Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.288.2025.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Otrzymanie odszkodowania od podwykonawcy na podstawie
ugody sądowej a przychód podatkowy.
Słowa kluczowe: odszkodowania-odszkodowanie umowne
przychód
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z
    tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy środki finansowe przyznane
    Spółce w wyniku ugody sądowej zawartej z Wykonawcami nie stanowią dla Spółki
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania.
    Przedmiot przeważającej działalności Spółki ujawniony w Rejestrze Przedsiębiorców
    Krajowego Rejestru Sądowego to produkcja (...). Wnioskodawca należy do jednej z
    największych grup (...) w Europie. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...),
    a także części zamiennych do nich.
    Wnioskodawca wskazuje, że w styczniu 2022 r. doszło do wpisu w KRS połączenia
    Wnioskodawcy oraz spółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...)
    (dalej: „A”). Połączenie nastąpiło w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych
    poprzez przeniesienie całego majątku (A) (spółka przejmowana) na (B) (spółka
    przejmująca). W związku z połączeniem, (B) jest następcą prawnym (A). Zgodnie z art. 494
    § 1 Kodeksu spółek handlowych, spółka przejmująca (B) wstąpiła z dniem połączenia we
    wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej (A).
    Z uwagi na to, w dalszej części opisu stanu faktycznego w odniesieniu do zdarzeń, które
    nastąpiły przed połączeniem, Spółka będzie posługiwać się określeniem (A)
    (Wnioskodawca) a w odniesieniu do zdarzeń, które nastąpiły już po połączeniu
    określeniem Wnioskodawca/Spółka. W dalszej części wniosku (uzasadnienie) Spółka
    będzie posługiwać się jednolicie wyłącznie określeniem Spółka/Wnioskodawca.
    W 2017 r. całość produkcji (...) realizowana przez (A) (Wnioskodawcę) była produkowana i
    dostarczana na rzecz jej niemieckiego kontrahenta należącego do tej samej grupy
    kapitałowej co (A) (Wnioskodawca) (dalej: „Kontrahent”) na podstawie zawartej z nim
    umowy na produkcję i dostawę (...) (dalej: „Umowa”).
    W 2017 r. trakcie obowiązywania Umowy z Kontrahentem na linii wykorzystywanej przez
    (A) (Wnioskodawcę) do produkcji (...) na rzecz Kontrahenta doszło do awarii, która
    znacząco ograniczyła możliwości produkcyjne (...) przez (A) (Wnioskodawcę). Awaria linii
    wynikała z błędu w trakcie realizacji remontu linii pras popełnionego przez wykonawcę –
    serwisanta, z którym (A) (Wnioskodawca) zawarła umowę o remont linii produkcyjnej oraz
    jego podwykonawców (dalej łącznie jako: „Wykonawcy”).
    W rezultacie awarii, (A) (Wnioskodawca) zmuszony był wstrzymać produkcję na okres
    ponad tygodnia, a następnie w związku ze stopniowym dochodzeniem do standardowej
    wydajności, w miarę usuwania skutków awarii, nie mógł zrealizować poziomów produkcji i
    dostaw zamówionych przez Kontrahenta. W konsekwencji, (A) (Wnioskodawca) i
    Kontrahent ponieśli znaczne szkody finansowe.
    (A) (Wnioskodawca) wraz z Kontrahentem była objęta globalną polisą ubezpieczeniową, na
    podstawie której ubezpieczyciel uznając szkodę wypłacił (A)(Wnioskodawcy) i
    Kontrahentowi odszkodowanie w związku z awarią linii produkcyjnej, które to
    odszkodowanie częściowo pokrywało wartość szkody powstałej w związku z awarią linii.
    Niezależnie od powyższego, w związku z brakiem wywiązania się przez (A) (Wnioskodawcę)
    z zamówionego poziomu dostaw, Kontrahent wystąpił z roszczeniem do (A)
    (Wnioskodawcy) o zapłatę odszkodowania. W tym zakresie, w 2018 r. (A) (Wnioskodawca)
    zawarł z Kontrahentem porozumienie (dalej: „Porozumienie”), na mocy którego
    zobowiązał się do zapłaty roszczenia na rzecz Kontrahenta.
    Wysokość roszczenia określona w Porozumieniu została oszacowana przez podmioty
    niezależne od stron. Zgodnie z treścią Porozumienia, (A) (Wnioskodawca) zobowiązała się
    dochodzić pozostałej części odszkodowania od Wykonawców na drodze prawnej, a
    Kontrahent zobowiązał się do czasowego powstrzymywania się od dochodzenia swoich
    roszczeń wobec (A) (Wnioskodawcy). Zgodnie z Porozumieniem, w przypadku otrzymania
    jakichkolwiek środków od Wykonawców związanych z dochodzonym odszkodowaniem, (A)
    (Wnioskodawca) zobowiązany był do poinformowania o tym Kontrahenta i przelania na

    jego rzecz tych środków. Każda taka płatność miała zmniejszać roszczenie Kontrahenta
    względem (A) (Wnioskodawcy).
    (A) (Wnioskodawca) wystąpił na drogę sądową celem uzyskania pozostałej kwoty
    poniesionych szkód od Wykonawców. W toku postępowania w 2025 r. Spółka zawarła
    ugodę sądową z Wykonawcami dotyczącą dochodzonego odszkodowania. W ugodzie
    zostało wskazane, że została ona zawarta w związku ze szkodami, które Spółka poniosła
    wskutek awarii na linii produkcyjnej, która była remontowana przez Wykonawców.
    Wykonawcy formalnie nie uznają roszczenia Spółki. W ugodzie zostało natomiast
    wskazane, że zawarcie ugody w pełni i całkowicie zaspokaja wszelkie wzajemne roszczenia
    stron związane z awarią, w tym w szczególności roszczenie Spółki, które było przedmiotem
    toczącego się postępowania sądowego (roszczenie o wypłatę odszkodowania w związku
    ze znacznymi szkodami finansowymi spowodowanymi awarią).
    W ramach ugody zostało również wskazane, że strony zrzekają się wzajemnie (zwalniają
    się z długu) z roszczenia będącego przedmiotem toczącego się postępowania sądowego
    oraz wszelkich innych przeszłych, obecnych i przyszłych roszczeń, które strony mogłyby od
    siebie dochodzić w związku z awarią. Wobec tego, należy przyjąć, że kwota, którą zapłacili
    Wykonawcy została wypłacona tytułem odszkodowania związanego z awarią linii
    produkcyjnej, a nie jako wyłącznie wynagrodzenie tytułem zrzeczenia się przez Spółkę
    roszczeń cywilnoprawnych względem Wykonawców.
    Zgodnie z ugodą, wypłata odszkodowania została dokonana przez Wykonawców
    bezpośrednio na rachunek bankowy Kontrahenta (z pominięciem Spółki). Wnioskodawca
    wskazuje w tym zakresie, że taki sposób uregulowania płatności został wybrany ze
    względów technicznych (w tym m.in. celem uniknięcia dodatkowych opłat związanych z
    płatnościami w obcej walucie (EUR)), celem uproszczenia struktury płatności. Spółka
    wskazuje również, że zgodnie z treścią Porozumienia, byłaby i tak zobowiązana do
    przelewu całej otrzymanej kwoty na rzecz Kontrahenta.

## Pytanie

Czy środki finansowe przyznane Spółce w wyniku ugody sądowej zawartej z Wykonawcami
    nie stanowią dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, odpowiedź na
    zadane pytanie powinna brzmieć twierdząco, tj. środki finansowe przyznane Spółce w
    wyniku ugody sądowej zawartej z Wykonawcami nie stanowią dla Spółki przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14 Ustawy o CIT, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym
    również różnice kursowe. Ustawodawca nie wprowadził do Ustawy o CIT ogólnej,
    zamkniętej definicji przychodu podatkowego. Przykładowy katalog przychodów zawarty w
    art. 12 ust. 1 Ustawy o CIT nie jest wyczerpujący i ma charakter otwarty.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych i praktyce organów podatkowych wskazuje się
    jednak, że aby zaliczyć dane przysporzenie majątkowe do przychodów danego podmiotu,
    musi ono posiadać przymiot trwałości i definitywności – nie wystarczy, że jedynie
    formalnie stanowi ono pewne przysporzenie na rzecz podmiotu, który je uzyskuje.
    Oznacza to, że musi ono w sposób ostateczny faktycznie powiększyć aktywa podatnika,
    ewentualnie trwale zmniejszyć jego zobowiązania. Jak wskazał przykładowo NSA w wyroku
    z 16 marca 2022 r., sygn. akt II FSK 1695/19, Przychodem jest tylko takie przysporzenie
    majątkowe, które ma charakter trwały (definitywny), a przez to – prawnie uchwytny.

    Wnioskodawca wskazuje, że przychód, który uzyskał w wyniku ugody sądowej zawartej z
    Wykonawcami nie posiadał przymiotu trwałości i definitywności. Po pierwsze, środki
    pieniężne (odszkodowanie) nie zostało bezpośrednio wypłacone na rachunek bankowy
    Spółki i nie mogła ona nim w żaden sposób swobodnie dysponować. Po drugie, na mocy
    Porozumienia Spółka była zobowiązana do wypłaty tych środków pieniężnych na rzecz
    innego podmiotu – Kontrahenta w takiej samej wysokości, jaką otrzymała od
    Wykonawców aby pomniejszyć własne zobowiązania z tytułu odszkodowania. W związku z
    tym, w wyniku wypłaty środków pieniężnych w ramach ugody sądowej zawartej z
    Wykonawcami Spółka nie uzyskała żadnego rzeczywistego, definitywnego i
    bezwarunkowego przysporzenia majątkowego.
    Spółka zaznacza również, że w jej ocenie nie ma znaczenia kolejność wykonania
    świadczeń, tj. fakt, że technicznie Spółce najpierw przyznano środki finansowe w ramach
    ugody sądowej a zaraz potem technicznie doszło do uregulowania zobowiązania Spółki
    względem Kontrahenta – tak, jak wskazywano wyżej, ze względów technicznych doszło do
    jednego przelewu środków pieniężnych – bezpośrednio od Wykonawców do Kontrahenta.
    Przelew ten realizował więc te obie czynności.
    Wnioskodawca wskazuje, że w wyniku dokonanego przelewu środków pieniężnych bilans
    ekonomiczny dokonanego rozliczenia pozostał dla Spółki neutralny.
    W związku z powyższym, można uznać, że w ramach tej transakcji Spółka pełniła rolę
    zbliżoną do pośrednika w dochodzeniu odszkodowania od Wykonawców na rzecz
    Kontrahenta. Zgodnie z treścią Porozumienia Spółka była bowiem zobowiązana do
    przekazania na rzecz Kontrahenta całej, pełnej kwoty odszkodowania otrzymanego od
    Wykonawców.
    W związku z tym, w ocenie Spółki już z wyżej przedstawionych powodów nie można
    twierdzić, że przychód uzyskany przez Spółkę w wyniku ugody sądowej zawartej z
    Wykonawcami stanowi dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych.
    Ponadto, w art. 12 ust. 4 Ustawy o CIT wyliczono w sposób enumeratywny zdarzenia,
    które nie powodują powstania przychodu podatkowego. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a
    Ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych
    do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak wskazuje się w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS oraz
    w komentarzach doktryny, warunkiem możliwości zastosowania tego przepisu jest
    spełnienie dwóch poniższych warunków:
    1) wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika, a następnie mu zwrócony . Zwraca
      się uwagę, że wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego,
    2) brak uprzedniego zaliczenia zwróconego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    Ad 1)
    W ocenie Wnioskodawcy przychód uzyskany przez Spółkę w wyniku ugody sądowej
    zawartej z Wykonawcami w związku z odszkodowaniem związanym z awarią linii
    produkcyjnej stanowi ten sam wydatek, który Spółka zobowiązana była do poniesienia na
    rzecz Kontrahenta w związku z roszczeniem wynikającym z faktu niedotrzymania
    określonego w Umowie poziomu dostaw z uwagi na powstałą awarię linii produkcyjnej.
    Wnioskodawca wskazuje, że w ramach wykonania ugody sądowej (przelewu środków
    przez Wykonawcę) doszło do jednoczesnego poniesienia przez Spółkę wydatku na rzecz
    Kontrahenta, jak i do jego zwrotu przez Wykonawców na rzecz Spółki. Spółka zobowiązana
    była do zapłaty na rzecz Kontrahenta odszkodowania w związku z brakiem realizacji
    zamówionego poziomu dostaw (które wynikało z awarii linii produkcyjnej) i jednocześnie
    na mocy ugody sądowej Wykonawcy byli zobowiązani do wypłaty na rzecz Spółki
    odszkodowania związanego ze szkodami wynikłymi z awarii linii produkcyjnej, którą

    remontowali. Spółka podkreśla, że wypłata odszkodowania bezpośrednio od
    Wykonawców na rachunek bankowy Kontrahenta potwierdza, że wydatek poniesiony był
    odpowiednikiem wydatku zwróconego. Ponadto, wskutek dokonanej wypłaty przez
    Wykonawców na rzecz Kontrahenta, zaspokojone zostało roszczenie Kontrahenta
    względem Spółki.
    Zdaniem Spółki należy uznać, że odszkodowanie uzyskane w ramach ugody sądowej przez
    Spółkę od Wykonawców będzie stanowić zwrot wydatków, które Spółka musiała ponieść
    na rzecz Kontrahenta. Wobec tego, wydatek poniesiony będzie odpowiednikiem wydatku
    zwróconego. Wnioskodawca wskazuje, że jego odpowiedzialność wobec Kontrahenta, jak i
    roszczenie o wypłatę odszkodowania przez Wykonawców opierają się na tej samej
    podstawie faktycznej – odszkodowaniu związanym z awarią linii produkcyjnej Spółki, którą
    remontowali Wykonawcy i która to awaria doprowadziła do powstania znaczących szkód
    finansowych po stronie Spółki i Kontrahenta. Wobec tego, zdaniem Spółki oba te wydatki
    należy uznać za ekwiwalentne. Przysporzenie uzyskane od Wykonawców w wyniku ugody
    sądowej jest dokładniej takiej samej wysokości, jak środki wypłacone na rzecz
    Kontrahenta. Mając na uwadze powyższe, warunek ten należy uznać za spełniony.
    Ad 2)
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.
    W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że wydatek poniesiony przez Spółkę na
    rzecz Kontrahenta nie spełnił definicji kosztu uzyskania przychodu, o której mowa w art.
    15 ust. 1 Ustawy o CIT. Wydatek ten został bowiem jednocześnie poniesiony jedynie
    technicznie, przejściowo i został Spółce równocześnie zwrócony przez Wykonawców. W
    związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy nie można uznać tego wydatku za definitywny.
    Dodatkowo przepis zawarty w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę
    wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt
    dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie
    mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT za koszt uzyskania przychodów nie uznaje się
    m.in. kar umownych i odszkodowań za wady dostarczonych towarów, wykonanych usług i
    robót oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad
    towarów albo wykonanych robót i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatek, który Wnioskodawca poniósł na rzecz Kontrahenta
    związany z odszkodowaniem z tytułu braku realizacji zamówionego poziomu dostaw
    stanowił wydatek, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT (wada wykonania
    usługi) i w związku z tym nie mógłby on zostać zaliczony przez Spółkę do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Wymienione wu art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT sytuacje, które nie pozwalają na
    zaliczenie wydatków do kosztów zyskania przychodu obejmują szeroki katalog
    przypadków nienależytego wykonania zobowiązań. W praktyce interpretacyjnej organów
    podatkowych wskazuje się, że katalog ten powinno się rozumieć w sposób szeroki – nie
    ogranicza się go do konkretnego sposobu odpowiedzialności za ryzyko.
    W interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS wskazuje się na
    szerokie rozumienie odszkodowań/kar umownych niestanowiących podatkowych kosztów
    uzyskania przychodów na gruncie Ustawy CIT:
    - Kara umowie zapłacona przez Państwa na rzecz kontrahenta związana z opóźnieniem w
      dostawie towaru i wykonaniu usługi w istocie stanowi potwierdzenie, że usługa nie
      została wykonana prawidłowo (niezależnie od przyczyn). Nieterminowe wykonanie
      przez Państwa zobowiązań wynikających z umowy dostawy wielokrotnej stanowi

      bowiem wadę wykonanych robót i usług, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop i
      to niezależnie od tego, czy opisane we wniosku opóźnienie wynikało z Państwa winy
      czy też z okoliczności niezależnych od Spółki. W ryzyko działalności przedsiębiorcy
      wpisana jest bowiem odpowiedzialność za nieterminową realizację umów. Zapłata
      kary za nieterminowe wykonanie umowy dostawy wielokrotnej jest karą za wadliwe
      wykonanie usługi, a tym samym mieści się w katalogu kar umownych i odszkodowań
      wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w świetle przepisu przytoczonego
      powyżej art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. W mojej ocenie kara umowna związana z
      opóźnieniem w dostawie towaru i wykonaniu usługi nie stanowi zatem kosztu
      uzyskania przychodów. (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 28 lutego 2025 r.,
      znak: 0114-KDIP2-2.4010.718.2024.1.RK);
    - Z powyższych rozważań należy wyciągnąć wniosek, że cywilnoprawne rozumienie "wad
      wykonanych robót i usług" nie może znaleźć zastosowania dla rekonstrukcji normy
      prawnej wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, chociażby z tego względu, że odnosi się wyłącznie do niektórych umów
      rezultatu przewidzianych w KC. Tym samym, zgodnie z zasadą autonomii prawa
      podatkowego, należy przyjąć szersze rozumienie pojęcia "wadliwości wykonanych
      robót i usług", które będzie mogło być zastosowane do wszelkich stosunków
      obligacyjnych wywołujących skutki podatkowe, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem, przepis art. 16 ust. 1 pkt
      22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nakazuje wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu
      wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
      towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót
      i usług, niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata
      kary umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie ryzyka.
      (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 27 września 2024 r., znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.342.2024.3.AW).
    Obowiązek wypłaty przez Spółkę odszkodowania na rzecz Kontrahenta jest konsekwencją
    niewywiązania się przez Spółkę z zamówionego poziomu dostaw (...). W związku z tym,
    odszkodowanie wypłacone na rzecz Kontrahenta stanowi odszkodowanie, o którym mowa
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT.
    Podsumowując, odszkodowanie wypłacone Kontrahentowi przez Spółkę w ramach ugody
    sądowej z Wykonawcami stanowi wydatek, który nie mógł zostać przez Spółkę zaliczony
    do kosztów uzyskania przychodów na gruncie Ustawy o CIT. Mając na uwadze powyższe,
    warunek ten również należy uznać za spełniony.
    W związku z powyższym, przychód uzyskany przez Spółkę w wyniku ugody sądowej
    zawartej z Wykonawcami nie stanowi dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych (art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy o CIT).
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora KIS w podobnych stanach faktycznych:
    - W związku ze zwrotem kwoty nieautoryzowanej transakcji nie nastąpi po Państwa
      stronie wzrost aktywów oraz przyrost majątku - wpływy będą wynikały ze zwrotu kwot,
      które Państwo wypłacili na rzecz klientów. Należy się zatem z Państwem zgodzić, że w
      przypadku zwrotu kwoty nieautoryzowanej transakcji nie wystąpi po Państwa stronie
      przychód podatkowy ze względu na fakt, że nie jest to dla Państwa przysporzenie, a
      jedynie zwrot wydatku, który nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
      na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT. (interpretacja indywidualna Dyrektora
      KIS z 21 marca 2025 r., znak: 0114-KDIP2-2.4010.37.2025.1.KW);
    - Na mocy prawomocnego wyroku sądu karnego na rzecz Spółki zostało zasądzone
      świadczenie pieniężne tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej
      doprowadzeniem Spółki do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem. [...]

      Powstanie szkody po stronie Spółki było związane z wystawieniem na rzecz Spółki w
      latach 2014-2015 faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych
      (dalej: "puste faktury"). [...] stwierdzić należy, że odszkodowanie, otrzymane od osób
      zobowiązanych do częściowego naprawienia szkody na podstawie prawomocnego
      wyroku sądu karnego stanowi częściowy zwrot wydatków poniesionych przez Spółkę
      niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zatem nie będzie stanowił
      przychodu podatkowego dla Spółki. W tej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 4
      pkt 6a ustawy o CIT (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 13 kwietnia 2022 r.,
      znak: 0111-KDIB1-2.4010.17.2022.1.AK);
    - W drodze negocjacji ustalono, że Dostawca D zwróci Spółce część wypłaconego
      Klientowi K odszkodowania. [...] W świetle powyższych wyjaśnień, jeżeli w istocie
      otrzymana od Dostawcy D wartość 66% kwoty A stanowi zwrot wydatków
      poniesionych przez Wnioskodawcę na zapłatę odszkodowania na rzecz Klientowi K,
      która nie stanowiła (bo nie mogła) kosztów podatkowych, to zastosowanie w sprawie
      znajdzie wyłączenie z przychodów podatkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt
      6a u.p.d.o.p. W konsekwencji, otrzymana przez Wnioskodawcę wartość 66% kwoty A
      stanowiąca zwrot wydatków poniesionych przez niego na zapłatę odszkodowania
      (które nie zostały zaliczone do kosztów podatkowych), nie stanowi przychodu
      podatkowego, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
      prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. (interpretacja indywidualna
      Dyrektora KIS z 14 sierpnia 2020 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.265.2020.1.IZ);
    - Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że niewątpliwie potrącenie przez
      Zamawiającego z wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy kwoty naliczonej mu kary
      umownej stanowi o poniesieniu tego wydatku przez Wnioskodawcę, niezależnie od
      tego, czy do potrącenia doszło zasadnie, czy też niezasadnie. Z uwagi na brzmienie
      przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kwoty tego potrącenia
      Wnioskodawca nie uznał za koszt podatkowy. W wyniku zawartej ugody sądowej
      została Wnioskodawcy zwrócona m.in. kwota 1.436.249,88 zł stanowiąca uprzednio
      zapłaconą przez Wnioskodawcę karę umowną za nieterminowe zakończenie
      inwestycji. [...] W konsekwencji otrzymana przez Wnioskodawcę kwota 1.436.249,88 zł
      stanowiąca zwrot wydatków poniesionych przez niego na zapłatę kary umownej (które
      nie zostały zaliczone do kosztów podatkowych), nie będzie stanowiła przychodu
      podatkowego (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 3 czerwca 2020 r., znak:
      0111-KDIB1-1.4010.92.2020.2.BK).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Ustawodawca nie wprowadził do Ustawy o CIT ogólnej, zamkniętej definicji przychodu
    podatkowego. Przykładowy katalog przychodów zawarty w art. 12 ust. 1 Ustawy o CIT nie
    jest wyczerpujący i ma charakter otwarty.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych i praktyce organów podatkowych wskazuje się
    jednak, że aby zaliczyć dane przysporzenie majątkowe do przychodów danego podmiotu,
    musi ono posiadać przymiot trwałości i definitywności – nie wystarczy, że jedynie
    formalnie stanowi ono pewne przysporzenie na rzecz podmiotu, który je uzyskuje.
    W doktrynie podkreśla się jednocześnie, iż: Podatek dochodowy od osób prawnych jest
    podatkiem bezpośrednim, który ciąży na podatnikach uzyskujących przychód w postaci
    przysporzenia majątkowego powodującego przyrost ich aktywów lub zmniejszenie ich

    zobowiązań. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do
    przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w
    tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej
    (por. J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Legalis, 2010).
    W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych zawarto jednocześnie katalog
    przysporzeń, które nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Katalog zawarty w art.
    12 ust. 4 ustawy o CIT, w przeciwieństwie do wykazu przyjętego przez ustawodawcę w art.
    12 ust. 1 ww. ustawy, ma charakter zamknięty, co oznacza, że niedopuszczalne jest
    rozszerzanie go na inne kategorie nieujęte wprost w tym przepisie.
    W myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy,
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi
    wydatków niezaliczonych z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 15
    ustawy o CIT bądź z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany
    wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust.
    4 pkt 6a Ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 15 lub z uwagi na art. 16 tej ustawy
    oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony
    podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku
    zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został
    poniesiony.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego we wniosku, w 2022 r. doszło do połączenia spółki
    (B) (spółka przejmująca) ze spółką (A) (spółka przejmowana), w wyniku którego (B) Sp. z o.
    o. stała się następcą prawnym przejętej spółki.
    W 2017 r. awarii uległa linia produkcyjna (A) produkująca (...) na rzecz Kontrahenta. Awaria
    linii wynikała z błędu w trakcie realizacji remontu linii pras popełnionego przez
    Wykonawców. Zdarzenie to znacząco ograniczyło możliwości produkcyjne (A), w rezultacie
    czego Spółka i Kontrahent ponieśli znaczne szkody finansowe. Odszkodowanie z polisy
    ubezpieczeniowej częściowo pokryło wartość szkody.
    Niezależnie od tego, Kontrahent wystąpił z roszczeniem do (A) o zapłatę odszkodowania.
    Pomiędzy spółkami zawarte zostało porozumienie na mocy którego (A) zobowiązał się do
    zapłaty roszczenia na rzecz Kontrahenta. Zgodnie z treścią porozumienia, (A) zobowiązała
    się dochodzić pozostałej części odszkodowania od Wykonawców na drodze prawnej, a
    Kontrahent zobowiązał się do czasowego powstrzymywania się od dochodzenia swoich
    roszczeń wobec (A).
    Zgodnie z Porozumieniem, w przypadku otrzymania jakichkolwiek środków od
    Wykonawców związanych z dochodzonym odszkodowaniem, (A) zobowiązany był do
    poinformowania o tym Kontrahenta i przelania na jego rzecz tych środków. Każda taka
    płatność miała zmniejszać roszczenie Kontrahenta względem (A).
    Zgodnie z zapisami porozumienia zawartego z Kontrahentem, wypłata odszkodowania (ze
    względów technicznych) została dokonana przez Wykonawców bezpośrednio na rachunek
    bankowy Kontrahenta (z pominięciem Spółki).
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy środki finansowe przekazane w ramach ugody
    sądowej przez Wykonawców na rzecz Spółki (z pominięciem rachunku bankowego Spółki)
    bezpośrednio na rachunek bankowy Kontrahenta, stanowią dla Spółki przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów zauważyć należy, że przychodem są w
    szczególności otrzymane pieniądze. Z opisu zdarzeniu we wniosku wynika, że Wykonawca
    dokonał wypłaty odszkodowania – wynikającego z zawartej ugody – na Państwa rzecz. Co

    prawda przelew został dokonany z pominięciem Państwa rachunku bankowego, co jednak
    nie przesądza o tym, że nie można mówić o przysporzeniu mającym charakter definitywny.
    Fakt, że odszkodowanie zostało przez Wykonawcę przekazane bezpośrednio na rachunek
    bankowy Państwa Kontrahenta, wynikał z zapisów ugody sądowej i jak Państwo wskazują:
    „taki sposób uregulowania płatności został wybrany ze względów technicznych, (...) celem
    uproszczenia struktury płatności”. Zgodnie z treścią Porozumienia, Spółka byłaby i tak
    zobowiązana do przelewu całej otrzymanej kwoty na rzecz Kontrahenta. Ponadto, jak
    wyraźnie wskazują Państwo we wniosku: „Każda taka płatność miała zmniejszać
    roszczenie Kontrahenta względem (A)”.
    Z kolei odnosząc się do przywołanego przez Państwa przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a, jak
    Państwo zauważyli w uzasadnieniu własnego stanowiska, aby można było zastosować
    wskazany przepis konieczne jest spełnienie dwóch poniższych warunków:
    1) wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika, a następnie mu zwrócony . Zwraca
      się uwagę, że wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego,
    2) brak uprzedniego zaliczenia zwróconego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    W zdarzeniu opisanym przez Państwa we wniosku, taka sytuacja nie miała miejsca.
    Pierwotnie nie ponieśli Państwo wydatku związanego z wypłatą odszkodowania
    Kontrahentowi, tym samym nie może być mowy o zwrocie tego wydatku na Państwa rzecz
    przez Wykonawcę.
    Jak wynika z treści wniosku, Kontrahent zobowiązał się do czasowego powstrzymywania
    się od dochodzenia swoich roszczeń wobec Państwa, dopiero w momencie otrzymania
    jakichkolwiek środków od Wykonawców, byli Państwo zobowiązani do poinformowania o
    tym Kontrahenta i przelania tych środków na jego rzecz. Z tego powodu – wbrew Państwa
    twierdzeniu – nie można uznać, że „odszkodowanie uzyskane w ramach ugody sądowej
    przez Spółkę od Wykonawców będzie stanowić zwrot wydatków, które Spółka musiała
    ponieść na rzecz Kontrahenta”.
    Podsumowując, zauważyć należy, że w opisanym stanie faktycznym mamy do czynienia z
    dwoma odrębnymi zdarzeniami, tj. wypłatą przez Wykonawców odszkodowania na rzecz
    Spółki oraz spłatą roszczenia Kontrahenta wobec Spółki. Tylko ze względów technicznych
    (m.in. celem uniknięcia dodatkowych opłat związanych z płatnościami w obcej walucie),
    przelew środków od Wykonawców nie zasilił rachunku bankowego Spółki, a zgodnie z
    wolą Spółki zawartą w ugodzie sądowej z Wykonawcą, środki te zostały przekazane
    bezpośrednio na rachunek Kontrahenta.
    W związku z powyższym, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że:
    - przychód w postaci środków finansowych, przyznanych Spółce i przekazanych przez
      Wykonawcę, nie będzie stanowić dla Państwa przychodu podatkowego oraz
    - odszkodowanie uzyskane od Wykonawców będzie stanowić zwrot wydatków, które
      Spółka musiała ponieść na rzecz Kontrahenta.
    Tym samym, Państwa stanowisko w sprawie należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.