Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-874/09/KO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-02-10
Teza: Czy Wnioskodawca przy wystawianiu faktur prawidłowo zastosował stawkę VAT w wysokości 22%?
Słowa kluczowe: nieruchomości; świadczenie-miejsce świadczenia usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 27; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28m (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28o

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 9 listopada 2009r. (data wpływu 16 listopada 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 24 listopada 2009r. (data wpływu 30 listopada 2009r.) oraz pismem z dnia 9 grudnia 2009r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania usług w zakresie systemu sterowania i nadzoru dla palników olejowych Kotla - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 listopada 2009r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem w dniu 30 listopada 2009r. i 9 grudnia 2009r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania usług w zakresie systemu sterowania i nadzoru dla palników olejowych kotła.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Z kontrahentem krajowym (zamawiający) Wnioskodawca zawarł umowę na realizację systemu sterowania i nadzoru dla palników olejowych kotła obejmującego następujący zakres rzeczowy:

1.  dostawę części sterownikowej systemu sterowania (tj. sterownik, elementy sieci profibus, panel operatorski, wyposażenie elektryczne)
2.  opracowanie bazy danych projektowych, konfigurację systemu sterowania i nadzoru,
3.  opracowanie własnego oprogramowania do sterowania (i zainstalowanie go na sterowniku),
4.  opracowanie instrukcji obsługi systemu,
5.  uruchomienie na obiekcie.

Powyższy zakres prac sklasyfikowany jest w PKWiU w sekcji C - Produkty przetwórstwa przemysłowego, dział 33.20.60 - Usługi instalowania systemów do sterowania procesami przemysłowymi (rozporządzenie RM z dnia 29 października 2008r. par.3).

Elementy kontraktu 1,2,3,4 wykonywane są na terenie Polski oraz dostarczane w całości (dostawa towaru wraz z zainstalowanym oprogramowaniem) do zamawiającego mającego swoją siedzibę w G. Natomiast w związku z realizacją pkt 5 kontraktu pracownik Wnioskodawcy zostaje oddelegowany do I na wskazany obiekt w celu uruchomienia oprogramowania.

Wykonanie całego zakresu prac zostało zafakturowane ze stawką 22% jako odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju.

Pismem z dnia 9 grudnia 2009r. Wnioskodawca uzupełnił stan faktyczny w następujący sposób:

Nr PKWiU wg rozporządzenia RM z dnia 18 marca 1997r. na świadczone przez Wnioskodawcę usługi opisane we wniosku – 33.33.10 „Usługi projektowania i montażu systemów do sterowania procesami przemysłowymi i produkcją zautomatyzowaną”.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca przy wystawianiu faktur prawidłowo zastosował stawkę VAT w wysokości 22%?

Zdaniem Wnioskodawcy, opodatkowaniu podatkiem VAT w wysokości 22% podlega zarówno wykonana przez wnioskodawcę dostawa towarów (pkt 1 zakresu rzeczowego) oraz świadczenie usług (pkt 2-5 zakresu rzeczowego) - zgodnie z art. 7 ust 1 i art. 8 ust. 1 ustawy.

Interpretacja z 19 października 2009r. o sygn. IBPP3/443-579/09/KO wydana na wniosek kontrahenta Wnioskodawcy wydana została tylko w oparciu o dane przedstawione przez Kontrahenta Wnioskodawcy (w sposób niekompletny). Kontrahent Wnioskodawcy przedstawił informację, że usługa wykonywana jest przez Wnioskodawcę na terenie, co nie jest prawdą bowiem wszystkie elementy składające się na usługę objętą umową wykonywane są w Polsce i są na tyle uniwersalne, że można korzystać z nich potencjalnie we wszystkich miejscach na świecie. Jedyną czynnością jaka została wykonana przez Wnioskodawcę na terenie jest uruchomienie oprogramowania, co jest niezbędne w miejscu, gdzie przedmiotowa aparatura jest użytkowana.

Należy zwrócić uwagę, iż Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji wydanej na wniosek kontrahenta Wnioskodawcy podkreślił, że jeśli kocioł, z którym związana jest usługa świadczona przez Wnioskodawcę nie stanowi elementu trwale związanego z gruntem (a więc części składowej nieruchomości), to przepis art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie ma zastosowania i faktura została przez Wnioskodawcę wystawiona prawidłowo. Wnioskodawca oświadcza, że taki kocioł nie może być uznany za część składową nieruchomości, bowiem nie ma on właściwości polegającej na tym, że raz zainstalowany nie da się usunąć bez uszkodzenia jego substancji. Zgodnie z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego częścią składową rzeczy (a więc i nieruchomości) jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Wyłączone są z tego zakresu przedmiotu; połączone z rzeczą dla przemijającego użytku (art. 47 § 3 KC). Do części składowych nieruchomości gruntowej należą natomiast w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania (art. 48 KC). W świetle powyższych przepisów stanowisko Wnioskodawcy jakoby kocioł nie mógł być częścią składową nieruchomości niezaprzeczalnie jest poprawne.

Nadto zwraca uwagę wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2008r. o sygn. II SA/Wa 334/08, z którego tezy wynika wyraźnie, że usługi związane z nieruchomościami w rozumieniu art. 27 ust. 2 pkt 1 to takie usługi, których przedmiotem są nieruchomości. Przedmiot usługi Wnioskodawcy w żaden sposób nie może być za nieruchomość uznany.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca zawarł umowę z kontrahentem krajowym na realizację systemu sterowania i nadzoru dla palników olejowych kotła obejmującą swoim zakresem:

1.  dostawę części sterownikowej systemu sterowania (tj. sterownik, elementy sieci profibus, panel operatorski, wyposażenie elektryczne),
2.  opracowanie bazy danych projektowych, konfigurację systemu sterowania i nadzoru,
3.  opracowanie własnego oprogramowania do sterowania (i zainstalowanie go na sterowniku),
4.  opracowanie instrukcji obsługi systemu,
5.  uruchomienie na obiekcie.

Elementy kontraktu 1,2,3,4 wykonywane są na terenie Polski oraz dostarczane w całości (dostawa towaru wraz z zainstalowanym oprogramowaniem) do zamawiającego mającego swoją siedzibę w G. Jedyną czynnością jaka została wykonana przez pracownika Wnioskodawcy na terenie I. jest uruchomienie oprogramowania, co jest niezbędne w miejscu, gdzie przedmiotowa aparatura jest użytkowana.

Co do zasady, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28.

W przypadku świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców majątkowych i pośredników w obrocie nieruchomościami oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego - miejscem świadczenia usług jest miejsce położenia nieruchomości (art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy).

Przepis ten - jak wynika z jego brzmienia, stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium, nie usytuowanie podmiotu lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość, a usługi, które jej wprost dotyczą mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Jednocześnie usługi te mogą mieć charakter nieograniczony, na co wskazuje katalog zamieszczony w tym przepisie, który ma charakter otwarty. Również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w art. 45 przewiduje, że: "Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, łącznie z usługami agentów nieruchomości i rzeczoznawców oraz usługami związanymi z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takimi jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość". Jak widać polska ustawa o podatku od towarów i usług dokonała właściwej implementacji Szóstej Dyrektywy i jest zgodna z Dyrektywą 2006/112/WE. Należy pamiętać, że stosownie do Dyrektywy podatek ten nakładany jest zgodnie z zasadą terytorialnej suwerenności podatkowej, która powoduje opodatkowanie w kraju ich rzeczywistej konsumpcji, a więc wskazane w przepisie art. 27 rozwiązania mają zagwarantować uniknięcie przypadków braku opodatkowania lub podwójnego nałożenia podatku.

W tym miejscu należy rozważyć co należy rozumieć przez nieruchomość jak też jakie usługi należy uznać za związane z nieruchomościami. W związku z brakiem definicji nieruchomości w ustawie o VAT wydaje się być słusznym posiłkowaniem się w tej kwestii przepisami prawa cywilnego jak to uczynił Wnioskodawca. I tak zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny z dnia 23 kwietnia 1964r. (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Stosownie zaś do art. 47 § 1-3 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, gdzie częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przy czym przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

W kontekście rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenia będzie miało określenie rzeczy składowej nieruchomości. Jak zauważa się w doktrynie (M. Bednarek, Mienie, Zakamycze, Kraków 1997) „dany przedmiot uzyskuje atrybut części składowej innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), jeżeli zostanie on połączony z tą rzeczą w taki sposób, że będzie istniała:

1.  więź fizykalno-przestrzenna,
2.  więź funkcjonalna (gospodarcza), a połączenie będzie miało,
3.  charakter trwały (nie dla przemijającego użytku)

przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

Wskutek takiego połączenia przedmiot połączony traci samodzielny byt w sensie fizycznym, gospodarczym i prawnym, stanowiąc z pozostałymi składnikami rzeczy jedną całość traktowaną w obrocie jako dobro samoistne (rzecz w znaczeniu techniczno-prawnym).

Do zdefiniowania części składowych użyto elastycznych (nieostrych) kryteriów; decydujące znaczenie mają kryteria gospodarcze oraz zapatrywania przyjęte w obrocie.”

Natomiast jak zauważa W. J. Katner, Kodeks cywilny, Część ogólna, Komentarz, LEX, 2009: „O występowaniu części składowej w rozumieniu prawnym decydują przede wszystkim okoliczności obiektywne: połączenie z rzeczą musi mieć charakter fizyczny, materialny. Może być to połączenie dosyć luźne, byle były spełnione przesłanki określone w art. 47 § 2, to znaczy odłączenie powodowało wymienione tam skutki co do uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub części składowej (przedmiotu odłączonego). Nie ma znaczenia, czy połączenie z rzeczą nastąpiło jednocześnie z powstaniem rzeczy, czy też później, czy wynikało z powodów naturalnych (zob. wyrok SN z dnia 14 sierpnia 1967r., I CR 54/67, OSNC 1968, nr 4, poz. 68), czy było skutkiem działalności człowieka, czy była wola połączenia ze strony osoby, która tego dokonała, czy też nastąpiło to mimo woli tej osoby, aby pozostawić składniki rzeczy jako samodzielne przedmioty obrotu”.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przez cześć składową nieruchomości należy rozumieć taką rzecz, której odłączenie od rzeczy nadrzędnej będzie powodowało zerwanie więzi:

*   fizykalno-przestrzennej,
*   funkcjonalnej (gospodarczej)

wynikiem czego będzie uszkodzenie lub istotne zmiany całości lub części składowej.

Jak zauważa Wnioskodawca we wniosku kocioł nie ma właściwości polegającej na tym, że raz zainstalowany nie da się usunąć bez uszkodzenia jego substancji. Niemniej zdaniem tut. organu usunięcie przedmiotowego kotła z e., w której jest zamontowany doprowadziłoby do zerwani ww. więzi. Albowiem doszłoby do zerwania połączenia z rzeczą nadrzędną o charakterze fizycznym, materialnym. Ponadto odłączenie kotła uniemożliwiłoby pełnienie funkcji do jakiej został stworzony jak też uniemożliwiłoby pełnienie funkcji określonej dla e. czyli doszłoby do zerwania więzi funkcjonalnej. A zatem odłączenie kotła od e. doprowadziłoby do zmiany (zaprzestania) funkcjonowania zarówno kotła jak i e. Tym samym zdaniem tut. organu są tutaj spełnione przesłanki określone w art. 47 § 2 Kc. pozwalające uznać przedmiotowy kocioł za rzecz składową e. (nieruchomości).

Zatem prawidłowym jest, że opodatkowanie usług związanych z nieruchomościami ma odbywać się w miejscu położenia tychże nieruchomości. Aby jednak postulat ten mógł być zrealizowany, nieruchomość, będąca przedmiotem usługi musi być ściśle oznaczona, a więc podatkowo zidentyfikowana. Oznacza to, że umowa cywilno-prawna, zawarta pomiędzy usługodawcą, a usługobiorcą powinna określać i położenie nieruchomości i skonkretyzowanie usługi i nie tylko dla określenia zobowiązań stron umowy, ale dlatego, że podatkowy system unijny żąda zgodnego ze stanem faktycznym określenia zobowiązania podatkowego i jego miejsca realizacji. Znamienny jest też katalog usług zamieszczony w przepisie - wszystkie te usługi łączą się z fizycznym pobytem świadczącego usługę na danej nieruchomości. Tak jest bowiem przy rzeczoznawcy, który musi określić dane nieruchomości i jej wartość, pośrednik w obrocie, który ma na celu sprzedaż - kupno lub dzierżawę nieruchomości w imieniu klienta, przygotowanie prac budowlanych w tym projektów architektonicznych i wreszcie świadczeniu usług budowlanych.

Omówione zasady dotyczą zarówno wykonawców, jak i podwykonawców. Wykonawcy świadcząc usługi związane z nieruchomościami położonymi na terytorium innego państwa są usługodawcami. Podobnie rzecz ma się w przypadku podwykonawców. Również oni są usługodawcami usług, których miejscem opodatkowania jest kraj położenia nieruchomości, której usługa dotyczy.

Wnioskodawca wskazał w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, że przedmiotem umowy zawartej z jego kontrahentem z Polski jest realizacja systemu sterowania i nadzoru dla palników olejowych kotła. Wprawdzie takie elementy kontraktu jak dostawa części sterownikowej systemu sterowania, opracowanie bazy danych projektowych, konfiguracja systemu sterowania i nadzoru, opracowanie własnego oprogramowania do sterowania, opracowanie instrukcji obsługi systemu – wykonane zostały na terytorium Polski i dostarczone zamawiającemu w Polsce, to jednak uruchomienie systemu sterowania. wymagało fizycznego pobytu pracownika Wnioskodawcy w danej konkretnej nieruchomości celem uruchomienia oprogramowania. Bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż usługę wykonał podwykonawca (będący Wnioskodawca), bowiem istotne jest miejsce położenia nieruchomości, z którą usługa ta jest związana. Zatem miejscem świadczenia przedmiotowej usługi będą, tym samym usługa ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.

Sposób dokumentowania czynności związanych ze świadczeniem usług poza granicami kraju, w przypadku, gdy podatnik nie jest zidentyfikowany dla podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze (w kraju wykonania usługi) reguluje art. 106 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 25 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337).

Zgodnie z art. 106 ust. 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek wystawiania faktur istnieje również w przypadku dostaw towarów lub świadczenia usług, dokonywanych przez podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni lub zwolnieni, jeżeli miejscem opodatkowania tych czynności jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego i dla tych czynności podatnicy ci nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub – w przypadku terytorium państwa trzeciego – podatku o podobnym charakterze.

Stosownie do § 25 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia przepisy § 5, 7-21 i 24 stosuje się odpowiednio do faktur stwierdzających dokonanie dostawy towarów lub świadczenia usług, dla których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, jeżeli dla tych czynności podatnicy wystawiający fakturę nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub – w przypadku państwa trzeciego – podatku o podobnym charakterze. Wystawiona w takich przypadkach faktura, powinna zawierać dane określone w § 5 ww. rozporządzenia, z wyjątkiem stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem.

W świetle powyższego w sytuacji gdy miejscem opodatkowania przedmiotowych usług jest terytorium. a Wnioskodawca nie jest tam zidentyfikowany dla podatku o podobnym charakterze do podatku od wartości dodanej na terytorium, winien on wystawić fakturę VAT na rzecz polskiego zleceniodawcy w trybie ww. przepisów. faktura taka nie powinna zawierać stawek i kwot podatku oraz kwot należności wraz z podatkiem.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie tut. organ podatkowy odnosząc się do stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku wyjaśnia, iż przedmiotem interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Analiza przepisów kodeksu cywilnego nie mieści się w ramach określonych przepisem art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek Zainteresowanego, wydaje, w Jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

W związku z powyższym, Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie prawa cywilnego.

W przedstawionej sytuacji kontrahent Wnioskodawcy zawarł umowę z firmą na realizację systemu sterowania i nadzoru dla palników olejowych kotła w e. Zatem biorąc pod uwagę cyt. wyżej art. 45 Dyrektywy opodatkowanie usług związanych z nieruchomościami jest bardziej racjonalne w miejscu, w którym dana nieruchomość się znajduje, gdyż efekt czynności związanych z nieruchomościami jest wykorzystywany w miejscu lokalizacji nieruchomości.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.