Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-664/10-4/JB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-10-15
Teza: Stwierdzić należy, iż dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, a dokładnie czynności wyksięgowania z ewidencji środków trwałych zbytej nieruchomości oraz ujęcia w tej ewidencji nieruchomości nabytej w wyniku zamiany, podstawę stanowić będzie umowa zamiany sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 14.05.2010 r.
Słowa kluczowe: akt-akt notarialny; ewidencja-ewidencja środków trwałych; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; starostwo
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 16.07.2010 r. (data wpływu 19.07.2010 r.) uzupełnione pismem z dnia 30.09.2010 r. (data nadania 01.10.2010 r., data wpływu 05.10.2010 r.) złożonym na wezwanie z dnia 20.09.2010 r. Nr IPPB1/415-664/10-2/JB (data nadania 21.09.2010 r., data doręczenia 24.09.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie wskazania dokumentu, na podstawie którego należy ewidencji środków trwałych dokonywać zapisów - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19.07.2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie wskazania dokumentu, na podstawie którego należy ewidencji środków trwałych dokonywać zapisów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 14.05.2010 r. pomiędzy Wnioskodawcą a Starostwem Powiatowym została zawarta, w formie aktu notarialnego, umowa zamiany nieruchomości (zgodnie z zaświadczeniami wójta obie rolne). Starostwo zbywało nieruchomość o wartości oszacowania 44.508 zł, a Wnioskodawca zbywał nieruchomość o wartości oszacowania 19.845 zł. Różnicę w formie gotówki Wnioskodawca wpłacił na rachunek Starostwa trzy dni wcześniej.

Umowa zamiany za zgodą wojewody miała miejsce, gdyż Wnioskodawca zbywał nieruchomość, na której znajdowała się część zapory bocznej (wału przeciwpowodziowego) niezbędnego do funkcjonowania zbiornika wodnego. W akcie notarialnym znalazło się oświadczenie, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą.

Zbywana przez Wnioskodawcę nieruchomość znalazła się w ewidencji środków trwałych w 2008 r., gdyż na tym terenie (składającym się z kilku działek) Wnioskodawca jest w trakcie inwestycji - obiekt hotelowy.

Starostwo Powiatowe wystawiło Wnioskodawcy fakturę na różnicę wartości nieruchomości i nie chce przyjąć od Wnioskodawcy faktury (którą w końcu wysłał pocztą), na wartość oszacowaną zbywanej przez Wnioskodawcę działki. Obie faktury są z VAT zwolnione zgodnie z 43 art. ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy na podstawie faktury kompensującej wystawionej przez Starostwo Powiatowe oraz na podstawie aktu notarialnego Wnioskodawca może:

*   zdjąć z ewidencji środków trwałych zbywaną nieruchomość,

*   ująć w ewidencji środków trwałych nabytą nieruchomość w cenie oszacowania?

Zdaniem Wnioskodawcy zdjęcie i ujęcie w ewidencji środków trwałych w zaistniałej sytuacji może być na podstawie aktu notarialnego, w którym wartości obu nieruchomości, których dotyczyła umowa zamiany, zostały podane zgodnie z wartością oszacowania przez osobę do tego uprawnioną.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do treści art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne - odpisy z tytułu zużycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych - dokonane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 23.

Z treści przepisu art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z powyższego wynika, iż określony składnik majątku podatnika może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

*   stanowi on własność lub współwłasność podatnika,

*   został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,

*   jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

*   przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),

*   jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b ww. ustawy.

Zgodnie z art. 22c pkt 1 ww. ustawy amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntu.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22g ww. ustawy.

W myśl art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna cenę ich nabycia.

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. (art. 22g ust. 3 ww. ustawy).

Cena nabycia, stanowiąca kwotę należną zbywcy (sprzedającemu), winna wynikać z aktu notarialnego nabycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Cena ta powinna odpowiadać wartości rynkowej.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub, w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór.

W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.), ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z art. 22n ust. 2-6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązane są prowadzić osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, o których mowa w § 2 ust. 1 tego rozporządzenia.

Analogicznie, w myśl art. 22n ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy prowadzący, zgodnie z przepisami o rachunkowości, księgi rachunkowe są obowiązani do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22m.

Zgodnie z treścią art. 22n ust. 2 ww. ustawy, podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów są obowiązani do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zawierającej, z zastrzeżeniem ust. 3, co najmniej:

1.  liczbę porządkową,
2.  datę nabycia,
3.  datę przyjęcia do używania,
4.  określenie dokumentu stwierdzającego nabycie,
5.  określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
6.  symbol Klasyfikacji Środków Trwałych,
7.  wartość początkową,
8.  stawkę amortyzacyjną,
9.  kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji (wykazu), a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony,
10.  zaktualizowaną wartość początkową,
11.  zaktualizowaną kwotę odpisów amortyzacyjnych,
12.  wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową,
13.  datę likwidacji oraz jej przyczynę albo datę zbycia.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w dniu 14.05.2010 r. zawarł ze Starostwem Powiatowym - w formie aktu notarialnego - umowę zamiany nieruchomości. Starostwo zbywało nieruchomość o wartości oszacowania 44.508 zł, a Wnioskodawca zbywał nieruchomość o wartości oszacowania 19.845 zł, która stanowiła środek trwały w Jego działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 603 ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Zamiana jest więc umową o podobnym charakterze do sprzedaży. Świadczy o tym między innymi fakt, że ustawodawca nie reguluje odrębnie tej umowy, ale jedynie w art. 604 Kodeksu cywilnego stanowi, że do zamiany stosuje się odpowiednia przepisy o sprzedaży.

Dla ważności umowy zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości wymagana jest forma aktu notarialnego, stosownie do przepisu art. 158 Kodeksu cywilnego.

Brak zachowania tej formy powoduje nieważność takiej umowy, a w konsekwencji brak skutku w postaci zmiany właściciela stosownie do treści art. 73 § 2 ww. ustawy.

Z umowy przenoszącej własność nieruchomości sporządzonej w formie aktu notarialnego wynika niebudząca wątpliwości data czynności prawnej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż Wnioskodawca dysponuje dokumentem umożliwiającym ustalenie wartości początkowej zgodnie z treścią art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz umożliwiającym wykreślenie z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nieruchomości, którą zbył w wyniku zamiany. Dokumentem tym jest w przedmiotowej sprawie akt notarialny, w którym określona jest zarówno wartość nabytej, jak i zbytej przez Wnioskodawcę nieruchomości.

Reasumując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, a dokładnie czynności wyksięgowania z ewidencji środków trwałych zbytej nieruchomości oraz ujęcia w tej ewidencji nieruchomości nabytej w wyniku zamiany, podstawę stanowić będzie umowa zamiany sporządzona w formie aktu notarialnego w dniu 14.05.2010 r.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Z uwagi na fakt, iż Strona opłaciła w dniu 16.07.2010 r. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwocie 75 zł różnica w kwocie 35 zł zostanie zwrócona na podstawie art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej będzie zwrócona na wskazany we wniosku adres zamieszkania.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.