Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.387.2025.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-02
Teza: Ustalenie, czy opłaty za dostęp do programu księgowego w
chmurze (model SaaS), z którego spółka korzysta na
podstawie bezterminowej umowy, mogą zostać
zakwalifikowane jako nabycie wartości niematerialnej i
prawnej podlegającej amortyzacji zgodnie z art. 16b ustawy o
CIT.
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty pośrednie
oprogramowanie
wartości-wartości niematerialne i prawne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia czy opłaty za dostęp do programu księgowego w
    chmurze (model SaaS), z którego spółka korzysta na podstawie bezterminowej umowy,
    mogą zostać zakwalifikowane jako nabycie wartości niematerialnej i prawnej podlegającej
    amortyzacji zgodnie z art. 16b ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca korzysta z systemu księgowego (...), który jest licencjonowany w modelu
    SaaS (Software as a Service), tj. jako usługa chmurowa. Jednocześnie baza danych jest
    utrzymywana w modelu on-premise, tj. na własnym serwerze spółki A., co oznacza, że
    dane nie znajdują się w chmurze.
    Umowa z dostawcą systemu ma charakter bezterminowy i nie przewiduje nabycia
    autorskich praw majątkowych ani licencji na czas nieokreślony. Opłaty za korzystanie z
    systemu są ponoszone corocznie, a dostęp do programu jest uzależniony od ich bieżącego
    regulowania.
    Wnioskodawca otrzymuje różne rodzaje faktur:
        Miesięczne faktury za licencje i funkcjonalności (usługi chmurowe), które z punktu
        widzenia Wnioskodawcy stanowią koszty bieżące i są księgowane bezpośrednio w
        koszty.
        Faktury za rozwój i dostosowania systemu (...), które dotyczą implementacji
        specyficznych wymagań i zmian legislacyjnych, nie są obecnie rozliczane jako
        wartość niematerialna i prawna (WNiP), jednak spółka chciałaby je tak
        zakwalifikować i amortyzować, ponieważ dotyczą trwałych ulepszeń i są
        wykorzystywane długoterminowo.
    Spółka korzysta z systemu w sposób ciągły, stanowiąc istotne i długoterminowe narzędzie
    pracy, które chce ująć jako wartość niematerialną i prawną i amortyzować zgodnie z
    przepisami ustawy o CIT.

## Pytanie

Czy opłaty za dostęp do programu księgowego w chmurze (model SaaS), z którego spółka
    korzysta na podstawie bezterminowej umowy, mogą zostać zakwalifikowane jako nabycie
    wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji zgodnie z art. 16b ustawy o
    CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że prawo do długoterminowego korzystania z oprogramowania w
    chmurze może być kwalifikowane jako wartość niematerialna i prawna, podlegająca
    amortyzacji na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    niezależnie od technicznej formy udostępnienia.
    Własne stanowisko w sprawie:

    Zdaniem Wnioskodawcy, mimo że nie dochodzi do nabycia praw autorskich ani
    przeniesienia własności licencji, charakter i sposób korzystania z programu - zarówno w
    modelu SaaS (licencje i funkcjonalności jako usługa) jak i on-premise (baza danych/dane) -
    uzasadnia klasyfikację wydatków związanych z rozwojem systemu jako wartości
    niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji.
    Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają nabyte programy
    komputerowe, niezależnie od formy ich udostępnienia (lokalnej lub zdalnej). Kluczowe jest
    faktyczne, długoterminowe wykorzystanie systemu oraz ekonomiczna funkcja
    oprogramowania jako narzędzia pracy w działalności gospodarczej.
    Koszty bieżących opłat za dostęp do systemu w modelu SaaS (licencje, funkcjonalności,
    support) są ujmowane jako koszty operacyjne. Natomiast koszty związane z rozwojem i
    dostosowaniami systemu (w tym wdrożenia, aktualizacje wynikające z wymagań
    biznesowych i prawnych), które zwiększają wartość użytkową systemu, powinny być
    traktowane jako nakłady na wartość niematerialną i prawną i amortyzowane.
    Zmiana modelu technologicznego - uzasadnienie dodatkowe:
    Wnioskodawca zauważa istotną zmianę w modelach dystrybucji oprogramowania - od
    klasycznych licencji lokalnych do modelu subskrypcyjnego SaaS, gdzie użytkownicy nie
    nabywają oprogramowania na własność, lecz uzyskują dostęp do systemu działającego w
    chmurze na podstawie umów bezterminowych lub wieloletnich.
    Mimo zmiany technicznej formy dostępu, ekonomiczna funkcja oprogramowania
    pozostaje niezmienna - jest ono narzędziem pracy wykorzystywanym systematycznie i
    długoterminowo.
    Koszty korzystania z takiego oprogramowania powinny być ujmowane zgodnie z zasadą
    współmierności kosztów do przychodów.
    Wnioskodawca uważa, że prawo do długoterminowego korzystania z oprogramowania w
    chmurze może być kwalifikowane jako wartość niematerialna i prawna, podlegająca
    amortyzacji na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    niezależnie od technicznej formy udostępnienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Wyżej wymieniony przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że

    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów albo zabezpieczenia źródła przychodów które nie są wymienione w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich
    celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było
    uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu
    musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ
    na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.
    W przypadku składników majątku stanowiących wartości niematerialne i prawne, wydatki
    poniesione na ich nabycie zaliczane są w ciężar kosztów podatkowych poprzez odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów
    podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej składników
    majątku, które zużywają się w dłuższym okresie czasu.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia wartości niematerialnych i
    prawnych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16b-16m ww. ustawy.
    Stosownie do art. 16b ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu,
      nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
      1) (uchylony),

      2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
      3) (uchylony),
      4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
      5) licencje,
      6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
      przemysłowej,
      7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
      dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej
      (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane
      wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Ww. przepis nie będzie miał w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż Oprogramowanie jest
    udostępniane Spółce w ramach modelu Software-as-a-service (SaaS). W modelu tym
    zasadą jest, że oprogramowanie jest przechowywane na komputerach (serwerach)
    dostawcy usługi, a jego udostępnianie użytkownikom następuje poprzez przeglądarkę
    internetową (ewentualnie poprzez zbliżone w swym charakterze do przeglądarki
    internetowej tzw. oprogramowanie końcowe). Eliminuje to potrzebę instalacji i
    uruchamiania programu na komputerze Spółki. W ramach umowy Spółka uzyskuje
    ograniczone, niewyłączne prawo do korzystania z Oprogramowania na cele wewnętrzne
    jako użytkownik końcowy bez możliwości modyfikowania oprogramowania, dokonywania
    w nim istotnych zmian, sublicencjonowania lub jego rozpowszechniania.
    Prawa, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4 powyżej, normuje ustawa z dnia 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24).
    W myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy:
      przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy:
      Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub licencja obejmują pola
      eksploatacji wyraźnie w nich wymienione.
    Podstawą legalnego korzystania przez dany podmiot z oprogramowania komputerowego
    jest najczęściej jedna z umów następującego rodzaju:
        umowa zakupu autorskich praw majątkowych do programu komputerowego, w
        następstwie której nabywca nabywa nieograniczone prawa do korzystania z
        programu na wszystkich jego polach eksploatacji, zaś zbywca wyzbywa się całości
        autorskich praw majątkowych;
        umowa o korzystanie z autorskich praw majątkowych do programu
        komputerowego, następstwem której korzystający nabywa prawa do
        eksploatowania tego programu na tych polach eksploatacji, w zakresie których
        korzystanie - bez zgody właściciela majątkowych praw autorskich do programu –
        stanowiłoby naruszenie tych praw. Zakres ochrony majątkowych praw autorskich
        do programu komputerowego wskazuje art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i
        prawach pokrewnych;

        umowa o korzystanie z egzemplarza programu, w tym na podstawie umowy najmu
        lub użyczenia, która nie przenosi na korzystającego żadnych praw autorskich do
        programu i w następstwie której korzystający może eksploatować taki program
        tylko w zakresie, w jakim jest to niezbędne do korzystania z tego programu
        zgodnego z jego przeznaczeniem. W szczególności, w następstwie takiej umowy
        korzystający nie nabywa prawa do eksploatowania tego programu na tych polach
        eksploatacji, w zakresie których korzystanie - bez zgody właściciela majątkowych
        praw autorskich do programu - stanowiłoby naruszenie tych praw. Korzystający nie
        może więc rozpowszechniać programu uzyskanego na podstawie takiej umowy;
        umowa której przedmiotem jest przeniesienie własności egzemplarza programu
        komputerowego, a która nie przenosi na nabywcę żadnych autorskich praw
        majątkowych do tego programu. W następstwie takiej umowy korzystanie przez
        nabywcę z oprogramowania ograniczone jest wyłącznie do zakresu, w jakim jest to
        niezbędne do korzystania z programu zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Z opisu sprawy wynika, Wnioskodawca korzysta z systemu księgowego (...), który jest
    licencjonowany w modelu SaaS (Software as a Service), tj. jako usługa chmurowa. Opłaty
    za korzystanie z systemu są ponoszone corocznie, a dostęp do programu jest uzależniony
    od ich bieżącego regulowania. Spółka korzysta z systemu w sposób ciągły, stanowiąc
    istotne i długoterminowe narzędzie pracy, które chce ująć jako wartość niematerialną i
    prawną i amortyzować zgodnie z przepisami ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie mamy do
    czynienia z opłatą za dostęp do oprogramowania oraz związane z powyższymi wdrożenia i
    aktualizacje systemu. Wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, że pomimo, że Spółka
    uzyska uprawnienia do korzystania z oprogramowania, to jednak nie będzie posiadać do
    niego żadnych praw własności, bądź licencji, bowiem zgodnie z opisem sprawy Umowa z
    dostawcą systemu ma charakter bezterminowy i nie przewiduje nabycia autorskich praw
    majątkowych ani licencji na czas nieokreślony. Zgodnie z brzmieniem art. 16b ust. 1 pkt 4 i
    5 updop, wartościami niematerialnymi i prawnymi są jedynie prawa autorskie i licencje, w
    tym do programów komputerowych, co oznacza, że nabywane przez podatników
    programy komputerowe niewiążące się z jednoczesnym nabyciem praw autorskich lub
    licencji do tych programów nie są zaliczane do wartości niematerialnych i prawnych.
    Innymi słowy w przedmiotowej sprawie opłaty za dostęp do programu księgowego w
    chmurze (model SaaS), z którego spółka korzysta na podstawie bezterminowej umowy nie
    są objęte dyspozycją przepisów o amortyzacji.
    Powyższe skutkuje tym, że opłaty za dostęp do programu księgowego w chmurze (model
    SaaS) nie mogą być odniesione w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne. Zastosowanie mają więc w tym przypadku zasady ogólne wynikające z art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Państwa stanowisko należało zatem uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytania. Inne kwestie wynikające z własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem
    nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej – rozpatrzone.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.