Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.863.2023.11.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Obowiązki płatnika w związku z opłacaniem polisy OC.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
umowa-umowa ubezpieczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 listopada 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 listopada 2023 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie – pismem złożonym 6 lutego 2024 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X S.A. (dalej: „Wnioskodawca”) zawarł z towarzystwem ubezpieczeniowym jako
    ubezpieczający, umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie
    ubezpieczenia ochrony skarbowej i podatkowej, w ramach której ubezpieczonymi będą
    osoby zatrudnione u Wnioskodawcy.
    Zawarte ubezpieczenie podlega stosowanym przez ubezpieczyciela warunkom
    ubezpieczenia dotyczącym odpowiedzialności cywilnej zawodowej osób wykonujących
    czynności księgowe, obejmujące obsługę kadrowo-płacową Wnioskodawcy, wraz z
    klauzulami dodatkowymi w zakresie ochrony dla każdej osoby ubezpieczonej wynikająca z
    postępowania karnoskarbowego oraz w zakresie ochrony dla każdej osoby ubezpieczonej
    wynikające z roszczenia podmiotu obowiązanego.
    Ubezpieczenie obejmie sytuacje, w których w związku ze stosowaniem przepisów prawa
    podatkowego osoba ubezpieczona będzie mogła być pociągnięta do odpowiedzialności za
    szkody będące wynikiem popełnionego przez nią uchybienia. Ubezpieczenie obejmie
    zasadniczo w szczególności: koszty obrony, koszty odzyskania dobrego imienia, koszty
    wsparcia psychologicznego, wydatki na kaucje, poręczenia, gwarancje, złożenie środków
    pieniężnych do depozytu oraz koszty związane z postępowaniem dotyczącym wolności lub
    mienia, koszty postępowania karnego, koszty postępowania przygotowawczego, koszty
    porady prawnej, tryb awaryjny ponoszenia kosztów przez osobę ubezpieczoną,
    postępowania porządkowe czy grzywny i kary.
    Zawarte ubezpieczenie jest ubezpieczeniem bezimiennym, o charakterze otwartym w
    zakresie kręgu osób objętych ubezpieczeniem. Krąg ubezpieczonych nie jest
    identyfikowany na podstawie danych osobowych, warunki ubezpieczenia nie wymagają
    skonkretyzowania ww. ubezpieczonych, bowiem przy szeroko określonym kręgu
    ubezpieczonych nie ma takiej możliwości. Szczegółowe warunki ubezpieczenia zostały
    wskazane w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia (dalej: „OWU”).
    Osobą ubezpieczoną jest dowolny pracownik Działu Usług Kadrowo-Płacowych
    Wnioskodawcy, który przed okresem ubezpieczenia lub podczas okresu ubezpieczenia był
    /jest zatrudniony przez Wnioskodawcę na podstawie umowy o pracę lub innej umowy
    cywilnoprawnej, któremu Wnioskodawca wypłaca wynagrodzenie i ma prawo kierować
    wykonywaniem przez niego obowiązków, wydawać wiążące polecenia oraz sprawować
    nad nim nadzór, ale wyłącznie w czasie i zakresie, w jakim osoba ubezpieczona
    wykonywała czynności księgowe dla Wnioskodawcy i w Jego imieniu lub wykonywała te

    czynności. Czynności księgowe oznaczają całokształt czynności wykonywanych przez
    osoby ubezpieczone, związanych z rachunkowością, obsługą kadrowo-płacową oraz
    występowaniem Wnioskodawcy w charakterze podatnika, płatnika lub inkasenta
    należności podatkowych oraz wszelkich innych danin publicznych, w zakresie określonym
    przepisami prawa.
    Polisa obejmuje jeden limit sumy ubezpieczenia dla ubezpieczonej grupy.
    W trakcie jej trwania może dochodzić do zmian wynikających m.in. ze zmian na
    zajmowanych stanowiskach np. awans, zmiany wykonywanych czynności np. pracownik
    nie będzie już podpisywać danej deklaracji, kontaktować się z pracownikami, składać
    oświadczeń w imieniu Wnioskodawcy, czy też związanych z zakończeniem lub
    rozpoczęciem zatrudnienia u Wnioskodawcy.
    Do zawartej polisy nie jest sporządzana lista osób ubezpieczonych, bowiem w trakcie jej
    trwania możliwe są zmiany w stanie zatrudnienia.
    Ubezpieczenie ukierunkowane jest na zdarzenia będące następstwem wykonywania
    czynności tylko w związku z wypełnianiem przez daną osobę określonej funkcji w ramach
    zatrudnienia w okresie. Katalog osób ubezpieczonych jest więc otwarty, całkowicie
    bezimienny, bezstanowiskowy oraz zmienny w czasie.
    Z uwagi na zróżnicowany zakres obowiązków osób ubezpieczonych, w praktyce w różnym
    stopniu w stosunku do tych osób będzie działać ochrona ubezpieczeniowa zdefiniowana
    w warunkach ubezpieczenia. Jest to związane z tym, że osoby objęte polisą wykonują
    różnorodne funkcje, z którymi w praktyce w różnym stopniu powiązane jest ryzyko
    wystąpienia ewentualnych uchybień i nieprawidłowości. W grupie osób objętych polisą
    znajdą się osoby zajmujące się czynnościami w różnym stopniu eksponowanym na ryzyka,
    w tym też osoby nadzorujące pracę tych osób. Suma gwarancyjna jest wspólna dla
    wszystkich osób ubezpieczonych wykonujących czynności objęte polisą. Może też wystąpić
    sytuacja, gdy jedno zdarzenie jednej osoby wyczerpie całą sumę gwarancyjną dla
    wszystkich objętych polisą - wówczas do końca okresu ubezpieczenia może nie być
    ochrony dla żadnej z osób, która wykonuje czynności objęte polisą. Suma gwarancyjna nie
    jest wprost uzależniona od rodzaju stanowisk objętych ubezpieczeniem. Składka
    ubezpieczeniowa ma charakter zryczałtowany i po ustaleniu liczby osób objętych
    ubezpieczeniem nie będzie już zmieniana jej wysokość. Zgoda osób ubezpieczonych na
    objęcie ubezpieczeniem nie będzie wymagana.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Dokonując zakupu polisy Wnioskodawca znał wysokość składki. Została ona
    przedstawiona przez firmę ubezpieczeniową w ofercie po jej skalkulowaniu na potrzeby
    spółki. Umowa ubezpieczenia została zawarta w drodze zaakceptowania przez
    Wnioskodawcę oferty ubezpieczyciela.
    Składka została opłacana za cały rok z góry. Nie została i nie zostanie zwrócona
    Wnioskodawcy czy osobom ubezpieczonym w jakiejkolwiek formie. Wysokość pełnej
    składki za czas trwania ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczyciel ustalił po dokonaniu
    indywidualnej oceny ryzyka. Składka ubezpieczeniowa ustalana jest ryczałtowo i nie jest
    bezpośrednio zależna od liczby ubezpieczonych. Opłacona składka nie będzie zwracana
    Wnioskodawcy przez osoby ubezpieczone w żadnej wysokości i w jakiejkolwiek formie.
    Zgodnie z OWU, obciążenie przez Wnioskodawcę, jako ubezpieczającego, poszczególnych
    ubezpieczonych kosztem składki ubezpieczeniowej lub jej części, wymagałoby uprzedniej
    pisemnej zgody ubezpieczyciela. Wnioskodawca nie zamierza obciążać ubezpieczonych
    kosztami polisy, a tym samym występować o ww. zgodę.
    Zasadniczo beneficjentem odszkodowania jest ubezpieczony, definiowany jako osoba
    ubezpieczona oraz podmiot obowiązany. Osoba ubezpieczona została już zdefiniowana
    we wniosku o interpretację. Z kolei podmiot obowiązany jest definiowany przez OWU jako
    ubezpieczający oraz podmioty z nim stowarzyszone. Zgodnie z zawartą polisą

    ubezpieczającym jest Wnioskodawca. Tym samym beneficjentem ewentualnego
    odszkodowania z OC może być zarówno Wnioskodawca, jako ubezpieczony, jak również
    pracownik jako osoba ubezpieczona.
    Polisa obejmuje pracowników Działu Usług Kadrowo-Płacowych, którzy przed okresem
    ubezpieczenia lub podczas okresu ubezpieczenia byli/są zatrudnieni przez Wnioskodawcę,
    ale wyłącznie w czasie i zakresie, w jakim tacy pracownicy wykonywali czynności dla
    Wnioskodawcy.
    Polisa nie obejmuje przedmiotu działalności Wnioskodawcy.
    Zarówno Wnioskodawca jako ubezpieczony, jak i pracownik jako osoba ubezpieczona są
    uprawnieni do składania wniosków o wypłatę świadczeń z polisy. Uzależnia to charakter
    zdarzenia oraz rodzaj odpowiedzialności pokrywanych polisą. Zgodnie z OWU,
    Wnioskodawca jako ubezpieczający działa w imieniu ubezpieczonych pracowników we
    wszystkich sprawach związanych z zawarciem umowy. Ubezpieczyciel zwraca się również
    do Wnioskodawcy jako ubezpieczającego z prośbą o wskazanie kolejności rozpatrywania
    poszczególnych spraw zgłoszonych w ramach danego zgłoszenia. Dodatkowo,
    Wnioskodawca jako ubezpieczony jest zobowiązany do bezzwłocznego przekazywania za
    pośrednictwem podmiotu koordynującego, zawiadomienia o podniesionym wobec niego
    roszczeniu.
    Zgodnie z OWU, ubezpieczony oznacza osobę ubezpieczoną (zdefiniowaną już we wniosku
    o interpretację ) oraz podmiot obowiązany, który OWU definiuje też jako ubezpieczającego
    (zatem również Wnioskodawcę). Uprawnionym zatem do otrzymania świadczeń z polisy
    zdefiniowanym w OWU jest ww. ubezpieczony. Przy czym Wnioskodawca jako
    ubezpieczony jest uprawniony do świadczeń z polisy w zakresie odpowiedzialności
    cywilnej (OC), z kolei pracownik, jako osoba ubezpieczona, uprawniona jest do świadczeń
    z polisy w zakresie odpowiedzialności cywilnej (OC) oraz karnej skarbowej. Ubezpieczyciel
    może przy tym również wypłacać osobie ubezpieczonej zaliczkę na pokrycie kosztów
    obrony oraz wszelkich innych kosztów objętych ochroną w ramach ubezpieczenia
    ponoszonych w związku z roszczeniem przed jego ostatecznym zakończeniem, w miarę
    ponoszenia tych kosztów.
    Wnioskodawca nie ma żadnej możliwości dysponowania wpłaconymi tytułem składek
    ubezpieczeniowych środkami. Środki te zostały bowiem uregulowane na konto
    ubezpieczyciela, stanowią własność ubezpieczyciela i nie podlegają zwrotowi.
    Polisa nie przewiduje możliwości odzyskania wpłaconej składki ubezpieczeniowej.
    Składka ubezpieczeniowa jest zryczałtowana. Wnioskodawca nie zna formuły czy zasad
    ustalania oraz wyliczania składki przez ubezpieczyciela. Wysokość składki za czas trwania
    ochrony, ubezpieczyciel ustala po dokonaniu indywidualnej oceny ryzyka.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem przez Wnioskodawcę z ubezpieczycielem umowy
    ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz uiszczaniem z tego tytułu przez
    Wnioskodawcę składki ubezpieczeniowej u osób objętych ochroną ubezpieczeniową w
    ramach polisy grupowej powstanie przychód z nieodpłatnego świadczenia i w związku z
    tym Wnioskodawca jako płatnik będzie obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z zawarciem opisanej w stanie faktycznym umowy
    ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz uiszczaniem z tego tytułu składki
    ubezpieczeniowej u osób, które będą objęte ochroną ubezpieczeniową, nie powstanie
    przychód z nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie

    zobowiązany do obliczenia i pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych z tytułu objęcia ochroną ubezpieczeniową w stosunku do żadnej z osób
    ubezpieczonych.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „uPIT”),
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają więc wszelkiego
    rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w
    cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Z kolei w myśl art. 11 ust. 1 uPIT, przychodami, poza otrzymanymi lub postawionymi do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniędzmi i wartościami pieniężnymi oraz
    wartościami otrzymanych świadczeń w naturze, są również wartości otrzymanych innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Tym samym, za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego,
    zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane
    przez podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na
    rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne, to
    jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Pojęcie innych nieodpłatnych świadczeń było przedmiotem rozważań Trybunału
    Konstytucyjnego w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13. W wyroku tym, Trybunał
    wskazał, jakie warunki muszą być spełnione, aby przysporzenie majątkowe mogło być
    zakwalifikowane jako przychód z innych nieodpłatnych świadczeń. Zaznaczyć przy tym
    trzeba, że Trybunał podzielił stanowisko wyrażone w uchwałach NSA z 24 maja 2010 r.
    sygn. akt II FPS 1/10 oraz z 24 października 2011 r. sygn. akt II FPS 7/10, zgodnie z którym
    w zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy.
    W ocenie Trybunału, do kategorii innych nieodpłatnych świadczeń należą świadczenia,
    które:
      zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie);
      zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść;
      korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W ocenie Wnioskodawcy, w sprawie będącej przedmiotem wniosku o interpretację trudno
    uznać, aby świadczenie w postaci polisy było w wyłącznym interesie pracownika jako
    ubezpieczonego. Zawarcie umowy ubezpieczenia na warunkach wskazanych w opisie
    stanu faktycznego wskazuje, że wydatek poniesiony w przez Wnioskodawcę jest
    wydatkiem bezpośrednio związanym z prowadzoną przez Niego działalnością. To w
    interesie Wnioskodawcy jest takie ułożenie warunków pracy, aby wystąpienie zdarzeń

    objętych polisą, nie stanowiło czynnika zaburzającego funkcjonowanie przedsiębiorstwa.
    Co może wystąpić zwłaszcza w obszarach, w których przepisy prawa są niestabilne,
    złożone i niejednokrotnie niejasne.
    Zawierając polisę Wnioskodawca nie dąży do zaspokojenia potrzeb pracowników obszaru
    kadr i płac, ale dąży do zoptymalizowania działań podejmowanych przez pracowników,
    zwiększa ich komfort i poczucie bezpieczeństwa przy podejmowaniu decyzji związanych z
    prowadzonymi rozliczeniami, czym wpływa na efektywność procesów kadrowo-płacowych
    w firmie, które mają niewątpliwy wpływ nie tylko na zysk przedsiębiorstwa, ale jego
    postrzeganie jako pracodawcy. Wydatek na polisę wpisuje się w obowiązki pracodawcy w
    zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Realizowane są one poprzez zmniejszenie
    narażenia pracowników na stres, który wpływa nie tylko na osoby na niego narażone, ale
    także na personalne stosunki i relacje wewnątrz struktury Wnioskodawcy. Mniejszy stres
    zwiększa wydajność, tym samym redukuje koszty i przyczynia się do maksymalizacji
    przychodów. Zapobiega zjawiskom utraty zaufania klientów, spadku wydajności danego
    pracownika, jakości i efektywności jego pracy, utraty pracowników, długoterminowych
    zwolnień zdrowotnych, czy pomyłek pracowników.
    Odnosząc się z kolei do świadczenia za zgodą pracownika, tj. dobrowolnego skorzystania z
    polisy, Wnioskodawca pragnie zauważyć, że zgodnie z postanowieniami umowy
    ubezpieczeniowej, polisą objęty jest dowolny pracownik działu kadrowo#płacowego, który
    przed okresem ubezpieczenia lub podczas okresu ubezpieczenia był zatrudniony przez
    Wnioskodawcę na podstawie umowy o pracę.
    Zatem, sam już fakt zatrudnienia w dziale kadrowo-płacowym oznacza, że pracownik
    objęty jest rozważaną polisą. Pracownik nie ma wpływu na okoliczność objęcia jego osoby
    jej zakresem. Nie ma możliwości niewyrażenia zgody, bowiem automatycznie jest nią
    obejmowany z mocy zatrudnienia jako pracownik działu. Nie ma więc tutaj dobrowolności
    wskazanej orzeczeniem Trybunału.
    Wydatek Wnioskodawcy na ochronę ubezpieczeniową nie stanowi zapłaty dla pracownika.
    Polisa nie kreuje korzyści, którą pracownik otrzymuje do własnej dyspozycji i którą może
    swobodnie zarządzać i rozporządzać, przeznaczając je na zaspokojenie własnych potrzeb.
    Co więcej, krąg osób objętych ubezpieczeniem na dzień zapłaty składki ubezpieczeniowej
    nie tworzy zbioru zamkniętego, jest otwarty i w pewien sposób nieograniczony. Mocą
    ochronną polisy objęte są osoby mające różny zakres obowiązków, uprawnień
    decyzyjnych i odpowiedzialności. Tym samym różne jest prawdopodobieństwo, jak też
    możliwość spowodowania przez nie zdarzenia rodzącego obowiązek odszkodowawczy.
    Wpływa to tym samym na brak możliwości ustalenia przypadającej na poszczególne osoby
    części składki ubezpieczeniowej. Nie sposób więc dopatrzyć się wymierności świadczenia z
    polisy per ubezpieczony. Wręcz przeciwnie, ewentualna wymierność jest dostępna w
    sposób ogólny dla wszystkich ubezpieczonych. A na ten aspekt zwraca również
    wspomniany wyrok Trybunału.
    Zgodnie z treścią art. 805 § 1 ustawy Kodeks cywilny, umową ubezpieczenia ubezpieczyciel
    zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone
    świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający
    zobowiązuje się zapłacić składkę.
    Z kolei stosownie do art. 808 § 1 Kodeksu cywilnego, ubezpieczający może zawrzeć
    umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany
    w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia.
    Jednocześnie, roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie
    przeciwko ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela
    może on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu. Celem umowy ubezpieczenia jest
    zatem udzielenie ubezpieczonemu ochrony na wypadek określonego w umowie ryzyka, w
    zamian za opłacenie składki. Istotą polisy ubezpieczeniowej jest zatem ochronna.
    Opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest

    umowa zasadniczo powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana
    jest umowa. Świadczeniem nieodpłatnym jest w takim przypadku ochrona z polisy na
    wypadek zaistnienia zdarzenia przewidzianego w umowie ubezpieczenia.
    Z brzmienia przywołanego już art. 11 ust. 1 uPIT wynika jednak, że opodatkowaniu może
    podlegać tylko przychód ze świadczeń nieodpłatnych, faktycznie otrzymanych. Zatem w
    rzeczywistości realnie powiększających aktywa ubezpieczonego. W rezultacie ustalenie
    przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga nie tylko precyzyjnego
    ustalenia wartości świadczenia ale również wskazania osoby będącej beneficjentem
    ubezpieczenia. W tej materii Wnioskodawca zajął już swoje stanowisko powyżej, referując
    do tez orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13.
    Reasumując, status ubezpieczonego w przedstawionym stanie faktycznym jest
    uzależniony od spełnienia określonych przesłanek, które jednak nie są zdarzeniem
    pewnym. Polisa ma charakter grupowy. Na dzień zapłaty składki nie są dokładnie znane
    wszystkie osoby objęte ochroną, w tym w przyszłości. W rozpatrywanej sprawie krąg osób
    objętych ubezpieczeniem jest identyfikowany z nazwy działu ubezpieczonych
    pracowników, ale nie tworzy on zbioru zamkniętego, jest nieograniczony, bezimienny i z
    założenia zmienny. W efekcie, skoro nie można wskazać beneficjenta z polisy w sposób
    zindywidualizowany, to nie ma też dostatecznych przesłanek, pozwalających przypisać
    korzyść ubezpieczeniową konkretnej osobie. Co więcej, zakres obowiązków, uprawnień
    decyzyjnych oraz odpowiedzialności osób objętych ubezpieczeniem, jest różny i
    niemożliwe jest ustalenie faktycznej i realnej wartości świadczenia.
    W konsekwencji osoby ubezpieczone, bez względu na moment objęcia ubezpieczeniem w
    dacie zapłaty składki czy w późniejszym terminie, nie uzyskują przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Oznacza to, że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do odprowadzenia zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu ponoszenia kosztów związanych z
    objęciem ubezpieczeniem osób objętych ochroną ubezpieczeniową wymienionych w
    opisie stanu faktycznego.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają interpretacje wydane przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej. Przykładowo i przekrojowo w osi czasu:
      · interpretacja indywidualna z 2 sierpnia 2019 r. sygn. 0112#KDIL3#1.4011.132.2019.4.
        AMN: „(...) skoro nie ma możliwości określenia przychodu przypadającego na każdą
        z ubezpieczonych osób (odpowiadającego określonej części składki
        ubezpieczeniowej), nie można mówić o powstaniu przychodu z tytułu
        nieodpłatnego świadczenia na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych”;
      · interpretacja indywidualna z 20 września 2023 r. sygn. 0115#KDIT2.4011.415.2023.1.
        ENB: „(...) skoro nie można wskazać beneficjenta tej konkretnej umowy
        ubezpieczenia w sposób zindywidualizowany, to nie ma też dostatecznych podstaw
        by przypisać korzyść ubezpieczeniową konkretnej osobie. Dodatkowo, podkreślić
        należy, że zakres obowiązków, uprawnień decyzyjnych oraz odpowiedzialności osób
        objętych ubezpieczeniem, bądź osób które w przyszłości mogą zostać objęte
        ubezpieczeniem, jest różny i niemożliwym jest ustalenie realnej wartości
        świadczenia. Wobec powyższego, w analizowanej sprawie ustalenie przychodu z
        tytułu nieodpłatnego świadczenia nie jest możliwe, co wynika z faktu, że krąg osób
        objętych ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej nie tworzy zbioru
        zamkniętego, jest nieograniczony. W konsekwencji osoby ubezpieczone - bez
        względu na to czy miały status osoby ubezpieczonej w dacie zapłaty składki czy
        uzyskają ten status w późniejszym czasie - nie uzyskują przychodu podlegającego
        opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych”.
    Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach:

      · z 7 września 2021 r. sygn. akt II FSK 216/19: „Z powyższego wynika, że w przypadku,
        gdy osoby ubezpieczone nie zostały z góry określone w umowie (załączniku do
        umowy, aneksie lub innym dokumencie) w sposób pozwalający na ich jednoznaczną
        identyfikację, jako osób ubezpieczonych od odpowiedzialności cywilnej, lecz są
        identyfikowane dopiero w chwili zajścia wypadku ubezpieczeniowego lub w chwili
        spełnienia świadczenia przez ubezpieczyciela, nie jest możliwe ustalenie przychodu
        w postaci otrzymania nieodpłatnych świadczeń przez poszczególnych
        ubezpieczonych, ponieważ brak jest podstaw do przyporządkowania im składek w
        dacie zawarcia umowy i opłacenia ich przez spółkę. (...) Skoro nie ma możliwości
        określenia przychodu przypadającego na każdą z ubezpieczonych osób
        (odpowiadającego określonej części składki ubezpieczeniowej), nie można mówić o
        powstaniu przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia na podstawie art. 11 ust.
        1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym Wnioskodawca
        nie będzie zobowiązany do naliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od
        osób fizycznych”;
        z 9 września 2020 r. sygn. akt II FSK 2186/18: „(...) objęcie ochroną
        ubezpieczeniową osób pełniących w organach spółki różne funkcje oznacza, że
        osoby te mają różny zakres obowiązków, uprawnień decyzyjnych i
        odpowiedzialności, co powoduje, iż różne jest też prawdopodobieństwo, czy też
        możliwość spowodowania przez nie zdarzenia rodzącego obowiązek
        odszkodowawczy. Mając na względzie, że X ma być „bezimienna”, a zakres
        odpowiedzialności poszczególnych osób pełniących funkcje w zarządzie spółki
        jest różny, to zachodzi konieczność ustalenia, jaka część składki
        ubezpieczeniowej przypada na poszczególne osoby. Zdaniem Naczelnego Sądu
        Administracyjnego udzielona poszczególnym członkom, zarządu spółki i rady
        nadzorczej, ochrona nie będzie równa. W konsekwencji części składki
        ubezpieczeniowej, przypadające na poszczególne osoby pełniące funkcje w
        organach, winny być zindywidualizowane (...) skoro nie ma możliwości określenia
        wysokości przychodu przypadającego na konkretną osobę, w tym
        zarządzającego (prezesa zarządu i innych członków organów spółki), czyli
        wartości przychodu z nieodpłatnych świadczeń, to zgodnie z regulacją zawartą w
        art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f., nie może być on uwzględniony w podstawie
        opodatkowania i w konsekwencji opodatkowany”.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 9 lutego 2024 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0113-KDIPT2-3.4011.863.2023.4.NM, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 12 lutego 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    7 marca 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu.
    Wnieśli Państwo o:
      uchylenie Interpretacji w całości oraz
      zasądzenie od Organu podatkowego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania
      według norm prawem przepisanych.

    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 12 września 2024 r. sygn. akt I
    SA/Wr 251/24 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II 1639/24 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok – którym WSA uchylił interpretację z 9 lutego 2024 r. znak 0113-KDIPT2-
    3.4011.863.2023.4.NM – stał się prawomocny 8 kwietnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz Naczelny Sąd Administracyjny
      ww. wyrokach;
      ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    „Przychód” w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia, które mają charakter:
      pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;
      niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne
      świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia
      polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).
    Zasady ustalania wartości świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń i
    świadczeń częściowo odpłatnych reguluje przy tym art. 11 ust. 2-2c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Źródła przychodów – stosunek służbowy i działalność wykonywana osobiście
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta,
      2) działalność wykonywana osobiście.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Zatem przychodami ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym
    pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Natomiast w myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Obowiązki płatnika
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Pojęcie „nieodpłatnych świadczeń”
    Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają
    definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do
    jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zgodnie z
    Internetowym słownikiem języka polskiego, świadczeniem nieodpłatnym jest świadczenie
    „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.pwn.pl). W
    orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie
    tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z
    tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
      po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
      po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
      przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
      który musiałby ponieść,
      po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których

    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Opis Państwa sytuacji
    Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo z towarzystwem ubezpieczeniowym jako
    ubezpieczający, umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie
    ubezpieczenia ochrony skarbowej i podatkowej, w ramach której ubezpieczonymi będą
    osoby zatrudnione u Państwa na podstawie umowy o pracę lub innej umowy
    cywilnoprawnej. Zawarte ubezpieczenie jest ubezpieczeniem bezimiennym, o charakterze
    otwartym w zakresie kręgu osób objętych ubezpieczeniem. Krąg ubezpieczonych nie jest
    identyfikowany na podstawie danych osobowych, warunki ubezpieczenia nie wymagają
    skonkretyzowania ww. ubezpieczonych, bowiem przy szeroko określonym kręgu
    ubezpieczonych nie ma takiej możliwości. Osobą ubezpieczoną jest dowolny pracownik
    Działu Usług Kadrowo-Płacowych, który przed okresem ubezpieczenia lub podczas okresu
    ubezpieczenia był/jest zatrudniony przez Państwa na podstawie umowy o pracę lub innej
    umowy cywilnoprawnej, któremu wypłacają Państwo wynagrodzenie (...). Polisa obejmuje
    jeden limit sumy ubezpieczenia dla ubezpieczonej grupy. Do zawartej polisy nie jest
    sporządzana lista osób ubezpieczonych, bowiem w trakcie jej trwania możliwe są zmiany
    w stanie zatrudnienia.
    Umowa ubezpieczenia w świetle Kodeksu cywilnego
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.):
      Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności
      swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia
      przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić
      składkę.
    Stosownie do art. 808 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek.
      Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to
      konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia.
    Jednocześnie zgodnie z § 2 ww. artykułu:
      Roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko
      ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może
      on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.
    Celem umowy ubezpieczenia jest więc udzielenie ubezpieczonemu ochrony na wypadek
    określonego w umowie ryzyka, w zamian za zapłatę składki. Funkcja ochronna jest istotą

    każdej umowy ubezpieczenia. W konsekwencji opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w
    której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u
    osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie nieodpłatne stanowi bowiem w
    tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek zaistnienia zdarzenia określonego
    w umowie ubezpieczenia.
    Jednakże z powołanego powyżej brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu może podlegać tylko
    przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. Ustalenie przychodu z
    tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga wskazania osoby będącej
    beneficjentem świadczenia.
    Ocena Państwa stanowiska względem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu zapadłego w Państwa sprawie
    Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:
      (...) katalog osób objętych polisą ubezpieczeniową (...) nie jest zamknięty na moment
      uiszczenia składki, może fluktuować przez cały okres ubezpieczenia nie tylko co do
      ilości osób objętych ubezpieczeniem lecz również, co do zakresu ochrony (jej
      wymierności, wysokości kwoty ubezpieczenia) i nie da się określić konkretnego
      przychodu, przypadającego na konkretnego pracownika Spółki z tytułu zawartej
      przez Spółkę umowy ubezpieczenia.
    Potwierdzam ww. stanowisko i stwierdzam, że opłacenie przez Państwa składki z tytułu
    umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej na rzecz osób objętych ochroną
    ubezpieczeniową w ramach polisy grupowej nie spowoduje powstania po stronie tych
    osób przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Tym samym na Państwu – w związku z opłaceniem ww. polisy – nie będzie ciążył
    obowiązek naliczania i odprowadzania zaliczki na podatek dochodowy od składki
    ubezpieczeniowej zapłaconej z tytułu ubezpieczenia osób objętych tą polisą.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.