Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.615.2025.3.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Skutki podatkowe cofnięcia darowizny lokali mieszkalnych.
Słowa kluczowe: błąd
darowizna
lokal-lokal mieszkalny
małżonek
oświadczenia-oświadczenie woli
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia momentu
    nabycia lokali mieszkalnych. Uzupełnił go Pan pismem z 29 sierpnia 2025 r. (data wpływu
    29 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 10 kwietnia 2019 r. stał się Pan właścicielem lokali mieszkalnych nr 1 i 2,
    położonych w X przy ul. ..., poprzez ich zakup z rynku pierwotnego od dewelopera.
    Dnia 7 lutego 2025 r., na podstawie aktu notarialnego, dokonał Pan darowizny
    przedmiotowych lokali na rzecz swojej żony, pozostając w przekonaniu, że tego rodzaju
    czynność prawna pomiędzy małżonkami nie rodzi skutków podatkowych.
    W związku z powzięciem informacji, że darowizna może jednak skutkować obowiązkami
    podatkowymi, w dniu 6 czerwca 2025 r. złożył Pan przed notariuszem oświadczenie o
    uchyleniu się od skutków prawnych uprzedniego oświadczenia woli złożonego pod
    wpływem błędu. Dokonano zwrotnego przeniesienia własności lokali na Pana rzecz jako
    pierwotnego nabywcy.
    W uzupełnieniu wniosku wyjaśnił Pan, że w Pana małżeństwie panuje ustrój wspólności
    majątkowej małżeńskiej od momentu zawarcia małżeństwa, tj. od 5 czerwca 2022 r. i taki
    stan obowiązuje niezmiennie.
    Na pytanie Organu o treści: „czy lokale mieszkalne, o których mowa we wniosku, zakupił
    Pan do majątku odrębnego”, wskazał Pan: „tak, ponieważ lokale te zakupiłem przed
    zawarciem małżeństwa, w ujęciu formalnym”.
    Tytuł prawny jaki Panu przysługuje do ww. lokali to lokale stanowiące odrębną własność.
    Na pytanie Organu o treści: „czy przekazanie w drodze darowizny przedmiotowych lokali
    nastąpiło do majątku odrębnego Pana żony, czy też wniósł je Pan do majątku wspólnego
    małżonków”, wskazał Pan: „przedmiotowe lokale zostały w drodze darowizny przekazane
    do majątku osobistego/odrębnego mojej żony”.
    W związku z oświadczeniem woli, które złożył Pan 6 czerwca 2025 r. przed notariuszem o
    uchyleniu się od skutków prawnych uprzedniego oświadczenia woli – darowizny lokali
    mieszkalnych dla małżonki – własność tych lokali ponownie przeszła na Pana rzecz i stał
    się Pan ich wyłącznym właścicielem. Powyższy fakt został odnotowany stosownym wpisem
    w księgach wieczystych i został Pan ujawniony ponownie jako właściciel.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od daty
    pierwotnego nabycia lokali mieszkalnych (10 kwietnia 2019 r.), pomimo dokonania
    darowizny tych lokali na rzecz małżonki w dniu 7 lutego 2025 r. i następnie jej uchylenia z
    powodu błędu (6 czerwca 2025 r.)?
    Pana stanowisko w sprawie
    I. Stan faktyczny (podsumowanie).
    1. Nabycie lokali mieszkalnych: 10.04.2019 r. – rynek pierwotny.
    2. Darowizna na rzecz żony: 07.02.2025 r.
    3. Uchylenie się od skutków oświadczenia woli (błąd) i powrót własności: 06.06.2025 r.
    II. Podstawy prawne.
    1. Ustawa o PIT, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a): Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości
      podlega opodatkowaniu, jeżeli następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

    2. Kodeks cywilny, art. 84 §1 i §2 KC: Oświadczenie woli złożone pod wpływem błędu
      może zostać uchylone, jeśli błąd dotyczył treści czynności prawnej, a druga strona
      wiedziała lub mogła wiedzieć o błędzie. Skutek: ex tunc (czyli z mocą wsteczną –
      czynność traktowana jakby nigdy nie została dokonana).
    3. Orzecznictwo NSA i WSA.
    a) NSA z 26 kwietnia 2022 r., sygn. II FSK 2191/19: „W przypadku darowizny
      nieruchomości pomiędzy małżonkami, bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w
      art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, liczy się od momentu nabycia przez darczyńcę.”
      Znaczenie: jeśli zbycie następuje po stronie małżonka-darczyńcy lub po zwrocie
      własności, nie przerywa to biegu terminu.
    b) NSA z 16 marca 2021 r, sygn. II FSK 2481/18: „Przeniesienie własności nieruchomości
      pomiędzy małżonkami nie stanowi nowego nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
      ustawy PIT, lecz kontynuację dotychczasowego tytułu prawnego.” Znaczenie: nawet
      gdyby darowizna nie została uchylona, termin nie biegnie od nowa.
    c) WSA w Gdańsku, wyrok z 3 listopada 2020 r., I SA/Gd 893/20: „W przypadku darowizny
      nieruchomości przez małżonka na rzecz drugiego małżonka nie następuje nabycie w
      rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, a tym samym nie rozpoczyna się nowy
      pięcioletni termin.”
    4. Interpretacje podatkowe (Dyrektor KIS).
    a) 0115-KDIT2.4011.676.2022.2.MM z 16.12.2022 r.: „Termin 5-letni w przypadku
      darowizny nieruchomości pomiędzy małżonkami liczy się od daty pierwotnego nabycia
      przez darczyńcę.”
    b) 0113-KDIPT2-2.4011.672.2018.1.KR z 13.11.2018 r.: „Uchylenie się od skutków
      oświadczenia woli dokonanej pod wpływem błędu powoduje, że dana czynność
      prawna traktowana jest jako niezawarta. Skutki podatkowe z nią związane nie
      występują.”
    III. Wnioski.
    1. Uchylenie się od darowizny z powodu błędu sprawia, że czynność jest nieważna z mocą
      wsteczną — jakby nie doszło do przeniesienia własności.
    2. Nawet bez uchylenia darowizny, darowizna między małżonkami nie przerywa biegu
      terminu.
    3. Bieg 5-letniego okresu powinien być liczony od pierwotnego nabycia w 2019 r. - po 1
      stycznia 2025 r. zbycie nieruchomości nie podlega już opodatkowaniu PIT.
    4. Darowizna między małżonkami a ciągłość nabycia. W świetle utrwalonej praktyki
      organów podatkowych oraz orzecznictwa, darowizna między małżonkami nie
      powoduje przerwania biegu pięcioletniego terminu, gdyż nie dochodzi do
      ekonomicznej zmiany właściciela majątku rodzinnego. Co więcej, skoro darowizna
      została następnie skutecznie uchylona jako dokonana pod wpływem błędu, to
      oznacza, że oświadczenie woli zostało uznane za nieważne z mocą wsteczną. Skutek
      prawny jest taki, jakby do przeniesienia własności nigdy nie doszło – co dodatkowo
      wzmacnia stanowisko, że należy przyjąć ciągłość pierwotnego nabycia z 2019 r.
    IV. Wniosek praktyczny.
    1. Pięcioletni okres upłynął z końcem 2024 roku (licząc od końca 2019 r.).
    2. Od dnia 1 stycznia 2025 r. zbycie lokali (np. sprzedaż) nie będzie podlegać
    opodatkowaniu PIT, ponieważ spełniony został warunek czasowy z art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o PIT.
    3. Darowizna z 2025 r. nie rozpoczyna nowego terminu, a jej uchylenie wzmacnia tylko
    kontynuację biegu od pierwotnego nabycia.

    Jako Wnioskodawca wnosi o uznanie, że pięcioletni termin do skorzystania ze zwolnienia
    podatkowego w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości powinien być liczony od
    pierwotnego nabycia z 2019 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub ich
    części oraz udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie - nie
    jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie
    podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie następują w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że w Pana małżeństwie panuje ustrój wspólności majątkowej
    małżeńskiej od momentu zawarcia małżeństwa, tj. od 5 czerwca 2022 r. i taki stan
    obowiązuje niezmiennie. 10 kwietnia 2019 r. zakupił Pan do majątku odrębnego (przed
    zawarciem małżeństwa) dwa lokale mieszkalne stanowiące odrębną własność. 7 lutego
    2025 r., na podstawie aktu notarialnego, dokonał Pan darowizny przedmiotowych lokali
    na rzecz swojej żony, pozostając w przekonaniu, że tego rodzaju czynność prawna
    pomiędzy małżonkami nie rodzi skutków podatkowych. Przedmiotowe lokale zostały w
    drodze darowizny przekazane do majątku osobistego/odrębnego Pana żony. W związku z
    powzięciem informacji, że darowizna może jednak skutkować obowiązkami podatkowymi,
    w dniu 6 czerwca 2025 r. złożył Pan przed notariuszem oświadczenie o uchyleniu się od
    skutków prawnych uprzedniego oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu.

    Własność tych lokali ponownie przeszła na Pana rzecz i stał się Pan ich wyłącznym
    właścicielem. Powyższy fakt został odnotowany stosownym wpisem w księgach
    wieczystych i został Pan ujawniony ponownie jako właściciel.
    W świetle z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 1071 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 158 Kodeksu cywilnego:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zatem, jeśli świadczenie polega na przekazaniu rzeczy (np. nieruchomości), to dochodzi do
    przeniesienia prawa własności rzeczy z darczyńcy na obdarowanego. Istota darowizny
    polega więc na zobowiązaniu darczyńcy do bezpłatnego świadczenia na rzecz drugiej
    strony umowy (obdarowanego), kosztem swego majątku w wyniku czego zwiększają się jej
    aktywa lub zmniejszają się jej pasywa. Oznacza to, że druga strona umowy nie
    zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę.
    Zwrócić uwagę należy, że umowa darowizny jest umową jednostronnie zobowiązującą,
    konsensualną, nieodpłatną i kauzalną (tzn. jest podstawą przysporzenia, która jest
    konieczna do przejścia własności rzeczy – causa donandi).
    Stosownie do art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Z treści powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że aby można było mówić o
    darowiźnie nieruchomości, musi być ona nie tylko zawarta w odpowiedniej formie umowy
    przenoszącej własność lecz koniecznym jest, aby była ona skuteczna.
    Jak wynika z treści wniosku, czynność prawna dokonanej przez Pana darowizny dwóch
    lokali mieszkalnych na rzecz żony nastąpiła pod wpływem błędu Darczyńcy.
    Jak wskazuje art. 60 Kodeksu cywilnego:
      Oświadczenie woli to każde zachowanie się danej osoby (z użyciem słów lub bez –
      potakiwaniem, mimiką, gestami, czynem), które ujawnia jej wolę wobec adresata w
      sposób dostateczny, w tym również ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej.
    Co do zasady, oświadczenie woli złożone przez osobę pełnoletnią jest w pełni skuteczne, w
    szczególności zaś, może prowadzić do zawarcia ważnej umowy (sprzedaży, darowizny itd.),
    z której następnie trudno, jeżeli w ogóle, można się wycofać bez negatywnych
    konsekwencji.
    Jak od każdej zasady tu również istnieją jednak wyjątki. Kodeks cywilny uznaje za nieważne
    z mocy prawa, bądź ewentualnie dopuszcza możliwość uchylenia się od skutków
    złożonego oświadczenia woli w przypadku, gdy jest ono dotknięte wadami wpływającymi
    na jego skuteczność prawną takimi jak:

    · brak świadomości albo swobody powzięcia i wyrażenia woli (art. 82 Kodeksu cywilnego);
    · pozorność oświadczeń woli (art. 83 Kodeksu cywilnego);
    · błąd co do czynności prawnej albo zniekształcenie oświadczenia woli (art. 84 i art. 85
      Kodeksu cywilnego);
    · podstęp (art. 86 Kodeksu cywilnego) oraz
    · groźba (art. 87 Kodeksu cywilnego).
    Jak wynika z przedstawionego zestawienia, jedną z wad oświadczenia woli, wpływających
    na jego skuteczność, jest złożenie takiego oświadczenia pod wpływem błędu (art. 84-85
    Kodeksu cywilnego). Błędem zaś, jest mylne wyobrażenie o istniejącym stanie rzeczy lub
    mylne wyobrażenie o treści złożonego oświadczenia woli.
    Stosownie do przepisu art. 84 § 1 Kodeksu cywilnego:
      W razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków
      prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone
      innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy,
      gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała
      ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć; ograniczenie to nie dotyczy
      czynności prawnej nieodpłatnej.
    W myśl art. 84 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby
      składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę
      rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści (błąd istotny).
    Zgodnie z art. 88 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej
      osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej
      osobie na piśmie.
      Uprawnienie do uchylenia się wygasa: w razie błędu – z upływem roku od jego
      wykrycia, a w razie groźby – z upływem roku od chwili, kiedy stan obawy ustał (art. 88
      § 2 Kodeksu cywilnego).
    Podkreślić należy, że Kodeks cywilny nie definiuje, czym jest błąd jako wada oświadczenia
    woli. Zgodnie zaś z orzecznictwem, błędem w rozumieniu językowym jest niezgodne z
    rzeczywistością wyobrażenie o czynności, przy czym niezgodność ta może dotyczyć
    zarówno faktów, jak i prawa.
    Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 84 Kodeksu cywilnego wynika, że złożenie
    oświadczenia woli pod wpływem błędu skutkuje nieważnością względną czynności
    prawnej co oznacza, że czynność taka jest ważna dopóki nie nastąpi skuteczne uchylenie
    się od jej skutków prawnych. Z chwilą skutecznego uchylenia się od skutków prawnych
    oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, czynność prawna jest nieważna z mocą
    wsteczną (ex tunc), tj. od chwili złożenia wadliwego oświadczenia woli. Z tego względu
    czynność ta nie może wywierać żadnych skutków, zaś te, które powstały, zostają z mocą
    wsteczną przekreślone, co dotyczy zarówno skutków o charakterze obligacyjnym, jak i
    prawnorzeczowym.
    Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyroku Sądu Najwyższego z 24
    kwietnia 2013 r., sygn. akt IV CSK 600/12, w którym Sąd stwierdził, że „Nieważność
    oświadczenia woli w postaci błędu powoduje skutek ex tunc, a zatem niweczy stosunek
    zobowiązaniowy. (...) Nieważne oświadczenie woli nie może wywrzeć żadnego skutku
    prawnego, a zatem w przypadku umowy sprzedaży nieruchomości, nie może doprowadzić
    do przeniesienia prawa jej własności. Ponadto skutek rozporządzający umowy sprzedaży
    nieruchomości zależy od istnienia zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do
    przesunięcia majątkowego. Złożenie oświadczenia o uchyleniu się od oświadczenia woli

    nabywcy lub zbywcy prowadzi do unicestwienia zobowiązania z mocy prawa, upadku
    skutku rozporządzającego i automatycznego powrotu własności do zbywcy bez potrzeby
    dokonywania odrębnego rozporządzenia. W konsekwencji stwierdzić należy, że skuteczne
    uchylenie się od skutków oświadczenia wolu z powodu błędu co do treści umowy
    sprzedaży nieruchomości (art. 84 i 88 KC) wywołuje skutki obligacyjne i rzeczowe w
    zakresie przeniesienia własności”.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że z chwilą
    skutecznego uchylenia się 6 czerwca 2025 r. przez Pana od skutków prawnych złożonego
    pod wpływem błędu co do treści czynności prawnej oświadczenia woli, zawarta w dniu 7
    lutego 2025 r. umowa darowizny przez Pana lokalu mieszkalnego na rzecz żony stała się
    nieważna ze skutkiem wstecz, a więc od chwili jej zawarcia.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że powyższy stosunek prawny pomiędzy stronami
    umowy darowizny wygasł ze skutkiem wstecznym, tak jakby umowa darowizny
    przedmiotowych lokali mieszkalnych z 7 lutego 2025 r. w ogóle nie została zawarta, to
    oznacza, że w sytuacji sprzedaży przez Pana opisanych we wniosku lokali mieszkalnych,
    pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca 2019 r., tj. od końca roku
    kalendarzowego, w którym nabył Pan te lokale mieszkalne w drodze umowy kupna.
    Zatem, termin, o którym mowa wyżej, upłynął z dniem 31 grudnia 2024 r., gdyż za datę
    nabycia przedmiotowych nieruchomości, od której liczy się upływ pięcioletniego terminu,
    należy uznać 10 kwietnia 2019 r. Tym samym, odpłatne zbycie tych lokali mieszkalnych po
    dacie 31 grudnia 2024 r. nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającym
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przedmiotem interpretacji indywidualnej nie jest ocena prawidłowości czy też
    dopuszczalności (skuteczności) prawnej przeniesienia z powrotem na Pana rzecz
    własności przedmiotowych lokali mieszkalnych, są to bowiem kwestie regulowane przez
    odrębne przepisy – ustawy Kodeks cywilny, niebędące przepisami prawa podatkowego, a
    tym samym, nie mogące być przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa
    podatkowego.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska)
    prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie,
    czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/ zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem
    rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości Pana stanowiska może być
    dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej
    lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem
    instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w
    art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku ww. postępowań
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie
    dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w
    związku z czym, niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Pana jako osoby występującej z
    wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób (np. Pana żony).
    Wskazać także należy, iż przedstawione we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych,
    zostały wydane w indywidualnych sprawach w określonych, odrębnych stanach
    faktycznych i tylko do nich się odnoszą. Natomiast organy, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie mają
    możliwości zastosowania ich wprost. Nie są wiążące dla tut. Organu, który wydał
    przedmiotową interpretację indywidualną. Każdą sprawę Organ podatkowy jest
    zobowiązany traktować indywidualnie.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych także należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą bowiem strony w konkretnych indywidualnych sprawach, więc zawartych w
    nich stanowisk organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy.
    Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.