Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.776.2025.3.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Możliwość zaliczenia przez Wnioskodawcę Odszkodowania
wypłaconego na rzecz Poszkodowanego do kosztów uzyskania
przychodów w jednoosobowej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
odszkodowania-odszkodowanie umowne
zadośćuczynienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

1. A.B. (dalej: Wspólnik Poszkodowanego lub Wnioskodawca) jest adwokatem, który wraz
    ze swoim wspólnikiem C.D. (dalej: Poszkodowany), który także jest adwokatem, prowadzą
    razem kancelarię adwokacką w formie spółki partnerskiej, zajmującą się m.in.
    świadczeniem pomocy prawnej kredytobiorcom walutowym (dalej: Kancelaria lub Spółka).
    2. Wnioskodawca oraz Poszkodowany w dalszej części niniejszego wniosku będą łącznie
    określani jako Wspólnicy lub Strony.
    3. W ramach prowadzonej działalności Wspólnicy wygrywali spory z dużymi podmiotami z
    sektora bankowego oraz ubezpieczeniowego, a także świadczyli usługi w sprawach
    karnych, cywilnych i gospodarczych i w wyniku sukcesów zawodowych zdobywali coraz
    większą bazę klientów.
    4. Jednocześnie jednak Wnioskodawca nie informując Poszkodowanego o tym, prowadził
    w ramach indywidualnej działalności (tj. poza Kancelarią) praktykę prawną w takim samym
    zakresie co Spółka nie informując Poszkodowanego o tym i nie uzyskując w tym zakresie
    żadnych wymaganych zgód na taką działalność, łamiąc tym samym obowiązujący obydwu
    wspólników zakaz konkurencji. Ponadto, dochodziło również do sytuacji w której zlecenia,
    które miały pierwotnie być wykonywane w ramach prowadzonej Wspólników Kancelarii,
    faktycznie wykonywał Wnioskodawca osobiście, wystawiał „na siebie” paragon, bądź
    fakturę (tj. jako wykonawca usługi), wskazując swój nr rachunku bankowego do rozliczeń z
    klientami, przez co Kancelaria faktycznie nie wykonała tej usługi „przejętej” (wbrew wiedzy
    i woli Poszkodowanego) przez Wspólnika, który bezpośrednio wykonał tą usługę klientowi,
    ze szkodą dla Kancelarii i Poszkodowanego Wspólnika polegającą na tym, że skoro
    Kancelaria usługi nie wykonała, to nie uzyskała wynagrodzenia od Klienta, przez co
    dochód Wspólnika Poszkodowanego, jako udziałowca Kancelarii, też był niższy.
    5. Nieprawidłowości te zostały zidentyfikowane przez Poszkodowanego po okresie ok.
    kilku lat i Poszkodowany Wspólnik (Strona niniejszego Wniosku) zażądał od swojego
    Wspólnika (tj. Zainteresowanego w niniejszym Wniosku) zadośćuczynienia/odszkodowania
    z tytułu ww. szkód, a Wspólnik na te warunki się zgodził, w wyniku czego została zawarta
    umowa wspólników z dnia 28 maja 2025 r. pomiędzy Poszkodowanym a Wspólnikiem
    Poszkodowanego (dalej: Umowa), która wprost wskazuje na obowiązek naprawienia ww.
    nieprawidłowości przez Wspólnika poprzez m.in. wypłatę odpowiedniej kwoty na rzecz
    Poszkodowanego z tytułu opisanych naruszeń/szkód. Jednocześnie jednak z uwagi na
    skalę naruszeń Wspólnicy pragną zaznaczyć, że kwoty wskazane w Umowie nie
    wyczerpują wszystkich roszczeń Poszkodowanego wobec Wspólnika Poszkodowanego i
    wysokość dodatkowych kwot należnych Poszkodowanemu zostanie precyzyjnie wyliczona
    przez Wspólników w przyszłości po szczegółowej analizie naruszeń dokonanych przez
    Wspólnika Poszkodowanego,.
    6. Jednocześnie Strony w preambule do Umowy wyraźnie także zaznaczyły, że intencją
    Stron jest prowadzenie działalności w zakresie wskazanym w ust. 2 Umowy (tj. m.in. w
    zakresie świadczenia pomocy prawnej kredytobiorcom walutowym) wyłącznie w ramach
    Spółki oraz rozliczenie nienależnie uzyskanego wynagrodzenia z powyższego tytułu przez
    Wspólnika Poszkodowanego z Poszkodowanym w okresie działania Spółki.
    7. Jednocześnie zgodnie z Umową, Strony postanowiły m.in., że:
        Nie dopuszczają możliwości prowadzenia działalności przez któregokolwiek ze
        Wspólników w zakresie w jakim usługi takie świadczą w ramach Spółki,
        Ma zostać dokonana cesja umów zawartych przez Wspólnika Poszkodowanego na
        rzecz Spółki w zakresie działalności tożsamej z działalnością Spółki oraz we
        wszelkich rozliczeniach z klientami z tytułu działalności tożsamej z działalnością
        Spółki ma zostać wskazywany rachunek bankowy Spółki,

        Zobowiązano się do zakazu konkurencji pod sankcją kar umownych,
        Z uwagi na działalność prowadzoną przez Wspólnika Poszkodowanego w tożsamym
        zakresie co Spółka, bez uzyskania wcześniejszej zgody w tym zakresie, a także z
        wykorzystaniem infrastruktury Spółki, Poszkodowanemu przysługuje roszczenie
        względem Wspólnika Poszkodowanego o rozliczenie uzyskanego wynagrodzenia
        przez Wspólnika Poszkodowanego w stosunku wynikającym z umowy Spółki.
        Ponadto Wspólnik Poszkodowanego jest zobowiązany do rozliczenia z
        Poszkodowanym wynagrodzenia pobranego przez Wspólnika Poszkodowanego od
        klientów Spółki bezpośrednio na swój nr rachunku bankowego. Na poczet
        powyższego tytułu Wspólnik Poszkodowanego zapłaci na rzecz Poszkodowanego
        kwotę w wysokości i na zasadach określonych w Umowie. Przy czym jak już
        wspominano na wstępie niniejszego wniosku kwota ta może ulec zmianie.
        Umowa przewiduje również szczegółowe badanie dokonanych naruszeń przez
        Wspólnika Poszkodowanego, w tym m.in. zobowiązanie się do przesłania
        Poszkodowanemu wszystkich umów, które w ramach indywidualnej działalności
        zawierał Wspólnik Poszkodowanego, a których zakres tych umów jest tożsamy z
        działalnością Spółki i z tego tytułu nastąpi dalsze rozliczenie dokonanych naruszeń.
        Niedopełnienie obowiązków w zakresie tego szczegółowego badania z kolei będzie
        skutkować karami umownymi,
        Strony postanowiły m.in., że Wspólnik Poszkodowanego pozbawiony zostanie
        prawa reprezentowania Spółki oraz dokonanie dalszych zmian w umowie spółki w
        wyniku których Poszkodowanemu będzie przysługiwał 70% udział w zyskach i
        stratach Spółki, a Wspólnikowi Poszkodowanemu w 30%.
    8. Wszelkie środki otrzymane na podstawie Umowy przez Poszkodowanego od
    Wnioskodawcy w wyniku dokonanych przez niego naruszeń opisanych powyżej będą w
    dalszej części niniejszego wniosku opisanego łącznie jako Odszkodowanie lub
    Zadośćuczynienie.
    9. Wnioskodawca do tej pory nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu kwot już
    zapłaconych swojemu Wspólnikowi. Wnioskodawca oprócz pozostawania wspólnikiem
    Poszkodowanego w ramach spółki partnerskiej, dodatkowo prowadzi jednoosobową
    działalność gospodarczą, w ramach której również świadczy usługi prawne.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Stroną umowy jest A.B. i C.D.; Spółka nie jest stroną umowy,
    Kwoty wynikające z faktur, które Pan A.B. wystawił poza Spółką, opisane we wniosku o
    wydanie interpretacji, Pan A.B. rozpoznał jako przychód podatkowy w PIT w
    jednoosobowej działalności gospodarczej (JDG),
    Dla prowadzonej działalności gospodarczej przyjął Pan jako formę opodatkowania tzw.
    podatek liniowy 19% (art. 30c ust. 1 ustawy o Podatku Dochodowym od Osób Fizycznych).
    Kwoty, do zapłaty których Pan A.B. jest zobowiązany Panu C.D, Pan A.B. zamierza zaliczyć
    do kosztów uzyskania przychodu ze swojej JDG (a nie w ramach Spółki partnerskiej), gdyż
    w ramach JDG (a nie w ramach Spółki partnerskiej) Pan A.B. wystawiał faktury i uzyskał
    przychody opisane we wniosku o wydanie interpretacji.
    Pytanie:

    Czy Wnioskodawca może zaliczyć wypłacone przez niego Odszkodowanie do kosztów
    uzyskania przychodów?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy:
    1) Wnioskodawca może zaliczyć wypłacone przez niego Odszkodowanie do kosztów
    uzyskania przychodów. Powyższe stanowisko wynika z następujących okoliczności.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:
    1. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    2. Ww. art. 23 ustawy o PIT zawiera z kolei szereg wyłączeń, przy czym najistotniejszym
    mając na uwadze przedmiotowe zagadnienie jest art. 23 ust. 1 pkt 19, który stanowi, że
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonywanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonywanych robót i usług.
    3. Zatem, ww. przepis dotyczy wad oraz zwłoki w określonych przypadkach, a nie
    odszkodowań z wszystkich możliwych tytułów.
    4. Podobnie także uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 15
    grudnia 2020 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.779.2020.1.KO, który rozpatrywał kwestię
    kosztów uzyskania przychodu w przypadku, gdy kontrahent złamał zakaz konkurencji i był
    zobowiązany do zapłaty z tego tytułu kary umownej: „Należy zatem uznać, że zapłata kary
    umownej wynikającej z faktu złamania zakazu podejmowania działalności konkurencyjnej
    nie mieści się w negatywnym katalogu określonym w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności w art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli zatem działanie Wnioskodawcy a w
    konsekwencji poniesienie tego wydatku jest rzeczywiście ekonomicznie, gospodarczo i
    racjonalnie uzasadnione i zapobiega utracie źródła przychodów, to zapłata kary umownej
    za złamanie zakazu konkurencji, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania
    przychodów, a tym samym kwota ta obniży dochód Wnioskodawcy podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.”
    5. Podobnie uznał również Dyrektor Izby Skarbowej Bydgoszczy w interpretacji z dnia 1
    kwietnia 2009 r., sygn. ITPB1/415-50/09/WM: „Mając powyższe na uwadze należy
    stwierdzić, że w opisanej sytuacji, wydatek związany z zapłatą kwoty 50.000 zł z tytułu
    zerwania umowy autoryzowanego partnera handlowego i podjęcia współpracy z innymi
    kontrahentami może stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej działalności
    gospodarczej.”
    6. Z interpretacji tych wynika możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych kosztów
    ponoszonych w wyniku naruszeń zakazów konkurencji.
    7. Jednocześnie warto także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z dnia 28 marca 2014 r., sygn. II FSK 1728/12 w kontekście przedwczesnego rozwiązania
    umowy najmu oraz kary umownej/odszkodowania z tego tytułu: „Należy jednak
    podkreślić, że przy ocenie dopuszczalności kwalifikowania do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków z tytułu kar umownych i odszkodowań należy każdorazowo
    odnosić je do stanu faktycznego sprawy (także prezentowanego we wniosku o udzielenie
    interpretacji prawa podatkowego), a także przykładać szczególne znaczenie do
    prawidłowej wykładni rozumienia terminów "zachowanie" i "zabezpieczenie" źródła
    przychodów. W szczególności, jeżeli jako zabezpieczenie źródła przychodów należy
    rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów,
    w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. W dynamicznie
    zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (zapłata kary

    umownej nie wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.
    czy odszkodowania) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania
    przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.”
    8. Organy podatkowe oraz sądy administracyjne, uznają zatem, że ww. koszty ponoszone
    w wyniku naruszeń zakazów konkurencji, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów,
    jeśli ma to ekonomiczne uzasadnienie.
    9. W tym kontekście natomiast należy zauważyć, że działania Wnioskodawcy miały na celu
    maksymalizację jego przychodów, a także indywidualne (a nie w ramach Spółki)
    pozyskiwanie nowych klientów na swoją rzecz, które to działania były z jego punktu
    widzenia zdecydowanie bardziej opłacalne, bowiem w powyższej sytuacji całość
    wynagrodzenia zatrzymywał dla siebie i nie musiał się z tego tytułu z nikim dzielić.
    Powyższe czynności trwały regularnie przez kilka lat i nie miały charakteru jednostkowego.
    Jednocześnie jednak czynności te musiały zostać zarzucone w wyniku powzięcia o nich
    wiadomości przez Poszkodowanego, co następnie skutkowało zawarciem Umowy z tytułu
    powyższych naruszeń i zobligowaniem się do zapłaty Odszkodowania/Zadośćuczynienia
    na rzecz Poszkodowanego.
    10. Tym samym, zysk ekonomiczny oraz dalsza budowa bazy klientów na swoją rzecz było
    przyczynami, które powodowały kilkuletnie podejmowanie przez Wnioskodawcę
    powyższych czynności, z kolei zapłata Odszkodowania/Zadośćuczynienia jest kosztem z
    tym związanym, bowiem gdyby nie zachowanie Wspólnika Poszkodowanego to
    Odszkodowanie/Zadośćuczynienie nie byłoby należne Poszkodowanemu.
    11. Tym samym, uznać należy, że Odszkodowanie/Zadośćuczynienie będzie stanowić dla
    Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu i Wnioskodawca będzie mógł to zrobić,
    zaliczając te kwoty do swoich kosztów uzyskania przychodu, pomniejszających jego
    indywidualny dochód do opodatkowania (a nie dochód spółki partnerskiej podlegający
    opodatkowaniu u każdego ze wspólników). Skoro bowiem to p. A.B. uzyskiwał
    samodzielnie przychody podatkowe z indywidualnej działalności gospodarczej
    świadczonej poza spółką partnerską i skoro p. A.B. ma samodzielnie zapłacić z tego tytułu
    umówioną kwotę Panu C.D, to Pan A.B. zamierza tą kwotę samodzielnie zaliczyć do swoich
    kosztów podatkowych w swoim rozliczeniu rocznym. Natomiast Pan C.D wykaże z tego
    tytułu wyłącznie przychód podatkowy, bez zaliczania do swoich kosztów podatkowych
    jakiejkolwiek kwoty zapłaconej mu przez Pana A.B.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia
    go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać
    istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu

    lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik);
    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w
      jakikolwiek sposób zwrócona;
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
        został właściwie udokumentowany;
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których – zgodnie z art. 23 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego
    przychodu. Kosztami będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie koszty, które ponosi podatnik prowadzący
    działalność gospodarczą mogą stanowić koszty uzyskania przychodów (pomijając przy
    tym, co oczywiste, te, które ustawodawca wprost wyłączył z kosztów na podstawie art. 23
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony, nie jest, co wynika z literalnego
    brzmienia przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    związek kosztów z działalnością gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła. Powyższe twierdzenie jest zgodne z
    utrwalonym poglądem judykatury (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 41
    /11, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10 oraz uchwała z dnia 12
    grudnia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/11).
    Należy również wskazać, że jeżeli wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych
    na mocy art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą co do zasady
    stanowić koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 22 ust. 1 ww. ustawy, jeśli zostanie
    wykazany ich związek z uzyskaniem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła przychodów.
    Przepis art. 23 ust. 1 ww. ustawy zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów
    uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do
    którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów. Jednocześnie zauważyć należy, że samo wyliczenie kosztów,

    których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że
    wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zostaną uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Pomiędzy poniesionym kosztem, a potencjalnym przychodem musi bowiem zaistnieć
    związek przyczynowo-skutkowy, albowiem musi być to wydatek poniesiony w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Niezwykle istotne jest przy tym, aby
    obiektywna ocena działań podatnika skutkowała możliwością uznania ich za racjonalne,
    podjęte przy zachowaniu zasad staranności, które to działania muszą cechować
    przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie, w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem
    jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło

    w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 23 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia” (por. wyrok
    NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym: „przy
    ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w
    ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,
    w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według
    zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por.
    wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13).
    W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku w postaci kwoty
    odszkodowania wynikającej z zawartej przez strony ugody i jej wpływu na powstanie
    przychodu, względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Analiza ta nie
    byłaby pełna bez uwzględnienia, czy powstaniu tego kosztu towarzyszyło racjonalne
    działanie Wnioskodawcy.
    Jak już wskazano powyżej należy mieć również na uwadze, że dokonując rozpoznania
    kosztowego charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy
    wydatek ten został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art. 23 ust. 1 ww. ustawy, co
    definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego, choćby nawet spełniał
    wprowadzone przez ustawodawcę w art. 22 ust. 1 ustawy o ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, kryteria normatywne.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    Jednocześnie wskazać należy, że kary umowne i odszkodowania z innego tytułu, które nie
    zostały wymienione w zamkniętym katalogu, zawartym w art. 23 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy,
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem istnienia związku
    przyczynowego pomiędzy karą lub odszkodowaniem a możliwością uzyskania przychodu.
    Ze względu na różnorodność występujących sytuacji, zaliczenie konkretnego wydatku
    do kosztów uzyskania przychodów powinno być każdorazowo oceniane indywidualnie
    w aspekcie: całokształtu prowadzonej działalności gospodarczej, okoliczności, które

    przyczyniły się do powstania wydatku, końcowego rachunku ekonomicznego oraz
    podjętych działań zabezpieczających.
    Podatnik nie może bezkrytycznie kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów
    wszelkich wydatków, będących następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego
    działania, bądź też będących następstwem niezachowania przez niego należytej
    staranności. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma
    możliwości przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa w postaci zmniejszenia
    podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, poprzez zaliczenie w koszty
    poniesionych wydatków. Wyjątkiem mogą być jedynie nieprzewidywalne sytuacje,
    których uniknięcie było niemożliwe, pomimo podjęcia przez podatnika wszelkich
    koniecznych działań w celu zapobieżenia im.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan adwokatem i wraz ze swoim wspólnikiem (również
    adwokatem), prowadzicie razem kancelarię adwokacką w formie spółki partnerskiej, która
    zajmuje się m.in. świadczeniem pomocy prawnej kredytobiorcom walutowym.
    Jednocześnie jednak nie informując Pana wspólnika o tym, prowadził Pan w ramach
    indywidualnej działalności (tj. poza Kancelarią) praktykę prawną w takim samym zakresie
    co Spółka, nie informując Pana wspólnika o tym i nie uzyskując w tym zakresie żadnych
    wymaganych zgód na taką działalność, łamiąc tym samym obowiązujący obydwu
    wspólników zakaz konkurencji. Nieprawidłowości te zostały zidentyfikowane przez Pana
    wspólnika po okresie ok. kilku lat i Pana wspólnik zażądał od Pana zadośćuczynienia
    /odszkodowania z tytułu ww. szkód, a Pan na te warunki się zgodził, w wyniku czego
    została zawarta umowa wspólników pomiędzy Panem a Pana Wspólnikiem, która wprost
    wskazuje na obowiązek naprawienia ww. nieprawidłowości przez Pana poprzez m.in.
    wypłatę odpowiedniej kwoty na rzecz Pana wspólnika z tytułu opisanych naruszeń/szkód.
    Jednocześnie jednak z uwagi na skalę naruszeń zaznaczają Panowie, że kwoty wskazane w
    Umowie nie wyczerpują wszystkich roszczeń Pana wspólnika wobec Pana i wysokość
    dodatkowych należnych Pana wspólnikowi kwot zostanie precyzyjnie wyliczona przez
    Panów w przyszłości po szczegółowej analizie naruszeń dokonanych przez Pana. Stroną
    umowy jest Pan i Pana wspólnik, Spółka nie jest stroną umowy. Kwoty, do zapłaty których
    jest Pan zobowiązany Pana wspólnikowi, zamierza Pan zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodu ze swojej JDG (a nie w ramach Spółki partnerskiej), gdyż w ramach JDG (a nie w
    ramach Spółki partnerskiej) Pan wystawiał faktury i uzyskał przychody opisane we wniosku
    o wydanie interpretacji.
    W opisanej sprawie poniósł Pan ryzyko gospodarcze decydując się na zawarcie opisanej
    we wniosku umowy wspólników. Należy podkreślić, że poniesienia kosztów
    stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego podatnik nie może sobie
    rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią
    koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z
    prowadzeniem działalności gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów
    podatkowych na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego
    podstawę opodatkowania (por. wyrok NSA z 12 marca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1362
    /98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05, wyrok NSA w Krakowie z
    18 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 1768/94).
    W treści wniosku podniósł Pan, że zysk ekonomiczny oraz dalsza budowa bazy klientów na
    swoją rzecz było przyczynami, które powodowały kilkuletnie podejmowanie przez Pana
    powyższych czynności, z kolei zapłata Odszkodowania/Zadośćuczynienia jest kosztem z
    tym związanym, bowiem gdyby nie Pana zachowanie to Odszkodowanie/Zadośćuczynienie
    nie byłoby należne Pana wspólnikowi. Nie potwierdza to jednak związku przyczynowo-
    skutkowego tego wydatku. W przypadku gdy, zgodził się Pan na wypłatę określonej kwoty
    celem uniknięcia roszczeń mamy do czynienia z sytuacją, w której nie dochodzi do

    zabezpieczenia źródła przychodów, ani zabezpieczenia przychodów. Należy mieć na
    uwadze, iż „celowy” wydatek to przede wszystkim ten, który racjonalnie przyczynia się do
    osiągnięcia przychodu, ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia jego źródła.
    Podatnik nie ma możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatku, który
    wynika wyłącznie z zawartej umowy wspólników, a nie jest w żaden sposób związany z
    osiągnięciem przychodu z działalności gospodarczej. Z opisu zdarzenia przyszłego nie
    wynika okoliczność, że wydatek ten był niezbędny dla osiągnięcia takiego przychodu. Co
    więcej wydatek ten jest całkowicie niezależny i nie pozostaje w związku przyczynowo-
    skutkowym z tym przychodem.
    Ponadto przychód, który został w przeszłości zrealizowany i rozpoznany przez podatnika
    w rachunku podatkowym, nie może przekształcić się w koszt uzyskania przychodu. Za
    koszty uzyskania przychodu należy uważać takie wydatki, których poniesienie przez
    podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością
    osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła. Przy ustalaniu
    kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie -
    wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z
    przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których
    ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad
    racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Kosztami
    uzyskania przychodów będą zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, jeżeli służą osiągnięciu przychodu lub racjonalnie zakładając powinny temu
    służyć. Powszechnie akceptowana (zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze) wykładnia
    omawianego przepisu pozwala na przyjęcie, że warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uznania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków:
    1) faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika;
    2) istnienia związku z prowadzoną przez podatnika działalnością;
    3) poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, jego zabezpieczenia bądź zachowania
    źródła przychodu.
    Jak już wyżej podkreślono, nie każdy zatem wydatek - nawet związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą - jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę
    opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Aby
    można było zaliczyć poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów, działania
    podatnika muszą zmierzać w celu uzyskania przychodu i zostać wyraźnie skierowane na
    uzyskanie tego przychodu. Kosztami uzyskania przychodu będą więc zarówno koszty
    pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak pozostające w
    związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione
    w celu uzyskania przychodów nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie
    został osiągnięty. Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z
    celem osiągnięcia przychodów, to cel ten musi być widoczny. Oznacza to, że ponoszone
    koszty powinny cel realizować lub co najmniej zakładać realnie jego osiągnięcie. Próba
    dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa
    byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa
    wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą
    wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów
    prawa” (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 3055/09, Monitor Podatkowy
    2001, nr 4). Aby ustalić ten sens można odwołać się do kontekstu językowego,
    systemowego i funkcjonalnego interpretowanego przepisu prawa, zgodnie z przyjętymi w
    judykaturze dyrektywami wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej. Sięgając po
    pozajęzykowe metody wykładni, należy pamiętać, że ich wynik musi się mieścić w
    językowym znaczeniu słów tworzących dany przepis prawa, gdyż przyjęcie wyniku
    wykładni, który ewidentnie jest nie do pogodzenia z szeroko rozumianym znaczeniem
    interpretowanych zwrotów byłoby równoznaczne z wykładnią contra legem. Z brzmienia
    art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. jednoznacznie wynika, że kategoria podatkowa „kosztów uzyskania

    przychodów” obejmuje wyłącznie te koszty, które poniesiono w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Sama konstrukcja
    dotycząca wydatku czynionego przez podatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych, określanego w warstwie językowej jako „koszt uzyskania przychodu”, wskazuje,
    że jest on na każdym etapie ustalania dochodu kategorią odrębną od „przychodu”, do
    którego się odnosi jako celu mającego zostać osiągniętym, czyli verba legis - „uzyskanym”.
    Nie jest wobec tego możliwe przekształcenie raz uzyskanego i rozliczonego już przychodu
    w koszt jego uzyskania. Przy kwalifikowaniu wydatków do kosztów uzyskania przychodów
    należy wziąć pod uwagę przeznaczenie wydatku, a więc jego celowość, racjonalność oraz
    przyczynienie się do osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia ich źródeł.
    Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 10 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 183/25.
    W związku z powyższym ustalona w umowie kwota nie może zostać zakwalifikowana
    jako działanie podmiotu gospodarczego podjęte w celu zachowania lub zabezpieczenia
    źródła przychodów.
    Wskazać należy, że działanie zmierzające do ograniczenia straty polegające na wypłacie
    żądanej kwoty nie spełnia przesłanki działania w celu osiągnięcia przychodu, ani w celu
    zabezpieczenia lub zachowania jego źródła, określonej w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, kwota wynikająca z umowy jaką Pan zapłaci wspólnikowi nie spełnia przesłanek
    wymienionych w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    nie jest poniesiona w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów i w konsekwencji nie może być uznana za koszt uzyskania
    przychodów.
    W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należy, że wypłacone kwoty zgodnie z
    treścią umowy, opisanej we wniosku, nie stanowią kosztów uzyskania przychodu w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie może
    Pan w kosztach podatkowych jednoosobowej działalności gospodarczej rozliczyć ww. kwot.
    Tym samym stanowisko Pana uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz powołanych
    wyroków sądów administracyjnych zaznaczam, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem
    Pana wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia
    2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.