Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114--KDIP4-2.4012.424.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Nieodpłatne przeniesienie towarów pomiędzy działalnościami
gospodarczymi małżonków.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
dostawa-nieodpłatna dostawa towarów
małżeństwo
współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatna dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 23 czerwca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. (zwany dalej: Wnioskodawcą lub Podatnikiem I) prowadzi na podstawie wpisu do CEIDG
    jednoosobową działalność gospodarczą od stycznia 2021 r. (zwane dalej:
    Przedsiębiorstwem I).
    Przeważającym rodzajem działalności gospodarczej wykonywanej przez Wnioskodawcę
    jest: 47.91.Z Pośrednictwo w sprzedaży detalicznej niewyspecjalizowanej. Obok czynności
    w tym zakresie Wnioskodawca dokonał zgłoszenia do CEIDG także działalności
    gospodarczej w zakresie następujących kodów PKD: 47.91.Z, Pośrednictwo w sprzedaży
    detalicznej niewyspecjalizowanej; 46.19.Z Działalność agentów zajmujących się sprzedażą
    hurtową niewyspecjalizowaną; 46.90.Z Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana; 47.51.Z
    Sprzedaż detaliczna wyrobów tekstylnych; 47.63.Z Sprzedaż detaliczna sprzętu
    sportowego; 47.71.Z Sprzedaż detaliczna odzieży; 47.72.Z Sprzedaż detaliczna obuwia i
    wyrobów skórzanych (zwane dalej łącznie: Czynnościami handlowymi).
    W ramach Przedsiębiorstwa I Wnioskodawca zajmuje się przede wszystkim sprzedażą
    detaliczną obuwia sportowego (zwaną dalej: Handlem Towarem).
    W trakcie prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonał nabycia
    towarów handlowych, które były składowane przez niego na magazynie (zwanych dalej:
    Towarem).
    Nabycie przez Wnioskodawcę Towaru zostało udokumentowane poprzez wystawienie
    przez sprzedawcę na Wnioskodawcę odpowiedniego dokumentu sprzedaży - faktury VAT
    (zwanych dalej: Fakturami VAT). Podatnik dokonał odliczenia podatku VAT naliczonego
    zawartego w treści Faktur VAT.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług i na dzień złożenia niniejszego wniosku Wnioskodawca nadal zachował ten status.
    Prowadzona przez Wnioskodawcę sprzedaż Towarów jest opodatkowana VAT;
    Wnioskodawca nie korzystał z żadnego zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego
    przewidzianego przez postanowienia Ustawy o VAT.
    Małżonka Wnioskodawcy, Pani B. (zwana dalej: Podatnikiem II) w dniu 28 grudnia 2020 r.
    rozpoczęła prowadzenie na podstawie wpisu do CEIDG jednoosobowej działalności
    gospodarczej w zakresie: 47.91.Z Sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży
    wysyłkowej lub Internet; 46.19.Z Działalność agentów zajmujących się sprzedażą towarów
    różnego rodzaju; 46.90.Z Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana; 47.99.Z Pozostała
    sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami i targowiskami.
    W ramach Przedsiębiorstwa II Podatnik II zajmował się przede wszystkim sprzedażą
    detaliczną obuwia sportowego. Podatnik II zarejestrował się w Polsce jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług i zachowuje ten status przez cały okres prowadzonej
    przez siebie działalności gospodarczej. Na dzień złożenia niniejszego wniosku Podatnik II
    nadal będzie posiadał status czynnego podatnika podatku od towarów i usług.

    Prowadzona przez Podatnika II sprzedaż Towarów była opodatkowana VAT; Podatnik II nie
    korzystał z żadnego zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego przewidzianego przez
    postanowienia Ustawy o VAT (zwane dalej: Przedsiębiorstwem II).
    Podatnik I oraz Podatnik II są małżeństwem od (...) r. Pomiędzy małżonkami obowiązuje
    ustrój wspólności ustawowej o którym mowa jest w art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego.
    Prawo własności opisanego powyżej Towaru przynależało do majątku wspólnego
    małżonków.
    Wnioskodawca zawarł z Podatnikiem II umowę prawa cywilnego na podstawie której
    Towar został przeniesiony z Przedsiębiorstwa I do Przedsiębiorstwa II. Przeniesienie
    Towaru zostało zrealizowane nieodpłatnie, co oznacza, że Wnioskodawca nie otrzymał od
    Podatnika II jakiegokolwiek wynagrodzenia z tego tytułu. Po przeniesieniu Towaru do
    Przedsiębiorstwa II Towar ten był przedmiotem odpłatnej dostawy w rozumieniu Ustawy o
    podatku od towarów i usług, zrealizowanej przez Przedsiębiorstwo II na rzecz jego
    klientów. W dacie przeniesienia Towaru Podatnik I oraz Podatnik II byli zarejestrowani w
    Polsce jako czynni podatnicy podatku od towarów i usług.

## Pytanie

1) Czy na gruncie opisanego stanu faktycznego czynność przeniesienia Towaru z
    Przedsiębiorstwa I do Przedsiębiorstwa II będzie stanowiła odpłatną lub nieodpłatną
    dostawę towarów i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązek
    podatkowy w podatku od towarów i usług oraz czy po stronie Wnioskodawcy zaistnieje
    konieczność wystawienia faktury dokumentującej tę transakcję?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1) Odpowiedź na pytanie nr 1 powinna brzmieć następująco - Nie, na gruncie opisanego
    stanu faktycznego czynność przeniesienia Towaru z Przedsiębiorstwa I do
    Przedsiębiorstwa II nie będzie stanowiła odpłatnej lub nieodpłatnej dostawy towarów i w
    związku z tym po stronie Wnioskodawcy nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku
    od towarów i usług oraz po stronie Wnioskodawcy nie zaistnieje konieczność wystawienia
    faktury dokumentującej tę transakcję.
    Uzasadnienie
    Ad 1.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (zwanej dalej: Ustawa o VAT)
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie
    z art. 7 ust. 2 Ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do
    jego przedsiębiorstwa, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste
    podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
    akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących
    osób prawnych, członków stowarzyszenia (pkt 1), wszelkie inne darowizny (pkt 2) - jeżeli
    podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów lub ich części składowych.
    Analizując ww. przepisy prawa stwierdzić należy, że co do zasady, opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów (przeniesienie prawa do

    rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie inne przeniesienie towarów bez
    wynagrodzenia, a w szczególności darowizny, pod warunkiem, że podatnikowi
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W ocenie niektórych organów skarbowych autonomia prawa podatkowego wyklucza
    możliwość takiej interpretacji jego przepisów, która zakładałaby, że wspólność majątkowa
    istniejąca między małżonkami na podstawie Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ma
    wpływ na prawa i obowiązki podatników w podatku od towarów i usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Należy zwrócić uwagę, że ww. przepisach chodzi o przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel. Tymczasem w przypadku osób fizycznych będących małżonkami
    nabywanie przez te podmioty towarów w trakcie trwania ustawowej wspólności
    majątkowej oznacza, że towary te są ich własnością i pozostają ich własnością także mimo
    dokonania formalnej czynności przekazania składnika majątku służącego do prowadzenia
    działalności gospodarczej z działalności jednego małżonka do działalności drugiego
    małżonka. Ustrój majątkowy małżeński wyklucza bowiem możliwość przeniesienia prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel z jednego małżonka na drugiego.
    Wnioskodawca podziela pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie
    zaprezentowany w wyroku z 4 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 887/16, w którym m.in.
    analizowano kwestię opodatkowania podatkiem od towarów i usług towarów
    przekazanych między małżonkami, u których obowiązuje wspólność majątkowa. W
    wyroku tym NSA wskazał, że to właśnie autonomia prawa podatkowego, tj. podatku od
    towarów i usług i przyjętego w nim rozumienia czynności opodatkowanej ma zasadnicze
    znaczenie. Odwołując się do autonomii prawa podatkowego w zakresie podatku VAT
    należy mieć głównie na względzie, że podatek ten rządzi się określonymi zasadami, m.in.,
    jak już zauważono powyżej, poza wyjątkami wskazanymi w ustawie o VAT, z uwagi na treść
    art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1a Dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006
    r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej
    dalej: Dyrektywa 112), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega, co do
    zasady, odpłatna dostawa towarów. To odpłatność stanowi element konieczny dla
    powstania obowiązku w podatku od towarów i usług. Odpłatność oznacza wykonanie
    dostawy, czy świadczenia usług za wynagrodzeniem. Wyjaśniając znaczenie tego pojęcia,
    które nie jest definiowane ani na gruncie Ustawy o VAT, ani Dyrektywy 112, Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wielokrotnie podkreślał konieczność istnienia
    bezpośredniego związku pomiędzy otrzymaną zapłatą, a wykonanym świadczeniem w
    postaci dostawy towarów, czy też usługą (por. wyrok TSUE w sprawie C-16/93 R.J. Tolsma
    przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden).
    Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, podstawą opodatkowania dostawy towarów lub
    świadczenia usług jest wynagrodzenie rzeczywiście otrzymane z tego tytułu. Owo
    wynagrodzenie jest zatem wartością subiektywną, czyli rzeczywiście otrzymaną, a nie
    wartością oszacowaną według kryteriów obiektywnych. Wspomniane wynagrodzenie musi
    być wyrażalne w pieniądzu. Ponadto nie można domniemywać, że element
    wynagrodzenia istnieje w każdej sytuacji, w której mowa jest o dostawie towarów (zob.
    podobnie wyroki TSUE z 29 lipca 2010 r. w sprawie Astra Zeneca UK, C-40/09, ECLI:EU:C:
    2010:450, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo oraz z 19 grudnia 2012 r. w sprawie
    Orfey Byłgarija, C-549/11, ECLI:EU:C:2012:832, pkt 44 oraz Opinia Rzecznika Generalnego z
    22 lutego 2018 r. w sprawie C-665-16, pkt 57, pkt 59, pkt 87).
    W opisanym we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego Stanie
    faktycznym nie będzie miała miejsca dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 w zw. z
    art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, gdyż w rozpatrywanej sprawie nie wystąpi element
    wynagrodzenia. W opisanym przypadku co do zasady nie ma możliwości dokonywania
    wypłaty wynagrodzenia z wzajemnych świadczeń między małżonkami, co wynika z istoty
    wspólności majątkowej.

    Podkreślić trzeba, że w myśl art. 31 § 1 k.r.o. z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje
    między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa, obejmująca przedmioty
    majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
    (jest to ich majątek wspólny). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty
    majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich.
    Wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna, którą charakteryzuje
    to, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku
    wspólnym, nie mogą rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku
    objętego wspólnością ustawową. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej, to
    znaczy obejmuje cały zbiór praw majątkowych takich jak własność i inne prawa rzeczowe
    czy wierzytelności.
    Pomimo trwania wspólności każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału i
    rozporządzania tak całym majątkiem wspólnym, jak i w odniesieniu do poszczególnych
    składników majątku wspólnego. Wspólność majątkowa małżeńska nie jest bowiem
    samodzielnym i niezależnym od małżonków bytem, który realizuje swoje własne
    uprawnienia do określonych lub wszystkich składników tego mienia. Podmiotami
    uprawnionymi do dysponowania i zarządzania całym mieniem są zawsze małżonkowie
    tworzący wspólność majątkową małżeńską. Z powyższego wynika, że prowadzenie przez
    małżonków odrębnych działalności gospodarczych nie ma wpływu na uprawnienie do
    dysponowania i zarządzania majątkiem.
    Analogicznie, skoro w niniejszej sprawie nie ma możliwości zapłaty za Towar między
    małżonkami, to też nie ma możliwości przeniesienia własności towaru - tym samym
    prowadzi to do konkluzji, że w niniejszej sytuacji brak jest możliwości opodatkowania tej
    transakcji w oparciu o postanowienia art. 7 ust. 2 Ustawy o VAT. Oczywistym jest bowiem,
    że art. 7 ust. 2 tej ustawy nie ma zastosowania do małżonków znajdujących się we
    wspólności ustawowej łącznej, ponieważ nie występuje tu przeniesienie wspólnego
    majątku z jednego podatnika na drugiego. Na gruncie Ustawy o VAT nie mamy do
    czynienia z dwoma odrębnymi podmiotami (podatnikami VAT), z których jeden dokonuje
    nieodpłatnego świadczenia, a drugi z tego nieodpłatnego świadczenia korzysta. Fakt, że
    małżonkowie prowadzą oddzielne działalności gospodarcze nie ma znaczenia, bowiem
    każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym.
    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy pomiędzy małżonkami istnieje ustawowa
    wspólność majątkowa, wszelkie transakcje, jakie zawierane są pomiędzy małżonkami
    prowadzącymi odrębnie działalność gospodarczą nie mogą mieć charakteru odpłatnego.
    Nie można ich również uznać jako nieodpłatne przeniesienie towaru, albowiem
    małżonkowie nie mogą wyodrębnić udziałów, którymi mogliby niezależnie rozporządzać w
    ramach majątku wspólnego.
    Tym samym powyższe prowadzi do konkluzji, że opisana w stanie faktycznym czynność
    między małżonkami nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż po
    pierwsze nie stanowi odpłatnej dostawy towarów, po drugie nie stanowi nieodpłatnego
    przekazania towarów należących do przedsiębiorstwa.
    W tym stanie rzeczy autonomia prawa podatkowego nie stoi na przeszkodzie by uznać, że
    przesunięcie towarów z działalności gospodarczej jednego małżonka do działalności
    gospodarczej drugiego małżonka, dokonywane w ramach tych działalności, gdy
    małżonków łączy wspólność majątkowa istniejąca na podstawie przepisów Kodeksu
    rodzinnego i opiekuńczego, nie stanowi odpłatnej ani też nieodpłatnej dostawy towarów i
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Skoro więc czynność ta znajduje się poza
    zakresem regulacji przewidzianej przez Ustawę o VAT to oznacza to w konsekwencji, że po
    stronie Wnioskodawcy nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i
    usług oraz nie będzie on zobligowany do wystawienia faktury dokumentującej tę
    transakcję.

    Przedstawione w tym miejscu stanowisko prawne znajduje potwierdzenie m.in. w treści
    wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 grudnia 2018 r., I SA/Gd
    939/18.
    W ramach uzupełnienia niniejszego stanowiska Podatnik wskazuje także, iż przedstawione
    stanowisko znajduje dodatkowe wzmocnienie argumentacyjne w jednym z najnowszych
    orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które to rozstrzygnięcie zapadło w
    dniu 3 kwietnia 2025 r. w sprawie C-213/24 [Grzera] - była to sprawa polskiego podatnika
    która trafiła pod rozstrzygnięcie TSUE. W tej sprawie Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej zajął stanowisko w polskiej sprawie dotyczącej sprzedaży nieruchomości
    przez osoby fizyczne (małżonków). Trybunał orzekł, iż podatnikiem VAT jest osoba, która
    sprzedaje grunt stanowiący część jej majątku prywatnego, powierzając przygotowanie
    sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy. Chodziło o sytuację, w której pełnomocnik tej
    osoby podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w
    celu tej sprzedaży środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców
    lub usługodawców w rozumieniu tego przepisu. Co istotne, TSUE orzekł również, iż
    małżeństwo sprzedające działkę może być jednym podatnikiem VAT w przypadku istnienia
    między nimi wspólności majątkowej. Powyższe orzeczenie TSUE wzmacnia linię
    argumentacyjną przedstawioną przez Wnioskodawcę. Skoro bowiem zdaniem TSUE
    małżonkowie mogą być na gruncie VAT jednym podatnikiem (pomimo tego, że formalnie
    polskie przepisy Ustawy o VAT nie dopuszczają możliwości zarejestrowania dwóch osób
    fizycznych - małżonków jako jednego podatnika VAT występującego pod jednym nr NIP),
    to mając na względzie kierunek wykładni przepisów Ustawy o VAT przedstawiony przez
    TSUE, m.in. w tym orzeczeniu trzeba stwierdzić, że opisana przez Wnioskodawcę czynność
    przeniesienia Towaru pomiędzy małżonkami (Podatnikami I oraz II) nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż po pierwsze nie stanowi odpłatnej
    dostawy towarów, po drugie nie stanowi nieodpłatnego przekazania towarów należących
    do przedsiębiorstwa. Jest to czynność dokonana wewnątrz majątku wspólnego
    małżonków, nie wywiera skutków podatkowych na zewnątrz, tak więc brak jest podstaw
    do tego aby traktować ją jako odpłatną dostawę towarów.
    Mając na uwadze powyższe, stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę należy uznać
    za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe w zakresie ustalenia,
    czy czynność przeniesienia towarów handlowych będzie stanowiła odpłatną lub
    nieodpłatną dostawę towarów oraz powstania obowiązku podatkowego oraz prawidłowe
    w części dotyczącej braku konieczności wystawienia faktury dokumentującej transakcję
    przekazania towarów.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się rzeczy oraz ich
      części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Dostawa towarów mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów
    sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art.
    7 ust. 1 ustawy), a towarami w świetle tej ustawy – co do zasady – są rzeczy oraz ich
    części (art. 2 pkt 6 ustawy).
    Kwestia, jak należy rozumieć „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel”, była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że dla uznania danej czynności za
    opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia
    własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do
    każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to
    przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z
    rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym
    orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem
    przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym
    uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc,
    że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w
    istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy
    tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim
    jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania
    rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest
    bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak
    właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać,
    że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności
    w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa
    własności rzeczy.
    Należy więc uznać, że dostawa towarów powinna podlegać ocenie przede wszystkim z
    punktu widzenia swoich aspektów ekonomicznych, mniejsze zaś znaczenie mają jej
    skutki o charakterze cywilnoprawnym, występujące na gruncie prawa cywilnego.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane
    odpłatnie.
    Ustawodawca jednakże przewidział od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte –
    w przypadku dostawy towarów w art. 7 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
      w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny

      - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zgodnie natomiast z art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347
    /1 ze zm.):
      Wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego
      przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które
      przekazuje nieodpłatnie lub, w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż
      prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części
      podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę
      towarów.
      Za odpłatną dostawę towarów nie uznaje się jednakże wykorzystania do celów
      działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej
      wartości i próbki.
    Brzmienie powyższych regulacji wspólnotowych i krajowych prowadzi do wniosku, że
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne
    przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy
    nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Wyjątkiem
    jest przekazanie towarów stanowiących prezenty o małej wartości lub próbki.
    Taką wykładnię potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyroku w sprawie C-48/97 Kuwait Petroleum Ltd, w pkt 22 Trybunał wskazał, że:
      „Z samego literalnego brzmienia art. 5 ust. 6 zdanie pierwsze szóstej dyrektywy jasno
      wynika, że przepis ten traktuje jako dostawę dokonaną za wynagrodzeniem, a zatem
      podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, nieodpłatne wydanie przez podatnika
      towarów należących do aktywów jego przedsiębiorstwa, w przypadku gdy podatek
      VAT z tytułu nabycia tych towarów podlegał odliczeniu, przy czym nie ma znaczenia,
      czy wydanie to zostało dokonane w celach związanych z prowadzonym
      przedsiębiorstwem”
    Ponadto, w wyroku z 27 czerwca 1989 r. w sprawie C-50/88 (Heinz Küchne) Trybunał
    stwierdził, że ze wspólnym systemem podatku od wartości dodanej spójne jest
    nieopodatkowanie amortyzacji aktywów przedsiębiorstwa w odniesieniu do ich
    prywatnego użytku w przypadku, gdy VAT od tych towarów nie podlegał odliczeniu, przy
    jednoczesnym opodatkowaniu wydatków ponoszonych na utrzymanie i używanie
    towarów, w odniesieniu do których podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku.
    Rozwiązanie to pozwala zarówno uniknąć podwójnego opodatkowania samych
    towarów, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.
    Również w orzeczeniu z 25 maja 1993 r. w sprawie C-193/91 (Gerhard Mohsche) oraz w
    orzeczeniu z 17 maja 2001 r. w połączonych sprawach C-322/99 (Hans- Georg Fisher) i C-
    323/99 (Klaus Brandenstein) Trybunał wskazał, że nieodpłatne świadczenia mogą być
    opodatkowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim podatnikowi przysługiwało prawo
    do obniżenia podatku naliczonego.
    Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie
    opodatkowana VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy kto dokonuje czynności dla celów
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany, co
    do zasady, za podatnika podatku od towarów i usług.
    Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała
    niepodzielnie kilku osobom.
    W świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1610 ze zm.):
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Zgodnie z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje
    kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Natomiast, ustrój majątkowy małżeński, definiowany jako sytuacja prawna małżonka
    wobec majątku drugiego małżonka, regulują przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. –
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r., poz. 2809 ze zm.).
    W świetle art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    W myśl art. 35 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Stosownie do art. 36 § 1 oraz § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem
      wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu
      obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku
      wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

    Jak stanowi art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Pana wątpliwości dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności
    przeniesienia towarów handlowych z Pana przedsiębiorstwa (Przedsiębiorstwo I) do
    przedsiębiorstwa żony (Przedsiębiorstwo II).
    W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości w pierwszej kolejności należy wyjaśnić,
    że na gruncie przepisów podatkowych, zarówno Pan, jak i żona, traktowani są jako
    odrębne niezależne podmioty (podatnicy).
    Przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług precyzują jakie
    podmioty wpisują się w definicję podatnika podatku od towarów i usług. Ustawodawca
    nie wymienił wśród nich małżonków. Ustawa o podatku od towarów i usług nie
    obejmuje także małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Tym samym na gruncie
    przepisów tej ustawy małżonkowie nie są uznawani za jeden podmiot podatkowy,
    ponieważ każdy z nich wykonując samodzielnie czynności podlegające opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług jest odrębnym podatnikiem tego podatku.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza możliwość takiej interpretacji jego
    przepisów, która zakładałaby, że wspólność majątkowa istniejąca między małżonkami
    na podstawie przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ma wpływ na zakres praw
    i obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Niezależnie od istniejących
    stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębnie działalności
    gospodarcze, w transakcjach zawieranych pomiędzy nimi mamy do czynienia z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami.
    Towary handlowe podchodzące z Pana działalności gospodarczej przeniesione do
    działalności gospodarczej żony, w świetle przepisów Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego stanowią majątek wspólny. Jednakże na gruncie przepisów podatku od
    towarów i usług są to towary, które Pan nabył w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i w takim celu miał zamiar wykorzystywać.
    Pan, jako podatnik VAT, w oparciu o składniki majątku wspólnego (m.in. nabyte towary
    handlowe) posiada odrębne przedsiębiorstwo (odrębną własność ekonomiczną),
    natomiast w ramach małżeństwa współwłasność łączną z żoną. Czyli prowadząc
    przedsiębiorstwo w oparciu o część składników majątku wspólnego ma Pan nad tym
    majątkiem kontrolę ekonomiczną. Zatem mimo faktu, że prowadzi Pan działalność
    gospodarczą w oparciu o część majątku wspólnego, to w sensie ekonomicznym jest Pan
    właścicielem tej części majątku wspólnego.
    Zatem, pomimo zakupu składników majątku w ramach istniejącej małżeńskiej
    wspólnoty majątkowej, składniki te – jak wynika z wniosku – były przeznaczone
    wyłącznie do Pana działalności gospodarczej (jednego z małżonków) w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy. Tym samym, będzie Pan działał z tytułu przekazania towarów
    handlowych do działalności gospodarczej żony, jak podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy.
    Jak wynika z wniosku, w związku z nabyciem ww. towarów handlowych przysługiwało
    Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    którego to uprawnienia Pan skorzystał.
    Zatem należy wskazać, że – wbrew stanowisku wyrażonemu we wniosku – nieodpłatne
    przekazanie towarów handlowych wykorzystywanych w Pana działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy do działalności gospodarczej żony występującej jako
    odrębny przedsiębiorca, stanowi nieodpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7

    ust. 2 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy
    przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W uzasadnieniu własnego stanowiska powołał Pan wyrok TSUE z 3 kwietnia 2025 r. w
    sprawie C-213/24 (Grzera). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że istotą
    orzecznictwa TSUE jest wskazywanie prawidłowych kierunków wykładni norm prawa, na
    podstawie których ustawodawca krajowy, jeżeli uzna za zasadne może dokonać zmian
    obowiązujących przepisów prawa. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE)
    dokonuje wykładni prawa unijnego, aby zapewnić jego stosowanie w taki sam sposób
    we wszystkich krajach UE. Rozstrzyga też spory prawne między rządami krajów Unii a
    jej instytucjami. TSUE może także podejmować regulacje niemające wpływu na system
    podatkowy w sposób bezpośredni, ale stanowiące o podejmowaniu nowego kierunku
    orzeczniczego.
    We wskazanym wyroku sprawa dotyczyła sprzedaży przez małżonków nieprowadzących
    działalności gospodarczej, gruntów należących do majątku wspólnego. TSUE orzekł, że
    art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT nie stoi na przeszkodzie uznaniu za podatnika
    prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą wspólnoty ustawowej istniejącej
    między małżonkami będącymi współwłaścicielami, jeżeli małżonkowie ci jawią się
    względem osób trzecich jako dokonujący razem transakcji sprzedaży gruntów
    należących do tej wspólności, a rzeczona wspólność ponosi ryzyko gospodarcze
    związane z wykonywaniem tej działalności.
    Jednocześnie, w punkcie 29 tego wyroku Trybunał wskazał:
      W celu ustalenia, kogo, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym,
      powinno uznać się za „podatnika” VAT, należy zbadać, kto samodzielnie prowadził
      odnośną działalność gospodarczą. Kryterium samodzielności dotyczy bowiem kwestii
      możliwości połączenia danej transakcji z konkretną osobą lub z konkretnym
      podmiotem przy jednoczesnym zagwarantowaniu możliwości pewnego pod względem
      prawnym skorzystania przez tę osobę lub ten podmiot z ewentualnie przysługującego
      im prawa do odliczenia. W tym celu, i jak zostało już przypomniane w pkt 23
      niniejszego wyroku, należy zbadać, czy dana osoba lub dany podmiot wykonują
      działalność we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność oraz
      czy ponoszą związane z prowadzeniem tej działalności ryzyko gospodarcze [wyrok z
      dnia 16 września 2020 r., Valstybinė mokesčių inspekcija (Umowa o wspólnym
      przedsięwzięciu), C#312/19, EU:C:2020:711, pkt 40, 41 i przytoczone tam
      orzecznictwo].
    Zatem TSUE zauważył, że sam fakt, że dana rzecz stanowi część wspólności ustawowej i
    jest współwłasnością małżonków, nie stoi na przeszkodzie odrębnemu opodatkowaniu
    małżonków, jeżeli dana działalność gospodarcza jest wykonywana oddzielnie przez
    jednego z małżonków.
    Przedstawione w omawianym wyroku stanowisko TSUE nie przesądza o tym jak z
    perspektywy VAT traktować małżonków działających wspólnie w ramach transakcji
    sprzedaży nieruchomości znajdującej się we wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Każdorazowo należy badać okoliczności sprawy.
    Wobec tego nie można zgodzić się z Pana twierdzeniem, że wskazane orzeczenie jest
    przesłanką do uznania, że opisana przez Pana czynność przekazania towarów
    handlowych z Pana przedsiębiorstwa do przedsiębiorstwa żony nie stanowi
    nieodpłatnego przekazania towarów należących do przedsiębiorstwa.
    Ponadto zagadnienie możliwości uznania małżonków objętych małżeńską wspólnością
    majątkową za odrębnych podatników VAT było przedmiotem oceny prawnej dokonanej
    przez TSUE w wyroku z 24 marca 2022 r. w sprawie C-697/20. W wyroku tym TSUE uznał
    m.in., że artykuły 9, 295 i 296 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w
    ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, która

    wyklucza możliwość uznania małżonków prowadzących działalność rolniczą w ramach
    jednego gospodarstwa przy wykorzystaniu majątku objętego małżeńską wspólnością
    majątkową za odrębnych podatników podatku od wartości dodanej (VAT), w przypadku
    gdy każde z tych małżonków prowadzi działalność gospodarczą w sposób samodzielny.
    W ocenie TSUE, osoba prowadząca działalność rolniczą w ramach gospodarstwa, które
    posiada wraz z małżonkiem w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej, ma status
    podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, gdy działalność ta jest prowadzona
    w sposób samodzielny, to znaczy jeżeli dana osoba działa we własnym imieniu, na
    własny rachunek i na własną odpowiedzialność, sama ponosząc ryzyko gospodarcze
    związane z prowadzeniem swojej działalności (pkt 24 uzasadnienia wyroku).
    Zatem z przedstawionej wykładni prounijnej jednoznacznie wynika, że każdy z
    małżonków, który prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą z wydzielonego
    majątku, mimo wiążącej ich małżeńskiej wspólności ustawowej jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji należy uznać, że przekazanie towarów handlowych nabytych przez
    Pana do celów działalności gospodarczej, do przedsiębiorstwa prowadzonego odrębnie
    przez Pana żonę, stanowi nieodpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2
    ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
      usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.
    Tym samym, stosownie do art. 19a ust. 1 ustawy, z chwilą dokonania dostawy towarów
    po Pana stronie powstanie obowiązek w podatku od towarów i usług.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana we wniosku wyroków sądów
    administracyjnych należy wskazać, że wyroki te są rozstrzygnięciami w indywidualnych
    sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają.
    Zatem, wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w niniejszej
    sprawie rozstrzygnięcie, jednakże zostały potraktowane jako element Pana
    argumentacji.
    Jednocześnie zauważyć należy, że wyrok WSA w Gdańsku z 11 grudnia 2018 r. I SA/Gd
    939/18 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2023
    r. sygn. akt I FSK 440/19. W orzeczeniu tym NSA wskazał, że dopuszczalne jest
    dokonywanie czynności między małżonkami pozostającymi w małżeńskiej wspólności
    majątkowej. We wskazanym wyroku Sądu podkreślił autonomię prawa podatkowego w
    przypadku majątku wspólnego i uznał, że dostawa towarów wskazana w art. 7 ust. 1 i
    ust. 2 ustawy o VAT jest związana z przesunięciem władztwa ekonomicznego, a nie z
    przeniesieniem prawa własności.
    Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2025 r.
    sygn. akt I FSK 1619/21, który zapadł na tle analogicznych okoliczności sprawy, co
    przedstawione w niniejszym wniosku. W wyroku tym NSA wskazał, że przesunięcie
    towarów handlowych nabytych przez skarżącego dla celów jego działalności
    gospodarczej, do przedsiębiorstwa prowadzonego odrębnie przez jego żonę należy
    traktować jako podlegającą opodatkowaniu dostawę towarów, o której mowa w art. 7
    ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Sąd podkreślił przy tym, że zawarta w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT
    definicja dostawy towaru kładzie nacisk na aspekty ekonomiczne władania towarem jak
    właściciel, co w tym wypadku będzie miało miejsce. W ocenie Sądu prawo podatkowe
    cechuje autonomiczność wobec innych gałęzi prawa, w tym także prawa cywilnego w
    skład którego (szeroko rozumianego) wchodzi prawo rodzinne.
    Tym samym orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza stanowisko wyrażone w
    niniejszej interpretacji.

    Zatem Pana stanowisko w ww. zakresie jest nieprawidłowe.
    W odniesieniu do konieczności wystawienia faktury dokumentującej transakcję
    przekazania towarów należy wskazać, że na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy:
      1. Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a,
        7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem;
      (...)
    Obowiązujące przepisy nie nakładają na podatników żadnych formalnych obowiązków
    w zakresie dokumentowania fakturami nieodpłatnych dostaw towarów. Z cytowanych
    przepisów wynika, że fakturę wystawia się, jeśli dokumentuje ona sprzedaż (rozumianą
    m.in. jako odpłatna dostawa towarów). Przepis art. 7 ust. 2 powołanej ustawy zrównuje
    nieodpłatne przekazanie towarów z dostawą, jednak tylko dla celów opodatkowania.

    Natomiast, nieodpłatne przekazanie towarów handlowych z Pana działalności
    gospodarczej do działalności gospodarczej Pana żony stanowi nieodpłatną dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy, podlegającą opodatkowaniu na mocy
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie wypełnia jednak definicji sprzedaży, gdyż mimo że dojdzie
    do dostawy, to nie dochodzi do odpłatności ze strony nabywcy – Pana żony. Nabywca
    (Pana żona) otrzymujący ww. towary handlowe nieodpłatnie nie ponosi ciężaru
    ekonomicznego podatku od towarów i usług.
    Zatem w takiej sytuacji brak jest możliwości wystawienia faktury, o której mowa w art.
    106b ust. 1 ustawy, dokumentującej opisaną transakcję. Na brak możliwości
    wystawienia faktury wskazuje również treść art. 106e ustawy, w którym wśród
    elementów faktury wymieniono m.in. cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty
    podatku (cenę jednostkową netto), czy kwotę należności ogółem, jako kwoty należne
    sprzedawcy od nabywcy. Skoro transakcja jest nieodpłatna, kwoty te nie mogłyby
    znaleźć się na takiej fakturze, a brak takich pozycji skutkowałby wadliwością dokumentu
    sprzedaży.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie braku obowiązku wystawienia faktury
    dokumentującej opisaną transakcję jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które przedstawił Pan we wniosku i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa

    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.