Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.683.2024.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Ustalenie podstawy opodatkowania kompleksowej dostawy
towarów oraz prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: import-import towarów
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
świadczenie-świadczenie kompleksowe -świadczenie
kompleksowe złożone
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
importu towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego należy rozumieć terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W powołanym orzeczeniu, odnosząc się
    do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to, że na gruncie przedmiotowego przepisu
    kluczowym elementem jest przeniesienie praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości
    dysponowania nią.
    Zatem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawo własności”.
    Na mocy art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast według art. 2 pkt 7 ustawy:
      Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
      na terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła,
      również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest
      zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo
      zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
    Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 9 ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu
      celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
    Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w
    związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie
    obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.

    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
      Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
      towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
    Ponadto, w myśl art. 5 pkt 15, 18, 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
    (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.
    Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej UKC:
      - „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do
      czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację
      skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym
      wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie,
      deklaracja lub powiadomienie są składane;
      - „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej
      kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych
      towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;
      - „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.
    Stosownie do art. 77 UKC:
      1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych
      podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur
      celnych:
      a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
      b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
      2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
      3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego
      dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. (...)
    Z powołanych regulacji wynika, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia
    celnego, natomiast dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny jest
    zgłaszający. Obowiązek uiszczenia cła związany jest z ciążącym na określonym podmiocie
    długiem celnym. Zatem, w przypadku importu towarów podatnikiem jest ten podmiot,
    który jest dłużnikiem celnym, czyli co do zasady podmiot dokonujący zgłoszenia celnego
    lub podmiot, na rzecz którego działa przedstawiciel pośredni.
    Według art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Należy również wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    świadczeń, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.

    Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności należy uznać za jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów
    ustawy. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu.
    Pojedyncze świadczenie traktowane jest jako element świadczenia kompleksowego
    wówczas, gdy nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego i nie można wykonać lub
    wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Jeżeli jednak w skład
    realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Natomiast o tym, czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też
    kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach
    danego świadczenia ma charakter dominujący (np. wyroki TSUE: z 2 maja 1996 r. w
    sprawie C-231/94, Faaborg - Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card
    Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w
    sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z
    glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej
    transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak
    właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas
    transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w przypadku, gdy
    istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także
    wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Z wniosku wynika, że Wnioskodawca (Spółka/A.) jest spółką z siedzibą w Danii, która
    opracowuje, projektuje i sprzedaje (...). Spółka oferuje m.in. urządzenia technologiczne i
    linie produkcyjne dla przemysłu spożywczego podlegające dostawie z montażem wraz z
    próbnym uruchomieniem.
    W ramach działalności prowadzonej w Polsce, Spółka zawarła umowę z polskim
    producentem (...) m.in. dla przemysłu farmaceutycznego (B.) (A. i B., dalej łącznie jako:
    „Spółki”) na dostawę i montaż Maszyny. A. nabywa i dostarcza poszczególne elementy
    Maszyny do miejsca wskazanego przez B.. Przy czym jedna z części, tj. Komponent została
    zakupiona w Turcji i dostarczona do Polski na warunkach INCOTERMS 2020 DAP (...),
    Polska. Komponent został zgłoszony w Polsce w ramach procedury dopuszczenia do
    obrotu przez B. Ponadto, A. dostarcza dokumentację inżynieryjną i techniczną niezbędną
    do montażu, uruchomienia i testowania Maszyny oraz zapewnia wykwalifikowany
    personel nadzorujący montaż, uruchomienie oraz testy wydajności Maszyny. Prace
    montażowe wykonywane są przez podmiot trzeci działający na podstawie odrębnej
    umowy zawartej z B., jednakże pod ścisłym nadzorem A. Montaż obejmuje m.in.
    planowanie i ustalanie sekwencji podnoszenia, instalację systemów i urządzeń (np. (...)
    etc.), spawanie i polerowanie/obróbkę powierzchni. A. przez kilka tygodni dla każdego
    etapu projektu osobiście monitoruje przebieg prac np. ustawia wszystkie wentylatory i
    wymienniki ciepła na odpowiednich miejscach, poziomuje cylinder, akceptuje przycinanie
    metalowych części maszyny, ustawia system kanałowy poziomie technicznym itp. A.
    zapewnia doradztwo techniczne dotyczące prac montażowych, zgodnie z planami i
    specyfikacjami umowy oraz chroni przed nieprawidłowym wykonaniem prac. Ponadto,
    inżynier A. nadzoruje m.in. uruchomienie mechaniczne urządzeń, uruchomienie instalacji

    na wodzie i produkcie, w tym testy wydajności na produkcie oraz szkolenie personelu w
    zakresie obsługi instalacji. Kolejnym etapem jest uruchomienie testowe, które polega na
    faktycznym wykorzystywaniu Maszyny do produkcji. A. zapewnia personel, który
    monitoruje, instruuje oraz nadzoruje pracowników B. obsługujących Maszynę i uruchamia
    Maszynę wraz z B. Po zakończeniu uruchomienia testowego, o ile parametry produkcyjne
    Maszyny będą zadawalające, następuje przyjęcie Maszyny przez B. Proces montażu
    Maszyny wraz z jej próbnym uruchomieniem był długotrwały (trwał około 11 miesięcy) i
    skomplikowany i z perspektywy technicznej nie mógł odbyć się bez dokumentacji i
    specjalistycznej wiedzy zapewnionej przez A. (znanej tylko tej spółce). Udział
    wykwalifikowanego personelu A. jest kluczowy w całym procesie montażu. Po zakończeniu
    montażu A. przenosi na B. prawo do rozporządzania jak właściciel zmontowaną Maszyną.
    Projekt będzie rozliczany w sposób zaliczkowy. B. uiszcza ustalony procent wartości całego
    projektu w wyznaczonych terminach po spełnieniu określonych warunków. Faktury
    obejmują otrzymane płatności stanowiące procent projektu przy czym, żadna z nich nie
    odnosi się bezpośrednio do Komponentu. Tytuł prawny do Maszyny przechodzi na B. z
    chwilą otrzymania przez A. pełnej zapłaty ceny projektu.
    A. wystawiała faktury VAT dokumentujące zaliczki otrzymane od B. i raportowała je w
    deklaracjach VAT, uiszczając należny podatek VAT do polskich organów. Wartość towarów
    nabytych przez A., w tym Komponentu wkalkulowana jest w cenę dostawy dokonanej
    przez A. Koszt ponosi finalny odbiorca, tj. B.
    Ad 2
    W tak przedstawionych okolicznościach sprawy A. powzięła wątpliwości, czy do wartości
    faktur dokumentujących dostawę z montażem na terytorium Polski wystawionych na
    rzecz B. z polskim numerem identyfikacji podatkowej powinna wliczać wartość
    Komponentu.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 29a ust. 1
    ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.
    Według art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.

    Z przytoczonych przepisów wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Przedmiotem umowy zawartej przez Spółki jest dostawa i montaż Maszyny. Do montażu
    Maszyny niezbędny był Komponent, który A. zakupiła w Turcji. Komponent został
    dostarczony do Polski na warunkach INCOTERMS 2020 DAP (...), Polska. B. dokonał
    importu Komponentu w Polsce, w ramach procedury dopuszczenia do obrotu, działając w
    tym zakresie przez przedstawiciela bezpośredniego, w rozumieniu przepisów celnych.
    Obowiązek zapłaty VAT należnego z tytułu importu towarów obciążał B., zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 1 ustawy. B. wykazał kwotę podatku w zgłoszeniu celnym i opłacił należności
    celno-podatkowe z tytułu importu towarów objętego zgłoszeniem celnym zawierającym
    Komponent. B. dokonał czynności faktycznej, tj. przywozu towarów i dopełnił formalności
    celne. W konsekwencji jako importer, B. stał się podatnikiem VAT z tytułu importu
    towarów. Jednakże, B. ani nie sprzedał ani nie powierzył Komponentu spółce A. jako
    towaru własnego. Jak Państwo wskazują, A. uzyskała prawo do rozporządzania towarem
    (Komponentem) jak właściciel w Turcji i nie przeniosła tego prawa na B. w momencie
    dokonania importu. A. pozostała właścicielem Komponentu po dokonaniu przez B.
    importu i miała prawo do dysponowania nim jako właściciel. Szacując koszty dostawy z
    montażem i przedstawiając ofertę B., A. uwzględniła w kosztorysie koszty nabycia
    odpowiednich elementów niezbędnych do montażu Maszyny, w tym Komponentu. Jak
    wynika z opisu sprawy, B. zainteresowany jest nabyciem kompletnej, w pełni
    funkcjonującej Maszyny, nie jest natomiast zainteresowany nabyciem jedynie
    Komponentu lub nabyciem pozostałych elementów Maszyny ani samych usług
    towarzyszących opisanej dostawie. Dostawa Komponentu stanowi nieodłączną część
    dostawy z montażem Maszyny.
    Przy czym, jak wskazano, A. uzyskała prawo do rozporządzania towarem (Komponentem)
    jak właściciel w Turcji i nie przeniosła tego prawa na B. Natomiast przenosi na B. prawo do
    rozporządzania jak właściciel zmontowaną Maszyną, której elementem składowym jest
    Komponent zaimportowany przez B. Do dostawy Maszyny dochodzi w Polsce (na terenie
    B.).
    Zatem, A. jako zarejestrowany w Polsce czynny podatnik VAT dokonuje na terytorium
    Polski dostawy towaru (Maszyny), w której skład wchodzi Komponent na rzecz czynnego
    podatnika VAT (B.). Zatem A. dokonuje czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    VAT na terytorium Polski na postawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Oznacza to, że po stronie
    A. powstaje obowiązek podatkowy z tytułu dokonanej dostawy Maszyny i
    udokumentowania transakcji fakturą, na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednocześnie wskazać należy, że przepisy ustawy nie zawierają szczególnych regulacji
    dotyczących określenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla świadczeń
    kompleksowych (w analizowanej sprawie dostawa z montażem). Obowiązek podatkowy
    powstaje zatem w momencie przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, chyba że dostawa poprzedzona jest otrzymaniem zaliczki. Wówczas obowiązek
    podatkowy powstanie w odniesieniu do tej płatności z chwilą jej otrzymania.
    Z wniosku wynika, że kontrakt rozliczany jest w sposób zaliczkowy. B. uiszcza ustalony
    procent wartości całego projektu w wyznaczonych terminach, po spełnieniu określonych
    warunków.
    Przenosząc powyższe ustalenia na grunt badanej sprawy należy zatem uznać, że
    obowiązek podatkowy z tytułu zaliczek uiszczonych przed dostawą Maszyny przez B. na
    rzecz A. powstaje – stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy - z chwilą ich zapłaty w odniesieniu
    do zapłaconej kwoty.

    Odnosząc się natomiast do kwestii objętej pytaniem nr 2 należy wskazać, że zgodnie z
    powołanym art. 29a ust.1 ustawy, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów otrzymał/ma otrzymać z tytułu sprzedaży od
    nabywcy.
    B. dokonał importu Komponentu, ale nie posiadał prawa do rozporządzania tym towarem
    jak właściciel. W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytanie dotyczące wskazania, czy
    spółka B. sprzedała Komponent A. i wystawiła fakturę dokumentującą tę sprzedaż, czy
    powierzyła Komponent A. jako towar własny powierzony (bez przenoszenia prawa na A.
    do rozporządzania nim jak właściciel w celu wmontowania go w Maszynę), wskazali
    Państwo jednoznacznie, że B. ani nie sprzedała Komponentu ani nie powierzyła go spółce
    A. jako towaru własnego. Również A. nie przeniosła na B. prawa do rozporządzania
    towarem (samym Komponentem) jak właściciel. A. sprzedała spółce B. zmontowaną
    Maszynę, której jednym z elementów był Komponent zaimportowany przez B.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy uznać, że A. PL postąpiła prawidłowo wliczając wartość Komponentu w cenę
    Maszyny, która była przedmiotem dostawy dokonanej na rzecz B. Komponent nie był
    przedmiotem odrębnej transakcji pomiędzy A. i B., lecz jak wynika z przestawionych
    okoliczności był tylko jednym z elementów składowych realizowanego projektu. Zatem
    faktury wystawiane przez A. na rzecz B. powinny uwzględniać wartość Komponentu.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że wartość
    Komponentu powinna zostać wliczona do wartości faktur dokumentujących dostawę z
    montażem na terytorium Polski, wystawionych przez A. z polskim numerem identyfikacji
    podatkowej jest prawidłowe.
    Ad 1 i 3
    Natomiast wątpliwości B. dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego
    ze zgłoszenia celnego dotyczącego importu Komponentu (pytanie 1) oraz prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w części związanej z nabyciem Komponentu, zawartego
    na fakturach otrzymanych od A. referujących do otrzymanych płatności za kolejne części
    projektu (pytanie 3).
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu towarów - kwota podatku
      wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego.
    Zgodnie z powołanym art. 86 ustawy, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT w
    zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Przy czym - stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy - kwotę
    podatku naliczonego stanowi kwota podatku naliczonego wynikająca z otrzymanego
    dokumentu celnego. Zatem, aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o
    podatek naliczony wynikający z otrzymanych dokumentów celnych, warunkiem
    koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej
    tego podatnika.
    Jednocześnie, w myśl art. 168 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z
    11.12.2006, str. 1, ze zm.):

      Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji
      podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje
      tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, który jest
      zobowiązany zapłacić – VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na
      terytorium tego państwa członkowskiego.
    Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT należnego lub
    zapłaconego w związku z importem towarów do państwa członkowskiego, w którym
    przeprowadza on transakcje podlegające opodatkowaniu w zakresie, w jakim te
    (importowane) towary są wykorzystywane do celów tych opodatkowanych transakcji.
    Należy również zauważyć, że w powołanym również przez Państwa wyroku z 25 czerwca
    2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road, TSUE rozpatrywał m.in. prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z tytułu importu towarów przez przewoźnika.
    W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że zgodnie z art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE,
    prawo do odliczenia istnieje wówczas, gdy przywiezione towary są wykorzystywane na
    potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Jednocześnie Trybunał przypomniał, że
    przesłanka ta jest spełniona jedynie wtedy, gdy koszt świadczeń powodujących naliczenie
    podatku jest włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym
    lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej. Ponieważ w sprawie badanej przez TSUE wartość przewożonych towarów
    nie stanowi części kosztów składających się na cenę zafakturowaną przez przewoźnika,
    którego działalność ogranicza się do przewozu tych towarów za wynagrodzeniem,
    przesłanki zastosowania art. 168 lit. e) dyrektywy VAT nie zostały spełnione. Zatem jeżeli
    zgłoszenie towarów do odprawy celnej dokonywane jest przez przewoźnika, który na
    podstawie przepisów celnych może zostać zobowiązany do uiszczenia zobowiązania
    wynikającego z cła oraz podatku VAT z tytułu importu towarów, uiszczony przez tego
    przewoźnika należny podatek z tytułu importu towarów nie będzie stanowił u niego
    podatku naliczonego i nie będzie podlegał odliczeniu. Te same zasady w kwestii odliczania
    podatku naliczonego będą dotyczyły wszystkich podmiotów, które w rozumieniu
    przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego mogą być uznane za dłużników i
    zobowiązane do uiszczenia należnego podatku VAT z tytułu importu towarów (np.
    przedstawiciele pośredni, agencje celne, przewoźnicy, podmioty dokonujące importu
    towarów na rzecz innych podmiotów itd.). W każdym przypadku należy zatem badać, czy
    koszt towarów powodujących naliczenie podatku z tytułu importu jest włączony w cenę
    transakcji objętych podatkiem należnym (w cenę towarów lub usług), świadczonych przez
    tego konkretnego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.
    W analizowanej sprawie Komponent został przetransportowany z Turcji do Polski.
    Wystąpił więc import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3
    ustawy. Przy czym, podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1
    pkt 1 ustawy jest spółka B. A. uzyskała prawo do rozporządzania towarem
    (Komponentem) jak właściciel w Turcji i nie przeniosła tego na prawa na B. w momencie
    importu towarów. A. przenosi natomiast na B. prawo do rozporządzania jak właściciel
    zmontowaną Maszyną z wbudowanym Komponentem, po zakończeniu montażu Maszyny
    na terenie B. Szacując koszty projektu dostawy z montażem na rzecz B., A. uwzględniła
    koszty nabycia odpowiednich elementów niezbędnych do montażu Maszyny, w tym
    Komponentu. Jak potwierdziłem w tej interpretacji, A. postąpiła prawidłowo uwzględniając
    wartość Komponentu w cenie sprzedaży Maszyny na fakturze wystawionej na rzecz B.
    Jednocześnie wskazali Państwo, że B. zakupił Maszynę w celu wykorzystania jej w
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. B. wykorzystuje
    Maszynę do wytwarzania suchych proszków, tj. do suszenia hydratów siarczanu amonu,
    azotanu potasu i fosforanu sodu. Sprzedaż wyrobów finalnych przez B. (producenta)
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako krajowa dostawa towarów, eksport lub WDT.
    Zatem, skoro Maszyna z wmontowanym Komponentem jest wykorzystywana przez B. do
    czynności opodatkowanych, spółce B. przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT

    naliczonego wynikającego z faktur otrzymanych od A. z tytułu dostawy Maszyny
    referujących do otrzymanych płatności za kolejne części projektu, na podstawie art. 86
    ust. 1 ustawy.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania 3, z którego wynika B. ma prawo do obniżenia
    kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wykazanego na
    fakturach otrzymanych od A. z tytułu nabycia świadczenia kompleksowego w postaci
    dostawy z montażem Maszyny uwzględniających wartość zaimportowanego Komponentu
    jest prawidłowe.
    Natomiast nie można zgodzić się, że B. ma prawo do odliczenia podatku z tytułu importu
    Komponentu.
    B. uważa, że ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego ze zgłoszenia celnego
    (importowego) Komponentu, ponieważ Komponent jest niezbędny do wytworzenia
    wyrobu gotowego sprzedawanego przez B.. Istnieje więc bezpośredni związek między
    importem towaru i czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez B.. Jednocześnie,
    B. podnosi, że zgodnie z orzecznictwem TSUE oraz utrwaloną linią interpretacyjną, brak
    prawa do rozporządzania jak właściciel importowanym towarem nie wpływa na prawo do
    odliczenia.
    Należy wskazać, że Wnioskodawca słusznie wskazuje, że aby podatnik miał prawo do
    obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu importu towarów, warunkiem
    koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej
    tego podatnika. Jak wskazał TSUE w powołanym wyroku z 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-
    187/14 DSV Road, koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku powinien być
    włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę
    towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej. Przy czym, bez znaczenia pozostaje kwestia czy podatnik jest właścicielem
    importowanego towaru.
    Niemniej jednak, w analizowanym przypadku, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, nie
    istnieje związek pomiędzy importem Komponentu, a czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez B.
    Z wniosku wynika, że B. dokonał w Polsce importu Komponentu, tj. dokonał zgłoszenia
    celnego i opłacił należności celno-podatkowe z tytułu importu Komponentu, stając się tym
    samym podatnikiem z tytułu importu, w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku
    z dokonaną odprawą celną, B. posiada elektroniczny dokument ZC299. Wskazali Państwo
    również, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wyłączających możliwość
    skorzystania z prawa do odliczenia, wskazanych w art. 88 ustawy. Jak wynika z wniosku,
    spółka B. nie sprzedała Komponentu A. ani nie powierzyła go spółce A. jako towaru
    własnego bez przenoszenia prawa do rozporządzania tym Komponentem jak właściciel na
    A., ani na inny podmiot. Z okoliczności sprawy wynika, że B. do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT wykorzystuje Maszynę zakupioną od A. zawierającą
    Komponent a nie sam Komponent. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy,
    prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu dokonanych zakupów towarów (w tym importu)
    przysługuje podatnikowi wyłącznie w zakresie w jakim towary te są przez niego
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych. W przedmiotowej sprawie B. nie
    wykorzystywał zaimportowanego Komponentu do czynności opodatkowanych lecz po
    zaimportowaniu przekazał go A. bez pobrania jakiejkolwiek zapłaty. To A. ujmując wartość
    Komponentu w cenie Maszyny będzie wykorzystywać Komponent do czynności
    opodatkowanej w postaci sprzedaży Maszyny na rzecz B. Wówczas to B. będzie miał
    prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu tego zakupu.
    Skoro importowany towar (Komponent) nie jest wykorzystywany do czynności
    opodatkowanych przez B. (przekazany innemu podmiotowi po jego zaimportowaniu) to

    należy uznać, że B. nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek
    naliczony z tytułu importu Komponentu, wynikającego z otrzymanego dokumentu
    celnego, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania 1 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Na poparcie własnego stanowiska wskazali Państwo liczne interpretacje indywidulane,
    które co do zasady potwierdzają stanowisko zajęte przeze mnie w tej interpretacji, w
    szczególności w zakresie przesłanek niezbędnych do przyznania podatnikowi prawa do
    odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów. Przy czym, w powołanej przez
    Państwa interpretacji z 13 października 2023 r., znak: 0112-KDIL1-3.4012.376.2023.2.MR
    wskazano na związek pośredni importowanego towaru z czynnościami opodatkowanymi
    Wnioskodawcy. Należy jednak wskazać, że stan faktyczny przedstawiony w ww.
    interpretacji dotyczył sytuacji, gdy importowane towary są wykorzystywane do
    świadczenia usług na rzecz Kontrahenta, tj. wytwarzania mebli, a następnie do sprzedaży
    gotowych produktów na rzecz Kontrahenta. Zatem stan faktyczny będący przedmiotem
    rozstrzygnięcia w interpretacji znak: 0112-KDIL1-3.4012.376.2023.2.MR jest odmienny od
    stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa. W związku z tym nie może mieć
    wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie.
    Informuję także, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zadanych pytań), w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego. Zauważyć
    bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje
    jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym
    we wniosku, nie mogą być rozpatrzone - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W
    szczególności interpretacja nie rozstrzyga o prawidłowości kwalifikacji transakcji
    dokonanej pomiędzy A. i B. jako świadczenia kompleksowego w postaci dostawy z
    montażem, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem zapytania w złożonym wniosku o
    interpretację.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A . A/S (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.