Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.361.2025.2.NC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-18
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem oraz wypłaty
kwoty wynikającej z ugody.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 sierpnia
    2025 r. (data wpływu 14 sierpnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2006 r. A.A (dalej zwana „Kredytobiorcą” lub „Wnioskodawcą”) zawarła z X.
    (obecne Y.) (dalej „Bank”) umowę kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej nr (...)
    (dalej „Umowa”).
    Kredyt walutowy w całości został wykorzystany na zakup lokalu mieszkalnego położonego
    w Z. Kredyt walutowy został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na własności
    lokalu mieszkalnego opisanego powyżej.
    Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 116 035,07 zł stanowiącą
    równowartość 46 977,76 CHF stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili
    uruchomienia transz kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 13
    marca 2023 r., Kredytobiorca uiścił na rzecz Banku kwotę 132 509,39 zł.
    Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą rzeczywiście
    wypłaconą przez Bank wyniosła 16 474,32 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość
    roszczenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy.
    Pozwem z dnia (...) 2023 r. Kredytobiorca wniósł do Sądu Okręgowego w (...) o zapłatę
    kwoty 132 509,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30
    marca 2023 r. do dnia zapłaty. W pozwie Kredytobiorca wskazywał na nieważność
    bezwzględną Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385 (1) § 1 k.c.),
    których usunięcie z Umowy skutkowało upadkiem (nieważnością) Umowy. Przedmiotem
    żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat kredytu oraz
    innych kosztów za okres od dnia zawarcia Umowy do dnia 13 marca 2023 r. Z ostrożności
    procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw. „roszczenie o
    odfrankowienie” ) o zasądzenie kwoty 40 091,30 zł wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie od dnia 30 marca 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej przez Bank nienależnie,
    tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia przez Bank salda
    kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w wyniku stosowania
    przez Bank niedozwolonej klauzuli dot. przeliczania rat kapitałowo-odsetkowych.
    Sąd Okręgowy w (...) rozpoznawał sprawę pod. sygn. akt (...). Dążeniem Wnioskodawcy,
    wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było odzyskanie nienależnie uiszczonych
    przez Kredytobiorcę kwot przewyższających kwotę wypłaconego kapitału kredytu.
    W trakcie postępowania sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która
    zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej Umowy.
    W toku procesu toczącego się przed Sądem Strony uzgodniły warunki ugody sądowej.
    Propozycję ugody z Bankiem należy traktować jako zwrot przez Bank środków, które w
    wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie wpłacone do Banku tytułem kredytu i
    odsetek od kredytu oraz spowodują odstąpienie przez Kredytobiorcę od dochodzenia
    dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu Umowy.
    W dniu 13 stycznia 2025 r. Strony zawarły ugodę sądową, w oparciu o którą zakończono
    spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz
    jej ważności). Treść ugody stanowiła załącznik do protokołu z rozprawy. Zawarcie ugody
    skutkowało umorzeniem przez Sąd postępowania.
    Bank i Kredytobiorca zawarli ugodę w celu polubownego rozstrzygnięcia sporu
    dotyczącego ważności oraz skuteczności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej
    postanowień, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy
    lub wykonania świadczeń z Umowy, przez przyjęcie przewidzianych w ugodzie rozwiązań.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy tj. (...) 2006 r.
    stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach określonych w ugodzie.
    W ppkt 2.1 ugody z bankiem zawarte jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w
    oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie na walutę polską.

    Na mocy ugody Bank zwrócił Kredytobiorcy poniższą kwotę, a także dokonał zwrotu
    kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 10 800 PLN.
    W pkt X ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę wyliczenia nadpłaty
    kwoty kredytu w PLN na dzień 10 stycznia 2025 r.
    W ppkt 3.2 ugody wskazano, że Bank w terminie miesiąca od daty ugody wypłaci
    Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 14 500,00 zł, a także poinformował
    Kredytobiorcę, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po stronie Kredytobiorcy
    przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-11).
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił Kredytobiorcy łączną kwotę 14 500,00 zł
    tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytobiorca
    przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy.
    Ww. kwota została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku
    których zarówno Bank, jak i Kredytobiorca dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na
    którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę na rzecz Banku z
    tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż kwota
    uzyskanego przez Kredytobiorcę kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej Kredytobiorca
    wpłacił na poczet Umowy co najmniej kwotę 16 474,32 zł przewyższającą wypłaconą mu
    przez Bank kwotę kapitału.
    Uzupełnienie wniosku
    W odpowiedzi na pytanie, czy w wyniku zawarcia ugody z Bankiem doszło do zmiany treści
    umowy o kredyt, której wynikiem było przewalutowanie kwoty kredytu na PLN wraz z
    przewalutowaniem rat odsetkowo-kapitałowych, które zostały dotychczas spłacone,
    Wnioskodawca wskazał, że na podstawie podpisanej ugody, strony zgodnie postanowiły,
    że kwota zadłużenia z tytułu Umowy, wynosząca 23 977,11 CHF będzie przeliczona na
    walutę polską (PLN) po średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez NBP ostatniego
    dnia roboczego poprzedzającego dzień zawarcia ugody, tj. 12 stycznia 2025 r.
    Na podstawie ugody przewalutowano kwotę zadłużenia z tytułu Umowy, wynoszącą 23
    977,11 CHF. Po przeliczeniu powyższej kwoty po kursie średnim walut obcych NBP z dnia
    12 stycznia 2025 r. dało to kwotę 108 714,61 PLN. Przewalutowanie kwoty zadłużenia z
    tytułu Umowy nie zmniejszyło zadłużenia.
    Otrzymane środki pieniężne to wynik wpłat dokonanych na poczet wykonywania umowy
    kredytu, które przekroczyły wartość wypłaconego z tytułu umowy kapitału kredytu.
    Kredyt został uruchomiony w łącznej kwocie 116 035,07. Natomiast w wykonywaniu
    umowy, od (...) 2006 r. do 13 marca 2023 r. uiszczono 132 509,39 PLN. Wobec tego,
    wypłacona przez Bank kwota mieści się w kwocie, która przekazana została na rzecz
    Banku w ramach spłaty kredytu.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem, tj. Y., łączna kwota 14
    500,00 zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie
    obowiązek podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz.
    2647)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości 14 500,00 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405

    Kodeksu cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust.
    1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorcy) łącznej kwoty 14
    500,00 zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z
    treścią ugody Wnioskodawca (Kredytobiorca) ma otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania
    Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu. Bank na
    podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 116 035,07 zł. Tym samym Bank
    pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 132 509,39 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi
    następstwo pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień.
    Kwota „przekazana nam przez Bank” na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego
    przyrostu majątku Wnioskodawcy (Kredytobiorcy). Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako
    nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód
    podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że
    dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może
    powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie można traktować w kategorii
    przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie
    następuje po stronie Wnioskodawcy (Kredytobiorcy) żadne przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów ma
    charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” – art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym
    przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd
    też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do przychodów
    podatkowych.
    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na
    podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.
    p.d.o.f. Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy
    wypełnia przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a kredyt był
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na
    własne cele mieszkaniowe – na nabycie lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym.

    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej Wnioskodawca (Kredytobiorca) nie korzystał z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej
      oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniową.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia za jego wydaniem stoi „szczególna potrzeba
    wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców
    ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą negatywne skutki
    wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty
    kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli”.
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”. Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez
    kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie
    poprawiającą jej położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji
    finansowych zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z
    synergiczną reakcją ze strony państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych

    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):

      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że (...) 2006 r. zawarła umowę kredytu hipotecznego w
    walucie wymienialnej z X. (obecne Y.). Bank wypłacił Pani tytułem umowy kwotę 116
    035,07 zł stanowiącą równowartość 46 977,76 CHF. Od dnia zawarcia umowy kredytowej
    do dnia 13 marca 2023 r., uiściła Pani na rzecz Banku kwotę 132 509,39 zł. Różnica między
    kwotą wpłaconą przez Panią na rzecz Banku z tytułu umowy, a kwotą rzeczywiście
    wypłaconą przez Bank wyniosła 16 474,32 zł
    W związku z powyższym, dnia (...) 2023 r. wniosła Pani do Sądu Okręgowego w (...) pozew o
    zapłatę kwoty 132 509,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od
    dnia 30 marca 2023 r. do dnia zapłaty. W dniu 13 stycznia 2025 r. strony zawarły ugodę
    sądową, w oparciu o którą zakończono spór dotyczący skuteczności poszczególnych
    postanowień umownych i całej umowy oraz jej ważności. Propozycję ugody z Bankiem
    należy traktować jako zwrot przez Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane
    za nienależnie wpłacone do Banku tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują
    odstąpienie przez Kredytobiorcę od dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu
    Umowy.
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił Pani łączną kwotę 14 500,00 zł tytułem
    zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz
    Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu. Otrzymane środki pieniężne to wynik wpłat
    dokonanych na poczet wykonywania umowy kredytu, które przekroczyły wartość
    wypłaconego z tytułu umowy kapitału kredytu. Kredyt został uruchomiony w łącznej
    kwocie 116 035,07, natomiast w wykonywaniu umowy, od (...) 2006 r. do 13 marca 2023 r.
    uiszczono 132 509,39 PLN. Wobec tego, wypłacona przez Bank kwota mieści się w kwocie,
    która przekazana została przez Panią na rzecz Banku w ramach spłaty kredytu.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w PLN i przewalutowanego do CHF otrzymała Pani zwrot środków
    wpłaconych wcześniej do Banku w celu wypełnienia obowiązku spłaty kredytu, a tym
    samym kwota ta – jak wynika z przedstawionych okoliczności – mieści się w kwocie
    wpłacanej podczas spłaty kredytu (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu),
    to uznać trzeba, że nie uzyskała Pani faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać
    potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pani majątku, spełniając w ten sposób definicję
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    Tym samym, w związku z wypłatą przez bank kwoty 14 500,00 zł wynikającej z ugody, po
    Pani stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty
    podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna stanowi rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie w
    zakresie objętym zakresem wniosku i odnosi się do przedstawionego opisu sprawy. A
    zatem, nie dotyczy innych kwestii zawartych we wniosku, które nie były przedmiotem
    pytania interpretacyjnego.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego oraz nie
    analizuje załączonych dokumentów. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna
    weryfikacja prawidłowości Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku
    ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania
    kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji
    interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w
    zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Panią chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.