Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.104.2025.1.RH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-11
Teza: Dotyczy ustalenia, czy należności wypłacane przez Spółkę z
tytułu nabywania oprogramowania (oprogramowania end
user oraz usług SaaS) dla celów własnego użytku, które nie
obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw
majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym
przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o
podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji,
na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust.
1 i następnych ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych.
Słowa kluczowe: licencja
nabywca-nabywca końcowy
oprogramowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest
    polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania. W ramach swojej działalności, Spółka m.in. ponosi koszty związane z
    nabywaniem oprogramowania end user lub SaaS, które zdefiniowano poniżej:
    1. Oprogramowanie end user, tj. oprogramowanie użytkownika końcowego (z ang. end
      user). Wraz z nabyciem oprogramowania end user, użytkownik tego oprogramowania
      nie nabywa autorskich praw majątkowych związanych z tym oprogramowaniem (jest
      tzw. użytkownikiem końcowym). Jego uprawnienia ograniczone są do instalacji,
      uruchamiania, przechowywania i korzystania z oprogramowania oraz jego konfiguracji
      w ramach infrastruktury techniczno-systemowej na określonej liczbie urządzeń. W
      szczególności, nie dysponuje on prawem do rozpowszechniania, w tym użyczania lub
      najmu oprogramowania ani jego kopii, ani prawem do wprowadzania jakichkolwiek
      zmian w kodzie programu.
        Oprogramowanie end user będące przedmiotem Wniosku stanowi standardowe
        oprogramowanie, które nie zostało stworzone dla indywidualnych potrzeb klienta
        (użytkownika końcowego).
    2. Usługi typu Software as a Service (dalej: „SaaS”). SaaS (z ang. oprogramowanie jako
      usługa) polega na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności oprogramowania
      zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego
      podwykonawcy. Model ten zwany jest również modelem subskrypcyjnym.
        SaaS to kompletne rozwiązanie programowe, w ramach którego cała podstawowa
        infrastruktura, oprogramowanie i dane aplikacji znajdują się w centrum danych
        dostawcy lub jego podwykonawcy, dzięki czemu użytkownik może korzystać z
        funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem Internetu, bez konieczności
        angażowania własnej infrastruktury i urządzeń.
        Użytkownik w zamian za opłatę subskrypcyjną uzyskuje wyłącznie prawo do
        wykorzystania oprogramowania dla własnych potrzeb w ściśle określonym zakresie
        (przykładowo, umowa subskrypcyjna może przewidywać ściśle określoną liczbę
        urządzeń, z których można równocześnie korzystać z usługi). Umowa ta nie
        przenosi autorskich praw majątkowych do oprogramowania, ani praw do
        infrastruktury dostawcy. Użytkownik nie może modyfikować ani wyodrębniać
        udostępnionego mu oprogramowania, ani udostępniać go podmiotom trzecim w
        całości ani w części.
        Umowy w ramach modelu subskrypcyjnego z zasady mają charakter terminowy, w
        którym użytkownik nabywa prawo do korzystania z usługi przez określony czas.
        Niemniej jednak, mogą występować również umowy, w ramach których
        wynagrodzenie jest uzależnione od faktycznego wykorzystania oprogramowania
        oraz umowy zawierane bezterminowo.
        Jednocześnie, aby uniknąć wątpliwości, Spółka pragnie wyjaśnić, że nabywane przez
        nią usługi SaaS obejmują również usługi SaaS, których kluczowym elementem jest

        dostarczenie oprogramowania zwiększającego funkcjonalność strony internetowej
        lub aplikacji (np. przez zintegrowanie ich z komunikatorem internetowym). W
        przypadku tego typu usług, w ramach umowy subskrypcyjnej użytkownik nabywa
        dostęp do pakietu narzędzi dla programistów (z ang. software development kit,
        SDK), który pozwala na zintegrowanie dostępu do nabywanej usługi ze stroną
        internetową lub aplikacją mobilną.
        Powyższa integracja nie obejmuje jednak prawa do dokonywania zmian w
        oprogramowaniu dostarczanym przez dostawcę usługi, ani do jego wyodrębniania.
        Analogicznie jak w przypadku typowych usług SaaS, oprogramowanie to, wraz z całą
        infrastrukturą niezbędną do jego funkcjonowania oraz danymi aplikacji, znajduje się
        po stronie dostawcy. Co za tym idzie, w przypadku wygaśnięcia umowy
        subskrypcyjnej, użytkownik traci dostęp do wykorzystania tego oprogramowania.
    Nabywane przez Spółkę oprogramowanie może stanowić zarówno narzędzia pozwalające
    użytkownikowi na samodzielne wykonanie określonych zadań, jak również
    oprogramowanie zawierające algorytmy sztucznej inteligencji, umożliwiające
    zautomatyzowane wykonanie określonych zadań w oparciu o dane wskazane przez
    użytkownika.
    Jednocześnie, Spółka pragnie podkreślić, że w stanie faktycznym będącym przedmiotem
    niniejszego Wniosku nie dochodzi do udzielenia licencji wyłącznej w rozumieniu art. 67
    ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z
    2022 r. poz. 2509 z późn. zm.; winno być: t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.): „Jeżeli umowa
    nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja wyłączna),
    udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia innym osobom do
    korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna)”.
    We wszystkich przypadkach opisanych w niniejszym wniosku, oprogramowanie może być
    nabywane przez Spółkę od podatników podatku dochodowego od osób prawnych
    niebędących polskimi rezydentami podatkowymi (będących rezydentami podatkowymi m.
    in. Stanów Zjednoczonych Ameryki, Australii, Danii). Jednocześnie, podmioty, od których
    Spółka nabywa oprogramowanie mogą, ale nie muszą być producentami tego
    oprogramowania. Może się zdarzyć, że podmiot, od którego Spółka nabywa
    oprogramowanie jest pośrednikiem.
    Na chwilę obecną, zgodnie z wiedzą Spółki, żaden z podmiotów, na rzecz których Spółka
    wypłaca należności opisane w niniejszym wniosku nie prowadzi w Polsce działalności
    poprzez zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm.).

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że należności wypłacane przez Spółkę z
    tytułu nabywania oprogramowania (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów
    własnego użytku, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw
    majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji, na
    Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania
    oprogramowania (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów własnego użytku,
    które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą
    się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278,
    dalej: „ustawa o CIT”), a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane
    w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o CIT.

    Oprogramowanie nabywane dla celów własnego użytku
    Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, które dokonują wypłat należności m.
    in. z tytułu przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT są zobowiązane do
    obliczania, pobierania i wpłacania pobranego podatku do właściwych organów
    skarbowych.
    Należy przy tym zauważyć, że ustawa o CIT w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 wskazuje
    zamknięty katalog przychodów, podlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
        naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
        sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
        organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych
        prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub
        sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze
        - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
        portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
        wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych, uzyskanych na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z
        wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu
        pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez
        pasażera (winno być: 3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów
        przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa
        morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych),
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
        przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
        lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
        posiadania biletu lotniczego przez pasażera
        - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowe transakcje nabycia przez Spółkę
    oprogramowania end user i usług SaaS w sposób oczywisty nie mieszczą się w kategoriach
    przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2-4. Tym samym, analiza powinna skupić
    się na możliwości ewentualnego zakwalifikowania nabywanych usług do kategorii
    wymienionej w pkt 1 powyższego artykułu, a konkretnie jako „przychody z praw
    autorskich lub praw pokrewnych, a także z ich sprzedaży”.

    Ustawa o CIT ani żadne inne ustawy podatkowe nie zawierają definicji praw autorskich. Z
    uwagi na fakt, iż prawa autorskie nie są podatkowo zdefiniowane, należy w tym zakresie
    odnieść się do ustawy, która zawiera ich definicję. Taką ustawą jest ustawa z dnia 4 lutego
    1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2509 z późn.
    zm., winno być: t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej jako: „UPAiPP”).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 UPAiPP, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci,
    niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Natomiast stosownie
    do art. 1 ust. 2 pkt 1 UPAiPP, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    Zgodnie z art. 74 ust. 4 UPAiPP, autorskie prawa majątkowe do programu
    komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
        części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
        wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
        programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
        wymagają zgody uprawnionego;
      2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
        programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
        kopii.
    Jednocześnie, w art. 75 ust. 2 UPAiPP wprost wskazano, że nie wymaga zgody
    uprawnionego:
      1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu
        komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana
        równocześnie z programem komputerowym;
      2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w
        celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z
        egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności
        upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania,
        stosowania, przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;
      3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i
        2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia
        współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi
        programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
        a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną
          do korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną
          osobę działającą na ich rzecz,
        b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo
          dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,
        c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu
          komputerowego, które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
    Ponadto, stosownie do art. 52 UPAiPP:
      1) Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie
        powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.
      2) Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie
        powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

      3) Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie,
        w jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału
        może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz
        wynagrodzenia za korzystanie.
    Oprogramowanie end user
    Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego należy zauważyć, że w ramach
    nabywania oprogramowania end user na własne potrzeby, Spółka nabywa prawa, które są
    ograniczone do instalacji, uruchamiania, przechowywania i korzystania z oprogramowania
    oraz jego konfiguracji w ramach infrastruktury techniczno-systemowej na określonej
    liczbie urządzeń. W szczególności, Spółka nie nabywa praw do rozpowszechniania, w tym
    użyczania lub najmu oprogramowania ani jego kopii, ani praw do wprowadzania
    jakichkolwiek zmian w kodzie programu.
    Konsekwentnie, prawa nabywane przez Spółkę wraz z oprogramowaniem end user nie
    mieszczą się w zakresie praw autorskich wymienionych w art. 74 ust. 4 UPAiPP. Tym
    samym, w wyniku nabycia tego oprogramowania nie dochodzi do przeniesienia autorskich
    praw majątkowych, ani do uprawnienia do korzystania z tego oprogramowania na
    którymkolwiek z pól eksploatacji określonych w UPAiPP. Zatem, przychody z tytułu nabycia
    przedmiotowego oprogramowania nie stanowią przychodów z praw autorskich, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca pragnie również zauważyć, że stanowisko, iż przychody z tytułu sprzedaży
    oprogramowania end user nie podlegają obowiązkowi poboru podatku u źródła, było
    również wielokrotnie potwierdzane przez organy podatkowe w interpretacjach
    indywidualnych prawa podatkowego, np.:
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 28 maja 2020 roku o znaku 0114-KDIP2-
      1.4010.97.2020.1.SP, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) w ocenie Spółki, nie dochodzi do przeniesienia praw
      autorskich do Oprogramowania. W szczególności Wnioskodawca nie nabywa prawa
      do zwielokrotnienia, modyfikacji czy rozpowszechniania programów komputerowych.
      Spółka nie nabywa również usług przetwarzania danych. Wnioskodawca nabywa
      jedynie egzemplarze/dostęp do Oprogramowania (na potrzeby własne lub w celu
      dalszej odsprzedaży). Biorąc pod uwagę powyższe, po stronie zagranicznych
      producentów lub podmiotów pośredniczących w dystrybucji nie dochodzi do
      powstania przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy
      o CIT, ani przychodu z tytułu świadczenia usług przetwarzania danych. Zatem,
      Wnioskodawca nie będzie zobowiązany jako płatnik podatku do potrącenia od takiej
      płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e
      Ustawy o CIT”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 2 grudnia 2019 roku o znaku 0111-KDIB1-
      2.4010.416.2019.1.AK, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) wypłata przez Wnioskodawcę na rzecz danego
      Nierezydenta wynagrodzenia za przedmiotowe Licencje „end-user” nie jest objęta
      obowiązkiem poboru podatku u źródła. Niniejsze nie jest w szczególności uzależnione
      od dysponowania przez Wnioskodawcę certyfikatem rezydencji podatkowej danego
      Nierezydenta, na rzecz którego wypłacane jest wynagrodzenie z tytułu niniejszych
      licencji”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 27 sierpnia 2019 roku o znaku 0111-KDIB1-
      1.4010.249.2019.4.BS, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „ (...) za należności licencyjne nie mogą być uznawane te
      należności, które ponoszone są za licencję, w związku z którą jej nabywca:
        - nie nabywa praw autorskich bądź praw do dysponowania nimi w stosunku do
          przedmiotu licencji;

        - nie będzie dokonywał dalszej odsprzedaży bądź nie będzie udzielał sublicencji;
        - może wykorzystywać przedmiot licencji jedynie do własnych potrzeb.
        W przypadku wypłaty przez Wnioskodawcę należności nierezydentom, które nie
        mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca nie będzie
        miał obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji warunkującego niepobranie
        podatku „u źródła””.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 1 lipca 2019 roku o znaku 0111-KDIB1-
      1.4010.193.2019.1.BS, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego
      podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., dotyczy
      tylko wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. W
      przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie będzie obejmował on
      Spółki, gdyż wypłacane przez nią na mocy Umowy End-User należności z tytułu
      nabycia od zagranicznych osób prawnych licencji na użytkowanie programu
      komputerowego na własny użytek nie stanowią należności wymienionych w art. 21
      ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 24 kwietnia 2019 roku o znaku 0111-KDIB2-
      1.4010.164.2019.1.MJ, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku pobierania
      podatku u źródła w związku z dokonywaniem płatności tytułem udzielania licencji
      końcowego użytkowania programu komputerowego na rzecz rezydenta Norwegii, bez
      względu na to, czy będzie w posiadaniu certyfikatu rezydencji, czy też nie będzie go
      posiadać”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 31 stycznia 2018 roku o znaku 0114-KDIP2-
      1.4010.364.2017.1.PW, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „Podsumowując, jako że Spółka nabywając licencję użytkownika
      końcowego do korzystania z danych oraz oprogramowania udostępnianego przez
      Licencjodawcę:
        - nie jest jej wyłącznym użytkownikiem,
        - ma prawo wykorzystywać oprogramowanie i udostępnione dane wyłącznie do
          celów prowadzonej działalności gospodarczej i tylko w Polsce,
        - nie ma prawa sprzedawać ani udostępniać lub przekazywać w innej formie
          osobom trzecim danych ich oprogramowania wynagrodzenie uiszczane przez
          Wnioskodawcę na rzecz Licencjodawcy nie stanowi należności wymienionych
          w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Nie podlega zatem opodatkowaniu
          zryczałtowanym podatkiem dochodowym w Polsce. Wnioskodawca nie jest
          więc w tym przypadku zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku i
          odprowadzenia go na rachunek organu podatkowego”.
    Do kwestii, iż obrót oprogramowaniem komputerowym nie zawsze wiąże się z
    przeniesieniem praw autorskich, odniósł się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    (podjętym w składzie 7 sędziów) z dnia 24 listopada 2003 roku o sygn. akt FSA 2/03,
    stosownie do którego: „W praktyce gospodarczej nie każdemu obrotowi
    oprogramowaniem komputerowym towarzyszyć musi umowa przeniesienia praw
    autorskich lub licencja. Występuje to wówczas, gdy oprogramowanie nie stanowi utworu
    w rozumieniu prawa autorskiego oraz gdy w świetle umowy przenoszącej własność
    egzemplarza oprogramowania nie jest jej przedmiotem przejście autorskich praw
    majątkowych do utworu (art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim), a także gdy nabywca
    egzemplarza oprogramowania na podstawie umowy licencyjnej dokonuje jego dalszej
    odsprzedaży, do czego jest uprawniony ze względu na wyczerpanie się prawa autorskiego
    do rozpowszechniania tego egzemplarza (art. 74 ust. 4 pkt 3 ustawy o prawie autorskim)”.
    Usługi SaaS

    W odniesieniu do nabywania usług SaaS należy zauważyć, że istotą tych usług jest
    umożliwienie ich nabywcy dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego
    w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Nabywca
    (użytkownik) usługi korzysta z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
    Internetu dla własnych potrzeb, w ściśle określonym zakresie. Nie może modyfikować ani
    wyodrębniać udostępnionego mu oprogramowania. Nie ma też prawa do dystrybucji czy
    kopiowania nabytych usług. Co więcej, użytkownik usług SaaS nie korzysta z konkretnego
    egzemplarza programu komputerowego, którego identyfikacja byłaby możliwa.
    Wobec powyższego, należy zauważyć, że w związku z nabyciem usług SaaS nie zostaną
    przeniesione autorskie prawa majątkowe ani nie zostanie udzielone prawo do korzystania
    z oprogramowania na którymkolwiek z pól eksploatacji wymienionych w art. 74 ust. 4
    UPAiPP. W konsekwencji, przychody z tytułu świadczenia tych usług nie są opodatkowane
    podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego
    wydawanych przez organy podatkowe, tak np.:
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 22 listopada 2019 roku o znaku 0114-KDIP2-
      1.4010.409.2019.1.JS, stosownie do której: „Biorąc pod uwagę przedstawiony przez
      Wnioskodawcę we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, obowiązek
      pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, w
      myśl cytowanych powyżej przepisów, nie będzie obejmował Wnioskodawcy, gdyż
      wypłacane przez niego należności z tytułu (...) korzystania z usług SaaS oraz
      pośrednictwa w sprzedaży usługi SaaS, polegające na umożliwieniu dostępu do funkcji
      realizowanych przez oprogramowanie umieszczone na serwerach w chmurze bez
      potrzeby instalacji, obejmujące w szczególności dostęp do aplikacji w trybie „online”
      nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1-4 u.p.d.o.p. i w
      konsekwencji Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła
      na zasadach przewidzianych w art. 26 u.p.d.o.p.”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 21 czerwca 2018 roku o znaku 0114-KDIP2-
      1.4010.111.2018.2.PW, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego „Spółka dokonując zapłaty za dostęp do internetowych baz
      danych/serwisów informacyjnych, gdy celem korzystania jest wyłącznie poszerzenie
      wiedzy subskrybenta korzystającego z informacji, do których dostęp został wykupiony,
      nie ma obowiązku odprowadzania jako płatnik zryczałtowanego podatku
      dochodowego od wynagrodzenia należnego kontrahentowi”.
    Podsumowując, zdaniem Spółki, wyżej przedstawione okoliczności pozwalają uznać, że
    należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania oprogramowania
    (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów własnego użytku, które nie
    obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w
    zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w
    konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i
    następnych ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Końcowo powołać należy pełne brzmienie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278), zgodnie z którym:
    Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki
    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem.
    Powyższe pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
    Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z
    uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli
    stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.