Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.764.2024.1.LM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-17
Teza: Ustalenie podstawy opodatkowania i sposobu
dokumentowania zwrotu wydatków.
Słowa kluczowe: dokumentowanie
faktura
noty-nota obciążająca
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
zwrot-zwrot wydatków
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    „Działalność agentów turystycznych” (jest to przedmiot przeważającej działalności
    Wnioskodawcy). W ramach tej działalności Spółka świadczy na podstawie umowy usługi
    wyłącznie na rzecz klientów biznesowych (jeśli kiedykolwiek Spółka dokona sprzedaży na
    rzecz konsumentów, sprzedaż ta nie będzie dotyczyć przedmiotu niniejszego wniosku).
    Spółka występuje jako pośrednik dokonując rezerwacji Usług związanych z podróżą
    (zdefiniowane poniżej) w imieniu i na rzecz swoich klientów biznesowych (dalej: Klienci) m.
    in. biletów lotniczych, usług noclegowych, wynajmu środków transportu oraz powiązanych
    pomocniczych usług, takich jak: zmiany rezerwacji, odwołania rezerwacji (dalej: Usługi
    związane z podróżą), będących usługami wsparcia w organizacji podróży służbowych
    pracowników klientów oraz podróży innych osób powiązanych z klientem (np.
    współpracowników Klienta; dalej: Podróżni) w kraju oraz poza granicami Polski.
    Klientami Spółki są wyłącznie podmioty prowadzące działalność gospodarczą (jeśli
    kiedykolwiek Spółka dokona sprzedaży na rzecz konsumentów, sprzedaż ta nie będzie
    dotyczyć przedmiotu niniejszego wniosku). Spółka nie świadczy opisanych powyżej usług
    na rzecz osób będących konsumentami, tj. na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej.
    W związku ze świadczonymi usługami wsparcia w organizacji podróży Spółka nie nabywa
    Usług związanych z podróżą we własnym imieniu, w celu ich późniejszego zbycia Klientom.
    Każdorazowo Spółka działa jako pośrednik (agent) i nie ponosi finansowej czy też prawnej
    odpowiedzialności w odniesieniu do Usług związanych z podróżą, w których rezerwacji w
    imieniu swoich Klientów Spółka pośredniczy (np. biletów lotniczych, usług noclegowych).
    Nawet jeśli taka sytuacja (tj. zakup Usług związanych z podróżą we własnym imieniu i na
    rzecz Klienta) będzie miała miejsce, będzie to zdarzenie wyjątkowe i nie jest ono
    przedmiotem zapytania w ramach niniejszego wniosku.
    Opis procesu rezerwacji
    Proces rezerwacji Usługi związanej z podróżą w imieniu i na rzecz Klienta odbywa się z
    wykorzystaniem internetowych aplikacji rezerwacyjnych (np. (...)), zewnętrznych systemów
    rezerwacyjnych (tzw. (...), skrót od „(...)”, np. system rezerwacyjny (...)) bądź też za
    pośrednictwem internetowych platform rezerwacyjnych (np. Booking.com). Poszczególne
    etapy procesu rezerwacji Usługi związanej z podróżą mogą się od siebie różnić, w
    zależności od specyfiki użytego narzędzia rezerwacyjnego, niemniej jednak, czynności z
    tym związane sprowadzają się w istocie do:
        wpisania danych Pasażera (jako osoby bezpośrednio korzystającej z Usługi
        związanej z podróżą) oraz danych nabywcy (tj. Klienta) do narzędzia
        rezerwacyjnego,
        wyboru Usługi związanej z podróżą (np. nazwa hotelu, okres pobytu, standard
        pokoju),
        dodania innych informacji dotyczących rezerwacji (np. specjalne potrzeby
        Podróżnego),
        wyboru formy płatności
    W związku z tym, iż na podstawie ustaleń umownych z Klientem Spółka dokonuje
    rezerwacji Usług związanych z podróżą w imieniu i na rzecz Klienta, w trakcie procesu
    rezerwacyjnego Spółka podaje dane Klienta, jako nabywcy tych Usług. Dane dotyczące
    nabywcy trafiają następnie, za pośrednictwem wykorzystanego narzędzia rezerwacyjnego
    lub innej aplikacji, do dostawcy Usługi związanej z podróżą (dalej: Dostawca), w efekcie

    czego, Dostawca posiada informację o tym, iż nabywcą Usługi związanej z podróżą jest
    Klient, a nie Spółka. Tym samym, na dokumentach potwierdzających dokonanie sprzedaży
    Usługi związanej z podróżą (np. na fakturze) wystawianych przez Dostawcę, jako nabywca
    tej Usługi, powinny widnieć dane Klienta, a nie Spółki. W związku z tym, iż Spółka nie jest
    nabywcą tych usług, a tym samym docelowym odbiorcą ewentualnie wystawionych faktur,
    Spółka może nie mieć wiedzy, czy Dostawca wystawił na Klienta fakturę, a jeśli tak, to czy
    na tej fakturze widnieją prawidłowe dane nabywcy Usługi związanej z podrożą. W
    przypadku jednak, gdy Spółka otrzymuje fakturę bądź jej kopię (skan) od Dostawcy, na
    której Dostawca podał omyłkowo dane Spółki jako nabywcy Usługi związanej z podróżą,
    Spółka informuje o tym błędzie Dostawcę i żąda skorygowania faktury w zakresie danych
    nabywcy, tj. oczekuje podania na fakturze danych Klienta.
    W momencie skutecznego dokonania rezerwacji Usługi związanej z podrożą generowane
    jest (np. w systemie rezerwacyjnym (...)) potwierdzenie rezerwacji (np. w formie vouchera
    hotelowego lub biletu lotniczego), które jest następnie przekazywane przez Spółkę
    Klientowi bądź bezpośrednio Podróżnemu. Potwierdzenie rezerwacji jest dokumentem
    zaświadczającym uprawnienie Podróżnego do skorzystania z zakupionej Usługi związanej
    z podróżą.
    Płatność za Usługę związaną z podróżą
    W zależności od warunków współpracy z danym Klientem, rezerwacja może być opłacona
    z wykorzystaniem karty kredytowej Klienta (przy wymeldowaniu z hotelu) bądź też Spółka,
    na prośbę Klienta, opłaca rezerwację z własnych środków (z reguły, przy użyciu „wirtualnej
    karty kredytowej” wygenerowanej przez Spółkę do opłacenia pojedynczej, konkretnej
    rezerwacji).
    Przedmiot niniejszego wniosku nie dotyczy sytuacji, gdy rezerwacja jest opłacana
    bezpośrednio ze środków Klienta, w związku z czym, dalsza część opisu stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego wniosku będzie odnosiła się wyłącznie do modelu rezerwacji
    zakładającej opłacenie Usługi związanej z podróżą ze środków Spółki w imieniu i na rzecz
    Klienta.
    W przypadku opłacenia rezerwacji ze środków Spółki, Klient zobowiązany jest zwrócić
    Spółce wydatek poniesiony z tego tytułu, tj. kwotę stanowiącą równowartość ceny Usługi
    związanej z podróżą opłaconej przez Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta (sposób
    dokumentowania tego zwrotu został opisany poniżej w części pt. „Fakturowanie”). W
    dalszym jednak ciągu Spółka dokonuje rezerwacji w imieniu i na rzecz Klienta, nie
    ponosząc odpowiedzialności za Usługi związane z podróżą, w których rezerwacji Spółka
    pośredniczy, gdyż relacja prawna z tytułu świadczenia Usług związanych z podróżą
    zawiązywana jest pomiędzy Dostawcą a Klientem (faktura powinna być wystawiona na
    Klienta). Spółka jedynie - w ramach świadczonej przez siebie usługi agencyjnej - zajmuje
    się opłaceniem należności na rzecz Dostawcy, oczekując następnie zwrotu odpowiedniej
    kwoty od Klienta.
    Ewidencja księgowa
    W związku z dokonaną rezerwacją, która jest opłacana przez Spółkę, w księgach
    rachunkowych Spółki księgowane jest zobowiązanie względem danego Dostawcy (na
    podstawie odpowiednego dowodu księgowego) oraz należność od Klienta na kwotę
    wydatków poniesionych w jego imieniu i na jego rzecz, obejmujących równowartość
    opłaconych przez Spółkę Usług związanych z podrożą (na podstawie odpowiedniego
    dowodu księgowego). Należności oraz zobowiązania dotyczące danej rezerwacji
    księgowane są zasadniczo w tej samej kwocie (mogą ewentualnie pojawić się jakieś
    niewielkie rozbieżności wynikające z różnic kursowych). Pozycje te, tj. zobowiązania oraz
    należności, są zamykane (rozliczane) wraz z momentem odpowiednio a) zaksięgowania
    płatności na rzecz Dostawcy Usługi związanej z podróżą (ze środków Spółki) oraz b)
    zaksięgowania zwrotu tych wydatków od Klienta (tj. zasadniczo wpływu środków
    pieniężnych na rachunek bankowy Spółki). Księgowania te są dokonywane na

    przewidzianych do tego celu kontach bilansowych, po dwóch (przeciwstawnych) stronach
    danego konta, w efekcie czego, po zamknięciu pozycji zobowiązań oraz należności (tj. ich
    uregulowaniu) wynikających z dokonanej rezerwacji, w bilansie Spółki przestają być
    widoczne jakiekolwiek salda rozrachunków z tego tytułu pomiędzy Spółką a Klientem oraz
    pomiędzy Spółką a Dostawcą Usługi związanej z podróżą. Księgowania związane z tymi
    rozliczeniami (również po zamknięciu poszczególnych sald należności i zobowiązań)
    widoczne są natomiast z poziomu zapisów na danym koncie bilansowym. Każde z tych
    księgowań Spółka jest w stanie przypisać do określonej rezerwacji Usługi związanej z
    podróżą, a tym samym, do danego Klienta, co umożliwia Spółce monitorowanie tego, czy
    Klient zwrócił Spółce kwotę należności odpowiadającej wydatkom poniesionym przez
    Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta przy dokonywaniu rezerwacji Usługi związanej z
    podróżą. Kwoty są księgowane w wartościach brutto ponoszonych wydatków (bez
    wyodrębnienia VAT), z użyciem specjalnego znacznika, co pozwala na łatwe
    zidentyfikowanie tych wydatków w księgach Spółki, aby nie mylić ich z wydatkami
    poniesionymi przez Spółkę we własnym imieniu.
    Spółka nie księguje rozliczeń z tego tytułu na kontach wynikowych (tj. księgowania te nie
    mają wpływu na rachunek zysków i strat Spółki) oraz nie rozpoznaje w tym zakresie
    kosztów uzyskania przychodów czy też przychodów podatkowych. Można zatem przyjąć,
    że zarówno ponoszony przez Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta wydatek, związany z
    opłaceniem Usługi związanej z podróżą, jak i otrzymany od Klienta zwrot wydatków z tego
    tytułu, są ujmowane przejściowo w prowadzonej przez Spółkę ewidencji księgowej.
    Spółka nie prowadzi dodatkowej (odrębnej) ewidencji rozliczeń z tego tytułu na potrzeby
    podatku od towarów i usług, gdyż w stosunku do nabywanych Usług związanych z
    podrożą Spółce nie przysługuje prawo do odliczania VAT (Spółka nie jest bowiem nabywcą
    tych usług). Spółka nie wykazuje tych kwot, tj. wydatków ponoszonych w imieniu i na rzecz
    Klienta oraz kwot otrzymanych od Klienta tytułem zwrotu tych wydatków, w deklaracji
    Spółki z tytułu podatku od towarów i usług JPK_V7M. Wspomniane powyżej zapisy na
    kontach bilansowych Spółki mogą jednak posłużyć jako uzupełnienie ewidencji, o której
    mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, w zakresie wydatków ponoszonych w imieniu i na
    rzecz Klienta oraz kwot otrzymanych od Klienta tytułem zwrotu tych wydatków,
    wyłączonych z podstawy opodatkowania przy spełnieniu warunków, o których mowa w
    art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT, co pozwoli Spółce na prawidłowe rozliczanie podatku
    od towarów i usług i sporządzenia informacji podsumowującej.
    Dokumentowanie wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz Klienta
    Wydatki ponoszone przez Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta, odpowiadające cenie Usługi
    związanej z podróżą opłaconej przez Spółkę przy dokonywaniu rezerwacji z własnych
    środków (w szczególności przy pomocy tzw. „wirtualnej karty kredytowej”) Spółka jest w
    stanie udokumentować przy pomocy:
        zamówienia Usługi związanej z podróżą przez Klienta,
        potwierdzenia zapłaty za rezerwację (Spółka otrzymuje zestawienie operacji kartą
        kredytową pozwalające na identyfikację poszczególnych płatności dokonanych
        przez Spółkę),
        potwierdzenia rezerwacji Usługi związanej z podróżą generowanego z danego
        narzędzia rezerwacyjnego (np. voucher hotelowy),
    Dodatkowym dowodem poniesienia wydatku w imieniu i na rzecz Klienta może być
    również dokument potwierdzający sprzedaż Usługi związanej z podróżą wystawiony przez
    Dostawcę na Klienta (np. faktura), o ile dokument ten zostanie w ogóle wystawiony i
    przekazany Spółce przez Dostawcę. Niewątpliwie, okolicznością wskazującą na poniesienie
    wydatku w imieniu i na rzecz Klienta jest również otrzymany przez Spółkę od Klienta zwrot
    tych wydatków (gdyby bowiem Spółka nie opłaciła rezerwacji, Klient nie miałby powodu,

    aby przekazywać Spółce jakiekolwiek środki pieniężne odpowiadające cenie rezerwacji
    Usługi związanej z podróżą).
    Spółka zapewnia sobie dostęp do ww. dowodów przede wszystkim na wypadek
    konieczności udokumentowania swoich roszczeń w stosunku do Klienta o zwrot
    wydatków poniesionych w jego imieniu i na jego rzecz przy rezerwacji Usługi związanej z
    podróżą.
    Fakturowanie
    Z tytułu świadczenia usług wsparcia w organizacji podróży, tj. dokonywania rezerwacji
    Usług związanych z podróżą w imieniu i na rzecz Klienta, z czym może się również wiązać
    opłacenie Usługi związanej z podróżą ze środków Spółki, Wnioskodawcy przysługuje od
    Klienta wynagrodzenie w formie prowizji (opłaty) agencyjnej. Prowizja ta dokumentowana
    jest przez Spółkę na wystawianej z tego tytułu na Klienta fakturze. W celu łatwiejszego
    powiązania rezerwacji (podróży) z poszczególnymi prowizjami (opłatami) naliczanymi
    przez Spółkę, Wnioskodawca zamierza umieszczać na wystawianych na Klientów
    fakturach, obejmujących prowizje (opłaty) agencyjne za świadczone usługi wsparcia w
    organizacji podróży, dodatkową informację o kwocie dodatkowego obciążenia,
    wpływającego na ostateczną kwotę do zapłaty, odpowiadającego należności
    przysługującej Spółce od Klienta z tytułu poniesienia wydatków w jego imieniu i na jego
    rzecz. Z punktu widzenia Klienta, jest to informacja o koszcie źródłowym podróży, której
    dotyczy wynagrodzenie (prowizja agencyjna) Spółki. W efekcie, kwota do zapłaty
    widniejąca na fakturze stanowić będzie sumę:
        prowizji (opłat) agencyjnych składających się na wynagrodzenie Spółki za
        świadczone usługi wsparcia w organizacji podróży, deklarowanych do
        opodatkowania na zasadach ogólnych przez Spółkę,
        kwot stanowiących zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i
        na rzecz nabywcy (Klienta).
    Taki sposób dokumentowania kwot stanowiących zwrot wydatków poniesionych w
    imieniu i na rzecz Klienta umożliwi Klientowi pełną kontrolę wysokości kosztów
    związanych z odbywanymi podróżami, w tym podróżami służbowymi swoich pracowników.
    Informacja dodatkowa w postaci kwoty stanowiącej zwrot udokumentowanych wydatków
    poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy (Klienta):
        nie zawiera i nie będzie zawierać kwoty podatku VAT, który ewentualnie nalicza
        Dostawca, oraz
        jest i będzie uzupełniona o adnotację „Zwrot wydatków poniesionych (opłaconych)
        w imieniu i na rzecz klienta” lub podobną.
    Pytania
    1) Czy w związku z dokonywaniem w imieniu i na rzecz Klientów opisanych w stanie
      faktycznym/zdarzeniu przyszłym rezerwacji Usług związanych z podróżą, w tym
      wykonywania powiązanych pomocniczych usług (np. zmiany/odwołania rezerwacji),
      podstawą opodatkowania VAT Spółki jest/będzie wyłącznie kwota stanowiąca
      wynagrodzenie Spółki w formie prowizji (opłaty) agencyjnej za dokonanie, zmianę lub
      anulowanie rezerwacji Usług związanych z podróżą (pomniejszona o kwotę należnego
      VAT), tj. podstawa opodatkowania VAT Spółki z tego tytułu nie obejmuje i nie będzie

      obejmować kwot należnych/zwracanych Spółce przez Klientów, stanowiących
      równowartość udokumentowanych wydatków poniesionych (opłaconych) przez Spółkę
      w imieniu i na rzecz Klientów?
    2) Czy wystawiana przez Spółkę faktura, w związku z dokonywaniem w imieniu i na rzecz
      Klienta opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym rezerwacji Usług
      związanych z podróżą oraz powiązanych pomocniczych usług (np. zmiany, odwołania
      rezerwacji), oprócz pozycji obejmującej wynagrodzenie Spółki w formie prowizji
      (opłaty) agencyjnej, może w wyodrębnionym miejscu zawierać także informację
      dodatkową o kwocie należności (dodatkowym obciążeniu) przysługującej Spółce od
      Klienta, stanowiącej równowartość wydatków poniesionych (opłaconych) przez Spółkę
      w imieniu i na rzecz Klienta, wyłączonych z podstawy opodatkowania VAT Spółki na
      podstawie art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT, powiększając tym samym łączną kwotę
      do zapłaty przez Klienta?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 1
    Wnioskodawca wyraża przekonanie, że w związku z dokonywaniem w imieniu i na rzecz
    Klientów opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym rezerwacji Usług związanych
    z podróżą, w tym wykonywania powiązanych pomocniczych usług (np. zmiany/odwołania
    rezerwacji), podstawą opodatkowania VAT Spółki jest/będzie wyłącznie kwota stanowiąca
    wynagrodzenie Spółki w formie prowizji (opłaty) agencyjnej za dokonanie, zmianę lub
    anulowanie rezerwacji Usług związanych z podróżą (pomniejszona o kwotę należnego
    VAT), tj. podstawa opodatkowania VAT Spółki z tego tytułu nie obejmuje i nie będzie
    obejmować kwot należnych/zwracanych Spółce przez Klientów, stanowiących
    równowartość udokumentowanych wydatków poniesionych (opłaconych) przez Spółkę w
    imieniu i na rzecz Klientów.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2
    Wnioskodawca wyraża przekonanie, że wystawiana przez Spółkę faktura, w związku z
    dokonywaniem w imieniu i na rzecz Klienta opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym rezerwacji Usług związanych z podróżą oraz powiązanych pomocniczych usług
    (np. zmiany, odwołania rezerwacji), oprócz pozycji obejmującej wynagrodzenie Spółki w
    formie prowizji (opłaty) agencyjnej, może w wyodrębnionym miejscu zawierać także
    informację dodatkową o kwocie należności (dodatkowym obciążeniu) przysługującej
    Spółce od Klienta, stanowiącej równowartość wydatków poniesionych (opłaconych) przez
    Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta, wyłączonych z podstawy opodatkowania VAT Spółki na
    podstawie art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT, powiększając tym samym łączną kwotę do
    zapłaty przez Klienta.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) podlegają odpłatna dostawa
    towarów oraz odpłatne świadczenie usług (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT).

    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).
    Z kolei, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT).
    Podstawowym warunkiem opodatkowania VAT danej czynności jest jej „odpłatność”.
    Odpłatność ta jest kluczowym elementem opodatkowania w systemie podatku VAT, gdyż
    wyznacza wartość podstawy opodatkowania, od której kalkulowany jest podatek VAT.
    Powyższe wynika z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym: „Podstawą
    opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120
    ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.”
    Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, który precyzuje, że
    „Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy”.
    Podstawą opodatkowania jest zatem wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
    dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży (z
    wyjątkiem kwoty podatku).
    Należy przy tym zauważyć, że płatność wchodzi do podstawy opodatkowania VAT, jeżeli jej
    otrzymanie wynika z dokonania sprzedaży. Nie będzie zatem podlegała opodatkowania
    VAT kwota otrzymana przez podatnika, której otrzymanie nie wiąże się z żadnym
    świadczeniem (dostawą towaru bądź wykonaniem usługi) zrealizowanym przez podatnika
    na rzecz określonego odbiorcy tego świadczenia.
    Do podobnego wniosku doszedł autor jednego z komentarzy do ustawy o VAT,
    stwierdzając, że „nie każda płatność występująca w obrocie gospodarczym oznacza
    powstanie konieczności opodatkowania. Podatek powinien wystąpić tam, gdzie pojawiają
    się świadczenie i konsumpcja, a nie każda płatność jest związana z ich powstaniem" (A.
    Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd. XVII, Warszawa 2023, art. 5).
    Niewątpliwie, otrzymana przez Spółkę od Klienta kwota, stanowiąca zwrot wydatków
    poniesionych przez Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta przy rezerwacji Usług związanych z
    podróżą, jest związana z konkretnym świadczeniem, tj. z Usługą związaną z podróżą, z
    której będzie korzystać Klient. Występuje zatem podstawowy warunek opodatkowania
    VAT danej czynności (Usługi związanej z podróżą), tj. jej odpłatność.
    Jak jednak wyjaśnił Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 31
    lipca 2024 r. (sygn. ILPP2/443-520/14-2/MN): „aby dana czynność podlegała

    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot
    działający w charakterze podatnika w odniesieniu do tej czynności”.
    Rodzi się w związku z tym pytanie czy Spółkę można uznać za podatnika w odniesieniu do
    Usług związanych z podróżą.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: „Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.”
    „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych" (art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT).
    W świetle przywołanych regulacji, podatnikami VAT są zatem podmioty wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą obejmującą zasadniczo wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że kwota otrzymana przez Spółkę od
    Klienta, stanowiąca równowartość wydatków poniesionych przez Spółkę w imieniu i na
    rzecz Klienta przy dokonywaniu rezerwacji Usług związanych z podróżą podlegałaby
    opodatkowaniu VAT po stronie Spółki, o ile Spółka działałaby w odniesieniu do tej usługi
    jako usługodawca, tj. wykonywałaby przedmiotową usługę na rzecz Klienta.
    Prawidłowość tego rozumowania potwierdza wyrok WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2021
    r. (sygn. III SA/Wa 1708/20), w którym sąd wyjaśnił, że „Aby dany podmiot (...) mógł być
    uważany za podatnika w odniesieniu do otrzymanej kwoty, ta kwota musi być należna z
    tytułu świadczenia (wykonania czynności) przez tego właśnie podatnika (a nie osobę
    trzecią)”.
    Faktyczne wykonywanie Usług związanych z podróżą przez podmiot trzeci (np.
    przewoźnika lotniczego) nie stanowi okoliczności wykluczającej możliwość uznania Spółki
    za podatnika świadczącego Usługę związaną z podróżą.
    Przepisy podatkowe przewidują bowiem fikcję prawną zakładającą, że podatnik
    nabywający usługę we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, jest jednocześnie jej
    usługobiorcą oraz usługodawcą. Stanowi o tym przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT,
    zgodnie z którym „w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz
    osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
    otrzymał i wyświadczył te usługi”.
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że warunkiem zastosowania tej regulacji, tj.
    wystąpienia omawianej fikcji prawnej, jest działanie przez podatnika we własnym imieniu
    przy świadczeniu usługi.
    W związku z tym, że Spółka, przy dokonywaniu rezerwacji Usług związanych z podróżą,
    działa w imieniu i na rzecz Klienta, a nie imieniu własnym, wskazana powyżej regulacja art.
    8 ust. 2a ustawy o VAT nie znajduje zastosowania w stosunku Usług związanych z podróżą,
    w których rezerwacji Spółka pośredniczy. W konsekwencji, brak jest podstaw do
    przypisania Spółce statusu usługodawcy, a tym samym podatnika VAT, w odniesieniu do
    analizowanych Usług związanych z podróżą.
    Pomimo zatem tego, iż w związku z dokonywaniem w imieniu i na rzecz Klienta rezerwacji
    Usług związanych z podróżą Spółce przysługuje od tego Klienta kwota należności (z

    powodu funkcji agenta, jaką pełni Spółka) odpowiadająca wydatkom poniesionym przez
    Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta, a więc występuje element „odpłatności”, to w
    odniesieniu do tej kwoty zwrotu po stronie Spółki nie powstaje obowiązek podatkowy,
    gdyż Spółka nie jest podatnikiem w stosunku do Usług związanych z podróżą, których ta
    kwota (odpłatność) dotyczy.
    Przedstawiony powyżej wniosek pozostaje spójny z regulacją art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o
    VAT, która wprowadza wyjątek od wspomnianej powyżej zasady opodatkowania
    „wszystkiego co stanowi zapłatę”, polegający na wyłączeniu z podstawy opodatkowania
    VAT: „kwot otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
    wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
    przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
    podatku”.
    W świetle przytoczonej regulacji, otrzymane kwoty nie stanowią elementu podstawy
    opodatkowania VAT, o ile łącznie spełnione są następujące warunki:
        otrzymane od nabywcy/usługobiorcy kwoty stanowią zwrot wydatków poniesionych
        w imieniu i na rzecz nabywcy/usługobiorcy,
        podatnik jest w stanie przedstawić dowód na rzeczywistą wartość kosztów
        poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy/usługobiorcy,
        wydatki poniesione w imieniu i na rzecz nabywcy/usługobiorcy zostały ujęte przez
        podatnika przejściowo w prowadzonej przez niego dla celów VAT ewidencji.
    W związku z tym, iż regulacja art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT jest wyjątkiem od zasady
    opodatkowania wszystkich kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy, usługobiorcy
    bądź osoby trzeciej, otrzymany przez Spółkę zwrot kosztów poniesionych w imieniu i na
    rzecz Klientów przy dokonywaniu rezerwacji Usług związanych z podróżą będzie
    wyłączony z opodatkowania VAT, o ile Spółka będzie w stanie wykazać/udokumentować,
    że spełniła wszelkie przesłanki zastosowania tej regulacji.
    Pierwszy z ww. warunków wskazuje, iż dla wyłączenia kwoty z podstawy opodatkowania
    niezbędne jest, aby wydatek został poniesiony w imieniu i na rzecz nabywcy/usługobiorcy.
    Warunek ten jest akcentowany zarówno w interpretacjach indywidualnych organów
    podatkowych jak i wyrokach sądów administracyjnych, czego przykładem są:
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 lipca 2019
        r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.170.2019.2.PR), w której organ stwierdził, iż
        „Podstawowym warunkiem zastosowania wyłączenia określonego w art. 29a ust. 7
        pkt 3 ustawy jest działanie podatnika w imieniu i na rachunek nabywcy lub
        usługobiorcy”
        wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 maja 2021 r. (sygn. I SA/Go 81/21), w
        którym sąd wyjaśnił, iż „Podstawowym warunkiem zastosowania wyłączenia
        określonego w art. 29a ust. 7 pkt 3 u.p.t.u. jest działanie podatnika w imieniu i na
        rachunek nabywcy lub usługobiorcy. W konsekwencji, otrzymane kwoty nie mogą
        zostać włączone do podstawy opodatkowania jeżeli podatnik ponosił koszt obcy,
        który był mu następnie zwracany w oparciu o umowę podstawową z nabywcą lub
        usługobiorcą".
    Analogiczną opinię wyraził autor jednego z komentarzy do ustawy o VAT, stwierdzając, że
    „Podatnik nie może ich zatem ponosić we własnym imieniu, ale w imieniu podmiotu, na

    którego rzecz są one ponoszone. Tylko wówczas można ich nie wliczać do podstawy
    opodatkowania (i przenieść na nabywcę poza fakturą)” (J. Matarewicz [w:] Ustawa o
    podatku od towarów i usług. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 29(a)).
    Mając na uwadze opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wniosku, z którego wynika,
    iż Spółka dokonuje i będzie dokonywała rezerwacji Usług związanych z podróżą, a więc
    ponosi i będzie ponosić wydatki z tym związane, działając w imieniu i na rzecz Klienta,
    należy stwierdzić, że pierwszy z ww. warunków wyłączenia kwoty z podstawy
    opodatkowania, na podstawie art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT, jest/będzie spełniony.
    Należy ponadto zauważyć, że w świetle opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    wniosku Spółka jest i będzie w posiadaniu dowodów potwierdzających, że wydatek został
    faktycznie poniesiony przez Spółkę oraz, że został poniesiony w imieniu i na rzecz
    nabywcy Usług związanych z podróżą, tj. Klienta. Dowodami takimi mogą być w
    szczególności:
        zamówienie Usługi związanej z podróżą przez Klienta (np. zamówienie e-mailowe),
        potwierdzenie dokonania przez Spółkę zapłaty za rezerwację Usługi związanej z
        podróżą (Spółka otrzymuje zestawienie operacji kartą kredytową pozwalające na
        identyfikację poszczególnych płatności dokonanych przez Spółkę),
        potwierdzenie rezerwacji Usługi związanej z podróżą generowane z danego
        narzędzia rezerwacyjnego (np. voucher hotelowy),
        dokument potwierdzający sprzedaż Usługi związanej z podróżą wystawiony przez
        Dostawcę na Klienta (np. faktura), o ile dokument ten zostanie w ogóle wystawiony
        i przekazany Spółce przez Dostawcę,
        komunikat przekazany przez Spółkę Dostawcy (podczas dokonywania rezerwacji), iż
        faktycznym nabywcą Usługi związanej z podróżą jest Klient, w związku z czym,
        faktura z tytułu świadczenia przez Dostawcę Usług związanych z podróżą powinna
        być wystawiona na Klienta, a nie na Spółkę,
        dokument bankowy potwierdzający otrzymanie przez Spółkę od Klienta zwrotu
        analizowanych wydatków (gdyby bowiem Spółka nie opłaciła rezerwacji, Klient nie
        miałby powodu, aby przekazywać Spółce jakiekolwiek środki pieniężne
        odpowiadające cenie rezerwacji Usługi związanej z podróżą).
    W związku z powyższym, skoro Spółka będzie w stanie przedstawić dowód na rzeczywistą
    wartość kosztów Usług związanych z podróżą poniesionych w imieniu i na rzecz Klienta,
    drugi z ww. warunków wyłączenia otrzymywanego zwrotu wydatków z podstawy
    opodatkowania VAT Spółki również należy uznać za spełniony.
    Trzeci (ostatni) z wymienionych warunków zakłada, że poniesione w imieniu i na rzecz
    nabywcy/usługobiorcy wydatki muszą zostać ujęte przez podatnika przejściowo w
    prowadzonej przez niego dla celów VAT ewidencji.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących
    wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona
    od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję
    zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
    informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego,
        w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;

      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
        podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Na podstawie art. 99 ust. 14 ustawy o VAT, minister właściwy do spraw finansów
    publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których
    mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust.
    3b i 3c, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz
    kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w
    których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości
    techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji.
    W oparciu o przytoczoną delegację ustawową Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju
    wydał 15 października 2019 r. Rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu danych
    zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 z późn. zm.).
    Należy zauważyć, że zarówno art. 109 ust. 3 ustawy o VAT określający zasady prowadzenia
    ewidencji dla potrzeb podatku VAT, jak również wskazane powyżej Rozporządzenie
    uszczegóławiające zakres danych zawartych w ewidencji prowadzonej dla celów podatku
    VAT, nie zawierają zapisów odnoszących się do sposobu ujmowania wydatków
    ponoszonych w imieniu i na rzecz nabywcy (usługobiorcy) i ich zwrotu. Należy zatem
    przyjąć, że ewidencja tych kwot może być prowadzona przez podatnika w sposób
    dowolny, o ile analizowane wydatki będą ujmowane poza częścią ewidencji dotyczącej
    rozliczenia kwot podatku naliczonego podlegających odliczeniu, zaś zwrot tych wydatków
    będzie ujmowany poza częścią ewidencji dotyczącej podatku należnego, tj. dotyczącą
    przedmiotu i podstawy opodatkowania.
    Do podobnego wniosku doszedł autor jednego z komentarzy do ustawy o VAT,
    stwierdzając, że „może być to odrębna ewidencja, w której podatnik będzie ujmował
    koszty poniesione w imieniu i na rzecz klienta, następnie zaś będzie ujmował także fakt
    zwrócenia tych kosztów przez klienta podatnika." (. Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd.
    XVIII, Warszawa 2024, art. 29(a)).
    Regulacja art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT stanowi implementację do polskiego porządku
    prawnego przepisu art. 79 lit. c) Dyrektywy Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.
    L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją unijną: „Podstawa opodatkowania
    nie obejmuje następujących elementów: (...) kwot otrzymanych przez podatnika od
    nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz
    nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym.”
    W regulacji unijnej jest zatem mowa o ujęciu na koncie przejściowym, a nie o ujęciu
    przejściowo w prowadzonej ewidencji. Wspólnym elementem obu tych regulacji jest wyraz
    „przejściowy”. W związku z tym, iż ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia, uzasadnione
    jest sięgnięcie do słownikowej definicji tego wyrażenia.
    Zgodnie z Internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN, wyraz „przejściowy”
    definiowany jest m.in. jako „mający charakter tymczasowy” oraz „stanowiący stadium
    pośrednie między czymś a czymś".
    Skoro zatem poniesiony wydatek oraz otrzymany zwrot mają znajdować się przejściowo, a
    więc tymczasowo, w prowadzonej ewidencji czy też na koncie księgowym podatnika,
    wydaje się, że zarówno polskiemu jak i unijnemu ustawodawcy chodziło o to, aby
    poniesiony wydatek jak i jego zwrot, w ostatecznym rozrachunku, nie były przez podatnika
    rozliczane (wykazywane) dla celów:

        podatkowych, zarówno na gruncie VAT (poprzez niewykazanie poniesionego
        wydatku w ewidencji dotyczącej podatku naliczonego oraz niewykazywanie
        otrzymanego zwrotu w ewidencji dotyczącej podatku należnego) jak i na gruncie
        podatku dochodowego (poprzez nierozpoznanie ponoszonego wydatku jako kosztu
        uzyskania przychodu oraz niedeklarowanie otrzymanego zwrotu jako przychodu
        podatkowego) oraz
        bilansowych (księgowych) poprzez nieksięgowanie ponoszonego wydatku oraz
        otrzymanego zwrotu na kontach wynikowych, tj. kosztowych oraz przychodowych.
    Przy takim sposobie rozumienia omawianego warunku, należy zauważyć, że w stosunku
    do ponoszonych przez Spółkę w imieniu i na rzecz Klientów wydatków przy dokonywaniu
    rezerwacji Usług związanych z podróżą, jak i w odniesieniu do otrzymywanych następnie
    od Klientów kwot stanowiących zwrot wydatków ponoszonych przez Spółkę w imieniu i na
    rzecz Klienta, spełniony jest wymóg przejściowego ujęcia tych wydatków/zwrotów w
    prowadzonej przez Spółkę ewidencji (czy też przejściowego ujęcia tych kwot na kontach
    księgowych Spółki).
    Jak bowiem wynika z opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wniosku, w
    związku z dokonaną rezerwacją, która jest opłacana przez Spółkę, w księgach
    rachunkowych Spółki księgowane jest zobowiązanie względem danego Dostawcy (na
    podstawie odpowiednego dowodu księgowego) oraz należność od Klienta na Kwotę
    wydatków poniesionych w jego imieniu i na jego rzecz, obejmujących równowartość
    opłaconych przez Spółkę Usług związanych z podrożą (na podstawie odpowiedniego
    dowodu księgowego).
    Pozycje te, tj. zobowiązania oraz należności, są zamykane (rozliczane) wraz z momentem
    odpowiednio:
      a) zaksięgowania płatności na rzecz Dostawcy Usługi związanej z podróżą (ze środków
        Spółki) oraz
      b) zaksięgowania zwrotu tych wydatków od Klienta (tj. zasadniczo wpływu środków
        pieniężnych na rachunek bankowy Spółki).
    Księgowania te są dokonywane na przewidzianych do tego celu kontach bilansowych, po
    dwóch (przeciwstawnych) stronach danego konta, w efekcie czego, po zamknięciu pozycji
    zobowiązań oraz należności (tj. ich uregulowaniu) wynikających z dokonanej rezerwacji, w
    bilansie Spółki przestają być widoczne jakiekolwiek salda rozrachunków z tego tytułu
    pomiędzy Spółką a Klientem oraz pomiędzy Spółką a dostawcą Usługi związanej z podróżą.
    Oznacza to, że rozpatrywane kwoty, z punktu widzenia ksiąg rachunkowych Spółki, nie są
    w ogóle wykazywane w rachunku zysków i strat (na kontach wynikowych), natomiast w
    bilansie kwoty te są widoczne przez pewien okres, tymczasowo, tj. do czasu zamknięcia
    (rozliczenia) tych pozycji, co ma miejsce w momencie powiązania poniesionego wydatku z
    otrzymanym zwrotem tego wydatku. Jednocześnie, Spółka jest w stanie powiązać każde z
    tych księgowań z konkretną Usługą związaną z podróżą, w której rezerwacji Spółka
    pośredniczy. Kwoty są księgowane w wartościach brutto ponoszonych wydatków (bez
    wyodrębnienia VAT), z użyciem specjalnego znacznika, co pozwala na łatwe
    zidentyfikowanie tych wydatków w księgach Spółki, aby nie mylić ich z wydatkami
    poniesionymi przez Spółkę we własnym imieniu. Księgowania te, na kontach bilansowych
    Spółki, mogą zatem posłużyć jako dodatkowa ewidencja prowadzona dla celów VAT,
    obejmująca kwoty wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz Klientów, a następnie
    zwróconych Spółce przez tych Klientów.
    Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że zarówno ponoszony przez Spółkę w imieniu i na
    rzecz Klienta wydatek, związany z opłaceniem Usługi związanej z podróżą, jak i otrzymany
    od Klienta zwrot wydatków z tego tytułu, są ujmowane przejściowo w prowadzonej przez

    Spółkę ewidencji. Tym samym, trzeci z ww. warunków wyłączenia tych kwot z podstawy
    opodatkowania VAT Spółki należy uznać za spełniony.
    Mając na uwadze spełnienie warunków wymienionych w art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT
    w stosunku do kwot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz Klientów, a następnie
    zwróconych Spółce, należy stwierdzić, że podstawa opodatkowania VAT Spółki z tytułu
    dokonywania w imieniu i na rzecz Klientów rezerwacji Usług związanych z podróżą, w tym
    wykonywania powiązanych pomocniczych usług (np. /zmiany odwołania rezerwacji),
    obejmuje wyłącznie kwotę stanowiącą wynagrodzenie Spółki w formie prowizji (opłaty)
    agencyjnej (pomniejszona o kwotę należnego VAT) za dokonanie, zmianę lub anulowanie
    rezerwacji Usług związanych z podróżą, natomiast nie obejmuje kwot należnych
    /zwracanych Spółce przez Klientów, stanowiących równowartość udokumentowanych
    wydatków poniesionych (opłaconych) przez Spółkę w imieniu i na rzecz Klientów.
    Zaprezentowane przez Wnioskodawcę stanowisko znajduje oparcie w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 lipca 2019 r. (sygn. 0112-
    KDIL1-.4012.167.2019.2.KS) wydanej na gruncie podobnego stanu faktycznego. W
    interpretacji tej Organ potwierdził, że „w związku ze świadczeniem na rzecz Klientów
    opisanych we wniosku usług organizacji podróży służbowych, podstawą opodatkowania
    będzie wyłącznie kwota Opłat należnych od Klienta (pomniejszona o kwotę należnego
    podatku VAT) stanowiących wynagrodzenie Wnioskodawcy, tzn. podstawa opodatkowanie
    nie obejmie zwróconych Wnioskodawcy przez Klientów kwot płatności i przedpłat na rzecz
    dostawców usług”.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 2:
    Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106r ustawy o VAT zawarte w Dziale
    XI Rozdziale 1 ustawy o VAT.
    Na podstawie art. 106a pkt 1 ustawy o VAT, przepisy tego rozdziału stosuje się m.in. do
    sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w
        rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
    Fakturowanie stosuje się zatem zasadniczo do dokumentowania sprzedaży.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W związku z tym, że definicja sprzedaży obejmuje czynności mieszczące się w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu zawartych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT (z
    wyjątkiem importu oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem
    na terytorium kraju), należy stwierdzić, że faktura nie służy do dokumentowania czynności
    pozostających poza zakresem opodatkowania VAT.
    Wniosek ten pozostaje spójny z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT zawierającym listę czynności,
    które należy udokumentować przy pomocy faktur. Stosownie do tej regulacji, podatnik
    jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
        pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
        wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
        niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
        procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
        pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2 (z pewnymi wyjątkami).
    Mając na uwadze, iż dokonywanie przez Spółkę rezerwacji Usług związanych z podróżą, w
    tym wykonywanie powiązanych pomocniczych usług do nich (takich jak zmiana lub
    anulowanie rezerwacji), w zamian za wynagrodzenie w formie prowizji (opłaty) agencyjnej,
    stanowi odpłatne świadczenie usług, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu VAT,
    Spółka postępuje prawidłowo dokumentując przedmiotową czynność przy pomocy faktury
    wystawianej na Klienta.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania
        z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące
        poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem;
      16) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:

        a) obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1,
          lub
        b) w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin
          powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części
          zapłaty
        - wyrazy "metoda kasowa";
      17) w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 - wyraz „samofakturowanie”;
      18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do
        rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest
        nabywca towaru lub usługi - wyrazy "odwrotne obciążenie";
      19) w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem przekracza kwotę 15.000 zł
        lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej, obejmujących dokonaną na rzecz
        podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr
        15 do ustawy - wyrazy "mechanizm podzielonej płatności", przy czym do
        przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady
        przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania;
      20) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na
        podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 albo przepisów wydanych na podstawie
        art. 82 ust. 3 - wskazanie:
        1) przepisu ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie
          którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku,
        2) przepisu dyrektywy 2006/112/WE, który zwalnia od podatku taką dostawę
          towarów lub takie świadczenie usług, lub
        3) innej podstawy prawnej wskazującej na to, że dostawa towarów lub świadczenie
          usług korzysta ze zwolnienia;
        4) w przypadku, o którym mowa w art. 106c - nazwę i adres organu egzekucyjnego
          lub imię i nazwisko komornika sądowego oraz jego adres, a w miejscu
          określonym dla podatnika - imię i nazwisko lub nazwę dłużnika oraz jego adres;
      21) w przypadku faktur wystawianych w imieniu i na rzecz podatnika przez jego
        przedstawiciela podatkowego - nazwę lub imię i nazwisko przedstawiciela
        podatkowego, jego adres oraz numer, za pomocą którego jest on zidentyfikowany
        na potrzeby podatku;
      22) w przypadku gdy przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy są nowe środki
        transportu - datę dopuszczenia nowego środka transportu do użytku oraz:
        a) przebieg pojazdu - w przypadku pojazdów lądowych, o których mowa w art. 2 pkt
          10 lit. a,
        b) liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu - w przypadku
          jednostek pływających, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz statków
          powietrznych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. c;
      23) w przypadku faktur wystawianych przez drugiego w kolejności podatnika, o którym
        mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, w wewnątrzwspólnotowej transakcji
        trójstronnej (procedurze uproszczonej) - dane określone w art. 136;
      24) w przypadkach, o których mowa w art. 97 ust. 10 pkt 2 i 3:
        a) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
          poprzedzony kodem PL,
        b) numer, za pomocą którego nabywca towaru lub usługi jest zidentyfikowany na
          potrzeby podatku od wartości dodanej w danym państwie członkowskim,

          zawierający dwuliterowy kod stosowany na potrzeby podatku od wartości
          dodanej właściwy dla tego państwa członkowskiego.
    W doktrynie podatkowej wskazuje się, że faktury są dokumentami sformalizowanymi i
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym względzie.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla w sposób
    prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze,
    a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie
    dowodowe (przykładowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 1 lutego 2018 r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.881.2017.1.RS).
    W przytoczonym powyżej katalogu art. 106e ust. 1 ustawy o VAT zawarte zostały elementy
    obligatoryjne faktury. Brak określonej informacji w tym katalogu nie oznacza jednak, że
    informacja ta nie może zostać ujęta na fakturze jako pozaobowiązkowy element faktury.
    Możliwość umieszczania na fakturze dodatkowych informacji, poza elementami
    wymaganymi przepisami prawa, potwierdza również Organ w wydawanych
    interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego, czego przykładem jest interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 czerwca 2019 r. (sygn. 0114-
    KDIP1-3.4012.187.2019.1.KP), w której organ zauważył, że „(...) skoro przepisy ustawy
    określają minimalny zakres danych, jakie powinna zawierać faktura i nie nakładają
    ograniczeń w zakresie umieszczania dodatkowych danych identyfikujących dostawców,
    nabywców, czy też innych danych, które wystawca uzna za stosowne, Wnioskodawca
    może zamieścić na wystawionych fakturach informacje dodatkowe.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że przepisy podatkowe nie stoją na
    przeszkodzie temu, aby na wystawianych przez Spółkę fakturach, które dokumentują
    świadczenie przez Spółkę usług dokonywania rezerwacji Usług związanych z podróżą, w
    tym wykonywanie pomocniczych powiązanych usług, takich jak zmiana lub anulowania
    tych rezerwacji, Spółka umieszczała również w wyodrębnionym miejscu informację
    dodatkową o kwocie dodatkowego obciążenia, wpływającego na ostateczną kwotę do
    zapłaty, odpowiadającego należności przysługującej Spółce od Klienta z tytułu poniesienia
    wydatków w jego imieniu i na jego rzecz (wyłączona z podstawy opodatkowania VAT Spółki
    na podstawie art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT), która zostanie uzupełniona o adnotacją
    wskazującą na to, iż kwota ta stanowi zwrot wydatków poniesionych (opłaconych) przez
    Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta.
    Na poprawność formalno-prawną faktur zawierających tego rodzaju informację
    dodatkową wskazuje stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone w
    interpretacji indywidualnej z dnia 2 lipca 2019 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.170.2019.2.PR)
    wydanej na rzecz spółki prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie wsparcia
    podróży korporacyjnych w kraju i za granicą, w szczególności pośrednictwa przy
    organizacji noclegów oraz przejazdów. Podobnie jak Spółka, podmiot ten podejmuje się
    rezerwacji usług związanych z podróżą działając w imieniu i na rzecz swoich klientów,
    dokonując niekiedy przedpłat lub płatności za usługi, które będą świadczone przez
    usługodawców na rzecz jej klientów. Klient jest następnie zobowiązany do zwrotu
    podatnikowi (agentowi podróży) poniesionych przez niego kosztów. Podatnik wystąpił do
    organu z wnioskiem o interpretację celem uzyskania potwierdzenia prawidłowości
    wystawianych przez niego faktur, które oprócz opłat za pośrednictwo stanowiących
    wynagrodzenie tej spółki, zawierają również informację o koszcie źródłowym podróży,
    którego dotyczy naliczana przez podatnika opłata. W wydanej interpretacji organ
    stwierdził, że „w związku ze świadczeniem na rzecz Klientów opisanych we wniosku usług
    organizacji podróży służbowych, wystawiana przez Wnioskodawcę faktura VAT
    zawierająca jedynie wartość Opłat może w wyodrębnionym miejscu zawierać także
    informację dodatkowa, pozwalającą na powiązanie Opłaty z usługą dostawcy - w
    szczególności informację o nabytej w imieniu i na rzecz Klienta usłudze oraz jednoznaczną
    informację, że kwota za tę usługę nie została doliczona do podstawy opodatkowania na
    podstawie art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy”.

    Za możliwością umieszczania w treści faktury kwot stanowiących zwrot wydatków
    poniesionych w imieniu i na rzecz Klienta przemawia również opublikowana przez
    Ministerstwo Finansów struktura dokumentu e-faktury wystawianej za pośrednictwem
    KSeF, w której uwzględniony został fakultatywny element „Rozliczenie”, umożliwiający
    zawarcie w treści faktury ustrukturyzowanej informacji w zakresie dodatkowych obciążeń
    lub odliczeń, wpływających na ostateczną kwotę do zapłaty, którą zobowiązany jest uiścić
    nabywca lub usługobiorca. Zgodnie z treścią udostępnionej przez Ministerstwo Finansów
    „Broszury informacyjnej dot. struktury FA(2)” z września 2023 r., w elemencie „Rozliczenia”
    można umieścić przykładowo „zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w
    imieniu i na rzecz usługobiorcy” (s. 100 tej Broszury). Skoro zatem docelowy i ujednolicony
    wzór faktury (ustrukturyzowanej) opracowany przez Ministerstwo Finansów dopuszcza
    ujęcie na e-fakturze tego rodzaju informacji, uzasadnione jest twierdzenie, że
    umieszczenie wspomnianej informacji dodatkowej na wystawianych przez Spółkę
    fakturach pozostaje w zgodzie z regulacjami ustawy o VAT w zakresie wystawiania faktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w zakresie ustalenia
    podstawy opodatkowania w związku ze świadczeniem usług i nieprawidłowe w zakresie
    sposobu dokumentowania kwoty dotyczącej zwrotu wydatków poniesionych w związku z
    rezerwacją Usług związanych z podróżą Klienta.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy,
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy,
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:

        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki muszą być spełnione, aby świadczenie jako usługa
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, który stanowi, że w przypadku,
    kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w
    świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (odsprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności
    Działalność gospodarcza na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
      podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
      wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
      czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
      prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie
    usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas,
    gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego
    w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy:

      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że w przypadku dostawy towarów/świadczenia
    usług za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź
    dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza
    to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę)
    towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi
    świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów/świadczenia usług). Dotyczy to wyłącznie
    kosztów, które zwiększają kwotę należną z tytułu konkretnej transakcji, tj. konkretnej
    dostawy towarów lub konkretnej usługi.
    Zgodnie z art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) kwoty stanowiące obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty,
      2) opusty i obniżki cen, uwzględnione w momencie sprzedaży,
      3) kwoty otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Należy podkreślić, że ostatni element wymieniony w art. 29a ust. 7 stanowi implementację
    art. 79 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006
    /112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot otrzymanych przez podatnika od
      usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz usługodawcy, a
      zaksięgowanych na koncie przejściowym.
    Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów poniesionych oraz nie
    może odliczyć podatku VAT, który mógł zostać naliczony.
    Art. 79 Dyrektywy 112 stanowi uzupełnienie regulacji art. 73, zgodnie z którym:
      Podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
      dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie
      usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami
      związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

    Z opisu sprawy wynika, że Spółka wykonuje działalność agentów turystycznych. W ramach
    tej działalności Spółka świadczy na podstawie umowy usługi wyłącznie na rzecz Klientów
    biznesowych. Przedmiotem wniosku jest sytuacja kiedy Spółka dokonuje rezerwacji Usług
    związanych z podróżą działając jako pośrednik w imieniu i na rzecz swoich Klientów
    biznesowych.
    Jak wynika z wyroku TSUE w sprawie C-453/05 pojęcie pośrednictwa obejmuje działalność
    wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej
    produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych
    wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi usługę
    świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną
    działalność pośrednictwa. W tym kontekście celem takiej działalności jest uczynić wszystko
    co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego
    interesu w zakresie treści umowy (pkt 23 wyroku). Trybunał podkreślił, że działalność
    pośrednictwa stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować
    między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy,
    kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków
    świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co
    niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę (pkt 28 wyroku) a wynagrodzeniem
    pośrednika będzie prowizja za świadczone usługi pośrednictwa.
    Należy dodać, że sprzedaż imprez turystycznych na rzecz biura podróży (pośrednika) nie
    stanowi usługi pośrednictwa.
    Spółka wskazuje, że w ramach podpisanej umowy z klientem biznesowym dokonuje
    rezerwacji usług związanych z podróżą w imieniu i na rzecz Klienta. Spółka z tytułu tej
    działalności otrzymuje wynagrodzenie (prowizja) od klienta a nie od dostawcy usług. Z
    opisu sprawy wynika ponadto, że Spółka świadczy usługi pośrednictwa na rzecz Klienta i
    nie wystawia Klientowi faktur z tytułu sprzedaży Usług związanych z podróżą. Taką fakturę
    dla Klienta wystawia faktyczny Dostawca usług. Tym samym, w opisanej sytuacji, zgodnie z
    art. 29a ust. 1 ustawy podstawą opodatkowania świadczonych usług pośrednictwa będzie
    kwota należna (wynagrodzenie w formie prowizji) od Klienta pomniejszona o kwotę
    podatku VAT.
    Spółka wskazała, że występują sytuacje kiedy to, na prośbę Klienta, opłaca rezerwację z
    własnych środków (z reguły, przy użyciu „wirtualnej karty kredytowej” wygenerowanej
    przez Spółkę do opłacenia pojedynczej, konkretnej rezerwacji) oczekując następnie zwrotu
    tej kwoty od Klienta. Spółka ma wątpliwości czy otrzymywane od klienta kwoty stanowiące
    zwrot poniesionych wydatków w związku z nabyciem usług w imieniu i na rzecz klientów
    powinna wliczać do podstawy opodatkowania usług pośrednictwa.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy podstawa opodatkowania nie
    obejmuje kwot otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
    wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
    przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji dla potrzeb podatku
    VAT.
    Spółka we wniosku wskazała, że nie prowadzi dodatkowej (odrębnej) ewidencji rozliczeń z
    tego tytułu na potrzeby podatku od towarów i usług, gdyż w stosunku do nabywanych
    Usług związanych z podrożą Spółce nie przysługuje prawo do odliczania VAT (Spółka nie
    jest bowiem nabywcą tych usług). Spółka nie wykazuje tych kwot, tj. wydatków
    ponoszonych w imieniu i na rzecz Klienta oraz kwot otrzymanych od Klienta tytułem
    zwrotu tych wydatków, w deklaracji Spółki z tytułu podatku od towarów i usług JPK_V7M.
    Jednakże zapisuje te kwoty na kontach bilansowych Spółki i jak wskazała mogą posłużyć
    one jako uzupełnienie ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.
    Tak więc wynagrodzeniem Spółki za świadczoną przez nią usługę pośrednictwa jest
    jedynie prowizja i to ona stanowi podstawę opodatkowania z tytułu świadczenia tych
    usług. Natomiast kwota zwrotu wydatków, otrzymywana przez Spółkę jako równowartość

    kosztów poniesionych przez Spółkę w imieniu Klienta, w związku z rezerwacją podróży
    wyłączona jest z podstawy opodatkowania usługi pośrednictwa świadczonej przez Spółkę
    na rzecz Klienta, gdyż jak wynika z opisu sprawy Spółka jest w posiadaniu dowodów
    wskazujących na rzeczywistą kwotę poniesionych wydatków.
    Podsumowując kwoty otrzymane od Klienta, które Spółka otrzymuje jako zwrot wydatków
    poniesionych w imieniu i na rzecz Klienta i które Spółka odpowiednio ujmuje w swojej
    dokumentacji, na rzecz Spółki nie stanowi dla Spółki podstawy opodatkowania na gruncie
    podatku VAT, stosownie do art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o VAT.
    Następnie wątpliwości Spółki odnoszą się do kwestii tego czy wystawiana przez Spółkę
    faktura, w związku z dokonywaniem w imieniu i na rzecz Klienta opisanych rezerwacji
    Usług związanych z podróżą oraz powiązanych pomocniczych usług, oprócz pozycji
    obejmującej wynagrodzenie Spółki w formie prowizji (opłaty) agencyjnej, może w
    wyodrębnionym miejscu zawierać także informację dodatkową o kwocie należności
    (dodatkowym obciążeniu) przysługującej Spółce od Klienta, stanowiącej równowartość
    wydatków poniesionych (opłaconych) przez Spółkę w imieniu i na rzecz Klienta,
    powiększając jednocześnie łączną kwotę do zapłaty przez Klienta.
    W związku ze świadczeniem usług pośrednictwa Spółce przysługuje od Klienta
    wynagrodzenie w formie prowizji (opłaty) agencyjnej. Prowizja ta dokumentowana jest
    przez Spółkę na wystawianej z tego tytułu na rzecz Klienta fakturze. Spółka zamierza
    umieszczać na wystawianych na Klientów fakturach, obejmujących prowizje (opłaty)
    agencyjne za świadczone usługi, dodatkową informację o kwocie dodatkowego
    obciążenia, wpływającego na ostateczną kwotę do zapłaty, odpowiadającego należności
    przysługującej Spółce od Klienta z tytułu poniesienia wydatków w jego imieniu i na jego
    rzecz.
    Informacja dodatkowa w postaci kwoty stanowiącej zwrot udokumentowanych wydatków
    poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy (Klienta) nie zawiera i nie będzie zawierać
    kwoty podatku VAT, oraz jest i będzie uzupełniona o adnotację „Zwrot wydatków
    poniesionych (opłaconych) w imieniu i na rzecz klienta” lub podobną.
    Odnośnie kwestii dokumentowania opisanych czynności należy stwierdzić, że zgodnie z
    art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Przepis art. 2 pkt 31 ustawy stanowi że:
      Ilekroć jest mowa o fakturze, rozumie się przez to dokument w formie papierowej
      lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami
      wydanymi na jej podstawie.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
      usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Z powyższych przepisów wynika, że faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą
    być wystawione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego w tym względzie.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona w sposób
    prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze,
    a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie
    dowodowe.

    Dane, które powinna zawierać faktura, zostały wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, w tym
    w pkt 1-15 wymieniono:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem;
    Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że faktura dokumentuje dokonanie
    sprzedaży, przez którą rozumie się odpłatne wydanie towaru lub odpłatne świadczenie
    usług, czyli czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Art. 106e ustawy
    wskazuje na katalog elementów, które zawierać powinna faktura. Na fakturze powinny
    być wykazane obowiązkowe dane, w tym stawka podatku, w przypadku czynności
    podlegających opodatkowaniu. Z brzmienia tych przepisów należy wnioskować, że jest to
    zamknięty katalog informacji podstawowych, które powinny być zawarte na fakturze.
    Jednocześnie przepisy te nie wykluczają rozszerzenia tego katalogu o informacje
    dodatkowe, które sprzedawca uzna za niezbędne, a które będą miały charakter
    informacyjny. Zasadniczo zamieszczanie dodatkowych informacji na fakturze nie jest
    zabronione. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby faktura zawierała elementy dodatkowe
    oprócz wymienionych w tym przepisie. Jednakże kwota, która stanowi zwrot wydatków dla
    Spółki, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i nie stanowi Państwa obrotu, zatem
    nie może być wykazana w części zasadniczej faktury, potwierdzając że Państwa
    wynagrodzenie jest powiększone o tę kwotę. Nie można zatem uznać, że zwrot wydatków

    powinien być wykazywany na fakturach dotyczących wynagrodzenia (prowizji) za usługi
    pośrednictwa i podwyższać ostateczną kwotę do zapłaty. Kwota zwrotu wypłacana przez
    Klienta może być ewentualnie informacyjnie wskazana wyłącznie w części dodatkowej
    faktury i nie może podnieść ceny za świadczoną przez Państwa usługę.
    W konsekwencji wcześniejszych rozważań i stwierdzenia, że otrzymywany przez Państwa
    od Klienta zwrot wydatków, tytułem zwrotów kosztów podróży nie będzie stanowić
    elementu podstawy opodatkowania świadczonych przez Państwa usług pośrednictwa,
    należy wskazać, że brak jest podstaw do dokumentowania tych czynności na fakturze,
    ponieważ – jak wynika z powołanego wyżej przepisu z art. 106b ust. 1 ustawy – faktury są
    dowodami dokumentującymi sprzedaż. Zatem Spółka nie powinna dokumentować kwoty
    dotyczącej zwrotu poniesionych wydatków na rezerwację Usług związanych z podróżą
    Klienta, na fakturze która dokumentuje wynagrodzenie Spółki należne od klienta za
    wyświadczone przez Spółkę usługi.
    Jak rozstrzygnięto powyżej otrzymywany przez Państwa od Klienta zwrot wydatków, nie
    będzie stanowić elementu podstawy opodatkowania świadczonych przez Państwa usług,
    bowiem spełnione będą warunki, o których mowa w powołanym wyżej art. 29a ust. 7 pkt 3
    ustawy. W konsekwencji czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT
    oraz nie będzie zwiększała podstawy opodatkowania wynagrodzenia Spółki z tytułu
    świadczonych usług na rzecz Klienta. W celu udokumentowania otrzymanych od Klienta
    środków pieniężnych tytułem zwrotu wydatków, poniesionych w związku z rezerwacją
    Usług związanych z podróżą Klienta, Spółka może posłużyć się notą księgową lub innym
    dokumentem księgowym.
    W związku z tym stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe,
    natomiast w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych nr 0114-KDIP1-
    3.4012.187.2019.1.KP, 0112-KDIL1-3.4012.170.2019.2.PR należy zauważyć, że interpretacje
    te nie zostały wydawne tożsmym stanie faktycznym, gdyż dotyczą jedynie możliwości
    zamieszczenia na fakturze informacji dodatkowych w zakresie rozliczeń bez wpływu na
    podstawę opodatkowania.
    Zatem powołane przez Państwa interpretacje indywidualne, nie mogą stanowić podstawy
    do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Wskazać również należy, że powołane przez Państwa wyroki nie mogą wpłynąć na
    rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ zapadły one w odniesieniu do
    indywidualnej i właściwej tylko temu orzecznictwu opisie sprawy. W związku z powyższym
    należy zauważyć, że moc obowiązująca zaprezentowanych przez Państwa wyroków
    zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.