Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.687.2024.3.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-03
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz prawa do odliczenia podatku
naliczonego.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282
/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki
wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-
Rozdział 5-Sekcja 1-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2024 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 lutego 2025 r. (wpływ
    10 lutego 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej również: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest amerykańską spółką
    dostarczającą oprogramowanie(...), dedykowane zarówno osobom prywatnym jak i
    przedsiębiorcom. Spółka jest operatorem platformy umieszczonej w chmurze, która
    oferuje rozbudowany pakiet rozwiązań skierowanych do klientów z rynku
    mieszkaniowego, w tym również wielorodzinnego, małych firm oraz dużych
    przedsiębiorstw (dalej również: „Klient”).
    Wnioskodawca integruje swoją platformę zarówno z własnym sprzętem jak i
    produkowanym przez podmioty trzecie (w tym między innymi, ale nie tylko: wideo
    kamery, dzwonki do drzwi z funkcją kamery, czujniki drzwi i okien itp.), które są
    dostarczane do Klienta końcowego za pośrednictwem niezależnych dostawców usług
    (dalej jako: „Dostawcy”), działających w branży bezpieczeństwa i automatyki
    nieruchomości. Wnioskodawca obecnie nie jest zarejestrowany do VAT w Polsce.
    1. Ogólny opis działalności
    Wnioskodawca współpracuje z zewnętrznymi dostawcami, którzy sprzedają, instalują a
    następnie monitorują i nadzorują zainstalowany system bezpieczeństwa klientom
    (osobom fizycznym i przedsiębiorcom) - Spółka sama nie dokonuje sprzedaży
    bezpośredniej osobom prywatnym ani przedsiębiorcom. Kontakt z Klientem ma
    Dostawca, który projektuje i dostarcza Klientom odpowiedni system z komponentów
    wyprodukowanych przez Wnioskodawcę i podmioty trzecie, świadczy Klientom bieżące
    usługi i utrzymuje kontakt z Klientem, nawiązany poprzez zawarcie z nim umowy o
    świadczenie usług.
    Pomoc w znalezieniu zewnętrznego Dostawcy odbywa się poprzez stronę Wnioskodawcy -
    po uzupełnieniu ankiety z pytaniami o poszukiwaną usługę, system automatycznie
    wskazuje najbliższego Dostawcę. Jednocześnie, Wnioskodawcy i Klienta nie łączy żaden
    stosunek umowny, Wnioskodawca nie uczestniczy w kontakcie pomiędzy Dostawcą a
    Klientem, nie świadczy bezpośrednio usług Klientom i nie wystawia na nich żadnych
    dokumentów. Dostawcy nie są uprawnieni do przedstawiania się jako pracownicy
    Wnioskodawcy.
    W przypadku osób prywatnych, Dostawcy oferując oprogramowanie połączone z
    dodatkowymi elementami mogą zapewnić:
        Profesjonalny system monitoringu nieruchomości (domu), personalizowany pod
        potrzeby danego Klienta i daną nieruchomość, który może być sterowany z
        dowolnego miejsca na świecie poprzez dedykowaną aplikację instalowaną na
        telefonie;

        System powiadamiania o nieoczekiwanej aktywności, polegający na tym, że system
        monitoringu „uczy się” aktywności domowników i wysyła powiadomienie gdy
        odbiega ona od ustalonej normy.
    W ramach świadczonych usług Dostawcy oprogramowania oferują przedsiębiorcom:
        Profesjonalny system monitorowania nieruchomości (sklepów, magazynów, innych
        pomieszczeń), oferujący nie tylko klasyczne monitorowanie przestrzeni w celu
        zapobieganiu nieuprawnionym dostępom ale również dodatkowe opcje takie jak
        śledzenie obłożenia w danym pomieszczeniu, zliczanie liczby osób w obiekcie,
        śledzenie w którym miejscu pomieszczenia ludzie spędzają najwięcej czasu oraz
        monitorowanie czasu, jaki klienci spędzają w kolejkach i jak długo trwa ich obsługa.
    Usługi świadczone są zarówno na terenie Unii Europejskiej jak i poza nią.
    Systemy monitoringowe rozumiane jako urządzenia elektroniczne - kamery wewnętrzne i
    zewnętrzne, dzwonki do drzwi z kamerami, wideo-rejestratory montowane przy drzwiach,
    nagrywarki, kontrolery, inteligentne termostaty, oświetlenie, przełączniki, kontakty,
    włączniki, zamki, okablowanie, system dźwiękowy, routery WIFI - są produkowane na
    zlecenie Wnioskodawcy i zgodnie z jego instrukcjami przez zewnętrznych producentów.
    2. Aktualna działalność prowadzone na terytorium Polski
    Wnioskodawca posiada spółkę zależną, będącą polską spółką, polskim podatnikiem VAT,
    posiadającą siedzibę w Polsce i specjalizującą się w produkcji elektroniki na potrzeby
    Wnioskodawcy (dalej: „Producent”).
    Producent oprócz produkcji elektroniki na potrzeby Wnioskodawcy, prowadzi również
    własną działalność gospodarczą niepowiązaną z Wnioskodawcą.
    Współpraca pomiędzy Wnioskodawcą a Producentem polega na produkowaniu urządzeń
    elektronicznych zamówionych przez Wnioskodawcę a następnie ich wysyłce we wskazane
    przez niego miejsce.
    3. Planowana działalność w Polsce
    Obecnie Wnioskodawca planuje rozszerzyć zakres współpracy z Producentem w taki
    sposób, że Producent będzie nie tylko produkował urządzenia elektroniczne na zlecenie
    Wnioskodawcy, ale również świadczył usługi magazynowo-logistyczne.
    Wnioskodawca i Producent zawrą w tym celu umowę, w której wskażą, że Producent
    będzie odpowiedzialny za:
    1) przechowywanie towarów (dla uniknięcia wątpliwości Wnioskodawca i Producent
      określą w umowie, że żadna konkretna część pomieszczeń nie zostanie przeznaczona
      do wyłącznego użytku Wnioskodawcy),
    2) prowadzenie bieżącej dokumentacji i ewidencji dotyczącej magazynowanych towarów,
    3) zapewnienie ładu i porządku w pomieszczeniach magazynowych,
    4) zapewnienie odpowiedniego oznaczenia poszczególnych towarów lub ich partii - celem
      umożliwienia ich szybkiej lokalizacji w magazynie,
    5) zapewnienie odpowiednich warunków przechowywania towarów oraz
    6) przygotowanie towarów do wysyłki, rozumiane jako dokonanie wszystkich czynności
      poprzedzających przekazanie towarów przewoźnikowi będącemu odrębnym
      podmiotem.

    Towary, które będą przechowywane przez Producenta, będą przez cały czas własnością
    Wnioskodawcy i w żadnym momencie nie stają się własnością Producenta. Wnioskodawca
    będzie sprzedawał wyprodukowane towary zewnętrznym Dostawcom, którzy zawierają
    umowy z Klientami, w których Wnioskodawca nie działa jako pośrednik. Producent nie
    będzie stroną umów zawieranych przez Wnioskodawcę z Dostawcami.
    4. Przykład planowanego procesu biznesowego
    Przebieg planowanego procesu biznesowego Wnioskodawcy:
    1) Wnioskodawca informuje o prowadzonej przez siebie działalności na swojej stronie
      internetowej, zawierającej formularz kontaktowy dla przyszłych Klientów (osób
      fizycznych i przedsiębiorców);
    2) Klienci wypełniają formularz i otrzymują informację o Dostawcy świadczącym usługi we
      wskazanej przez nich lokalizacji;
    3) Dostawca jest odpowiedzialny za weryfikację potrzeb Klienta i przygotowanie oferty
      zgodnej z jego oczekiwaniami;
    4) Po akceptacji oferty przez Klienta, Dostawca składa zamówienie na oprogramowanie
      oferowane przez Dostawcę i powiązane urządzenia elektroniczne niezbędne do jego
      wykorzystywania u Wnioskodawcy lub u podmiotu trzeciego;
    5) Jeśli Dostawca złoży zamówienie na urządzenia elektroniczne u Wnioskodawcy,
      Wnioskodawca jest odpowiedzialny za organizację wysyłki na adres wskazany przez
      Dostawcę. Umowy z firmami transportowymi są zawierane przez i w imieniu
      Wnioskodawcy. Producent jest odpowiedzialny za prawidłowe zapakowanie i
      przekazanie towaru wskazanej firmie transportowej;
    6) Dostawca jest odpowiedzialny za dalszy kontakt z Klientem i ewentualne reklamacje
      składane przez Klientów.
    W związku z planowaną przyszłą współpracą z Producentem, Wnioskodawca:
        Nie będzie zarządzał przechowywaniem towarów, tj. nie będzie instruował
        Producenta w jaki sposób, w jakim dokładnie miejsce magazynu będą
        przechowywane jego towary,
        Nie będzie zarządzał przygotowaniem towarów do wysyłki - Producent będzie
        odpowiedzialny za przygotowanie i właściwe zarządzanie tym procesem,
        Nie ma wyłączności na korzystanie z powierzchni magazynowej Producenta,
        Nie ma prawa do decydowania o sposobie wykorzystania powierzchni
        magazynowej należącej do Producenta,
        Nie instruuje, nie sprawuje nadzoru ani nie wpływa na wybór pracowników
        Producenta wydelegowanych do wykonywania zakontraktowanego zakresu usług.
    Towary, które będą znajdowały się w magazynie Producenta będą mogły być wysyłane
    zarówno do krajów znajdujących się poza Unią Europejską jak i będących członkami Unii
    Europejskiej, w tym do Polski. Jednocześnie, Producent będzie świadczył jedynie
    ograniczone, wskazane powyżej usługi na zlecenie Wnioskodawcy i nie będzie w żadnym
    momencie uprawniony do zaciągania zobowiązań czy podejmowania innych działań w
    imieniu Wnioskodawcy.
    Uzupełnienie wniosku

    1) Na czym konkretnie polega, jakich konkretnie świadczeń dotyczy (jakie świadczenia
      obejmuje) działalność Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej, tj. w
      Stanach Zjednoczonych, czy są to świadczenia tożsame ze świadczeniami
      wykonywanymi przez Spółkę w Polsce?
    Odpowiedź Spółki: Spółka podejmuje wszystkie decyzje biznesowe w Stanach
    Zjednoczonych, w tym takie jak nawiązanie współpracy z nowym Dostawcą, producentem
    urządzeń elektronicznych, firmą transportową czy innym podmiotem świadczącym usługi
    na rzecz Spółki, zarządzenie współpracą z wyżej wskazanymi kontrahentami, tworzenie
    nowych projektów urządzeń elektronicznych, zarządzanie posiadanym
    oprogramowaniem, zarządzenie platformą umieszczoną w chmurze, utrzymanie
    współpracy z Dostawcami oraz zlecanie wysyłki urządzeń zamówionych przez Dostawcę.
    Przedmiotowe usługi nie są tożsame ze świadczeniami wykonywanymi przez Spółkę w
    Polsce – w Polsce Spółka nie świadczy żadnych z wymienionych wyżej usług, lecz nabywa
    usługi produkcyjne (oraz badawczo-rozwojowe) od spółki zależnej, a w przyszłości planuje
    również nabyć usługi magazynowo-logistyczne od polskiej spółki zależnej (producenta).
    2) W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki
      w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania
      szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak Państwa Spółka
      prowadzi działalność w Stanach Zjednoczonych, np. czy działalność w kraju siedziby
      ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiadają
      Państwo w kraju siedziby itp.)?
    Spółka posiada biura (fizyczne lokalizacje) w Stanach Zjednoczonych, w którym pracują
    zatrudnione przez Spółkę osoby. Biura Spółki są wyposażone w sprzęt elektroniczny, taki
    jak komputery, monitory, drukarki, projektory i meble biurowe.
    Spółka posiada również laboratoria, w których prowadzi prace badawczo-rozwojowe.
    Wszystkie decyzje podejmowane są w siedzibie głównej Spółki, znajdującej się w Stanach
    Zjednoczonych – podlegają jej wszyscy pracownicy Spółki.
    3) Gdzie/w jakim kraju (w Polsce czy w Stanach Zjednoczonych), podejmowane są istotne
      decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski?
    Wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski są podejmowane w
    Stanach Zjednoczonych.
    4) Na jaki okres zostanie zawarta umowa ze spółką zależną (Producentem) dotycząca
      nabywania usług magazynowo-logistycznych?
    Umowa dotycząca nabywania usług magazynowo-logistycznych zostanie zawarta na okres
    od dnia podpisania do dnia jej wypowiedzenia przez którąkolwiek ze stron, tj. Spółkę lub
    spółkę zależną. W praktyce będzie to więc umowa zawarta na czas nieokreślony.
    5) Kto będzie ponosił ryzyko biznesowe związane z realizacją dla Państwa usług
      magazynowo-logistycznych, Państwo czy spółka zależna (Producent)?
    Ryzyko biznesowe związane z realizacją usług magazynowo-logistycznych będzie ponosić
    spółka zależna.
    6) Czy spółka zależna (Producent) jest samodzielna i działa niezależnie od Państwa Spółki
      czy też pozostaje w stosunku zależności do Państwa Spółki organizacyjnej, prawnej,
      ekonomicznej?
    Spółka posiada 100 % udziałów w spółce zależnej.
    Jednocześnie, spółka zależna zachowuje jednak pewną niezależność i działa niezależnie od
    Spółki, a także prowadzi również własną działalność gospodarczą niezwiązaną ze Spółką.
    Uzupełniająco Podatnik pragnie wskazać, że spółka zależna jest uznawana za „podmiot o
    ograniczonym ryzyku” z punktu widzenia cen transferowych - z tego punktu widzenia

    jedyne ryzyko biznesowe, które ponosi, to ryzyko walutowe. W pozostałym zakresie ryzyko
    związane z działalnością spółki zależnej ponosi Spółka, a spółka zależna otrzymuje
    wynagrodzenie w wysokości na zasadzie ceny rynkowej (arm’s-length).
    7) Czy Państwa Spółka ma bezpośrednią kontrolę, prowadzi nadzór lub ma jakikolwiek
      wpływ na zasoby osobowe/techniczne/rzeczowe spółki zależnej (Producenta)
      wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz Spółki? Należy wskazać/opisać na czym
      ta kontrola/wpływ/nadzór polega i w jaki sposób jest realizowana?
    Spółka zależna jest podmiotem należącym w całości do Spółki, ale Spółka nie ma
    bezpośredniej kontroli, nadzoru ani bezpośredniego wpływu na zasoby kadrowe
    /techniczne/majątkowe spółki zależnej wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz
    Spółki. Jednocześnie jednak, jako podmiot o ograniczonym ryzyku, spółka zależna ponosi
    jedynie ryzyko walutowe, jak wskazano w odpowiedzi na pytanie 6.
    8) Czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski personel w tym przedstawicieli/
      handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na
      podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa uprawnione do podpisywania
      umów w imieniu Państwa Spółki, jeśli tak należy wskazać jakie umowy mogą zawierać
      te osoby w imieniu Spółki?
    Nie, Spółka nie posiada na terytorium Polski personelu w tym przedstawicieli/handlowców
    i nie upoważniła innych osób do podpisywania umów w jej imieniu – umowy są
    podpisywane przez upoważnionych pracowników Spółki ze Stanów Zjednoczonych.
    9) Czy Spółka posiada/wynajmuje w Polsce nieruchomości lub w jakikolwiek inny sposób
      pozyskuje na terytorium Polski jakieś ruchomości (maszyny/urządzenia itp.), jeśli tak
      należy wskazać jakie i w jakim celu są wykorzystywane?
    Nie.
    10) Czy posiadają Państwo nieograniczony (swobodny) wstęp na teren magazynów
      Producenta gdzie będą przechowywane Państwa towary oraz czy decydują Państwo o
      rozmieszczeniu towarów w przydzielonej Państwu określonej przestrzeni magazynu
      Producenta, czy tez inne usługi jeśli tak to jakie i od jakich podmiotów?
    Spółka ma dostęp do magazynów Producenta za zgodą udzieloną przez Producenta –
    Spółka musi powiadomić Producenta z wyprzedzeniem, że chciałaby odwiedzić magazyn.
    Nie, Spółka nie decyduje o rozmieszeniu towarów w magazynie Producenta – Producent
    sam decyduje gdzie rozmieści towar należący do Spółki.
    11) Czy w zdarzeniu przyszłym, opisanym we wniosku będą Państwo nabywali jedynie
      usługi magazynowo-logistyczne czy też usługi produkcyjne od Producenta?
    Na chwilę obecną, Spółka planuje nabywać zarówno usługi magazynowo-logistyczne jak i
    usługi produkcyjne od Producenta.
    W związku ze wskazaniem w opisie zdarzenia przyszłego, że: „Systemy monitoringowe
    rozumiane jako urządzenia elektroniczne – kamery wewnętrzne i zewnętrzne, dzwonki do
    drzwi z kamerami, wideo-rejestratory montowane przy drzwiach, nagrywarki, kontrolery,
    inteligentne termostaty, oświetlenie, przełączniki, kontakty, włączniki, zamki, okablowanie,
    system dźwiękowy, routery WIFI – są produkowane na zlecenie Wnioskodawcy i zgodnie z
    jego instrukcjami przez zewnętrznych producentów” – proszę wskazać:
    12) Czy instrukcje, o których mowa powyżej dotyczą również Producenta? O jakim
      charakterze są to instrukcje?
    Tak, instrukcje dotyczą wszystkich podmiotów produkujących urządzenia elektroniczne na
    rzecz Spółki, w tym również Producenta. Przez instrukcje Spółka rozumie przekazanie
    instrukcji technicznych dotyczących wymiarów, parametrów i właściwości produkowanych
    urządzeń elektronicznych.

    13) Czy Państwa Spółka sprawuje bezpośrednią kontrolę nad procesem produkcji? Jeśli
      tak, na czym ta kontrola polegała i w jaki sposób jest realizowana?
    Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad procesem produkcji.
    14) Czy Spółka zależna (Producent) świadczy także usługi produkcji dla innych spółek, czy
      działa tylko w ramach wyłączności dla Państwa Spółki?
    Tak, Spółka zależna produkuje również towary w ramach własnej działalności oraz
    świadczy usługi produkcji dla innych podmiotów.
    15) Czy spółka zależna (Producent) świadczy usługi magazynowo-logistyczne wyłącznie dla
      Państwa Spółki czy także dla innych podmiotów?
    Spółka zależna świadczy usługi magazynowo-logistyczne również dla innych podmiotów z
    którymi współpracuje.
    16) Czy spółka zależna - Producent pełni także rolę niezależnego dostawcy usług
      (Dostawcy)?
    Nie, spółka zależna nie pełni roli niezależnego Dostawcy.
    17) Czy udostępniacie Państwo spółce zależnej (Producentowi) jakiekolwiek maszyny
      /urządzenia do realizacji świadczenia usług na rzecz Państwa Spółki?
    Nie, Spółka nie udostępnia spółce zależnej maszyn/urządzeń do realizacji świadczenia
    usług na rzecz Spółki.
    18) Czy Państwa Spółka wyznaczyła w Polsce jakiekolwiek osoby do obsługi jej działalności,
      które związane byłyby ze Spółką stosunkiem zależności (np. umową o pracę, umową
      zlecenia itp.) np. w celu nadzorowania prawidłowości świadczenia realizowanego przez
      spółkę zależną (Producenta)?
    Nie.
    Pytanie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, tj. po nawiązaniu współpracy ze spółką
    zależną w przedstawionym zakresie, Wnioskodawca prawidłowo uważa, że nie będzie
    posiadał na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT, w konsekwencji, nie będzie uprawniony do odliczenia VAT
    naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług magazynowo-logistycznych,
    wystawionych przez spółkę zależną?
    Państwa stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, tj. po nawiązaniu
    współpracy ze spółką zależną w przedstawionym zakresie, Wnioskodawca nie będzie
    posiadał na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT, a w konsekwencji nie będzie miał prawa do odliczenia VAT
    naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług magazynowo-logistycznych
    wystawianych przez spółkę zależną.
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jednocześnie, w ust. 2 przywołanego artykułu wskazano, że w przypadku gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej” dla celów VAT. Przedmiotowa definicja została natomiast

    zawarta w art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”).
    Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego, na potrzeby stosowania przepisów, jako
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć miejsce inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    Rozporządzenia Wykonawczego - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wskazówkę, jak w praktyce interpretować pojęcie „stałego miejsca prowadzenia
    działalności” i na jakie przesłanki zwrócić uwagę, można znaleźć w orzecznictwie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), przykładowo w:
        wyroku z dnia 16 października 2014 r. o sygn. C-605/12 Welmory sp. z o.o.
        przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku, w którym wskazano że:
        „podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie
        członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika
        mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za
        posiadającego w tym innym państwie członkowskim 'stałe miejsce prowadzenia
        działalności' w rozumieniu art. 44 dyrektywy VAT, w celu określenia miejsca
        opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą
        stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego
        działalności gospodarczej,”
    Tym samym, wyrok Welmory zwraca uwagę na konieczność posiadania zaplecza
    personalnego i technicznego oraz na stałość miejsca, w którym potencjalnie może
    powstać stałe miejsce prowadzenia działalności.
        wyroku z dnia 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18, Dong Yang Electronics sp. z o.o.
        przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, w którym
        wskazano iż „(...) usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
        członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z
        siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie
        członkowskim spółkę zależną (...).”
    Wyrok Dong Yang Electronics wskazuje, iż sam fakt posiadania w danym państwie spółki
    zależnej nie jest przesądzający o powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności –
    należy zweryfikować również inne aspekty prowadzonej działalności, takie jak wskazane
    powyżej zaplecze personalne i techniczne oraz stałość miejsca.
        wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. C-533/22, S.C. Adient Lid & Co. KG
        przeciwko Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, w którym usługi były
        świadczone pomiędzy spółka będącymi w jednej grupie, wskazano „nie można
        uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności
        gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług

        świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
        posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim z
        tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy i że spółki te są ze sobą
        związane umową o świadczenie usług.
      (...)
      W tym względzie w zakresie, w jakim z postanowienia odsyłającego wydaje się
      wynikać, że wszystkie spółki należące do grupy Adient dysponują tym samym
      systemem informatycznym i księgowym, okoliczność, że pracownicy oddziałów Adient
      Rumunia w Pitești i Ploeszti mają dostęp drogą elektroniczną do systemu księgowego
      Adient Niemcy, w szczególności w celu bezpośredniego rejestrowania surowców
      dostarczanych przez tę ostatnią i produktów gotowych, nie oznacza jednak, że Adient
      Niemcy posiada w Rumunii infrastrukturę, która umożliwiłaby realizację w sposób
      autonomiczny jego własnych operacji po zakończeniu procesu wytwarzania tych
      produktów. Istnienie takiej infrastruktury nie może również zostać wywiedzione z
      udostępnienia spółce Adient Niemcy pomieszczenia na magazyn rzeczonych
      produktów, a także surowców, które spółka ta dostarcza usługodawcy, zastrzegając
      przy tym, że stanowią jej własność.
    Wyrok Adient Lid & Co. wskazuje, iż to, że dwie spółki należą do tej samej grupy i
    dodatkowo są związane umową o świadczenie usług, jak również dzielą systemy
    informatyczne, nie przesądza o istnieniu stałego miejsca działalności, tak samo jak
    udostępnienie magazynu.
        wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL
        przeciwko Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti – Direcţia
        Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, w którym spółka zależna
        świadczyła usługi dla spółki matki w innym państwie, wskazano: „Co się tyczy
        okoliczności, że spółka będąca usługodawcą jest spółką zależną innej spółki będącej
        odbiorcą tych usług, mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, należy
        przypomnieć, że uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i handlowej stanowi
        podstawowe kryterium stosowania wspólnego systemu VAT. W związku z tym
        uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie
        może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu (wyrok z
        dnia 7 maja 2020 r., Dong Yang Electronics, C-547/18, EU:C:2020:350, pkt 31 i
        przytoczone tam orzecznictwo).
      (...)
      W związku z tym istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w innym państwie
      członkowskim nie można wywieść wyłącznie w oparciu o fakt, że spółka ta posiada w
      tym państwie członkowskim spółkę zależną (zob. podobnie wyrok z dnia 7 maja 2020
      r., Dong Yang Electronics, C-547/18, EU:C:2020:350, pkt 33). Istnienie rozpoznawalnej
      struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się
      wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości
      gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i
      technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią
      strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza
      personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest

      jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem
      personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym
      zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy
      których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie
      podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”,
    W wyroku Berlin Chemie podkreślono, że dla stwierdzenia istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności istotne jest aby podatnik mógł dysponować analizowanym
    zapleczem personalnym i technicznym tak, jakby było ono jego własnym zapleczem.
        wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r, sygn. C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA
        przeciwko État belge, w którym usługi były świadczone pomiędzy spółkami
        będącymi w jednej grupie, wskazano, iż: „Jednakże, jak wskazuje Komisja
        Europejska w uwagach na piśmie, ponieważ podmiot świadczący dane usługi
        pozostaje odpowiedzialny za własne zaplecze i świadczy te usługi na własne ryzyko,
        umowa o świadczenie usług, choć wyłączna, nie skutkuje sama w sobie tym, że
        zaplecze tego usługodawcy staje się zapleczem jego klienta. Co się tyczy w drugiej
        kolejności kryterium, również przewidzianego w art. 11 rozporządzenia
        wykonawczego nr 282/2011, zgodnie z którym zaplecze personalne i techniczne
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno umożliwić mu
        odbiór usług i wykorzystanie ich na własne potrzeby, należy przede wszystkim
        odróżnić świadczenie usług polegających na produkcji z materiałów powierzonych
        przez Cabot Plastics na rzecz Cabot Switzerland od sprzedaży przez tę ostatnią
        spółkę towarów pochodzących z tej produkcji. Owo świadczenie i owa sprzedaż
        stanowią bowiem odrębne transakcje, podlegające różnym systemom VAT (zob.
        podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C-333/20, EU:
        C:2022:291, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z tym w celu
        ustalenia miejsca, w którym świadczenia te są otrzymywane przez Cabot
        Switzerland, należy określić miejsce, w którym znajduje się zaplecze personalne i
        techniczne, z którego spółka ta korzysta w tym celu, a nie miejsce, w którym
        znajduje się zaplecze, które wykorzystuje ona do swojej działalności polegającej na
        sprzedaży. Następnie z orzecznictwa Trybunału wynika, że to samo zaplecze nie
        może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych
        usług (zob. podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C-
        333/20, EU:C:2022:291, pkt 54).
      (...)
      Jak wynika z pkt 40 niniejszego wyroku, w odniesieniu do kwestii, czy podatnik będący
      usługobiorcą otrzymuje owe usługi w ramach swojego stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej, należy dokonać rozróżnienia między z jednej strony
      świadczeniem tych usług i możliwością ich otrzymania przez tego podatnika w ramach
      takiego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej a z drugiej strony
      transakcjami, które ten podatnik sam przeprowadza w ramach swojej działalności
      gospodarczej, takimi jak w tym przypadku sprzedaż towarów powstałych w wyniku
      produkcji z materiałów powierzonych. Wynika z tego, że okoliczność, iż usługodawca
      świadczy na rzecz usługobiorcy również wyżej wymienione świadczenia akcesoryjne,
      ułatwiając w ten sposób działalność gospodarczą tego usługobiorcy, taką jak sprzedaż
      produktów z materiałów powierzonych, nie ma wpływu na kwestię istnienia stałego

      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej tego usługobiorcy. Ponadto z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że okoliczność, iż działalność gospodarcza spółek
      powiązanych umową o świadczenie usług tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość,
      a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci państwa członkowskiego, w
      którym usługodawca ma swoją siedzibę, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy
      usługobiorca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym
      państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2014 r.,
      Welmory, C-605/12, EU:C:2014:2298, pkt 64). Trybunał orzekł również, że stałym
      miejscem prowadzenia działalności gospodarczej nie jest trwałe urządzenie
      wykorzystywane wyłącznie w celu wykonywania działalności o charakterze
      przygotowawczym lub pomocniczym w stosunku do działalności gospodarczej
      odbiorcy danych usług (wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r., Planzer, C-73/06, EU:C:2007:
      397, pkt 56).”
    W wyroku Cabot Plastics wskazano, że kolejnym istotnym zagadnieniem jest to, czy
    analizowane zaplecze może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług oraz, że fakt, iż usługodawca wykonuje niewielką część prac
    pomocniczych w stosunku do głównej działalności odbiorcy usług, nie przesądza o
    powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności.
    Jednocześnie, przedmiotowe zagadnienie było również wielokrotnie analizowane w
    wydawanych interpretacjach indywidualnych, przykładowo:
        w interpretacji z 20 lutego 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.541.2022.2.JO
        wskazano: „Niemniej jednak korzystanie przez Państwa Spółkę z usług
        Usługodawcy nie oznacza, że jego zaplecze personalne i techniczne pozostaje w
        bezpośredniej zależności od Państwa Spółki i stanowi dla Państwa stałe miejsce
        prowadzenia działalności. W analizowanej sprawie bowiem Państwa nie będzie
        miała żadnej kontroli nad pracownikami Usługodawcy w sposób porównywalny do
        posiadania kontroli nad własnymi pracownikami, Usługodawca odpowiada za
        czynności wykonywane przez swój personel, a Spóła nie ma wpływu na ich
        zarządzanie/decyzje logistyczne/politykę kadrową. Ponadto, Państwa Spółka nie ma
        wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych Usługodawcy ma zostać
        wykorzystana do świadczenia usług magazynowych i logistycznych. Co prawda,
        Spółka ma określone miejsca, tj. uzgodnioną ilość miejsc paletowych w magazynie,
        które są przeznaczone wyłącznie do przechowywania Towarów Spółki, jednakże nie
        ma prawa decydowania o zakresie wykorzystania powierzchni magazynowej,
        konkretnej lokalizacji, w której przechowywane są Towary, ani decydowania o
        innych kwestiach dotyczących funkcjonowania magazynu (w magazynach
        przechowywane są również towary innych podmiotów). Jednocześnie mimo, że
        Spółka ma prawo do kontroli magazynów należących do Usługodawcy i
        świadczonych przez nich usług logistycznych, to kontrole magazynów Usługodawcy
        są możliwe po uprzednim powiadomieniu Usługodawcy. W konsekwencji należy
        uznać, że Państwa Spółka nie zorganizuje zaplecza technicznego ani osobowego
        świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium Polski.
        W tym konkretnym przypadku mimo, że świadczenie usług będzie odbywało się w

        sposób długotrwały, należy stwierdzić, że nie zostaną spełnione przesłanki do
        uznania, że na terytorium Polski Państwa Spółka posiada stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej.”
        w interpretacji z dnia 7 lipca 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.215.2023.1.RST
        wskazano: „Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić
        należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium
        kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w
        sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje
        czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że
        infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym
        związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem
        koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to
        miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło
        wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
        Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu
        wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw
        towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała
        możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
        Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
        danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
        technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
        wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad
        zapleczem personalnym i technicznym. Należy wskazać, że aby dane miejsce
        można było uznać za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”
        powinno ono posiadać odpowiednie zaplecze personalne oraz techniczne. Zaplecze
        to powinno przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy w kontekście
        prowadzonej działalności gospodarczej. W analizowanej sprawie Spółka nie posiada
        (i nie zamierza posiadać) żadnej własnej infrastruktury technicznej (np. środków
        trwałych, w tym pojazdów lub maszyn) w Polsce oraz nie korzysta (i nie zamierza
        korzystać) z żadnej infrastruktury technicznej na podstawie umowy leasingu/najmu
        lub innej umowy z jakimkolwiek lokalnym dostawcą usług. Spółka nie wykorzystuje
        również w swojej działalności gospodarczej w Polsce żadnych lokali, tj. biur,
        budynków i innych pomieszczeń zlokalizowanych w Polsce. Ponadto Spółka nie
        zatrudnia (i nie zamierza zatrudniać) w Polsce żadnych pracowników na podstawie
        umowy o pracę lub innych rodzajów umów obowiązujących na podstawie prawa
        polskiego (w tym przedstawicieli lub sprzedawców). Personel Spółki nie jest (i nie
        będzie) fizycznie obecny w Polsce. Dodatkowo wskazać należy, że Spółka nie
        prowadzi (i nie zamierza prowadzić) w Polsce działalności gospodarczej poprzez
        miejsce zarządzania, oddział, przedstawicielstwo, zakład lub warsztat.”,
        w interpretacji z 9 maja 2022 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.70.2022.2.RST wskazano:
        „Co prawda dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie

        jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i
        kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez Spółkę z
        personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Niemniej jednak korzystanie
        przez Państwa z usług B nie oznacza, że jej zaplecze osobowe i techniczne
        pozostaje w bezpośredniej zależności od Państwa i stanowi stałe miejsce
        prowadzenia działalności. W analizowanej sprawie bowiem nie posiadacie Państwo
        kontroli nad zasobami osobowymi B. Spółka nie wydaje poleceń ani instrukcji
        pracownikom B podczas ich codziennej pracy, nie ma też żadnych instrukcji
        postępowania ani schematu decyzyjnego w zakresie codziennego funkcjonowania
        pracowników B. Wyjątkiem są sytuacje w których A może wydać instrukcję
        dotyczącą wyboru dostawcy usług nabywanych przez B, które następnie zostają
        odprzedawane (w ramach realizacji Kontraktów), jednak, co do zasady, B ma
        swobodę przy wyborze dostawców towarów i usług. Wyżej wymienione instrukcje
        wydawane są w ramach świadczonych przez B usług wykonywanych na podstawie
        Umów i są wyrazem standardowych relacji pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą. B
        dysponuje własnymi zasobami ludzkimi w postaci dwóch pracowników. Zatrudnia
        personel na podstawie umów o pracę, w których występuje w roli pracodawcy.
        Wynagrodzenia wypłacane pracownikom pochodzą wyłącznie od B. Pracownicy na
        żadnym etapie współpracy między Spółką a B nie zajmują stanowisk jednocześnie
        w obu tych spółkach. B prowadzi zatrudnienie samodzielnie, wyłącznie na lokalnym
        rynku. Państwa Spółka nie posiada również bezpośredniej kontroli nad zasobami
        technicznymi/rzeczowymi B wykorzystywanymi do świadczenia usług w ramach
        Umów. Spółka zawierając umowę z B określiła cel współpracy jaki ma zostać
        osiągnięty bez wskazywania szczegółowych wytycznych, w szczególności w zakresie
        codziennej pracy B. Ponadto Spółka nie ma wpływu na to jaka część zasobów
        osobowych B ma świadczyć usługi w ramach Umów na rzecz A. Spółka nie ma także
        wpływu na czas pracy pracowników B, a także na to, który/którzy z nich w danym
        czasie wykonują czynności będące realizacją Umów. Spółka nie ma wpływu na
        możliwość doboru zasobów ludzkich B do realizacji określonych zadań. Spółka nie
        ma także wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych B ma zostać
        wykorzystana do świadczenia usług w ramach Umów. Spółka zawierając umowę z B
        określiła cel współpracy jaki ma zostać osiągnięty bez wskazywania szczegółowych
        wytycznych, w szczególności w zakresie codziennej pracy B. Zatem należy
        stwierdzić, że Państwa Spółka nie posiada zaplecza personalnego i technicznego na
        terytorium Polski, tym samym nie jest spełniona podstawowa przesłanka do
        uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej.”
    Wnioskodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, w
    związku z czym dąży do zweryfikowania, czy po ziszczeniu się opisanego zdarzenia
    przyszłego będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.

    Mając na uwadze wyżej przywołane orzecznictwo i interpretacje można wywnioskować, że
    stałym miejscem prowadzenia działalności w państwie innym niż siedziba podatnika, jest
    miejsce w ramach którego spełnione są łącznie następujące warunki:
        istnienie odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, oraz prawo
        dysponowania, zarządzania nim,
        prowadzenie w danym miejscu działalności gospodarczej, w skali adekwatnej do
        tego aby przedmiotowa działalność nie była uznawana za jedynie tymczasową czy
        okresową. Co więcej, prowadzona działalność powinna być prowadzona w sposób
        autonomiczny względem siedziby przedsiębiorstwa.
    Tym samym, stałe miejsce prowadzenie działalności powinno się charakteryzować się
    określoną skalą działalności, która pozwoli na przyjęcie, że działalność jest prowadzona,
    jak wskazano w samej nazwie pojęcia, stale, a nie jedynie tymczasowo. Z tego toku
    rozumowania można wywnioskować, że aby działalność prowadzona była w sposób stały,
    wymaga ona równie stałego zaplecza personalnego i technicznego, które będzie mogło
    samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą poprzez świadczenie określonych
    czynności. Jednocześnie, aby można było stwierdzić istnienie stałego prowadzenia
    działalności z wykorzystaniem danego zaplecza osobowego i rzeczowego, podatnikowi
    musi przysługiwać kontrola porównywalna do kontroli którą posiada w siedzibie
    przedsiębiorstwa.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego przyszłego stanu faktycznego, Wnioskodawca
    zauważa, że przywołane przesłanki nie są spełnione:
        Wnioskodawca nie będzie posiadał zaplecza personalno-technicznego –
        Wnioskodawca planuje rozszerzyć współpracę ze spółką zależną o świadczenia
        przez nią usługi logistyczno-magazynowych. Za prawidłowe wykonanie zleconych
        prac odpowiedzialna będzie spółka zależna, która w tym celu będzie korzystała z
        własnego zaplecza personalno-technicznego, na które Wnioskodawca nie będzie
        miał bezpośredniego wpływu – pracownicy spółki zależnej są faktycznie wyłączeni
        spod hierarchicznej podległości wobec Wnioskodawcy, a działają na rzecz
        Wnioskodawcy ze względu na umowę zobowiązującą do świadczenia określonych
        usług (ale zajmują się również innymi pracami zleconymi przede wszystkim przez
        Producenta). Właścicielem infrastruktury technicznej jest spółka zależna i to ona
        podejmuje decyzje o jej wykorzystaniu;
        nie posiadając zaplecza personalno-technicznego, nie sposób uznać, że
        Wnioskodawca mógłby posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia
        działalności – wszelkie decyzje dotyczące kształtu działalności prowadzonej przez
        Wnioskodawcę są i będą podejmowane w miejscu siedziby, tj. w Stanach
        Zjednoczonych,
        usługi, które Wnioskodawca planuje nabywać, będą stanowiły jedynie wsparcie dla
        jego głównej działalności, a nie odrębną działalność samą w sobie,
        dodatkowo, uwzględniając cały kontekst prowadzonej przez Wnioskodawcę
        działalności i fakt, że jego celem nie jest składowanie towarów samo w sobie, nie
        sposób uznać że możliwość przechowywania palet w magazynie spółki zależnej
        tworzy miejsce stałej działalności w rozumieniu przepisów ustawy o VAT -

        uwzględniając jednocześnie, że sam fakt zawarcia umowy o usługi magazynowe
        pomiędzy spółkami powiązanymi również o tym nie świadczy.
    Wnioskodawca chciałby również zauważyć, że aby uznać powstanie stałego miejsca
    prowadzonej działalności to miejsce to, świadcząc usługi, musi być w stanie wykorzystać je
    do swojej działalności. W opisanym przyszłym stanie faktycznym, takie coś nie nastąpi –
    Wnioskodawca prowadzi określoną działalność gospodarczą, a spółka zależna świadcząc
    na rzecz Wnioskodawcy usługi magazynowania nie będzie ich jednocześnie
    wykorzystywała – gdyż ich odbiorcą i beneficjentem jest Wnioskodawca. Tym samym,
    spółka zależna nie będzie miała możliwości aby odbierać i wykorzystywać usługi
    świadczone na rzecz Wnioskodawcy do własnych potrzeb.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym
    zdarzeniu przyszłym, po nawiązaniu współpracy ze spółką zależną w przedstawionym
    zakresie, nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzonej działalności na terytorium
    Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Jednocześnie, jak wskazano w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w
    przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak wskazano w ust. 2 przywołanego przepisu, zgodnie z którym w przypadku gdy usługi
    są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika,
    które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Dodatkowo, ustawa o VAT przewiduje szereg wyjątków dotyczących ustalania miejsca
    świadczenia usług, jednak w ocenie Wnioskodawcy nie będą one miały zastosowania, a w
    szczególności nie będzie miał zastosowania art. 28e ustawy o VAT, odnoszący się do usług
    związanych z nieruchomościami.
    Zagadnienie było przedmiotem analizy interpretacji indywidualnych, przykładowo w
    interpretacjach z dnia:
        19 sierpnia 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.276.2024.2.JO, w której wskazano, iż:
        „ Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
        obowiązujące przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w analizowanym
        przypadku opisana we wniosku kompleksowa Usługa Logistyczno-Magazynowa
        świadczona przez B. na rzecz Spółki nie ma bezpośredniego związku z
        nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy. Przedmiotowa usługa obejmuje w
        szczególności: rozładowywanie dostarczonych do Magazynu Towarów,
        umieszczanie Towarów w Magazynie, weryfikacja Towarów pod kątem ich jakości,
        weryfikację Towarów pod kątem zgodności z zamówieniem złożonym przez Spółkę,
        magazynowanie Towarów oraz ich raportowanie w SAP, wyprowadzanie Towarów z
        Magazynu oraz raportowanie w SAP, zapewnienie ochrony i monitoringu Towarów
        zlokalizowanych w Magazynie, pakowanie Towarów przed ich wysyłką, drukowanie
        dokumentów transportowych, kontakt z klientem Spółki celem potwierdzenia daty
        dostawy, przekazanie Towarów przewoźnikowi, wsparcie w zakresie corocznej
        inwentaryzacji, raportowanie o uszkodzonych/zagubionych Towarach, wsparcie w
        zakresie reklamacji (w tym magazynowanie zwrotów), wsparcie w zakresie odpraw
        importowych/eksportowych - jeżeli jest taka potrzeba. Jednocześnie wskazaliście

        Państwo, że Spółka nabywa Usługę Logistyczno-Magazynową jako całość, gdzie
        świadczeniem głównym jest usługa magazynowania. Pojedyncze świadczenia
        wykonywane w ramach Usługi Logistyczno-Magazynowej nie spełniłyby potrzeb
        Spółki, gdyż dopiero wykonanie przez B. wszystkich usług wchodzących w skład
        Usługi Logistyczno-Magazynowej w pełni wyczerpuje potrzeby i biznesowe cele
        Spółki. Przestrzeń magazynowa, w której przechowywane są Towary Spółki, nie jest
        znana Spółce. Umowa pomiędzy stronami nie wymaga wydzielenia/określenia
        przestrzeni wyłącznie do przechowywania Towarów Spółki. Spółka nie ma wiedzy,
        czy jakakolwiek przestrzeń została/zostanie przeznaczona wyłącznie do
        przechowywania Towarów Spółki. Również Spółka nie decyduje o rozmieszczeniu
        Towarów w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni Magazynu B. B. nie jest
        zobowiązana do przechowywania Towarów Spółki w ściśle określonej części
        Magazynu. Jak Państwo wskazali, powierzchnia magazynowa, w której są
        przechowywane Towary Spółki nie musi być wydzielona wyłącznie na potrzeby
        magazynowania Towarów Spółki, tak długo jak Towary Spółki będą identyfikowalne.
        W praktyce ze względów organizacyjnych Towary Spółki mogą być jednak
        przechowywane w określonej/wydzielonej dla Spółki części Magazynu, jednak
        dokładna lokalizacja ich magazynowania nie jest ani ustalona ani zagwarantowana
        umownie. W żadnym wypadku nie dochodzi do wynajęcia Spółce przestrzeni
        wyłącznie do jej użytku. Zatem należy stwierdzić, że Usługa Logistyczno-
        Magazynowa świadczona przez B. nie jest usługą związaną z nieruchomością. W
        konsekwencji do tej usługi art. 28e ustawy nie znajduje zastosowania. (...) W
        konsekwencji Spółka (podmiot nieposiadający siedziby ani stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) nie będzie miała
        prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu ww. usługi, ponieważ
        transakcje te nie będą objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce.”
        21 września 2018 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.474.2018.2.RM, w której wskazano,
        iż: „Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać
        należy, że skoro Wnioskodawca będzie nabywał od Zainteresowanego
        kompleksową usługę magazynowo - logistyczną, w ramach której Zainteresowany
        będzie przechowywać produkty Wnioskodawcy oraz będzie świadczył inne usługi
        związane z przechowywaniem produktów, w tym pakowanie, załadunek produktów
        lub udostępnienie produktów do odbioru, transport produktów do i w magazynie
        oraz będzie przygotowywał odpowiednią dokumentację dotyczącą magazynowania
        i transportu produktów - miejsce świadczenia usługi magazynowo - logistycznej
        powinno być ustalone na podstawie zasady ogólnej określonej w art. 28b ustawy.
        Wnioskodawca wskazał bowiem, że nie będzie miał prawa do dysponowania
        powierzchnią w fabryce Zainteresowanego, jak też nie będzie faktycznie
        wykorzystywał takiej powierzchni. W ramach Umowy zostanie wskazane konkretne
        miejsce wykonania usługi, jednakże Wnioskodawca nie będzie nabywał prawa do
        używania całości ani części żadnej wyraźnie określonej nieruchomości.
        Wnioskodawcy i Zainteresowanego nie będzie łączył jakikolwiek stosunek najmu w

        związku ze świadczeniem przedmiotowych usług. Zainteresowany według własnego
        uznania będzie decydował o sposobie świadczenia usług, w tym o wyborze miejsca
        (części fabryki) przechowywania produktów Wnioskodawcy. Zatem skoro
        Wnioskodawcy nie zostało przyznane prawo używania całości lub części wyraźnie
        określonej nieruchomości nie można uznać, że usługa magazynowo - logistyczna
        stanowi usługę związaną z nieruchomością, o której mowa w art. 28e ustawy. W
        konsekwencji przy ustalaniu miejsca świadczenia usługi logistyczno-magazynowej
        art. 28e ustawy nie znajdzie zastosowania. Wobec powyższego miejsce świadczenia
        (opodatkowania) usług magazynowo - logistycznych wykonywanych na rzecz
        Wnioskodawcy, należy ustalić zgodnie z zasadą ogólną.
    Tym samym skoro Wnioskodawca, będący podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy,
    posiada siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium kraju i jak wskazał
    Wnioskodawca nie posiada on na terenie Polski stałego miejsca prowadzenia działalności -
    to miejscem świadczenia i opodatkowania usługi magazynowo - logistycznej będzie,
    zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, terytorium państwa, w którym usługobiorca ma swoją
    siedzibę, tj. Niemcy. W konsekwencji, przedmiotowe usługi nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.”
    Tym samym, w związku z faktem, że w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca
    nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, nabywane w przyszłości
    usługi magazynowo-logistyczne nie będą podlegały opodatkowaniu VAT w Polsce, czego
    konsekwencją będzie brak prawa do odliczenia VAT naliczonego z faktur
    dokumentujących nabycie tych usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji,
    podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Natomiast, według art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Z powołanego przepisu wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania
    usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z
    którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest
    wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy.

    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str.
    1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
        a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
          może stać się przedmiotem własności i posiadania;
        b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
          osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
          sposób zdemontować lub przenieść;
        c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub
          konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi,
          okna, dachy, schody i windy;
        d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
          konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany
          budynku lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
        a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
          składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu
          widzenia świadczonych usług;
        b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
          mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:
      Wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie
      z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      Przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zatem, usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, nie mogą być
    uznane za usługi związane z nieruchomością, w przypadku gdy usługobiorcy nie
    przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje
    towar.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:

      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza
    zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Przy czym, ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest operatorem platformy umieszczonej w
    chmurze, która oferuje pakiet rozwiązań dla klientów z rynku mieszkaniowego (Klient).
    Wnioskodawca integruje swoją platformę ze sprzętem własnym oraz produkowanym
    przez podmioty trzecie (np. wideo kamery, dzwonki do drzwi z funkcją kamery itp.), które
    są dostarczane do Klienta końcowego za pośrednictwem niezależnych dostawców usług
    (Dostawcy). Spółka nie sprzedaje systemów bezpośrednio osobom prywatnym ani
    przedsiębiorcom. Dostawca projektuje i dostarcza Klientom odpowiedni system złożony z
    komponentów wyprodukowanych przez Wnioskodawcę i podmioty trzecie, oraz świadczy
    Klientom bieżące usługi. Wnioskodawca nie uczestniczy w kontakcie pomiędzy Dostawcą a
    Klientem, nie świadczy bezpośrednio usług na rzecz Klientów i nie wystawia im żadnych
    dokumentów. Wnioskodawca posiada w Polsce spółkę zależną (Producent). Producent
    produkuje urządzenia elektroniczne zamówione przez Wnioskodawcę i przygotowuje je do
    wysyłki we wskazane miejsce. Wnioskodawca planuje rozszerzyć zakres współpracy o
    usługi magazynowo-logistyczne. Umowa dotycząca nabywania usług magazynowo-
    logistycznych zostanie zawarta na czas nieokreślony. Towary, przechowywane przez
    Producenta, będą przez cały czas własnością Wnioskodawcy. Wnioskodawca będzie je
    sprzedawał zewnętrznym Dostawcom. Producent nie będzie stroną umów zawieranych
    przez Wnioskodawcę z Dostawcami. Przykładowo, planowany proces biznesowy będzie
    przebiegał w ten sposób, że Wnioskodawca informuje o prowadzonej przez siebie
    działalności na swojej stronie internetowej, która zawiera formularz kontaktowy. Po
    wypełnieniu formularza, Klienci otrzymują informację o Dostawcy, który świadczy usługi
    we wskazanej przez nich lokalizacji. Dostawca weryfikuje potrzeby Klienta i przygotowuje
    ofertę. Po akceptacji oferty przez Klienta, Dostawca składa zamówienie na
    oprogramowanie i niezbędne do jego wykorzystywania powiązane urządzenia
    elektroniczne u Wnioskodawcy lub u podmiotu trzeciego. Jeśli zamówienie na urządzenia

    elektroniczne realizuje Wnioskodawca, to organizuje on również wysyłkę na adres
    wskazany przez Dostawcę. Dostawca jest odpowiedzialny za dalszy kontakt z Klientem i
    ewentualne reklamacje składane przez Klientów.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy po nawiązaniu współpracy z Producentem w
    zakresie usług magazynowo-logistycznych będą Państwo posiadali w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, Państwa wątpliwości dotyczą prawa do
    odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług
    magazynowo-logistycznych, wystawionych przez Producenta.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że dla ujednolicenia zasad
    dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu, w
    rozporządzeniu 282/2011 została zawarta definicja „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
          /WE;
        c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wydanych wyrokach TSUE sformułował
    przesłanki, które spełnione łącznie, pozwalają na stwierdzenie, że podatnik posiada w
    danym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wg TSUE, o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić
    wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna
    minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność
    podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność
    z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności
    siedziby przedsiębiorstwa (m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-
    Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and
    Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory
    Sp. z o.o.).
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej ipolskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z
    definicją działalności gospodarczej, wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane

    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli zatem dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
    I tak, w powołanym również przez Państwa wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w
    sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść
    istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na
    fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym,
    Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są
    materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11,
    które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z
    tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie
    może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.
    Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając
    kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej
    w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był

    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19
    (Titanium), w którym Trybunał uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym
    znajduje się wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania
    przez wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem „
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...). W świetle
    powyższego (...) Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy
    2006/112 oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 ze zm., w sytuacji, gdy właściciel tej
    nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z
    najmem”.
    W powołanych orzeczeniach (C-333/20 i C-931/19), Trybunał wskazał więc, że powierzenie
    lokalnemu podwykonawcy określonych zadań samo w sobie nie skutkuje powstaniem
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki zagranicznej w danym
    państwie członkowskim, nawet wówczas, gdy działalność ta realizowana jest w ramach
    współpracy ze spółką powiązaną podmiotu zagranicznego. Jednocześnie TSUE potwierdził,
    że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczna jest - w
    państwie, w którym stałe miejsce prowadzenia działalności mogłoby powstać - obecność
    osób uprawnionych do podejmowania istotnych decyzji zarządczych, które umożliwiają
    prowadzenie działalności w sposób wystarczająco niezależny.
    W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący usługobiorcą,
    którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma
    siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego
    usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE i przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że współpraca z Producentem w zakresie usług
    magazynowo-logistycznych nie spowoduje powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej Spółki w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium
    kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.
    Spółka posiada siedzibę w Stanach Zjednoczonych. W Stanach Zjednoczonych Spółka
    posiada biura (fizyczne lokalizacje), w którym pracują zatrudnione przez Spółkę osoby.
    Wszyscy pracownicy Spółki podlegają siedzibie w Stanach Zjednoczonych. Biura Spółki są
    wyposażone w sprzęt elektroniczny (komputery, monitory, drukarki, projektory i meble
    biurowe). Spółka posiada również laboratoria, w których prowadzi prace badawczo-
    rozwojowe. Wszystkie decyzje biznesowe podejmowane są w Stanach Zjednoczonych. Są
    to decyzje o nawiązaniu współpracy z nowym Dostawcą, producentem urządzeń
    elektronicznych, firmą transportową czy innym podmiotem świadczącym usługi na rzecz
    Spółki, decyzje dotyczące zarządzenia współpracą z ww. kontrahentami, decyzje dotyczące
    tworzenia nowych projektów urządzeń elektronicznych, zarządzania posiadanym
    oprogramowaniem i platformą umieszczoną w chmurze, utrzymania współpracy z
    Dostawcami oraz zlecania wysyłki urządzeń zamówionych przez Dostawcę. Przedmiotowe
    usługi nie są tożsame ze świadczeniami wykonywanymi przez Spółkę w Polsce. W Polsce
    Spółka nie świadczy żadnych z wymienionych wyżej usług, lecz nabywa usługi produkcyjne
    oraz badawczo-rozwojowe od spółki zależnej (Producenta), a w przyszłości planuje
    również nabyć od niej usługi magazynowo-logistyczne. Na podstawie umowy zawartej z
    Wnioskodawcą, Producent będzie odpowiedzialny za przechowywanie towarów i
    prowadzenie bieżącej dokumentacji i ewidencji dotyczącej magazynowanych towarów.
    Poza tym, Producent zobowiązany będzie do zapewnienia porządku w pomieszczeniach
    magazynowych, odpowiedniego oznaczenia poszczególnych towarów lub ich partii (w celu
    szybkiej lokalizacji w magazynie), zapewnienia odpowiednich warunków przechowywania
    towarów. Producent będzie również przygotowywał towary do wysyłki (będzie wykonywał
    wszystkie czynności poprzedzające przekazanie towarów przewoźnikowi). Systemy
    monitoringowe/urządzenia elektroniczne (np. kamery wewnętrzne i zewnętrzne, dzwonki
    do drzwi z kamerami, wideo-rejestratory montowane przy drzwiach) są produkowane na
    zlecenie Wnioskodawcy i zgodnie z jego instrukcjami technicznymi dotyczącymi wymiarów,
    parametrów i właściwości produkowanych urządzeń elektronicznych. Przy czym, Spółka
    nie udostępnia Producentowi maszyn/urządzeń do realizacji świadczenia usług na rzecz
    Spółki i nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad procesem produkcji. Oprócz produkcji
    elektroniki na potrzeby Wnioskodawcy, Producent prowadzi również własną działalność
    gospodarczą niepowiązaną z Wnioskodawcą, tj. produkuje towary i świadczy usługi
    magazynowo-logistyczne dla innych podmiotów.

    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Przy
    czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że Spółka nie posiada własnych zasobów
    osobowych na terytorium Polski i nie posiada kontroli nad zasobami osobowymi i
    technicznymi Producenta, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Wnioskodawca wskazał, że nie posiada/nie wynajmuje nieruchomości na terytorium Polski
    oraz, że nie pozyskuje na terytorium Polski żadnych ruchomości (np. maszyn, urządzeń).
    Spółka nie posiada w Polsce personelu, w tym przedstawicieli/handlowców i nie
    upoważniła żadnych osób do podpisywania umów w jej imieniu. Spółka nie wyznaczyła w
    Polsce żadnych osób do obsługi jej działalności, które związane byłyby ze Spółką
    stosunkiem zależności (np. umową o pracę, umową zlecenia itp.) np. w celu nadzorowania
    prawidłowości świadczenia realizowanego przez Producenta.
    Wnioskodawca posiada 100% udziałów w spółce zależnej. Producent uznawany jest za
    „podmiot o ograniczonym ryzyku” z punktu widzenia cen transferowych. Z tego punktu
    widzenia jedyne ryzyko biznesowe, które ponosi, to ryzyko walutowe. W pozostałym
    zakresie ryzyko związane z działalnością Producenta ponosi Spółka, a Producent
    otrzymuje wynagrodzenie w wysokości na zasadzie ceny rynkowej (arm’s-length). Pomimo,
    że Producent jest podmiotem należącym w całości do Spółki, Spółka nie ma bezpośredniej
    kontroli, nadzoru ani bezpośredniego wpływu na zasoby kadrowe/techniczne/majątkowe
    Producenta wykorzystywane do świadczenia usług na jej rzecz. Producent zachowuje
    pewną niezależność, działa niezależnie od Spółki i prowadzi własną, niezwiązaną ze
    Spółką, działalność gospodarczą.
    Wnioskodawca nie będzie miał wyłączności na korzystanie z powierzchni magazynowej
    Producenta i nie będzie miał prawa do decydowania o sposobie jej wykorzystania.
    Wnioskodawca nie będzie zarządzał przechowywaniem towarów, tj. nie będzie instruował
    Producenta w jaki sposób, w jakim dokładnie miejscu magazynu mają być przechowywane
    jego towary. Spółka ma dostęp do magazynów Producenta za zgodą udzieloną przez
    Producenta, tj. musi powiadomić Producenta z wyprzedzeniem, że chciałaby odwiedzić
    magazyn. Wnioskodawca nie będzie również zarządzał przygotowaniem towarów do
    wysyłki. Za przygotowanie i właściwe zarządzanie tym procesem będzie odpowiedzialny
    Producent i to ten podmiot będzie ponosił ryzyko biznesowe związane z realizacją usług
    magazynowo-logistycznych. Przy czym, jak Państwo wskazali, Producent nie będzie
    uprawniony do zaciągania zobowiązań czy podejmowania innych działań w imieniu Spółki,
    w tym nie będzie stroną umów zawieranych przez Wnioskodawcę z Dostawcami. Umowy
    dotyczące działalności Spółki podpisywane są przez upoważnionych pracowników Spółki
    ze Stanów Zjednoczonych.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a

    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości
    i ruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Wszystkie decyzje
    biznesowe podejmowane są w państwie siedziby, tj. w Stanach Zjednoczonych i tam
    podpisywane są umowy dotyczące działalności Spółki. Również spółka zależna (Producent)
    nie posiada upoważnień/ pełnomocnictw do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych
    oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że
    spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Ponadto, warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze
    składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie
    zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np.
    umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie,
    wskazali Państwo jednoznacznie, że wszystkie decyzje dotyczące działalności
    Wnioskodawcy podejmowane są w Stanach Zjednoczonych i tam zawierane są umowy
    związane z tą działalnością.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    oraz wyrok TSUE C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. Wynika z nich, że z perspektywy określania
    stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza
    personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy,
    co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia
    działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego
    innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że
    Producent będzie świadczył na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza, że w przypadku
    uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo
    zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Producenta byłoby wykorzystywane
    zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności. Natomiast z powołanego wyroku TSUE C-232/22
    wynika m.in., że podmiot zagraniczny nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w państwie członkowskim, jeżeli nie posiada on tam
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może
    stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i to nawet wówczas, gdy
    usługodawca, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, świadczy usługi w
    postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub
    uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej usługobiorcy w tym
    państwie członkowskim.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Wskazali Państwo, że w ramach usług magazynowo-logistycznych, Spółka nie będzie miała
    wyłączności na korzystanie z powierzchni magazynowej Producenta i nie będzie miała
    prawa do decydowania o sposobie jej wykorzystania. Spółka nie będzie zarządzała
    przechowywaniem towarów, tj. nie będzie instruowała Producenta w jaki sposób/w jakim
    miejscu magazynu ma przechowywać towary Spółki. Dodatkowo, Spółka nie będzie miała
    swobodnego (nieograniczonego) dostępu do pomieszczeń Producenta. Należy zatem
    wskazać, że usługi magazynowo-logistyczne nabywane od Producenta będą stanowić
    usługi do których stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f

    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym, Wnioskodawca
    posiada siedzibę działalności gospodarczej w Stanach Zjednoczonych i jednocześnie jak
    ustaliłem nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zatem, miejsce opodatkowania usług magazynowo-logistycznych świadczonych przez
    Producenta na rzecz Spółki należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania
    miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, ww.
    usługi magazynowo-logistyczne nie będą opodatkowane w Polsce lecz w kraju siedziby
    usługobiorcy tj. w Stanach Zjednoczonych.
    Odnosząc się do wątpliwości dotyczących prawa do odliczenia VAT naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług magazynowo-logistycznych,
    wystawionych przez Producenta należy wskazać, że Spółka (podmiot nieposiadający
    siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski)
    nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu usług
    magazynowo-logistycznych od Producenta ponieważ transakcje te nie będą objęte
    zakresem opodatkowania VAT w Polsce. Jednakże, gdyby Producent omyłkowo
    udokumentował ww. usługi magazynowo-logistyczne świadczone na Państwa rzecz
    fakturami zawierającymi polski VAT, Spółka na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie
    będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z takich faktur.
    Tym samym, stanowisko, z którego wynika, że po nawiązaniu współpracy z Producentem
    w zakresie usług magazynowo-logistycznych, Wnioskodawca nie będzie posiadał na
    terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w
    konsekwencji nie będzie miał prawa do odliczenia VAT naliczonego z faktur
    dokumentujących nabycie usług magazynowo-logistycznych wystawianych przez
    Producenta jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.