Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.440.2025.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: W zakresie ustalenia, czy opłaty z tytułu używania składników
majątkowych ponoszone na podstawie umów
kwalifikowanych dla celów podatku dochodowego od osób
prawnych jako leasing operacyjny, w całości lub w
jakiejkolwiek części stanowią koszty finansowania dłużnego w
rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od
osób prawnych i w związku z tym podlegają ograniczeniom
wynikającym z art. 15c ustawy o podatku dochodowym od
osób prawnych
Słowa kluczowe: finansowanie-finansowanie dłużne
leasing-leasing operacyjny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania
dłużnego-Wydatki nieuznawane za koszty finansowania
dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 12
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 13
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17b-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17f-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17f-ust. 2
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17f-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką akcyjną z siedzibą w
    Polsce. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega w Polsce opodatkowaniu
    od całości swoich dochodów.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka korzysta i będzie korzystać ze
    składników majątkowych na podstawie umów leasingu, które w świetle ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych są i będą kwalifikowane jako leasing operacyjny (umowy
    te spełniają i będą spełniać przesłanki wynikające z art. 17b ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych). W związku z ww. umowami leasingu Wnioskodawca
    ponosi i będzie ponosić opłaty z tytułu używania składników majątkowych, które to opłaty
    są i będą zaliczane przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodu.

## Pytanie

Czy opłaty z tytułu używania składników majątkowych ponoszone na podstawie umów
    kwalifikowanych dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako leasing
    operacyjny, w całości lub w jakiejkolwiek części stanowią koszty finansowania dłużnego w
    rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w związku
    z tym podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 15c ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opłaty z tytułu używania składników majątkowych ponoszone na
    podstawie umów kwalifikowanych dla celów podatku dochodowego od osób prawnych
    jako leasing operacyjny, ani w całości, ani w jakiejkolwiek części nie stanowią kosztów
    finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o

    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej:
    „ustawa o CIT”) i w związku z tym nie podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 15c
    ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Stosownie do art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w
    części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze
    wskazanych kwot:
    1) kwotę 3 000 000 zł albo
    2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
    [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30%
    w którym poszczególne symbole oznaczają:
    P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    Po - przychody o charakterze odsetkowym,
    K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
    ustępu,
    Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
    podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
    Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
    finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z
    niniejszego ustępu.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się
    wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    Należy zauważyć, że w ww. art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, jako koszt finansowania dłużnego
    wymieniona jest m.in. część odsetkowa raty leasingowej. Jednakże wobec braku definicji
    legalnej tego terminu, zwrot ten należy interpretować z uwzględnieniem pozostałych
    przepisów ustawy o CIT dotyczących opodatkowania stron umowy leasingu.
    Z definicji zawartej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT wynika, że ilekroć w Rozdziale 4a jest
    mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a
    także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”,
    oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach
    określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające
    amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo
    wieczystego użytkowania gruntów.

    Stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone
    przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio
    w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
    zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2,
      została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
      okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
      zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca
      działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
      pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
      wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a
      w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
      takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
      następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.
    Jak stanowi natomiast art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, do przychodów finansującego, z
    zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie
    zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości
    początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są
    spełnione łącznie następujące warunki:
      1) umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
      2) suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od
      towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego
      następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej
      będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego
      wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje
      się odpowiednio;
      3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:
        a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest
          osobą wymienioną w lit. b, albo
        b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku
          gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.
    Powyższe przepisy ustawy o CIT wprowadzają podział na tzw. leasing finansowy (art. 17f
    ustawy o CIT) i tzw. leasing operacyjny (art. 17b ustawy o CIT). Ze względu na zasady
    opodatkowania leasingu finansowego, rata w tym typie leasingu jest dzielona na dwie
    części:
    - część stanowiąca spłatę wartości początkowej przedmiotu leasingu (neutralna
      podatkowo), zwana potocznie „częścią kapitałową” oraz

    - część przewyższająca spłatę wartości początkowej przedmiotu leasingu (przychód
      finansującego i koszt uzyskania przychodu korzystającego), zwana potocznie „częścią
      odsetkową”.
    W przypadku podatkowego leasingu operacyjnego, dla celów opodatkowania stron takiej
    umowy, powyższy podział nie występuje, ponieważ całość raty leasingowej stanowi
    odpowiednio przychód finansującego i koszt uzyskania przychodu korzystającego.
    Na gruncie przepisów ustawy o CIT istota leasingu operacyjnego sprowadza się do
    używania rzeczy, która stanowi własność leasingodawcy, za co korzystający ponosi opłaty
    na jego rzecz, stanowiące w całości wynagrodzenie za używanie rzeczy. Jest to zatem
    umowa zbliżona do umowy najmu, czy umowy dzierżawy. Wniosek taki wynika z art. 17b
    ustawy o CIT, który stanowi, że w przypadku umów spełniających kryteria leasingu
    operacyjnego, opłaty ponoszone przez korzystającego stanowią przychód leasingodawcy
    oraz koszt uzyskania przychodu korzystającego. W konsekwencji, w przypadku leasingu
    kwalifikowanego na gruncie przepisów podatkowych do leasingu operacyjnego, próby
    wyodrębnienia z opłat „części odsetkowej raty leasingowej” stanowiłoby zabieg sztuczny,
    nie wynikający z przepisów prawa, gdyż regulacje podatkowe w leasingu operacyjnym
    identyfikują jedynie opłatę za korzystanie z rzeczy, bez określania poszczególnych
    elementów kalkulacyjnych tej opłaty. Opłat tych nie można w części uznać za koszty
    finansowania dłużnego, gdyż ich ponoszenie nie jest związane z uzyskaniem od
    leasingodawcy jakichkolwiek środków finansowych, co jest warunkiem koniecznym dla
    objęcia tych opłat regulacją z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, należy zatem uznać, że przepisy ustawy o CIT wprowadzają
    normatywny podział na leasing finansowy i operacyjny, który nie ma wyłącznie charakteru
    technicznego ze względu na zasadniczą odmienność konsekwencji podatkowych obydwu
    rodzajów leasingu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot „część odsetkowa raty leasingowej” powinien być zatem
    interpretowany z uwzględnieniem podziału na leasing finansowy i leasing operacyjny
    przewidziany w przepisach ustawy o CIT. Odwołując się do zasad opodatkowania leasingu
    na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o CIT należy uznać, że zwrot „część
    odsetkowa raty leasingowej” to wartość raty leasingowej przewyższająca wartość
    początkową środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych w leasingu
    finansowym w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT.
    Należy również zauważyć, że w niniejszej sprawie nie ma żadnego znaczenia rachunkowe
    ujęcie umów leasingu. Definiowanie pojęcia „część odsetkowa raty leasingowej” poprzez
    odwoływanie się do klasyfikacji leasingu na gruncie prawa bilansowego, podczas gdy
    kwestia ta została już uregulowana na gruncie prawa podatkowego nie jest dopuszczalne,
    ponieważ co do zasady, normy prawa bilansowego nie mają wpływu na kwalifikację
    podatkową zdarzeń gospodarczych. Między prawem bilansowym a prawem podatkowym
    istnieje bowiem jedynie związek techniczno-formalny, sprowadzający się do korzystania
    przez te dwa systemy prawa z tej samej ewidencji, tj. ksiąg rachunkowych. Przepisy prawa
    bilansowego określają sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym
    co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów dla celów podatkowych. Sięganie do
    przepisów prawa bilansowego znajduje swoje uzasadnienie wyłącznie wówczas, gdy
    regulacje podatkowe wprost wprowadzają odesłanie do nich. W przypadku „części
    odsetkowej raty leasingowej” ustawodawca nie dokonał takiego odesłania, a więc
    odwoływanie się do przepisów bilansowych na potrzeby interpretacji tego pojęcia nie jest
    uprawnione.
    Aktualnie obowiązujące regulacje w zakresie niedostatecznej kapitalizacji, ograniczające
    możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego,
    w tym nowe brzmienie art. 15c ustawy o CIT zostały wprowadzone ustawą z dnia 27
    października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym

    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U.
    z 2017 r. poz. 2175 ze zm.) i weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu
    projektu tej ustawy zmieniającej wyraźnie wskazano, że modyfikacja przepisów
    ograniczających wysokość odliczanych odsetek (kosztów finansowania dłużnego) jest
    rozwiązaniem, stanowiącym implementację dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca
    2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    (dalej: „Dyrektywa ATAD”).
    Dyrektywa ATAD natomiast (w art. 2 pkt 1) wprost posługuje się zwrotem „element
    odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego”. Mając
    więc na uwadze racjonalność ustawodawcy, cel wprowadzenia nowych przepisów w
    zakresie ograniczenia zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów finansowania
    dłużnego, jak również uzasadnienie do ww. ustawy zmieniającej, w którym powołano się
    wprost na regulacje zawarte w Dyrektywie ATAD, należy stwierdzić, że użyte w art. 15c ust.
    12 ustawy o CIT pojęcie „część odsetkowa raty leasingowej” powinno odnosić się tylko do
    leasingu finansowego, o którym mowa w art. 17f ustawy o CIT. Skoro nowelizacja art. 15c
    ustawy o CIT związana była z dostosowaniem prawa polskiego do prawodawstwa unijnego
    i koniecznością respektowania dyrektyw UE, to zasadne jest również stosowanie w tym
    względzie pojęć i zasad wynikających z prawa UE. Przepisy ustawy o CIT, powinny być
    interpretowane w sposób zbieżny z treścią i celami Dyrektywy ATAD, zaś w przypadku ich
    rozbieżności interpretowane zgodnie ze wskazaniami zaprezentowanymi m.in. w wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 grudnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Łd 496
    /20; orzeczenie prawomocne utrzymane w mocy wyrokiem NSA z 27 października 2023 r.
    (sygn. akt II FSK 396/21)), w którym sąd wskazał, że: „wykładnia tych przepisów wymagała
    ich konfrontacji z zapisami Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (ATAD), której stanowiły
    implementację. Istotne rozbieżności
    w odczytaniu ich treści przez podatnika i organ wskazują na ich niejednoznaczność. W
    takiej sytuacji, należało dać pierwszeństwo zapisom Dyrektywy, jako stanowiącym źródło
    kontrowersyjnych uregulowań krajowych. Ujawniona niespójność interpretowanych
    przepisów wskazuje na ich wadliwą implementację lub co najmniej niewłaściwą wykładnię
    organu. Wobec budzących wątpliwości zapisów ustawy, należało - zgodnie z art. 2a
    Ordynacji podatkowej - uwzględnić wykładnię przepisów kierując się zasadą „in dubio pro
    tributario”. Podobnie stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 22 listopada 2023 r. (sygn.
    akt III SA/Wa 1916/23; orzeczenie prawomocne, skarżący organ podatkowy cofnął
    wniesioną skargę kasacyjną).
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe argumenty jednoznacznie przemawiają za tym, że
    opłaty z tytułu używania składników majątkowych płacone przez Wnioskodawcę na
    podstawie umów leasingu, które dla potrzeb podatkowych kwalifikowane są jako leasing
    operacyjny, nie mogą być uznane za objęte przepisem art. 15c ust. 12 ustawy o CIT. Tym
    samym nie podlegają one ograniczeniom określonym w art. 15c ustawy o CIT.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza jednolita linia orzecznicza sądów
    administracyjnych. Przykładowo, w wyroku z 27 października 2023 r. (sygn. akt II FSK 396
    /21) NSA stwierdził, że: „w przypadku leasingu kwalifikowanego na gruncie przepisów
    podatkowych do tzw. leasingu operacyjnego - a z takim mamy do czynienia w stanie
    faktycznym rozpoznawanej sprawy - próba wyodrębnienia z opłat „części odsetkowej raty
    leasingowej” stanowiłaby zabieg sztuczny, niewynikający z przepisów, gdyż regulacje
    podatkowe w tzw. leasingu operacyjnym identyfikują jedynie opłatę za korzystanie z
    rzeczy, bez określania poszczególnych elementów kalkulacyjnych tej opłaty. Opłat tych nie
    można w części uznać za koszty finansowania dłużnego, gdyż ich ponoszenie nie jest
    związane z uzyskaniem od leasingodawcy jakichkolwiek środków finansowych, a przez to
    również owe opłaty nie dotyczą korzystania ze środków finansowych. Sąd pierwszej
    instancji prawidłowo przyjął zatem, że w świetle art. 15c ust. 12 updop wspomniane wyżej
    sformułowanie odnosi się tylko do tzw. leasingu finansowego. (...). Skoro w treści

    interpretowanego przepisu mowa jest o korzystaniu ze środków finansowych, a nie o
    korzystaniu z rzeczy, to znaczy, że pod pojęciem kosztów finansowania dłużnego mieści
    się tylko tzw. leasing finansowy. Otwarty katalog należności przewidziany w art. 15c ust. 12
    updop dotyczy wyłącznie odsetek i wszelkich innych tytułów prawnych związanych z
    należnościami za uzyskanie środków finansowych (od wszelkich innych podmiotów) i za
    korzystanie z tych środków. Część odsetkowa raty leasingowej wymieniona w treści art.
    15c ust. 12 updop dotyczy zatem wyłącznie stosownych należności związanych z
    korzystaniem ze środków finansowych, a nie za korzystanie z rzeczy, bez względu na to, w
    jaki sposób należności za korzystanie z rzeczy zostały nazwane (udokumentowane) dla
    potrzeb prawa bilansowego stosowanego przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Tym
    samym, płatności dokonywane przez spółkę na rzecz innego podmiotu z tytułu
    wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy nie podlegają w jakiejkolwiek części regulacjom
    wprowadzającym wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów przewidziane w art. 15c
    ust. 1 i ust. 12 updop. (...) ze swojej istoty i charakteru tzw. leasing operacyjny nie zawiera
    elementu w postaci części odsetkowej raty leasingowej”.
    Tożsame stanowisko NSA przedstawił w wyrokach z 3 marca 2023 r. (sygn. akt II FSK 1956
    /20) oraz z 26 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II FSK 2197/19). Potwierdzają to również liczne
    wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, np. wyrok WSA w Gorzowie
    Wielkopolskim z 1 sierpnia 2024 r. (sygn. akt I SA/Go 138/24; orzeczenie prawomocne),
    wyrok WSA we Wrocławiu z 6 marca 2024 r. (sygn. akt I SA/Wr 696/23; orzeczenie
    prawomocne, skarżący organ podatkowy cofnął wniesioną skargę kasacyjną), wyrok WSA
    w Warszawie z 22 listopada 2023 r. (sygn. akt III SA/Wa 1916/23; orzeczenie prawomocne,
    skarżący organ podatkowy cofnął wniesioną skargę kasacyjną), wyrok WSA w Warszawie z
    15 września 2021 r. (sygn. akt III SA/Wa 225/21; orzeczenie prawomocne, skarżący organ
    podatkowy cofnął wniesioną skargę kasacyjną).
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają również interpretacje Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej. W interpretacji Dyrektora KIS z 28 października 2024 r. Znak: 0111-
    KDIB2-1. 4010.491.2024.2. AG stwierdzono bowiem, że: „część odsetkowa raty leasingowej
    wymieniona w tym przepisie dotyczy wyłącznie opłat związanych z korzystaniem ze
    środków finansowych, a nie z korzystaniem z rzeczy. Ograniczeniom wynikającym z art.
    15c ust. 1 powinny zatem podlegać jedynie płatności części odsetkowej z tytułu leasingu
    finansowego (jako formy finansowania), a nie leasingu operacyjnego (jako formy
    odpłatnego udostępnienia przedmiotu leasingu), przy czym bez znaczenia pozostaje
    sposób w jaki należności za korzystanie z rzeczy zostały nazwane (udokumentowane) dla
    potrzeb prawa bilansowego stosowanego przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Skoro
    więc w treści interpretowanego przepisu nie ma mowy o korzystaniu z rzeczy, to opłaty te
    (ani części tych opłat) - które na gruncie przepisów ustawy o CIT kwalifikowane są jako
    leasing operacyjny - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c
    ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 15c
    ust. 1 tej ustawy”. Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również interpretacja Dyrektora
    KIS z 24 października 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.452.2024.1.SP.
    Mając na uwadze powyższe uzasadnienie wnioskuję o potwierdzenie stanowiska
    przedstawionego na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego

      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których wysokość
      zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami
    będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami,
    jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób
    racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszły w życie nowe regulacje w zakresie niedostatecznej
    kapitalizacji, ograniczające możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów
    kosztów finansowania dłużnego. Zgodnie z ustawą zmieniającą z 27 października 2017 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2175 ze zm.)
    całkowitej zmianie uległ art. 15c, który do tej pory umożliwiał wybór tzw. alternatywnej
    metody kalkulacji odsetek zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
      kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
      1) kwotę 3.000.000 zł albo

      2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
      [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%
      w którym poszczególne symbole oznaczają:
      P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
      dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
      Po - przychody o charakterze odsetkowym,
      K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z
      niniejszego ustępu,
      Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
      podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
      Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
      finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń
      wynikających z niniejszego ustępu.
    W świetle art. 15c ust. 3 ustawy o CIT:
      Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką
      poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu
      do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane
      przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o
      charakterze odsetkowym.
    Natomiast zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT:
      Przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane
      z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków
      finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym
      skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości
      niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej,
      kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia
      zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na
      rzecz kogo zostały one poniesione.
    W myśl art. 15c ust. 13 ustawy o CIT:
      Przez przychody o charakterze odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek,
      w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie
      odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.
    Z definicji zawartej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT wynika natomiast, że:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania
      gruntów.
    Stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT:
    Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym
    okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym
    mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
    jeżeli:

    1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2,
      została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
      okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
      zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym nieruchomości;
    2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca
      działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
    3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
      pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
      wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a
      w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
      takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
      następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.
    Jak stanowi art. 17f ustawy o CIT:
    1. Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów
      uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art.
      17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
        1) umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
        2) suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od
          towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków
          trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia
          przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości
          niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy
          odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej
          umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio;
        3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:
          a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest
            osobą wymienioną w lit. b, albo
          b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w
            przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca
            działalności gospodarczej.
    2. Jeżeli wysokość kwoty spłaty wartości środków trwałych lub wartości niematerialnych
      i prawnych przypadających na poszczególne opłaty nie jest określona w umowie
      leasingu, ustala się ją proporcjonalnie do okresu trwania tej umowy.
    3. Do przychodów finansującego zalicza się opłaty, o których mowa w art. 17b ust. 1,
      uzyskane z tytułu wszystkich umów leasingu zawartych przez finansującego
      dotyczących tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, w
      części przewyższającej spłatę wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 16g.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy opłaty z tytułu używania składników
    majątkowych ponoszone na podstawie umów kwalifikowanych dla celów podatku
    dochodowego od osób prawnych jako leasing operacyjny, w całości lub w jakiejkolwiek
    części stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych i w związku z tym podlegają ograniczeniom
    wynikającym z art. 15c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

    W treści art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, ustawodawca wskazał, że pod pojęciem kosztów
    finansowania dłużnego należy rozumieć wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem
    środków finansowych i z korzystaniem z tych środków. Część odsetkowa raty leasingowej
    wymieniona w tym przepisie dotyczy wyłącznie opłat związanych z korzystaniem ze
    środków finansowych, a nie z korzystaniem z rzeczy. Ograniczeniom wynikającym z art.
    15c ust. 1 ustawy o CIT powinny zatem podlegać jedynie płatności części odsetkowej z
    tytułu leasingu finansowego (jako formy finansowania), a nie leasingu operacyjnego (jako
    formy odpłatnego udostępnienia przedmiotu leasingu), przy czym bez znaczenia
    pozostaje sposób w jaki należności za korzystanie z rzeczy zostały nazwane
    (udokumentowane) dla potrzeb prawa bilansowego stosowanego przy prowadzeniu ksiąg
    rachunkowych.
    Skoro więc w treści interpretowanego przepisu nie ma mowy o korzystaniu z rzeczy, to
    opłaty te (ani części tych opłat) - które na gruncie przepisów ustawy o CIT kwalifikowane są
    jako leasing operacyjny - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art.
    15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie podlegają ograniczeniom wynikającym z art.
    15c ust. 1 tej ustawy. Kwota tych opłat nie wpłynie w żaden sposób na wykorzystanie, czy
    wyznaczenie limitów zawartych w tych regulacjach.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że opłaty
    z tytułu używania składników majątkowych ponoszone na podstawie umów
    kwalifikowanych dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako leasing
    operacyjny, ani w całości, ani w jakiejkolwiek części nie stanowią kosztów finansowania
    dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT i w związku z tym nie podlegają
    ograniczeniom wynikającym z art. 15c ustawy o CIT, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji organów podatkowych oraz
    wyroków sądowych, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko
    konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie. Natomiast organy
    podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania
    ich wprost, bowiem powołane interpretacje nie stanowią materialnego prawa pod
    atkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Każdą sprawę tut. organ
    rozpatruje indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje usta
    wa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.