Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.571.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody.
Słowa kluczowe: mediacja
odszkodowania
ugody-ugoda sądowa
umowa-umowa o pracę
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani – na wezwanie organu – pismem z 22 września 2025 r. (wpływ 24 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W październiku 2024 r., w dzień powrotu z urlopu macierzyńskiego, otrzymała Pani
    wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony, a zważywszy na fakt, że nie zaszła
    likwidacja stanowiska, o której była mowa w wypowiedzeniu, złożyła Pani pozew w Sądzie
    Rejonowym w A poprzez pełnomocnika o niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o
                        1pracę (art. 45 § 1 w związku z art. 47 Kodeksu pracy) oraz naruszenie zasady równego
                                    3dtraktowania w zatrudnieniu z powodu rodzicielstwa (art. 18 Kodeksu pracy).
    Sąd za obopólną zgodą stron skierował na postępowanie mediacyjne, po czym 6 maja
    2025 r. została zawarta ugoda przed mediatorem. Ugoda w kwocie 55.000 zł. Po nadaniu
    klauzuli wykonalności przez Sąd zostało wypłacone odszkodowanie przez byłego
    pracodawcę 24 czerwca 2025 r., ale potrącone o podatek dochodowy. Wypłacono
    48.652,25 zł.
    Odszkodowanie w wysokości 55.000 zł jest sumą odszkodowania na podstawie art. 45 § 1
            1   3dw zw. z art. 47Kodeksu pracy oraz odszkodowania na podstawie art. 18 Kodeksu pracy
    (34.965 zł + 20.035 zł).
    Odszkodowanie wypłacone przez pracodawcę, zawarte w ugodzie z 6 maja 2025 r., miało
    zadośćuczynić krzywdę, jakiej Pani doznała. Została Pani niesłusznie zwolniona, której
    powodem była dyskryminacja ze względu na rodzicielstwo. Ewidentnie nie zaszła żadna
    likwidacja stanowiska, o której była mowa w wypowiedzeniu, ponieważ osoba zatrudniona
    na Pani zastępstwo wciąż pracuje u Pani byłego pracodawcy.
    Szkodą rzeczywistą w zaistniałej sytuacji nie było wyłącznie zwolnienie (niespodziewane),
    lecz również Pani alienacja, wycofanie społeczne, pozostawienie matki małego dziecka na
    bezrobociu, (...). (...).
    Pytania
    1) Czy wymienione we wniosku odszkodowania o sumie 55.000 zł powinny były zostać
      opodatkowane?
    2) Czy wymienione odszkodowanie nie powinno zostać zwolnione z podatku, jeśli
      krzywda nie była wyłącznie utratą zatrudnienia, stabilnego źródła dochodu,(...)?
    3) Czy nie powinno być niepotraktowane jako przychód?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, odszkodowanie wypłacone nie jest wzbogaceniem ani wynagrodzeniem
                                                    1otrzymanym od byłego pracodawcy. Suma odszkodowań (art. 45 § 1 w związku z art. 47 i
        3dart. 18 KP), o którym mowa we wniosku i ugodzie powinna być zwolniona jak w
    przypadku art. 21 ust. 1 i nie powinna była w żaden sposób zostać potraktowana jako
    wynagrodzenie lub wzbogacenie, ponieważ zaistniała (...).
    Ustawodawca z jednej strony zachęca do zakończenia postępowania bez potrzeby
    wydania orzeczenia przez Sąd, z drugiej jednak nakłada obowiązek podatkowy na osobę,
    która zaakceptowała ugodę i w żaden sposób odszkodowanie, o którym jest mowa, nie
    powinno być potraktowane jako przychód podatkowy.

    Odszkodowania, o których mowa we wniosku, powinny korzystać ze zwolnienia
    podatkowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3, gdyż nie zostały wypłacone, obliczone za
    utracone korzyści (wynagrodzenia), ani powstałe na skutek prowadzenia działalności
    gospodarczej, a za bezprawne zwolnienie i dyskryminację ze względu na rodzicielstwo, tak
    jak to zostało zawarte w ugodzie mediacyjnej.
    Odszkodowanie miało zadośćuczynić szkodę rzeczywistą,(...), a nie zostać potraktowane
    jak z wyjątkiem art. 21 ust. 1 pkt 3b, ponieważ nie jest to odprawa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć

    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Przy czym na podmiocie (pracodawcy) dokonującym wypłaty ww. świadczeń, o których
    mowa w art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, ciążą obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu przytoczonego wyżej art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z
      wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W świetle zaś art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich
    odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze
    stosownych przepisów prawa lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Z racji tego, że odszkodowania i zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub
    ugody sądowej mogą korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zaś zastosowanie
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, możliwość skorzystania przedmiotowego
    odszkodowania ze zwolnienia należy rozpatrywać we wskazanej wyżej kolejności.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na
    ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był
    dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się
    bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty,
      a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu

      Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis
      ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie treści. Jednocześnie
      względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia pojęć
      niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych miały w
      pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem
      zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy
      z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej – wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK
    18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania
    umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem
    majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za
    bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że
    odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy
    lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje
    w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne
    działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika

    powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj
    odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek
    niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle lub poniósł ją
    w większym lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry
    określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu
    odszkodowaniu charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania
    zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Zgodnie zaś z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami
    stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego
    stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu.
    Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc
    nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu
    podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś
    warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też odstępuje od nich. Ustępstwa
    mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też zarzutów, zaciąganiu
    zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego
    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu naruszenia zasad równego
                            3dtraktowania w zatrudnieniu reguluje art. 18 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy, zgodnie z którym:
      Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w
      zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne
      wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.
              3dZ przepisu art. 18 Kodeksu pracy, będącego podstawą wypłaconego na Pani rzecz
    odszkodowania w kwocie 20.035 zł, wprost nie wynikają ani wysokość, ani zasady
    ustalania odszkodowania. Powołany przepis jedynie określa minimalną wysokość
    odszkodowania, która przysługuje każdemu, komu przyznawane jest odszkodowanie w
    oparciu o ten przepis.
    Zatem ani wysokość odszkodowania ani tym bardziej zasady ustalania odszkodowania z
    tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu nie wynikały wprost z
    przepisów, a tylko wówczas odszkodowanie mogłoby skorzystać ze zwolnienia od podatku
    dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw.
    W przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z
    odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych
    ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas należy rozważyć
    czy do odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu
    może być zastosowane zwolnienie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.

    Punktem wyjścia wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy jest podział odszkodowania na
    odszkodowanie za rzeczywiste straty (damnum emergens) i odszkodowanie za utracone
    korzyści (lucrum cessans). Za stratę uważa się każde pogorszenie się sytuacji majątkowej
    (zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów) poszkodowanego, w wyniku czego
    poszkodowany staje się uboższy niż był przed doznaniem szkody. Chodzi w tym
    przypadku o rzeczywisty uszczerbek w majątku należącym do poszkodowanego
    spowodowany zniszczeniem, utratą lub uszkodzeniem określonych składników
    majątkowych albo obniżeniem ich wartości, a także powstanie nowych zobowiązań albo
    ich zwiększenie. Z kolei szkoda związana z utraconymi korzyściami (lucrum cessans)
    polega na tym, że majątek poszkodowanego nie wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie
    nastąpiło zdarzenie, z którym połączona jest czyjaś odpowiedzialność. Szkodą jest więc to,
    co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego szkodę.
    Jednocześnie zakres zwolnienia określony w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę
    rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa
    podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu
    poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu
    utraconego zysku. Odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Wobec okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku nie sposób uznać, że
    odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu wiązało
    się z rzeczywistym uszczerbkiem w Pani majątku, natomiast majątek ten niewątpliwie nie
    wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie nastąpiło nierówne traktowanie w zatrudnieniu. W
    tym przypadku mamy zatem do czynienia z odszkodowaniem dotyczącym utraconych
    korzyści, które nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania również na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.
    W orzecznictwie przyjęto, że szkodą w przypadku utraconych korzyści (art. 361 § 2
    Kodeksu cywilnego) jest szkoda, którą określa to, co nie weszło do majątku
    poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego tę szkodę, a inaczej mówiąc to, co
    weszłoby do majątku poszkodowanego, gdyby zdarzenie wyrządzające szkodę nie
    nastąpiło (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt I CKN 132
    /01). Ponieważ wyższe wynagrodzenie, które mógłby otrzymać powód, gdyby nie nastąpiło
    nierówne traktowanie, weszłoby do majątku powoda, to uznać należy, że zasądzone
    odszkodowanie stanowi utracone korzyści.
    Mając na uwadze powyższe, utracone wynagrodzenie może być rozumiane wyłącznie jako
    utracona korzyść, skoro wynagrodzenie to nie weszło do Pani majątku, zanim nie zostało
    wypłacone na podstawie zawartej ugody.
    Z przedstawionego stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    wynika, że w sprawie zastosowanie będzie miał właśnie wyjątek wskazany w art. 21 ust. 1
    pkt 3b lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż przepis ten odnosi
    się – tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie – do odszkodowań przyznanych na
    podstawie wyroku sądu, które dotyczą korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby
    mu szkody nie wyrządzono.
    Podsumowując, kwota zasądzonego przez sąd odszkodowania tytułem naruszenia zasad
    równego traktowania w zatrudnieniu nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania

      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowaniu.
              1W myśl zaś art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
      okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu,
      odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego
      umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Wobec powyższego odszkodowanie na podstawie art. 45 § 1 Kodeksu pracy przysługuje
    wyłącznie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub narusza przepisy
    o wypowiadaniu umów o pracę.
    Tymczasem jak Pani wskazała, odszkodowania wynikały z zawartej ugody, jednak ich
                                          1wysokość została ustalona w oparciu o treść art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy.
    Zasadnym jest więc uznanie, że świadczenia te mają charakter umowny. Ich wysokość
    wynika jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody i uwzględnia interesy obu stron. Zatem
                                                    1przyznanie świadczenia w wysokości mieszczącej się w granicach wyznaczonych w art. 47
    w zw. z art. 45 Kodeksu pracy, w sytuacji, gdy brak potwierdzenia w ugodzie, że
    wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub naruszało przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę, nie uprawnia do przyjęcia, że wysokość lub zasady ustalania świadczenia
    wynikały z tych przepisów.
    Zatem skoro ww. świadczenia nie korzystały ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jak też dla tego typu świadczeń ustawodawca nie przewidział żadnego innego
    zwolnienia przedmiotowego, to stanowią one przychód ze stosunku pracy, o którym
    mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem wypłata tych świadczeń ma swe źródło w
    uprzednio łączącym Panią jako pracownika z pracodawcą stosunku pracy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.