Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.98.2025.1.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-02
Teza: Powstanie zagranicznego zakładu w Norwegii i związane z tym
skutki podatkowe.
Słowa kluczowe: Norwegia
działalność-działalność gospodarcza
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Definicje ustawowe.-Definicja zagranicznego
zakładu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Jest Pan przedsiębiorcą tworzącym oprogramowanie oraz księgowym. W ramach swojej
    działalności gospodarczej współpracuje Pan z różnymi podmiotami, w tym z
    następującymi firmami norweskimi: X, gdzie tworzy Pan rozwiązania informatyczne i jest
    33% akcjonariuszem, Y, gdzie świadczy Pan usługi księgowe i również jest 33%
    akcjonariuszem, firmie Z, gdzie wynajmuje Pan pracowników, oraz w 2024 r. również dla
    A, gdzie świadczył Pan usługi księgowe. Reszta zleceń obejmuje mniej znaczące prace
    poniżej 1% Pana czasu i przychodu.
    W przeważającej części prowadzi Pan działalność w Polsce, ale też i w Norwegii. W obu
    krajach ma Pan jednoosobową działalność gospodarczą. W Polsce jest Pana główna
    działalność gospodarcza, zatrudnia Pan tutaj 4 pracowników, ma Pan tutaj rozliczane
    wszelkie współprace z podmiotami zewnętrznymi. W Norwegii wystawia Pan faktury
    często ze względu na audytorów, którzy wymagają wystawienia faktury z norweskiej firmy,
    natomiast dochody rozlicza Pan zarówno w Norwegii, jak i w Polsce. Można powiedzieć, że
    działalność gospodarcza w Norwegii pełni funkcję bardziej pomocniczą/reprezentatywną,
    jednak pracuje Pan również częściowo z terenu Norwegii w czasie swoich pobytów – jest
    to praca zdalna.
    W Polsce jest Pan rezydentem podatkowym na mocy wewnętrznych przepisów ze względu
    na pobyt powyżej 183 dni w roku oraz centrum interesów życiowych. W Norwegii na mocy
    wewnętrznych przepisów norweskich nie spełnia Pan kryteriów rezydencji podatkowej. W
    Norwegii nie posiada Pan majątku, wynajmuje Pan z żoną i teściową mieszkanie, z którego
    głównie korzysta teściowa. Ma Pan tam swoje biuro domowe, z którego korzysta podczas
    pobytu w Norwegii. Nie jest to jednak biuro w rozumieniu przepisów norweskich, gdyż
    posiada również meble wypoczynkowe (nie może tam Pan rozliczyć go jako koszt
    uzyskania przychodu) oraz jest użytkowane jako sypialnia, gdy Pana tam nie ma. W 2024 r.
    Pana pobyt w Norwegii nie przekroczył 60 dni. W kolejnych latach (zdarzenie przyszłe) nie
    przekroczy 90 dni w roku i nie będzie Pan również rezydentem podatkowym tego kraju.
    Chciałby Pan prawidłowo rozliczyć dochody z tych dwóch krajów i prawidłowo je
    przyporządkować do obu krajów, korzystając z Konwencji o unikaniu podwójnego
    opodatkowania między krajami. Stan faktyczny to stan na rok 2024, natomiast zdarzenie
    przyszłe to rozliczenie w latach kolejnych.
    Pytania
    1. Czy powinien Pan rozliczać swoje dochody zarówno w Polsce, jak i Norwegii, czy tylko
      w Polsce?
    2. Czy jeśli powinien Pan rozliczać dochody również w Norwegii to, czy dobrym kluczem
      będzie liczba dni roboczych spędzonych w Norwegii w porównaniu do tych w Polsce?
      Inaczej mówiąc: Czy powinien Pan rozliczać dochody proporcjonalnie do swojej pracy
      w tych krajach?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Pana działalność, to praca zdalna z pomocą pracowników z Polski, którą świadczy Pan
    głównie z Polski, ale częściowo z Norwegii. Pana działalność w Norwegii ma charakter

    rozliczeniowo-reprezentacyjny. Głównym kryterium rozliczania dochodów poza Polską jest
    kryterium posiadania zakładu w innym państwie.
    Na mocy artykuł 5 konwencji, zakład oznacza stałą placówkę, z której wykonywana jest
    działalność przedsiębiorstwa. Określenie zakład obejmuje również biuro. Wydaje się
    jednak, że biuro domowe, które jest jednocześnie sypialnią nie można nazwać stałą
    placówką. Nie są spełnione również kryteria określone w pkt. 4 ze względu na brak
    pobytów przekraczających 183 dni. Kryteria z punktu 6 również nie są spełnione, gdyż nie
    zawiera Pan kontraktów będąc w Norwegii (każdy z kontraktów został zawarty zdalnie z
    terenu Polski).
    W związku z tym biorąc pod uwagę artykuł 7 punkt 1, w Pana opinii nie wykonuje Pan
    działalności poprzez położony tam zakład, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu
    w Norwegii.
    Ad 2
    Jeśli jednak podlega Pan opodatkowaniu w Norwegii, to zgodnie z artykułem 7 punkt 1
    Konwencji powinien Pan przypisać Norwegii zyski w takiej mierze, w jakiej można je
    przypisać zakładowi norweskiemu. Punkt 2 Konwencji mówi o przypisaniu takich zysków,
    jakie mógłby Zakład osiągnąć będąc niezależnym przedsiębiorstwem w tym kraju.
    W związku z tym, matematycznie powinien Pan przypisać zyski uwzględniając również
    różnice w kosztach tych państw. Przychody byłyby identyczne. Wobec tego w Pana opinii
    w celu przypisania dochodów Norwegii powinien Pan skorzystać ze wzoru: [Zyski w
    Norwegii] = [Przychody ogólne] * [Liczba dni roboczych w Norwegii]/[Liczba dni roboczych
    ogółem] - [Koszty ogólne w tym okresie] * [Stosunek wartości analogicznych kosztów w
    Norwegii do kosztów w Polsce]. W przypadku kosztów głównie ma Pan na myśli koszty
    pracowników, które powinien Pan liczyć przez stosunek wynagrodzeń średnich w
    Norwegii, a Polsce. Reszta dochodów powinna być opodatkowana w Polsce. Dodatkowo
    cały dochód powinien być opodatkowany w Polsce po odliczeniu podatków zapłaconych w
    Norwegii, ze względu na Pana rezydencję podatkową w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy – przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 1a cyt. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        a) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        b) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów

      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    We wniosku wskazał Pan, że w Polsce jest Pan rezydentem podatkowym na mocy
    wewnętrznych przepisów ze względu na pobyt powyżej 183 dni w roku oraz centrum
    interesów życiowych. W Norwegii na mocy wewnętrznych przepisów norweskich nie
    spełnia Pan kryteriów rezydencji podatkowej.
    Zatem, w Pana przypadku ma zastosowanie Konwencja z 9 września 2009 r. między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu oraz Protokół do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134 poz. 899 ze zm.).
    Przy czym wskazuję, że zarówno Polska, jak i Norwegia notyfikowały Konwencję polsko-
    norweską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa
    podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz.
    1369, dalej: Konwencja MLI).
    Pana przychody z działalności gospodarczej – zagraniczny zakład
    Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie oznacza to:
        a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na
          terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na
          terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo,
          biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
        b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium
          jednego państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium
          innego państwa,
        c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na
          terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba
          ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo
          to faktycznie wykonuje
        - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
          Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Jak stanowi art. 5 ust. 1 Konwencji:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „zakład” oznacza stałą placówkę,
      przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
    Z art. 5 ust. 2 tego przepisu wynika, że:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
        (a)siedzibę zarządu:
        (b)filię;
        (c)biuro;
        (d)fabrykę;
        (e)warsztat;

        (f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce
          wydobywania zasobów naturalnych.
    W świetle art. 5 ust. 3 Konwencji:
      Określenie „zakład” obejmuje także plac budowy, prace konstrukcyjne, prace
      montażowe lub instalacyjne tylko wówczas, gdy trwają one dłużej niż dwanaście
      miesięcy.
    W myśl natomiast art. 5 ust. 4 ww. Konwencji:
      Bez względu na postanowienia ustępów 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, jeżeli
      przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje usługi w drugim
      Umawiającym się Państwie:
        a. za pośrednictwem osoby fizycznej obecnej w tym drugim Państwie przez okres
          lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym
          okresie, lub
        b. przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w każdym
          dwunastomiesięcznym okresie i usługi te są wykonywane w ramach tego
          samego projektu lub związanych ze sobą projektów przez jedną lub więcej osób
          fizycznych wykonujących te usługi w tym drugim Państwie lub obecnych w tym
          Państwie w celu wykonywania tych usług,
      i więcej niż 50 procent dochodów brutto, które można przypisać do wykonywanej
      działalności gospodarczej prowadzonej przez to przedsiębiorstwo w ciągu tego
      okresu lub okresów, jest uzyskiwane z tytułu wykonywania usług w tym drugim
      Państwie przez te osoby fizyczne, wówczas działalność prowadzona w tym drugim
      Państwie polegająca na wykonywaniu tych usług będzie uważana za działalność
      prowadzoną poprzez zakład posiadany przez to przedsiębiorstwo w tym drugim
      Państwie, chyba że usługi te są ograniczone do usług, o których mowa w ustępie 5
      niniejszego artykułu, które jeżeli są wykonywane za pośrednictwem stałej placówki,
      nie powodują powstania zakładu w związku z tą stałą placówką zgodnie z
      postanowieniami tego ustępu.
    Dokonując interpretacji postanowień umowy polsko-norweskiej należy także zwrócić
    uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się ty samym do stosowania zawartych w
    nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem,
    obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać
    z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, która stanowiła podstawę dla postanowień umowy polsko-norweskiej przez
    placówkę należy rozumieć pomieszczenia, a w pewnych okolicznościach także urządzenia i
    maszyny. Taka placówka musi mieć charakter stały, to znaczy musi być utworzona w
    określonym miejscu, z pewnym stopniem trwałości.
    Ponadto zgodnie z treścią ust. 4 do art. 5 Komentarza:
      Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
      wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego,
      czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka - jako miejsce działalności
      gospodarczej - może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy
      nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy

      posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy
      przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy
      dysponuje nimi w inny sposób. Tak więc placówką może być miejsce na targu lub
      stanowisko w składzie celnym (to jest miejsce do składowania podlegających ocleniu
      towarów). Placówka może być usytuowana w pomieszczeniach innego
      przedsiębiorstwa, na przykład wówczas, gdy przedsiębiorstwo zagraniczne
      dysponuje na stałe pomieszczeniem (lub jego częścią) należącym do innego
      przedsiębiorstwa.
    Ustępy od 4.1 do 4.3 Komentarza stanowią:
      Jak zaznaczono wyżej, sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji
      pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy, aby zaistniała
      stała placówka gospodarcza. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało
      formalne prawo do dysponowania taką placówką. Tak więc na przykład zakład
      mógłby istnieć, gdyby przedsiębiorstwo zajmowało nielegalnie pewne
      pomieszczenie, w którym prowadziłoby działalność gospodarczą.
    Nie jest wymagane formalne prawo do użytkowania miejsca, aby przedsiębiorstwo mogło
    stanowić zakład, lecz zwykła obecność przedsiębiorstwa w konkretnym miejscu
    niekoniecznie oznacza, że to miejsce jest do dyspozycji przedsiębiorstwa. Przedstawione
    wyżej zasady można zilustrować następującymi przykładami obecności przedstawicieli
    jednego przedsiębiorstwa w pomieszczeniach drugiego przedsiębiorstwa. Pierwszy
    przykład dotyczy sprzedawcy, który regularnie udaje się do ważnego klienta w celu
    zebrania zamówień i w tym celu spotyka się z dyrektorem do spraw zaopatrzenia w jego
    biurze. W tym przypadku pomieszczenia klienta nie są do dyspozycji przedsiębiorstwa, dla
    którego pracuje sprzedawca, i nie stanowią tym samym stałej placówki, za pośrednictwem
    której przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą (jednakże w zależności od
    okoliczności może być zastosowany ustęp 5 dla stwierdzenia istnienia zakładu).
    Drugi przykład dotyczy pracownika spółki, który przez dłuższy czas jest upoważniony do
    użytkowania biura w siedzibie innego przedsiębiorstwa (na przykład nowo nabyta filia) w
    celu nadzorowania, czy druga spółka przestrzega zobowiązań zgodnie z kontraktem
    zawartym z pierwszą spółką. W tym przypadku pracownik wykonuje działalność związaną
    z działalnością pierwszej spółki, a postawione do jego dyspozycji biuro w siedzibie drugiej
    spółki stanowi zakład jego pracodawcy, pod warunkiem że biuro jest w jego dyspozycji
    przez tak długi okres, że staje się „stałą placówką działalności gospodarczej” (zob. punkty
    od 6 do 6.3) i że działalność tam podejmowana wykracza poza działalność mieszczącą się
    w punkcie 4 tego artykułu.
    Do stałości placówki odnoszą się ustępy 6 i 6.1 Komentarza, które stanowią:
      Z faktu, że placówka musi być stała, wynika, iż zakład może istnieć tylko wówczas,
      gdy placówka ma określony stopień trwałości, to znaczy nie ma charakteru wyłącznie
      tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
      rzeczywistości istnieje przez krótki czas, jeśli ze względu na szczególny rodzaj
      działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Czasami trudno ustalić,
      czy tak właśnie jest. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita,
      gdy chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie
      uważa się, iż zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za
      pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy. Jednym z
      wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny; w
      takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być
      brany pod uwagę w połączeniu z liczbą wszystkich okresów, w których była
      użytkowana (okres może rozciągnąć się na wiele lat). Inny wyjątek dotyczy
      działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie w danym państwie; w takiej
      sytuacji działalność gospodarcza może trwać krótko z uwagi na jej charakter, lecz
      ponieważ jest ona prowadzona całkowicie w tym państwie, to jej związek z tym
      państwem jest silniejszy. W celu ułatwienia stosowania ustawodawstwa

      podatkowego zaprasza się państwa znajdujące się w obliczu sporów w kwestii
      ustalenia, czy dana placówka, która istnieje jedynie przez krótki okres, stanowi
      zakład, do przestudiowania tych praktyk.
      Jak wykazano w punktach 11 i 19, czasowe przerwy w działalności nie powodują, że
      zakład przestaje istnieć. Podobnie, jak omówiono w punkcie 6, jeżeli konkretna
      placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to użytkowanie powtarza się
      regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka placówka ma czysto
      tymczasowy charakter.
    Z kolei ustęp 7 Komentarza stanowi, że:
      Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
      działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Jak stwierdzono wyżej, w
      punkcie 3, działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego. Co więcej,
      jej działalność nie musi być obowiązkowo trwała, co oznacza, że mogą istnieć
      przerwy między poszczególnymi operacjami; jej operacje muszą jednak mieć
      regularny charakter.
    Podkreślenia także wymaga, że od ogólnej zasady istnienia zakładu istnieje szereg
    wyłączeń. W myśl art. 5 ust. 5 umowy polsko – norweskiej, bez względu na poprzednie
    postanowienia niniejszego artykułu, określenie „zakład” nie obejmuje:
        (a)użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
          dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
        (b)utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,
          wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostawy;
        (c)utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,
          wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
        (d)utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
          zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
        (e)utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla
          przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze
          przygotowawczym lub pomocniczym;
        (f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia
          którychkolwiek rodzajów działalności, o jakich mowa w punktach a) do e)
          niniejszego ustępu, pod warunkiem, że całkowita działalność tej placówki,
          wynikająca z takiego połączenia ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Tak więc ust. 5 art. 5 umowy polsko – norweskiej, wylicza różne rodzaje działalności, które
    uważa się za wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w ust. 1, i które nie stanowią
    zakładu, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki.
    Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy
    charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować
    rozszerzająco. Dlatego działalność, która nie może zostać zaliczona do żadnego z ww.
    przypadków będzie uznawana z zakład, w rozumieniu ww. umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Nie można zgodzić się z Pana twierdzeniem, że Pana działalność pełni funkcję bardziej
    pomocniczą/reprezentatywną, a biuro domowe, które jest jednocześnie sypialnią, nie
    może być uznane za stałą placówkę.
    Wyjaśniam, że działalność przygotowawcza lub pomocnicza, to taka działalność, której
    rezultaty są zbyt mało wymierne (odległe) w odniesieniu do zysków uzyskiwanych przez
    przedsiębiorstwo zagraniczne, aby można było im przypisać jakąkolwiek ich część.
    Działalność stałej placówki nie stanowi czynności o charakterze przygotowawczym lub
    pomocniczym, gdy stała placówka dostarcza nie tylko informacje, ale na przykład

    opracowuje również plan dostosowany specjalnie dla potrzeb indywidualnego klienta (pkt
    25 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD, s. 127).
    Działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy
    stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, a także gdy
    istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością, a
    uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Należy więc zbadać każdy przypadek
    oddzielnie.
    W tym miejscu podkreślam, że określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie,
    środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej,
    niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa;
    wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy
    przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy
    dysponuje nimi w inny sposób.
    Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego
    działalności gospodarczej, wystarczy aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie
    wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką
    placówką.
    We wniosku wskazał Pan, w przeważającej części prowadzi Pan działalność w Polsce, ale
    też i w Norwegii. W obu krajach ma Pan jednoosobową działalność gospodarczą. W
    ramach swojej działalności gospodarczej współpracuje Pan z różnymi podmiotami, w tym
    z firmami norweskimi. W Polsce jest Pana główna działalność gospodarcza. W Norwegii
    wystawia Pan faktury często ze względu na audytorów, którzy wymagają wystawienia
    faktury z norweskiej firmy, natomiast dochody rozlicza Pan zarówno w Norwegii, jak i w
    Polsce. Pracuje Pan częściowo z terenu Norwegii w czasie swoich pobytów – jest to praca
    zdalna. W Norwegii ma Pan swoje biuro domowe, z którego korzysta podczas pobytu w
    Norwegii.
    Z uwagi na powyższe stwierdzam, że – wbrew Pana twierdzeniom prowadzi Pan
    działalność gospodarczą w Norwegii, która spełnia warunki uznania ją za prowadzoną za
    pomocą „zagranicznego zakładu”, o którym mowa w art. 5 Konwencji polsko-norweskiej.
    Skoro w obu krajach ma Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w Norwegii
    wystawia Pan faktury, dochody rozlicza Pan zarówno w Norwegii, jak i w Polsce, a ponadto
    podczas pobytu w Norwegii pracuje Pan zdalnie z biura domowego, to nie można uznać,
    że Pana działalność w Norwegii ma charakter pomocniczy oraz że nie posiada Pan w
    Norwegii stałej placówki, za pomocą której prowadzi Pan działalność w tym państwie.
    Opodatkowanie dochodów na gruncie Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Na mocy art. 7 ust. 1 Konwencji:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje
      działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w
      drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu
      zakładowi.
    W myśl art. 7 ust. 2 Konwencji:
      Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład to. z zastrzeżeniem
      postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu, w każdym Umawiającym się Państwie
      należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby

      wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych
      warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w
      stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.
    Stosownie do art. 7 ust. 3 Konwencji:
      Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie wydatków ponoszonych na
      rzecz tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami
      administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym
      położony jest zakład, czy gdzie indziej.
    Zgodnie z art. 7 ust. 4 Konwencji:
      Nie można przypisać zakładowi zysków tylko z tytułu zakupu dóbr lub towarów przez
      ten zakład dla przedsiębiorstwa.
    Skutki podatkowe posiadania zakładu w Norwegii
    Pana dochody jako polskiego rezydenta podatkowego osiągnięte z tytułu działalności
    gospodarczej prowadzonej zarówno w Polsce, jak i Norwegii będą podlegały
    opodatkowaniu na zasadach wynikających z art. 7 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej.
    W związku z powyższym, zyski Pana przedsiębiorstwa w części przypadającej na
    działalność zakładu położonego w Norwegii, powinny być opodatkowane w Norwegii,
    jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Sposób
    alokacji przychodów (i kosztów) do zakładu oraz do Pana przedsiębiorstwa regulują
    przepisy art. 7 ust. 2 w zw. z ust. 3 umowy polsko-norweskiej. Przy czym, przy ustalaniu
    przychodów (i kosztów) zakładu dopuszcza się odliczenie wydatków ponoszonych na rzecz
    tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi,
    niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym jest położony zakład, czy
    gdzie indziej.
    Wobec powyższego, nie zgadzam się z Pana stanowiskiem, że przy ustalaniu dochodu
    dobrym kluczem będzie liczba dni roboczych spędzonych w Norwegii w porównaniu do
    tych w Polsce.
    Przy ustalaniu dochodu zakładu uwzględnione powinny być wszelkie przychody związane
    z działalnością zakładu oraz wszystkie koszty służące uzyskaniu tych przychodów,
    niezależnie od tego, czy powstały one państwie, w którym usytuowany jest zakład, tj. w
    Norwegii, czy w państwie Pana „głównej działalności”, tj. Polsce. Innymi słowy, przychody
    osiągane przez zakład w Norwegii powinny być traktowane jako powstałe na terytorium
    Norwegii, a koszty poniesione przez zakład w Norwegii powinny być traktowane jako
    ponoszone na terytorium Norwegii.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i
    stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu pytań. Inne kwestie wynikające z
    opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska, które nie zostały
    objęte pytaniami nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej, rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.