Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.75.2025.2.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Wyłączenie z opodatkowania planowanego przeniesienia
majątku Spółki wraz z pracownikami do jej jedynego
udziałowca (Gminy), w związku z planowaną likwidacją Spółki .
Słowa kluczowe: gmina
opodatkowanie
składnik-przeniesienie składników majątkowych
spółki-likwidacja spółki
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatne świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 27e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z
    opodatkowania planowanego przeniesienia majątku Spółki wraz z pracownikami do jej
    jedynego udziałowca (Gminy), w związku z planowaną likwidacją Spółki jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie w wyłączenia z
    opodatkowania planowanego przeniesienia majątku Spółki wraz z pracownikami do jej
    jedynego udziałowca (Gminy), w związku z planowaną likwidacją Spółki oraz w przypadku
    opodatkowania towarów i usług wchodzących w skład transakcji opisanej powyżej
    podatkiem VAT, prawa do odliczenia podatku przez Gminę zgodnie z w art. 86 ust. 2a w
    związku z art. 86 ust. 2h ustawy. Uzupełnili go Państwo pismem z 17 marca 2025 r. (wpływ
    17 marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (dalej: „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”), zarejestrowanym jako podatnik czynny. Jednocześnie Gmina jest jedynym
    udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”).
    Oba podmioty posiadają odrębną osobowość prawną oraz na dzień sporządzenia
    wniosku są aktywnymi podatnikami VAT.
    Spółka wykonuje zadania własne Gminy w zakresie gospodarki wod.-kan. w tym w
    szczególności:

    · zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzenia ścieków,
    · usług asenizacyjnych,
    · obsługi i konserwacji przydomowych oczyszczalni ścieków,
    · kompleksowego wykonawstwa przyłączy oraz sieci wod.-kan. itp.
    Ponadto Spółka zajmuje się działalnością koncesjonowaną w postaci wydobycia oraz
    sprzedaży materiałów naturalnych (...). Cała działalność Spółki podlega opodatkowaniu
    VAT.
    Ze względu na utrzymującą się trudną sytuację finansową Spółki, Nadzwyczajne
    Zgromadzenie Wspólników Spółki w dniu 31 października 2024 r. podjęło uchwałę o jej
    rozwiązaniu i otwarciu jej likwidacji zgodnie z kodeksem spółek handlowych (por. art. 58
    ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych). Rozwiązanie Spółki po
    przeprowadzeniu procesu likwidacji, przewiduje się na połowę roku 2025. Wówczas
    planowane jest formalne wykreślenie Spółki z Krajowego Rejestru Spółek i przejęcie
    wszelkich praw oraz obowiązków wykreślonej Spółki przez Gminę (aktualnego 100%
    udziałowca).
    Majątek zlikwidowanej Spółki, który pozostanie po zaspokojeniu wszelkich roszczeń
    wierzycieli, zostanie przekazany Gminie jako jedynemu udziałowcowi, zgodnie z kodeksem
    spółek handlowych.
    Przy czym, zaspokojenie wierzycieli nie spowoduje istotnego uszczerbku na majątku
    Spółki, będzie stanowić jedynie rozliczenie pieniężne zrealizowane za pomocą
    posiadanych przez Spółkę środków.
    Tym samym w toku procesu likwidacji, żadne ze składników majątkowych materialnych i
    niematerialnych, służących Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej, nie zostały i
    nie zostaną przekazane, w tym sprzedane lub w inny sposób rozdysponowane na rzecz
    podmiotów trzecich (tj. innych niż Gmina).
    Na bazie majątku nabytego po zlikwidowanej Spółce Gmina będzie kontynuowała
    działalność, którą aktualnie prowadzi Spółka w zakresie gospodarki wod.-kan.
    Wykonywanie przez Gminę dotychczasowych zadań Spółki w tym zakresie, nie będzie
    wymagać udziału innych składników majątku niż te, którymi dysponuje Spółka i którymi po
    likwidacji Spółki dysponować będzie Gmina.
    Natomiast działalność w zakresie wydobycia i sprzedaży kruszywa zostanie zakończona
    przed rozwiązaniem Spółki. Gmina nie będzie jej kontynuować. W efekcie niniejszy
    wniosek dotyczy przeniesienia majątku (przedsiębiorstwa) związanego z prowadzoną
    gospodarką wod.-kan.
    Opisany poniżej, planowany do przejęcia od Spółki, zespół składników materialnych i
    niematerialnych, po zaspokojeniu wierzycieli, wraz z przejętymi zasobami ludzkimi, będzie
    wystarczający do kontynuowania działalności w zakresie gospodarki wod.-kan. przez
    Gminę.
    Zespół składników materialnych i niematerialnych do przekazania wspólnikowi, po
    zaspokojeniu wierzycieli, w celu dalszej realizacji zadań gospodarczych przypisywanych
    wcześniej zlikwidowanej Spółce w zakresie wod.-kan. to:
    1) środki trwałe:
      · grunty (zabudowane),
      · sieci wodociągowe,
      · sieci kanalizacyjne,
      · oczyszczalnie ścieków,
      · hydrofornie,

      · ujęcia wody,
      · zbiorniki wody,
      · przepompownie ścieków,
      · przydomowe oczyszczalnie ścieków,
      · maszyny i urządzenia (samodzielne jak również zamontowane na oczyszczalniach
        ścieków oraz obiektach infrastruktury sieci wod.-kan.),
      · maszyny budowlane,
      · środki transportowe (samochody specjalistyczne),
      · urządzenia biurowe;
    2) środki obrotowe, w tym materiały w magazynie;
    3) wartości niematerialne i prawne:
      · oprogramowania komputerowe (biurowe: FK, sprzedaż, kadry i płace, jak również na
        obiektach infrastruktury wod.-kan.) ,
      · prawo do korzystania z nieruchomości i ruchomości;
      · licencje, pozwolenia i zezwolenia na prowadzenie działalności wod.-kan.;
    4) umowy cywilnoprawne z odbiorcami i kontrahentami, w tym umowy na dostarczenie
      wody i odbiór ścieków, na realizację usługi asenizacyjnej, na obsługę przydomowych
      oczyszczalni, umowy dzierżawy i najmu wraz z zobowiązaniami oraz wierzytelnościami
      wynikającymi z tych umów;
    5) środki pieniężne na rachunkach bankowych;
    6) księgi oraz dokumentacja finansowa związana z prowadzeniem działalności przez
      Spółkę;
    7) tajemnice przedsiębiorstwa;
    8) pracownicy wraz z dokumentacją pracowniczą, w ramach przejścia zakładu pracy na
      innego pracodawcę;
    9) zobowiązania finansowe wobec pracowników.
    W konsekwencji, przedmiotem przekazania będzie funkcjonalnie i organizacyjnie
    powiązany zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
    przeznaczony do realizacji zadań z zakresu gospodarki wodno-ściekowej. Wymieniony
    powyżej majątek wraz z zasobami ludzkimi będzie na tyle zorganizowany i samodzielny, iż
    będzie mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące działalność gospodarczą
    w zakresie wod.-kan. Gmina przewiduje, iż ww. zespół składników wraz z zasobami
    ludzkimi po przejęciu utworzy odrębną jednostkę budżetową (w rozumieniu ustawy o
    finansach publicznych) w strukturach Gminy.
    Mając na uwadze fakt, iż sposób rozliczenia podatku VAT od planowanej transakcji
    przeniesienia majątku likwidowanej Spółki do Gminy, będzie miał bezpośredni wpływ na
    rozliczenia podatkowe Gminy, Gmina jest podmiotem zainteresowanym (w rozumieniu
    art. 14b par. 1 Ordynacji podatkowej) uzyskaniem stanowiska Dyrektora KIS w tej sprawie.
    Uzupełnienie wniosku
    1. W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, mając na uwadze, iż
      w toku procesu likwidacji Spółki, żadne ze składników majątkowych materialnych i
      niematerialnych, służących Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej, nie
      zostały i nie zostaną przekazane, w tym sprzedane lub w inny sposób

      rozdysponowane na rzecz podmiotów trzecich (tj. innych niż Gmina), przekazany
                                              1majątek będzie spełniał definicję przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 Kodeksu
      cywilnego.
    2. W konsekwencji, składniki majątkowe, które mają być przedmiotem przekazania do
      Gminy, nie będą stanowiły zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
      2 pkt 27e) ustawy o VAT.
    3. Działalność w zakresie dostarczania wody i odbioru ścieków przez Gminę, prowadzona
      na bazie majątku zlikwidowanej Spółki, będzie miała charakter mieszany, tzn. przejęty
      majątek będzie służył zarówno i przede wszystkim działalności opodatkowanej na
      rzecz zewnętrznych odbiorców (dokumentowanej fakturami VAT), jak i w niewielkim
      stopniu działalności nieopodatkowanej – na rzecz własnych jednostek (budynków i
      budowli) oraz na cele przeciwpożarowe. Ta ostatnia działalność będzie
      dokumentowana notami księgowymi.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w piśmie z 17 marca 2025 r.)
    1. Czy planowane przeniesienie opisanego w zdarzeniu przyszłym majątku Spółki wraz z
      pracownikami do jej jedynego udziałowca (Gminy), w związku z planowaną likwidacją
      Spółki, będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT w świetle art. 6 pkt 1) ustawy
      o VAT?
    2. Czy w przypadku opodatkowania towarów i usług wchodzących w skład transakcji
      opisanej w pytaniu nr 1) podatkiem VAT Wnioskodawca będzie uprawniony do jego
      odliczenia zgodnie z w art. 86 ust. 2a w związku z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 17 marca 2025 r.)
    Ad. 1
    W ocenie Wnioskodawcy planowane przeniesienie opisanego w zdarzeniu przyszłym
    majątku Spółki wraz z pracownikami do jej jedynego udziałowca (Gminy), w związku z
    planowaną likwidacją Spółki, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, tj.
    będzie wyłączone z opodatkowania tym podatkiem na podstawie art. 6 ustawy o VAT.
    Ad. 2
    W przypadku przyjęcia przeciwnego stanowiska przez organ interpretacyjny i konieczności
    opodatkowania towarów i usług wchodzących w skład transakcji opisanej w zdarzeniu
    przyszłym, ze względu na mieszane wykorzystanie majątku Spółki przeniesionego do
    Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do odliczenia podatku VAT, za pomocą sposobu
    określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a w związku z art. 86 ust. 2h ustawy o
    VAT (dalej: „prewspółczynnik”), proporcji opartego na kryterium ilościowym, tj. udziale
    rocznej ilości dostarczonej wody oraz odebranych ścieków na rzecz zewnętrznych
    odbiorców (dokumentowanej fakturami VAT) w całkowitej rocznej ilości dostarczonej wody
    i odebranych ścieków na rzecz wszystkich podmiotów (zarówno zewnętrznych, jak i na
    rzecz własnych jednostek, budynków i budowli dokumentowanych notami) oraz wody
    zużytej na cele przeciwpożarowe.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT – przez dostawę
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast przez świadczenie usług – w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT – rozumie się
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (...).

    Jednocześnie ustawodawca wprowadził wyłączenie z opodatkowania VAT niektórych
    transakcji, które mogłyby spełniać powyższe definicje dostawy towarów lub świadczenia
    usług.
    Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 1) ustawy o VAT, przepisów tej ustawy nie stosuje się do
    transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Pod
    pojęciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT,
    rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie
    zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych
    do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić
    niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”.
    Dlatego też, przy wykładni tych przepisów należy posłużyć się definicją sformułowaną w
    art. 55 znaczek (1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
                    11061, ze zm.). Według art. 55 Kodeksu cywilnego: Przedsiębiorstwo stanowi
    zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do
    prowadzenia działalności gospodarczej, który obejmuje w szczególności:
    1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;
    4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    5) koncesje, licencje i zezwolenia;
    6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    8) tajemnice przedsiębiorstwa;
    9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Natomiast pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa zostało zdefiniowane
    bezpośrednio w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, zgodnie z którym zorganizowana część
    przedsiębiorstwa to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
    przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
                                                    1W świetle przytoczonych krajowych przepisów, jeżeli warunki, o których mowa w art. 55
    Kodeksu cywilnego lub w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, zostaną spełnione, to zbycie takiego
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części do innego podmiotu, nie powinno
    podlegać przepisom ustawy o VAT.
    Krajowe regulacje w opisywanym zakresie są efektem implementacji przepisów unijnych w
    zakresie podatku VAT do porządku krajowego. Zgodnie z art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L 3 str. 1, ze. zm., dalej: „112 Dyrektywa VAT”), wcześniej art. 5 ust. 8
    Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r., w sprawie harmonizacji ustawodawstw
    państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku
    od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG Dz. Urz. UE z
    dnia 13 czerwca 1977 r. L 145 s.1, ze zm., dalej: „Szósta Dyrektywa VAT”), w przypadku
    przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części

    majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w
    takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca
    prawny przekazującego.
    Zakres powyższego wyłączenia doprecyzował Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (TSUE). W wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl stwierdził,
    że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
    pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy VAT uznając, że w przypadku wydania
    całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta
    ma zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności
    zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania
    przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne
    i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa,
    mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak
    wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie
    jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel
    dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i
    niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym,
    dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy VAT, TSUE uznał, że
    celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
    podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
    podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
    Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 112 Dyrektywy VAT, dotyczy
    między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne powiązanie
    składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania gospodarczego.
    Natomiast w wyroku C-444/10 w sprawie Christel Schriever z dnia 10 listopada 2011 r.
    TSUE wywiódł, że jeżeli działalność gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie
    muszą być wszystkie składniki z nią związane, aby czynność ta wyłączona była z
    opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy VAT.
    Podsumowując, z analizy przepisów krajowych, wspólnotowych oraz orzecznictwa TSUE w
    omawianym zakresie wynika, iż możliwe jest wyłączenie z opodatkowania VAT przekazania
    określonego majątku do nabywcy, o ile:
    1) przekazywany majątek stanowi przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, czyli
      jest zorganizowanym zespołem funkcjonalnie powiązanych składników
      niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności
      gospodarczej lub organizacyjnie i finansowo wyodrębnionym w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespołem składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązań, przeznaczonych do prowadzenia tej działalności;
    2) jest przeznaczony do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    3) mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania;
    4) nabywca, jako następca prawny przekazującego, wyraża zamiar dalszego prowadzenia
      nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i
      sprzedaży zapasów.
    Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego powyższe warunki, w ocenie Wnioskodawcy, będą
    spełnione.
    Po pierwsze majątek przekazywany Wnioskodawcy, opisany powyżej, po zaspokojeniu
                                                    1wierzycieli likwidowanej Spółki, będzie stanowił przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55
    Kodeksu cywilnego, prowadzące działalność w zakresie gospodarki wod.-kan.
    Wraz z zasobami ludzkimi będzie to na tyle zorganizowany i powiązany funkcjonalnie
    kompleks składników niematerialnych i materialnych, praw, obowiązków i rzeczy, że

    będzie zdolny do samodzielnej realizacji zadań gospodarczych przypisywanych
    likwidowanej Spółce w zakresie gospodarki wod.-kan.
    Co istotne, Gmina jako następca prawny Spółki, planuje kontynuację opodatkowanej
    działalności Spółki w zakresie wod.-kan. na bazie przekazanego majątku wraz z
    pracownikami.
    Samodzielność, zorganizowanie oraz funkcjonalne powiązanie zespołu przenoszonych
    składników pozwoli na utworzenie odrębnej jednostki budżetowej w strukturze
    organizacyjnej Gminy, realizującej gospodarkę wodno-ściekową.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz treści przepisów podatkowych
    prowadzi Wnioskodawcę do stwierdzenia, że przekazanie jedynemu udziałowcowi
    (Gminie) majątku likwidowanej Spółki będzie stanowiło zbycie przedsiębiorstwa w
              1rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego. Nabywca będzie kontynuował działalność
    gospodarczą dotychczas prowadzoną przez Spółkę w zakresie wod.-kan. W konsekwencji,
    czynność ta będzie stanowić transakcję zbycia, o której mowa w art. 6 pkt 1) ustawy o VAT
    i na tej podstawie będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem VAT. Powyższe
    stanowisko Wnioskodawcy wydaje się podzielać Dyrektor KIS w wydawanych, w bardzo
    zbliżonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych, indywidualnych interpretacjach
    prawa podatkowego (por. pismo z 2 marca 2018 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.824.2017.2.
    MD, z 2 lipca 2021 r. 0113-KDIPT1-3.4012.242.2021.2.MK oraz z 18 stycznia 2022 r. sygn.
    0111-KDIB3-2.4012.844.2021.1.AZ).
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Na podstawie ww. przepisu, Gmina byłaby zobowiązana do obliczenia kwoty podatku
    naliczonego od wydatków związanych z wodociągami i kanalizacją zgodnie ze „sposobem
    ustalenia proporcji”.
    W art. 86 ust. 2c ustawy o VAT, ustawodawca wskazał przykładowe rodzaje kryteriów,
    którymi podatnik może posłużyć się w celu określenia sposobu ustalenia proporcji (np.
    kryterium osobowe, godzinowe, obrotowe, powierzchniowe). Z uwagi jednak na co do
    zasady, niewyczerpany katalog możliwych zdarzeń gospodarczych, powyższe wyliczenie
    ma jedynie charakter pomocniczy. Dopuszczalne jest zatem zastosowanie dowolnego,
    wybranego przez podatnika klucza, pod warunkiem, że najbardziej odpowiada on
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, a
    więc, zgodnie z art. 86 ust. 2b:
    1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane, oraz
    2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
      gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza.

    Jednocześnie, ustawodawca dopuścił możliwość uregulowania w przypadku niektórych
    podatników, sposobu określenia proporcji uznawanego za najbardziej odpowiadający
    specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich
    nabyć w drodze rozporządzenia Ministra Finansów (art. 86 ust. 22 ustawy o VAT).
    Na podstawie ww. upoważnienia ustawowego zostało wydane rozporządzenie
    wykonawcze Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
    w przypadku niektórych podatników. W rozporządzeniu określone zostały wzory do
    obliczania prewspółczynnika dla urzędów gmin, jednostek budżetowych, zakładów
    budżetowych, instytucji kultury, uczelni publicznych i instytutów badawczych.
    Stosowanie przedmiotowych wzorów nie jest jednak obligatoryjne.
    W przypadku, gdy podatnik, dla którego takie rozporządzenie wydano uzna, że wskazany
    w nim sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice
    wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może, zgodnie z
    art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, zastosować inny, bardziej reprezentatywny sposób
    określenia proporcji.
    Zdaniem Gminy, sposób określony w rozporządzeniu Ministra Finansów nie będzie
    odpowiadał specyfice prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej w zakresie
    dostarczania wody oraz odbioru i oczyszczania ścieków, ponieważ nie będzie
    odzwierciedlał on faktycznego stopnia wykorzystania majątku zlikwidowanej Spółki do
    celów działalności gospodarczej. Przede wszystkim, nie uwzględnia on faktu, iż działalność
    Gminy związana z dostarczania wody oraz odbiorem ścieków, stanowić będzie działalność
    typowo gospodarczą, jedynie w niewielkim zakresie związaną z realizacją zadań własnych.
    W związku z tym, Gmina powinna zastosować inny sposób ustalenia proporcji, do czego
    uprawnia ją wspomniany przepis art. 86 ust. 2h ustawy o VAT.
    W opinii Gminy, w okolicznościach sprawy adekwatny byłby sposób oparty o kryterium
    ilościowe.
    W celu jego ustalenia, Gmina na podstawie danych Spółki, porównałaby roczną ilość
                                                  3dostarczonej wody oraz odebranych ścieków na rzecz odbiorców zewnętrznych (w m) do
    całkowitej rocznej ilości dostarczonej wody i odebranych ścieków na terenie Gminy (a więc
    dokonywanych łącznie na rzecz odbiorców zewnętrznych, jak i na rzecz jednostek
    budżetowych Gminy oraz do innych budynków i budowli gminnych).
                          x = z / z + w
    gdzie:
    x – prewspółczynnik,
    z – roczna ilość dostarczonej wody i ilość odebranych ścieków na rzecz odbiorców
    zewnętrznych,
    w – roczna ilość dostarczonej wody i odebranych ścieków na rzecz jednostek budżetowych
    Gminy, do świetlic wiejskich, remiz strażackich oraz do innych budynków, budowli
    gminnych (wewnętrznych).
    Wartość ta byłaby corocznie, po zakończeniu roku weryfikowana z faktycznym zużyciem
    wody/odbiorem ścieków i w razie zmiany powodowałaby korektę roczną odliczonego
    podatku VAT w tym zakresie, na zasadach opisanych w art. 90c ustawy o VAT.
    W przekonaniu Gminy, prewspółczynnik obliczony w ten sposób spełnia obie z
    wymienionych uprzednio przesłanek, ponieważ obiektywnie odzwierciedla jaka część
    usług związanych z wodociągami i kanalizacją (oczyszczaniem ścieków) zostanie
    wykorzystana do działalności opodatkowanej, jak i nieopodatkowanej. Porównanie ilości
    dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków do podmiotów zewnętrznych do całkowitej
    ilości dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków realizowanych przez Gminę na rzecz

    zarówno podmiotów zewnętrznych jak i wody zużytej na cele przeciwpożarowe dokładnie
    odzwierciedla skalę wyświadczonych przez Gminę usług „na zewnątrz” i „wewnątrz” (a
    więc na cele realizacji zadań własnych). Stąd też, w przekonaniu Gminy, proponowany
    przez nią sposób kalkulacji spełnia warunek rzetelności, zapewniając odliczenie tej części
    podatku naliczonego, która obiektywnie związana jest z działalnością gospodarczą, tj.
    czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Stanowisko to wydaje się być ugruntowane zarówno w judykaturze sądów
    administracyjnych, jak i praktyce organów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie wyłączenia z
    opodatkowania planowanego przeniesienia majątku Spółki wraz z pracownikami do jej
    jedynego udziałowca (Gminy), w związku z planowaną likwidacją Spółki jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Pojęcie „transakcji zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Przepis art. 7 ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
        pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
        akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
        stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zaś w świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
      osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które
      nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako
    „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to obowiązek wykonywania,
    przekazania czegoś.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde
    świadczenie nie będące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem,
    to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo
    dostawę towarów.
    Ponadto, z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu
    VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).
    Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług
    wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług,
    a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Zasady oraz tryb rozwiązania i likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością regulują
    przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 18 ze zm.).
    Na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Rozwiązanie spółki powodują:
      1) przyczyny przewidziane w umowie spółki;
      2) jednomyślna uchwała wszystkich wspólników;
      3) ogłoszenie upadłości spółki;
      4) śmierć wspólnika lub ogłoszenie jego upadłości;
      5) wypowiedzenie umowy spółki przez wspólnika lub wierzyciela wspólnika;
      6) prawomocne orzeczenie sądu.
    W myśl art. 67 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      W przypadkach określonych w art. 58 należy przeprowadzić likwidację spółki, chyba
      że wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia działalności spółki.
    Zgodnie z art. 272 Kodeksu spółek handlowych:
      Rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia
      spółki z rejestru.
    Na mocy art. 286 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Podział między wspólników majątku pozostałego po zaspokojeniu lub
      zabezpieczeniu wierzycieli nie może nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od
      daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli.
    Stosownie do art. 286 § 2 Kodeksu spółek handlowych:
      Majątek, o którym mowa w § 1, dzieli się między wspólników w stosunku do ich
      udziałów.
    Uregulowania Kodeksu spółek handlowych wskazują, że podział majątku między
    wspólników następuje po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Tym samym,
    przejęcie majątku likwidowanej spółki handlowej przez wspólników następuje z mocy
    prawa i nie stanowi rozdysponowania majątku przez likwidowany podmiot. Likwidowany
    podmiot nie może przeznaczyć majątku likwidacyjnego na żaden inny cel (chyba że inne
    zasady podziału określone zostały w umowie już w momencie zawiązywania spółki), lecz
    tylko dokonać podziału pozostałego majątku między wspólników.
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy, nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zatem w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub
    zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.

    Przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia
    „przedsiębiorstwo”, należy więc odwołać się odpowiednio do przepisów ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
            1Zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Przedsiębiorstwo stanowi zorganizowany zespół składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, który
      obejmuje w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego
    zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks
    praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych
    przypisywanych przedsiębiorstwu.
                                2W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Wskazany wyżej przepis art. 2 pkt 27e ustawy stanowi:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa -
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.

    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale
    sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić Nabywcy
    podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    W konsekwencji, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    · istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
    · zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    · składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    · zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.

    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy, uwzględnić należy następujące
    okoliczności:
    - zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    - faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym, w
    przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest angażowanie
    przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub
    podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia, że w danym
    przypadku zespół składników majątkowych stanowi zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie przy analizie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z punktu
    widzenia pojęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa należy uwzględnić art. 19
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki
      całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów
      nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie
      traktowana jako następca prawny przekazującego. Jeśli nabywca majątku nie
      podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki
      niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie
      niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu
      opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 listopada 2003 r. w
    sprawie Zita-Modes C-497/01 „(...) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też bez
    lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części, należy
    interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi
    składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami materialnymi,
    które łącznie, stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do
    prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego
    zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów”. Z orzeczenia tego wynika
    ponadto, że – w świetle tej normy Dyrektywy 2006/112/WE Rady – nabywca całości lub
    części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności nabytego
    przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego zlikwidowania
    danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów.
    Podobnie Trybunał wypowiedział się w wyroku z 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10
    Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christel Schriever, wskazując, że regulacja art. 5 (8) VI
    Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa
    lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie
    niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa
    zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje zaś samego zbycia

    towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że
    nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19
    Dyrektywy 112, wymaga by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie
    samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi obejmować określone
    dobra, zarówno ruchome, jak i nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia
    charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego
    zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks
    praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych
    przypisywanych przedsiębiorstwu.
    W praktyce obrotu gospodarczego zdarzają się sytuacje, w których niektóre elementy
    przedsiębiorstwa podlegają wyłączeniu z transakcji sprzedaży. Jednak nawet w takim
    przypadku, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa
    powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, by można było o
    nich mówić jako o zespole, a nie tylko zbiorze pewnych elementów. Decydujące zatem jest
    to, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy
    poszczególnymi składnikami w sposób umożliwiający kontynuowanie określonej
    działalności gospodarczej.
    Wskazać należy, że zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy majątek
    przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność
    gospodarczą zbywcy.
    O tym czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres
    przekazanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć
    przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego
    przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, że doszło do powstania zespołu składników,
    które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo. Wyłączenie z transakcji zbycia
    istotnych elementów przedsiębiorstwa, jak np. firma, patenty, prawa autorskie, powoduje,
    że mamy do czynienia ze sprzedażą sumy składników majątkowych, a nie ze sprzedażą
    przedsiębiorstwa. Natomiast jeśli wyłączone od zbycia składniki przedsiębiorstwa nie mają
    istotnego znaczenia dla funkcjonowania przedsiębiorstwa jako takiego (np. część towarów
    czy gotowych produktów), czynność będzie na gruncie VAT uznana za sprzedaż
    przedsiębiorstwa, chociaż nie objęła ona wszystkich jego składników. Zakres
    ewentualnych wyłączeń ograniczony jest do głównej „substancji” przedsiębiorstwa.
    Przyjmuje się zatem, że z transakcji dotyczącej zbycia przedsiębiorstwa można wyłączyć
    jedynie te elementy, które nie stanowią jego kluczowych i najistotniejszych składników,
    bez wpływu na jego status.
    W przypadku bowiem wyłączenia z przedmiotu transakcji elementów przedmiotowo
    istotnych dla tego przedsiębiorstwa, traci ono swój byt.
    W literaturze prawnej panuje zgodność co do tego, że w przedsiębiorstwie, jako pewnym
    kompleksie majątkowym, można wyróżnić składniki podstawowe i podrzędne, a zbycie
    przedsiębiorstwa musi obejmować owe elementy istotne, podstawowe. Ze względu na
    funkcjonalną jedność elementów składających się na przedsiębiorstwo, czynność prawna
    powinna się odnosić przynajmniej do tej jego części, która kształtuje jego określoną
    działalność. Tak więc dla zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu przedmiotowo-
    funkcjonalnym konieczne jest zbycie podstawowych składników tego przedsiębiorstwa
    oraz stworzenie nabywcy możliwości dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa za pomocą
    tych składników, wraz z pozbawieniem zbywcy przedsiębiorstwa takich możliwości.

    Przyjmuje się więc, że decydujące znaczenie ma tu nie ilość i wartość objętych zbyciem
    składników, lecz ich znaczenie funkcjonalne dla tożsamości i zdolności do dalszego
    działania przedsiębiorstwa.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - Gmina jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), zarejestrowanym
      jako podatnik czynny. Gmina jest jedynym udziałowcem Spółki, oba podmioty
      posiadają odrębną osobowość prawną oraz na dzień sporządzenia wniosku są
      aktywnymi podatnikami VAT;
    - Spółka wykonuje zadania własne Gminy w zakresie gospodarki wod.-kan. Spółka
      zajmuje się działalnością koncesjonowaną w postaci wydobycia oraz sprzedaży
      materiałów naturalnych (...). Cała działalność Spółki podlega opodatkowaniu VAT.
    - Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki w dniu 31 października 2024 r. podjęło
      uchwałę o jej rozwiązaniu i otwarciu jej likwidacji zgodnie z kodeksem spółek
      handlowych (por. art. 58 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek
      handlowych). Rozwiązanie Spółki po przeprowadzeniu procesu likwidacji, przewiduje
      się na połowę roku 2025. Planowane jest formalne wykreślenie Spółki z Krajowego
      Rejestru Spółek i przejęcie wszelkich praw oraz obowiązków wykreślonej Spółki przez
      Gminę (aktualnego 100% udziałowca).
    - Majątek zlikwidowanej Spółki, który pozostanie po zaspokojeniu wszelkich roszczeń
      wierzycieli, zostanie przekazany Gminie jako jedynemu udziałowcowi, zgodnie z
      kodeksem spółek handlowych. Przy czym, zaspokojenie wierzycieli nie spowoduje
      istotnego uszczerbku na majątku Spółki, będzie stanowić jedynie rozliczenie pieniężne
      zrealizowane za pomocą posiadanych przez Spółkę środków. Tym samym w toku
      procesu likwidacji, żadne ze składników majątkowych materialnych i niematerialnych,
      służących Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej, nie zostały i nie zostaną
      przekazane, w tym sprzedane lub w inny sposób rozdysponowane na rzecz
      podmiotów trzecich (tj. innych niż Gmina).
    - Na bazie majątku nabytego po zlikwidowanej Spółce Gmina będzie kontynuowała
      działalność, którą aktualnie prowadzi Spółka w zakresie gospodarki wod.-kan.
      Wykonywanie przez Gminę dotychczasowych zadań Spółki w tym zakresie, nie będzie
      wymagać udziału innych składników majątku niż te, którymi dysponuje Spółka i
      którymi po likwidacji Spółki dysponować będzie Gmina.
    - Działalność w zakresie wydobycia i sprzedaży (...) zostanie zakończona przed
      rozwiązaniem Spółki. Gmina nie będzie jej kontynuować.
    - Wniosek dotyczy przeniesienia majątku (przedsiębiorstwa) związanego z prowadzoną
      gospodarką wod.-kan.
    - Planowany do przejęcia od Spółki, zespół składników materialnych i niematerialnych, po
      zaspokojeniu wierzycieli, wraz z przejętymi zasobami ludzkimi, będzie wystarczający
      do kontynuowania działalności w zakresie gospodarki wod.-kan. przez Gminę.
    - Przedmiotem przekazania będzie funkcjonalnie i organizacyjnie powiązany zespół
      składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczony do
      realizacji zadań z zakresu gospodarki wodno-ściekowej. Wymieniony powyżej majątek
      wraz z zasobami ludzkimi będzie na tyle zorganizowany i samodzielny, iż będzie
      mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące działalność gospodarczą w
      zakresie wod.-kan. Gmina przewiduje, iż ww. zespół składników wraz z zasobami
      ludzkimi po przejęciu utworzy odrębną jednostkę budżetową (w rozumieniu ustawy o
      finansach publicznych) w strukturach Gminy.

    - W toku procesu likwidacji Spółki, żadne ze składników majątkowych materialnych i
      niematerialnych, służących Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej, nie
      zostały i nie zostaną przekazane, w tym sprzedane lub w inny sposób
      rozdysponowane na rzecz podmiotów trzecich (tj. innych niż Gmina).
                                                    1- Przekazany majątek będzie spełniał definicję przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55
      Kodeksu cywilnego.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii braku opodatkowania planowanego przeniesienia
    majątku Spółki wraz z pracownikami do jej jedynego udziałowca (Gminy), w związku z
    planowaną likwidacją Spółki.
    Jak wskazano wyżej, zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek
    przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność
    gospodarczą zbywcy. O tym, czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa, decyduje
    zakres zbywanego majątku, zakres praw i zobowiązań; ponadto, decydujące jest to, aby w
    zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy
    poszczególnymi składnikami, umożliwiające kontynuowanie określonej działalności
    gospodarczej.
    Zatem, skoro:
    · Nabywca (Gmina) – w oparciu o nabyte od Spółki składniki materialne i niematerialne –
      będzie kontynuował działalność wodno-kanalizacyjną dokładnie w takim samym
      zakresie, w jakim prowadziła ją Spółka,
    · przedmiotem przekazania będzie funkcjonalnie i organizacyjnie powiązany zespół
      składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczony do
      realizacji zadań z zakresu gospodarki wodno-ściekowej. Wymieniony powyżej majątek
      wraz z zasobami ludzkimi będzie na tyle zorganizowany i samodzielny, iż będzie
      mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące działalność gospodarczą w
      zakresie wod.-kan.;
    · przekazany majątek, jak Państwo wskazali, będzie spełniał definicję przedsiębiorstwa w
                1rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego
    – to należy stwierdzić, że przeniesienie opisanego majątku Spółki wraz z pracownikami do
    jej jedynego udziałowca (Gminy), w związku z planowaną likwidacją Spółki będzie
    wyłączone z opodatkowania VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
    Podsumowanie
    Planowane przeniesienie opisanego w zdarzeniu przyszłym majątku Spółki wraz z
    pracownikami do jej jedynego udziałowca (Gminy), w związku z planowaną likwidacją
    Spółki, będzie wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie
    art. 6 pkt 1 ustawy.
    Mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 należało
    uznać za prawidłowe.
    Jednocześnie, odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku nr 2 stała się bezzasadna,
    ponieważ oczekiwali Państwo odpowiedzi na nie w przypadku opodatkowania podatkiem
    VAT towarów i usług wchodzących w skład transakcji opisanej w pytaniu nr 1. Natomiast w
    interpretacji – w odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1 – rozstrzygnięto, że w
    analizowanej sprawie planowane przekazanie majątku Spółki wraz z pracownikami do jej
    jedynego udziałowca (Gminy) będzie stanowiło zbycie przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
    155 Kodeksu cywilnego i transakcja ta będzie transakcją wyłączoną z opodatkowania na
    podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowana
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Należy zatem zaznaczyć, że wydając
    przedmiotową interpretację oparłem się na informacji, że przekazany majątek będzie
                                  1 spełniał definicję przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55Kodeksu cywilnego. Powyższe
    stwierdzenie przyjęto jako element opisanego zdarzenia przyszłego i nie było ono
    przedmiotem analizy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.