Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.44.2025.2.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-02
Teza: Moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy
towarów na warunkach formuły DDP oraz data sprzedaży na
fakturze.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
faktura
obowiązek-obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania
    obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towarów na warunkach formuły DDP oraz data
    sprzedaży na fakturze jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie
    – pismem z 3 marca 2025 r. oraz pismem z 24 marca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Faktura sprzedaży wystawiona 03.01.2025r. i data dostawy i data sprzedaży 30.12.2024r.
    Towar opuścił magazyn w dniu 30.12.2024r.(dokument WZ). Z załączonych dokumentów
    wynika, że sprzedaż towaru miała miejsce dnia 30.12.2024. Spółka posiada kwit wagowy
    potwierdzony przez kontrahenta z dnia 30.12.2024 i raport wagowy również
    potwierdzający datę przyjęcia przez kontrahenta. Towar został dostarczony na warunkach
    formuły DDP zgodnie z Incoterms 2020.
    Wnioskodawca cytuje szczegółowe zapisy umowy „Depozyt-przechowywanie Materiału
    przez Kupującego za jego zgodą, do czasu rozstrzygnięcia wszelkich formalno-prawnych i
    jakościowych wątpliwości związanych z dostarczonym Materiałem; Kupujący odpowiada
    za Materiał pozostający w Depozycie jeśli jest on pozostawiony na terenie 1, Przyjęcie
    Materiału - moment wystawienia dokumentu PZ (po wstępnej ocenie Kupującego
    potwierdzającej, że dostarczony Materiał spełnia warunki określone Umową ramową i
    Umową szczegółową); informacja o wystawieniu numeru PZ dostępna jest na Portalu
    Klienta,”
    Kontrahent odebrał dostawę dnia 30.12.2024r. i przekazał do swojego depozytu. Dopiero
    w dniu 02.01.2025 r. przyjął towar do swojego magazynu. Faktura nie została opłacona
    przez klienta w formie zaliczki, czy przedpłaty. Kupujący kwestionuję datę sprzedaży
    30.12.2024r., uzasadniając swoje stanowisko zapisami wynikającymi z Umowy ramowej
    zacytowanej powyżej.
    W uzupełnieniu wskazano, że:
    1) Koszty i całe ryzyko związane z dostawą towarów ponosi Sprzedawca.
    2) Po otrzymaniu zamówienia na towar tworzymy w systemie awizacyjnym klienta
      Awizację, w której Wnioskodawca wyznacza terminy dostaw z zamówienia. Odbiorca
      zatwierdza w systemie realizację dostawy. Następnie zgodnie z awizacją
      Wnioskodawca ładuje towar i dostarcza własnym środkiem transportu. Ze względu na
      dużą odległość, Wnioskodawca dostawę ładuje z minimum jednodniowym
      wyprzedzeniem, aby transport mógł dotrzeć zgodnie z planem. Po załadunku, towar
      dostarczony jest i rozładowany na terenie zakładu Odbiorcy przez pracownika
      Wnioskodawcy.
      Dokumenty potwierdzające ilość i jakość dostawy Wnioskodawca otrzymuje od klienta
      drogą elektroniczną. Raport wagowy (ilościowy) został wystawiony 30.12.2024 r. a
      raport jakościowy w dniu 31.12.2024 r.
    3) Wnioskodawca dostarcza towar do określonego miejsca zgodnie z umową i awizacją w
      dniu 30.12.2024 r.
    4) Zgodnie z umową z Kontrahentem Wnioskodawca dostarczył towar do wyznaczonego
      miejsca w dniu 30.12.2024 r.
    5) Ryzyko związane z przekazaniem towaru nastąpiło w dniu 30.12. 2024r. w momencie
      dostarczenia towaru do zakładu Odbiorcy.
    6) Odpowiedzialność za towary i ich uszkodzenie bądź utratę przechodzi na Kontrahenta
      po rozładowaniu towarów przez pracownika Wnioskodawcy w dniu 30.12.2024r.
    7) Przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel na rzecz Kontrahenta
      nastąpiło po rozładowaniu towaru przez pracownika Wnioskodawcy na terenie
      zakładu Odbiorcy dnia 30.12.2024 r.

    8) Skrót 1 oznacza 1 na terenie Odbiorcy (Kupującego).
    9) Depozyt na terenie 1 jest depozytem Odbiorcy (Kupującego).
    Pytania
    1. Czy data sprzedaży na fakturze powinna być z datą 30.12.2024r.?(czyli data dostawy
      towaru)
    2. W którym okresie Spółka powinna wykazać VAT należny od sprzedaży?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że data sprzedaży na fakturze powinna być 30 grudnia 2024 r.,
    ponieważ dostarczenie towaru 30 grudnia 2024 r. i pozostawienie do dyspozycji klienta
    powoduje obowiązek podatkowy i wykazanie sprzedaży w miesiącu grudniu 2024 r.
    Dostarczenie towaru 30.12.2024r. i pozostawienie do dyspozycji klienta powoduje
    obowiązek podatkowy i wykazanie sprzedaży w miesiącu grudniu 2024r. Zgodnie z art. 7
    ust. 1 ustawy o VAT dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, ze sprzedającego na kupującego w dniu dostawy. Spółka twierdzi, że nie ma
    znaczenia sposób i miejsce składowania (depozyt, magazyn, plac) oraz przechowywania
    dostarczonego towaru przez Odbiorcę oraz wewnętrzne procedury określające datę
    przyjęcia towaru.
    Zgodnie też z zasadą ogólną uregulowaną w art. 19 a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
    Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
    Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą
    inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego

    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.
    Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7
    ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do
    postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa
    własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności
    ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ
    „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w
    momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę
    ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
    towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu
    za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien
    być rozliczony za ten okres.
    Przechodząc do kwestii objętej zakresem pytań należy zauważyć, że dla celów powstania
    obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług dokonanie czynności (dostawy
    towarów lub wykonania usługi) następuje z chwilą faktycznego jej dokonania, za
    wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment.
    Dokonanie dostawy towarów następuje z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów”,
    akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów
    prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że dla uznania danej czynności za
    opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia
    własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do
    każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, w wyniku
    którego podmiot ten uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy jak właściciel, nawet jeżeli
    nie wiąże się to z przeniesieniem własności. Odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie – w istocie rzeczy – praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Należy wskazać, że reguły INCOTERMS (International Commercial Terms), tj. zbiór
    międzynarodowych reguł, określających warunki sprzedaży, których stosowanie jest
    szeroko przyjęte na całym świecie. Reguły te regulują kwestie podziału kosztów, ryzyka
    oraz obowiązków pomiędzy sprzedającym i kupującym, związanych z dostawą towaru w
    handlu międzynarodowym. W każdym kontrakcie handlowym niezbędne jest ustalenie,
    która ze stron tego kontraktu – kupujący czy sprzedający – zajmie się organizacją
    transportu towaru, poniesie jego koszty, a także ryzyko z nim związane. Aby uniknąć
    każdorazowego uzgadniania szczegółów kontraktu w tym zakresie, można dla ułatwienia
    posłużyć się typowymi, ujednoliconymi w skali międzynarodowej klauzulami
    kontraktowymi, czyli np. INCOTERMS. Ułatwiają one i przyspieszają zawieranie umów oraz
    dają większą gwarancję prawidłowości obrotu handlowego niż indywidualnie ustalone

    warunki dostaw. W znaczący sposób redukują nieporozumienia wynikające z braku
    precyzyjnej znajomości praktyk handlowych oraz określają odpowiedzialność każdej ze
    stron w sposób prosty, bezpieczny i zrozumiały. Zatem reguły INCOTERMS opisują
    czynności, koszty i ryzyko związane z dostawą towaru od sprzedających do kupujących.
    Wskazali Państwo, że towar został dostarczony nabywcy na warunkach formuły DDP
    zgodnie z Incoterms 2020. Dostarczyli Państwo towar własnym środkiem transportu w
    umówione miejsce 30 grudnia 2024 r. Rozładunku dokonał Państwa pracownik. Ryzyko
    związane z przekazaniem towaru nastąpiło 30 grudnia 2024r. w momencie dostarczenia
    towaru do zakładu Odbiorcy. Odpowiedzialność za towary i ich uszkodzenie bądź utratę
    przeszła na Kontrahenta po rozładowaniu towarów przez pracownika Wnioskodawcy 30
    grudnia 2024r. Przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel na rzecz
    Kontrahenta nastąpiło po rozładowaniu towaru przez pracownika Wnioskodawcy na
    terenie zakładu Odbiorcy 30 grudnia 2024 r. Koszty i całe ryzyko związane z dostawą
    towarów ponieśli Państwo. Ryzyko związane z przekazaniem towaru nastąpiło 30 grudnia
    2024 r. w momencie dostarczenia towaru do zakładu Odbiorcy.
    W związku z opisanymi wyżej zasadami dokonywania przez Państwa transakcji dostawy
    towarów należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie dostawa towarów nastąpiła z chwilą
    dostarczenia tych towarów do miejsca przeznaczenia, czyli 30 grudnia 2024 r. Obowiązek
    podatkowy powstał na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy o VAT z chwilą dokonywania
    dostawy towarów.
    Natomiast zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
    towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego
    na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
    podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.
    Na mocy art. 106e ust. 1 ustawy:
    Faktura powinna zawierać:
    1) datę wystawienia;
    2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny
    identyfikuje fakturę;
    3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
    4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
    zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
    5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
    potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub
    usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
    6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
    otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i
    różni się od daty wystawienia faktury;
    7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
    8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
    9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
    10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
    wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;

    11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
    kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
    12) stawkę podatku;
    13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
    stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
    14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące
    poszczególnych stawek podatku;
    15) kwotę należności ogółem;
    (...)
    Stosownie do art. 106i ust. 1 ustawy:
    Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Jak wyżej wskazano w okolicznościach niniejszej sprawy data dokonania przez Państwa
    dostawy to 30 grudnia 2024 r. Data sprzedaży wpływa na powstanie obowiązku
    podatkowego. Podana na fakturze data sprzedaży – określa bowiem moment, w którym
    powstanie obowiązek zapłaty podatku.
    W konsekwencji datą jaka powinna widnieć na fakturze jest data dokonania dostawy
    towarów, w opisanej sytuacji jest to dzień 30 grudnia 2024 r.
    Podsumowując, w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał z chwilą
    dostarczenia towarów do miejsca przeznaczenia, czyli 30 grudnia 2024 r. na podstawie art.
    19a ust. 1 ustawy o VAT. Również data 30 grudnia 2024 r. powinna widnieć na fakturze
    jako data sprzedaży towarów.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.