Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.341.2025.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Skutki podatkowe wypłaty kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kwota-kwota dodatkowa
przewalutowanie
przychód
ugody-ugoda sądowa
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 25 czerwca 2025 r. (wpływ 27 czerwca 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z żoną (...), pozostając ówcześnie w ustroju wspólności majątkowej
    małżeńskiej, obecnie w ustroju rozdzielności majątkowej, zawarli z Bankiem ... (obecnie ...
    Bank ...) umowę nr ... kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej, zawartej w dniu 29
    grudnia 2006 r. Bank udzielił kredytu w kwocie 138 359,05 CHF na okres do dnia 15 lutego
    2036 r., według zmiennej stopy procentowej. Faktycznie wypłacona Kredytobiorcom kwota
    to 320 000 zł.
    Kredyt został przeznaczony na nabycie nieruchomości przy ..., wyłącznie celem
    zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny Kredytobiorcy. W kredytowanej
    nieruchomości nie była prowadzona działalność gospodarcza. Nieruchomość ta nie była
    również wynajmowana.
    W dniu 3 sierpnia 2012 r. Kredytobiorcy ustanowili rozdzielność majątkową. Od chwili
    ustanowienia rozdzielności majątkowej, raty kapitałowo-odsetkowe były spłacane
    wyłącznie przez Wnioskodawcę.
    Kredytobiorcy zapłacili na rzecz Banku od dnia zawarcia umowy kredytu do dnia 17
    września 2024 r. kwotę 99 429,54 zł oraz 69 080,16 CHF tytułem rat kapitałowo-
    odsetkowych. Kredytobiorcy wpłacili już na rzecz Banku kwotę przekraczającą wypłacony
    kapitał. Przeliczając wpłaty dokonane w CHF według kursu średniego NBP z dnia
    wymagalności roszczenia, tj. 15 listopada 2024 r., łącznie wpłacili kwotę 417 481,51 zł (99
    429,54 zł + 69 080,16 CHF * 4,6041).
    Nawet przeliczając wpłaty dokonane w CHF według kursu średniego NBP z dnia 15 maja
    2012 r., tj. od dnia rozpoczęcia spłaty kredytu w walucie waloryzacji łącznie wpłacono
    kwotę 347 648,37 zł (99 429,54 zł + 69 080,16 CHF *3,5932).
    Kredytobiorcy zakwestionowali prawidłowość postanowień umowy odnoszących się do
    waloryzacji, w szczególności w zakresie zastosowania do przeliczenia kwoty kredytu oraz
    kolejnych rat kapitałowo-odsetkowych, tabeli kursów walut ustalanej w sposób
    samowolny przez Bank, finalnie kierując sprawę na drogę postępowania sądowego.
    Sprawa o ustalenie, że pomiędzy Kredytobiorcami oraz Bankiem nie istnieje stosunek
    prawny wynikający z ww. Umowy kredytu, na skutek nieważności tej umowy w całości,
    została zarejestrowana w Sądzie .... we ....... pod sygnaturą akt ....... Kredytobiorcy
    domagają się w tym postępowaniu ustalenia nieważności umowy kredytu oraz zwrotu na
    Ich rzecz rat kapitałowo-odsetkowych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia
    wymagalności do dnia zapłaty.

    Jednocześnie w wyniku prowadzonych negocjacji Bank zaproponował Kredytobiorcom
    ugodę na warunkach przewidujących przeliczenie kredytu od początku tak jakby był
    kredytem złotówkowym, oprocentowanym stopą procentową właściwą dla kredytów PLN
    (Wibor + marża).
    W wyniku przeliczenia saldo pozostałe do spłaty wyniosłoby 271 884,66 zł. Natomiast w
    ramach ugody Bank proponuje umorzenie tego salda kredytu do 0 zł oraz zwrot na rzecz
    Kredytobiorców dodatkowo kwoty 93 000 zł tytułem rozliczenia kredytu. W wyniku
    zawartej ugody na ww. warunkach proponowanych przez Bank, po stronie
    Kredytobiorców powstaje przychód w odniesieniu do kwoty umorzonej pozostałego salda
    zadłużenia, tj. kwoty 271 884,66 zł.
    Jednocześnie w ocenie Kredytobiorców do ww. przychodu zastosowanie będzie miała
    regulacja rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, bowiem
    Kredytobiorcy spełniają warunki określone w tym rozporządzeniu w par. 1 ust. 1 lit. a i b.
    Natomiast w ocenie Banku, również w zakresie kwoty 93 000 zł tytułem rozliczenia
    kredytu, którą Bank dodatkowo zwraca Kredytobiorcom powstaje przychód i kwota ta jako
    dodatkowe świadczenia wypłacane w ramach ugody jest traktowana na mocy art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 UPDOF, jako przychody z innych źródeł, za które uznaje się m
    in. nieodpłatne świadczenia niemieszczące się w innych źródłach. W związku z tym, na
    Banku ciąży obowiązek przygotowania informacji PIT-11 co do kwoty wypłacanej w
    wysokości 93 000 zł tytułem rozliczenia kredytu.
    W ocenie Kredytobiorców, jednak po Ich stronie nie powstaje obowiązek podatkowy,
    bowiem kwota, którą Bank wypłaca Kredytobiorcom nie przekracza ani kwoty jaką
    Kredytobiorcy wpłacili w PLN na rzecz Banku tytułem rat kredytowych, ani nawet kwoty
    nadpłaconej powyżej kapitał.
    Uzupełnienie wniosku
    Kwota dodatkowa nie została jeszcze wypłacona, ani ugoda nie została jeszcze podpisana.
    W zależności od interpretacji podatkowej, Kredytobiorca dopiero podejmie decyzję czy
    podpisać ugodę. Z treści projektu ugody wynika, że strony dokonują przewalutowania
    Umowy kredytu waloryzowanego do CHF na walutę polską po kursie średnim, ogłaszanym
    przez NBP ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zawarcia ugody. Po
    przewalutowaniu, Strony zgodnie postanawiają, że zostanie dokonane umorzenie salda
    zadłużenia w całości i dodatkowo Bank wypłaci Kredytobiorcy kwotę 93 000 zł. Dokładnie
    w projekcie ugody jest wskazane, że: „Strony postanawiają, że Bank dodatkowo wypłaci
    Kredytobiorcy kwotę - kwota PLN - w związku z rozliczeniem Umowy na rachunek
    bankowy nr ... w terminie miesiąca od dnia zawarcia Ugody.”

    Bank nie wskazuje w jaki sposób określił kwotę zwracaną Kredytobiorcy. Natomiast
    niewątpliwie Kredytobiorca wpłacił do Banku tytułem spłaconych rat kredytowych kwotę
    wyższą niż kwota, którą Bank wypłaca. Pytanie zatem, czy dla skutków podatkowych ma
    znaczenie na jakiej podstawie Bank określił kwotę wypłacaną Kredytobiorcom, czy jednak
    znaczenie ma czy kwota ta mieści się w kwocie spłaconych rat. Kwota spłacona do dnia 17
    września 2024 r. wynosiła 99 429,54 zł oraz 69 080,16 CHF.
    W projekcie ugody nie jest wskazane na podstawie jakich wartości Bank ustalił kwotę
    wypłacaną w wysokości 93 000 zł. Kwota 93 000 zł jest wypłacana tytułem dodatkowej
    kwoty, którą Bank wypłaca w związku z rozliczeniem Umowy. Bank dokonuje
    przewalutowania umowy kredytu na PLN, a następnie pozostałe saldo zadłużenia umarza
    w całości. Kwota wypłacana nie wynika zatem z samego przewalutowania ani z
    zastosowania ujemnego oprocentowania. Z pewnością wysokość kwoty łącznie wpłaconej
    przez Kredytobiorcę dla Banku miała znaczenie dla określenia wysokości kwoty 93 000 zł i
    jest to kwota znacznie mniejsza niż kwota spłaconych rat łącznie, jak i mniejsza niż kwota
    nadpłacona powyżej, kwota wypłaconego kredytu. Jednak z treści projektu ugody nie
    wynika w oparciu o jakie wartości Bank ustalił kwotę 93 000 zł.
    Kwota spłacona do dnia 17 września 2024 r. wynosiła 99 429,54 zł oraz 69 080,16 CHF.
    Przeliczając wpłaty dokonane w CHF według kursu średniego NBP z dnia wymagalności
    roszczenia, tj. 15 listopada 2024 r., łącznie Kredytobiorca wpłacił kwotę 417 481,51 zł (99
    429,54 zł + 69 080,16 CHF * 4,6041). Bank wypłacił kwotę kredytu w wysokości 320 000 zł -
    wobec czego kwota nadpłacona powyżej kapitału na dzień 17 września 2024 r. wynosiła
    około 97 481,51 zł. Jeśli Bank wypłaci w ramach ugody kwotę 93 000 zł, będzie to kwota
    niższa niż kwota nadpłacona powyżej kapitału.
    Kwota ww. nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczone tytułem spłaty kredytu. Z
    treści ugody nie wynika, że kwota wypłacana jest zwrotem środków wypłacanych na rzecz
    Kredytobiorcy, którą wcześniej uiścił. W projekcie ugody jest określona jako kwota
    dodatkowa, którą Bank wypłaci Kredytobiorcy, w związku z rozliczeniem Umowy.
    Kredytobiorca nie wie na jakiej podstawie Bank określił ww. kwotę.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy kwota 93 000 zł, którą Bank dodatkowo wypłaca Kredytobiorcy w ramach ugody,
    stanowi Jego przychód i kwota ta jako dodatkowe świadczenia wypłacane w ramach
    ugody jest traktowana na mocy art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 UPDOF jako
    przychody z innych źródeł, za które uznaje się m.in. nieodpłatne świadczenia
    niemieszczące się w innych źródłach?
    Drugie pytanie, o charakterze warunkowym - Wnioskodawca oczekuje na nie
    odpowiedzi wyłącznie w sytuacji uznania, że kwota 93 000 zł stanowi przychód
    Kredytobiorcy.

    2. Czy w ww. stanie faktycznym, co do kwoty 93 000 zł, którą Bank dodatkowo wypłaca
    Kredytobiorcy w ramach ugody, zastosowanie będzie miała regulacja rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, jeśli Kredytobiorca spełnia warunki
    określone w tym rozporządzeniu w par. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i b.?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    W ocenie Kredytobiorcy, po Jego stronie nie powstaje obowiązek podatkowy, bowiem
    kwota, którą Bank wypłaca Kredytobiorcy w ramach rozliczenia kredytu nie przekracza ani
    kwoty jaką Kredytobiorcy wpłacili w PLN na rzecz Banku tytułem rat kredytowych, ani
    nawet kwoty nadpłaconej powyżej kapitału.
    Kredytobiorca do dnia 17 września 2024 r. łącznie wpłacił na rzecz Banku kwotę 417
    481,51 zł (99 429,54 zł + 69 080,16 CHF * 4 6041). Przeliczając wpłaty dokonane w CHF,
    według kursu średniego z dnia wymagalności roszczenia. Kredytobiorca zatem wpłacił na
    rzecz Banku na dzień 17 września 2024 r. kwotę o 97 481,51 zł wyższą niż kwota
    wypłaconego kapitału.
    Natomiast bank w ramach ugody proponuje wypłatę kwoty 93 000 zł - kwota ta jest niższa
    niż kwota łącznie wpłacona na rzecz Banku (łącznie wpłacono 417 481,51 zł). Gdyby nawet
    powstała wątpliwość po jakim kursie przeliczać spłaty dokonane w CHF - to wpłaty
    dokonane bezpośrednio w PLN również stanowią kwotę wyższą tj. 99 429,54 zł - niż kwota
    93 000 zł, którą Bank proponuje w ramach ugody wypłacić Kredytobiorcom. Nie mamy
    zatem do czynienia z żadnym przysporzeniem majątkowym po stronie Kredytobiorcy,
    dlatego nie powstaje po Jego stronie obowiązek podatkowy.
    W ocenie Wnioskodawcy, nie ma również znaczenia czy z treści ugody wynika
    jednoznacznie z jakiego tytułu Bank wypłaca dodatkową kwotę. Istotne powinno być czy
    powstaje przysporzenie majątkowe po stronie Kredytobiorcy, czy nie. Tutaj nie „nazwa czy
    jednostronny sposób sformułowania tej kwoty przez Bank” powinien mieć znaczenie, ale
    to czy kwota, którą Bank zwraca faktycznie mieści się w ramach kwoty wpłaconej
    wcześniej do Banku.
    Z pisma w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wynika, że istotne
    jest dla Organu podatkowego ustalenie, na jakiej podstawie Bank wypłaca kwotę 93 000 zł,
    na podstawie jakich parametrów, jaki status ma ta kwota - tego Kredytobiorca nie wie.
    Bank, po długich rozmowach ugodowych, zaproponował w ramach ugody umorzenie
    salda w całości i wypłatę dodatkowej kwoty 93 000 zł. Treść sformułowanej ugody ma - z
    informacji przekazanej przez Bank - standardowy charakter, nie ma możliwości zmiany
    treści tych postanowień - wobec czego Bank przygotował projekt ugody, a z jego treści
    wynika, że kwota 93 000 zł jest „dodatkową kwotą, którą Bank wypłaca w ramach
    rozliczenia kredytu.”

    Ponownie wskazać jednak należy, że w ocenie Wnioskodawcy nie powinno mieć znaczenia
    w jaki sposób Bank nazywa kwotę wypłacaną, ale czy faktycznie jest to kwota, która mieści
    się we wcześniejszych dokonanych spłatach na rzecz Banku. Bank w wydanym
    zaświadczeniu potwierdził, że Kredytobiorca wpłacił do Banku do dnia 17 września 2025 r.
    kwotę 99 429,54 zł oraz 69 080,16 CHF - ta okoliczność nie budzi wątpliwości, ale nie ma
    tej informacji w projekcie ugody.
    Wnioskodawca wskazuje również, że z informacji przedstawionej przez Bank, co do kwoty
    93 000 zł powinien powstać obowiązek podatkowy na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o
    PIT – zgodnie, z którym przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dlatego w ocenie
    Banku, kwota wypłacana przez Bank tytułem rozliczenia umowy wina być opodatkowana
    podatkiem dochodowym od przychodu osób fizycznych.
    To jest stanowisko Banku, z którym Kredytobiorca się nie zgadza - wpłacił bowiem na
    rzecz Banku łącznie kwotę około 417 000 zł, Bank miałby zwrócić w ramach ugody jedynie
    93 000 zł i wyłącznie z uwagi na obowiązujące w Banku procedury i standardy co do treści
    ugód - Bank nie wskazuje wprost, że jest to kwota stanowiąca część spłaconych rat -
    chociaż w rzeczywistości tak jest.
    Wnioskodawca - konsument, nie powinien z tego powodu ponosić negatywnych
    konsekwencji podatkowych.
    Jeśli obowiązek podatkowy jednak by powstał, Kredytobiorca zrezygnuje z zawarcia takiej
    ugody.
    Ponadto Wnioskodawca, informuje, że Kredytobiorca nie korzystał nigdy ze zwolnienia z
    zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innego
    kredytu mieszkaniowego. Kredyt został w całości przeznaczony na nabycie jednej
    nieruchomości, tj. mieszkanie przy .... we ....., na własne cele mieszkaniowe Kredytobiorcy,
    który do dzisiaj mieszka w kredytowanej nieruchomości. Nie była tam prowadzona
    działalność gospodarcza. Nieruchomość ta nie była też wynajmowana.
    Odpowiadając natomiast na pytanie nr 2, uznając, że kwota ww. stanowi przychód - w
    ocenie Wnioskodawcy będzie miała zastosowanie regulacja rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe. W ocenie Wnioskodawcy, w takim wypadku nie powstanie
    obowiązek podatkowy po stronie Kredytobiorcy, spełnia bowiem wszystkie wymogi
    wskazane w ww. Rozporządzeniu.
    Na marginesie Wnioskodawca zaznacza również, że w ocenie Wnioskodawcy tzw. ulga
    podatkowa dla frankowiczów wynikająca z ww. rozporządzenia, miała początkowo

    obowiązywać do końca 2022 r., jednak z uwagi na dalszą potrzebę wsparcia
    kredytobiorców walutowych, została przedłużona najpierw do 31 grudnia 2024 r., obecnie
    do 2026 r. Powyższe miało zachęcić kredytobiorców do ugodowego zakończenia sporu z
    Bankiem.
    Wobec czego ulga ta powinna obejmować wszelkie korzyści Kredytobiorcy z ugody, tj. nie
    tylko kwotę umorzonego zadłużenia ale również dodatkowo wypłacone świadczenie przez
    Bank, jeśli kwota ta mieści się w kwocie wpłaconej wcześniej przez Kredytobiorcę na rzecz
    Banku - niezależnie od tego w jaki sposób Bank określi/nazwie te kwotę w ugodzie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
    • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e,

      art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da
      i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
      kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
      w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika
      – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane

    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej,
      z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
      w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a)działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b)niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.

    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez Bank należności stanowiącej zwrot uiszczonych kwot
    zadłużenia na rzecz banku
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko

    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Pan wskazał – w Pana przekonaniu wypłacona kwota
    dodatkowa 93 000 zł nie przekroczy kwoty, którą Pan wpłacił do Banku tytułem rat
    kredytowych, ani nie przekroczy kwoty nadpłaconej powyżej kapitału, to należy uznać, że
    wypłata tej kwoty nie będzie stanowiła dla Pana przychodu. Do Banku wpłacił Pan kwotę
    niewątpliwie wyższą, niż Bank Panu wypłaci. Kwota 93 000 zł jest wypłacana tytułem
    dodatkowej kwoty, którą Bank wypłaca w związku z rozliczeniem Umowy. Wypłacana
    kwota nie wynika z samego przewalutowania ani z zastosowania ujemnego
    oprocentowania. Kwota zwrotu (kwota dodatkowa) nie stanowi przysporzenia ponad
    kwoty uiszczone tytułem spłaty kredytu.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pana majątku. Otrzymana przez Pana kwota będzie stanowiła zwrot własnych pieniędzy,
    które nienależnie wpłacił Pan wcześniej do Banku.
    Pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie, nie skutkuje po Pana stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    W świetle powyższego Pana stanowisko należy uznać za prawidłowe.
    Wobec braku przychodu podlegającego opodatkowaniu w związku z wypłatą kwoty
    dodatkowej stwierdzam, że postawione przez Pana pytanie nr 2 jest bezprzedmiotowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście
    przedstawionego pytania nr 1 i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga innych
    kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania i własnego
    stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
    Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie

    przyszłe będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie zaistniałego zdarzenia przyszłego.
    Wyjaśnić również należy, że wydając interpretacje w trybie ww. przepisu nie odnoszę się
    do kwot i nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania,
    obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
    Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
    jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca
    wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana, nie
    wywołuje skutków prawnych dla drugiego kredytobiorcy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego ..., ul. ......., ...... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.