Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-819/10/BJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-12-29
Teza: Czy do przedstawionej sytuacji można zastosować art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: kwalifikacje-podnoszenie kwalifikacji; pracownik; szkolenie; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 23 września 2010r. (data wpływu do tut. Biura – 01 października 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania poniesionych wydatków z tytułu podnoszenia wiedzy i kwalifikacji zawodowych pracowników samorządowych - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 01 października 2010r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania poniesionych wydatków z tytułu podnoszenia wiedzy i kwalifikacji zawodowych pracowników samorządowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458 ze zm.) pracownicy samorządowi uczestniczą w różnych formach podnoszenia wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Natomiast w ust. 2 ustawodawca stwierdza, iż w planach finansowych jednostki przewiduje się środki finansowe na podnoszenie wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Pracodawca w myśl ww. ustawy ma zamiar dofinansować pracownikom podnoszącym wiedzę i kwalifikacje zawodowe czesne pobierane przez uczelnię. Wysokość dofinansowania za semestr dla podnoszącego wiedzę w ramach studiów licencjackich, magisterskich uzupełniających i studiów podyplomowych pracownika wynosi około 750 zł, natomiast w podnoszeniu kwalifikacji związanych z nauką języka obcego około 1200 zł na rok kalendarzowy. Pracownicy kwalifikacje podnoszą zgodnie z potrzebami na ich stanowisku pracy lub potrzebami jednostki. Z pracownikami zawierana jest pisemna umowa określająca wzajemne zobowiązania stron.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy do przedstawionej powyżej sytuacji można zastosować art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Wnioskodawca uważa, iż myśl art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych pracownik otrzymujący dofinansowanie od pracodawcy na podnoszenie kwalifikacji zawodowych jest zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 11 ust. 1 cyt. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że do przychodów pracownika zaliczyć należy wszystkie otrzymywane przez niego świadczenia, wynikające z zawartej umowy bądź mające związek z wykonywaniem przez niego pracy. Przychody te, w określonych sytuacjach mogą być zwolnione od podatku dochodowego.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.

Tak więc, zasadnicze znaczenie ma to, czy świadczenia pracodawcy na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracownika przyznane zostały zgodnie z odrębnymi przepisami.

Z wniosku wynika, iż wnioskodawca (jednostka samorządowa) ma zamiar dofinansować pracownikom podnoszącym wiedzę i kwalifikacje zawodowe czesne pobierane przez uczelnię. Wysokość dofinansowania za semestr dla podnoszącego wiedzę w ramach studiów licencjackich, magisterskich uzupełniających i studiów podyplomowych pracownika wynosi około 750 zł, natomiast w podnoszeniu kwalifikacji związanych z nauką języka obcego około 1200 zł na rok kalendarzowy. Pracownicy kwalifikacje podnoszą zgodnie z potrzebami na ich stanowisku pracy lub potrzebami jednostki. Z pracownikami zawierana jest pisemna umowa określająca wzajemne zobowiązania stron.

W stosunku do pracowników samorządowych za odrębne przepisy, o których mowa wyżej uznać należy regulacje zawarte w ustawie z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458) oraz w ustawie z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ww. ustawy o pracownikach samorządowych przepisy ustawy stosuje się do pracowników samorządowych zatrudnionych w:

1.  urzędach marszałkowskich oraz wojewódzkich samorządowych jednostkach organizacyjnych;
2.  starostwach powiatowych oraz powiatowych jednostkach organizacyjnych;
3.  urzędach gmin, jednostkach pomocniczych gmin oraz gminnych jednostkach i zakładach budżetowych; 4) biurach (ich odpowiednikach) związków jednostek samorządu terytorialnego oraz zakładów budżetowych utworzonych przez te związki; 5) biurach (ich odpowiednikach) jednostek administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego.

W myśl art. 24 ust. 2 pkt 7 powołanej ustawy do obowiązków pracownika samorządowego należy w szczególności stałe podnoszenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Stosownie do art. 29 ust. 1 tej ustawy pracownicy samorządowi uczestniczą w różnych formach podnoszenia wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy w planach finansowych jednostek, o których mowa w art. 2, przewiduje się środki finansowe na podnoszenie wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Pracownicy samorządowy mogą więc brać udział w różnego rodzaju szkoleniach, kursach, seminariach, konferencjach i innych formach dokształcania. Zgodnie z art. 17 ustawy Kodeks pracy pracodawca jest obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Stosownie do art. 1031 § 1 ww. ustawy przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą. W myśl art. 103¹ § 2 pow. ustawy pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe przysługują:

1.  urlop szkoleniowy,
2.  zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania.

Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia (art. 103¹ § 3 tej ustawy).

Zgodnie z art. 103³ ustawy Kodeks pracy pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie.

Stosownie do art. 1034 § 1 ww. ustawy pracodawca zawiera z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Umowę zawiera się na piśmie.

Mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, iż wartość świadczeń przyznanych przez wnioskodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników będzie korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.