Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.423.2025.2.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-04
Teza: Brak uznania Wnioskodawcy za podatnika w związku ze
sprzedażą nieruchomości gruntowej.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku uznania Pana za podatnika w związku ze sprzedażą nieruchomości
    gruntowej. Uzupełnił Pan wniosek pismem z 4 lipca 2025 r. (wpływ 4 lipca 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

5 grudnia 2024 roku, nabył Pan niezabudowaną nieruchomość gruntową w miejscowości
    (...) od A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji (dalej: „Spółka”), jako
    składnik majątkowy regulujący zobowiązanie Spółki wobec Pana z tytułu umorzenia jej
    udziałów za wynagrodzeniem. Był Pan wspólnikiem Spółki, której przedmiotem
    działalności było zarządzanie nieruchomościami, w tym: wynajem, zakup, sprzedaż,
    jednakże nie był w składzie zarządu tej spółki, pozostając w niej inwestorem.
    Przedmiotowa działka wraz z sąsiednią działką została nabyta przez Spółkę w 2006 roku,
    wówczas obie działki stanowiły jedną nieruchomość. Spółka w toku likwidacji dokonała
    podziału przedmiotowej działki, w skutek czego w ewidencji gruntów i budynków
    wyodrębniono trzy mniejsze działki. Opisywana nieruchomość gruntowa stanowi Pana
    majątek prywatny.
    Nieruchomość nie jest uzbrojona, nie była oddana w dzierżawę/najem. Wcześniej w latach
    dziewięćdziesiątych prowadził Pan działalność gospodarczą, w zakresie sprzedaży
    detalicznej bielizny w sklepie. Poza tym, nie działał i nie działa Pan jako aktywny
    przedsiębiorca.
    Aktem notarialnym z 30 sierpnia 2024 roku zobowiązał się Pan sprzedać na rzecz nabywcy
    - osoby prawnej, przedmiotową nieruchomość. Nie prowadził Pan działań reklamowych
    związanych ze zbyciem gruntu. Przedstawiciel nabywcy jest osobą znajomą likwidatora
    Spółki, w której był Pan udziałowcem. Na przedmiotową działkę składają się: grunty orne,
    grunt rolny zadrzewiony i zakrzewiony oraz grunt pod rowem. Zgodnie z Postanowieniem
    Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, na przedmiotowej
    nieruchomości nie ma możliwości prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej, wobec
    czego nie stanowi ona - zdaniem tego organu, nieruchomości rolnej, w rozumieniu art. 2
    pkt 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. W przedwstępnej umowie sprzedaży działki,
    umocował Pan Prezesa Zarządu nabywcy oraz drugą wskazaną osobę do występowania w
    Pana imieniu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nieruchomości, w sprawie
    wydania decyzji o warunkach zabudowy, decyzji środowiskowych oraz pozyskiwania i
    składania wszelkich dokumentów niezbędnych w toku postępowań przed (...), (...) oraz (...),
    KOWR, a także do występowania przed właściwym urzędem w sprawie uzyskania
    pozwolenia na wycinkę drzew. Umocowanie to wynikało z oczekiwań strony kupującej.
    Jednakże zgodnie z Pana wiedzą, do dnia zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży,
    nabywca nie uzyska decyzji o warunkach zabudowy. Jest Pan skłonny zastrzec w umowie
    przyrzeczonej, że prawo własności do działki przejdzie na nabywcę po całkowitym
    uregulowaniu płatności na poczet ceny, jednak samo wydanie działki i możliwość
    korzystania z niej przez nabywcę będzie możliwe już po podpisaniu umowy w formie aktu
    notarialnego. Chciałby się Pan upewnić, że z tytułu dokonania zbycia działki o charakterze
    rolnym, nie będzie traktowany jako podatnik VAT oraz, że transakcja sprzedaży gruntu nie
    stanowi dostawy terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2
    pkt 33 ustawy o VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Przedmiotem umowy przedwstępnej sprzedaży była działka o numerze ewidencyjnym 4,
    położona w miejscowości (...). Obecnie, w wyniku podziału administracyjnego, działka ta
    figuruje w ewidencji jako działki o numerach: 1, 2, 3. Podział tej działki został zainicjowany
    przez poprzedniego właściciela, czyli przez likwidatora Spółki A. To on wystąpił o podział
    zarówno działki nr 4, jak i sąsiedniej działki nr 5 w ramach prowadzonego procesu
    likwidacji spółki. Kupił Pan działkę nr 4 w trakcie prowadzenia postępowania
    administracyjnego, którego celem było zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
    2 lipca 2025 r. otrzymał Pan zaświadczenie z (...) Urzędu Skarbowego (...), iż począwszy od
    1 stycznia 1994 roku do dnia wydania niniejszego zaświadczenia nigdy nie był Pan
    zarejestrowany jako podatnik VAT.
    W zawartej 30 sierpnia 2024 roku umowie przedwstępnej oświadczył Pan, że przysługuje
    mu roszczenie wobec ówczesnego właściciela gruntu o przeniesienie własności

    przedmiotowej nieruchomości i zobowiązał się zbyć tę nieruchomość. 5 grudnia 2024
    roku, nabył Pan własność nieruchomości zaś Spółka doprowadziła do zwolnienia się z
    ciążącego na niej zobowiązania względem byłego wspólnika.
    Nie otrzymał Pan faktury, w związku z nabyciem własności działki. W akcie notarialnym
    przenoszącym własność działki na Pana brak jest wyszczególnionego podatku od towarów
    i usług od transakcji przeniesienia własności działki rolnej w zamian za zwolnienie z
    zobowiązania pieniężnego. Nie dokonał Pan zatem odliczenia ewentualnego podatku w
    związku z nabyciem przedmiotowej nieruchomości.
    Działka stanowi Pana składnik majątku. Nie użytkował Pan gruntu ani nie przeprowadzał
    żadnych robót. Nie prowadził Pan działalności rolniczej. Działka jest zarośnięta krzewami i
    w tym stanie nie nadaje się pod uprawę. Nie wykonywał Pan czynności zarobkowych z
    wykorzystaniem przedmiotowej nieruchomości, w tym korzystających ze zwolnienia z
    podatku VAT. Pełnomocnictwo zostało udzielone dla potrzeb realizowanej przez nabywcę
    działalności, było warunkiem koniecznym zawarcia transakcji, stawianym przez
    potencjalnego nabywcę. Zdarzyło się Panu wraz z żoną sprzedać wcześniej wspólną
    działkę rolną, której właścicielami byli Państwo przez 14 lat. Nie prowadził Pan żadnych
    działań zmierzających do zwiększenia wartość nieruchomości: nie urządzał sieci
    wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, energetycznej, nie karczował krzewów. Nie prowadził
    też żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działki, nie zamieszczał ogłoszeń o
    sprzedaży działki. Potencjalny nabywca dowiedział się o zbyciu działki nr 4 od likwidatora
    Spółki, następnie zgłosił się on do Pana i złożył propozycję nabycia przedmiotowej działki -
    argumentując, że jak będzie właścicielem działek 4 i 5 to będzie mógł lepiej wykorzystać
    przestrzeń w swoim procesie inwestycyjnym. Niezabudowana nieruchomość nie jest
    objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego.
    Pytania
    Czy prawidłowe jest Pana stanowisko, iż w opisywanym stanie faktycznym (zdarzeniu
    przyszłym) realizując sprzedaż gruntu nie będzie Pan działał w charakterze podatnika
    podatku VAT?
    Z ostrożności chciałby Pan zadać dodatkowe pytanie, na wypadek gdyby jednak Dyrektor
    KIS uznał, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w rozumieniu VAT: czy prawidłowym
    jest zastosowanie dla opisywanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zwolnienia z
    VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, zdefiniowaną w kolejnym ustępie art.
    15, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W niniejszym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) niewątpliwie osoba prawna, która
    zobowiązała się nabyć nieruchomość gruntową, jest podmiotem prowadzącym działalność
    gospodarczą związaną z obrotem nieruchomościami i podlegającym pod regulacje prawne
    w zakresie VAT. Jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15
    września 2011 r. w sprawach o sygn. C-180/10 i C-181/10: czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Mając na względzie odrębność podmiotową Spółki, w której był Pan udziałowcem, należy
    uznać, że planowana transakcja zbycia nieruchomości gruntowej przez Pana (osobę

    fizyczną) nie wykazuje znamion zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru
    działalności w zakresie handlu nieruchomościami. Nie prowadził Pan bowiem we własnym
    imieniu i na własną rzecz działań zmierzających do zwiększenia wartości nieruchomości
    oraz akcji reklamowych. Sprzedaż gruntu jest dla Pana zdarzeniem o charakterze
    incydentalnym, a jej przedmiotem jest Pana majątek prywatny. Wszelkie czynności
    rozpoczęte przed nabyciem gruntu przez kupującego, są działaniami w jego własnym
    interesie i w celu realizacji planowanego przedsięwzięcia gospodarczego na
    zarezerwowanej działce. Podobnie sytuację ocenił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    z 23 kwietnia 2025 roku sygn. I FSK 2150/21 w zbliżonych okolicznościach faktycznych.
    Wobec czego stoi Pan na stanowisku, że podczas transakcji zbycia nieruchomości, nie
    będzie działać w charakterze podatnika VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Gdyby
    jednak Dyrektor KIS był odmiennego zdania, zasadna stanie się interpretacja art. 43 ust. 1
    pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, dla opisywanego stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego).
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych
    innych niż tereny budowlane.
    W niniejszym stanie faktycznym przedmiotem dostawy będzie niewątpliwie teren
    niezabudowany.
    Art. 2 pkt 33 precyzuje, że przez tereny budowlane należy rozumieć grunty przeznaczone
    pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Co istotne dla sprawy, przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT należy
    rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, co jest pojęciem
    szerszym od cywilnoprawnego przeniesienia własności.
    W interpretacji indywidualnej z 14 sierpnia 2018 roku, o sygn. 0111-KDIB3-
    1.4012.484.2018.1.BW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej argumentował iż: „W
    orzecznictwie i doktrynie podkreśla się przy tym, że z punktu widzenia opodatkowania
    czynności podatkiem VAT istotne jest nie tyle przeniesienie prawa własności, lecz
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Zatem, chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Użycie określenia „jak właściciel” oznacza, że moment powstania
    obowiązku podatkowego nie jest uzależniony od przeniesienia prawa własności rzeczy, ale
    uzyskania możliwości ekonomicznego dysponowania rzeczą przez nabywcę. Definicję
    „dysponowania rzeczą jak właściciel”, należy rozumieć szeroko.
    Wydanie rzeczy rozumieć należy zatem w znaczeniu potocznym, tj. jako fizyczne
    umożliwienie dysponowania towarem. Niemniej jednak wydanie musi nastąpić w związku
    z dostawą towarów”.
    Także pkt 2 art. 7 ust. 1 konstytuuje, iż dostawą towarów jest wydanie towarów na
    podstawie umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa
    przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą
    zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione. W analizowanym przypadku,
    podpisanie umowy przyrzeczonej wraz z wydaniem gruntu nastąpi, wcześniej niż
    ewentualne uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości. Późniejsze
    przeniesienie cywilnoprawnego prawa własności ma zabezpieczać płatność na rzecz
    sprzedającego. Powyższe rozważania związane z momentem dokonania dostawy na
    gruncie VAT, skorelowane z definicją terenów budowlanych prowadzą do wniosku, że nie
    dokona Pan dostawy terenu budowlanego. Co za tym idzie, w razie uznania, że działa Pan
    w charakterze podatnika VAT, dostawa ta będzie zwolniona z podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem, na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    (gruntów) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    tego podatku.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy:
    1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.

    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C#180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,

    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości, istotne jest zatem, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży podjął lub podejmie Pan
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, co skutkowałoby koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z opisu sprawy wynika, że nabył Pan niezabudowaną nieruchomość gruntową jako
    składnik majątkowy regulujący zobowiązanie Spółki wobec Pana z tytułu umorzenia jej
    udziałów za wynagrodzeniem. Przedmiotem umowy przedwstępnej sprzedaży była działka
    o numerze ewidencyjnym 4. Obecnie, w wyniku podziału administracyjnego, działka ta
    figuruje w ewidencji jako działki o numerach: 1, 2, 3. Nieruchomość gruntowa stanowi
    Pana majątek prywatny. Nieruchomość nie jest uzbrojona, nie była oddana w dzierżawę
    /najem. Aktem notarialnym z 30 sierpnia 2024 roku zobowiązał się Pan sprzedać na rzecz
    nabywcy - osoby prawnej, przedmiotową nieruchomość. Nie prowadził Pan działań
    reklamowych związanych ze zbyciem gruntu. Przedstawiciel nabywcy jest osobą znajomą
    likwidatora Spółki, w której był Pan udziałowcem. W przedwstępnej umowie sprzedaży
    działki, umocował Pan Prezesa Zarządu nabywcy oraz drugą wskazaną osobę do
    występowania w Pana imieniu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym
    nieruchomości, w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, decyzji
    środowiskowych oraz pozyskiwania i składania wszelkich dokumentów niezbędnych w
    toku postępowań przed (...), (...) oraz (...), KOWR, a także do występowania przed
    właściwym urzędem w sprawie uzyskania pozwolenia na wycinkę drzew. Umocowanie to
    wynikało z oczekiwań strony kupującej. Jednakże zgodnie z Pana wiedzą, do dnia zawarcia
    umowy przyrzeczonej sprzedaży, nabywca nie uzyska decyzji o warunkach zabudowy.
    Działka stanowi Pana składnik majątku. Nie użytkował Pan gruntu ani nie przeprowadzał
    żadnych robót. Nie prowadził Pan działalności rolniczej. Działka jest zarośnięta krzewami i
    w tym stanie nie nadaje się pod uprawę. Nie wykonywał Pan czynności zarobkowych z
    wykorzystaniem przedmiotowej nieruchomości, w tym korzystających ze zwolnienia z
    podatku VAT. Pełnomocnictwo zostało udzielone dla potrzeb realizowanej przez nabywcę
    działalności, było warunkiem koniecznym zawarcia transakcji, stawianym przez
    potencjalnego nabywcę.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą gruntu, będzie Pan
    występował jako podatnik podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym czy sprzedaż ta będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W tym celu należy ustalić, czy dla opisanej transakcji wystąpi Pan w roli podatnika podatku
    od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT -
    co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy.

    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala Pana zaangażowania w
    odniesieniu do sprzedaży gruntu nie wykracza poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek
    świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działki, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że
    sprzedaż przez Pana działki gruntu wypełni przesłanki prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że nie wykorzystywał Pan nieruchomości w żaden sposób,
    zarówno na cele prywatne, jak i na cele działalności gospodarczej. Nieruchomość nie była
    przedmiotem najmu lub dzierżawy. Nie użytkował Pan gruntu ani nie przeprowadzał
    żadnych robót. Nie prowadził Pan działalności rolniczej. Działka jest zarośnięta krzewami i
    w tym stanie nie nadaje się pod uprawę. Nie wykonywał Pan czynności zarobkowych z
    wykorzystaniem przedmiotowej nieruchomości, w tym korzystających ze zwolnienia z
    podatku VAT.
    Wskazał Pan, że w przedwstępnej umowie sprzedaży działki, umocował Pan Prezesa
    Zarządu nabywcy oraz drugą wskazaną osobę do występowania w Pana imieniu w
    postępowaniu administracyjnym dotyczącym nieruchomości, w sprawie wydania decyzji o
    warunkach zabudowy, decyzji środowiskowych oraz pozyskiwania i składania wszelkich
    dokumentów niezbędnych w toku postępowań przed (...), (...) oraz (...), KOWR, a także do
    występowania przed właściwym urzędem w sprawie uzyskania pozwolenia na wycinkę
    drzew. Umocowanie to wynikało z oczekiwań strony kupującej. Pełnomocnictwo zostało
    udzielone dla potrzeb realizowanej przez nabywcę działalności, było warunkiem
    koniecznym zawarcia transakcji, stawianym przez potencjalnego nabywcę.
    Ponadto nie prowadził Pan żadnych działań zmierzających do zwiększenia wartość
    nieruchomości: nie urządzał sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, energetycznej, nie
    karczował krzewów. Nie prowadził też żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży
    działki, nie zamieszczał ogłoszeń o sprzedaży działki. Potencjalny nabywca dowiedział się o
    zbyciu działki od likwidatora Spółki, następnie zgłosił się on do Pana i złożył propozycję
    nabycia przedmiotowej działki - argumentując, że jak będzie właścicielem działek 4 i 5 to
    będzie mógł lepiej wykorzystać przestrzeń w swoim procesie inwestycyjnym.
    A zatem należy stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku nie podejmował i nie zamierza
    Pan podjąć aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Działania podjęte przez Pana należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zakres podjętych czynności w odniesieniu do posiadanej nieruchomości w żadnym
    wypadku nie pozwala na uznanie, że Pana działalność w zakresie zbycia opisanej
    nieruchomości ma charakter profesjonalny.
    Ponadto należy w tym miejscu podkreślić, że wszelkie czynności podjęte przez nabywcę
    nieruchomości na mocy udzielonego przez Pana pełnomocnictwa, zostały podjęte w
    interesie przyszłego, skonkretyzowanego nabywcy.
    Zatem mając powyższe na uwadze, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, samo
    udzielenie pełnomocnictwa Prezesowi Zarządu nabywcy oraz wskazanej osobie do
    wykonania określonych czynności w celu dostosowania gruntu do potrzeb nabywcy po
    zawarciu umowy przedwstępnej nie powoduje, że zostanie Pan z tego powodu uznany za
    podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą.
    W konsekwencji analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z
    15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że

    planowana przez Pana sprzedaż nieruchomości gruntowej nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z
    tą transakcją uznać Pana za podatnika tego podatku. Przy sprzedaży nieruchomości
    gruntowej skorzysta więc Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której
    unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.
    W związku z powyższym, z tytułu planowanej sprzedaży nieruchomości gruntowej nie
    będzie Pan podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącym działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym sprzedaż
    nieruchomości gruntowej nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Z uwagi na uznanie, że sprzedaż nieruchomości gruntowej nie będzie stanowiła czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy odstępuję od udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2.

## Dodatkowe informacje

Zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie
      w przypadku uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.
    W związku z powyższym, nienależną opłatę w kwocie 40 zł, uiszczoną 3 lipca 2025 r.,
    zwrócę - stosownie do art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej – na rachunek, z którego
    dokonano opłaty za wniosek, zgodnie z dyspozycją zawartą we wniosku.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.