Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.479.2025.1.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: 1) Wypłata na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu
nabycia uprawnień do emisji CO2 nie mieści się w zakresie
przedmiotowego katalogu należności podlegających
opodatkowania podatkiem u źródła, na Spółce nie będą
ciążyły obowiązki płatnika zryczałtowanego podatku
dochodowego (tj. podatku u źródła). 2) Wydatki na nabycie
uprawnień do emisji CO2 w celu pokrycia własnej emisji
stanowią koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4
ustawy o CIT i powinny być zaliczone do kosztów uzyskania
przychodów w momencie ich umorzenia.
Słowa kluczowe: gaz-emisja gazów
koszt-koszty bezpośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
uprawnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    ustalenia:
    · czy w związku z wypłatą na rzecz kontrahenta zagranicznego należności z tytułu nabycia
      uprawnień do emisji CO2 na Spółce będą ciążyły obowiązki płatnika zryczałtowanego
      podatku dochodowego (tzw. podatku u źródła),
    · w którym momencie Spółka będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania
      przychodów z tytułu nabycia uprawnień do emisji CO2.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A S.A. (dalej: Spółka) jest podmiotem posiadającym osobowość prawną, mającym siedzibę
    w Polsce oraz podlegającym w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł tych przychodów (tj.
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu).
    Rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, tj. trwa od 1 stycznia do 31
    grudnia. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest wytwarzanie i przetwarzanie
    koksu (PKD: 19.10.Z).
    Procesy produkcyjne zachodzące w Spółce powodują emisję gazów cieplarnianych do
    atmosfery w postaci dwutlenku węgla (CO2), w związku z tym Spółka zobowiązana jest do
    przestrzegania obowiązujących regulacji w zakresie emisji gazów cieplarnianych, w tym
    wynikających z ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
    emisji gazów cieplarnianych dalej: ustawa o systemie handlu (tekst jednolity Dz. U. z 2024,
    poz. 1505 z późn. zm.).
    Spółka zobowiązana jest posiadać taką ilość uprawnień do emisji dwutlenku węgla, aby w
    wyznaczonym terminie móc je umorzyć, w ilości równej wykonanej rocznej emisji (tony).
    Spółka część uprawnień do emisji otrzymuje „bezpłatnie”, na zasadach określonych w
    ustawie o systemie handlu, natomiast część zobowiązana jest kupić na rynku SPOT lub

    terminowym (rynki wtórne), ewentualnie w drodze aukcji (rynek pierwotny), gdyż ilość
    otrzymanych „bezpłatnych” uprawnień nie zabezpiecza pełnego pokrycia rzeczywistego,
    rocznego poziomu emisji dwutlenku węgla z instalacji Spółki. Uprawnienia do emisji, o
    których mowa powyżej, utrzymywane są na pięciu rachunkach Spółki w rejestrze Unii.
    Posiadane uprawnienia Spółka przeznacza wyłącznie na pokrycie własnej emisji
    dwutlenku węgla. Posiadanie przez Spółkę niezbędnej ilości uprawnień do emisji
    dwutlenku węgla jest obligatoryjne. Brak umorzenia uprawnień w wyznaczonym terminie
    oraz w wymaganej ilości skutkuje nałożeniem kar na Spółkę.
    W związku z koniecznością nabycia brakujących praw do emisji CO2 Spółka zawarła
    umowę ramową z firmą mającą siedzibę na Węgrzech (dalej: kontrahent zagraniczny).
    Spółka posiada certyfikat rezydencji oraz oświadczenie Beneficial Owner kontrahenta
    zagranicznego z 2023 oraz 2024 roku. W oparciu o wskazaną umowę Spółka nabywa
    uprawnienia do emisji CO2, które zostają umorzone w związku z własnymi potrzebami
    emisyjnymi. Kontrahent zagraniczny przekazuje na rachunek Spółki w Rejestrze Unii
    określoną ilość uprawnień i fakturuje taką transakcję. Uprawnienia do emisji mają
    charakter instrumentów finansowych. Zgodnie z posiadanym zezwoleniem Węgierskiego
    Banku Narodowego, sprzedawca uprawnień zawiera transakcje (zbywa uprawnienia) na
    własny rachunek, a nie przyjmuje zleceń ich nabycia. Nabycie uprawnień przez Spółkę
    następuje z chwilą ich zapisania na rachunku Spółki w Rejestrze Unii. W związku z tym, że
    umowa ramowa nie zawiera żadnych postanowień regulujących przeniesienie prawa do
    uprawnień, ich przeniesienie następuje z chwilą dostawy, którą uważa się za dokonaną w
    momencie, gdy uprawnienia znajdą się na rachunku kupującego. Jest to zgodne z art. 36
    ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę
    2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru
    Unii, zgodnie z którym „niematerialny charakter uprawnień oznacza, że zapis w rejestrze
    Unii stanowi wystarczające potwierdzenie prima facie prawa własności uprawnienia oraz
    potwierdzenie wszelkich innych kwestii, które zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są
    kierowane lub mogą być wprowadzane do rejestru Unii”. Umorzenia uprawnień do emisji
    CO2 dokonuje się za pośrednictwem rachunków w rejestrze Unii, dokonując przeniesienia
    odpowiedniej liczby uprawnień z rachunku instalacji na inny, dedykowany temu procesowi
    rachunek. Zakupione prawa do emisji CO2 Spółka ujmuje w księgach rachunkowych pod
    datą ich przyznania lub nabycia. Spółka przyznane prawa (ich ilość) ewidencjonuje na
    kontach pozabilansowych natomiast zakupione uprawnienia zalicza do wartości
    niematerialnych. Następnie Spółka dociąża koszty, zgodnie z obliczeniami wielkości emisji
    CO2 na podstawie zużycia paliw oraz wskaźnika emisji CO2 tych paliw, tworząc wycenę
    przyszłego umorzenia stosując metodę FIFO (pierwsze przyszło, pierwsze wyszło). Wycena
    ta tworzona jest zgodnie z zapisami prawa bilansowego obowiązującego w Spółce, osobno
    dla każdej instalacji. W przypadku, gdy zapotrzebowanie na uprawnienia nie jest pokryte
    ilością uprawnień zakupionych na termin, na ilość niepokrytej szacowanej emisji Spółka
    tworzy rezerwę na podstawie kwotowań rynkowych na dzień sprawozdawczy. Szacowane
    wartości nie stanowią podatkowych kosztów uzyskania przychodu na moment
    utworzenia. Prawa do emisji CO2 podlegają, co do zasady, umorzeniu przez podmiot
    prowadzący instalację w terminie do 30 września każdego roku, za rok poprzedni. W
    Spółce umorzenie nastąpiło dnia 3 września 2024 r. Jest to zatem moment kiedy Spółka
    rozlicza bilansowo wcześniej założone szacunki poprzez likwidację zakupionych praw,
    które były księgowane jako wartości niematerialne, oraz zdejmuje z ewidencji
    pozabilansowej ilość umorzonych praw do emisji, uznając że jest to koszt uzyskania
    przychodu. Umorzenie stanowi rozliczenie emisji CO2.
    Pytania
    1. Czy w związku z wypłatą na rzecz kontrahenta zagranicznego należności z tytułu
      nabycia uprawnień do emisji CO2 na Spółce będą ciążyły obowiązki płatnika
      zryczałtowanego podatku dochodowego (tzw. podatku u źródła)?

    2. W którym momencie Spółka będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania
      przychodów z tytułu nabycia uprawnień do emisji CO2?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych dalej: ustawa o CIT (tekst jednolity Dz.
    U. z 2025, poz. 278 z późn. zm.). jest ściśle związana z instytucją ograniczonego i
    nieograniczonego obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy oparty jest m.in. o
    zasady:
    - Zasada rezydencji - jest zachowana, gdy obowiązek podatkowy powstanie w siedzibie
      lub Zarządzie usytuowanym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej,
    - Zasada źródła - obejmuje powstanie obowiązku podatkowego z tytułu osiągniętych
      dochodów na terytorium RP,
    - Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego - wynika z zasady źródła, która wiąże
      się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium Polski, bez względu na
      miejsce, w którym podatnik ma swoją siedzibę lub Zarząd, co skutkuje
      opodatkowaniem dochodu uzyskanego w Polsce.
    Podatek u źródła jest podatkiem dochodowym, który ma zastosowanie tylko w
    określonych w ustawie okolicznościach.
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Polski siedziby
    lub Zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu, tylko od dochodów, które osiągają na
    terytorium Polski. Zatem kontrahenci Spółki nieposiadający w Polsce siedziby, podlegać
    będą w kraju podatkowi CIT, tylko w zakresie dochodów uzyskanych na terytorium Polski.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o CIT za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w
    szczególności dochody (przychody) z:
    1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
    2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości;
    3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
    4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
      charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
      (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej
      50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
      inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
    4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
    5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd

      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
      wykonania świadczenia; Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5,
      uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią
      dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Pomimo, że prawa do emisji, będące przedmiotem niniejszej interpretacji, można uznać
    (zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT) za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatnika niemającego na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu, to w myśl art. 3 ust. 5 ustawy o CIT nie są one objęte
    podatkiem u źródła, gdyż ustawodawca w niniejszym artykule uznał, że za dochody
    (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, uważa się przychody wymienione
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4.Tym samym należy uznać, iż prawa do emisji nie stanowią
    dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatnika niemającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu.
    W odniesieniu do niektórych przychodów uzyskanych w Polsce przez podmioty
    zagraniczne, obowiązek potrącenia spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty
    należności będącej źródłem tego przychodu. Kategoria tych kosztów została określona w
    art. 21 ust. 1 ustawy CIT. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu
    uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w
    art. 3 ust. 2, są przychody:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
      tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
    - ustala się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie, z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
    - ustala się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 10% tych przychodów.
    Prawa do emisji nie są wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani nie mogą być
    zaliczone do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze.

    Wobec tego, że wypłata na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu nabycia uprawnień
    do emisji CO2 nie mieści się w zakresie przedmiotowego katalogu należności
    podlegających opodatkowania podatkiem u źródła, na Spółce nie będą ciążyły obowiązki
    płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego (tj. podatku u źródła).
    Do katalogu wynikającego z art. 21 ust. 1 można jedynie zaliczyć wpłatę świadczenia, które
    spełni takie same przesłanki albo wynikają z niego takie same prawa i obowiązki dla stron
    jak dla świadczeń wymienionych w powołanym przepisie. Istotne znaczenie dla
    stwierdzenia czy dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy z
    kontrahentem zagranicznym oraz charakter rzeczywiście wykonywanej usługi.
    Podobne stanowisko wyrażone zostało w interpretacjach indywidulanych wydanych przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    - z 2 sierpnia 2019 r., 0114-KDIP2-1.4010.204.2019.2.JC;
    - z 24 lipca 2023 r., 0111-KDIB1-2.4010.232.2023.3.AK.
    Dodatkowo należy wskazać, że kontrahent zagraniczny nabywa prawa do emisji od
    różnych podmiotów z różnych krajów UE, a każdorazowe zidentyfikowanie każdego ze
    zbywców praw do emisji przez sprzedawcę uprawnień nie zawsze jest możliwe, zatem
    uzyskiwanie certyfikatów rezydencji sprzedających prawa do emisji jest utrudnione.
    Jednakże, jak wskazano w stanie faktycznym, Spółka posiada certyfikat rezydencji (oraz
    oświadczenie Beneficial Owner) kontrahenta zagranicznego z 2023 oraz 2024 roku.
    Odnosząc się do powyższego na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku u
    źródła w odniesieniu do transakcji nabycia uprawnień do emisji CO2. Dodatkowo Spółka
    nie będzie musiała pozyskiwać certyfikatu rezydencji, nie będzie musiała przedkładać
    informacji o rozliczeniach zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych oraz
    nie będzie składać informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez
    podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na formularzu IFT-2R.
    Ad. 2
    W ocenie Spółki, wydatki na nabycie uprawnień do emisji CO2 w celu pokrycia własnej
    emisji stanowią koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, o
    których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT i powinny być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów w momencie ich umorzenia.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Biorąc pod uwagę powyższe, za koszty uzyskania przychodu należy uznać wszystkie
    poniesione wydatki, po wyłączeniach wynikających z ustawy, o ile pozostają w związku
    przyczynowym z przychodami. Kosztami uzyskania przychodu są wydatki uzasadnione z
    ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienie może oznaczać
    zwiększenie swoich przychodów. Przedmiotem działalności Spółki jest wytwarzanie i
    przetwarzanie koksu (19.10.Z) oraz szereg innych rodzajów działalności (takich jak
    produkcja energii oraz ciepła), w konsekwencji których Spółka eksploatuje instalacje
    emitujące dwutlenek węgla. Posiadanie uprawnień do emisji CO2, których ilość pokrywa
    zapotrzebowanie, jest więc warunkiem prawidłowego funkcjonowania i prowadzenia
    działalności przez Spółkę. Z tego powodu zakup tych uprawnień dokonywany jest na
    własne potrzeby Spółki. W momencie braku odpowiedniej ilości uprawnień Spółka
    zobowiązana jest dokupić i umorzyć brakującą ich ilość. W przypadku braku umorzenia
    określonej ilości uprawnień w wyznaczonym terminie Spółka poniosłaby konsekwencje w
    postaci kary pieniężnej. W związku z tym, zdaniem Spółki, wydatki na zakup uprawnień
    służą osiąganiu przychodów i są racjonalnie uzasadnione w kontekście prowadzonej
    działalności.

    W celu prawidłowego ujęcia momentu potrącalności kosztów w rachunku podatkowym
    należy ustalić czy koszty zakupu uprawnień do emisji CO2 są kosztami bezpośrednimi czy
    pośrednimi prowadzenia działalności.
    Zdaniem Spółki koszt nabycia uprawnień do emisji CO2 powinien być kwalifikowany
    zgodnie z art. 15 ust. 4, 4b, 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako
    koszt bezpośrednio związany z przychodami.
    Takie stanowisko znajdujemy w wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    interpretacjach indywidualnych m.in.:
    - z 12 grudnia 2023 r., 0111-KDIB2-1.4010.470.2023.1.AR;
    - z 28 stycznia 2022 r., 0111-KDIB1-1.4010.607.2021.1.MF;
    - z 20 lutego 2023 r., 0111-KDIB1-2.4010.844.2022.1.EJ;
    - z 24 października 2024 r., 0111-KDIB1-2.4010.471.2024.2.MK.
    Identyczne stanowisko podzielił Sędzia w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 18 kwietnia 2023 r. (I SA/Wr 826/19). W wyroku orzeczono, iż „...wartość nabytych
    uprawnień do emisji zgłaszanych do umorzenia jest kosztem podstawowej działalności i
    powinna stanowić koszty bezpośrednio związane z osiąganymi przez Spółkę przychodami
    ze sprzedaży wyprodukowanych produktów, które należy rozpoznać zgodnie z regulacjami
    zawartymi w art. 15 ust. 4, art. 15 ust. 4b i 4c ustawy o CIT”.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Jednakże w myśl art. 15 ust. 4b ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później
      jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są
      obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
      sporządzania sprawozdania finansowego
    - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów
    bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku
    podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są
    potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest
    sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Główną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ich ujęcie
    (potrącenie) w rachunku podatkowym w roku ich związania z odpowiadającym im
    przychodem, chyba że koszty bezpośrednie zostały poniesione po dniu sporządzenia
    sprawozdania finansowego po zakończonym roku podatkowym (nie później jednak niż
    termin określony do złożenia zeznania podatkowego) – w takim przypadku są one
    potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, którego dotyczą. Sam moment
    nabycia uprawnień nie wiąże się z definitywnym przypisaniem wydatku do przychodów w
    danym roku. Moment poniesienia wyżej wymienionych kosztów nastąpi wówczas, gdy
    uprawnienia do emisji CO2 zostaną umorzone przez Spółkę. Jest to zatem moment kiedy
    Spółka rozlicza bilansowo wcześniej założone szacunki poprzez likwidację zakupionych
    praw, które były księgowane jako wartości niematerialne oraz zdejmuje z ewidencji

    bilansowej ilość otrzymanych praw do emisji. Moment poniesienia kosztu należy więc
    odnieść do terminów, jakie wynikają z art. 15 ust. 4b i 4c ustawy o CIT, co pozwala na
    określenie daty potrącalności omawianych kosztów uzyskania przychodów. Wobec tego
    jeśli do umorzenia przez Spółkę opisanych we wniosku uprawnień do emisji dojdzie w
    roku, za który umarzane są uprawnienia do emisji CO2, jak również w następnym roku do
    dnia sporządzenia sprawozdania finansowego (nie później, niż do upływu terminu do
    złożenia zeznania rocznego), to koszty powinny zostać potrącone w roku, za który doszło
    do umorzenia. Jeśli natomiast do umorzenia uprawnień do emisji dojdzie po końcu roku,
    za który są umarzane uprawnienia i po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego za
    rok za jaki następuje umorzenie (w sytuacji, gdy sprawozdanie sporządzane jest przed
    upływem terminu do złożenia zeznania rocznego), to przedmiotowe koszty powinny
    zostać potrącone w roku, w którym dokonano umorzenia.
    Reasumując, Spółka stoi na stanowisku, iż wydatki poniesione na nabycie uprawnień do
    emisji CO2, które przeznaczone są do umorzenia, stanowią koszty uzyskania przychodu i
    związane są w sposób bezpośredni z przychodami uzyskiwanymi z tytułu prowadzonej
    działalności gospodarczej. Wobec tego, iż w Spółce do umorzenia uprawnień doszło po
    dniu sporządzenia sprawozdania finansowego, przedmiotowe koszty uzyskania przychodu
    Spółka powinna potrącić w tej samej dacie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 updop:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      zagraniczny zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu

      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 updop:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w
    myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów,
    ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta
    podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 updop) zostały wymienione w art.
    21 ust. 1 updop, zgodnie z którym:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,

      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.
    W myśl art. 26 ust. 1 updop:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 2e updop:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 updop:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku

    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 budzi kwestia ustalenia czy w związku z
    wypłatą na rzecz kontrahenta zagranicznego należności z tytułu nabycia uprawnień do
    emisji CO2 na Spółce będą ciążyły obowiązki płatnika zryczałtowanego podatku
    dochodowego (podatku u źródła).
    Państwa zdaniem, prawa do emisji nie są wymienione w art. 21 ust. 1 updop, ani nie mogą
    zostać zaliczone do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
    usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
    pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym
    charakterze.
    W odniesieniu do przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a updop zauważyć należy, że katalog usług w
    nim wskazanych jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „oraz
    świadczeń o podobnym charakterze”. W ramach tego katalogu za świadczenia o
    podobnym charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do
    wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było
    zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same
    przesłanki, albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze
    świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    nazwane. Niemniej jednak sama nazwa umowy o świadczenie usługi nie może być
    wyłącznym czynnikiem, który kwalifikuje lub dyskwalifikuje daną usługę jako należącą lub
    nie do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym od osób prawnych. Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi
    mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem
    zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że świadczenia
    wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a updop można podzielić na dwie grupy. Pierwszą
    stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny
    charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia
    posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w art. 21 ust. 1
    pkt 2a updop, ale posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych
    od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie nie wymienione
    wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a updop jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby
    elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie
    przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.
    Odnosząc cytowane powyżej przepisy do przedstawionego we wniosku opisu, w tym
    stanie rzeczy należy zgodzić się z Państwem, że wypłata na rzecz węgierskiego
    kontrahenta wynagrodzenia z tytułu nabycia uprawnień do emisji CO2 nie mieści się w
    zakresie przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 2a updop (w szczególności usługi te
    wypełniają inne funkcje - inna jest ich istota niż usługi doradcze, księgowe, badania rynku,
    usługi prawne, reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, rekrutacji
    pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń). Nie można zatem uznać
    analizowanych świadczeń za usługi o podobnym charakterze do wymienionych w art. 21
    ust. 1 pkt 2a updop.
    Mając na uwadze powyższe w przypadku wypłaty przez Spółkę należności, które nie
    mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 updop na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika
    w tym zakresie, Spółka nie będzie zatem zobowiązana do uzyskania certyfikatu rezydencji.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.
    Ad. 2

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Z powyższego wynika, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w
    ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z przychodami (tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu
    widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienia podatnik może oczekiwać zwiększenia
    swoich przychodów), w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie
    albo zabezpieczenie źródła przychodów – z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16
    ust. 1 updop.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:
    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Powyższy podział ma znaczenie przy ustalaniu momentu potrącalności i zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów poszczególnych wydatków.
    W przepisie art. 15 ust. 4 updop określono, że:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Jednakże w myśl art. 15 ust. 4b updop:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
      złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
      obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c updop:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

    Generalną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ich ujęcie
    (potrącenie) w rachunku podatkowym w roku ich związania z odpowiadającym im
    przychodem, chyba że koszty bezpośrednie zostały poniesione po dniu sporządzenia
    sprawozdania finansowego po zakończonym roku podatkowym (nie później jednak niż
    termin określony do złożenia zeznania podatkowego) – w takim przypadku są one
    potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, którego dotyczą.
    Zasada potrącalności kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami zawarta została w art. 15 ust. 4d updop, który stanowi, że:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e updop:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Z powyższych przepisów wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośrednim
    związku z przychodami, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów w roku ich
    poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    W świetle wyżej wskazanych zasad, data potrącalności kosztów zależy od charakteru
    powiązania kosztów z przychodem podatkowym.
    We wniosku wskazano, że przedmiotem działalności Spółki jest wytwarzanie i
    przetwarzanie koksu (19.10.Z) oraz szereg innych rodzajów działalności (takich jak
    produkcja energii oraz ciepła), w konsekwencji których Spółka eksploatuje instalacje
    emitujące dwutlenek węgla. Procesy produkcyjne zachodzące w Spółce powodują emisję
    gazów cieplarnianych do atmosfery w postaci dwutlenku węgla (CO2) i związku z tym
    Spółka zobowiązana jest do przestrzegania obowiązujących regulacji w zakresie emisji
    gazów cieplarnianych, tj. posiadania takiej ilość uprawnień do emisji dwutlenku węgla, aby
    w wyznaczonym terminie móc je umorzyć, w ilości równej wykonanej rocznej emisji (tony).
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 jest ustalenie, w którym momencie Spółka
    będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu nabycia
    uprawnień do emisji CO2.
    Jak już wcześniej wskazano, data potrącalności kosztów zależy od charakteru powiązania
    kosztów z przychodem podatkowym. Należy zgodzić się z Państwem, że wydatki na
    nabycie uprawnień do emisji CO2 w celu pokrycia własnej emisji stanowią koszty
    uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15
    ust. 4 updop i powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich
    umorzenia. Wydatki na nabycie uprawnień do emisji CO2 wykazują bezpośredni związek z
    przychodami uzyskiwanymi z działalności prowadzonej przez podmiot, który takie gazy
    emituje. Posiadanie uprawnień do emisji, których ilość pokrywa Państwa
    zapotrzebowanie, jest warunkiem prawidłowego funkcjonowania i prowadzenia
    działalności przez Spółkę. Posiadanie przez Spółkę niezbędnej ilości uprawnień do emisji
    dwutlenku węgla jest obligatoryjne. Brak umorzenia uprawnień w wyznaczonym terminie
    oraz w wymaganej ilości skutkuje nałożeniem kar pieniężnych na Spółkę.
    Poniesione przez Państwa wydatki na zakup uprawnień do emisji wykazują więc taki
    związek z przychodami uzyskiwanymi przez Spółkę, który warunkuje możliwość ich

    osiągania. Innymi słowy, bez ich poniesienia uzyskanie tych przychodów nie byłoby
    możliwe. Wydatki wskazane we wniosku są zatem niewątpliwie ukierunkowane na
    osiągnięcie przychodów, a nie tylko na zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.
    Wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie uprawnień do emisji CO2 są zatem związane
    w sposób bezpośredni z przychodami. Wobec tego stanowią bezpośrednie koszty
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 4 updop.
    W przypadku uprawnień do emisji w celu pokrycia własnej emisji, momentem, w którym
    dochodzi do poniesienia kosztu uzyskania przychodu, jest moment, w którym ostatecznie
    (definitywnie) dojdzie do rozliczenia nabytych uprawnień. Moment ten nastąpi wówczas,
    gdy uprawnienia do emisji zostaną umorzone przez Spółkę.
    Tak ustalony moment poniesienia kosztu należy następnie odnieść do terminów, jakie
    wynikają z art. 15 ust. 4b i 4c updop, co pozwala na określenie daty potrącalności
    omawianych kosztów uzyskania przychodów. Jeśli zatem do umorzenia opisanych we
    wniosku uprawnień do emisji dojdzie w roku, za który umarzane są uprawnienia do emisji,
    jak również w następnym roku do dnia sporządzenia sprawozdania finansowego (nie
    później, niż do upływu terminu do złożenia zeznania rocznego), to koszty winny zostać
    potrącone w roku, za który doszło do umorzenia. Jeśli natomiast do umorzenia opisanych
    uprawnień do emisji dojdzie po końcu roku, za który są umarzane i po dniu sporządzenia
    sprawozdania finansowego za rok za jaki następuje umorzenie (w sytuacji, gdy
    sprawozdanie sporządzane jest przed upływem terminu do złożenia zeznania rocznego),
    to przedmiotowe koszty powinny zostać potrącone w roku, w którym dokonano
    umorzenia.
    Reasumując, mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego, należy stwierdzić,
    że wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie uprawnień do emisji przeznaczonych do
    umorzenia, związane są w sposób bezpośredni z Państwa przychodami uzyskiwanymi z
    tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tego, wydatki te stanowią
    bezpośrednie koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 4 updop. Oznacza
    to, że w opisywanej sprawie Spółka dla celów podatkowych powinna rozpoznawać koszty
    zakupu uprawnień do emisji, co do zasady w roku podatkowym w którym osiągnięte
    zostały odpowiadające im przychody. Wyjątek od tej zasady stanowią koszty poniesione
    po dniu określonym w art. 15 ust. 4b ww. ustawy, tj. po dniu złożenia sprawozdania
    finansowego lub zeznania podatkowego (w sytuacji, gdy podatnik nie jest zobowiązany do
    złożenia sprawozdania finansowego), które są potrącalne w roku podatkowym
    następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane
    zeznanie.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja dotyczy tylko transakcji z podmiotem wskazanym we wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek

    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.