016 r., sygn. PK1.8201.1.2016, który dokonując wykładni art. 5 ust. 2 ustawy o PIF,
    stwierdził, że: „Wykładnia ww. przepisu powinna bazować więc na definicjach zawartych w
    ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości lub standardach rachunkowości
    stosowanych przez podatnika na podstawie art. 2 ust. 3 tej ustawy, w kwestiach
    dotyczących jednostek powiązanych, zależnych, współzależnych”.
    2.2. Jednostka zależna
    2.2.1. Definicja jednostki zależnej zgodnie z u.o.r.
    Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 39 u.o.r. jednostkę zależną
    należy rozumieć jako „jednostkę będącą spółką handlową lub podmiotem utworzonym i
    działającym zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego, kontrolowaną przez
    jednostkę dominującą”. Jednostką zależną jest zatem polska lub zagraniczna spółka
    handlowa, która jest kontrolowana przez podmiot dominujący.
    Pojęcie sprawowania kontroli zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o.r., zgodnie z
    którym oznacza ono zdolność jednostki do kierowania polityką finansową i operacyjną
    innej jednostki, w celu osiągania korzyści ekonomicznych z jej działalności.
    Natomiast jednostka dominująca w myśl art. 3 ust. 1 pkt 37 lit. a u.o.r. definiowana jest
    jako jednostka będąca spółką handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, sprawująca
    kontrolę nad jednostką zależną, w szczególności posiadająca bezpośrednio lub pośrednio
    większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym jednostki zależnej, także na
    podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu, wykonującymi prawa głosu
    zgodnie z wolą jednostki dominującej.
    Jednocześnie należy wskazać, iż u.o.r. zawęża zakres podmiotowy jednostek dominujących
    jedynie do spółek prawa handlowego tj. spółek jawnych, spółek partnerskich, spółek
    komandytowych, spółek komandytowo-akcyjnych, spółek akcyjnych i spółek z ograniczoną
    odpowiedzialnością, które posiadają siedzibę w Polsce. Należy zauważyć, iż definiując
    jednostkę zależną ustawodawca wyraźnie rozróżnił spółkę handlową od podmiotu
    utworzonego i działającego zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego. Uznając
    racjonalność ustawodawcy, należy stwierdzić, że gdyby ustawodawca chciał, aby za
    jednostkę dominującą uznać również podmioty zagraniczne, to określiłby to wprost w
    ustawie, tak jak uczynił to definiując jednostkę zależną. Wnioskując a contrario,
    zagraniczne spółki nie mogą być uznane za jednostki dominujące w rozumieniu u.o.r.

    Powyższe stanowisko jest szeroko potwierdzane w orzecznictwie sądów
    administracyjnych m.in. w wyrokach NSA z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. II FSK 134/19 oraz z
    dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. II FSK 3243/18, a także w wyrokach WSA w Warszawie z dnia
    25 października 2019 r. sygn. III SA/Wa 515/19 oraz z dnia 17 października 2019 r. sygn. III
    SA/Wa 496/19.
    2.2.2 Wnioskodawcy jako podmioty niespełniające definicji podmiotów zależnych na
    gruncie ustawy o PIF
    Wnioskodawcy jako podmioty, które nie są zależne (bezpośrednio lub pośrednio) od Y AG.
    Mając na uwadze powyższe, za podmiot zależny można przede wszystkim uznać spółkę
    prawa handlowego, której większość udziałów/akcji posiada inna spółka prawa
    handlowego. Między takimi podmiotami występuje w takiej sytuacji stosunek zależności
    bezpośredniej.
    Pośrednia zależność występuje natomiast jeśli w danej spółce (tutaj: „spółce córce”)
    większość udziałów/akcji posiada inna spółka (tutaj: „spółka matka”), w której z kolei
    większość udziałów/akcji posiada kolejna spółka prawa handlowego (tutaj: „spółka
    babka”). W takiej sytuacji spółka córka jest zależna pośrednio od spółki babki (za
    „pośrednictwem” swojego udziałowca/akcjonariusza). Zatem, spółka córka i spółka matka
    są co do zasady podmiotami zależnymi pośrednio lub bezpośrednio od jednego podmiotu
    (spółki babki).
    Przekładając powyższe na sytuację Wnioskodawców należy wskazać, że w istocie spółką
    matką TU 2 jest TU 1, a jej spółką babką (w rozumieniu korporacyjnym) jest Y AG.
    Niemniej jednak, w świetle ustawy o PIF i przedstawionej powyżej interpretacji jej
    przepisów (podzielanej przez sądy i DKIS) Y AG, nie może być uznany za jednostkę
    dominującą w stosunku do Wnioskodawców w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 u.o.r.,
    ponieważ nie jest ona spółką prawa handlowego utworzoną na podstawie przepisów
    ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. 2020 poz. 1526 ze
    zm.).
    Y AG jest bowiem spółką zagraniczną, a zatem, na gruncie ustawy o PIF i u.o.r. nie
    powinna być brana pod uwagę przy ocenie stosunku zależności bezpośredniej (w
    odniesieniu do TU 1) lub zależności pośredniej (w odniesieniu do TU 2).
    TU 2 jako jedyny podmiot zależny od TU 1.
    Również możliwość uznania samych Wnioskodawców (z pominięciem uwzględnienia w
    strukturze Y AG) za podmioty zależne pośrednio lub bezpośrednio od tego samego
    podmiotu należy jednoznacznie odrzucić z racji wykładni językowej art. 5 ust. 2 ustawy o
    PIF.
    Jakkolwiek można uznać, iż TU 2 jest podmiotem zależnym od TU 1 (Wnioskodawca jest jej
    jedynym akcjonariuszem), tak brak jest podstaw logicznych dla uznania, iż TU 1 jest
    zależna od samej siebie w rozumieniu ww. regulacji. Innymi słowy, choć Wnioskodawca
    jest jednostką dominującą dla TU 2, to nie można uznać go za jednostkę dominującą (w
    rozumieniu u.o.r.) wobec samego siebie. Nie istnieją zatem podatnicy (więcej niż jeden)
    którzy byliby razem zależni od Wnioskodawcy, a zatem którzy powinni wspólnie ustalać
    podstawę opodatkowania w PIF.
    Należy bowiem ponownie podkreślić, że ustawodawca tworząc przepis art. 5 ust. 2 ustawy
    o PIF, świadomie użył określenia „podatnicy zależni” na określenie podmiotów, które mają
    łącznie ustalać wartość podstawy opodatkowania w PIF. Zawarcie tego sformułowania w
    ustawie sprawia, że adresatem art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy o PIF są jedynie podmioty zależne
    od jednego podmiotu lub podmioty współzależne od grupy podmiotów powiązanych ze
    sobą, nie zaś podatnicy, którzy należą do grupy podmiotów powiązanych.
    Tym samym, sam „podmiot”, od którego zależni są wskazani w powyższym przepisie
    podatnicy (ich spółka matka) nie jest objęty nakazem łącznego ustalania podstawy

    opodatkowania. Gdyby ustawodawca zmierzał do objęcia nakazem wspólnego ustalania
    podstawy opodatkowania tego podmiotu (spółki matki) wraz z podmiotami od niego
    zależnymi (spółkami córkami), użyłby sformułowania „podmioty powiązane” zamiast
    „podatnicy zależni”. W takiej sytuacji pozbawione sensu byłoby wskazywanie w art. 5 ust. 2
    ustawy o PIF, że wspólną podstawę ustalają podatnicy zależni od jednego podmiotu.
    Podatnicy znajdujący się w takiej relacji wobec jednego podmiotu należeliby bowiem
    jednocześnie do tej samej grupy podmiotów powiązanych.
    Wobec tego należy uznać, że mimo iż TU 2 i TU 1 spełniają definicję podmiotów
    powiązanych na gruncie u.o.r., to nie można ich uznać za podmioty zależne od tego
    samego podmiotu z uwagi na to, iż określenie to obejmuje węższą grupę podmiotów (tj.
    jedynie podmioty zależne od jednostki dominującej, bez jednostki dominującej).
    W konsekwencji, TU 1 i TU 2 nie można uznać za podatników zależnych od tego samego
    podmiotu (co jest niezbędne do uznania, że podstawa opodatkowania powinna być
    liczona wspólnie przez obie spółki), zatem Wnioskodawcy byli i są uprawnieni odrębnie
    rozpoznawać kwotę wolną od podatku (w świetle art. 5 ust. 2 ustawy o PIF).
    2.3 Jednostka współzależna
    2.3.1. Definicja jednostki współzależnej na gruncie u.o.r.
    Definicję jednostki współzależnej zawiera art. 3 ust. 1 pkt 40 u.o.r., zgodnie z którym przez
    jednostkę współzależną rozumie się jednostkę, która jest współkontrolowana przez
    wspólników na podstawie zawartej pomiędzy nimi umowy, umowy spółki lub statutu.
    Natomiast, sprawowanie współkontroli zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 35 u.o.r.
    jako zdolność wspólnika jednostki współzależnej na równi z innymi wspólnikami, na
    zasadach określonych w zawartej pomiędzy nimi umowie, umowie spółki lub statucie do
    kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki, w celu osiągania wspólnie
    korzyści ekonomicznych z jej działalności.
    Wobec powyższego sprawowanie współkontroli występuje, gdy wspólnicy danej jednostki
    mają równorzędne prawo do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki, a
    żaden ze wspólników nie może samodzielnie zapewnić sobie jednostronnej kontroli nad
    działalnością tej jednostki.
    2.3.2 Wnioskodawcy jako podmioty niespełniające definicji podmiotów współzależnych na
    gruncie ustawy o PIF
    W świetle wyżej powołanych przepisów należy zauważyć, iż zgodnie z przedstawionym
    opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, każdy z Wnioskodawców posiada
    większościowego akcjonariusza, który wyklucza występowanie równorzędnego prawa
    wspólników do kierowania polityką finansową i operacyjną jednostki. W przypadku TU 1
    jest to Y AG będąca większościowym akcjonariuszem posiadającym (...)% akcji
    Wnioskodawcy, a w przypadku TU 2 jedynym akcjonariuszem jest TU 1. Akcjonariusze TU
    2 nie zawarli również żadnej umowy mającej dotyczyć współkontroli nad działalnością
    Wnioskodawcy.
    Wobec tego w analizowanej sytuacji nie występują sytuacje współzależności
    Wnioskodawców od grupy jednostek.
    2.4. Orzecznictwo sądowoadministracyjne w kwestii ustalania podstawy opodatkowania w
    PIF
    Wnioskodawcy zwracają uwagę na fakt, że z aktualnego orzecznictwa sądów
    administracyjnych dotyczącego analogicznych stanów faktycznych jak sytuacja TU 2 i TU 1
    wynika pełna zbieżność z zaprezentowanym w niniejszym wniosku sposobem rozumienia
    art. 5 ust. 2 ustawy o PIF. Oznacza to, że decyzje lub interpretacje indywidualne organów
    podatkowych, niepodzielające stanowiska podatników, którzy znajdują się w analogicznej
    sytuacji co Wnioskodawcy, usuwane są z obrotu prawnego przez sądy administracyjne.

    Wojewódki Sąd Administracyjny w Warszawie, w prawomocnym wyroku z dnia 25
    września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 736/19 uchylił negatywne dla podatnika decyzje
    organów podatkowych. W sprawie tej podatnik zaprezentował natomiast argumentację
    analogiczną do tej przedstawionej przez Wnioskodawców w niniejszym wniosku, co
    spotkało się z aprobatą WSA w Warszawie, który wskazał: „Przepis art. 5 ust. 2 u.p.o.n.i.f.
    wskazuje w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, że niespełnienie warunku w postaci
    wystąpienia podatników zależnych/współzależnych w relacji do jednego podmiotu lub do
    grupy podmiotów powiązanych ze sobą powoduje, że nie można stosować sposobu
    kalkulacji podstawy opodatkowania przewidzianej w tym przepisie. Warunek zależności
    /współzależności jest niezbędny, natomiast powiązanie może wystąpić dodatkowo (obok)
    w grupie podmiotów, lecz nigdy zamiast zależności/współzależności wobec tej grupy.”
    Co istotne, orzeczenie to zostało wydane wobec Towarzystwa Ubezpieczeń C S.A., czyli
    podmiotu, który należał do Grupy Ubezpieczeniowej A (TU A było akcjonariuszem
    Towarzystwa Ubezpieczeń C S.A.). Dotyczy on więc sytuacji analogicznej do sytuacji
    Wnioskodawców.
    Ponadto, analogiczny do sytuacji Wnioskodawców stan faktyczny stał się przedmiotem
    analizy WSA w Warszawie, który w wyroku z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. III SA/Wa 878
    /20 uchylił zaskarżoną przez podatnika interpretację indywidualną wydaną przez DKIS,
    która zawierała stanowisko odmowne wobec uznania prawa do osobnego ustalania kwoty
    wolnej w PIF. Argumentacja przywołana przez Sąd jest zbieżna z argumentacją
    zaprezentowaną w niniejszym wniosku, WSA wskazał bowiem: „Konstrukcja przepisu art. 5
    ust. 2 zdanie drugie u.p.n.i.f., wskazuje w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, że
    niespełnienie warunku w postaci wystąpienia podatników współzależnych, zależnych w
    relacji do jednego podmiotu lub do grupy podmiotów powiązanych ze sobą powoduje, że
    nie można stosować sposobu kalkulacji podstawy opodatkowania przewidzianej w tym
    przepisie.”
    Wyroki te dowodzą więc istnienia aktualnej i powszechnej linii orzeczniczej, na podstawie
    której podmiotom znajdującym się w sytuacji analogicznej do sytuacji Wnioskodawców
    przyznawane jest prawo do niezależnego ustalania kwoty wolnej od podatku w PIF.
    3. Podsumowanie
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawców, TU 1 i TU 2 powinny odrębnie
    pomniejszyć podstawę opodatkowania z tytułu PIF liczoną jako suma wartości aktywów,
    wynikającą z zestawienia obrotów i sald, ustalonego na ostatni dzień miesiąca na
    podstawie zapisów na kontach księgi głównej, zgodnie z przepisami u.o.r. o kwotę 2 mld
    zł, z uwagi na to, iż Wnioskodawcy nie stanowili i nie stanowią podatników zależnych ani
    współzależnych od tego samego podmiotu/grupy podmiotów na gruncie art. 5 ust. 2
    ustawy o PIF.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 4 lutego 2022 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0111-KDIB1-3.4016.7.2021.1.JKU, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 15 lutego 2022 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    10 marca 2022 r. złożyli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości
    oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm
    prawem przepisanych.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem pismem z 12 kwietnia 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-
    3.4016.7.2021.2.JKU.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi

    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    21 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 945/22.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 listopada 2023 r. sygn. III FSK 368/23 uchylił
    zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w
    Warszawie.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpatrzył sprawę i uchylił
    skarżoną interpretację – wyrokiem z 21 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 689/24.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 grudnia 2024 r. sygn. akt III FSK 1041/24
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 10 grudnia 2024 r.
    i wpłynął do mnie 14 kwietnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    · ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazać należy, że interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem interpretacja stanowi
    ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1041/24 oraz Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 689/24.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Zainteresowanych w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Zainteresowanych i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji
    indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania
    interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej
    jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.