Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.82.2024.8.ŁS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty zwrotu wpłaconego
kapitału w wyniku ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki-bank hipoteczny
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zwrot
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan – na wezwanie organu – pismem z 18 marca 2024 r. (wpływ). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W roku 2023 podpisał Pan ugodę sądową z Bankiem X w sprawie kredytu frankowego,
    hipotecznego zaciągniętego na cele mieszkaniowe. Kredyt został spłacony w całości już w
    kwietniu 2022 r.
    Zgodnie z ugodą zrzekł się Pan wszelkich roszczeń z tytułu kredytu frankowego a Bank
    wypłacił Panu uzgodnioną kwotę. Ugoda nie nazywa tej kwoty wprost w żaden sposób (ani
    odszkodowaniem ani zwrotem nadpłaconej części kredytu). Bank wystawił z tytułu
    wypłaconej kwoty PIT-11 i wpisał ją w pozycji 99.
    Ponieważ kwota z ugody nie jest wprost nazwana zwrotem kapitału lub odsetek ani opłat
    bankowych nie może Pan skorzystać z zaniechania poboru podatku na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Zawarł Pan ugodę sądową w rozumieniu art. 223 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego. Treść ugody jest załącznikiem do protokołu z rozprawy.
    Zawarcie ugody sądowej skutkowało umorzeniem przez Sąd postępowania.
    Postanowienie o umorzeniu postępowania z 4 kwietnia 2023 r. uprawomocniło się 12
    kwietnia 2023 r. Nie jest to ugoda, o której mowa w art. 183 § 1 Kodeksu postępowania
    cywilnego.
    Kwota świadczenia wynikającego z ugody została ustalona w drodze negocjacji. Punktem
    wyjścia było wyliczenie strat jakie poniósł Pan w wyniku zawarcia w umowie kredytowej
    zapisów abuzywnych. Wyliczenie zostało zawarte w pozwie. Charakter świadczenia jest
    pieniężny.
    Wypłacona kwota jest rekompensatą za straty, które poniósł Pan z tytułu zastosowania w
    umowie kredytowej zapisów abuzywnych, które doprowadziły do spłaty kredytu w dużo
    wyższej kwocie niż miałoby to miejsce gdyby umowa została skonstruowana zgodnie z
    prawem.
    Wysokość i zasady ustalania wskazanego świadczenia wynikały wyłącznie z zawartej ugody
    oraz poprzedzającej ją komunikacji i zostały ustalone wyłącznie wskutek dokonanych z

    Bankiem uzgodnień w oparciu o wzajemne ustępstwa, których celem było polubowne
    zakończenie sporu.
    Wysokość lub zasady ustalania wskazanego we wniosku świadczenia nie wynikały wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, lub też z
    postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień
    zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26
    czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Uzgodnione w ugodzie świadczenie nie wynikało z innych
    przepisów.
    Świadczenie nie dotyczyło prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Świadczenie
    dotyczyło szkody rzeczywistej, która polegała na spłacie przez Pana kredytu hipotecznego
    denominowanego we franku szwajcarskim na podstawie umowy o kredyt zawierającej
    zapisy abuzywne w dużo wyższej kwocie niż miałoby to miejsce gdyby umowa została
    skonstruowana zgodnie z prawem. Świadczenie nie dotyczyło utraconych korzyści.

## Pytanie

Czy kwota, którą otrzymał Pan z tytuły ugody sądowej z Bankiem może być zwolniona od
    podatku dochodowego od osób fizycznych np. na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, może Pan skorzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Kwotę otrzymaną od Banku na podstawie rzeczonej ugody sądowej należy uznać – Pana
    zdaniem – za rekompensatę za szkody poniesione przez Pana na skutek spłacania kredytu
    frankowego w całości na podstawie umowy o kredyt zawierającej zapisy abuzywne.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 10 kwietnia 2024 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0115-KDIT2.4011.82.2024.2.ŁS, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 10 kwietnia 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    10 kwietnia 2024 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu.
    Wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o stwierdzenie, że świadczenie
    opisane przez Pana we wniosku oraz uzupełnieniu kwalifikuje się do zwolnienia z
    opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem
    z 24 października 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 395/24.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 28 grudnia 2024 r.
    Odpis prawomocnego wyroku otrzymałem 10 lutego 2025 r.

    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
    • ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest
    zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej
    ustawy. Stanowi on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Źródła przychodów
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).

    W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” oznacza, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Zwolnienie przedmiotowe wskazane przez Pana
    Jak stanowi art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Z literalnego brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że dyspozycją
    jego objęte są jedynie te zadośćuczynienia bądź odszkodowania, których prawo do
    otrzymania oraz ich wysokość wynika z wyroku lub ugody sądowej, a które nie zostały
    objęte regulacją innej jednostki redakcyjnej art. 21 ust. 1 ustawy. Przy czym z ww.
    zwolnienia, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby
    mu szkody nie wyrządzono.
    Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji
    Z opisu zdarzenia wynika, m. in. że w roku 2023 podpisał Pan ugodę sądową z Bankiem X
    w sprawie kredytu frankowego, hipotecznego zaciągniętego na cele mieszkaniowe. Kredyt
    został spłacony w całości już w kwietniu 2022 r. Zgodnie z ugodą zrzekł się Pan wszelkich
    roszczeń z tytułu kredytu frankowego a Bank wypłacił Panu uzgodnioną kwotę. Ugoda nie
    nazywa tej kwoty wprost w żaden sposób (ani odszkodowaniem ani zwrotem nadpłaconej
    części kredytu). Bank wystawił z tytułu wypłaconej kwoty PIT-11 i wpisał ją w pozycji 99.
    Ponieważ kwota z ugody nie jest wprost nazwana zwrotem kapitału lub odsetek ani opłat
    bankowych nie może Pan skorzystać z zaniechania poboru podatku na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. Kwota świadczenia
    wynikającego z ugody została ustalona w drodze negocjacji. Punktem wyjścia było
    wyliczenie strat jakie poniósł Pan w wyniku zawarcia w umowie kredytowej zapisów
    abuzywnych. Wyliczenie zostało zawarte w pozwie. Charakter świadczenia jest pieniężny.
    Wypłacona kwota jest rekompensatą za straty, które poniósł Pan z tytułu zastosowania w
    umowie kredytowej zapisów abuzywnych, które doprowadziły do spłaty kredytu w dużo
    wyższej kwocie niż miałoby to miejsce gdyby umowa została skonstruowana zgodnie z

    prawem. Wysokość i zasady ustalania wskazanego świadczenia wynikały wyłącznie z
    zawartej ugody oraz poprzedzającej ją komunikacji i zostały ustalone wyłącznie wskutek
    dokonanych z Bankiem uzgodnień w oparciu o wzajemne ustępstwa, których celem było
    polubowne zakończenie sporu. Wysokość lub zasady ustalania wskazanego we wniosku
    świadczenia nie wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów, lub też z postanowień układów zbiorowych pracy,
    innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
    mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Uzgodnione w ugodzie
    świadczenie nie wynikało z innych przepisów. Świadczenie nie dotyczyło prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej. Świadczenie dotyczyło szkody rzeczywistej, która
    polegała na spłacie przez Pana kredytu hipotecznego denominowanego we franku
    szwajcarskim na podstawie umowy o kredyt zawierającej zapisy abuzywne w dużo wyższej
    kwocie niż miałoby to miejsce gdyby umowa została skonstruowana zgodnie z prawem.
    Świadczenie nie dotyczyło utraconych korzyści.
    Powziął Pan wątpliwość czy przysługuje Panu prawo do zwolnienia z zapłaty podatku
    dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Przystępując do oceny Pana sytuacji wyjaśniam, że zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei art. 69 ust. 2 pkt 1-4 ustawy Prawo bankowe stanowi, że:
      Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:
        1) strony umowy;
        2) kwotę i walutę kredytu;
        3) cel, na który kredyt został udzielony;
        4) zasady i termin spłaty kredytu.
    Podkreślam przy tym, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej jest obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek, gdyż
    wówczas kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe, czyli przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód bowiem jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, realną
    korzyścią majątkową podatnika. Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        • zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        • zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika;

    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        • świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        • nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe. Zatem przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym
    przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze
    niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko
    uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 24 października 2024 r., sygn.
    akt I SA/Wr 395/24 wyjaśnił, że:
      (...) nie sposób zatem charakteru świadczeń wynikających z zawartej ugody sądowej
      oceniać bez kontekstu umowy kredytu stanowiącej przyczynę wystąpienia przez
      skarżącego z powództwem a następnie zawarcia tej ugody. Bez umowy i zawartych w
      niej spornych uregulowań nie byłoby podstaw do zawarcia ugody sądowej. Skoro
      zatem wynikające z umowy kredytu niedozwolone postanowienia umowne (tzw.
      klauzule abuzywne) skutkowały spłatą kredytu w wysokości wyższej (co nie jest sporne
      i wynika wprost ze stanu faktycznego), niż w przypadku, gdyby umowa była od nich
      wolna, to w konsekwencji pozew złożony przez wnioskodawcę a następnie zawarta
      pomiędzy stronami ugoda sądowa jest ściśle związana ze zwrotem nadpłaconych
      przez skarżącego środków a wobec tego ze zmianą niekorzystnych dla skarżącego
      warunków umowy.
      Odnosząc się zatem do skutków podatkowych otrzymania przez skarżącego określonej
      kwoty (świadczenia pieniężnego) na podstawie ugody sądowej zawartej z Bankiem po
      złożeniu przez wnioskodawcę pozwu w związku z umową kredytową zawierającą
      klauzule abuzywne, dotyczącą już w całości spłaconego kredytu, w ocenie Sądu nie
      dojdzie po stronie skarżącego do powstania przysporzenia majątkowego. Na mocy
      zawartej ugody skarżący otrzymał bowiem jedynie zwrot środków pieniężnych, które
      wcześniej przekazał rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego mu kredytu
      hipotecznego. A zatem są to środki będące ekwiwalentem wydatków, które były
      uprzednio poniesione z własnych środków. Co prawda w ugodzie kwota ta nie została
      wprost nazwana zwrotem kapitału czy też odsetek lub opłat bankowych, jednakże taki
      charakter tej kwoty wynika z przedstawionego stanu faktycznego sprawy, w
      szczególności z tego, iż została ona obliczona w oparciu o wyliczenia w pozwie oraz z
      tego, iż skarżący podkreślał we wniosku, że kredyt został spłacony w kwocie wyższej,
      niż gdyby umowa była zgodna z prawem.
      Z tych też względów otrzymana na podstawie ugody z Bankiem kwota nie spowoduje,
      w ocenie Sądu, faktycznego przyrostu w majątku skarżącego a zatem dokonany przez
      Bank na podstawie ugody częściowy zwrot poniesionych wydatków na spłatę kredytu
      mieszkaniowego nie będzie – jak to ocenił w zaskarżonej interpretacji DKIS – stanowił
      dla skarżącego przychodu podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. ze źródła
      przychodów o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
      podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Uwzględniając zatem stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu z 24 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 395/24

    stwierdzam, że w opisanym stanie faktycznym wypłacona Panu, uzgodniona w ugodzie z
    Bankiem, kwota nie spowodowała po Pana stronie powstania przychodu podatkowego w
    myśl art. 11 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    podlegającego opodatkowaniu. Na mocy zawartej ugody sądowej otrzymał Pan bowiem
    jedynie zwrot środków pieniężnych, które wcześniej przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty udzielonego Panu kredytu hipotecznego.
    Wobec tego do uzyskanej ww. należności, nie znajduje zastosowania wskazane przez Pana
    zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, bowiem nie powstał przychód, który mógłby podlegać opodatkowaniu tym
    podatkiem i korzystać ewentualnie z ww. zwolnienia.
    Tym samym Pana stanowisko, zgodnie z którym:
      może Pan skorzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
    musiałem uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.