Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.604.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Umorzenia kredytu konsolidacyjnego, wypłaty kwoty
dodatkowej oraz możliwość odliczenia kosztów obsługi
prawnej od podstawy opodatkowania.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt-spłata kredytu
kwota-kwota dodatkowa
pomoc-pomoc prawna
pożyczka-spłata pożyczki
ugody
umorzenie
zaniechanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 31
Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 11 lipca 2025 r. (wpływ 11 lipca 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    13 lutego 2025 r. pomiędzy kredytobiorcami A.A., B.B. a bankiem (...) z siedzibą w (...)
    została zawarta ugoda pozasądowa dotycząca kredytu konsolidacyjnego walutowego,
    denominowanego do CHF, udzielonego 5 lutego 2008 r. w wysokości 143.674,03 PLN.
    Na podstawie zapisów ww. umowy kredytu bank udzielił kredytu mieszkaniowego z
    przeznaczeniem na potrzeby własne, tj.:
    1) na spłatę kredytu mieszkaniowego (...) udzielonego 20 marca 2003 r. przez (...) SA w
    kwocie 26.713,73 zł, która stanowiła 18,81% udziału w otrzymanym kredycie
    konsolidacyjnym;
    2) spłatę pożyczki hipotecznej udzielonej przez (...) SA - zakup gruntów rolnych;
    3) spłatę kredytu odnawialnego w (...) udzielonego przez (...) SA;
    4) dowolny cel, a także finansowanie prowizji bankowej.
    Kredyt konsolidacyjny z 5 lutego 2008 r., jak i kredyt mieszkaniowy (...) z 20 marca 2003 r.
    został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na jednej inwestycji mieszkaniowej - dom
    mieszkalny, znajdujący się przy ul. (...) w (...).
    Nie korzystano z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego na realizację innej niż ww. inwestycji mieszkaniowej.
    Wszyscy kredytobiorcy odpowiadają za spłatę kredytu solidarnie, do pełnej wysokości.
    Wszystkie ww. umowy o kredyt i umowa o pożyczkę zostały zawarte przez A.A. i B.B. jako
    współkredytobiorcy/współpożyczkobiorcy.

    Kredyt mieszkaniowy (...) udzielony 20 marca 2003 r. przez bank (...) SA i pożyczka
    hipoteczna nr (...) udzielona była przez bank (...) SA podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionego do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów.
    Kredyt mieszkaniowy (...) i pożyczka hipoteczna nr (...) zabezpieczone w postaci hipoteki
    ustanowionej na nieruchomości domu jednorodzinnego przy ul, (...) w (...), do dnia 23
    lutego 2011 r. stanowiła współwłasność małżeńską A.A. i B.B., a od dnia 24 lutego 2011r.
    stanowi własność tylko A.A.
    Kredyt mieszkaniowy (...) udzielony został na zakup domu mieszkalnego przy ul. (...) w (...) i
    na jego remont.
    Tylko Kredyt mieszkaniowy (...) został zaciągnięty na wydatki o których mowa w art. 21 ust.
    25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, celem zaspokojenia
    potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego położonej w Polsce.
    Pożyczka hipoteczna udzielona przez (...) SA, kredyt odnawialny w (...) udzielony przez (...)
    SA i kredyt na dowolny cel - zostały zaciągnięte na inne cele nie związane z celami
    mieszkaniowymi.
    27 listopada 2024 r. A.A., reprezentowana przez Kancelarię Prawniczą, złożyła pozew w
    Sądzie Okręgowym w (...) Sygn. akt (...) dotyczący ważności umowy kredytu lub
    stwierdzenia niedozwolonego charakteru jej postanowień.
    Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek o zabezpieczenie dochodzonego roszczenia i w dniu 6
    grudnia 2024 r. wydał postanowienie o wstrzymaniu obowiązku dokonywania spłaty rat
    kredytu.
    W celu polubownego zakończenia sporu strony zawarły Ugodę pozasądową z 13 lutego
    2025 r.
    Zgodnie z podpisana Ugodą:
    1) § 1 ust. 3 i 4 - Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności
    co do roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie
    waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy.
    Strony dokonują zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską w taki
    sposób, że zadłużenie Kredytobiorcy na dzień zawarcia Ugody wynosiło 127.282,75 zł: w
    tym:
    a) kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 125.969,91 zł,
    b) odsetki skapitalizowane: 0,00 zł,
    c) odsetki zapadłe niespłacone: 878,82 zł,
    d) odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 59,40 zł,
    e) odsetki zawieszone: 0,00 zł,
    f) odsetki bieżące: 374,62 zł;
    2) § 1 ust .8 - Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, Strony uzgodniły, iż kredyt
    udzielony na podstawie Umowy został spłacony i powstała nadpłata należna
    Kredytobiorcy, która na dzień zawarcia Ugody wynosi wraz z odsetkami 15.768,15 zł, w
    tym:
    - kapitał 15 284,24 zł,
    - odsetki 483,91 zł;

    3) § 1 ust. 9 - Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy w/w kwoty nadpłaty
    wraz z odsetkami w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody,
    4) § 1 ust. 10 - Bank zwolnił Kredytobiorcę z długu (umorzył zadłużenie Kredytobiorcy) w
    kwocie 126.908,13 zł stanowiącej kwotę zadłużenia wskazaną w ust. 3, a Kredytobiorca
    dokonane zwolnienie z długu przyjął.
    Na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z tytułu:
    - kapitału: 125.969,91 zł
    - oraz odsetki zapadłe niespłacone: 878,82 zł
    - i odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 59,40 zł;
    5) Ponadto Bank zobowiązał się do:
    a) zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem w
    wysokości 10.800 zł oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości 500 zł (§ 5 ust. 4);
    b) zapłaty kwoty dodatkowej w wysokości 60.731,85 zł;
    6) Jednocześnie w § 4 Bank zawarł pouczenie, że Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości,
    że w wyniku zwolnienia z części długu (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 10 (czyli w kwocie
    126.908,13 zł) oraz wypłaty odsetek od nadpłaty zgodnie z § 1 ust. 9, powstaje po jego
    stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie informacji PIT - 11).
    Umorzenie przez bank zadłużenia z tytułu kredytu konsolidacyjnego dotyczyło wszystkich
    kredytobiorców i skutkowało wygaśnięciem zobowiązania wobec Banku po stronie
    każdego z kredytobiorców.
    Kwotę dodatkową wynikającą z zawartej Ugody, przekazano na rachunek bankowy w dniu
    25 lutego 2025 r. poprzez Kancelarię Prawniczą reprezentującą Stronę w sporze z
    Bankiem.
    Kwota dodatkowa stanowi zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy
    finansowania kredytu hipotecznego, przekazane zostały na rzecz Banku w ramach spłat
    rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania.
    W okresie trwania umowy kredytowej, wpłaty do Banku z tytułu rat kapitałowo-
    odsetkowych wyniosły 223.296,23 zł, a zatem więcej niż kapitał udzielonego kredytu.
    W trakcie negocjacji Ugody, Bank zgodził się umorzyć pozostałą do spłaty kwotę kredytu
    oraz zwrócić nadpłatę ponad kapitał kredytu rat kredytu, którą Bank w Ugodzie określił
    jako „kwota dodatkowa”.
    Nadmienia Pani, że zawarta została Umowa z Kancelarią Prawną na kompleksową obsługę
    spraw bankowych, która zobowiązała się do powzięcia przez Kancelarię czynności
    polegających na oszacowaniu i dochodzenia roszczeń przysługujących od Banku.
    Zgodnie z ww. Umową Kancelarii przysługiwało od Klienta wynagrodzenie:
    1) za czynności polegające na analizie dokumentacji i oszacowaniu roszczeń
    przysługujących od Banku w wysokości 4.150,00 zł,
    2) dodatkowe za wygranie sprawy w kwocie 14.198.91 zł tytułem 10% liczone od łącznej
    kwoty oddanej do dyspozycji w PLN na podstawie umowy kredytu.
    Na powyższe należności Kancelaria wystawiła faktury VAT, które zostały opłacone z
    własnych środków finansowych i nie stanowiły zwrotu przez bank.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

    Koszty procesu w kwocie 10.800 zł stanowiły koszty zastępstwa procesowego, które wg
    zawartej umowy z kancelarią, przypadają pełnomocnikowi procesowemu i w związku z
    czym zostały przekazane przez stronę przeciwną (Bank) bezpośrednio na rachunek
    kancelarii.
    Następstwem tej czynności było wystawienie przez kancelarię faktury VAT ww. kwocie na
    Pani rzecz.
    Poniosła Pani koszty związane z opłatą za wniesienie pozwu do Sądu Okręgowego w
    wysokości 1.000 zł, bank zwrócił Pani połowę tej kwoty, tj. 500 zł.
    W umowie z kancelarią nie ma jednoznacznego wskazania, że koszty związane są
    wyłącznie z roszczeniem dotyczącym umorzenia długu.
    Umowa kompleksowej obsługi sprawy bankowej zawarta z (...) we (...) obejmowała
    dochodzenie roszczeń względem Banku, które miały doprowadzić na drodze
    przedsądowej lub sądowej do unieważnienia umowy kredytu/pożyczki.
    Zapis umowy:
    „(...) gwarantuje, że:
    a. na podstawie dokumentacji kredytowej/pożyczkowej przekazanej przez Klienta [...]
    dokona jej oceny w zakresie możliwości sprecyzowania na jej podstawie wszelkich
    roszczeń przysługujących Klientowi, [...]
    f. w oparciu o oszacowane roszczenia przeprowadzi postępowanie przedsądowe, poprzez
    wystąpienie w imieniu Klienta z reklamacją do Banku, [...].
    Pytania
    1) Czy przyznana przez Bank kwota dodatkowa wynikająca z zawartej Ugody powinna
      podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    2) Czy kwota wynikająca z umorzonego zadłużenia w części dotycząca kredytu
      mieszkaniowego (...) będzie podlegać zaniechaniu poboru podatku, czy pozostała
      część umorzonego zadłużenia składającego się na tj. pożyczkę hipoteczną, kredyt
      odnawialny (...), kredyt na dowolny cel stanowi podstawę opodatkowania?
    3) Czy od podstawy do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
      można odliczyć poniesione wydatki finansowane z własnych środków na obsługę
      prawną związaną z dochodzeniem roszczeń przed Sądem Okręgowym przeciwko
      Bankowi?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Nie powinna podlegać opodatkowaniu, ponieważ nie stanowi dodatkowego przysporzenia
    majątkowego, a jedynie jest zwrotem uprzednio dokonanych wpłat na poczet rat
    kapitałowo-odsetkowych z tytułu zaciągniętego kredytu.
    Ad. 2.
    Umorzona kwota zadłużenia tylko w części będzie podlegać zaniechaniu poboru podatku
    dochodowego, odpowiadającej do wysokości udzielonego kredytu (...), ponieważ stanowił
    kredyt na cele mieszkaniowe spełniający przepisy zawarte w Rozporządzeniu MF o
    zaniechaniu poboru podatku.
    Pozostała część umorzonego zadłużenia podlegać będzie podatkowi dochodowemu od
    osób fizycznych.
    Ad. 3.
    Poniesione wydatki związane z obsługa prawną, czyli koszty uzyskania przychodu
    związane są nierozerwalnie z umorzeniem długu, a tym samym z uzyskaniem przychodu

    do opodatkowania. Wobec powyższego, opłaty na obsługę prawną należy odliczyć od
    kwoty umorzonego zadłużenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć

        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazała Pani, że na podstawie ugody bank umorzył Pani zadłużenie i wypłacił kwotę
    dodatkową. Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe tych czynności.
    Wypłata kwoty dodatkowej
    Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń

    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Pani skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez bank

    Jak wynika z opisu sprawy, na podstawie zawartej ugody bank wypłacił Pani kwotę
    dodatkową, która stanowi nadpłatę ponad kapitał rat kredytu, bowiem w okresie trwania
    umowy kredytowej, wpłaty do Banku z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych wyniosły więcej
    niż kapitał udzielonego kredytu.
    W przypadku zwrotu nadpłaconych środków pieniężnych - taka operacja nie spełnia celu
    przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do
    powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot
    nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka
    wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie
    przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pani od banku zwrot nadpłaty, to otrzymana przez Panią kwota nie
    będzie stanowiła przychodu. Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest więc prawidłowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Odrębną kwestią jest umorzenie wierzytelności, które następuje w przypadku zwolnienia z
    długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra
    Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
          kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
          przypadku gdy:

        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
          mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
          gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
          inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
          zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
          kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
          inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
          udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
          indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
          zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
          szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki
          inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
          podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn.
          zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności
          z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
          mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
          ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
          refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
          zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
          wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
          odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
          rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983
          r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
          gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
          mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
          wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
          inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
          osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
          zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:

      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
        1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
          rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
        2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
          określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.

    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Pani skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości należy wskazać, że sama nazwa kredytu - w Pani
    przypadku kredyt konsolidacyjny - nie stanowi przeszkody w skorzystaniu z zaniechania,
    jednakże analizowane zaniechanie mogłoby mieć zastosowanie w przypadku umorzenia
    kredytu konsolidacyjnego wyłącznie w sytuacji, gdyby został on zaciągnięty np. na spłatę
    kredytu mieszkaniowego lub na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie bowiem z cytowanym powyżej rozporządzeniem jedną z przesłanek
    warunkujących możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku do umorzonych
    osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytu jest zaciągnięcie kredytu na
    wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Istotnym warunkiem zaniechania poboru podatku jest zatem to, aby kredyt był udzielony
    na określony w umowie cel mieszkaniowy. Zresztą taki sam warunek zawierają m.in.
    przepisy ustawy o kredycie hipotecznym czy ustawa o wsparciu kredytobiorców (art. 2 ust.
    2 tej ustawy), rozszerzające pojęcie kredytu hipotecznego i mieszkaniowego.
    Przepis ten nie odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na dowolny
    cel. Tego rodzaju wydatek nie został wymieniony w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Z przedstawionych przez Panią informacji wynika, że kredyt konsolidacyjny został
    zaciągnięty na:
    1) na spłatę kredytu mieszkaniowego (...) udzielonego 20 marca 2003 r. na zakup domu i
    na jego remont;
    2) spłatę pożyczki hipotecznej udzielonej na zakup gruntów rolnych;
    3) spłatę kredytu odnawialnego w (...);
    4) dowolny cel, a także finansowanie prowizji bankowej.
    Mając na uwadze zapisy wynikające z Rozporządzenia dot. zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe - tylko w tej części - w jakiej kredyt
    konsolidacyjny został zaciągnięty na spłatę kredytu na zakup i remont domu - może
    korzystać z zaniechania poboru podatku.
    Od tej części umorzenia nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego
    od osób fizycznych.

    Natomiast umorzenie pozostałej części kredytu konsolidacyjnego nie będzie korzystać z
    zaniechania poboru podatku dochodowego - od tej części będzie Pani zobowiązana do
    zapłaty podatku.
    Zatem w zakresie pytania nr 1 Pani stanowisko jest prawidłowe.
    Koszty uzyskania przychodu
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z uzyskanymi przychodami. Z oceny związku z uzyskanym przychodem
    powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie mógł się przyczynić do osiągnięcia
    przychodów z danego źródła. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem
    wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła
    należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Aby zatem wydatek mógł
    być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien, w myśl powołanego przepisu,
    spełniać łącznie następujące warunki:
        pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
        poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodu,
        nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania
        przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób fizycznych,
        być właściwie udokumentowany.
    Koszty poniesione w celu uzyskania przychodów to te, które zostały poniesione z
    zamiarem uzyskania przychodu. Ten zamiar (cel) musi być, po pierwsze - obiektywnie
    realny, po drugie - istniejące okoliczności faktyczne muszą wskazywać na to, że dany
    wydatek w istocie mógł podatnikowi pozwolić na przewidywanie osiągnięcia przychodu.
    Natomiast koszty ponoszone w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu, to
    wydatki mające na celu ochronę źródła przychodu tak, by źródło to istniało w stanie
    niepogorszonym.
    Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz
    zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania
    przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła, a nie
    jakiekolwiek przychody. Koszty uzyskania przychodu są zatem ściśle i funkcjonalnie
    przyporządkowane do danego źródła przychodów. Aby bowiem w ogóle mogło dojść do
    powstania kosztu uzyskania przychodu, podatnik musi ponieść faktyczny wydatek
    (ekonomiczny ciężar) związany ze zdarzeniem prawnym mającym wpływ na uzyskanie
    przychodu lub zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodu.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 31 tej ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów uzyskania przychodów ze
      źródeł przychodów znajdujących się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej lub za
      granicą, jeżeli dochody z tych źródeł w ogóle nie podlegają opodatkowaniu albo są
      zwolnione od podatku dochodowego.
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że koszty wynagrodzenia kancelarii
    prawnej obejmowały dochodzenie roszczeń względem banku, zaś z ugody zawartej z
    bankiem wynika, że doszło do:

        wypłaty kwoty dodatkowej - która jak wcześniej wskazano - nie stanowi przychodu;
        umorzenia kredytu - które w części będzie objęte, a w części nie będzie objęte
        zaniechaniem poboru podatku.
    Zauważyć należy, że koszty wynagrodzenia kancelarii prawnej zostały poniesione przez
    Panią nie tylko w celu uzyskania umorzenia wierzytelności kredytowej, które to umorzenie
    stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, ale również związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego (...), w stosunku do którego znajduje
    zastosowanie zaniechanie poboru podatku.
    Mając na uwadze brzmienie art. 23 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych - kosztem mógłby być tylko przychód podlegający opodatkowaniu.
    Oznacza to, że do kosztów uzyskania przychodów nie może zostać zaliczona cała kwota
    wynagrodzenia na rzecz kancelarii prawnej, ponieważ wydatek ten był poniesiony nie tylko
    w celu uzyskania świadczenia podlegającego opodatkowaniu (umorzenie kredytu
    konsolidacyjnego w części zaciągniętego na spłatę pożyczki hipotecznej, spłatę kredytu
    odnawialnego, dowolny cel, a także finansowanie prowizji bankowej) ale również
    świadczenia, wobec którego znajduje zastosowanie zaniechanie poboru podatku
    (umorzenie kredytu konsolidacyjnego w części zaciągniętego na spłatę kredytu
    mieszkaniowego (...), jak również świadczenia, które w ogóle nie stanowi Pani przychodu
    (wypłata kwoty dodatkowej).
    Mając na uwadze powyższe - do kosztów uzyskania przychodu może Pani zaliczyć tylko
    wydatki poniesione tytułem wynagrodzenia na rzecz kancelarii prawnej, w części, w jakiej
    uzyskała Pani przychód z tytułu umorzenia wierzytelności kredytowych, wobec których nie
    znajduje zastosowania rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Natomiast, nie może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków
    poniesionych tytułem wynagrodzenia na rzecz kancelarii prawnej, w części, w jakiej
    wydatki te dotyczą uzyskania przychodu z tytułu umorzenia wierzytelności kredytowej,
    wobec której znajduje zastosowanie Rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Ponadto, jak wcześniej wskazano - „kwota dodatkowa” w ogóle nie stanowi dla Pani
    przychodu, wobec czego wydatki poniesione na wynagrodzenie na rzecz kancelarii
    prawnej w części dotyczącej uzyskania wypłaty tego roszczenia również nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodu, ponieważ takiego przychodu Pani nie osiągnęła.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.