Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-678/10-2/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-09-07
Teza: Dostawa gruntu. Majątek osobisty. Zbycie działki celem nabycia mieszkania.
Słowa kluczowe: działki; grunty; nieruchomości; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 17 czerwca 2010 r. (data wpływu 23 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działki nr 127/18 – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działki nr 127/18.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W roku 1987 została nabyta od Agencji Rolnej nieruchomość, poprzez kupno gruntu rolnego w celu prowadzenia produkcji rolnej z byłym mężem. Po rozwiązaniu małżeństwa działka o numerze 127/18 stała się własnością Zainteresowanej. W związku ze złą sytuacją mieszkaniową Wnioskodawczyni, pieniądze ze sprzedaży działek chce przeznaczyć na kupno kawalerki (by godnie żyć). Przedmiotowa działka nie była udostępniana na podstawie umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia osobom trzecim. Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni nie posiada statusu rolnika ryczałtowego ponieważ nie prowadzi takiej działalności i nie świadczy usług rolnych.

Zainteresowana uprzednio dokonywała już dostawy gruntu bowiem w dniu 3 stycznia 2003 r. sprzedała grunt orny o powierzchni 1.51 ha. Ponadto w dniu 11 stycznia 2006 r. aktem darowizny przekazała działki gruntu synom: X oraz Y. Natomiast w dniu 12 sierpnia 2009 r. ponownie działkę gruntu otrzymał syn Y. Zainteresowana ponadto, dokonała w dniu 2 września 2009 r. dostawy działki.

Wnioskodawczyni poniosła na nieruchomości nakłady w postaci kosztów związanych z wystąpieniem geodezyjnym o podział gruntu. Jak wyjaśniła Zainteresowana, działka o numerze 127/18 była ujęta w projekcie – Urzędu Miasta i Gminy – planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego wieś B. z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną i mieszkaniową.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przedmiotowa sprzedaż działki nr 127/18 o powierzchni 0,1446 ha – sprzedana w dniu 13 listopada 2009 r. – podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż działki o numerze 127/18 nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ Zainteresowana jest właścicielem tejże działki 23 lata i nie prowadzi działalności rolniczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (…).

Na podstawie powyższych zapisów stwierdzić należy, iż grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.

O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją podmiotu wykonującego określoną czynność, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zatem, podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży działki gruntu o nr 127/18. W roku 1987 nieruchomość tą nabyła od Agencji Rolnej, poprzez kupno gruntu rolnego w celu prowadzenia produkcji rolnej z byłym mężem. Po rozwiązaniu małżeństwa działka o numerze 127/18 stała się własnością Zainteresowanej. W związku ze złą sytuacją mieszkaniową Wnioskodawczyni, pieniądze ze sprzedaży działek chce przeznaczyć na kupno kawalerki. Przedmiotowa działka nie była udostępniana na podstawie umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia osobom trzecim. Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej. Zainteresowana nie posiada statusu rolnika ryczałtowego, ponieważ nie prowadzi takiej działalności i nie świadczy usług rolnych. Wnioskodawczyni uprzednio dokonywała już dostawy gruntu bowiem w dniu 3 stycznia 2003 r. sprzedała grunt orny o powierzchni 1.51 ha. Ponadto w dniu 11 stycznia 2006 r. aktem darowizny przekazała działki gruntu synom: X oraz Y. Natomiast w dniu 12 sierpnia 2009 r. ponownie działkę gruntu otrzymał syn Y. Zainteresowana ponadto, dokonała w dniu 2 września 2009 r. dostawy działki. Wnioskodawczyni poniosła na nieruchomości nakłady w postaci kosztów związanych z wystąpieniem geodezyjnym o podział gruntu. Działka o numerze 127/18 była ujęta w projekcie – Urzędu Miasta i Gminy – planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego wieś B. z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną i mieszkaniową.

Z powyższego wynika, iż dostawę gruntu uznać należy za transakcję okazjonalną czyli taką, która nie była czyniona z zamiarem nadania jej stałego charakteru. Tym samym w przedstawionym stanie faktycznym, nie można uznać Wnioskodawczyni za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w myśl ww. art. 15 ustawy, w odniesieniu do dostawy działek, gdyż nic nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży działek Zainteresowana działała w takim charakterze.

W przedmiotowej sprawie Zainteresowanej nie można uznać za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami, nie można stwierdzić bowiem, iż nabywając w roku 1987 grunt rolny działała ona w charakterze handlowca. Mając na uwadze okres zakupu trudno uznać, że przedmiotowy grunt zakupiono w celu dalszej odsprzedaży. Ponadto, realizowane czynności nie przybrały formy zawodowej (profesjonalnej), czyli nie cechują się stałością (powtarzalnością i zamiarem kontynuacji) i nie mają zorganizowanego charakteru. Wnioskodawczyni wskazała także, że nie wykorzystywała gruntu do prowadzenia działalności rolniczej, tym samym nie były dokonywane dostawy produktów rolnych. Ponadto, grunt nie był przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy.

Reasumując, jeżeli działka nr 127/18 została nabyta do majątku prywatnego i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, wówczas Zainteresowana dokonując jej dostawy nie wypełniła przesłanek do uznania jej – w związku z dostawą ww. działki – za podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji czynność zbycia działki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.