Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-832/12/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-01-07
Teza: Jakie są zasady poboru przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od udzielonych pracownikom świadczeń?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; przychód-przychód ze stosunku pracy; płatnik; zaliczka-zaliczka na podatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 września 2012 r. (data wpływu do tut. Biura – 01 października 2012 r.), uzupełnionym w dniu 11 grudnia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad poboru przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od udzielonych pracownikom świadczeń – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 01 października 2012 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie zasad poboru przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od udzielonych pracownikom świadczeń.

Z uwagi na fakt, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z dnia 04 grudnia 2012 r. znak: IBPB II/1/415-832/12/MK IBPB II/1/415-1041/12/MK IBPB II/1/415-1042/12/MK wezwano do jego uzupełnienia.

Wniosek uzupełniono w dniu 11 grudnia 2012 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest płatnikiem podatku dochodowego od dochodu uzyskiwanego przez swoich pracowników. W związku z tym potrąca i odprowadza pracownikom zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Wnioskodawca zamierza wprowadzić na rzecz swoich pracowników dodatkowe świadczenia, w tym m.in. innymi sfinansować im szczepienia przeciwko grypie, jednorazowe pakiety profilaktycznych badań lekarskich a także przekazywać paczki świąteczne dla dzieci pracowników itp. Wartość tych planowanych świadczeń zwiększy w konsekwencji przychód pracowników. Opisywana sytuacja dotyczy świadczeń nie podlegających zwolnieniu od opodatkowania na podstawie stosownych przepisów prawnych.

Termin zapłaty podstawowego wynagrodzenia pracowników wynika z treści obowiązującego w zakładzie pracy Wnioskodawcy regulaminu pracy, zgodnie z którym wynagrodzenia wypłacane są z dołu do 10-ego dnia następnego miesiąca.

Wnioskodawca zwraca uwagę na fakt, że mogą się zdarzyć sytuacje polegające m.in. na udzieleniu świadczeń nowozatrudnionemu pracownikowi w pierwszym miesiącu zatrudnienia, podczas gdy wynagrodzenie za pracę otrzyma dopiero do 10 dnia następnego miesiąca. W takim przypadku nie ma możliwości w pierwszym miesiącu zatrudnienia potrącić pracownikowi z wypłacanej należności należnej zaliczki na podatek od otrzymanego świadczenia. Podobna sytuacja może mieć miejsce w przypadku udzielania pracownikowi świadczeń w drugiej części miesiąca, kiedy to pracownik otrzymał już wynagrodzenie podstawowe i nie ma możliwości dokonania z niego potrącenia na zaliczkę w bieżącym miesiącu.

Sytuację może skomplikować dodatkowo fakt wystąpienia ww. zdarzeń w miesiącu grudniu danego roku kalendarzowego. W takim wypadku nie jest jasnym jakie kwoty powinien Wnioskodawca wykazać w rocznej informacji PIT-11 oraz czy podatnik powinien uwzględnić w swoim zeznaniu rocznym wartości świadczeń w naturze.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w przypadku braku faktycznej możliwości potrącenia pracownikowi w bieżącym miesiącu należnej zaliczki na podatek od otrzymanego świadczenia (z różnych powodów, m.in. nowozatrudniony pracownik, który pierwszą wypłatę otrzyma w miesiącu następnym lub świadczenia udzielone pracownikowi w drugiej części miesiąca, wtedy nie ma już żadnej wypłaty pieniężnej dla pracownika w bieżącym miesiącu, z której można byłoby dokonać stosownego potrącenia) płatnik będący pracodawcą może dokonać potrącenia należnej zaliczki na podatek z najbliższego wynagrodzenia, tj. na początku kolejnego miesiąca podatkowego?
2.  Czy w przypadku pobrania zaliczki na podatek w miesiącu następnym i wpłacenia jej w terminie do 20-ego dnia kolejnego miesiąca, wpłata ta będzie traktowana jako wpłata w terminie i tym samym wolna od odsetek za zwłokę?
3.  Czy w przypadku kiedy zdarzenie z pytania pierwszego ma miejsce w grudniu, płatnik podatku wykaże w rocznej informacji PIT-11 przychód powiększony o wartość świadczenia w naturze, a podatnik będzie zobowiązany do uwzględnienia go w swoim zeznaniu rocznym i zapłacenia podatku?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1.

Prawidłowym postępowaniem jest dokonywanie potrącenia przez płatnika w kolejnym miesiącu. W opisanym w pytaniu przypadku, skoro nie ma możliwości fizycznego dokonania potrącenia z przysługujących kwot z tej przyczyny, że pracodawca nie wypłaca pracownikowi w tym zakresie wynagrodzenia, to zasadnym jest dokonywanie potrącenia w następnym miesiącu.

Rozumowanie to wynika z następujących przesłanek:

Powołując treść art. 31 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawca stwierdza, iż z przepisów tych jednoznacznie wynika, iż płatnik jest obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki. Nie wynika natomiast, aby płatnik, który nie ma faktycznych możliwości pobrania tej zaliczki, gdyż w danym miesiącu podatnik nie uzyskał dochodu w formie pieniężnej, był obowiązany zapłacić zaliczkę z własnych środków, a następnie dochodzić jej zwrotu od pracownika. Takie zobowiązanie nie wynika także z innych przepisów ustawy.

Przepisy ustawy nie obligują także podatnika do wpłacenia stosownej zaliczki na podatek swojemu płatnikowi.

Ad. 2.

W konsekwencji przyjęcia twierdzeń Wnioskodawcy wyrażonych w pkt 1 zdaniem Wnioskodawcy dokonana wpłata w następnym miesiącu po dokonaniu potrącenia powinna zostać uznana za terminową.

Ad. 3.

Płatnik wykaże w informacji PIT-11 przychód podwyższony o wartość świadczenia za rok faktycznego otrzymania przez pracownika.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Niniejsza interpretacja indywidualna stanowi pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad poboru przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od udzielonych pracownikom świadczeń.

W zakresie terminu wpłaty pobranych zaliczek na podatek dochodowy, wykazania w informacjach PIT-11 przychodów pracownika powiększonych o wartość udzielonych w grudniu świadczeń w naturze oraz uwzględnienia przez podatnika (pracownika) w swoim zeznaniu rocznym świadczenia w naturze otrzymanego od pracodawcy i zapłacenia z tego tytułu podatku, wydano odrębne rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on w związku z wykonywaną pracą realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc powyższe pod uwagę do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się więc zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na podstawie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Jak stanowi art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.

Ze zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca zamierza wprowadzić na rzecz swoich pracowników dodatkowe świadczenia, w tym m.in. innymi sfinansować im szczepienia przeciwko grypie, jednorazowe pakiety profilaktycznych badań lekarskich a także przekazywać paczki świąteczne dla dzieci pracowników itp. Wartość tych planowanych świadczeń zwiększy w konsekwencji przychód pracowników. Opisywana sytuacja dotyczy świadczeń nie podlegających zwolnieniu od opodatkowania na podstawie stosownych przepisów prawnych. Termin zapłaty podstawowego wynagrodzenia pracowników wynika z treści obowiązującego w zakładzie pracy Wnioskodawcy regulaminu pracy, zgodnie z którym wynagrodzenia wypłacane są z dołu do 10-ego dnia następnego miesiąca. Mogą się zdarzyć sytuacje polegające m.in. na udzieleniu świadczeń nowozatrudnionemu pracownikowi w pierwszym miesiącu zatrudnienia, podczas gdy wynagrodzenie za pracę otrzyma dopiero do 10 dnia następnego miesiąca. W takim przypadku nie ma możliwości w pierwszym miesiącu zatrudnienia potrącić pracownikowi z wypłacanej należności należnej zaliczki na podatek od otrzymanego świadczenia. Podobna sytuacja może mieć miejsce w przypadku udzielania pracownikowi świadczeń w drugiej części miesiąca, kiedy to pracownik otrzymał już wynagrodzenie podstawowe i nie ma możliwości dokonania z niego potrącenia na zaliczkę w bieżącym miesiącu. Sytuację może skomplikować dodatkowo fakt wystąpienia ww. zdarzeń w miesiącu grudniu danego roku kalendarzowego.

Z powyższych przepisów wynika, iż pracodawca jest obowiązany do doliczenia do przychodu pracownika wartość ww. świadczeń, natomiast jako płatnik – jest obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy.

Jednakże, w sytuacji gdy m.in. nowozatrudniony pracownik, który pierwszą wypłatę otrzyma w miesiącu następnym lub świadczenia udzielone pracownikowi w drugiej części miesiąca, wtedy nie ma już żadnej wypłaty pieniężnej dla pracownika w bieżącym miesiącu, z której można byłoby dokonać stosownego potrącenia – płatnik nie pobiera zaliczki na podatek dochodowy od ww. świadczeń. Płatnik nie ma bowiem faktycznych możliwości pobrania tej zaliczki z dochodów pracownika, ponieważ w miesiącu takim pracownik nie uzyskał dochodu w formie pieniężnej.

Ponadto z przepisów powyższych nie wynika również, aby płatnik, który nie ma faktycznych możliwości pobrania tej zaliczki, był obowiązany zapłacić zaliczkę z własnych środków, a następnie dochodzić jej zwrotu od pracownika. Takie zobowiązanie nie wynika także z innych przepisów ustawy. Przepisy ustawy nie obligują także pracownika do wpłacenia stosownej zaliczki na podatek swojemu płatnikowi.

Mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, iż Wnioskodawca – wbrew jego twierdzeniu – nie będzie miał obowiązku pobrania zaliczki na podatek dochodowy od przychodu z tytułu ww. świadczeń w następnym miesiącu, tj. po miesiącu, w którym pracownik ww. świadczenia otrzymał. Brak jest bowiem – w tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym – jakichkolwiek podstaw prawnych do jej poboru.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.