Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.760.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem (potrącenie
wzajemnych roszczeń, koszty zastępstwa procesowego).
Słowa kluczowe: banki
kompensata
koszt-koszty zastępstwa procesowego
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 1 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca Pan R.S (dalej: „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest osobę fizyczną,
    posiada polskie obywatelstwo oraz miejsce stałego zamieszkania (tzw. rezydencje
    podatkową) i nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz
    ust. 1a uPDOF.
    Wnioskodawca wraz z partnerką (obecnie żoną) jako kredytobiorcy zawarli z bankiem (...) z
    siedzibą w (...), którego następcą prawnym jest (...) z siedzibą w (...) (dalej: „Bank”) umowę
    o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHR (franka
    szwajcarskiego) z dnia (...) 2008 r. w kwocie (...) PLN co stanowiło równowartość (...) CHE
    (dalej: „Umowa kredytu 1”). Środki z tego kredytu zostały przeznaczone na sfinansowanie
    zlecenia budowy i następnie zakupu od dewelopera (inwestora zastępczego) lokalu
    mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej położnego w (...) pod (...) na (...) (dalej: „Dom”) oraz
    refinansowanie kosztów zakupu tego Domu i finansowanie opłat około kredytowych. Bank
    zaproponował kredytobiorcom kredyt hipoteczny waloryzowany/indeksowany do CHE
    jako produkt tani i korzystny, mimo że Podatnik wraz z drugim kredytobiorcą uzyskiwali
    dochody w PLN. Zgodnie z Umową kredytu oboje kredytobiorcy solidarnie odpowiadają za
    zobowiązania z tytułu kredytu hipotecznego. Kredyt został zabezpieczony przez:
      - hipotekę kaucyjną do kwoty (...) PLN ustanowioną na KW Domu.
      - ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych nieruchomości w
        (...), do wysokości sumy ubezpieczenia ustalonej w Umowie kredytu; Prawa z
        umowy ubezpieczenia przelano na rzecz Banku.
      - ubezpieczenie niskiego wkładu własnego (UNWW) w (...)
      - ubezpieczenie na życie zawarte na kwotę nie niższą niż (...) PLN. Prawa z umowy
        ubezpieczenia przelano na rzecz Banku.
    W momencie podpisania Umowy kredytu Dom był w budowie. Dom został zakupiony
    przez Wnioskodawcę na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i
    umowy sprzedaży z dnia (...) 2008 r. do majątków odrębnych (osobistych) obojga
    kredytobiorców w udziałach wynoszących: (...) – udział Wnioskodawcy i (...) – udział
    drugiego kredytobiorcy. Wypłata środków z kredytu nastąpiła jednorazowo w całości, tj. w
    kwocie (...) PLN.
    W roku 2011 Wnioskodawca wraz z partnerką (drugim kredytobiorcą) zawarli związek
    małżeński, w którym obowiązywał i nadal obowiązuje ustrój ustawowej wspólności
    majątkowej (wspólność majątkowa małżeńska). Dom nadal jest współwłasnością
    Podatnika i jego żony, przy czym stanowi składnik ich majątków odrębnych (osobistych) –
    nie jest objęty wspólnością majątkową małżeńską, ponieważ został nabyty przed
    zawarciem małżeństwa. Wnioskodawca nadal posiada udział w prawie własności
    (współwłasność) Domu wynoszący (...), a jego żona udział wynoszący (...) (współwłasność
    udziałowa). Wnioskodawca z żoną i synem mieszka i zamierza nadal mieszkać w tym
    Domu.
    Podatnik jako kredytobiorca zawarł również w 2008 z tym samym Bankiem osobną
    umowę o kredyt hipoteczny (refinansowy) dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem
    CHR (franka szwajcarskiego) w kwocie (...) PLN (dalej: „Umowa kredytu 2"). Środki z tego
    kredytu zostały przeznaczone na spłatę (refinansowanie) wcześniejszego kredytu
    udzielonego w 2005 roku w PLN przez inny bank, który został zaciągnięty przez Podatnika

    samodzielnie na zakup lokalu mieszkalnego położonego w (...). Przedmiotowy lokal
    mieszkalny stanowił i stanowi wyłączną własność Podatnika (majątek odrębny), który
    zamieszkiwał w nim przed wyprowadzeniem się do wspólnego Domu w (...). Zarówno lokal
    mieszkalny oraz Dom były przeznaczone na własne cele mieszkaniowe Podatnika i nie
    miały służyć celom inwestycyjnym. Obie umowy kredytu zawarte z Bankiem zawierały
    liczne klauzule abuzywne.
    Podatnik zawarł z Bankiem ugodę i Aneks do Umowy kredytu 2 z dnia (...) 2023 r., których
    przedmiotem było przewalutowanie tj. zmiana kredytu waloryzowanego do waluty obcej
    (CHF) na kredyt Złotowy (w PLN) oraz zmiana wysokości i zasad spłaty wierzytelności
    kredytowej wynikającej z tej Umowy kredytu 2. W konsekwencji część kwoty kredytu
    hipotecznego zaciągniętego na sfinansowanie zakupu mieszkania w (...) została umorzona.
    Podatnik skorzystał z ulgi podatkowej zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. 1 lit. a i b oraz ust. 4
    Rozporządzeniem MF z dnia 11 marca 2022 r. ws. zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. W związku z tym Bank nie wystawił mu
    informacji PIT-11 w odniesieniu do 100% umorzonej kwoty kredytu hipotecznego na
    mieszkanie.
    W (...) 2023 r. Wnioskodawca wraz z żoną jako kredytobiorcy wytoczyli przeciwko Bankowi
    do Sądu (...) w (...) pozew indywidualny o stwierdzenie nieważności (trwałej
    bezskuteczności) Umowy kredytu na Dom z uwagi na naruszenie prawa oraz zasad
    współżycia społecznego (art. 353(1) Kodeksu cywilnego i art. 69 ust. 1 Prawa bankowego,
    w obu wypadkach w związku z art. 58 §1 Kodeksu cywilnego) oraz o zwrot świadczeń
    zapłaconych na rzecz Banku tytułem wykonania tej Umowy świadczeń, jako nienależnych
    (art. 410 §1 i 2 w zw. z art. 405 Kodeksu cywilnego) [sygn. akt (...)].
    Równocześnie w dniu (...) 2024 r. do Sądu (...) w (...) wpłynął pozew Banku przeciwko
    Podatnikowi i jego żonie o zapłatę kwoty (...) PLN, która odpowiada kapitałowi kredytu na
    Dom wypłaconemu przez Bank, w związku z wykonaniem Umowy kredytu hipotecznego nr
    1 (wypłatą kapitału kredytu).
    Wyrokiem z dnia (...) 2025 r. (sygn. (...)) Sąd (...) w (...) uznał pozew Wnioskodawcy za
    zasadny i ustalił, że Umowa kredytu jest nieważna oraz zasądził na jego rzecz od Banku
    tytułem zapłaty kwotę w wysokości (...) PLN i (...) CHR wraz z ustawowymi odsetkami oraz
    kwotę (...) PLN tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami.
    Przedmiotowy wyrok Sądu I Instancji jest nieprawomocny. Bank złożył apelację.
    W związku z powyższym Bank zaproponował polubowne rozstrzygniecie sporu między
    stronami w zakresie wzajemnie przysługujących roszczeń, które są przedmiotem sporu
    sądowego w postępowaniu toczącym się przed Sądem (...) w (...) [sygn. akt (...)], przez
    zawarcie ugody do Umowy kredytu nr 1 (dalej: „Ugoda").
    Zgodnie z treścią Ugody zamiarem stron Umowy kredytu nr 1 tj. Banku oraz Podatnika i
    jego żony (dalej łącznie: "Strony") jest:
      a) polubownie rozstrzygnięcie sporu między Stronami Umowy kredytu nr 1 w zakresie
        wzajemnie przysługujących im roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego w
        postępowaniu indywidualnym z powództwa Klienta toczącym się przed Sądem Sąd
        (...) w (...) [sygn. akt (...)], oraz
      b) uchylenie niepewności co do roszczeń Stron, związanych z zawarciem i
        wykonywaniem Umowy kredytu nr 1 przez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym
        dokonanie wzajemnych rozliczeń, a w konsekwencji tego zakończenie Umowy
        kredytu nr 1 oraz sporu sądowego w sposób definitywny i bez żadnych dalszych
        roszczeń którejkolwiek Strony.
    Podpisując Ugodę Wnioskodawca wraz z żoną zaakceptowałaby następujące warunki:

    1. Potwierdzają, że przysługują im następujące roszczenia w stosunku do Banku
      wynikające ze świadczeń spełnionych (zapłaconych w całości) w wykonaniu Umowy
      kredytu nr 1:
      - (...) PLN tytułem rat kapitałowo – odsetkowych;
      - (...) CHF tytułem rat kapitałowo – odsetkowych;
      - (...) PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
      - (...) PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia;
      - (...) PLN tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem;
    w łącznej wysokości (...) PLN oraz (...) CHF, a więc łączne roszczenie o zapłatę w wysokości
    (...) PLN (dalej: „Roszczenia Klienta”).
    2. Potwierdzają, że Bankowi przysługują w stosunku do nich roszczenia w wysokości (...)
      PLN (dalej: „Roszczenia Banku")
    3. Dokonają potrącenia wzajemnych roszczeń tj: Roszczenia Klienta (Wnioskodawcy i jego
      żony) w wysokości (...) PLN z Roszczeniem Banku w wysokości (...) PLN.
    Na skutek potrącenia na podstawie proponowanej Ugody, wierzytelności te wzajemnie się
    umorzą do wysokości kwoty niższej z tych wierzytelności, a więc do kwoty (...) PLN. Bank
    będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy i jego żony pozostałej kwoty
    przysługującego im roszczenia w wysokości (...) PLN w terminie 30 dni od dnia zawarcia
    Ugody.
    Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się zwrócić na rzecz Wnioskodawcy
    poniesione koszty zastępstwa procesowego w kwocie (...) PLN (100% tzw. urzędowej
    stawki minimalnej), która to kwota nie przekracza kosztów zastępstwa procesowego
    możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
    października 2015 r. ws. opłat za czynności radców prawnych (dalej: „Rozporządzenie MS
    ws. opłat za czynności radców prawnych”).
    W związku z zawarciem i wykonaniem postanowień Ugody, obie Strony zobowiążą się, że
    nie będą dochodzić w przyszłości od siebie wzajemnie roszczeń związanych z zawarciem i
    wykonywaniem Umowy kredytu nr 1 i zrzekną się wzajemnie wszelkich roszczeń z tego
    wynikających wykraczających poza zakres objęty Ugodą.
    W konsekwencji, na gruncie Ugody, Wnioskodawca z żoną oraz Bank dokonaliby
    potrącenia (kompensaty) przysługujących im roszczeń, o którym mowa w art. 498 Kodeksu
    cywilnego. Wskutek tego potrącenia wzajemne wierzytelności wynikające z tych roszczeń
    mają umorzyć się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności. Tym samym,
    roszczenia Podatnika podlegałyby uregulowaniu przez Bank w drodze potrącenia
    wierzytelności i wypłaty środków pieniężnych (w pozostałej części).
    Podatnik z żoną rozważają zawarcie niniejszej Ugody, ponieważ są zainteresowani jak
    najszybszym zakończeniem Umowy kredytu nr 1 – a dalszy spór sądowy z Bankiem w
    postępowaniu toczącym się przed Sądem Sąd (...) w (...) (sygn. akt (...)) będzie czasochłonny
    i związany z ponoszeniem dodatkowych kosztów sądowych i zastępstwa procesowego.
    Ugoda nie została jeszcze podpisana – Wnioskodawca jest w trakcie negocjacji warunków
    Ugody z Bankiem. Podatnik nie wyklucza, że uda mu się ustalić korzystniejsze warunki
    Ugody niż zaproponowane przez Bank w zakresie zapłaty na rzecz jego i żony pozostałej
    kwoty przysługującego im roszczenia oraz zwrotu kosztów sądowych w kwotach wyższych
    niż ww. opisane (Podatnik uiścił bowiem jeszcze Bankowi 4 raty nadpłaconego kredytu na
    Dom już po wniesieniu pozwu.
    Bank, z którym Podatnika zawarł Umowę kredytu nr 1 i nr 2 jest podmiotem, którego
    podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej jest działalność bankowa
    prowadzona na podstawie i zgodnie z wymogami Prawa bankowego oraz regulacji Komisji

    Nadzoru Finansowego, podlegająca nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym. Bank jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Wnioskodawca z żoną zawarli Umowę kredytu nr 1 jako konsumenci. Celem zaciągnięcia
    tego kredytu hipotecznego wskazanym w Umowie było zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych kredytobiorców. Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej tj. Domu w zabudowie bliźniaczej w (...) pod (...). Dom stanowi
    współwłasność Podatnika w (...) udziału i jego żony w (...) udziału, służył i nadal służy
    zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, do
    którego należy Podatnik i jego żona (współwłaścicielka Domu i drugi kredytobiorca) oraz
    ich wspólne dziecko. Całość środków uzyskanych w związku z kredytem hipotecznym
    została przeznaczona na cele mieszkaniowe Podatnika, o których mowa w art. 21 ust. 25
    pkt. 1 uPDOF.
    Pytania
    1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w przypadku uregulowania roszczeń o zapłatę
      (wierzytelności) wynikających ze świadczeń spełnionych (zapłaconych) w wykonaniu
      Umowy kredytu nr 1 tytułem: rat kapitałowo-odsetkowych, Ubezpieczenia Niskiego
      Wkładu Własnego, składek na poczet ubezpieczenia, opłaty i prowizji związanej z
      kredytem, które przysługują Wnioskodawcy wobec Banku w drodze potrącenia
      (kompensaty) z wzajemnymi roszczeniami (wierzytelnościami) Banku do wysokości (...)
      PLN, na podstawie Ugody zawartej z Bankiem, po stronie Podatnika nie powstanie
      przychód podatkowy na gruncie przepisów uPDOF, w tym w rozumieniu art. 10 ust. 1
      pkt 9 uPDOF?
    2. Czy zapłata przez Bank na rzecz Wnioskodawcy pozostałej po potrąceniu kwoty
      przysługującego mu roszczenia (wierzytelności) wobec Banku w wysokości (...) PLN lub
      wyższej, na podstawie Ugody zawartej z Bankiem nie będzie stanowiła dla Podatnika
      przychodu podatkowego w rozumieniu przepisów uPDOF?
    3. Czy dokonanie przez Bank zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz
      Wnioskodawcy na podstawie Ugody zawartej z Bankiem nie będzie stanowił dla
      Podatnika przychodu podatkowego w rozumieniu przepisów uPDOF?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, jeżeli dojdzie do potrącenia (kompensaty) wierzytelności (należności)
    wynikających ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy kredytu nr 1, które
    przysługują mu wobec Banku z wzajemnymi roszczeniami (wierzytelnościami) Banku do
    wysokości (...) PLN na podstawie Ugody, u Podatnika nie wystąpi przychód podatkowy na
    gruncie przepisów uPDOF, w tym w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 uPFOF, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (dalej: „podatek PIT").
    (Pytanie nr 1)
    Zapłata przez Bank na rzecz Wnioskodawcy pozostałej kwoty przysługującego mu
    roszczenia (wierzytelności) wobec Banku oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego na
    podstawie Ugody nie będą stanowiły dla Podatnika przychodu podatkowego w
    rozumieniu przepisów uPDOF, w tym art. 10 ust. 1 pkt 9 uPDOF. (Pytanie nr 2 i nr 3)
    Zgodnie z przepisami art. 9 uPDOF, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienionych tj. w art. 21,52. 52a i 52c oraz dochodów od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Przepis art. 10 uPDOF zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu
    podatkiem PIT, min. przychody z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9). Zgodnie z art. 20 ust. 1
    uPDOF, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użyte w tym przepisie przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” oznacza, że
    katalog przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i do tej kategorii należy zaliczyć
    również inne przychody niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 uPDOF. Zarówno w
    orzecznictwie, jak i w doktrynie wskazuje się, że zalicza się do niego te przychody, które
    rodzą obowiązek podatkowy na gruncie uPDOF, lecz nie mogą być przyporządkowane do
    żadnego innego ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b uPDOF (tak
    W. Modzelewski, M. Słomka (red.), Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wyd. 17, Warszawa 2022).
    W myśl art. 11 ust.1 uPDOF, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15. art. 17 ust. 1 pkt 6.
    9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych,
    pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z definicją zawartą w tym przepisie przychodami są zatem:
      a) w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych – kwoty i wartości otrzymane czy też
        postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym;
      b) w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń –
        wartości otrzymanych świadczeń (J. Marciniuk (red.), Podatek dochodowy od osób
        fizycznych. Komentarz, Wyd. 18, Warszawa 2017).
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego po stronie
    podatników, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia
    otrzymane przez podatnika dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    W orzecznictwie, praktyce interpretacyjnej i doktrynie wskazuje się, że elementem
    istotnym dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez
    podatnika realnego przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu na gruncie
    przepisów uPDOF można mówić zatem jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje
    rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych zwiększających jego aktywa (pieniędzy, wartości pieniężnych, świadczeń w
    naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy też w rezultacie określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów. Oznacza to, że
    nie każda wartość pieniężne i nie każde świadczenie w naturze uzyskane przez podatnika,
    które prowadzi do powstania po jego stronie przychodu podatkowego dla celów podatku
    PIT. Dla rozpoznania przychodu podatkowego w rozumieniu uPDOF podlegającego
    opodatkowaniu niezbędne jest ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które
    powoduje wystąpienia realnych korzyści majątkowych powodujących rzeczywiste
    wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego majątku).

    Stanowisko takie potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe min. wyrok
    NSA z 29 listopada 2018 r. (sygn. akt II FSK 799/18), w którym Sąd wskazał, iż cyt: „Mimo,
    że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 uPDOF za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru
    zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem
    jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”. Podobnie w interpretacji indywidualnej
    DKIS z dnia 2 grudnia 2022 r. (nr 0114-KDIP3-2.4011.965.2022.1.JK3), cyt: „Przychodami w
    rozumieniu art. 11 u.p.d.o.f. mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru
    zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie
    podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”.
    Powyższe rozstrzygnięcia potwierdzają, że do powstania przychodu skutkującego realnym
    przysporzeniem majątkowym u podatnika nie prowadzi zwrot wydatków i kosztów
    poniesionych pierwotnie przez podatnika i następnie mu zwróconych. Jeżeli takie wydatki
    są najpierw ponoszone (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie
    zwracane na jego rzecz – to w konsekwencji po jego stronie nie powstaje rzeczywiste
    przysporzenie majątkowe, lecz jedynie „wyrównanie”, w całości lub w części,
    wcześniejszego uszczuplenia jego majątku. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 31.08.2017
    r., (sygn. akt. II FSK 2253/15) cyt: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne
    przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.), a w przypadku zwrotu już poniesionego
    wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które
    wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.
    Tym samym powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem PIT musi
    mieć charakter definitywny i nie może stanowić wyłącznie zwrotu wydatków lub kosztów
    uprzednio poniesionych przez podatnika.
    W opisanej sytuacji Podatnik rozważa zawarcie Ugody z Bankiem dotyczącej kredytu
    hipotecznego indeksowanego do CHF, który został zaciągnięty na podstawie Umowy
    kredytu nr 1 w 2008 r. na kwotę (...)PLN i był przeznaczony na zakup Domu stanowiącego
    miejsce zamieszkania Podatnika i drugiego kredytobiorcy (żony). Kredyt został
    zabezpieczony hipoteką ustanowioną na tej nieruchomości.
    Na podstawie tej Ugody, Wnioskodawca oraz Bank dokonaliby potrącenia (kompensaty)
    wierzytelności wynikających z wzajemnych roszczeń, o którym mowa w art. 498 Kodeksu
    cywilnego. Mianowicie Roszczeń Klienta przysługujących mu w stosunku do Banku
    wynikających ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy kredytu nr 1 w łącznej
    wysokości (...) PLN, z Roszczeniami Banku w stosunku do Podatnika i jego żony w związku
    z wykonaniem Umowy kredytu hipotecznego nr 1 (wypłatą kapitału kredytu) w wysokości
    (...) PLN. Potrącenie (kompensata) jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania w
    prawie cywilnym, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o
    zaliczeniu zapłaty. Potrącenie (kompensata) polega na wzajemnym umorzeniu
    wierzytelności między dwoma podmiotami, które są jednocześnie dłużnikami i
    wierzycielami względem siebie.
    Na skutek potrącenia dokonanego na gruncie Ugody wzajemne wierzytelności wynikające
    z tych roszczeń Stron mają umorzyć się nawzajem do wysokości niższej z tych
    wierzytelności tj. do kwoty (...) PLN. W konsekwencji roszczenia Podatnika i jego żony
    (Roszczenia Klienta) wobec Banku podlegałyby uregulowaniu przez Bank w drodze tego
    potrącenia (kompensaty) wierzytelności i wypłaty środków pieniężnych (w pozostałej
    części przysługującego im roszczenia w wysokości (...) PLN lub większej).
    W ocenie Wnioskodawcy takie uregulowanie jego roszczeń wobec Banku wynikających ze
    świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy kredytu nr 1, w drodze tego potrącenia
    wierzytelności i wypłaty środków pieniężnych tytułem zwrotu pozostałej części
    przysługującego roszczenia, nie spowoduje powstania po stronie kredytobiorców (w tym
    Podatnika) przychodu na gruncie uPDOF podlegającego opodatkowaniu podatkiem PIT
    (Pytanie nr 1 i 2).

    Takie stanowisko potwierdza DKIS w najnowszych interpretacjach indywidualnych
    dotyczących potrącenie wzajemnych roszczeń kredytowych. W interpretacji indywidualnej
    z dnia z dnia 31 lipca 2025 r. (nr 0114-KDIP3-2.4011.540.2025.2.BM), wydanej w
    podobnym stanie faktycznym co przedstawiony we wniosku, DKIS potwierdził, że
    potrącenie wzajemnych roszczeń oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego na
    podstawie ugody z bankiem nie prowadzą do powstania przychodu podatkowego w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako że nie występuje
    trwałe i definitywne przysporzenie majątkowe po stronie podatnika.
    W interpretacji indywidualnej z dnia 9 czerwca 2025 r. (nr 0112-KDIL2-1.4011.414.2025.1.
    KP), DKIS uznał, że w sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie
    wierzytelności wynikających z kredytu waloryzowanego kursem CHF, u stron (banku i
    kredytobiorcy) nie wystąpi przychód podatkowy. Podobnie interpretacja indywidualna
    DKIS z dnia 11 września 2024 r. (nr 0113-KDIPT2-2.4011.579.2024.1 .ACZ).
    Bank w ramach Ugody zobowiązuję się dokonać zwrotu na rzecz Wnioskodawcy
    zapłaconych kosztów zastępstwa procesowego w kwocie (...) PLN (100% stawki
    minimalnej), która to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa
    procesowego możliwych do zasądzenia na podstawie Rozporządzenia MS ws. opłat za
    czynności radców prawnych. Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym
    zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda.
    Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów uPDOF, o ile kwota
    zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie
    poniesionych przez powoda wydatków. Wnioskodawca poniósł takie wydatki w związku z
    postępowaniem o stwierdzenie nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy kredytu nr
    1 toczącym się przed Sądem Sąd (...) w (...) [sygn. akt (...)].
    W konsekwencji, zwrot kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Podatnika nie stanowi
    dla niego przysporzenia majątkowego i nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT,
    ponieważ w związku z dokonanym zwrotem kosztów nie wystąpi po stronie
    Wnioskodawcy realna korzyść. Wynika to z faktu, iż koszty te w pierwszej kolejności
    zostały sfinansowane z własnych środków Wnioskodawcy w postępowaniu [sygn. akt (...)],
    a następnie na podstawie Ugody zostaną mu zwrócone. W takim wypadku kwota ta
    będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków procesowych - nie jest
    więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana
    kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest neutralna podatkowo. Takie
    stanowisko również zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych min. z dnia
    18.07.2022r. (nr 0115-KDIT2.4011.360.2022.1 .HD) dotyczącej „walutowych” kredytów i
    pożyczek hipotecznych, w której DKIS potwierdził, iż cyt: „zwrot przez Bank na rzecz
    Klientów, z którymi zawarł umowy o kredyt/pożyczkę hipoteczną na cele mieszkaniowe w
    walutach obcych, kosztów sądowych i opłat UNWW, w ramach zawartej ugody sądowej i
    pozasądowej - nie spowoduje powstania u nich przychodu (...). Zwrot tych kosztów i opłat
    nie stanowi przysporzenia po stronie Klientów Banku i nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodom od osób fizycznych, ponieważ po ich stronie nie nastąpi realne
    przysporzenie majątkowe”. Podobnie w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 4 lutego
    2020 r., (nr 0113-KDIPT2-2.4011.748.2019.1 .BO).
    W związku z tym zapłata przez Bank na rzecz Wnioskodawcy pozostałej kwoty
    przysługującego mu roszczenia (wierzytelności) wobec Banku oraz zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego na podstawie Ugody nie będą stanowiły dla Podatnika
    przychodu podatkowego w rozumieniu uPDOF, w tym art. 10 ust. 1 pkt 9 uPDOF (

## Pytanie

nr 3).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane

      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W opisie sprawy wskazał Pan, że w wyniku ugody Strony dokonają potrąceń wzajemnych
    roszczenia. Na skutek dokonanego potrącenia Bank zobowiązany będzie do zapłaty na
    Pana rzecz pozostałej kwoty Pana roszczenia.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061). Zgodnie z tym
    przepisem:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania,
    do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń,
    ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej

    każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za
    spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego
    uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank zwrotu na Pana rzecz
    pozostałej kwoty roszczenia otrzyma Pan z powrotem zwrot zapłaconych Bankowi kwot.
    Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający
    opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki będzie obojętny podatkowo. Tym
    samym nie będzie Pan miał obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do art.
    98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego przez Bank na Pana rzecz, w ramach zawartej Ugody, nie spowoduje
    powstania u Pana przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT. Środki te nie będą stanowiły przysporzenia po Pana stronie i nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w
    związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe.
    Kwota ta będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Pana wydatków –
    nie będzie więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych
    otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie obojętna
    podatkowo.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.