Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.1030.2024.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-03
Teza: Skutki podatkowe wypłaty kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; kredyt-kredyt hipoteczny; kredyt-przewalutowanie kredytu; kwota-kwota dodatkowa; ugody-ugoda sądowa; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem złożonym 18 lutego 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 3 lipca 2007 r. Wnioskodawczyni z drugim kredytobiorcą zawarła z ... umowę o
    kredyt mieszkaniowy nr ..., zgodnie z którą Bank udzielił im (dalej: Kredytobiorcom)
    kredytu hipotecznego denominowanego kursem franka szwajcarskiego. Na podstawie
    zawartej Umowy Bank zobowiązał się do przekazania określonej kwoty, celem
    sfinansowania kosztów budowy domu jednorodzinnego na działce stanowiącej własność
    Kredytobiorców. Zawarta Umowa wskazywała, że kredyt był denominowany, udzielony w
    złotych, w kwocie stanowiącej równowartość 115 517,47 CHF. Kredyt został wypłacony w
    złotówkach w trzech transzach w łącznej kwocie 245 982,56 zł. Sposobem zabezpieczenia
    spłaty kredytu była hipoteka umowna kaucyjna do kwoty 375 000 zł, ustanowiona na rzecz
    Banku na nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny. Kolejnymi sposobami
    zabezpieczenia kredytu były cesje na rzecz Banku praw umowy ubezpieczenia
    nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych, potwierdzona przez ubezpieczyciela.
    Okres kredytowania wynosił od 3 lipca 2007 r. do 5 czerwca 2037 r., zaś ilość rat
    kapitałowo-odsetkowych ustalona została na 342.
    W związku z tym, że Umowa z Bankiem zawierała niedozwolone klauzule przeliczeniowe,
    Kredytobiorcy wystąpili przeciwko Bankowi z pozwem o ustalenie nieważności Umowy i
    zapłatę wszystkich uiszczonych rat kredytu hipotecznego. W związku z wydłużającym się
    czasem trwania postępowania, w dniu 20 listopada 2023 r. Kredytobiorcy wystąpili z
    wnioskiem o zabezpieczenie roszczenia i wstrzymanie obowiązku dokonywania spłat rat
    kredytu w wysokości i terminach określonych umową kredytu. Sąd .... w ....II Wydział .........
    oddalił przedmiotowy wniosek. Po odwołaniu się do Sądu wyższej instancji, Sąd ... w ... I
    Wydział ........, udzielił zabezpieczenia roszczeniu, poprzez wstrzymanie począwszy od dnia
    23 lutego 2024 r. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia, obowiązku dokonywania
    spłaty rat kredytu.
    Do dnia 23 lutego 2024 r. Kredytobiorcy spłacili na rzecz Banku kwotę 269 876,22 zł. W
    toku ww. postępowania, w dniu 29 października 2024 r. zawarli z Bankiem ugodę sądową
    (dalej: Ugoda). W księgach rachunkowych Banku na dzień 29 października 2024 r.
    wysokość zadłużenia Kredytobiorców z tytułu Umowy wynosiła 57 422,20 CHF:
      kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 56 398,35 CHF;
      odsetki skapitalizowane: 0,00 CHF;
      odsetki zapadłe niespłacone: 951,18 CHF;
      odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 CHF;
      odsetki zawieszone: 0,00 CHF;
      odsetki bieżące: 72,67 CHF,

    co oznaczało, że zgodnie z treścią Ugody po przeliczeniu na walutę polską po średnim
    kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody -
    4,6359, zadłużenie Kredytobiorców na dzień zawarcia Ugody wynosiło 266 206,58 zł:
      kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 261 457,11 zł;
      odsetki skapitalizowane: 0,00 zł;
      odsetki zapadłe niespłacone: 4 409,58 zł;
      odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 zł;
      odsetki zawieszone: 0,00 zł;
      odsetki bieżące: 336,89 zł.
    W drodze Ugody Strony dokonały zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie na
    walutę polską, na zasadach określonych w Ugodzie. Za podstawę ustalenia wysokości
    zadłużenia Strony przyjęły, że kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony
    tak, jakby od daty zawarcia Umowy stanowił kredyt Złotowy, udzielony na warunkach
    opisanych w postanowieniach Ugody z zachowaniem: pozostałych parametrów kredytu
    wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania - 356 miesięcy, licząc od daty zawarcia
    Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych; poniesionych opłat, prowizji i
    składek ubezpieczeniowych.
    Warunki udzielenia kredytu Złotowego zostały określone w sposób następujący:
      kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
      245 9822,56 PLN;
      jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na walutę polską
      po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty;
      oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
      suma wskaźnika referencyjnego ... i marży w wysokości 1,21%;
      w dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło
      6,28%, zaś wartość wskaźnika referencyjnego .... z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej
      transzy kredytu wynosiła 5,07%;
      pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego ...... obowiązywał od dnia
      wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy
      trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek;
      kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się
      w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się
      poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z
      uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w przewidzianych w
      przepisach Kodeksu cywilnego;
      wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
      mieszkaniowych ponad średnią wartość ....... dla miesiąca, w którym została zawarta
      Umowa.

    Rozliczenie dotychczas spłaconych przez Kredytobiorców rat kredytu udzielonego na
    podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, zgodnie z Ugodą, następowała w ten
    sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej
    kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych.
    Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty kredytu, od którego naliczane były
    kolejne odsetki, a niedobór – zwiększał kapitał do spłaty, od którego naliczane były kolejne
    odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej spłaty raty podlegały rozliczeniu do dnia zawarcia
    Ugody.
    Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską Strony uzgodniły, że kredyt udzielony na
    podstawie Umowy został spłacony w całości. Strony postanowiły, że Bank zwolnił
    Kredytobiorców z długu (umorzył zadłużenie Kredytobiorców) w kwocie 266 203,58 zł,
    stanowiącej kwotę zadłużenia wynikającą z przeliczenia zadłużenia w CHF na PLN, a
    Kredytobiorcy dokonane zwolnienie z długu przyjęli.
    Na kwotę zwolnienia z długu składało się zadłużenie z następującego tytułu w poniższych
    wysokościach:
      kapitał: 261 457,11 zł;
      odsetki skapitalizowane: 0,00 zł;
      odsetki zapadłe niespłacone: 4 409,58 zł;
      odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 zł;
      odsetki zawieszone: 0,00 zł;
      odsetki bieżące: 336,89 zł.
    Tym samym, Bank uznał kredyt za spłacony i wskazał, że nie będzie zgłaszał roszczeń w
    stosunku do Kredytobiorców w związku z Umową. Niezależnie od wyżej wymienionych
    postanowień, w celu skłonienia Kredytobiorców do polubownego i szybkiego zakończenia
    sporu, w trakcie procesu negocjowania warunków ugody, Bank zaoferował wypłatę na
    rzecz Kredytobiorców kwoty dodatkowej w wysokości 7 500 zł. Strony uzgodniły, że Bank
    wypłaci Kredytobiorcom dodatkową kwotę w wysokości 7 500 zł, w terminie 30 dni od daty
    podpisania Ugody. Bank kwotę tę przelał na rachunek bankowy Kredytobiorców.
    Kredytobiorcy w toku negocjacji wystąpili z wnioskiem do Banku o zmianę zapisów w
    zakresie traktowania wypłaty kwoty dodatkowej jako przychodu Kredytobiorców
    podlegającego opodatkowaniu. Z informacji jaką udzielił Kredytobiorcom Pełnomocnik
    Banku wynikało, że Bank ... nie wystąpił i nie posiada opinii Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w zakresie kwalifikacji wypłacanych kwot dodatkowych, jaką posiadają i
    publikują na swoich stronach inne Banki, m.in. ..... Jednocześnie Pełnomocnik .... Banku ...
    poinformował Kredytobiorców o możliwości wystąpienia do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej o interpretację indywidualną.
    W zawartej Ugodzie Bank w żaden sposób nie określił jednak charakteru przedmiotowego
    kwoty dodatkowej. Wskazał natomiast, że w związku z wypłatą kwoty dodatkowej po

    stronie Kredytobiorców powstaje przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku
    informacyjnego, tj. sporządzenie informacji PIT-11 (jako inny przychód z Ugody). Bank nie
    określił również w jaki sposób wyliczona została kwota 7 500 zł. W przekonaniu
    Kredytobiorców jest to część nienależnie pobranej przez Bank sumy spłat rat kapitałowo-
    odsetkowych z tytułu kredytu, który zawierał abuzywne zapisy, w związku z czym był
    nieważny od samego początku. Jest to próba zwrotu Kredytobiorcom niższej kwoty, niż
    wynikałoby to z rozstrzygnięcia sądowego sprawy.
    Na skierowane zapytanie do Banku o charakter kwoty dodatkowej, Kredytobiorcy nie
    otrzymali na ten temat wyjaśnienia ani sposobu jej kalkulacji, a jedynie ponowną sugestię
    zapoznania się z indywidualnymi interpretacjami podatkowymi publikowanymi na
    oficjalnej stronie Krajowej Informacji Skarbowej wraz z wyjaśnieniem, że: „konkluzja tych
    interpretacji, w interesującym nas przedmiocie, sprowadza się do stwierdzenia, że kwota
    dodatkowa otrzymana od banku w wyniku zawartej ugody, o ile mieściła się w kwocie
    wpłacanej przez kredytobiorcę podczas spłaty kredytu hipotecznego, nie powoduje po
    jego stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji otrzymana kwota
    nie jest przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i jej otrzymanie nie skutkuje po stronie kredytobiorcy obowiązkiem zapłaty
    podatku dochodowego.” Przywołane zostały również przykładowe najnowsze interpretacje
    o ID informacji: 619372; 618201; 619017; 618478; 618179; 618713.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni nadmienia, że suma kwot wypłaconych przez
    Bank tytułem kredytu wynosiła 245 982.56 PLN, a suma kwot spłaconych na rzecz Banku
    wynosi 269 876.22 PLN. Zwrot w wysokości 7 500 zł, jaki nastąpił w wyniku zawartego
    porozumienia z Bankiem (ugody sądowej z dnia 29 października 2024 r.), stanowi kwotę
    bezpodstawnego wzbogacenia się Banku, która w związku z nieważnością umowy kredytu
    została zwrócona na rzecz Kredytobiorców. Ugoda nie określa szczegółów, w jaki sposób
    skalkulowana została ta kwota, w treści ugody jest proste stwierdzenie o wypłacie kwoty 7
    500 zł na rzecz Kredytobiorców.

## Pytanie

Czy otrzymana od Banku w wyniku zawartej Ugody, dodatkowa kwota zwrotu w wysokości
    7 500 zł, stanowi przychód i powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, spłaciła Ona do Banku kwotę wyższą niż od Banku otrzymała,
    więc trudno mówić o wzbogaceniu się. Wnioskodawczyni nie powinna ponosić
    negatywnych konsekwencji lakonicznych zapisów ugody, na które nie miała wpływu, gdyż
    to Bank proponuje zapisy i albo się je akceptuje i sprawa się kończy, albo nie i sprawa
    byłaby kontynuowana na drodze sądowej.

    Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 7 500 zł jest dla Niej kwotą wolną od podatku, nie
    stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu, nie wzbogaciła się od tej kwoty, nie jest to Jej
    zarobek, a jest to zwrot uiszczonych przez Wnioskodawczynię na rzecz Banku kwot i
    dlatego Wnioskodawczyni nie powinna płacić od tego podatku. Wnioskodawczyni nie jest
    doradcą podatkowym i liczy na pozytywną, zrozumiałą odpowiedź, która będzie dowodem
    na to, że prawo w Polsce jest dla ludzi, a nie ludzie dla prawa.
    Kwota dodatkowa w wysokości 7 500 zł nie stanowi przychodu, albowiem kwota ta w
    istocie stanowi zapłatę przez Bank części świadczeń wpłaconych przez Kredytobiorców z
    własnych środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu spłat umowy
    kredytu. Biorąc zatem pod uwagę charakter czynności, wpłata przez Bank na rachunek
    bankowy Kredytobiorców środków pieniężnych, wynikających z przyjętego przez Strony w
    Ugodzie sposobu rozliczenia Umowy, nie powoduje powstania po ich stronie
    przysporzenia majątkowego – ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie
    ich pasywów, gdyż są to środki pieniężne Kredytobiorców wpłacone uprzednio na poczet
    spornej umowy kredytu hipotecznego.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 uPIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6,
    9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych,
    pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Analizując dyspozycję ww. przepisów należy zwrócić uwagę, że pojęcie przychodu zostało
    zdefiniowane przez ustawodawcę jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej
    wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego. Zatem są to świadczenia mające realną korzyść finansową. O uzyskaniu
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc
    mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Ujmując to innymi słowy, za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia
    majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne
    świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że
    nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby
    oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów,
    których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar
    finansowy.

    Jeżeli więc mamy do czynienia z sytuacją, że suma dokonanych przez Kredytobiorców
    wpłat na rzecz Banku z tytułu umowy kredytu hipotecznego pomniejszona o kwotę
    dodatkową otrzymaną z Banku nie jest mniejsza niż kwota uzyskanego przez nich kapitału
    z tytułu umowy kredytu hipotecznego, to należy wskazać, że wypłata Kredytobiorcy przez
    Bank dodatkowej kwoty pieniężnej w ramach zawarcia ugody sądowej, nie będzie
    stanowić dla nich przychodu. Dostrzec należy pogląd prezentowany przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 16 października 2023 r., nr
    0115-KDIT2.4011.437.2023.1.ŁS. Organ interpretacyjny wskazał, że „odnosząc się
    natomiast do skutków podatkowych wypłaty Pani przez Bank kwoty pieniężnej w ramach
    zawarcia ugody, na którą składać się będzie kwota wpłaconych przez Panią wcześniej
    własnych środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu umowy
    kredytu zawartej z Bankiem, stwierdzić należy, że wypłata ta nie spowoduje po Pani
    stronie powstania przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna
    podatkowo. Tym samym z tego tytułu nie powstanie po Pani stronie przychód w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mający
    podlegać opodatkowaniu.”
    Pogląd ten został potwierdzony również potwierdzony przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej m.in. w interpretacjach indywidualnych z 18 grudnia 2024 r. nr 0115-
    KDIT1.4011.695.2024.1.MK, z 16 grudnia 2024 r. nr 0115-KDIT1.4011.680.2024.1.MST, z 1
    sierpnia 2024 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, z 16 lutego 2024 r. nr 0114-KDIP3-
    2.4011.1078.2023.2.AC.
    Konkludując, Kredytobiorcy otrzymują z powrotem swój kapitał, tj. zapłacone Bankowi
    kwoty. W sytuacji wypłaty kwoty dodatkowej, kwota ta nie stanowi przychodu, albowiem w
    istocie stanowi zapłatę przez Bank części świadczeń wpłaconych przez Kredytobiorców z
    własnych środków pieniężnych, na poczet rat wynikających z harmonogramu spłat umowy
    kredytu. Biorąc zatem pod uwagę charakter czynności, wpłata przez Bank na rachunek
    bankowy Kredytobiorcy środków pieniężnych, wynikających z przyjętego przez Strony w
    Ugodzie sposobu rozliczenia Umowy, nie powoduje powstania po ich stronie
    przysporzenia majątkowego – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie
    ich pasywów, gdyż są to środki pieniężne Kredytobiorców wpłacone uprzednio na poczet
    spornej umowy kredytu hipotecznego. Nie ma zatem podstaw, aby ww. kwotę uznać za
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 uPIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;

      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej,
      z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;

      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
      w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a)działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b)niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje

      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiącej zwrot uiszczonych kwot
    zadłużenia na rzecz banku
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Pani wskazała – w Pani przekonaniu wypłacona kwota
    dodatkowa 7 500 zł jest to część nienależnie pobranej przez Bank sumy spłat rat
    kapitałowo-odsetkowych z tytułu kredytu i jest to próba zwrotu Pani niższej kwoty, niż
    wynikałoby to z rozstrzygnięcia sądowego sprawy, to należy uznać, że wypłata tej kwoty
    nie stanowi dla Pani przychodu. Według Pani, zwrot w wysokości 7 500 zł, jaki nastąpił w
    wyniku zawartego porozumienia z Bankiem (ugody sądowej z dnia 29 października 2024
    r.), stanowi kwotę bezpodstawnego wzbogacenia się Banku, która w związku z
    nieważnością umowy kredytu została zwrócona na Pani rzecz.

    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pani majątku. Otrzymana przez Panią kwota stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłaciła Pani wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych i ich uzyskanie, nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
    Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła w zakresie zaistniałego stanu faktycznego.
    Wyjaśnić również należy, że wydając interpretacje w trybie ww. przepisu nie odnoszę się
    do kwot i nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania,
    obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
    Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
    jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca
    wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani, nie
    wywołuje skutków prawnych dla drugiego kredytobiorcy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ..., ul. ......., ......... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.