Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1462-IPPB4.4511.1192.2016.2.GF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2017-01-31
Teza: w zakresie zastosowania ulgi rehabilitacyjnej
Słowa kluczowe: odliczenia; ulga; wydatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku (data wpływu 20 października 2016 r.) uzupełnionym pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. (data nadania 9 stycznia 2017 r., data wpływu 11 stycznia 2017 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 28 grudnia 2016 r. Nr 1462-IPPB4.4511.1192.16.1.GF (data nadania 28 grudnia 2016 r., data doręczenia 3 stycznia 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania ulgi rehabilitacyjnej – jest:

*   **nieprawidłowe** – w części dotyczącej odliczenia wydatków poniesionych na badanie genowe,

*   **prawidłowe** – w pozostałym zakresie

UZASADNIENIE

W dniu 20 października 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania ulgi rehabilitacyjnej.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. Nr 1462-IPPB4.4511.1192.2016.1.GF (data nadania 28 grudnia 2016 r., data doręczenia 3 stycznia 2017 r.) tutejszy Organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. (data nadania 9 stycznia 2017 r., data wpływu 11 stycznia 2017 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w terminie.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Od 2008 r. Wnioskodawczyni nieprzerwalnie jest leczona onkologicznie. W związku z procesem leczenia odpowiednim do stanu rozwoju choroby Wnioskodawczyni poddana została trzem zabiegom chirurgicznym. Pierwszy miał miejsce w 2008 r. Po operacji Wnioskodawczyni została poddana chemioterapii, a następnie radioterapii. W wyniku przerzutu do kręgosłupa i żeber w 2014 r. Wnioskodawczyni przeszła drugą operację, w trakcie której usunięto kilka zajętych żeber i założono stabilizację. Po niespełna trzech dniach w wyniku powikłań położono Wnioskodawczynię znów na stole operacyjnym. Wnioskodawczyni została wypisana do domu z całkowitym niedowładem kończyn dolnych i poddana intensywnej fizjoterapii w miejscu zamieszkania, a następnie chemioterapii w Warszawie i radioterapii w Otwocku. Od stycznia 2015 r. komisja ZUS odmówiła Wnioskodawczyni świadczenia chorobowego przyznając jednocześnie pierwszą grupę inwalidzką i świadczenie rentowe. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wydał orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności do 31 października 2017 r. Po wykonaniu kontrolnego badania PET we wrześniu 2015 r. okazało się, że nastąpiło rozsianie komórek nowotworowych do kości, co w efekcie przyczyniło się do ponownego wprowadzenia chemioterapii i radioterapii. Zastosowane leczenie standardowe w postaci chemioterapii celowanej w ramach NFZ okazało się mało skuteczne, ponieważ badania tomografem wykazało powiększenie się przerzutów. Wnioskodawczyni nadal otrzymywała chemię i wspomagająco wykupiła prywatnie terapię-hipertermię ogólnoustrojową. Łącznie lekarz onkolog zalecił 12 zabiegów w tygodniowych odstępach. Placówka medyczna, w której wykonywane są zabiegi hipertermii ogólnoustrojowej zlokalizowana jest w Gdańsku, a to ponad 300 km od miejsca zamieszkania Wnioskodawczyni. Jak wynika z dokumentacji medycznej zabiegi hipertermii wpłynęły na zatrzymanie rozwoju choroby i poprawę jakości życia Wnioskodawczyni poprzez zmniejszenie dolegliwości bólowych kości, poprawę w chodzeniu i w ogólnym funkcjonowaniu organizmu. W związku z powyższym lekarz onkolog zalecił kontynuowanie terapii hipertermią do zakończenia leczenia onkologicznego. Wnioskodawczyni ponosi wydatki na dojazdy do Gdańska oraz zabiegi. Wnioskodawczyni jest poddawana licznym zabiegom rehabilitacyjno-leczniczym, które są wspomagane farmaceutykami oraz suplementami w celu szybszego osiągnięcia oczekiwanych rezultatów tej terapii. Wnioskodawczyni podnosi, że w ocenie znawców tematu hipertermia powinna być tylko i wyłącznie potraktowana jako zabieg leczniczo-rehabilitacyjny wspomagający inne formy leczenia onkologicznego, np. chemioterapię, radioterapię. Hipertermia, tak jak jonoforeza, diadynamik, pole magnetyczne itp. to też zabiegi przy użyciu prądu. Hipertermia i wymienione sygnalnie inne formy terapii wykorzystując prąd wspomagają rehabilitację. Powodują szybszy efekt zdrowienia. Zabieg hipertermii, któremu Wnioskodawczyni została poddana od 7 maja 2016 r. też jest jednym z takich zabiegów rehabilitacyjnych, który poprzez nagrzewanie działa wspomagająco na organizm wzmacniając osłabiony przez chorobę i chemioterapię system odpornościowy i niszcząc nici DNA nowotworu. W toku leczenia Wnioskodawczyni poniosła też wydatki na specjalistyczne molekularne badanie genetyczne w celu określenia wrażliwości na stosowane leczenie onkologiczne (hormonoterapię). Wnioskodawczyni poniosła wydatki na wykonanie tych badań, na dojazd samochodem osobowym stanowiącym własność Wnioskodawczyni na chemioterapię (18 cykli w Warszawie), na radioterapię (5 zabiegów w Warszawie), jak również Wnioskodawczyni poniosła wydatki na hipertermię – koszt zaleconych 12 zabiegów to 14 160 zł oraz dojazd na te zabiegi do Gdańska. Hipertermia na tyle poprawiła efektywność działania leków onkologicznych, że lekarz onkolog zalecił kontynuowanie zabiegów leczniczych w postaci hipertermii. Wnioskodawczyni ponownie opłaciła cykl 12 zabiegów za 14 160 zł. Lekarz onkolog prowadzący leczenie Wnioskodawczyni zalecił wykonanie badania genetycznego 50 genów odpowiedzialnych za przerzuty. W związku z tym, że nowotwór dosyć agresywnie zaatakował kości Wnioskodawczyni, to powinna je wykonać, ponieważ pomoże to zastosować najbardziej celowe leczenie. Niestety badanie to nie jest dostępne w ramach NFZ, a jego koszt to 3.550 euro. Jest jednak niezbędne, by zastosować odpowiednie, celowe leczenie.

W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawczyni wskazała:

*   z orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności wynika, że niepełnosprawność Wnioskodawczyni jest datowana od 9 września 2014 r.,

*   wydatki poniesione przez Wnioskodawczynię nie były sfinansowane lub dofinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu osób Niepełnosprawnych lub środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie,

*   wszystkie zakupione leki oraz suplementy w okresie jego obowiązywania były wymienione w wykazie produktów spełniających cechy „leku” zamieszczonym w Obwieszczeniu Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Bakteriobójczych z dnia 31 marca 2011 roku w sprawie Ogłoszenia Urzędowego Wykazu Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymienione są również w aktualnie obowiązującym wykazie obwieszczonym przez Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 6 kwietnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia Urzędowego Wykazu Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.Urz.Min.Zdr. z 2016 r.f, poz. 39),

*   lekarz specjalista stwierdził konieczność stosowania przez Wnioskodawczynię leków na stałe. Tok leczenia charakteryzuje się dynamiką co oznacza, że w zależności od rozwoju choroby stosowane są odpowiednie medykamenty oraz metody leczenia. Zawsze konieczność stosowania leku ustala lekarz specjalista.

*   Wnioskodawczyni posiada imienne dokumenty stwierdzające poniesienie wydatków będących przedmiotem zapytania,

*   zapytanie dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, a więc roku ponoszenia wydatków udokumentowanych załączonymi do wniosku fakturami czyli roku podatkowego 2016, oraz zdarzeń przyszłych to jest mających zaistnieć po dacie złożenia przedmiotowego wniosku to jest części roku 2016 i roku 2017 oraz następnych o ile stan prawny i faktyczny nie ulegnie zmianie,

*   z całą pewnością zabiegi hipertermii, chemioterapii i radioterapii są zabiegami leczniczo -rehabilitacyjnymi,

*   Wnioskodawczyni posiada dokumenty potwierdzające zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w ramach ulgi określonej art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawczyni będzie mogła odliczyć wydatki na:

1.  badanie genowe
2.  zabiegi hipertermii
3.  dojazd własnym samochodem na badanie genu, chemioterapię, radioterapię i hipertermię
4.  zakup niezbędnych leków oraz suplementów wzmacniających system odpornościowy i wpływających na poprawę wyników leczenia?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn .zm.) podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 23-30c oraz 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych przez podatnika będącego osoba niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g tego artykułu.

W myśl art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

*   orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

*   decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną albo

*   orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Wydatki, o których mowa w ust. 7a podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

W przypadku, gdy wydatki były częściowo finansowane (dofinansowane z tych funduszy, środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami, a kwotą sfinansowaną(dofinansowaną) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie. (art. 26 ust. 7b ustawy).

Natomiast w myśl postanowień art. 26 ust. 13a ww. ustawy, wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone przychodów na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub od dochodu na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 powołanej ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikacyjne kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty(…).

Stosownie do art. 26 ust. 7c pkt 3 powołanej ustawy w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14 nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych (w załączeniu do niniejszego wniosku dowody wpłat za zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne).

Możliwość odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych przez Wnioskodawczynię na zabiegi hipertermii i badania diagnostyczne w ocenie Wnioskodawczyni należy analizować w oparciu o przepisy art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z tym przepisem za wydatki na cele rehabilitacyjne, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy uważa się wydatki poniesione na odpłatność za pobyt na leczenie w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg” oraz „rehabilitacja lecznicza”, zatem koniecznym się wydaje wyjaśnienie tych pojęć w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz o wydaną z zakresu rehabilitacji literaturę. Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN Warszawa 1991 r.) oraz w „Encyklopedii” PWN, zabieg stanowi interwencje mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie zabiegów leczniczych; rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię. Istotne znaczenie mogą mieć również zabiegi chirurgiczne zmierzające do przywrócenia organicznych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian lub wyrównanie ich w takim stopniu, aby poszkodowanemu przywrócić jego społecznie przydatna sprawność.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Wobec powyższego, Wnioskodawczyni uważa, że jeśli w rzeczywistości hipertermię można zaliczyć do zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych (podobnie jak jonoforezę, diadynamik czy pole magnetyczne), o których mowa w powołanych wyżej art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zabiegi te zostały zlecone przez lekarza jako niezbędne w rehabilitacji, a zatem ponosząc te wydatki z tytułu zabiegów, to Wnioskodawczyni ma prawo do uwzględnienia tych wydatków, jako wydatków poniesionych na odpłatne zabiegi rehabilitacyjne.

Powyższe wydatki podlegają odliczeniu od dochodu, w wysokości wynikającej z posiadanych imiennych dokumentów, potwierdzających ich poniesienie. Ponadto, Wnioskodawczyni uważa, że posiada prawna jak i faktyczną możliwość odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na dojazd na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, które jak się wydaje należy analizować w oparciu o przepisy art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z tym przepisem, za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczanej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczana do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280 zł.

Z analizy art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy wynika, że aby skorzystać z możliwości odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, m.in. należy:

*   być osobą niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa,

*   odbyć niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne (zlecone przez lekarza),

*   ponieść wydatki na używanie własnego samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne,

*   być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego.

Według Wnioskodawczyni, w ramach ww. ulgi podatkowej mieszczą się z pewnością wydatki poniesione przez nią na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność Wnioskodawczyni, w związku z koniecznym przejazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, poniesione przez osobę niepełnosprawną posiadającą I lub II grupę inwalidztwa. Wobec powyższego uzasadnione wydaje się, że jeśli rzeczywiście chemioterapia czy hipertermia są zabiegami leczniczo-rehabilitacyjnymi i zostały zlecone przez lekarza jako konieczne i niezbędne w rehabilitacji Wnioskodawczyni, to wydatki z tytułu używania własnego samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przejazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne (chemioterapię, radioterapię i hipertermię) ma prawo odliczyć od dochodu w wysokości faktyczne poniesionej, jednakże maksymalnie do kwoty 2 280 zł. Wnioskodawczyni określonej w art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy, kwoty 2 280 zł jako maksymalnej kwoty odliczenia nie przekroczy pomimo znacznie większej intensywności używania samochodu w związku z opisanymi wyżej zabiegami leczniczymi.

Następne zagadnienie dotyczy możliwości odliczenia przez Wnioskodawczynię w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na leki wspomagające proces leczenia. Tego rodzaju odliczenia reguluje art. 26 ust. 7a pkt 12 ww. ustawy o podatku dochodowym. Stosownie do jego treści za wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, uważa się wydatki poniesione na leki w wysokości stanowiącej różnice pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo). W przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest definicji „leku”- a zatem posiłkowo należy opierać się na definicjach zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. -Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.). Z definicji tych wynika, że: lekiem aptecznym jest produkt leczniczy sporządzony w aptece zgodnie z recepturą farmakopealną, przeznaczony do wydawania w tej aptece; lekiem gotowym jest produkt leczniczy wprowadzony do obrotu pod określoną nazwą i w określonym opakowaniu; lekiem recepturowym jest produkt leczniczy sporządzony w aptece na podstawie recepty lekarskie; produkt leczniczy to substancja lub mieszanina substancji przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działania farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne. Wykaz produktów spełniających cechy „leku” na terytorium R.P jest zamieszczony w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium R.P. (opublikowanym w Dz. Urz. Ministra Zdrowia z 2012 r. poz. 6).

Ponadto do obrotu dopuszczone zostają bez konieczności uzyskania pozwolenia, produkty lecznicze sprowadzone z zagranicy, jeżeli ich stosowanie jest niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia pacjenta, pod warunkiem, że dany produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w kraju, z którego jest sprowadzony i posiada aktualne pozwolenie dopuszczenia do obrotu. Podstawą sprowadzenia takiego produktu leczniczego jest jednak zapotrzebowanie szpitala albo lekarza prowadzącego leczenie poza szpitalem, potwierdzone przez konsultanta z danej dziedziny medycyny. Przepisy prawa podatkowego, w tym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają również definicji czy też przesłanek pozwalających uznać daną osobę za lekarza specjalistę – zatem również pomocniczo należy stosować definicję zawartą w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. 2011 r. Nr 277, poz. 1634 ze zm.), zgodnie z którą lekarzem specjalistą jest osoba, która jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiada:

*   dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez polską szkołę wyższą , lub

*   dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, wydane przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, lub

*   dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie, pod warunkiem, że dyplom został uznany w Rzeczpospolitej Polskiej za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami,

*   tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycznej.

Jak z powyższego wynika, osoba niepełnosprawna posiadająca stosowne orzeczenie o niepełnosprawności, która chce skorzystać z ulgi przewidzianej przez ustawodawcę w treści art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych musi spełnić następujące warunki:

*   dokonać zakupu produktów spełniających cechy „leku”,

*   ponieść w danym miesiącu wydatki na zakup leków powyżej 100 zł,

*   posiadać dokument potwierdzający poniesienie wydatku(faktury)- dowód poniesienia tegoż wydatku powinien być wystawionym na imię i nazwisko osoby niepełnosprawnej,

*   posiadać potwierdzenie przez właściwego lekarza specjalistę o konieczności stosowania zaleconych leków.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni uważa, że w przypadku poniesienia przez Wnioskodawczynię jako posiadającą stosowne orzeczenie o niepełnosprawności, wydatków na zakup produktów, które spełniają cechy „leku” zarówno w rozumieniu polskiego ustawodawstwa, jak i w rozumieniu ustawodawstwa państw, z którego lek został sprowadzony, zleconych przez lekarza specjalistę , o którym mowa w cyt. wyżej art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który to lekarz stwierdził, że Wnioskodawczyni powinna stosować określone leki (stale lub czasowo), to jeśli Wnioskodawczyni posiada imienny dowód, z którego wynika, że Wnioskodawczyni poniosła wydatek, ma prawo zgodnie z treścią art. 26 ust. 7a pkt 12 tejże ustawy odliczyć wydatki poniesione na na leki w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktyczne poniesionymi wydatkami w danym miesiącu, a kwotą 100 zł.

Dokumentem, który poświadcza poniesienie ww. wydatków, zgodnie z powołanym wyżej art. 26 ust. 7 pkt 4 jest dokument, który zawiera dane personalne Wnioskodawczyni jako ponoszącej wydatek na ten cel. Dokumentem takim jest co do zasady m.in. faktura VAT. W podobnej sprawie wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach sygn. IBPBII/1/415-17/13/MCZ.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest: nieprawidłowe – w części dotyczącej odliczenia wydatków poniesionych na badanie genowe, prawidłowe – w pozostałym zakresie.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032) podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

1.  adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2.  przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
3.  zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
4.  zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
5.  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
6.  odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne;
7.  opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
8.  utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
9.  opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
10.  opłacenie tłumacza języka migowego;
11.  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia;
12.  leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo);
13.  odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
    1.  osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
    2.  osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;
14.  używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł;
15.  odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
    1.  na turnusie rehabilitacyjnym,
    2.  w zakładach, o których mowa w pkt 6,
    3.  na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

Ponadto wydatki o których mowa w ust. 7a - stosownie do art. 26 ust. 7b tejże ustawy - podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Stosownie natomiast do art. 26 ust.7c ww. ustawy w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
2.  okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego;
3.  okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
    2.  znaczny stopień niepełnosprawności;
2.  II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
    2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Z przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni jest osobą w stosunku do której orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności na okres od 9 września 2014 r. do 31 października 2017 r. w związku z chorobą nowotworową. Po operacji Wnioskodawczyni została poddana chemioterapii a następnie radioterapii. Choroba nadal się rozwijała. Wnioskodawczyni nadal otrzymywała chemię i wspomagająco wykupiła prywatnie hipertermię ogólnoustrojową. Lekarz onkolog zalecił zabiegi hipertermii. Wnioskodawczyni ponosiła koszty dojazu samochodem osobowym stanowiącym jej własność, na zabiegi do Warszawy i Gdańska. Wnioskodawczyni poddawana jest licznym zabiegom rehabilitacyjno-leczniczym, które są wspomagane farmaceutykami oraz suplementami. Poniosła też wydatki na molekularne badanie genetyczne oraz lekarz onkolog zalecił wykonanie badania genetycznego 50 genów odpowiedzialnych za przerzuty.

Mając na względzie przywołane wyżej przepisy wskazać należy, że podatnik w ramach ulgi rehabilitacyjnej może odliczyć od dochodu wyłącznie wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Katalog wydatków wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a cyt. ustawy jest niedozwolona. Zgodnie bowiem z zasadą, przyjętą w orzecznictwie NSA, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak więc przepisy regulujące prawo do ulgi winny być interpretowane ściśle; niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.

Zatem nie wszystkie wydatki, które ponosi osoba niepełnosprawna będą podlegały odliczeniu w ramach przywołanego przepisu a tylko te, które są w nim wymienione. Odliczenie od dochodu wydatków możliwe będzie tylko wówczas, gdy mieszczą się one w katalogu art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wśród wydatków podlegających odliczeniu od dochodu w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej ustawodawca nie wymienił wydatków poniesionych przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną na wykonanie badań genetycznych. W przepisie tym nie mieszczą się wydatki poniesione na wykonanie jakichkolwiek badań. Tym samym w ramach ww. ulgi podatkowej nie mieszczą się z pewnością wydatki poniesione na wykonanie badań genetycznych. Oznacza to, że poniesienie przez Wnioskodawczynię wydatków na badania genetyczne nie uprawnia do odliczenia ich od dochodu, jako wydatków poniesionych na cele wskazane w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatki na badania genetyczne nie mieszczą się w dyspozycji wyżej wskazanego przepisu. Wobec tego stanowisko Wnioskodawczyni w części dotyczącej odliczenia wydatków poniesionych na badanie genowe uznano za nieprawidłowe.

Natomiast w kwestii odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na odpłatne zabiegi hipertermii (Wnioskodawczyni jednoznacznie wskazała, że są to zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne), które nie zostały sfinansowane (dofinansowane) w jakiejkolwiek formie, są odpowiednio udokumentowane i były zalecone przez lekarza onkologa należy wskazać, że przepis art. 26 ust. 7a pkt 6 ww. ustawy, stanowi m.in., że wydatkami, które uprawniają do skorzystania z przedmiotowej ulgi, są wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne.

Należy zwrócić uwagę, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg” i „rehabilitacja”. Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych.

Z całokształtu sprawy zaprezentowanej przez Wnioskodawczynię oraz przywołanych wyżej przepisów prawa wynika, że odbywane przez Wnioskodawczynię zabiegi hipertermii wypełniają przesłanki do uznania ich za zabiegi rehabilitacyjne, o których mowa w cytowanym wyżej art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy podatkowej.

Wobec powyższego, skoro odbywane świadczenia stanowią zabiegi rehabilitacyjne, stwierdzić należy, że poniesiona przez Wnioskodawczynię odpłatność na ww. zabiegi stanowi tytuł do odliczenia poniesionych przez Wnioskodawczynię wydatków od dochodu w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni jest uprawniona na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na zabiegi rehabilitacyjne, tj. hipertermię. Wobec tego stanowisko Wnioskodawczyni w części dotyczącej odliczenia wydatków poniesionych na zabiegi hipertermii uznano za prawidłowe.

Natomiast w kwestii odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych przez Wnioskodawczynię na dojazd własnym samochodem osobowym na zabiegi wskazane przez Wnioskodawczynię jako leczniczo-rehabilitacyjne tj. chemioterapię, radioterapię i hipertermię wskazać należy że, zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł.

Mając na względzie przedstawiony stan faktyczny prawny stwierdzić należy że Wnioskodawczyni, jako osobie niepełnosprawnej zakwalifikowanej do znacznego stopnia niepełnosprawności, w sytuacji, gdy chemioterapię, radioterapię i hipertermię rzeczywiście można zakwalifikować do zabiegów leczniczo rehabilitacyjnych oraz po spełnieniu wszystkich wskazanych w ustawie warunków przysługuje prawo odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Maksymalną kwotą, która może być przez nią odliczona tytułem poniesienia ww. wydatków jest 2.280 zł. Użycie przez ustawodawcę, przy określaniu wielkości limitu, wyrażenia „w wysokości nieprzekraczającej kwoty 2.280 zł” (a nie „w wysokości 2.280 zł’’) wskazuje, że wysokość odliczenia uzależniona jest od intensywności (częstości) używania samochodu oraz odległości dzielącej miejsce zamieszkania osoby niepełnosprawnej od miejsca wykonywania ww. zabiegów. Wobec tego stanowisko Wnioskodawczyni w części dotyczącej odliczenia wydatków poniesionych w związku z dojazdem własnym samochodem osobowym na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne jest prawidłowe.

Natomiast w odniesieniu do wydatków poniesionych na zakup leków i suplementów wymienionych w wykazie produktów spełniających cechy „leku” zamieszczonych w Obwieszczeniu Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, wskazać należy, że stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo).

Ponieważ w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest definicji „leku” posiłkowo należy opierać się na definicjach zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.).

Z zawartych w art. 2 pkt 10, 11, 12 i 32 ww. ustawy definicji wynika, że:

*   lekiem aptecznym - jest produkt leczniczy sporządzony w aptece zgodnie z recepturą farmakopealną, przeznaczony do wydania w tej aptece;

*   lekiem gotowym - jest produkt leczniczy wprowadzony do obrotu pod określoną nazwą i w określonym opakowaniu;

*   lekiem recepturowym - jest produkt leczniczy sporządzony w aptece na podstawie recepty lekarskiej, a w przypadku produktu leczniczego weterynaryjnego - na podstawie recepty wystawionej przez lekarza weterynarii;

*   produktem leczniczym - jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne.

Wykaz produktów spełniających cechy „leku” na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został zamieszczony w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (opublikowanym w Dz. Urz. MZ z 2005 r. Nr 5 poz. 17 oraz w Dz. Urz. MZ z 2007 r. Nr 4 poz. 12 i w Dz. Urz. MZ z 2009 r. Nr 4 poz. 22 oraz w Dz. Urz. MZ z 2010 r. Nr 6 poz. 40). Ponadto do obrotu dopuszczone zostają bez konieczności uzyskania pozwolenia, produkty lecznicze sprowadzane z zagranicy, jeżeli ich stosowanie jest niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia pacjenta, pod warunkiem, że dany produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w kraju, z którego jest sprowadzany i posiada aktualne pozwolenie dopuszczenia do obrotu. Podstawą sprowadzenia takiego produktu leczniczego jest jednak zapotrzebowanie szpitala albo lekarza prowadzącego leczenie poza szpitalem, potwierdzone przez konsultanta z danej dziedziny medycyny.

Jak wynika z powyżej przywołanych przepisów wydatki związane z zakupem leków, podlegają odliczeniu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 7a pkt 12 ww. ustawy, o ile osoba niepełnosprawna posiadająca stosowne orzeczenie o niepełnosprawności, spełni następujące warunki:

*   dokona zakupu produktów spełniających cechy „leku”,

*   poniesie w danym miesiącu wydatki na ich zakup powyżej kwoty 100 zł,

*   posiada dokument potwierdzający poniesienie wydatku (np. fakturę),

*   posiada potwierdzenie przez właściwego lekarza specjalistę o konieczności stosowania zaleconego leku (stale lub czasowo).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wydatki związane z zakupem leków oraz suplementów wpływających na poprawę wyników leczenia mogą podlegać odliczeniu w ramach art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o ile stanowią leki w rozumieniu ustawy Prawo farmaceutyczne i lekarz specjalista w wydanym zaświadczeniu lub innym stosownym dokumencie, stwierdził, że Wnioskodawczyni powinna stosować je stale lub czasowo. Zatem, po spełnieniu pozostałych warunków, określonych w ustawie Wnioskodawczyni może odliczyć od dochodu kwotę faktycznie poniesioną na ich zakup, w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu, a kwotą 100 zł. Wobec tego stanowisko Wnioskodawczyni w części dotyczącej odliczenia wydatków poniesionych na zakup niezbędnych leków i suplementów jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.