Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-370a/13/PS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2013-11-08
Teza: W zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów darowizny środków pieniężnych przekazanej przez spółkę komandytowo – akcyjną, której komplemtariuszem jest Wnioskodawca, na rzecz jej akcjonariusza.
Słowa kluczowe: akcjonariusz; darowizna; komplementariusz; koszt-koszty uzyskania przychodów; spółki-spółka komandytowo-akcyjna; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 13 sierpnia 2013 r. (data wpływu 14 sierpnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych między innymi w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów darowizny środków pieniężnych przekazanej przez spółkę komandytowo – akcyjną, której komplemtariuszem jest Wnioskodawca, na rzecz jej akcjonariusza – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 sierpnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych między innymi w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów darowizny środków pieniężnych przekazanej przez spółkę komandytowo – akcyjną, której komplemtariuszem jest Wnioskodawca, na rzecz jej akcjonariusza.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

C.T. P. Sp. z o.o. w organizacji (dalej: „Spółka”) należy do międzynarodowej Grupy A. I. W Polsce Grupa A.I. prowadzi działalność między innymi poprzez spółkę C. P., C. sp. z o.o. S.K.A. (dalej: „C.-P.”).

C.-P. prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie dostawy innowacyjnych technologii dla inżynierii środowiska i budownictwa, w tym aktywnych materiałów hydroizolacyjnych. Akcjonariuszem C.-P. jest C. P. F. I. Z. A. N. (dalej: „Fundusz”) działający na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. z 2004 r., nr 146, poz. 1546 ze zm.). Komplementariuszem C.-P. jest C. sp. z o. o. (dalej: „C. sp. z o. o.”). C.-P. jest akcjonariuszem dwóch innych spółek Grupy A. I. w Polsce: A., C. sp. z o. o. S.K.A. oraz X C. sp. z o.o. S.K.A. (dalej: „Spółki Zależne”).

C.-P. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Fundusz nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Spółka zawrze z C.-P. umowę sprzedaży, na podstawie której Spółka dokona nabycia zorganizowanego zespołu składników majątkowych związanych z prowadzoną przez C.-P. działalnością gospodarczą, których przeniesienie będzie dopuszczalne przez obowiązujące przepisy prawa. W szczególności, w skład przedmiotu transakcji wejdą stanowiące funkcjonalną całość i służące prowadzeniu samodzielnej działalności gospodarczej następujące składniki majątkowe:

1.  nieruchomości (zakład produkcyjny),
2.  środki trwałe w postaci ruchomości, w tym pojazdy mechaniczne, urządzenia oraz inne aktywa według stanu na dzień zawarcia umowy sprzedaży,
3.  wartości niematerialne i prawne,
4.  prawa i obowiązki wynikające z umów zawartych z kontrahentami,
5.  prawa i obowiązki wynikające z umów najmu, dzierżawy i leasingu składników majątku związanych z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa,
6.  wierzytelności pieniężne (w tym z tytułu dostawy usług) według stanu na dzień umowy sprzedaży,
7.  inwestycje długoterminowe, w tym papiery wartościowe oraz krótkoterminowe, w tym środki pieniężne i inne aktywa pieniężne,
8.  księgi i wszelkie dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej włącznie z dokumentacją dotyczącą przedsiębiorstwa, danymi klienteli, cennikami, know-how, planami biznesowymi i wszelkimi innymi informacjami, które mogły by zostać uznane jako istotne dla prowadzonej działalności (dalej: „Przedsiębiorstwo C.-P.”).

Powyższy zespól składników majątkowych będzie stanowił przedsiębiorstwo na gruncie art. 55(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., nr, 16, poz. 93 ze zm.).

W związku ze sprzedażą pracownicy C.-P. zostaną przejęci przez Spółkę na mocy art. 23(1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.), w ramach tzw. przejścia zakładu pracy.

Spółka będzie kontynuowała działalność gospodarczą C.-P. w tym samym zakresie, oferując ten sam asortyment produktów (usług) i wykorzystując nabyty od C.-P. zorganizowany, kompletny i samodzielny zespół składników materialnych i niematerialnych, przejęte umowy oraz pracowników i w konsekwencji będzie osiągać przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Do kontynuowania działalności C.-P. nie będzie konieczne nabycie dodatkowych aktywów. W związku z tą transakcją C.-P. zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przejętej przez Spółkę.

W związku z zawarciem umowy sprzedaży Spółka zobowiąże się do zapłaty na rzecz C.-P. ceny nabycia (dalej: „Cena Nabycia”). Cena Nabycia przedmiotu transakcji uwzględniać będzie wartość rynkową Przedsiębiorstwa C.-P. oraz długi funkcjonalnie związane z działalnością C.-P., które zostaną przejęte na podstawie odrębnych umów. W konsekwencji, Spółka przejmie zobowiązania związane z działalnością C.-P., których przeniesienie będzie dopuszczalne przez obowiązujące przepisy prawa. Cena Nabycia Przedsiębiorstwa C.-P. będzie wyższa niż wartość rynkowa składników majątkowych (pomniejszona o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą C.-P.) wchodzących w skład tego przedsiębiorstwa z dnia nabycia, tj. powstanie tzw. dodatnia wartość firmy.

Przedmiot transakcji nie będzie obejmował - jako nie związanych z podstawową działalnością gospodarczą C.-P. i nie wpływających na możliwość prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej przy wykorzystaniu Przedsiębiorstwa C.-P. - akcji Spółek Zależnych.

Nabycie Przedsiębiorstwa C.-P. będzie sfinansowane z własnych środków Spółki oraz -w zależności od potrzeb - środków otrzymanych od innych podmiotów z Grupy A. I. albo innych podmiotów na podstawie odrębnych umów dotyczących finansowania (w szczególności ze środków otrzymanych na podstawie umowy pożyczki, z tytułu emisji oprocentowanych obligacji dokonanej przez Spółkę).

Spółka planuje uregulować Cenę Nabycia na zasadach, jakie ustaliłyby pomiędzy sobą niezależne podmioty - Cena Nabycia zostanie ustalona w oparciu o wycenę wartości rynkowej Przedsiębiorstwa sporządzoną przez niezależnego eksperta.

Cena Nabycia zostanie uregulowana przez Spółkę w terminie wynikającym z umowy dotyczącej nabycia Przedsiębiorstwa, przy czym:

1.  część Ceny Nabycia zostanie uregulowana przez Spółkę poprzez przelew środków pieniężnych na rachunek bankowy C.-P., a
2.  część w wyniku potrącenia z wzajemną i wymagalną na dzień sprzedaży Przedsiębiorstwa wierzytelnością Spółki wobec C.-P. (wierzytelność z tytułu nabycia przez C. P. obligacji wyemitowanych przez Spółkę - dalej: „Obligacje”).

Po sprzedaży Przedsiębiorstwa (równoznacznej z zakończeniem przez C.-P. działalności prowadzonej w ramach tego Przedsiębiorstwa), C.-P. może być zlikwidowana. W związku z likwidacją, majątek C.-P. zostanie podzielony w taki sposób, że na rzecz Funduszu zostaną przeniesione m.in. Obligacje niewykupione jeszcze przez Spółkę na moment likwidacji.

Niezależnie od powyższego, C.-P. przekaże Funduszowi darowiznę w postaci części środków pieniężnych otrzymanych przez C.-P. z tytułu sprzedaży Przedsiębiorstwa C.-P. (dalej: „Środki Pieniężne”) oraz darowiznę w postaci części Obligacji. Przeniesienie części Obligacji na podstawie umowy darowizny będzie związane z restrukturyzacją prowadzoną wewnątrz Grupy A. I. i będzie miało na celu między innymi realizację strategii gospodarczej przyjętej w ramach Grupy i zwiększenie efektywności zarządzania płynnością finansową wewnątrz Grupy.

Przedmiotem zawodowej działalności C.-P. nie jest nabywanie i obrót obligacjami. C.-P. nie wykonuje również usług zarządczych w odniesieniu do emitenta Obligacji (Spółki). Co więcej, nabywanie obligacji nie jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej C.-P..

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko C. sp. z o. o., że C. sp. z o. o. nie będzie mogła zaliczyć darowizny części Środków Pieniężnych przekazanej przez C.-P. Funduszowi do kosztów uzyskania przychodów?
2.  Czy prawidłowe jest stanowisko C. sp. z o. o., że C. sp. z o. o. nie będzie mogła zaliczyć darowizny części Obligacji przekazanych przez C.-P. Funduszowi do kosztów uzyskania przychodów?
3.  Czy prawidłowe jest stanowisko C. sp. z o. o., że C. sp. z o. o. nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w związku z przekazaniem przez C.-P. części Środków Pieniężnych Funduszowi na podstawie umowy darowizny?
4.  Czy prawidłowe jest stanowisko C. sp. z o. o., że C. sp. z o. o. nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w związku z przeniesieniem przez C.-P. części Obligacji Funduszowi na podstawie umowy darowizny?

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź w zakresie pytania pierwszego. Wniosek Spółki w pozostałym zakresie będzie przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć.

Zdaniem Wnioskodawcy, C. sp. z o. o. nie będzie mogła zaliczyć darowizny części Środków Pieniężnych przekazanej przez C.-P. Funduszowi do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych:

*   Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe - art. 5 ust. 1;
*   Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku - art. 5 ust. 2;
*   Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in. darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem dokonywanych między spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową, a także wpłat na rzecz Polskiej Organizacji Turystycznej, z tym że kosztem uzyskania przychodów są koszty wytworzenia lub cena nabycia produktów spożywczych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku od towarów i usług, przekazanych na rzecz organizacji pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536), z przeznaczeniem wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje - art. 16 ust. 1 pkt 14.

Zdaniem C. sp. z o. o., C. sp. z o. o. - jako komplementariusz C.-P. - powinna ujmować w swoim wyniku podatkowym przychody podatkowe i koszty uzyskania przychodów z tytułu działalności C.-P., proporcjonalnie do swojego udziału w zysku C.-P..

Jednakże, w świetle obowiązujących regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zdaniem C. sp. z o. o., w analizowanej sytuacji nie zaistnieje żaden przypadek umożliwiający zaliczenie przekazanej darowizny do kosztów uzyskania przychodów.

W konsekwencji, C. sp. z o. o. nie będzie mogła zaliczyć darowizny części Środków Pieniężnych przekazanej przez C.-P. Funduszowi do kosztów uzyskania przychodów.

Powyższe stanowisko Spółki znajduje całkowite potwierdzenie w świetle istniejącej praktyki organów podatkowych, w szczególności:

*   w interpretacji z dnia 29 listopada 2012 roku, znak IPPB5/423-990/12-2/AB, zgodnie z którą: Wobec braku definicji „darowizny” w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, rozstrzygnięcie, czy dana czynność stanowi darowiznę w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy, wymaga sięgnięcia - w myśl reguł wykładni systemowej - do przepisów aktu prawnego, w którym ta instytucja jest uregulowana. Tym aktem prawnym jest ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. (\`(...)\`) w przypadku przekazania darowizny spółka nie może zaliczyć jej do kosztów, również z tego tytułu nie rozpoznaje przychodu.;
*   w interpretacji z dnia 29 grudnia 2010 roku, znak ITPB3/423-591/10/PS, zgodnie z którą: Z charakteru umowy darowizny wynika, że wydatek ponoszony przez darczyńcę nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu, ponieważ darowizna jest umową nieodpłatną, co oznacza, że darczyńca nie oczekuje niczego w zamian. Natomiast kosztami podatkowymi — zgodnie z ogólną zasadą są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów (art. 15 ust. 1). (\`(...)\`) Biorąc zatem pod uwagę treść art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów przekazanej na rzecz poszkodowanej gminy darowizny.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zauważyć, że spółka osobowa, jaką jest m.in. spółka komandytowo-akcyjna, jest podmiotem transparentnym podatkowo. Podatnikami na gruncie podatków dochodowych są jej wspólnicy, do których, w zależności od ich statusu, będą miały zastosowanie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W sprawie będącej przedmiotem wniosku Wnioskodawca (osoba prawna) będzie komplementariuszem w spółce komandytowo-akcyjnej. Tym samym przy określaniu zasad jego opodatkowania zastosowanie znajdą przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

*   został poniesiony przez podatnika,
*   jest definitywny, a więc bezzwrotny,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy.

Ponadto, dla możliwości uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu, konieczne jest jego właściwe udokumentowanie. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie reguluje sposobu prawidłowego dokumentowania kosztów. Mocą art. 9 ust. 1 nakłada ona jednak na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy (…), przy czym odrębnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia ewidencji rachunkowej są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.).

Stosownie natomiast do treści art. 16 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem dokonywanych między spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową, a także wpłat na rzecz Polskiej Organizacji Turystycznej, z tym że kosztem uzyskania przychodów są koszty wytworzenia lub cena nabycia produktów spożywczych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku od towarów i usług, przekazanych na rzecz organizacji pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873, z późn. zm.), z przeznaczeniem wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje.

Wobec braku definicji „darowizny” w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, rozstrzygnięcie, czy dana czynność stanowi darowiznę w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy, wymaga sięgnięcia – w myśl reguł wykładni systemowej – do przepisów aktu prawnego, w którym ta instytucja jest uregulowana. Tym aktem prawnym jest ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Jak z powyższego wynika, istotą darowizny jest bezpłatne świadczenie kosztem majątku darczyńcy. Aby uznać daną czynność za darowiznę, konieczne jest zatem wystąpienie dyspozycji majątkowej darczyńcy, prowadzące do zmniejszenia jego majątku.

Z charakteru umowy darowizny wynika, że wydatek ponoszony przez darczyńcę nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu, ponieważ darowizna jest umową nieodpłatną, co oznacza, że darczyńca nie oczekuje niczego w zamian. Natomiast kosztami podatkowymi – zgodnie z ogólną zasadą są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów (art. 15 ust. 1).

Wydatek na darowiznę nie jest ponoszony w celu osiągnięcia przychodów. Wydatek taki może być poniesiony jedynie celem dokonania przysporzenia majątkowego na rzecz obdarowanego.

Ustawodawca nie definiuje również pojęcia ofiary. W potocznym znaczeniu tego pojęcia jest to świadczenie nieodpłatne, dokonywane celem przysporzenia, tyle że – w przeciwieństwie do darowizn – dokonywane jest bez wyraźnej podstawy umownej, na mocy jednostronnej czynności prawnej. Mając na uwadze zbliżony charakter prawny, do ofiar wszelkiego rodzaju odnieść można uwagi dotyczące darowizny. Ofiary nie są ponoszone w celu uzyskania przychodów.

Biorąc zatem pod uwagę treść art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka, będąc komplementriuszem spółki komandytowo – akcyjnej, nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów przekazanej przez tą spółkę osobową na rzecz jej akcjonariusza darowizny w postaci środków pieniężnych.

Biorąc zatem pod uwagę wskazane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowisko Wnioskodawcy uznać należy co do zasady za prawidłowe.

Gdyby jednak okazało się, że przedmiotowa „darowizna” ma charakter zwrotny, np. będzie elementem jakiegokolwiek rozliczenia w przyszłości, wówczas należałoby uznać, że nie wystąpi tu przypadek darowizny w rozumieniu Kodeksu cywilnego i w związku z tym organ podatkowy może wywieść skutki podatkowe adekwatne do ustalonej sytuacji faktycznej.

Należy przy tym zastrzec, iż rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest ustalanie, czy opisana „darowizna” ma charakter bezzwrotnego świadczenia, bowiem stanowi to domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Jeżeli więc przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różnić się od zdarzenia przyszłego, które wystąpi w rzeczywistości, w szczególności, jeżeli umowa darowizny będzie związana ze świadczeniem wzajemnym obdarowanego w jakiejkolwiek formie, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 13 marca 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.