Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.840.2025.1.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
dokumentujących usługi hotelowe i gastronomiczne
nabywanych w związku z organizacją obozów sportowych.
Słowa kluczowe: VAT marża
kolonie i obozy
odliczenia-brak prawa do odliczenia
usługi-usługi gastronomiczne
usługi-usługi hotelarskie
Zagadnienia: naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Brak praw do obniżenia podatku
należnego o podatek naliczony
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 4
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z
    faktur dokumentujących usługi hotelowe i gastronomiczne nabywanych w związku z
    organizacją obozów sportowych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca planuje rozpoczęcie działalności gospodarczej polegającej na organizacji
    komercyjnych obozów sportowych dla dzieci i młodzieży - w szczególności piłkarskich.
    Obozy będą sprzedawane uczestnikom jako pakiety usługowe obejmujące:
        zakwaterowanie w hotelach lub ośrodkach sportowych,
        pełne wyżywienie (śniadania, obiady, kolacje),
        codzienny program treningowy z trenerami i ambasadorami projektu,
        zajęcia teoretyczne, warsztaty, zajęcia rekreacyjne,
        transport lokalny, ubezpieczenie i opiekę wychowawczą.
    Usługi hotelowe i gastronomiczne są nabywane przez Wnioskodawcę od podmiotów
    zewnętrznych (hoteli, firm cateringowych, restauracji) i będą stanowić jeden z elementów
    pakietu obozowego. Nie będą sprzedawane jako samodzielne usługi.
    Klient zawiera jedną umowę z organizatorem obozu i otrzymuje jedną fakturę VAT
    obejmującą cały pakiet usług.
    Planowany termin rozpoczęcia działalności to listopad 2025.

    Wnioskodawca będzie podatnikiem VAT czynnym.

## Pytanie

Czy Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od
    faktur za usługi hotelowe i gastronomiczne nabywanych w związku z organizacją obozów
    sportowych, które stanowią element kompleksowej usługi sprzedawanej uczestnikom w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym przysługuje Mu prawo do
    odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia usług hotelowych, ponieważ:
        nabywane usługi hotelowe i gastronomiczne są i będą wykorzystywane wyłącznie
        do czynności opodatkowanych (organizacja obozów sportowych).
        usługi te nie służą celom prywatnym ani reprezentacyjnym, lecz stanowią element
        pakietu obozowego sprzedawanego uczestnikom.
    Ograniczenie wynikające z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT nie znajduje tu zastosowania,
    ponieważ dotyczy ono sytuacji, w których usługi noclegowe i gastronomiczne są
    wykorzystywane na własne potrzeby podatnika. W niniejszym przypadku usługi te są
    przeznaczone do dalszej odsprzedaży w ramach usługi kompleksowej.
    Wnioskodawca będzie działał jako podatnik VAT czynny.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług hotelowych i
    gastronomicznych, które będą elementem pakietu obozowego sprzedawanego
    uczestnikom.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

    Z opisu sprawy wynika, że – jako czynny podatnik podatku VAT – będą Państwo
    organizować obozy sportowe dla dzieci i młodzieży, w szczególności obozy piłkarskie.
    Obozy będą sprzedawane uczestnikom jako pakiety usługowe obejmujące:
        zakwaterowanie w hotelach lub ośrodkach sportowych,
        pełne wyżywienie (śniadania, obiady, kolacje),
        codzienny program treningowy z trenerami i ambasadorami projektu,
        zajęcia teoretyczne, warsztaty, zajęcia rekreacyjne,
        transport lokalny, ubezpieczenie i opiekę wychowawczą.
    Usługi hotelowe i gastronomiczne są nabywane przez Państwa od podmiotów
    zewnętrznych (hoteli, firm cateringowych, restauracji) i będą stanowić jeden z elementów
    pakietu obozowego. Nie będą sprzedawane jako samodzielne usługi. Klient będzie
    zawierać z Państwem jedną umowę na świadczenie ww. usług i otrzyma jedną fakturę VAT
    obejmującą cały pakiet usług.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od faktur za
    usługi hotelowe i gastronomiczne nabywane w związku z organizacją obozów sportowych,
    które stanowią element kompleksowej usługi sprzedawanej uczestnikom w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Opowiadając na Państwa wątpliwości, w pierwszej kolejności wskazać należy, że co do
    zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być
    sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza
    wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas
    gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te
    same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Wskazać należy, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwana dalej Dyrektywą, ani też przepisy krajowe nie zawierają
    definicji świadczenia złożonego. Brak również szczególnych uregulowań dotyczących
    przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich
    okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite,
    kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Stanowisko takie przedstawił również TSUE w wyroku z 25 lutego 1999 r., nr C-349/96,
    Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:
    C:1999:93, stwierdzając, że:
      „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą

      w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w
      sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV
    Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2
    ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i
    niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie
    ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania
    podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla
    rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka
    odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest
    w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika
    na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że
    stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku).
    W celu określenia, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE –
    przede wszystkim poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej
    czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako
    przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W
    orzeczeniu tym TSUE wskazał na konieczność dokonania analizy charakteru transakcji
    także z punktu widzenia nabywcy. Bo przecież w omawianym przypadku to właśnie
    perspektywa nabywcy (dla którego wartość nabytego świadczenia jest tworzona przez fakt
    wejścia w posiadanie oprogramowania przystosowanego do jego indywidualnych potrzeb,
    a nie oprogramowania standardowego, które mogło być wręcz bezużyteczne –
    przystosowanie to zostało dokonane przez ten sam podmiot, który dokonał dostawy
    oprogramowania) była podstawą do ustalenia, jaki był rzeczywisty charakter świadczenia.
    Trybunał szczególnie wyraźnie w omawianym wyroku podkreśla fakt, iż:
      „(...) nabycie przez klienta samego standardowego oprogramowania nie było w
      żaden sposób użyteczne”.
    W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku należy przyjąć, że nie będzie mieć
    charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter
    działania sztucznego. Za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia
    wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są
    w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie
    wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu
    widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie
    złożone.
    Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że:
      „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity
      cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie
      na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia
      złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje
      wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu
      (27)”.
    W kontekście powyższego stwierdzić należy, że ze świadczeniem usługi złożonej
    (kompleksowej) mamy do czynienia wówczas, gdy świadczenie usługodawcy jest
    rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej pojedynczych czynności (świadczeń), będących

    elementami częściowego zobowiązania strony transakcji. Jednocześnie usługa taka, jeśli
    może zostać uznana za usługę o charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu jednolitą
    stawką podatku od towarów i usług, właściwą dla świadczenia podstawowego, głównego.
    W niniejszej sprawie istotne jest odwołanie się do przepisów określających szczególne
    procedury dla usług turystycznych.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są
    usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści turysty, tym samym na podstawie
    przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, że nabycie tych usług i towarów, które
    zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej
    będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do
    określenia marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik:
      1) (uchylony)
      2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
      4) (uchylony)
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we
      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do
    wyświadczenia usługi własnej podatnika, które następnie stają się elementami
    kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez
    podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi
    turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:

      W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy - poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej
    Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw
    Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości
    dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.).
    Zgodnie z art. 306 ust. 1 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym
      rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te
      występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do
      realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
      Niniejsza procedura szczególna nie ma zastosowania do biur podróży, które działają
      wyłącznie w charakterze pośredników i do których w celu obliczenia podstawy
      opodatkowania stosuje się art. 79 akapit pierwszy lit. c).
    Z kolei art. 306 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że:
      Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani
      jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Stosownie do powołanego przepisu art. 307 Dyrektywy:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura
      podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną
      przez biuro podróży na rzecz turysty.
      Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym
      biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
    Z cytowanych powyżej przepisów oraz przytoczonego orzecznictwa wynika, że procedura
    szczególna stosowana jest przez biura podróży oraz inne podmioty, które wykonują
    podobne czynności w ramach swojej działalności gospodarczej i nabywają towary i usługi
    od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Słowu „turysta” (podróżny), jak
    twierdzi Trybunał, należy nadać szersze znaczenie, niż obejmujące tylko konsumenta
    końcowego.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04,
    Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach - und Studienreisen GmbH), badając
    zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można
    ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także
    wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który
      za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za

      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa,
      żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza
      zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług
      turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy
    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4
    lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl
    2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur
    podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych
    czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że w odniesieniu do świadczonej przez Państwa usługi organizacji obozów,
    mamy do czynienia z usługą zawierającą elementy charakterystyczne dla usług
    turystycznych.
    W zakresie organizacji obozów będą Państwo działać na rzecz uczestników we własnym
    imieniu i na własny rachunek oraz nabywać świadczenia od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści uczestników. Organizowane przez Państwa obozy sportowe będą
    sprzedawane jako pakiet usług obejmujący m.in. zakwaterowanie w hotelach lub
    ośrodkach sportowych oraz pełne wyżywienie. W ramach obozów sportowych będą
    Państwo również zapewniać uczestnikom program treningowy, zajęcia teoretyczne,
    warsztaty, zajęcia rekreacyjne, transport, ubezpieczenie i opiekę. Usługi hotelowe i
    gastronomiczne nabywane będą przez Państwa od podmiotów zewnętrznych.
    Sprzedawane będą jako elementy pakietu sportowego i nie będą stanowić usług
    sprzedawanych samodzielnie.
    Zatem organizowane przez Państwa obozy sportowe będą zawierać wszelkie cechy
    charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i
    usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:

      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Wskazać należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy.
    W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 88 ust. 3a ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
      1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
      b) (uchylona)
      2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku;
      3) (uchylony)
      4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych
      czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla
      których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
      Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
      5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
      przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
      6) (uchylony)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
      czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze
      - w części dotyczącej tych czynności.
    Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do
      nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem:
      a) (uchylona)
      b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników
      świadczących usługi przewozu osób,

      c) usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego
      podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.
    Według art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Odliczenie podatku naliczonego od usług noclegowych i gastronomicznych możliwe jest
    wyłącznie w przypadku nabycia ich w celu odprzedaży (refakturowania) na finalnego
    korzystającego zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy stosownie do tego przepisu, w przypadku
    gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w
    świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Art. 8 ust. 2a ustawy, wprowadza zasadę, że w przypadku gdy podmiot „pośredniczy”,
    pomiędzy podmiotem faktycznie świadczącym usługę, a jej odbiorcą, przyjmuje się, że
    podmiot ten działa tak jakby sam wcześniej nabył taką usługę, a następnie ją wyświadczył,
    co sprawia, że opodatkowaniu podlegają wszystkie etapy w świadczeniu usług, łącznie z
    tym, w którym nie wykonuje się czynności faktycznych. Wspomniana „fikcja prawna”,
    wynikająca z art. 8 ust. 2a ustawy, znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy dany podmiot
    pośredniczący w rzeczywistości nie jest konsumentem ostatecznym usługi, a jedynie
    przyjmuje się wtedy założenie, że taką usługę nabył od podmiotu świadczącego, a
    następnie sam ją wyświadczył na rzecz osoby trzeciej.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik, działając we własnym imieniu,
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy.
    Ponadto, zgodnie z art. 119 ust. 4 ustawy:
      Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
    Podkreślenia jeszcze raz wymaga stwierdzenie, że łączne spełnienie przesłanek
    wskazanych w art. 119 ustawy przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej
    procedury opodatkowania do usług turystyki.
    Jak wyżej stwierdzono organizowane przez Państwa obozy sportowe, w ramach których
    będą Państwo nabywać m.in. usługi noclegowe i gastronomiczne od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści uczestników obozu spełnione zostaną warunki wymienione w
    art. 119, co oznacza konieczność opodatkowania tych usług zgodnie ze szczególną
    procedurą przy świadczeniu usług turystyki. Tym samym, nie będą mieli Państwo prawa
    do odliczenia podatku VAT związanego z nabyciem usług noclegowych i gastronomicznych
    wykorzystywanych do ich świadczenia, w myśl art. 119 ust. 4 ustawy.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.