Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.426.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub
3b; rozwiązanie umowy o pracę bez wskazania naruszenia
przepisów prawa pracy.
Słowa kluczowe: ochrona
odszkodowania
opodatkowanie
pracodawca
pracownik
przywrócenie
ugody
umowa-rozwiązanie umowy
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 26 maja 2025 r. (wpływ 26 maja 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą w Polsce w
    zakresie sprzedaży hurtowej (...).
    30 czerwca 2023 r. Wnioskodawca zawarł umowę o pracę z pracownikiem (dalej:
    „Pracownik”), na podstawie której stosunek pracy miał się nawiązać 1 września 2023 r.
    31 sierpnia 2023 r. Wnioskodawca złożył Pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu
    umowy o pracę za wypowiedzeniem ze względu na nieujawnienie w toku rekrutacji
    informacji o pełnym przebiegu dotychczasowego zatrudnienia, w związku z czym umowa o
    pracę uległa rozwiązaniu 30 listopada 2023 r.
    Po wypowiedzeniu umowy o pracę z Pracownikiem przez Wnioskodawcę, Pracownik
    wystąpił do sądu z powództwem przeciwko Wnioskodawcy o przywrócenie do pracy.
    Pracownik kwestionował zasadność okoliczności wskazanych przez Wnioskodawcę jako
    uzasadnienie dla wypowiedzenia umowy o pracę z Pracownikiem i jednocześnie podniósł,
    że umowa o pracę została wypowiedziana przez Wnioskodawcę niezgodnie z prawem,
    gdyż Pracownik znajdował się w okresie ochrony przedemerytalnej. Pracownik uzyskał
    zabezpieczenie udzielone przez sąd w postaci obowiązku dalszego zatrudnienia przez
    Wnioskodawcę oraz zgłosił gotowość do pracy 6 grudnia 2023 r. Jednocześnie,
    Wnioskodawca i Pracownik prowadzili rozmowy ugodowe.
    Pracownik i Wnioskodawca planują zawarcie porozumienia, w którym uzgodnią treść
    projektów ugód sądowych pomiędzy Pracownikiem i Wnioskodawcą oraz zobowiążą się
    do zawarcia ugód sądowych w uzgodnionej treści.
    Pracownik i Wnioskodawca planują zawrzeć następujące ugody sądowe:
    1. Ugodę w sprawie z zawezwania do próby ugodowej (dalej: „Ugoda 1”).

    W ramach Ugody 1 Wnioskodawca i Pracownik zobowiążą się do przedstawienia i zawarcia
    przed sądem pracy ugody w sprawie z odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę. Na
    podstawie Ugody 1 Pracownik zrzeknie się wszelkich roszczeń, w tym związanych ze
    stosunkiem pracy wobec Wnioskodawcy z wyjątkiem roszczenia o przywrócenie do pracy,
    natomiast Wnioskodawca dodatkowo zapłaci Pracownikowi dobrowolne uzupełniające
    odszkodowanie w wysokości uzgodnionej przez obie strony w związku z niezgodnym z
    prawem rozwiązaniem umowy o pracę oraz w związku ze szkodą powstałą na skutek
    wypowiedzenia umowy o pracę niezgodnie z prawem (dalej: „Odszkodowanie 1”).
    Wysokość Odszkodowania 1 jest efektem wielomiesięcznych negocjacji i jego kwota nie
    jest oparta o wysokość wynagrodzenia wynikającego z wypowiedzianej umowy o pracę.
    Odszkodowanie 1 nie będzie stanowiło wynagrodzenia za zrzeczenie się roszczeń.
    2. Ugodę w sprawie z odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę (dalej: „Ugoda 2”)
    W ramach Ugody 2 Pracownik zrzeknie się roszczenia o przywrócenie do pracy i
    zobowiąże się do powstrzymania się od zaskarżenia postanowienia sądu o umorzeniu
    postępowania wszczętego z powództwa Pracownika o przywrócenie do pracy.
    Wnioskodawca natomiast zapłaci Pracownikowi odszkodowanie w wysokości 3-
    miesięcznego wynagrodzenia liczonego jak ekwiwalent za urlop, z tytułu niezgodnego z
    prawem rozwiązania umowy o pracę oraz w związku ze szkodą powstałą na skutek
    wypowiedzenia umowy o pracę niezgodnie z prawem (dalej: „Odszkodowanie 2”), które
                                                1zostanie ustalone na podstawie i w wysokości wynikającej z art. 45 w zw. z art. 47 ustawy
    z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 1465, z późn. zm.; dalej: „Kodeks
    Pracy”). Odszkodowanie 2 nie będzie stanowiło wynagrodzenia za zrzeczenia się
    roszczenia o przywrócenie do pracy.
    W ramach Ugody 1 Pracownik i Wnioskodawca zmienią tryb rozwiązania umowy o pracę z
    rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za
    porozumieniem stron. W Ugodzie 1 znajdzie się stwierdzenie, że zawarcie Ugody 1 nie
    stanowi przyznania przez Wnioskodawcę prawdziwości zarzutów, twierdzeń lub
    okoliczności podnoszonych przez Pracownika, i nie stanowi przyjęcia żadnej
    odpowiedzialności za nie przez Wnioskodawcę. Ponadto, zawarcie Ugody 1 i Ugody 2 nie
    będzie miało związku z działalnością gospodarczą Pracownika.
    Ugoda 1 będzie przewidywała, że w sytuacji gdy po zawarciu Ugody 1 nie dojdzie do
    zawarcia Ugody 2 między Pracownikiem i Wnioskodawcą, w tym z powodu braku
    zatwierdzenia Ugody 2 przez sąd, Pracownik będzie obowiązany na podstawie Ugody 1 do
    cofnięcia powództwa o przywrócenie do pracy i zrzeczenia się roszczenia o przywrócenie
    do pracy, a Wnioskodawca będzie obowiązany do zapłaty na rzecz Pracownika
    Odszkodowania 2 w ramach Ugody 1.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Podstawą prawną pozwu złożonego przez Pracownika był art. 44 w zw. z 45 § 1 w zw. z art.
    47 Kodeksu pracy, tj. żądanie orzeczenia bezskuteczności wypowiedzenia umowy o pracę,
    a w razie upływu okresu wypowiedzenia żądanie przywrócenia do pracy.
    W ramach złożonego pozwu przeciwko Wnioskodawcy Pracownik wniósł o orzeczenie
    bezskuteczności wypowiedzenia umowy o pracę, a w razie upływu okresu wypowiedzenia
    przywrócenie do pracy. Jednocześnie, Wnioskodawca i Pracownik prowadzili negocjacje
    zmierzające do zawarcia ugody i zapłaty odszkodowania Pracownikowi przez
    Wnioskodawcę z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę.
    Pracownik uzyskał zabezpieczenie udzielone przez sąd w postaci obowiązku dalszego
    zatrudnienia przez Wnioskodawcę. Pracownik zgłosił gotowości do pracy 6 grudnia 2023 r.
    Wskutek powyższego Wnioskodawca wykonuje zabezpieczenie w postaci obowiązku
    dalszego zatrudnienia Pracownika, w szczególności zarejestrował Pracownika jako
    ubezpieczonego dla celów ubezpieczeń społecznych i wypłaca mu wynagrodzenie.
    Wnioskodawca nie dopuścił Pracownika do faktycznego świadczenia pracy.

    Odszkodowanie 1 i Odszkodowanie 2 z Ugody 1 i Ugody 2 będą dotyczyły szkody
    rzeczywistej Pracownika. W rozumieniu w jakim Pracownik sformułował oraz
    argumentował w ww. pozwie, szkoda rzeczywista Pracownika polegała na tym, że utracił
    on zatrudnienie w wyniku niezgodnego z prawem działania Wnioskodawcy, a tym samym
    oprócz ujemnych skutków bezprawnego działania Wnioskodawcy doświadczył również
    stresu i obniżonego poczucia własnej wartości.
    Przyczyną powstania szkody po stronie Pracownika było niezgodne z prawem rozwiązanie
    umowy o pracę przez Wnioskodawcę, tj. z naruszeniem przepisów o ochronie
    przedemerytalnej i w oparciu o niekorzystne informacje o Pracowniku uzyskanie przez
    Wnioskodawcę, których prawdziwość i ewentualny wpływ na zatrudnienie u
    Wnioskodawcy kwestionował Pracownik, i które według Pracownika nie mogły stanowić
    rzetelnego uzasadnienia dla rozwiązania umowy o pracę przez Wnioskodawcę.
    W niniejszej sprawie, związek przyczynowo-skutkowy polega na tym, że Pracownik nie
    poniósłby szkody gdyby nie bezprawne działanie Wnioskodawcy, tj. szkoda nie powstałaby
    gdyby Wnioskodawca nie rozwiązał umowy o pracę z Pracownikiem w sposób niezgodny z
    prawem.
    Oba odszkodowania będą dotyczyły szkody rzeczywistej Pracownika, a zatem nie będą
    rekompensować Pracownikowi utraconych korzyści, tj. spodziewanego wynagrodzenia za
    pracę jakie Pracownik mógłby uzyskać gdyby nie został zwolniony przez Wnioskodawcę.
    Odszkodowanie 1 i Odszkodowanie 2 nie będą stanowiły wynagrodzenia za okres
    pozostawania bez pracy. Niezależnie od Odszkodowania 1 i Odszkodowania 2, wskutek
    udzielonego zabezpieczenia Pracownik przez prawie cały okres od momentu rozwiązania
    umowy o pracę otrzymuje od Wnioskodawcy wynagrodzenie.
    Odszkodowanie 1 w ramach Ugody 1 będzie stanowiło dobrowolne odszkodowanie w
    wysokości uzgodnionej przez Wnioskodawcę i Pracownika. Wysokość Odszkodowania 1
    jest efektem wielomiesięcznych negocjacji obu stron. Sposób ustalenia Odszkodowania 1
    oraz jego wysokość nie wynikają z przepisów prawa pracy lub wewnętrznych regulacji
    pracowniczych Wnioskodawcy, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.
    W ramach Ugody 1 Pracownik i Wnioskodawca zmienią tryb rozwiązania umowy o pracę z
    rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za
    porozumieniem stron.
    Ugody nie będą wskazywać naruszenia przez Wnioskodawcę przepisów prawa pracy.
    W ramach Ugody 1 i Ugody 2 Wnioskodawca w żaden sposób nie przyzna się do
    naruszenia przepisów prawa pracy i nie przyjmie żadnej odpowiedzialności prawnej z tym
    związanej. Niemniej jednak, tytuły wypłat obu odszkodowań będą zawierać wskazanie, że
    dotyczą odszkodowań za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko, że Odszkodowanie 1 wypłacone Pracownikowi na
      podstawie Ugody 1 stanowi przychód Pracownika ze stosunku pracy, ale dochód z
      tytułu Odszkodowania 1 będzie podlegać zwolnieniu od podatku dochodowego od
      osób fizycznych, a zatem Wnioskodawca nie będzie obowiązany do poboru zaliczki na
      podatek dochodowy od osób fizycznych od Odszkodowania 1?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko, że Odszkodowanie 2 wypłacone Pracownikowi na
      podstawie Ugody 2 lub Ugody 1 w przypadku braku zawarcia Ugody 2 stanowi
      przychód Pracownika ze stosunku pracy, ale dochód z tytułu Odszkodowania 2 będzie
      podlegać zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, a zatem
      Wnioskodawca nie będzie obowiązany do poboru zaliczki na podatek dochodowy od
      osób fizycznych od Odszkodowania 2?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Ad. 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, Odszkodowanie 1 wypłacone Pracownikowi przez
    Wnioskodawcę na podstawie Ugody 1 będzie stanowić przychód Pracownika ze stosunku
    pracy, ale dochód z tego tytułu będzie podlegać zwolnieniu od podatku dochodowego od
    osób fizycznych, a zatem Wnioskodawca nie będzie obowiązany do poboru zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych od Odszkodowania 1.
    Ad. 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, Odszkodowanie 2 wypłacone Pracownikowi przez
    Wnioskodawcę na podstawie Ugody 2 lub Ugody 1 w przypadku braku zawarcia Ugody 2
    będzie stanowić przychód Pracownika ze stosunku pracy, ale dochód z tego tytułu będzie
    podlegać zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, a zatem
    Wnioskodawca nie będzie obowiązany do poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych od Odszkodowania 2.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 Ustawy o PIT:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przychodem ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy. Oznacza to, że do przychodów
    pracownika zaliczyć należy nie tylko świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o
    pracę, lecz również wszystkie inne świadczenia, niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli
    w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika należy zaliczyć nie tylko świadczenia pieniężne, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Odszkodowanie 1 i Odszkodowanie 2 będzie stanowić przysporzenie majątkowe
    Pracownika, które będzie stanowić przychód ze stosunku pracy na gruncie Ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT:
      Zwolnieniu od podatku PIT podlegają otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 Kodeksu Pracy, z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,

      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
      niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 Ustawy o PIT, lub na
      zasadach, o których mowa w art. 30c Ustawy o PIT,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b Ustawy o PIT:
      Zwolnieniu od podatku PIT podlegają inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Odszkodowanie jest świadczeniem mającym na celu naprawę wyrządzonej szkody lub jej
    kompensatę. Odszkodowanie może mieć formę restytucji (przywrócenie stanu
    poprzedniego) lub zapłaty określonej kwoty, która skompensuje poszkodowanemu
    poniesione straty. Szkodą jest ubytek w majątku poszkodowanego spowodowany
    bezprawnym działaniem lub zaniechaniem sprawcy, a także niewykonaniem lub
    nienależytym wykonaniem przez dłużnika zobowiązania.
    Wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b) Ustawy o PIT wymaga podziału odszkodowania na
    odszkodowanie za rzeczywiste straty (damnum emergens) i odszkodowanie za utracone
    korzyści (lucrum cessans). Za rzeczywistą stratę uważa się każde pogorszenie się sytuacji
    majątkowej (zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów) poszkodowanego, w wyniku
    czego poszkodowany staje się uboższy niż był przed doznaniem szkody. Oznacza to
    rzeczywisty uszczerbek w majątku należącym do poszkodowanego spowodowany
    zniszczeniem, utratą lub uszkodzeniem określonych składników majątkowych albo
    obniżeniem ich wartości, a także powstanie nowych zobowiązań albo ich zwiększenie. Z
    kolei szkoda związana z utraconymi korzyściami polega na tym, że majątek
    poszkodowanego nie wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie nastąpiło zdarzenie, z którego
    wynika szkoda. Szkodą jest więc to, co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek
    zdarzenia wyrządzającego szkodę.
    Odszkodowanie 1 zostanie wypłacone Pracownikowi przez Wnioskodawcę na podstawie
    Ugody 1, która będzie ugodą sądową, w celu dodatkowej rekompensaty szkody powstałej
    w związku z podnoszonym przez Pracownika niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy
    o pracę przez Wnioskodawcę polegającym na wypowiedzeniu umowy o pracę przez
    Wnioskodawcę z zarzucanym przez Pracownika naruszeniem ochronnego okresu
    przedemerytalnego i uzasadnienie wypowiedzenia okolicznościami kwestionowanymi
    przez Pracownika i zostanie ustalone dobrowolnie w ramach wzajemnych uzgodnień
    pomiędzy Pracownikiem i Wnioskodawcą.
    Odszkodowanie 1 będzie stanowić alternatywną formę naprawy wyrządzonej szkody
    Pracownikowi w stosunku do przywrócenia Pracownika do pracy.

    Odszkodowanie 1 ma na celu zrekompensowanie szkody, którą Pracownik poniósł w
    związku z wypowiedzeniem mu umowy o pracę, w tym podnoszoną przez Pracownika
    szkodę związaną z naruszeniem poczucia stabilizacji zawodowej, bezpieczeństwa
    finansowego, renomy i pozycji rynkowej, a także szkodę związaną z kosztami obsługi
    prawnej i czasem Pracownika poświęconym m.in. na negocjowanie z Wnioskodawcą
    porozumienia i zakończenia sporu związanego z wypowiedzeniem umowy o pracę.
    Jednocześnie, zmiana trybu rozwiązania stosunku pracy z rozwiązania umowy o pracę za
    wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron sama w sobie
    nie eliminuje wstecznie szkody po stronie Pracownika będącej podstawą do wypłacenia
    Odszkodowania 1.
    Wysokość Odszkodowania 1 jest efektem wielomiesięcznych negocjacji i jego kwota nie
    jest oparta o wysokość wynagrodzenia wynikającego z wypowiedzianej umowy o pracę.
    Mając to na uwadze, należy uznać, że Odszkodowanie 1 nie będzie pokrywało
    jakichkolwiek utraconych korzyści Pracownika, w szczególności nie będzie stanowiło
    rekompensaty wynagrodzenia za pracę lub innych świadczeń pracowniczych, jakie
    Pracownik mógłby uzyskać, gdyby Wnioskodawca nie rozwiązał stosunku pracy z
    Pracownikiem.
    W ocenie Wnioskodawcy, Odszkodowanie 1 spełnia zatem warunki zwolnienia od podatku
    PIT określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3b Ustawy o PIT.
    Odszkodowanie 2 będzie wypłacone Pracownikowi przez Wnioskodawcę na podstawie
    Ugody 2 lub Ugody 1 w przypadku braku zawarcia Ugody 1, która będzie ugodą sądową, w
    celu rekompensaty szkody powstałej w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem
    umowy o pracę przez Wnioskodawcę polegającym na wypowiedzeniu umowy o pracę
    przez Wnioskodawcę z zarzucanym przez Pracownika naruszeniem ochronnego okresu
    przedemerytalnego i uzasadnienie wypowiedzenia okolicznościami kwestionowanymi
    przez Pracownika.
    Odszkodowanie 2 będzie stanowić alternatywną formę naprawienia szkody w stosunku do
    przywrócenia Pracownika do pracy.
    Odszkodowanie 2 zostanie ustalone w wysokości i na zasadach wynikających z art. 45 w
          1zw. z art. 47 Kodeksu Pracy, co oznacza, że Odszkodowanie 2 będzie stanowiło
    odszkodowanie, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z przepisów odrębnych
    ustaw innych niż Ustawa o PIT (w tym przypadku Kodeksu Pracy), o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT.
    Jednocześnie, nie znajdą zastosowania wyłączenia od zwolnienia, o których mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 3 lit. a i n. Ustawy o PIT. W szczególności nie znajdzie zastosowania
    wyłączenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g Ustawy o PIT, gdyż Odszkodowanie
    2 będzie wypłacone na podstawie Ugody 2 lub Ugody 1 będącej ugodą sądową.
    Jednocześnie, zmiana trybu rozwiązania stosunku pracy z rozwiązania umowy o pracę za
    wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron sama w sobie
    nie eliminuje wstecznie szkody po stronie Pracownika będącej podstawą do wypłacenia
    Odszkodowania 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, Odszkodowanie 2 spełnia zatem warunki zwolnienia od podatku
    PIT określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT.
    Uwzględniając powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, Odszkodowanie 2 będzie podlegało
    zwolnieniu od podatku PIT, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT, natomiast
    Odszkodowanie 1 będzie podlegało zwolnieniu od podatku PIT, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 3b Ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W oparciu o powyższy przepis, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Obowiązki płatnika
    Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    – podatku, zaliczki lub raty.
    Ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy regulujące pobór zaliczek przez płatnika.
    W przypadku wynagrodzeń wypłacanych m. in. w ramach umowy o pracę, zastosowanie
    ma art. 32 ust. 1, który wskazuje, iż:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Ponadto, według art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według

      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przedstawili Państwo informacje, z których wynika, że:
      1) Państwa pracownik zakwestionował zasadność wypowiedzenia przez Państwa
        umowy o pracę i na podstawie art. 44 w zw. z art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu
        pracy wniósł do sądu żądanie orzeczenia bezskuteczności wypowiedzenia umowy o
        pracę;
      2) w momencie wypowiedzenia umowy o pracę Państwa pracownik znajdował się w
        okresie ochrony przedemerytalnej;
      3) planują Państwo zawrzeć z pracownikiem ugodę sądową w jednym z wariantów:
    a. Ugoda 1 z Odszkodowaniem 1:
        zmiana trybu rozwiązania umowy o pracę z rozwiązania umowy o pracę za
        wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron;
        Odszkodowanie 1 wynikające z Ugody 1 jest odszkodowaniem dobrowolnym
        wynikającym z wielomiesięcznych negocjacji;
        kwota Odszkodowania 1 nie jest oparta o wysokość wynagrodzenia wynikającego z
        wypowiedzianej umowy o pracę;
    b. Ugoda 2 z Odszkodowaniem 2:
        Odszkodowanie 2 będzie odszkodowaniem w wysokości 3-miesięcznego
        wynagrodzenia liczonego jak ekwiwalent za urlop, które zostanie ustalone na
                                        1 podstawie i w wysokości wynikającej z art. 45 w zw. z art. 47Kodeksu pracy;
        Odszkodowanie 2 nie będzie stanowiło wynagrodzenia za zrzeczenie się roszczenia
        o przywrócenie do pracy;
    c. Ugoda 1 z odszkodowaniem 2:
        zmiana trybu rozwiązania umowy o pracę z rozwiązania umowy o pracę za
        wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron;
        Odszkodowanie 2 będzie odszkodowaniem w wysokości 3-miesięcznego
        wynagrodzenia liczonego jak ekwiwalent za urlop, które zostanie ustalone na
                                        1 podstawie i w wysokości wynikającej z art. 45 w zw. z art. 47Kodeksu pracy;
        Odszkodowanie 2 nie będzie stanowiło wynagrodzenia za zrzeczenie się roszczenia
        o przywrócenie do pracy;
      4) ugody nie będą wskazywać naruszenia przez Państwa przepisów prawa pracy.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy odszkodowania te będą stanowiły przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Źródła przychodów
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy:

      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.
    Ponadto treść komentowanego art. 12 ust. 1 omawianej ustawy wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Skoro wypłata Odszkodowania 1 i Odszkodowania 2 ma swoje źródło w uprzednio
    łączącym Państwa i pracownika stosunku pracy, to wypłaty świadczenia z ugód będą
    stanowiły dla pracownika przychód ze stosunku pracy.
    W tej kwestii Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Pojęcie odszkodowania
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich
    znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień
    przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania
    wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności,
    kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że jakkolwiek ustawodawca nie
    zdefiniował w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia szkody czy
    odszkodowania, to rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od przyjętego w systemie
    prawa cywilnego ich znaczenia.
    Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) także
    nie zawiera legalnej definicji odszkodowania, jednakże można ją wywieść z jej regulacji.

    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia, które ma na celu naprawienie
    wyrządzonej szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego
    rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy,
    jak i niemajątkowy.
    Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu
    naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie
    zobowiązań umownych, bowiem w myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie
    winy lub ryzyka. Ustawa Kodeks cywilny przewiduje dwa zasadnicze rodzaje
    odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu
    cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.).
    Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest następstwem
    niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025
    r. poz. 277 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Z art. 30 § 1 Kodeksu pracy wynika, że:
      Umowa o pracę rozwiązuje się:
      1) na mocy porozumienia stron;
      2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia
      (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem);
      3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia
      (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia);
      4) z upływem czasu, na który była zawarta.
      5) (uchylony).
    Zgodnie natomiast z art. 42 Kodeksu pracy:
      § 1. Przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się odpowiednio do
      wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy.
      § 2. Wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli
      pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki.
      § 3. W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy
      lub płacy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu dokonanego
      wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu wypowiedzenia nie
      złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków, uważa się, że
      wyraził zgodę na te warunki; pismo pracodawcy wypowiadające warunki pracy lub
      płacy powinno zawierać pouczenie w tej sprawie. W razie braku takiego pouczenia,

      pracownik może do końca okresu wypowiedzenia złożyć oświadczenie o odmowie
      przyjęcia zaproponowanych warunków.
      § 4. Wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy lub płacy nie jest wymagane
      w razie powierzenia pracownikowi, w przypadkach uzasadnionych potrzebami
      pracodawcy, innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający
      3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i
      odpowiada kwalifikacjom pracownika.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do
    konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były
    pracownik.
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Odszkodowanie stanowi – co do zasady – przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie
    odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od
    podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w
    tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie
    przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    Możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego
    Odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej mogą korzystać ze
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy - zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ww. ustawy.
    Na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
      niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,

      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
      1. otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
      2. odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
        a. ustawy,
        b. przepisów wykonawczych do ustawy,
        c. układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień
          zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy
          Kodeks pracy,
      3. wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą
        wprost wynikać z ww. aktów,
      4. nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    W przywołanym przepisie ustawodawca używa sformułowania „inne odszkodowania lub
    zadośćuczynienia”. Należy przez to rozumieć te odszkodowania i zadośćuczynienia, które
    nie zostały wprost wymienione w katalogu zwolnień podatkowych, a więc inne niż te,
    których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    Warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie przytoczonego
    przepisu jest jego odszkodowawczy charakter. Wyżej wymienione przepisy zwalniają od
    podatku jedynie takie odszkodowania, które nie stanowią ekonomicznego przysporzenia
    ponad stan majątkowy będący w posiadaniu podatnika przed ich wypłatą. Odszkodowanie
    jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli
    uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach przez prawo
    chronionych. Chodzi zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. W praktyce
    szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej
    straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć utraconych
    korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono –
    wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze
    wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3b przesłanek.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi

    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Możliwość zastosowania przez Państwa zwolnienia do wskazanych świadczeń
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    Pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
    naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 wskazanego
    Kodeksu).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania
      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
      pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art.
      411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    W opisanych przez Państwa ugodach nie wskazano naruszenia przez pracodawcę
    przepisów prawa pracy. Ponadto, w ugodzie nie powołano przepisów powszechnie
    obowiązujących ani wewnętrznych jak regulaminy wynagradzania, układy zbiorowe pracy
    o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, które uzasadniałyby wysokość wypłaconego
    odszkodowania – wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie negocjacji.
    Konsekwencją powyższego jest brak możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego
    powyżej Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec
    tego zawarta między Państwem a pracownikiem ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art.
    917 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:

      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Trudno zatem uznać, że
    odszkodowanie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego)
    sposobu rozwiązania umowy o pracę, skoro w ugodzie nie wskazano naruszenia przez
    pracodawcę przepisów prawa pracy, nie stwierdzono, że wypowiedzenie umowy o pracę
    zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy ani też nie wskazano takich
    przepisów. Odszkodowanie to ma więc zrekompensować zarobek, jaki pracownik mógłby
    otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe należy uznać, że kwota świadczenia tytułem rozwiązania umowy
    o pracę, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z
    regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Do tego świadczenia nie znajduje również zastosowania przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b
    powyższej ustawy, który dotyczy rekompensaty utraconego zarobku (spodziewanej
    korzyści).
    Wskazuję, że przyznanie przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń –
    nawet jeśli nazywane są przez strony umowy „odszkodowaniem” – nie oznacza, że takie
    świadczenia mają każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierzają do naprawienia
    szkody. Nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera
    ono cechy odszkodowania, czy też nie.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów, m.in. w prawomocnym wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl
    1008/18, w którym Sąd wskazał, że:
      (...) Nazwanie świadczenia odszkodowaniem nie oznacza, że obiektywnie posiada
      ono taki charakter i zawiera się w pojęciu odszkodowania lub zadośćuczynienia
      korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skoro
      bowiem odszkodowanie jest świadczeniem, którego zasadniczym celem jest
      naprawienie wyrządzonej szkody, która nastąpiła wbrew woli uprawnionego,
      natomiast zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej szkody
      niematerialnej (krzywdy), to nie można przyjąć, że uzyskane przez skarżącego
      świadczenie wypełnia cechy tak rozumianego odszkodowania lub zadośćuczynienia
      (...).
    Podobne stanowisko można znaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2219/16:
      Dokonując wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f należy wreszcie mieć na
      uwadze, że o charakterze danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, a
      rzeczywisty charakter świadczenia. Na gruncie zastosowania tego przepisu należy
      badać, oprócz jego podstawy prawnej także charakter i funkcje świadczenia, żeby
      ocenić, czy jest ono zwolnione od podatku. Kwota wynikająca z zawartej ugody,
      nazwana przez strony odszkodowaniem, nie musi mieć rzeczywiście charakteru
      odszkodowawczego i odwrotnie – nie sprecyzowanie, że dane świadczenie jest
      odszkodowaniem, nie determinuje takiego charakteru tegoż świadczenia.
      Po drugie, świadczenie wypłacone skarżącej nie posiadało cech odszkodowania. Jak
      wskazano powyżej, rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło ostatecznie na mocy
      porozumienia stron (a nie wypowiedzenia umowy o pracę) a zatem z woli skarżącej.

    Dodatkowo, odnosząc się do ugody, w której zmienią Państwo tryb rozwiązania umowy za
    wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron wskazuję, że
    stosownie do treści art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy:
      Umowa o pracę rozwiązuje się na mocy porozumienia stron.
    W przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie zawartego przez
    strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego ułożenia
    wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i naprawieniu
    wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Podkreślić również należy, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty
    odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron.
    Stosownie do przytoczonego wcześniej art. 45 § 1 Kodeksu pracy podkreślić należy – że
    odszkodowanie na podstawie tego artykułu przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy
    wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów
    o pracę.
    Skoro w zawartej ugodzie sądowej nie wskazano, że wypowiedzenie umowy jest
    nieuzasadnione lub jest dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy, zasadnym jest
    więc uznanie, że świadczenie, które chcą Państwo wypłacić w związku z rozwiązaniem
    umowy o pracę, ma charakter umowny.
    Zatem przyznanie świadczenia w wysokości mieszczącej się w granicach wyznaczonych w
        1art. 47 w zw. z art. 45 Kodeksu pracy, w sytuacji gdy brak potwierdzenia w ugodzie, że
    wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub naruszało przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę, nie uprawnia do przyjęcia, że wysokość lub zasady ustalania świadczenia
    wynikały z tych przepisów.
    Jak już wcześniej wskazano, aby można było zastosować zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wypłacone świadczenie powinno
    łącznie spełnić kilka warunków, w tym m.in. powinno ono być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Trudno uznać, że świadczenie, nazwane przez Państwa „Odszkodowaniem ” – mimo iż
    zostanie ustalone na podstawie przepisów Kodeksu pracy - spełnia przesłanki do uznanie
    go za odszkodowanie, skoro przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty
    odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron.
    Wobec powyższego świadczenie takie nie mogłoby korzystać ze zwolnienia określonego w
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, w sytuacji gdy ostatecznie rozwiązanie umowy nastąpiło za porozumieniem
    stron (czyli za zgodą pracownika) to otrzymane świadczenie nie może zostać uznane za
    rekompensatę za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania
    umowy o pracę. Pomimo że świadczenie to ma zostać wypłacone na podstawie ugody
    sądowej, to nie dotyczy ono szkody rzeczywistej. Skoro bowiem świadczenie to zostało
    ustalone przy uwzględnieniu wysokości wynagrodzenia pracownika, to uznać należy, że
    ma ono rekompensować utracone przez pracownika spodziewane korzyści w postaci
    wynagrodzenia za pracę, które pracownik uzyskałby, gdyby nie doszło do rozwiązania
    umowy o pracę.
    Zatem świadczenie takie nie mogłoby również korzystać również ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Skoro więc świadczenia wynikające z przedstawionych przez Państwa ugód nie korzystają
    ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ani art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a ustawodawca nie przewidział
    żadnego innego zwolnienia dla tego typu świadczeń, to stanowią one przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem ich wypłata ma swe
    źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
    Wobec powyższego, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – będą Państwo zobowiązani do naliczenia,
    pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty
    wypłaconej na podstawie wskazanych przez Państwa ugód sądowych.
    Zatem w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego i braku obowiązków płatnika
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.