Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.779.2020.10.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Sprzedaż nieruchomość nabytej w spadku i na podstawie zapisu testamentowego.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości; spadek; spadkobiercy; spadkodawca; testament-zapis testamentowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 października 2020 r. wpłynął Pana wniosek z 22 października 2020 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    1. Wnioskodawca K.K., jako właściciel udziału wynoszącego 3/9 części nieruchomości przy
    ul. (...), (dalej jako Nieruchomość) umową sprzedaży z 22 maja 2018 r. zbył swój udział
    wraz z pozostałymi współwłaścicielami Nieruchomości. Wnioskodawca nabył własność w
    wyniku dziedziczenia ustawowego po matce J.K. w dniu xx czerwca 1995 r., jednakże
    formalne przeniesienie udział wynoszącego 2/9 części Nieruchomości nastąpiło w
    wykonaniu zapisu 14 lipca 2016 r. umową przenosząca własność Nieruchomości. Zdaniem
    Wnioskodawcy nabycie to miało charakter wtórny, nie pierwotny (gdyż przypadający mu
    udział w spadku nabył w dacie śmierci matki – xx czerwca 1995 r. na podstawie art. 922 §
    1 kodeksu cywilnego).
    2. xx marca 1991 r. zmarł ojciec Wnioskodawcy – L.K., a cały spadek po nim na podstawie
    testamentu notarialnego z 1 marca 1991 r. otwartego i ogłoszonego w Sądzie Rejonowym
    (...) 20 stycznia 2015 r. nabyła matka Wnioskodawcy, tj. żona L.K., J.K., co zostało
    stwierdzone postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku z 26 maja 2015 r.,
    prawomocnym 17 czerwca 2015 r., sygn. akt (...).
    3. xx czerwca 1995 r. zmarła matka Wnioskodawcy J.K.. Sporządziła ona testament,
    jednakże Sąd w postępowaniu o stwierdzenie praw do nabycia spadku uznał, że do
    opisanego dziedziczenia należy stosować reguły dziedziczenia ustawowego, a dokonane w
    testamencie oświadczenia spadkodawczyni, należy traktować jako zapisy w rozumieniu
    przepisów Kodeksu cywilnego. Zatem na podstawie dziedziczenia ustawowego cały
    spadek w tym przedmiotową nieruchomość, po J.K. na podstawie ustawy nabyli:
    - córka B.K. w 1/3 części spadku,
    - córka K.J. w 1/3 części,
    - Wnioskodawca - syn K.K. w 1/3 części,
    A zatem Wnioskodawca nabył udział w Nieruchomości wynoszący 1/3 (czyli 3/9) z datą
    śmierci matki - tj. xx czerwca 1995 r.
    4. Postanowieniem wydanym 19 maja 2008 r. przez Sąd Rejonowy (...), spadek po K.J.,
    zmarłej xx grudnia 2004 r., z mocy testamentu własnoręcznego z 1 marca 2003 nabyła w
    całości D.C.
    5. 14 lipca 2016 r. B.K., D.C. oraz Wnioskodawca zawarli umowę przenoszącą własność
    Nieruchomości w wykonaniu zapisu. Zgodnie z sugestią notariusza strony umowy
    oświadczyły w niej: „w wykonaniu zapisu dokonując wykładni testamentu w części
    dotyczącej przeniesienia tytułem zapisu na rzecz J.P. oraz na rzecz K.K. prawa własności
    nieruchomości położnej przy ul. (...), chcąc zapewnić możliwe najpełniejsze
    urzeczywistnienie woli spadkodawcy J.K. oraz chcąc nadać rozrządzeniu spadkodawcy J.K.
    zawartemu we wskazanym powyżej testamencie rozsądną treść, i to zgodnie z dyspozycją
    przepisu art. 948 Kodeksu Cywilnego, zgodnie uznano, że spadkobiercy ustawowi J.K.
    przenieśli na rzecz prawnuczki zmarłej – J.P. udział wynoszący łącznie 6/9 części
    współwłasności przedmiotowej Nieruchomości, oraz na rzecz syna zmarłej – K.K. udział
    wynoszący łącznie 2/9 części współwłasności Nieruchomości, uznając, że udział wynoszący
    1/9 części we współwłasności Nieruchomości został przez K.K. nabyty na podstawie
    dziedziczenia ustawowego po J.K.
    Nadto w opisywanej umowie przenoszącej własność Nieruchomości tytułem zapisu
    ustalono, że wielkość wskazanych wyżej udziałów przysługujących J.P. oraz Wnioskodawcy,
    odpowiada wartościom rynkowym przedmiotów przeznaczonych im w testamencie.
    6. Zatem z powyższego wynika, że D.C. i B.K., jedynie formalnie przeniosły na
    Wnioskodawcę udział wynoszący 2/9 części (to jest każda z nich przeniosła udział
    wynoszący 1/9 części) w Nieruchomości, bowiem z uwagi na faktycznie dziedziczenie

    ustawowe przedmiotowej Nieruchomości w 1/3 po śmierci spadkodawczyni xx czerwca
    1995 r. zapis był jedynie formalnym wypełnieniem woli Spadkodawczyni - matki
    Wnioskodawcy. Wnioskodawca nawet bez formalnego wykonania zapisów
    testamentowych nabył już wcześniej tj. z chwilą śmierci J.K. 3/9 tj. 1/3 nieruchomości w
    wyniku dziedziczenia ustawowego.
    7. Ponadto Wnioskodawca wyjaśnia, że zbył przysługującą część przedmiotowej
    nieruchomość odpłatnie oraz zbycie nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej.
    8. Wnioskodawca złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2018 - PIT 39,
    ze wskazaniem kwoty przychodu jako 2/3 ceny sprzedaży jego udziału w Nieruchomości
    opisanej w pkt 1 powyżej (odpowiadającej 2/9 ceny sprzedaży Nieruchomości), a podatek
    dochodowy został przez Wnioskodawcę uregulowany. Wnioskodawca błędnie
    interpretując stan faktyczny uznał wówczas, że tylko 1/3 przychodu ze sprzedaży jego
    udziału w Nieruchomości (odpowiadająca 1/9 ceny sprzedaży Nieruchomości) nie podlega
    opodatkowaniu z uwagi na upływ terminu 5 lat od daty nabycia spadku (art. 10 ust. 1 pkt 8
    Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dalej UPDOF).
    Aktualnie Wnioskodawca nabrał wątpliwości, czy jego stanowisko w zeznaniu podatkowym
    było prawidłowe. Zatem jako zasadne jawi się wystąpienie z poniższym zapytaniem.

## Pytanie

Czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego prawidłowe jest stanowisko, że przychód
    uzyskany przez Wnioskodawcę ze sprzedaży udziału w Nieruchomości w dniu 22 maja
    2018 r. w całości nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c UPDOF, z uwagi na fakt, że od końca
    roku, w którym Wnioskodawca nabył udział w Nieruchomości do daty jej sprzedaży
    upłynął okres dłuższy niż 5 lat?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, stanowisko, że w świetle zaistniałego stanu faktycznego
    przychód uzyskany przez Wnioskodawcę ze sprzedaży udziału w Nieruchomości w dniu 22
    maja 2018 r. w całości nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c UPDOF, z uwagi na fakt, że od
    końca roku, w którym Wnioskodawca nabył udział w Nieruchomości do daty jej sprzedaży
    upłynął okres dłuższy niż 5 lat - jest prawidłowe.
    Zdaniem Wnioskodawcy nabył on udział w Nieruchomości wynoszący 1/3 (czyli 3/9) z datą
    śmierci matki - tj. xx czerwca 1995 r. Późniejsze zawarcie w 2016 r. umowy notarialnej
    przenoszącej własność Nieruchomości w wykonaniu zapisu (opisanej w pkt 5 stanu
    faktycznego) nie zmieniło tego faktu. Oświadczenia zawarte w tej umowie nie mogą
    zmienić daty nabycia, albowiem Wnioskodawca nigdy nie wyzbył się owej części 2/9
    Nieruchomości, którą w drodze zawarcia umowy wskazanej w pkt 5 jakoby na niego
    przeniesiono.
    Umową z 2016 r. jedynie formalnie przeniesiono na Wnioskodawcę udział wynoszący 2/9
    części w Nieruchomości, bowiem z uwagi na faktycznie dziedziczenie ustawowe
    przedmiotowej Nieruchomości w 1/3 po śmierci matki Wnioskodawcy (Pani J.K.) w dniu xx
    czerwca 1995 r zapis był jedynie formalnym wypełnieniem jej woli. Wnioskodawca nawet
    bez formalnego wykonania zapisów testamentowych nabył już wcześniej tj. z chwilą
    śmierci matki 3/9 tj. udział wynoszący 1/3 części w Nieruchomości w wyniku dziedziczenia
    ustawowego (na podstawie art. 922 § 1 kodeksu cywilnego).
    Zatem rzekome nabycie udziałów wynoszących 2/9 części w Nieruchomości miało
    charakter wtórny, nie pierwotny. Umowa zawarta 14 lipca 2016 r. - przenosząca
    Nieruchomość w wykonaniu zapisu - stanowiła, co należy raz jeszcze podkreślić jedynie
    formalne rozliczenie między spadkobiercami. Najistotniejsze jest jednak, że zgodnie z
    postanowieniem Sądu w postępowaniu o stwierdzenie praw do nabycia spadku po J.K.,
    Sąd orzekł, że do opisanego dziedziczenia należy stosować reguły dziedziczenia

    ustawowego, a dokonane w testamencie oświadczenia spadkodawczyni, należy traktować
    jako zapisy w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Zatem na podstawie
    dziedziczenia ustawowego 1/3 spadku w tym 1/3 przedmiotowej Nieruchomości, po J.K.
    nabył Wnioskodawca. Zatem faktycznie przedmiotowa Nieruchomość została nabyta przez
    Wnioskodawcę w wyniku dziedziczenia ustawowego xx czerwca 1995 r., a dążąc na
    podstawie art. 948 K.c. do wykładni woli J.K., spadkobiercy dokonali jedynie formalnego
    przeniesienia Nieruchomości.
    Składając zeznanie roczne za 2018 r. Wnioskodawca uznał, że w zakresie nabycia
    pierwszej części udziału w Nieruchomości (tj. 1/9) z uwagi na długi upływ czasu (upływ
    okresu wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f.), od chwili jej nabycia, przychód
    ze sprzedaży Nieruchomości w tej części nie będzie podlegał opodatkowaniu. Nie ma tutaj
    znaczenia, że postanowienie o stwierdzeniu praw do spadku zostało wydane dopiero 26
    maja 2015 r. Na potwierdzenie ww. twierdzenia wskazać można stanowisko Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, (interpretacja indywidualna z 6 marca 2018 r. nr: 0115-
    KDIT2-1.4011.1.2018.2.MN), że „W myśl art. 924 i art. 925 Kodeksu cywilnego, spadek
    otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z
    chwilą otwarcia spadku. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i
    obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci
    (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład
    masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt
    poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od
    momentu jego otwarcia."
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego - Wnioskodawca złożył zeznanie o wysokości
    osiągniętego dochodu za rok 2018 - PIT 39, ze wskazaniem kwoty przychodu jako 2/3 ceny
    sprzedaży jego udziału w Nieruchomości opisanej w pkt 1 powyżej (odpowiadającej 2/9
    ceny sprzedaży Nieruchomości), a podatek dochodowy został przez Wnioskodawcę
    uregulowany. Wnioskodawca błędnie interpretując stan faktyczny uznał wówczas, że tylko
    1/3 przychodu ze sprzedaży jego udziału w Nieruchomości (odpowiadająca 1/9 ceny
    sprzedaży Nieruchomości) nie podlega opodatkowaniu z uwagi na upływ terminu 5 lat od
    daty nabycia spadku (art. 10 ust. 1 pkt 8 Ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych - dalej UPDOF).
    Z ostrożności należy również wskazać, że nawet w przypadku uznania, że owe 2/9 części
    Nieruchomości Wnioskodawca nabył w drodze zapisu - to również jako datą nabycia
    będzie otwarcie spadku (czyli 6 kwietnia 1995 r ), a nie dzień wykonania zapisu tj.
    zastosowanie będzie miał przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c UPDOF (w stanie prawnym
    obowiązującym w dniu sprzedaży nieruchomości). Powołując się na art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.
    a-c u.p.d.o.f. w brzmieniu ustawy z chwili sprzedaży nieruchomości, „zgodnie z którym
    jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie”
    Ustawa PDOF w brzmieniu na dzień 22 maja 2018 r. tj. na dzień zbycia Nieruchomości, nie
    zawiera legalnej definicji „nabycia”. W tej sytuacji do zdefiniowania tego terminu należy
    posłużyć się ogólnie przyjętą definicją tego wyrazu. Definicja słownika języka polskiego (...)
    - jedna z dwóch definicji tego wyrazu - stanowi, że nabycie to „zyskanie czegoś, zdobycie”.
    W tym kontekście Wnioskodawca „zyskał/zdobył” prawo do udziału tj. do 2/9 części
    Nieruchomości (z kolei otwarcie spadku następuje z chwilą śmierci spadkodawcy). W tej
    bowiem chwili wymagalne stało się roszczenie Wnioskodawcy do spadkobierców o

    złożenie oświadczenia w formie aktu notarialnego o przeniesieniu na Wnioskodawcę tego
    prawa, w tej chwili pojawiła się prawna, skonkretyzowana ekspektatywa uzyskania tego
    prawa przez Wnioskodawcę, w końcu z tą chwilą na podstawie zapisu (nie
    kwestionowanego nigdy przez spadkobierców) Wnioskodawca wszedł w posiadanie
    Nieruchomości. Z kolei fakt, że spadkobiercy ostatecznie byli w stanie usankcjonować stan
    prawny (zgodnie z treścią obciążającego ich zapisu) dopiero w 2016 r. (akt notarialny -
    umowa przenosząca własność nieruchomości w wyniku zapisu) nie powinien mieć w
    sprawie żadnego znaczenia. Konieczność przeprowadzenia odpowiednich spadkowych
    procedur sądowych i związana z nimi przewlekłość nie może powodować ujemnych
    skutków prawno-podatkowych dla Wnioskodawcy. Z tej przyczyny należy stwierdzić, że dla
    celów prawnopodatkowych słusznym jest uznanie, że Wnioskodawca nabył w rozumieniu
    przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PDOF udział w części Nieruchomości. W związku z tym
    jej zbycie, które nastąpiło w 2018 r. zostało dokonane później aniżeli pięć lat od końca
    roku, w którym Wnioskodawca nabył opisany udział w części Nieruchomości. Z tej
    przyczyny Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tytułu zbycia tego udziału w Nieruchomości na rzecz osób trzecich w
    2018 r. bowiem zbycie takie z uwagi na okres, jaki upłynął od czerwca 1995 r. do maja
    2018 r. powoduje, że takie zbycie wolne jest opodatkowania PDOF.
    Wobec faktu, że ustawa o PDOF nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem nabycie -
    dlatego też w tym wypadku należy posiłkować się normami prawa cywilnego, bowiem
    pomiędzy prawem podatkowym a cywilnym istnieje wiele powiązań, wynikających z faktu,
    że następstwa zdarzeń bądź czynności prawnych związanych z określonymi instytucjami
    prawa cywilnego wywołują również skutki wynikające z prawa podatkowego. Jeżeli zatem
    określone pojęcia nie są odmiennie zdefiniowane dla celów prawa podatkowego, to należy
    je - biorąc pod uwagę fakt, że obie gałęzie prawa (cywilne i podatkowe) składają się na
    jeden system prawa - interpretować tak, jak czyni to prawo cywilne. I tak Księga IV ustawy
    z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 121) reguluje
    przejście majątku, a więc praw i obowiązków majątkowych zmarłego, na inne osoby
    fizyczne i prawne.
    Zgodnie z art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego - spadkobierca nabywa spadek z chwilą
    otwarcia spadku, natomiast otwarcie spadku następuje z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się
    spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Treści art. 925 Kodeksu cywilnego jednoznacznie wskazuje, że z chwilą śmierci spadek
    nabywa wyłącznie spadkobierca. Z działu III Księgi IV Kodeksu cywilnego - Zapis i polecenie
    - wynika, że oprócz powołania spadkobiercy, spadkodawca może również zobowiązać
    spadkobiercę do spełnienia określonego świadczenia majątkowego lub do określonego
    działania. I tak -zgodnie z art. 968 § 1 Kodeksu cywilnego - spadkodawca może przez
    rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę ustawowego lub testamentowego
    do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis
    zwykły). Z pierwszego zdania art. 970 Kodeksu cywilnego wynika, że w braku odmiennej
    woli spadkodawcy zapisobierca może żądać wykonania zapisu niezwłocznie po ogłoszeniu
    testamentu. Zatem, jeżeli spadkodawca zapisał w testamencie rzecz lub prawo majątkowe
    dla oznaczonej osoby (zapisobiercy), to z chwilą otwarcia spadku (zgonu spadkodawcy) ma
    roszczenie o przeniesienie prawa własności zapisanej rzeczy lub prawa.
    Ponadto zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Sądów Administracyjnych oraz Sądów
    Powszechnych, wskazać należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 25
    stycznia 2013 r.), iż „na podstawie art. 961 K.c., jeżeli spadkodawca przeznaczył określonej
    osobie w testamencie poszczególne przedmioty majątkowe, które wyczerpują prawie cały
    spadek, osobę tę poczytuje się w razie wątpliwości nie za zapisobiercę, lecz za
    spadkobiercę powołanego do całego spadku. Jeżeli takie rozporządzenie testamentowe
    zostało dokonane na rzecz kilku osób, osoby te poczytuje się w razie wątpliwości za
    powołane do całego spadku w częściach ułamkowych odpowiadających stosunków,

    wartości przeznaczonych przedmiotów”. „Prawodawca, tworząc prawo podatkowe,
    posługuje się instytucjami prawa cywilnego. Ustawa o podatku od spadków i darowizn
    posługuje się terminologią źródeł nabycia własności rzeczy i praw majątkowych jako
    przedmiotu podatku, bez zachowania dosłowności odpowiednich instytucji prawa
    cywilnego. Dotyczy to przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy, w którym użyte określenie
    „tytułem spadku” nie ma swojego odpowiednika w definicji spadku według art. 922
    Kodeksu cywilnego. W przepisie tym chodzi o spadek jako zbiór praw i obowiązków
    zmarłego, a nie o sposób ich uzyskania. Ustawa o podatku od spadków i darowizn także
    nie precyzuje tego pojęcia. Z kolei pojęcie „w drodze dziedziczenia” zawarte w art. 6 ust. 1
    pkt 1 u.p.s.d., nie pokrywa się ze sformułowaniami dotyczącymi powołania do spadku
    wynikającego z ustawy (dziedziczenie ustawowe) albo z testamentu (por. art. 926 § 1 i § 2
    K.c.). Według art. 968 § 1 Kodeksu cywilnego „spadkodawca może przez rozrządzenie
    testamentowe zobowiązać spadkobiercę ustawowego lub testamentowego do spełnienia
    określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis).” W przepisie
    tym określono prawa majątkowe, jakie nabywa określona osoba wskutek ustanowienia na
    jej rzecz zapisu. Jest to więc nabycie prawa majątkowego wskutek śmierci spadkodawcy.
    Następuje to względem spadkobiercy powołanego do dziedziczenia i obciąża spadek jako
    jego dług. Zapis staje się wymagalny w terminie określonym w testamencie przez
    spadkodawcę, a w braku jego określenia zapisobiorca może żądać wykonania zapisu
    niezwłocznie po ogłoszeniu testamentu, (art. 970 K.c.) „Niewątpliwie zarówno
    spadkobierca jak i zapisobiorca uzyskują korzyść majątkową z tego samego źródła, a
    mianowicie z rozrządzenia testamentowego”. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z 25 stycznia 2013 r., II FSK 1120/11).
    Zdaniem Wnioskodawcy, „nabycie” jest równoznaczne z „nabyciem w drodze spadku” oraz
    „z nabyciem w drodze zapisu” (art. 968 K.c.) tj. z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 PDOF. Prawa te mają swoje źródło w spadkobraniu testamentowym. Dla oceny
    charakteru prawnego nabycia znaczenie ma wola testatora i chwila otwarcia spadku, tj.
    źródłem zapisu, czyli zdarzeniem wywołującym skutki prawne, jest śmierć spadkodawcy.
    Zapisobiorca uzyskuje bowiem, prawa majątkowe z wyraźnej woli spadkodawcy zawartej
    w testamencie.
    Ponadto znaczenie w tej sprawie ma fakt, że w wykonaniu zapisu nie zmienił się stan
    posiadania udziału, jaki przysługiwał Wnioskodawcy z tytułu dziedziczenia ustawowego,
    ani też jego wartość, co ma również doniosłe znaczenie. De facto bowiem Wnioskodawca
    nabył 1/3 Nieruchomości w drodze dziedziczenia ustawowego, a jedynie formalnie został
    wpisany do księgi wieczystej w zakresie 2/9 Części Nieruchomości na podstawie umowy
    przenoszącej własność Nieruchomości w wykonaniu zapisu.
    Mając na uwadze powyższe argumenty i rozważania przychód ze sprzedaży udziału tj. 2/9
    części w Nieruchomości nie będzie podlegał opodatkowaniu, bowiem w tej sprawie będzie
    miał zastosowanie przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f, tj. bowiem upłynęło pięć lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie Nieruchomości (śmierć
    spadkodawcy).
    A zatem cały przychód ze sprzedaży udziałów Wnioskodawcy w Nieruchomości nie
    powinien podlegać opodatkowaniu.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 16 grudnia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL2-1.4011.779.2020.1.MKA, w której uznałem Pana stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 22 grudnia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    27 stycznia 2021 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu

    Wniósł Pan o:
    1) uchylenie w całości interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej wydanej w sprawie o sygn. 0112-KDIL2-1.4011.779.2020.1.MKA, w dniu 16
      grudnia 2020 r.,
    2) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów
      zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    26 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Po 233/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 23 sierpnia 2024 r. sygn. akt II FSK 1093/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 23 sierpnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam,
      że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem 5 lat licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie,

    rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Zatem, jeżeli
    odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw
    nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze
    sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle
    nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy
    decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment jej nabycia.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w dniu xx czerwca 1995 r.
    zmarła matka Wnioskodawcy J.K. Spadkodawczyni sporządziła testament. Sąd w
    postępowaniu o stwierdzenie praw do nabycia spadku uznał, że do dziedziczenia należy
    stosować reguły dziedziczenia ustawowego, a dokonane w testamencie oświadczenia
    spadkodawczyni, należy traktować jako zapisy w rozumieniu przepisów Kodeksu
    cywilnego. Zatem na podstawie dziedziczenia ustawowego cały spadek w tym
    przedmiotową nieruchomość, po J.K. na podstawie ustawy nabyli:
    - córka B.K. w 1/3 części spadku,
    - córka K.J. w 1/3 części,
    - Wnioskodawca - syn K.K. w 1/3 części,
    Następnie spadek po K.J., zmarłej xx grudnia 2004 r., z mocy testamentu własnoręcznego
    z 1 marca 2003 nabyła w całości D.C. 14 lipca 2016 r. B.K., D.C. oraz Wnioskodawca zawarli
    umowę przenoszącą własność Nieruchomości (położnej przy ul. (...)) w wykonaniu zapisu
    na rzecz J.P. oraz na rzecz K.K. Nadto w opisywanej umowie przenoszącej własność
    Nieruchomości tytułem zapisu ustalono, że wielkość wskazanych wyżej udziałów
    przysługujących J.P. oraz Wnioskodawcy, odpowiada wartościom rynkowym przedmiotów
    przeznaczonych im w testamencie.
    Podkreślenia wymaga, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    precyzuje pojęcia „nabycie”, nie wskazując, czy ma to być nabycie odpłatne, czy
    nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić
    nabycie nieruchomości. Zatem pojęcie to należy rozumieć szeroko, tzn. że nabycie
    nieruchomości następuje z chwilą uzyskania prawa własności nieruchomości, bez względu
    na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia
    majątkowego w postaci własności rzeczy. Tym samym, przez „nabycie” należy rozumieć
    każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Ustawa podatkowa nie definiuje również, co należy rozumieć pod pojęciem nabycia w
    drodze spadku, dlatego w tym wypadku należy posiłkować się normami prawa cywilnego.
    Zauważyć należy, że pomiędzy prawem podatkowym a cywilnym istnieje wiele powiązań,
    wynikających chociażby z faktu, że następstwa zdarzeń bądź czynności prawnych
    związanych z określonymi instytucjami prawa cywilnego wywołują również skutki
    wynikające z prawa podatkowego. Jeżeli zatem określone pojęcia nie są odmiennie
    zdefiniowane dla celów prawa podatkowego, to należy je – biorąc pod uwagę fakt, że obie
    gałęzie prawa (cywilne i podatkowe) składają się na jeden system prawa – interpretować
    tak, jak czyni to prawo cywilne.
    Księga IV ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze
    zm.) reguluje przejście majątku, a więc praw i obowiązków majątkowych zmarłego, na inne
    osoby fizyczne i prawne.
    Zgodnie z art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

    W myśl art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się
    spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Treść art. 925 Kodeksu cywilnego jednoznacznie wskazuje, że z chwilą śmierci spadek
    nabywa wyłącznie spadkobierca.
    Z działu III Księgi IV Kodeksu cywilnego – Zapis i polecenie – wynika, że oprócz powołania
    spadkobiercy, spadkodawca może również zobowiązać spadkobiercę do spełnienia
    określonego świadczenia majątkowego lub do określonego działania.
    Zgodnie z art. 968 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Spadkodawca może przez rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę
      ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia
      majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis zwykły).
    W myśl art. 970 Kodeksu cywilnego:
      W braku odmiennej woli spadkodawcy zapisobierca może żądać wykonania zapisu
      niezwłocznie po ogłoszeniu testamentu. Jednakże zapisobierca obciążony dalszym
      zapisem może powstrzymać się z jego wykonaniem aż do chwili wykonania zapisu
      przez spadkobiercę.
    Stosownie do art. 982 ww. Kodeksu:
      Spadkodawca może w testamencie włożyć na spadkobiercę lub na zapisobiercę
      obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem
      (polecenie).
    W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartej w wyroku z 26
    maja 2021 r. sygn. I SA/Po 233/21:
      (...) nabycia na podstawie zapisu nie można utożsamiać z nabyciem w drodze
      spadku. Sam zapis nie stanowi tytułu do nabycia przedmiotu zapisu z chwilą nabycia
      spadku. Jeżeli spadkodawca zapisał w testamencie rzecz dla oznaczonej osoby
      (zapisobiercy), to z chwilą otwarcia spadku (śmierć spadkodawcy) zapisobierca nie
      staje się właścicielem tej rzeczy; ma tylko wierzytelność (roszczenie) o przeniesienie
      prawa własności zapisanej rzeczy. Do przeniesienia na zapisobiercę prawa własności
      niezbędna jest zatem umowa przenosząca prawo własności pomiędzy spadkobiercą
      a zapisobiercą, przy czym w przypadku nieruchomości powinna to być umowa w
      formie aktu notarialnego, jak tego wymagają art. 156 i 158 k.c.
      W dalszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 922 k.c. spadek to prawa i
      obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą jego
      śmierci przechodzą na następców prawnych. W myśl art. 924 k.c. spadek otwiera się
      z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego
      otwarcia (art. 925 k.c). Zgodnie zaś art. 1035 k.c., jeżeli spadek przypada kilku
      spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego stosuje się przepisy o
      współwłasności w częściach ułamkowych. Do momentu zniesienia tej współwłasności
      lub dokonania działu spadku, spadkobiercy są współwłaścicielami rzeczy i praw
      wchodzących w skład spadku. Jednak w myśl art. 1036 k.c. istnieje możliwość
      rozporządzenia przez spadkobierców prawem lub rzeczą należącą do spadku, mimo
      istnienia współwłasności, jeśli następuje to za zgodną wolą wszystkich
      spadkobierców. K.K. udział wynoszący łącznie 2/9 części współwłasności
      Nieruchomości, uznając, że udział wynoszący 1/9 części we współwłasności
      Nieruchomości został przez K.K. nabyty na podstawie dziedziczenia ustawowego po J.

      K.. W rezultacie tej umowy udział skarżącego wyniósł łącznie 3/9 części
      współwłasności Nieruchomości, czyli tyle samo co jego udział nabyty na podstawie
      dziedziczenia ustawowego.
      Zdaniem Sądu w opisanej wyżej sytuacji za datę nabycia przez skarżącego udziałów
      w Nieruchomości, należy przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, przy założeniu, że
      ilość otrzymanych udziałów w Nieruchomości w wyniku umowy przenoszącej
      własność Nieruchomości odpowiada ilości udziałów, jakie przysługiwały skarżącemu
      w wyniku dziedziczenia ustawowego.
    Następnie Sąd stwierdził, że:
      (...) przychód uzyskany ze sprzedaży Nieruchomości przypadający na udział
      wynikający z umowy przenoszącej własność Nieruchomości, a odpowiadający
      wielkości udziału jaki skarżący otrzymał w drodze dziedziczenia ustawowego - nie
      stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a) -c) u.p.d.o.f. gdyż od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło nabycie (data śmierci spadkodawcy), do dnia sprzedaży upłynęło ponad 5
      lat. Tym samym art. 30e ust 1 u.p.d.o.f. nie znajduje w sprawie zastosowania.
    Wobec powyższego stwierdzam, że przychód uzyskany przez Pana ze sprzedaży udziału w
    Nieruchomości 22 maja 2018 r. w całości nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.