Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.643.2023.10.S/MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania
przychodów roku 2019, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o
CIT, zapłacony zryczałtowany podatek dochodowy, o którym
mowa w art. 19; 21 ustawy nowelizującej.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek
dochodowy
zaliczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 listopada 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 listopada 2023 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie ustalenia, czy Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 2019 roku
    na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zapłacony zryczałtowany podatek dochodowy, o
    którym mowa w art. 19 - 21 ustawy nowelizującej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest spółką
    zarejestrowaną w Polsce, polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób
    prawnych. Jednocześnie Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Ustawą z dnia 23 października 2018 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja
    podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018, poz. 2193; dalej: ustawa
    nowelizująca) ustawodawca wprowadził możliwość opodatkowania 3% podatkiem
    podatników będących emitentami danej serii obligacji wyemitowanych przez 1 stycznia
    2019 roku, o terminie wykupu nie krótszym niż rok, dopuszczonych do obrotu na rynku
    regulowanym lub wprowadzonych do alternatywnego systemu obrotu w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U.
    z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.).
    Zgodnie z ww. ustawą, podmiot dokonujący wypłaty odsetek mógł być zwolniony z
    obowiązków określonych w art. 26 ustawy o CIT (tj. nakładających m.in. obowiązek
    pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych), jeżeli - przy
    spełnianiu określonych warunków o charakterze merytorycznym lub technicznym -
    dokona opodatkowania wypłacanych odsetek zryczałtowanym podatkiem dochodowym
    obliczanym zgodnie z przywołanymi przepisami ustawy nowelizującej. Posługując się
    treścią przywołanych przepisów, podmiot dokonujący wypłaty odsetek może być
    zwolniony z obowiązków wynikających z art. 26 ustawy o CIT, jeżeli wartość wypłaconych
    odsetek stanowiących podstawę opodatkowania opodatkuje stawką zryczałtowanego
    podatku dochodowego, wynoszącą 3%.
    Zgodnie z ww. ustawą podatnik, który dokonał wyboru opodatkowania, o którym mowa w
    art. 19 ww. ustawy miał obowiązek ustalić do dnia 30 czerwca 2019 roku:
    1) kwotę przychodu odpowiadającą łącznej kwocie wypłat z tytułu odsetek oraz dyskonta,
      dokonanych od dnia 1 stycznia 2014 roku do dnia 30 czerwca 2019 roku;
    2) kwotę przychodu odpowiadającą łącznej kwocie wypłat z tytułu odsetek oraz dyskonta,
      które miały zostać dokonane od dnia 1 lipca 2019 roku do dnia wykupu obligacji lub
      spłaty pożyczki.
    Podstawę opodatkowania stanowił przychód, natomiast stawka zryczałtowanego podatku
    dochodowego wynosiła 3% podstawy opodatkowania.
    W związku z tym, że Wnioskodawca w latach 2014-2016 dokonał wypłaty odsetek od
    obligacji i spełniał kryteria umożliwiające opodatkowanie odsetek od obligacji 3%
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym to Spółka dokonała w 2019 roku wyboru
    opodatkowania na zasadach wskazanych w ww. ustawie. Spółka złożyła zgodnie z ww.
    ustawą deklaracje za ww. lata oraz wpłaciła w ustawowym terminie podatek.

## Pytanie

Czy Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 2019 roku na podstawie art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT zapłacony zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w
    art. 19 - 21 ustawy nowelizującej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 2019
    roku na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zapłacony zryczałtowany podatek
    dochodowy, o którym mowa w art. 19-21 ustawy nowelizującej.
    Wnioskodawca swoje twierdzenie opiera na poniższej argumentacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805, dalej: „ustawa CIT”), kosztami uzyskania przychodów
    są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        wydatek musi być poniesiony w sposób definitywny i w celu uzyskania, zachowania
        lub zabezpieczenia przychodów,
        wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust.
        1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in.
    podatku dochodowego oraz wpłat z zysku określonych w odrębnych przepisach (pkt 15),
    podatku od towarów i usług, z wyjątkami określonymi w art. 16 ust. 1 pkt 46 (pkt 46),
    podatku od wydobycia niektórych kopalin (pkt 67), podatku, o którym mowa w ustawie z
    dnia 15 stycznia 2016 r. o podatku od niektórych instytucji finansowych (Dz. U. z 2017 r.
    poz. 1410 oraz z 2018 r. poz. 2215) (pkt 70), podatku, o którym mowa w art. 24b (pkt 74).
    Z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT wynika, że podatek dochodowy nie może stanowić
    kosztu uzyskania przychodu. Rozważyć zatem należy, czy zryczałtowany podatek
    dochodowy, o którym mowa w art. 19-21 ustawy nowelizującej, należy zakwalifikować jako
    podatek dochodowy, o którym mowa w art. 16 ust 1 pkt 15 ustawie o CIT.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193;
    dalej: „ustawa nowelizująca”), podmiot o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o CIT (tj.
    podatnik mający siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w
    konsekwencji podlegający obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania) będący emitentem wskazanych w tym przepisie serii
    obligacji może wybrać opodatkowanie kwoty odsetek i dyskonta, wypłacanych w ramach
    emisji danej serii obligacji, zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Podatnik, który
    dokonał wyboru opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym jest
    obowiązany zawiadomić o tym wyborze, w formie pisemnej, właściwego naczelnika
    urzędu skarbowego (art. 19 ust. 2 ustawy nowelizującej), podstawę opodatkowania
    stanowi przychód (art. 19 ust. 4 ustawy nowelizującej) obliczany na podstawie art. 19 ust.
    3 ustawy nowelizującej, stawka zryczałtowanego podatku dochodowego wynosi 3%
    podstawy opodatkowania (art. 19 ust. 5 ustawy nowelizującej) a podmiot, który dokonał
    wyboru tej formy opodatkowania, jest obowiązany wpłacić na rachunek urzędu
    skarbowego zryczałtowany podatek dochodowy w terminach określonych w art. 19 ust. 6
    ustawy nowelizującej.
    W opinii Wnioskodawcy określony w art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej "zryczałtowany
    podatek dochodowy" nie jest pojęciem tożsamym z „podatkiem dochodowym” w

    rozumieniu ustawy o CIT i w związku z tym, nie może zostać uznany za podatek
    dochodowy w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT.
    Nie ulega wątpliwości, że zarówno w ustawie o CIT jak i w ustawie nowelizującej nie
    zamieszczono definicji legalnej pojęcia "podatku dochodowego" jak i "zryczałtowanego
    podatku dochodowego". Przepis art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT, stanowiący, że nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego oraz wpłat z zysku
    określonych w odrębnych przepisach, umieszczony został w akcie prawnym, którego
    zakres podmiotowy i przedmiotowy określony został w art. 1 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o
    CIT.
    Z przepisów tych wynika, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych reguluje
    opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych i spółek kapitałowych
    w organizacji (art. 1 ustawy o CIT).
    Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa
    w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Pomimo swej
    nazwy ustawa ta dopuszcza zatem również opodatkowanie przychodów osiąganych przez
    podatników tego podatku. Jednakże zgodnie z art. 7 ust. 1 zdanie 2 (jak również w ust. 2)
    ustawy o CIT może to nastąpić w przypadkach taksatywnie wymienionych w tej ustawie,
    czyli określonych w art. 21, art. 22 i art. 24b tej ustawy. Wśród tych przypadków co do
    przedmiotu opodatkowania nie wymieniono podatku przewidzianego w art. 19 ust. 1
    ustawy nowelizującej.
    Zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy nowelizującej podstawę opodatkowania zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym, o którym mowa w ust. 1, stanowi przychód określony zgodnie z
    ust. 3. Art. 19 ust. 3 ustawy nowelizującej dotyczy podstawy opodatkowania, lecz w
    odniesieniu do specyficznego podmiotu, który może samodzielnie wybrać opodatkowanie
    wypłacanych przez siebie należności.
    Podkreślenia także wymaga, że wprowadzając z dniem 1 stycznia 2018 r. do porządku
    prawnego podatek dochodowy od przychodów z tytułu własności środka trwałego
    ustawodawca znowelizował treść art. 7 ust. 1 ustawy o CIT dodając w nim jako przedmiot
    opodatkowania przychody wynikające z art. 24b oraz dodał w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    punkt 74, który zamieszczał w katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów także
    podatek, o którym mowa w art. 24b, czyli podatek od przychodów z tytułu własności
    środka trwałego.
    Biorąc powyższe pod uwagę i zakładając racjonalność ustawodawcy należy wobec tego
    przyjąć, że gdyby ustawodawca twierdził, że mamy do czynienia z podatkiem
    dochodowym w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT to ustawodawca albo by
    rozszerzył art. 7 ust. 1 ustawy o CIT o art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej, albo by dodał do
    art. 16 ust. 1 ustawy o CIT stosowane wyłączenie.
    Ustawa nowelizująca, zgodnie ze swą systematyką, wprowadziła zwolnienie z
    opodatkowania podatkiem dochodowym odsetek lub dyskonta od obligacji, uzyskane
    przez podatników, o których mowa m.in. w art. 3 ust. 2 ustawie o CIT (czyli
    nierezydentów), jeżeli te odsetki i dyskonto opodatkowane są na zasadach określonych w
    art. 19-21. Zwolnienie to dotyczy zatem podmiotów, które uzyskują na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przychody, które powinny zostać opodatkowane na zasadach
    wskazanych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, czyli tych które powinny zostać objęte
    ryczałtowym podatkiem dochodowym w wysokości 20% płaconym przez nierezydentów
    jako podatek u źródła. Podatek taki z uwagi na unormowania wynikające z art. 7 ust. 1 in
    fine ustawy o CIT w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT należy uznać za podatek
    dochodowy w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT pomimo tego, że dotyczy
    opodatkowania przychodu uzyskiwanego przez podmiot niemający na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu. Jest on także podatkiem wymienionym w

    art. 19 ust. 1 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.), zgodnie z którym
    podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, wynosi 19%
    podstawy opodatkowania. Przepis ten zatem prócz podatku obliczanego od dochodu
    zalicza do podatku dochodowego także m.in. podatek od przychodu z tytułu odsetek
    uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników nierezydentów. W
    żadnym z analizowanych przepisów ustawy o CIT nie wymieniono "zryczałtowanego
    podatku dochodowego" z art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej. Jednocześnie w art. 18 ust. 2
    ustawy nowelizującej wprowadzono zapis, zgodnie z którym zwolniono z obowiązków
    płatnika m.in. podmioty wymienione w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, czyli podmioty
    zobowiązane do poboru podatku od odsetek lub dyskonta od obligacji, jeżeli te odsetki i
    dyskonto opodatkowane są na zasadach określonych w art. 19-21.
    Należy w tym miejscu podkreślić, że dla konstrukcji podatku dochodowego legislator
    podatkowy określił podatnika zryczałtowanego podatku dochodowego w odmienny
    sposób w art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej tj. jest nim podmiot będący polskim
    rezydentem, a do tego będący emitentem danej serii obligacji wyemitowanych przed
    dniem 1 stycznia 2019 r., o terminie wykupu nie krótszym niż rok, dopuszczonej do obrotu
    na rynku regulowanym lub wprowadzonej do alternatywnego systemu obrotu w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, ze zm.), który może wybrać opodatkowanie kwoty
    odsetek lub dyskonta, wypłacanych w ramach emisji danej serii obligacji, z zastrzeżeniem
    art. 20 i art. 21, zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Jednakże nie jest to podmiot,
    który osiąga jakiekolwiek dochody lub przychody w postaci odsetek lub dyskonta od
    obligacji. Jest to podmiot, który zobowiązany jest do zapłaty odsetek lub dyskonta od
    obligacji, które niewątpliwie stanowią jego koszt uzyskania przychodu. Nie jest on jednak
    beneficjentem żadnej należności. Staje się podatnikiem zryczałtowanego podatku
    dochodowego z art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej wyłącznie z uwagi na dokonanie
    własnego wyboru, co do opodatkowania należności stanowiącej dochód (przychód)
    innego, zagranicznego podmiotu.
    Wobec powyższego w opinii Spółki nie można wobec tego stwierdzić, aby Wnioskodawca
    spełniał którykolwiek z kryteriów podmiotowych i przedmiotowych opodatkowania
    wynikającego z regulacji zamieszczonych w art. 1 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o CIT. Nie jest
    beneficjentem jakiejkolwiek należności z tytułu odsetek, a jedynie chcąc zwolnić się z
    funkcji płatnika zobowiązany jest do opodatkowania wypłacanej należności
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym z art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej. To ostatnie
    świadczenie jest zatem podatkiem, który nie obciążą ani dochodu ani przychodu
    uzyskiwanego przez tego specyficznego podatnika. Dla ewentualnego uznania tego
    podatnika za podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, a płaconego podatku
    za podatek dochodowy w rozumieniu ustawy o CIT nie ma żadnego znaczenia to, że w art.
    18 ust. 3 ustawy nowelizującej przewidziano, że do podatku, o którym mowa w art. 19-21,
    nie stosuje się zwolnień, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o CIT. Zapis ten bowiem
    wskazuje raczej na całkowitą odrębność zryczałtowanego podatku dochodowego z art. 19
    ust. 1 ustawy nowelizującej od jakiejkolwiek formy podatku przewidzianego w ustawie o
    CIT. Pamiętać bowiem należy, że podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 ustawy o CIT co do
    zasady są podatnikami w rozumieniu art. 1 ustawy o CIT, a korzystają jedynie ze
    zwolnienia podmiotowego. Stosują jednak inne przepisy komentowanej ustawy, w tym
    dotyczące obowiązków płatników.
    Specyficzny mechanizm opodatkowania dyskonta lub odsetek od obligacji przewidziany w
    art. 19-21 ustawy nowelizującej sprzężony jest ze zwolnieniem z obowiązków płatnika z
    art. 26 ustawy o CIT, do wypełnienia których zobowiązane są także podmioty wymienione
    w art. 6 ust. 1 ustawy o CIT. Eliminując zatem ewentualne spory interpretacyjne
    ustawodawca wprost wskazał, że także podmioty zwolnione od podatku dochodowego
    wybierając szczególny tryb opodatkowania z art. 19-21 ustawy nowelizującej nie mogą
    korzystać ze zwolnienia, które dotyczy zupełnie innej formy opodatkowania według reguł
    wyznaczonych przepisami ustawy o CIT. Jest to zatem argument potwierdzający

    prawidłowość wniosku, że podatek dochodowy wymieniony w art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy
    o CIT nie obejmuje swoim zakresem zryczałtowanego podatku dochodowego z art. 19 ust.
    1 ustawy nowelizującej.
    Na koniec Spółka podkreśla, że w tożsamej sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd
    Administracyjny w dwóch prawomocnych wyrokach z dnia 23 marca 2023 roku sygn. II FSK
    2292/20 i II FSK 2291/20, w których stwierdził, że wyłączeniem z kosztów uzyskania
    przychodów z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm.) nie jest objęty
    „zryczałtowany podatek dochodowy” przewidziany w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23
    października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193).
    Wobec powyższego Wnioskodawca stoi na stanowisku, że może zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów roku 2019, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, zapłacony
    zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 19-21 ustawy nowelizującej.
    W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska
    przedstawionego na wstępie.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 23 stycznia 2024 r. wydałem dla Państwa interpretację
    indywidualną znak 0114-KDIP2-1.4010.643.2023.1.MW, w której uznałem Państwa
    stanowisko w zakresie ustalenia, czy Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów 2019 roku na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zapłacony zryczałtowany
    podatek dochodowy, o którym mowa w art. 19 - 21 ustawy nowelizującej za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 6 lutego 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 6 marca 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do organu 7 marca 2024 r.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
    Pismem z 4 kwietnia 2024 r. znak 0114-KDIP2-1.4010.643.2023.2.MW udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 czerwca 2024 r. sygn. akt III
    SA/Wa 796/24 uchylił interpretację indywidualną z 23 stycznia 2024 r. znak 0114-KDIP2-
    1.4010.643.2023.1.MW.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 kwietnia 2025 r. sygn. akt II FSK 1289/24
    oddalił ww. skargę kasacyjną.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął do
    organu 18 sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.

    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 czerwca 2024 r. sygn.
        akt III SA/Wa 796/24;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych
        opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym
        od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka może zaliczyć do kosztów
        uzyskania przychodów 2019 roku na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT
        zapłacony zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 19 - 21 ustawy
        nowelizującej - jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
        i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.