Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.898.2022.9.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: W zakresie ustalenia czy rekompensata, o której mowa w art.
8 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych mających na celu
ograniczenia wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu
niektórych odbiorców w 2023 r. stanowi dotację, subwencję
lub inną dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa w
art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
rekompensata
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczył m.in. podatku VAT w zakresie ustalenia czy rekompensata, o której mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenia
    wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 r.
    stanowi dotację, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa
    w art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 10 maja 2022 r. (wpływ 10
    maja 2022 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

„Wnioskodawca”, „Spółka”) to spółka prawa handlowego, działająca na rynku od ...
    Głównym przedmiotem jej działalności jest handel energią elektryczną (35.14.Z), a także
    wytwarzanie energii elektrycznej (35.11.Z), przesyłanie energii elektrycznej (35.12.Z) oraz
    dystrybucja energii elektrycznej (35.13.Z). W 2014 roku Spółka uzyskała koncesję na obrót
    energią elektryczną, zaś w 2015 roku rozpoczęła nabywanie energii elektrycznej od
    wytwórców odnawialnych źródeł energii. Wnioskodawca jest spółką energetyczną, która
    specjalizuje się w handlu energią elektryczną. Wnioskodawca prowadzi handel energią
    elektryczną na terenie Polski jak i również na terenie krajów Unii Europejskiej. W dniu 4
    listopada 2022 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 października 2022 roku o środkach
    nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości energii elektrycznej oraz
    wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku. Ustawa ta określa maksymalne ceny energii
    elektrycznej, które stosowane są przy jej dostawach na rzecz określonych kręgów
    odbiorców. Do stosowania maksymalnych cen energii zobowiązane są przedsiębiorstwa
    energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną.
    Wnioskodawca posiada status przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu ustawy o
    cenach maksymalnych, a kwestia jego posiadania nie jest przedmiotem niniejszego
    wniosku. Przedsiębiorstwa energetyczne - na podstawie ustawy o cenach maksymalnych -
    zobligowane są dokonywania odpisów na rzecz Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, przy
    czym jednocześnie przysługuje im prawo do otrzymywania odpowiednich rekompensat z
    tytułu stosowania maksymalnych cen energii. Zarówno obowiązek do dokonywania
    odpisów na rzecz Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny oraz prawo do otrzymania
    rekompensaty nie budzi wątpliwości Wnioskodawcy i sam fakt istnienia tak obowiązku, jak
    i uprawnienia nie stanowi przedmiotu niniejszego Wniosku.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy rekompensata, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 roku
    o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenia wysokości cen energii
    elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku (dalej: „ustawa o cenach
    maksymalnych”) stanowi dotację, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze, o
    których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i
    usług (dalej: „ustawa o VAT”), które opodatkowane są podatkiem od towarów i usług
    (dalej: „podatek VAT”)?
    Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług
    Część wspólna

    Na mocy ustawy o cenach maksymalnych ustawodawca określił (art. 1): cenę maksymalną
    sprzedaży energii elektrycznej stosowaną w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi;
    zasady i tryb przyznawania i wypłacania rekompensat dla podmiotów uprawnionych z
    tytułu wprowadzenia ceny maksymalnej; zasady i tryb wprowadzenia czasowego
    obowiązku przekazywania odpisu na Fundusz.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o cenach maksymalnych ustawodawca określił cenę
    maksymalną energii, która stosowana ma być w okresie od 1 grudnia 2022 roku do 31
    grudnia 2023 roku. Jak wynika z art. 2 pkt 4 ustawy o cenach maksymalnych za wytwórcę
    energii elektrycznej uważa się przedsiębiorstwo energetyczne w rozumieniu przepisów
    ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem
    energii elektrycznej. Dodatkowo, jak wskazane zostało w art. 3 ust. 1 ustawy o cenach
    maksymalnych przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w
    zakresie obrotu energią elektryczną, jest „podmiotem uprawnionym” w rozumieniu
    przedmiotowej ustawy. Na tle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, że Spółka jest
    podmiotem uprawnionym w rozumieniu przepisów ustawy o cenach maksymalnych.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach maksymalnych „podmiotowi uprawnionemu
    przysługuje rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej”. Art. 8 ust. 21 ustawy o
    cenach maksymalnych stanowi, że rekompensata przysługuje za każdy miesiąc
    kalendarzowy od dnia rozpoczęcia stosowania przez podmiot uprawniony w rozliczeniach
    z odbiorcami uprawnionymi ceny maksymalnej. W art. 10 ust. 2 ustawy o cenach
    maksymalnych wskazano, że kwoty rekompensat nie stanowią dotacji, subwencji i innych
    dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Przy
    czym jednocześnie rekompensata stanowi przychód podmiotu uprawnionego ze
    sprzedaży energii elektrycznej lub usług (art. 10 ust. 4 ustawy o cenach maksymalnych) w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z art. 21 ustawy o cenach maksymalnych
    wytwórcy energii wykorzystujący do wytwarzania energii określone jej źródła, jak i
    przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    energią elektryczną zobowiązane są do przekazywania odpisu na rzecz Funduszu. Art. 23
    ust. 1 ustawy o cenach maksymalnych określa, że odpis na Fundusz przekazywany przez
    podmioty stanowi iloczyn wolumenu sprzedaży energii elektrycznej oraz dodatniej różnicy
    średniej ważonej wolumenem ceny rynkowej sprzedanej energii elektrycznej oraz średniej
    ważonej wolumenem limitu ceny sprzedanej energii elektrycznej, gdzie wszystkie wartości
    są określane na dzień obliczenia odpisu na Fundusz. Szczegółowe zasady ustalania limitu
    ceny określone zostały - na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o cenach maksymalnych - w
    Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 8 listopada 2022 roku w sprawie obliczania limitu
    ceny (dalej: „Rozporządzenie”). Jednocześnie zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o cenach
    maksymalnych sumę odpisów na Fundusz za dany miesiąc przekazuje się za dany miesiąc
    kalendarzowy w terminie do 5. dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu
    rozliczenia, w zakresie tych kwot, za które została zrealizowana płatność w miesiącu
    rozliczenia. Jak wynika natomiast z art. 24 ust. 3 ustawy o cenach maksymalnych odpisy, o
    których mowa w art. 21 przekazywane na rzecz Funduszu stanowią dla podmiotów
    uprawnionych (w tym Wnioskodawcy) koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad. 1.
    Rekompensata jako dopłata wyłączona z podstawy opodatkowania VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniem podatkiem VAT podlegają: odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów;
    import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za
    wynagrodzeniem na terytorium kraju i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby

    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jak wynika natomiast z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy o
    VAT, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Art. 10 ust. 2 ustawy cenach maksymalnych, stanowi natomiast, że kwoty rekompensat, o
    których mowa w art. 8 ust. 1 przedmiotowej ustawy, nie stanowią dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Ustawodawca na mocy art. 10 ust. 2 ustawy o cenach maksymalnych wprost więc wyłączył
    rekompensaty, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o cenach maksymalnych z podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Jednocześnie - nawet w przypadku, gdyby Ustawodawca nie wprowadził wyłączenia, o
    którym mowa powyżej - w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz stanowiskach
    organów podatkowych istnieje ugruntowana linii orzecznicza powstała na tle art. 29a ust.
    1 ustawy o VAT odnosząca się do różnych form dotacji przyznawanych podmiotom celem
    równoważenia cen sztywnych narzucanych przez akty prawa krajowego bądź
    miejscowego. Przedmiotem wypowiedzi organów były przede wszystkim stany faktyczne
    związane z udzielaniem spółkom prowadzącym działalność z zakresu organizowania
    przewozów rekompensat za świadczenie usług transportu publicznego po cenach
    ustalanych w aktach prawa, a więc w sposób niezależny od tychże spółek oraz warunków
    rynkowych.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Interpretacji Indywidualnej z dnia 9
    maja 2019 roku (sygn. ITPP1/4512-1018/15//19-1/MN) „rekompensaty za świadczone
    usługi przewozowe w autobusach komunikacji miejskiej, przyznawane operatorom, takim
    jak P. Sp. z o.o., na podstawie przepisów rozdziału 6 u.p.t.z., nie mogą być uznane za
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy
    opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Rekompensaty te nie mają bowiem
    bezpośredniego wpływu na ceny za usługi świadczone przez tych operatorów. Ceny te,
    zgodnie z art. 50a u.p.t.z, ustala Rada gminy w drodze aktów prawa miejscowego i nie
    mają one związku z rekompensatami. Przeciwnie, okoliczność, że Spółka świadczy
    przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a więc usługi po narzuconych jej w
    przepisach powszechnie obowiązujących cenach, w ramach których uwzględniane są
    różnego rodzaju społeczne preferencje znajdujące wyraz w uprawnieniach do ulgowych
    przejazdów, powoduje, że osiągnięte z tego tytułu przychody nie pokrywają jej kosztów
    działalności. Celem rekompensat przyznawanych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.t.z. ma
    być, stosownie do art. 52 tej ustawy, przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego
    rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i umożliwienie jej
    prowadzenia w tego rodzaju sytuacji. Także sposób przyznania tych rekompensat,
    wynikający z przepis w rozdziału 6 u.p.t.z. wskazuje, że stanowią one dopłatę o
    charakterze podmiotowym związaną z kosztami funkcjonowania Spółki w zakresie w jakim
    świadczy przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a nie z cenami usług
    przewozowych, na które rekompensata nie oddziaływuje.” Z tożsamą sytuacją mamy do

    czynienia również w zakresie rekompensat udzielanych przedsiębiorstwom
    energetycznym wykonującym działalność w zakresie obrotu energią elektryczną. Jak
    wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o cenie maksymalnej „Projektowana regulacja
    pozwoli na uruchomienie nadzwyczajnego instrumentu zwiększającego bezpieczeństwo
    energetyczne gospodarstw domowych, niektórych podmiotów świadczących usługi
    użyteczności publicznej oraz sektora mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw i zapewni
    im ceny energii elektrycznej na poziomie umożliwiającym opłacenie rachunków.” W
    związku z powyższym celem utrzymania cen energii elektrycznej na stabilnym dla
    odbiorców poziomie ustawodawca zdecydował się usztywnić ceny w tym zakresie,
    podobnie jak czynią to na poziomie regionalnym jednostki samorządu terytorialnego
    ustalając ceny przewozów, jakie stosować mogą spółki świadczące usługi transportu
    publicznego na rzecz pasażerów. Podobnie również zarówno spółki z dziedziny usług
    transportu publicznego jak i przedsiębiorstwa energetyczne świadczą co do zasady swoje
    usługi po cenach niższych, niż miałoby to miejsce w przypadku stosowania przez nie cen
    rynkowych, ze względu na wcześniej wskazane ograniczenia wynikających z aktów prawa
    krajowego czy też miejscowego. Jednakże dla zapewnienia obywatelom kluczowych z ich
    punktu widzenia usług o charakterze użyteczności publicznej - celem zachęcenia
    przedsiębiorców do świadczenia tych usług oraz zapewnienia rentowności prowadzonej
    przez nich działalności - ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie systemu
    rekompensat w związku z podejmowaniem działalności gospodarczej w tym zakresie.
    Podobne stanowisko wynika również z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Rzeszowie z dnia 19 marca 2019 r. (sygn. akt I SA/Rz 18/19), który wskazał, iż „podziela w
    całej rozciągłości dominujące w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko,
    zgodnie z którym, rekompensaty za świadczone usługi przewozowe w autobusach
    komunikacji miejskiej, przyznawane operatorom, na podstawie przepisów ustawy o
    publicznym transporcie zbiorowym, nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne
    dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, bowiem nie mają bezpośredniego wpływu na ceny za usługi
    świadczone przez tych operatorów. (zob. np. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2018 r. sygn.
    akt I FSK 1692/16, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 525
    /18).).
    Podkreśla się w tych orzeczeniach, że celem rekompensat przyznawanych na podstawie
    art. 50 ust. 2 u.p.t.z. ma być, stosownie do art. 52 tej ustawy, przede wszystkim pokrycie
    strat związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i
    umożliwienie jej prowadzenia działalności w tego rodzaju sytuacji, gdy operator świadczy
    przewozy o charakterze użyteczności publicznej po narzuconych cenach. Wyraźnie wynika
    to z treści wniosku, w którym otrzymanie rekompensaty wiąże się z deficytowym
    charakterem działalności w zakresie organizacji i wykonywania transportu zbiorowego.
    Także sposób przyznania tych rekompensat, wynikający z umowy wykonawczej, to jest
    kalkulacja na podstawie tzw. wozokilometra, świadczy, że stanowi ona dopłatę o
    charakterze podmiotowym związaną z kosztami funkcjonowania Spółki w zakresie, w
    jakim świadczy przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a nie z cenami usług
    przewozowych, na które rekompensata bezpośrednio nie ma wpływu.”
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odniósł się w dalszej części uzasadnienia
    również do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2018 r. (sygn.
    akt I FSK 1692/16), który wskazał, że „Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego
    wpływu na ceny za usługi świadczone przez tych operatorów. Ceny te, zgodnie z art. 50a u.
    p.t.z, ustala Rada gminy w drodze akt w prawa miejscowego i nie mają one związku z
    rekompensatami. Przeciwnie, okoliczność, że Spółka świadczy przewozy o charakterze
    użyteczności publicznej, a więc usługi po narzuconych jej w przepisach powszechnie
    obowiązujących cenach, w ramach których uwzględniane są różnego rodzaju społeczne
    preferencje znajdujące wyraz w uprawnieniach do ulgowych przejazdów, powoduje, że
    osiągnięte z tego tytułu przychody nie pokrywają jej kosztów działalności. Celem
    rekompensat przyznawanych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.t.z. ma być, stosownie do art.

    52 tej ustawy, przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego rodzaju działalnością
    (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i umożliwienie jej prowadzenia w tego rodzaju
    sytuacji.”
    Tożsame stanowisko zajmował m. in. Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyrokach z dnia
    19 września 2019 r. (sygn. akt I SA/Rz 476/19 oraz I SA/Rz 515/19), a także Sąd
    Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 6 sierpnia 2019 r. (sygn. akt I SA/Gl 519/19)
    oraz Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 13 czerwca 2016 roku (sygn. akt I
    SA/Bd 233/16). Powyższe wyroki jasno potwierdzają zakreśloną uprzednio tezę -
    rekompensaty udzielane na pokrycie kosztów prowadzenia działalności w związku ze
    świadczeniem usług bądź dostawy towarów po cenach odgórnie narzuconych przez akty
    prawa, nie stanowią dotacji, które na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, zalicza się do
    podstawy opodatkowania. Powyższe jest również w sposób powiązane z wymogiem
    bezpośredniego wpływu dotacji (rekompensaty) na cenę dostarczanych towarów lub usług
    świadczonych przez podatników. Syntetyczną analizę orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie rozumienia bezpośredniości na gruncie
    podatku VAT przeprowadził w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 listopada 2019 roku Sąd
    Administracyjnych w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 585/19) wskazując, iż „aby subwencja była
    uznana za bezpośrednio związaną z ceną danej transakcji, powinna ona być przyznawana
    konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określony towar lub
    wykonywał określoną usługę. Jedynie w tym przypadku subwencja może być uznana za
    świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z
    tym podlegać opodatkowaniu (np. pkt 28 wyroku C-144/02). Z kolei w uzasadnieniu
    wyroku z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00 Office des Produits Wallons ASBL v.
    Belgian State (ECR 2001/11B/I-9115) podkreślono, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny
    sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma
    miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę
    opodatkowania. Jednocześnie wyjaśniono, że do uznania dotacji (subwencji itp.) za
    zwiększającą podstawę opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest
    dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy
    towarów lub świadczenia usług).
    Opowiedziano się więc za takim rozumieniem przepisów, aby opodatkowanie dotacji
    następowało tylko w stosunku do takich dotacji, które odpowiadają całości lub części
    wynagrodzenia z tytułu takiej czynności. Dotacja powinna być związana także z konkretną,
    oznaczoną dostawą albo usługą.” Jak wynika z powyższego, w przypadku rekompensaty
    określonej w art. 8 ust. 1 ustawy o cenach maksymalnych nie zachodzą przesłanki
    bezpośredniości. Po pierwsze rekompensata przyznawana jest - zgodnie z treścią wniosku
    o wypłatę środków - na łączny wolumen, a nie wyszczególnione transakcje.
    Oznacza to, że w tak unormowanym stanie prawnym - a w szczególności w świetle wyroku
    TSUE z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00 - rekompensata jest powiązana
    jedynie w sposób pośredni z ceną dostawy energii, co nie jest wystarczające by móc na
    podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT wliczyć ją do podstawy opodatkowania. Po drugie -
    jak wynika z uprzednio przytoczonych stanowisk sądów administracyjnych - nie można
    mówić o bezpośrednim wpływie rekompensaty na ceny dostawy energii, gdy ceny te
    wynikają wprost z aktów prawa - w tym wypadku z art. 8 ust. 1 ustawy o cenach
    maksymalnych. Powyższe wyroki oraz treść przytoczonych uprzednio przepisów jasno
    potwierdzają, iż Wnioskodawca nie ma obowiązku zaliczania do podstawy opodatkowania
    - na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 8 ust. 1 oraz 10 ust. 2 ustawy o
    cenach maksymalnych - rekompensat udzielanych z tytułu stosowania ceny maksymalnej.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek i 31 maja 2023 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0111-KDIB3-1.4012.898.2022.1.IK, w której stwierdziłem, że rekompensata z tytułu
    ograniczenia cen energii elektrycznej poniżej stawek wolnorynkowych, jest dotacją
    bezpośrednio wpływającą na ich wartość jako wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za

    dostawę towaru i stanowi podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Skarga na interpretację indywidualną
    15 czerwca 2023 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    W skardze wnieśli Państwo o:
      - uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości,
      - zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2023 r. sygn. akt
    III SA/Wa 1633/23 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z 31 maja 2023 r. znak:
    0111-KDIB3-1.4012.898.2022.4.IK.
    22 grudnia 2023 r. na ww. wyrok wniosłem skargę kasacyjną.
    - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2025 r. sygn. akt I FSK
    477/24 oddalił skargę kasacyjną.
    - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 listopada 2023 r. sygn.
    akt III SA/Wa 1633/23 uchylający zaskarżoną interpretację - stał się prawomocny od 19
    marca 2025 r. (data wpływu prawomocnego wyroku do organu 24 lipca 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt
    III SA/Wa 443/24 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 marca
    2025 r. sygn. akt I FSK 477/24,
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
    stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:

      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych
    mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu
    niektórych odbiorców w 2023 roku (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2243 ze zm.):
    Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    energią elektryczną lub wytwarzania energii elektrycznej, zwane dalej ,,podmiotem
    uprawnionym”, stosuje cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi,
    przyłączonymi do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, o których mowa w:
      1) art. 2 pkt 2 lit. a, w okresie od dnia przekroczenia limitu zużycia energii
        elektrycznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1
        ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
        ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na
        rynku energii elektrycznej, do dnia 31 grudnia 2023 r.;
      2) art. 2 pkt 2 lit. b-f, w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.,
        na podstawie umów zawartych, zmienionych lub których cena została określona
        zgodnie z ust. 2 pkt 3, po dniu 23 lutego 2022 r.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
      Podmiotowi uprawnionemu przysługuje rekompensata z tytułu stosowania ceny
      maksymalnej, zwana dalej „rekompensatą”.
      Podmiotom uprawnionym stosującym cenę maksymalną w rozliczeniach z
      odbiorcami uprawnionymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, rekompensata
      przysługuje w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym
      miesiącu i różnicy między ceną odniesienia, o której mowa w ust. 3, a ceną
      maksymalną, dla każdego punktu poboru energii.
    Zaś jak wynika z art. 10 ust. 2 ww. ustawy:
      Kwoty rekompensat nie stanowią dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
      charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług.
    Jak wynika z powyższych przepisów ustawodawca, w celu ochrony zarówno podmiotów
    prywatnych, jak i publicznych przed wzrastającą ceną, zdecydował się na wprowadzenie w
    listopadzie 2022 roku, maksymalnych cen za energię, które obowiązują w 2023 roku i są
    niższe od cen energii na giełdzie.
    W myśl powyższych przepisów przedsiębiorstwu energetycznemu przysługuje z tego
    tytułu rekompensata ustalana na zasadach określonych w art. 8 ww. ustawy.

    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo handel energią elektryczną na terenie Polski
    jak i również na terenie krajów Unii Europejskiej. W dniu 4 listopada 2022 roku weszła w
    życie ustawa z dnia 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na
    celu ograniczenie wysokości energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w
    2023 roku. Ustawa ta określa maksymalne ceny energii elektrycznej, które stosowane są
    przy jej dostawach na rzecz określonych kręgów odbiorców. Do stosowania
    maksymalnych cen energii zobowiązane są przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące
    działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną. Posiadają Państwo status
    przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu ustawy o cenach maksymalnych.
    Przedsiębiorstwa energetyczne - na podstawie ustawy o cenach maksymalnych -
    zobligowane są dokonywania odpisów na rzecz Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, przy
    czym jednocześnie przysługuje im prawo do otrzymywania odpowiednich rekompensat z
    tytułu stosowania maksymalnych cen energii.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy rekompensata, o której mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na celu
    ograniczenia wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w
    2023 roku (ustawa o cenach maksymalnych) stanowi dotację, subwencję lub inną dopłatę
    o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów
    i usług, które opodatkowane są podatkiem od towarów i usług.
    W kwestii oceny czy rekompensata, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27
    października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenia
    wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku
    (ustawa o cenach maksymalnych) stanowi dotację, subwencję lub inną dopłatę o
    podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług, które opodatkowane są podatkiem od towarów i usług, należy mieć na uwadze
    stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie przedstawione w wyroku
    z 17 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1633/23, które jest rozstrzygnięciem zapadłym w
    niniejszej sprawie i które w świetle przywołanego wcześniej art. 153 ustawy Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże Organ w tej sprawie.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 listopada 2023 r., sygn. akt
    III SA/Wa 1633/23 po zacytowaniu art. 29a ust. 1 wskazał, że:
      „Z przytoczonych wyżej przepisów: art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 73
      Dyrektywy 112 wynika więc, że nie wszystkie dopłaty (dotacje, subwencje i inne
      wpłaty o podobnym charakterze) otrzymane przez podatnika od osoby trzeciej w
      związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług będą zaliczane do podstawy
      opodatkowania. Warunkiem jest ich bezpośredni wpływ (związek) na cenę towarów
      lub usług dostarczanych lub świadczonych przez podatnika.
      Takie rozumienie tych przepisów potwierdza również orzecznictwo Trybunału
      Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), interpretujące poprzednio
      obowiązujący przepis art. 11 (A) ust. 1.lit. a) VI Dyrektywy, z którego także wynikało,
      że podstawą opodatkowania jest zasadniczo "wszystko, co stanowi wynagrodzenie,
      które dostawca otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy, klienta lub osoby trzeciej z
      tytułu tych czynności, włączając subwencje bezpośrednio związane z ich ceną".
      Najszersza analiza tego przepisu została dokonana w wyroku TSUE z 22 listopada
      2001 r., C-184/00 (niepubl. w j. polskim), do którego Trybunał nawiązuje także w
      innych wyrokach (zob. np. dostępny w j. polskim wyrok TSUE z 15 lipca 2004 r., C-463
      /02; zob. również W. Varga, glosa do wyroku ETS z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie
      C-353/00, Lex/el 2012; B. Niedziółka w: VI Dyrektywa VAT, komentarz pod red. K.
      Sachsa, Warszawa 2003 s. 241-243). Z orzeczeń tych wynika, że sam fakt, iż
      subwencja może mieć wpływ na cenę towarów lub usług dostarczanych lub
      świadczonych przez podatnika nie jest wystarczający aby wchodziła do podstawy

      opodatkowania. Konieczne jest bowiem, aby była przyznawana konkretnie
      podmiotowi subwencjonowanemu po to aby dostarczał on określonego towaru lub
      wykonywał określoną usługę. Przy tym cena, którą ma zapłacić nabywca lub
      usługobiorca powinna być ustalona w taki sposób, aby zmniejszała się w stosunku
      odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu
      usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej ten ostatni
      zażąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana
      sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala obiektywnie na sprzedaż towarów lub
      świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał
      subwencji (ww. wyrok C-184/00 pkt 12 -14, cyt. za wyrokiem C-463/02).
      W piśmiennictwie analizującym to orzecznictwo TSUE zwraca się uwagę, że w
      przypadku subwencji (dotacji) służących pokryciu całości lub części kosztów
      podatnika, mających umożliwić temu podatnikowi wykonywanie określonych
      czynności, konieczna jest szczegółowa analiza relacji pomiędzy warunkami
      otrzymywania dotacji a obowiązkiem wykonywania określonych świadczeń i
      wpływem dotacji na cenę świadczenia (zob. B. Niedziółka op. cit. s. 243). Kluczowa
      dla uznania kwoty otrzymanego przez podatnika dofinansowania za składnik
      podstawy opodatkowania z tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczenia
      usług jest bowiem możliwość jednoznacznego przyporządkowania kwoty
      dofinansowania do konkretnej transakcji. Z okoliczności faktycznych transakcji musi
      wynikać, że dofinansowanie zostało udzielone przez podmiot trzeci jako część
      wynagrodzenia podatnika z tytułu konkretnej transakcji. W przypadku gdy taki
      bezpośredni związek nie istnieje należy uznać, że otrzymane przez podatnika
      dofinansowanie prowadzonej przez niego działalności nie powinno być
      uwzględniane w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nawet,
      jeśli dzięki opodatkowaniu efektywnie podatnik jest w stanie obniżyć cenę
      oferowanych towarów lub usług (zob. M. Wojda w: Dyrektywa VAT 2006/112/WE pod
      red. J. Martini, Wrocław 2010 r. s. 422-425). W podobny sposób art. 29a ust. 1 ustawy
      o VAT interpretowany jest w orzecznictwie NSA (zob. wyroki NSA z 27 września 2018
      r., I FSK 1875/16 i I FSK 1876/16).
      Art. 29a ust. 1 ustawy o VAT daje więc podstawę do stwierdzenia, że otrzymana
      dotacja nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, jeżeli brak jest
      elementu bezpośredniego związku dotacji z ceną konkretnego, dostarczanego
      towaru (możliwość alokacji dotacji w cenie towaru). Dotacja będzie zatem podlegać
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy dzięki niej towar będzie mieć
      niższą cenę o konkretną kwotę, natomiast bezpośredni wpływ na cenę towaru
      zachodzi wtedy, gdy da się przyporządkować dotację konkretnej dostawie towaru i
      jednocześnie dofinansowuje ona sprzedaż tych towarów.
      Jak stanowi z kolei art. 1 pkt 1 ustawy o cenach maksymalnych, ustawa określa: cenę
      maksymalną sprzedaży energii elektrycznej stosowaną w rozliczeniach z odbiorcami
      uprawnionymi.
      Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące
      działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną, zwane dalej
      "podmiotem uprawnionym", stosuje cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami
      uprawnionymi (...).
      Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o cenach maksymalnych, podmiotowi uprawnionemu
      przysługuje rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej, zwana dalej
      "rekompensatą".
      Podmiotom uprawnionym stosującym cenę maksymalną w rozliczeniach z
      odbiorcami uprawnionymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, rekompensata
      przysługuje w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym
      miesiącu i różnicy między ceną odniesienia, o której mowa w ust. 3, a ceną
      maksymalną, dla każdego punktu poboru energii (ust. 2).

      Ustawa ocenach maksymalnych zawiera również procedurę określającą termin,
      zakres i tryb składania wniosków o wypłatę rekompensaty oraz zasady ich weryfikacji
      przez Z. S.A. Ponadto, wskazano zasady składania przez sprzedawców do Z. S.A.
      wniosków o rozliczenie rekompensat.
      Środki na wypłatę rekompensat dla przedsiębiorstw obrotu pochodzić będą z
      Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28
      grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych
      ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538, z późn. zm.) zasilanego z kolei środkami z wpłat
      wytwórców energii elektrycznej oraz przedsiębiorstw obrotu w ramach tzw. kwot
      wpłaty, o których mowa w ustawie.
      4.4. Przenosząc powyższe regulacje na grunt opisanego we wniosku o interpretację
      zdarzenia przyszłego, należy stwierdzić, że rekompensata otrzymywana przez
      Skarżącą na podstawie art. 8 ustawy o cenach maksymalnych nie stanowi dopłaty
      mającej bezpośredni wpływ na cenę dostarczanej przez Spółkę energii elektrycznej,
      w rezultacie czego nie powinna ona zwiększać podstawy opodatkowania VAT
      realizowanych przez Spółkę dostaw energii.
      Przede wszystkim Skarżąca nie będzie obniżać ceny energii elektrycznej dla
      odbiorców w związku z planowanym otrzymaniem rekompensaty - obowiązana jest
      bowiem, w rozliczeniach z odbiorcami, stosować cenę maksymalną określoną w
      ustawie.
      Innymi słowy, stosowane przez Spółkę ceny energii elektrycznej pozostają
      niezmienne bez względu na fakt otrzymania rekompensaty. Nawet w przypadku jej
      nieotrzymania (np. w przypadku złożenia wniosku o rekompensatę po terminie - art.
      12 ust. 1 zd. 2 ustawy o cenach maksymalnych) Skarżąca obowiązana jest do
      stosowania cen wskazanych przez ustawodawcę.
      Nie można również stwierdzić, że rekompensata, która będzie wypłacana Spółce,
      pozwoli jej sprzedawać energię po cenie niższej, niż musiałaby ona żądać od
      odbiorów w przypadku braku tej rekompensaty. Nie można tym samym wywodzić,
      że wysokość rekompensaty determinuje cenę energii elektrycznej i wpływa na nią w
      sposób bezpośredni. Wysokość rekompensaty nie jest z góry znana. Jest ustalana
      następczo po zatwierdzeniu taryfy przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
      W ocenie Sądu, powyższe okoliczności, w świetle wytycznych sformułowanych przez
      TSUE, dostarczają argumentów za uznaniem otrzymywanej przez Spółkę
      rekompensaty za dofinansowanie natury ogólnej, niezwiązane z konkretnymi
      dostawami realizowanymi przez Spółkę, a co za tym idzie niepodlegające VAT.
      Sąd zauważa, że za słusznością stanowiska Skarżącej przemawia również, na
      zasadzie analogii, jednolita linia orzecznicza w zakresie uznania, że rekompensaty
      dla prywatnych przewoźników, które mają wyrównywać straty z tytułu świadczenia
      usługi transportu zbiorowego po cenie ustalonej przez samorząd, nie powinna być
      uwzględniana w podstawie opodatkowania VAT. W powyższym zakresie wskazać
      należy przykładowo na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 28 marca 2023 r.,
      sygn. akt I FSK 974/22, że rekompensata ma charakter ogólny, nie ma wpływu na
      cenę, a jej celem jest dotowanie działalności Skarżącej. Takie stanowisko zostało
      wyrażone w innych wskazanych w skardze wyrokach. Odnosząc powyższą linię
      orzeczniczą do przedmiotowego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego należy
      wskazać, że istota obu rekompensat sprowadza się właściwie do tej samej
      właściwości tj. braku cenotwórczego charakteru rekompensat, a związek między
      subwencją lub dotacją a ceną towaru/usługi musi być jednoznaczny dla uznania
      danej subwencji lub dotacji za zwiększającą podstawę opodatkowania VAT.
      Sądy administracyjne w przedmiotowych sprawach stoją na stanowisku, że
      przyznawane przewoźnikom rekompensaty stanowią dofinansowania do ogólnej

      działalności podatnika i nie mają charakteru cenotwórczego, a w konsekwencji - nie
      podlegają VAT.
      Z tożsamą sytuacją mamy do czynienia również w zakresie rekompensat udzielanych
      przedsiębiorstwom energetycznym wykonującym działalność w zakresie obrotu
      energią elektryczną. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o cenach
      maksymalnych: "Projektowana regulacja pozwoli na uruchomienie nadzwyczajnego
      instrumentu zwiększającego bezpieczeństwo energetyczne gospodarstw domowych,
      niektórych podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej oraz sektora
      mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw i zapewni im ceny energii elektrycznej na
      poziomie umożliwiającym opłacenie rachunków."
      W związku z powyższym celem utrzymania cen energii elektrycznej na stabilnym dla
      odbiorców poziomie ustawodawca zdecydował się usztywnić ceny w tym zakresie,
      podobnie jak czynią to na poziomie regionalnym jednostki samorządu terytorialnego
      ustalając ceny przewozów, jakie stosować mogą spółki świadczące usługi transportu
      publicznego na rzecz pasażerów.
      Podobnie również zarówno spółki z dziedziny usług transportu publicznego jak i
      przedsiębiorstwa energetyczne świadczą, co do zasady swoje usługi po cenach
      niższych, niż miałoby to miejsce w przypadku stosowania przez nie cen rynkowych,
      ze względu na wcześniej wskazane ograniczenia wynikających z aktów prawa
      krajowego czy też miejscowego.
      Jednakże dla zapewnienia obywatelom kluczowych z ich punktu widzenia usług o
      charakterze użyteczności publicznej - celem zachęcenia przedsiębiorców do
      świadczenia tych usług oraz zapewnienia rentowności prowadzonej przez nich
      działalności - ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie systemu rekompensat
      w związku z podejmowaniem działalności gospodarczej w tym zakresie.
      Powyższe wyroki oraz treść przytoczonych uprzednio przepisów potwierdzają, że
      rekompensaty udzielane na pokrycie kosztów prowadzenia działalności w związku ze
      świadczeniem usług bądź dostawą towarów po cenach odgórnie narzuconych przez
      akty prawa, a więc w sytuacji określonej we wniosku, nie wchodzą do podstawy
      opodatkowania.
      4.5. Niezależnie od powyższego, na brak cenotwórczego charakteru rekompensat
      wskazuje wprost art. 10 ust. 2 ustawy o cenach maksymalnych, zgodnie z którym
      kwoty rekompensat nie stanowią dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
      charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Powyższa regulacja
      stanowi więc potwierdzenie przedstawionego przez Skarżącą stanowiska, zgodnie z
      którym rekompensaty otrzymywane przez Spółkę na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o
      cenach maksymalnych nie stanowią dopłat mających bezpośredni wpływ na cenę
      dostarczanej energii elektrycznej, w rezultacie czego nie będą zwiększać podstawy
      opodatkowania VAT realizowanych przez Spółkę dostaw energii.”
    Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 marca 2025 r. sygn. akt I FSK 447
    /24 oddalając skargę kasacyjną wskazał:
      (...)
      2) nawet w przypadku, gdyby organ przedstawił przekonującą argumentację, że
      rekompensata ta spełnia przesłanki uznania jej za dotację, subwencję czy inną
      dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u., z uwagi
      na obowiązywanie w stanie prawnym przed 1 lipca 2024 r. art. 10 ust. 2 ustawy o
      cenach maksymalnych, organ nie mógł wbrew tej normie, powołując się na
      wykładnię wynikającą z dyrektywy 2006/112/WE, uznać, że przedmiotowa
      rekompensata stanowi podlegającą opodatkowaniu dotację, subwencję czy inną
      dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u., gdyż
      prowadziłoby to do niedopuszczalnej wykładni contra legem i w konsekwencji
      nakładania na podatników obowiązków podatkowych pozostających w sprzeczności

      z jednoznaczną normą ustawową (podobne stanowisko: J. Wajs, VAT od
      rekompensaty z tytułu stosowania ceny maksymalnej przy dostawie energii
      elektrycznej, Monitor Podatkowy Nr 3/2024, s. 61).
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy, powołane wyżej
    przepisy prawa oraz stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
    przedstawione w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 17 listopada 2023 r. sygn. akt III
    SA/Wa 1633/23, którym Organ jest związany, stwierdzić należy, że rekompensata, o której
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z 27 października 2022 roku o środkach nadzwyczajnych
    mających na celu ograniczenia wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu
    niektórych odbiorców w 2023 roku, nie wchodzi do podstawy opodatkowania
    normowanej w art. 29a ust. 1 ustawy, w rezultacie czego nie będzie zwiększać podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług realizowanych przez Państwa dostaw
    energii.
    Tym samym, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, przywołane przepisy prawa
    oraz stanowisko WSA w Warszawie zawarte w zapadłym w tej sprawie ww. wyroku sygn.
    akt III SA/Wa 1633/23 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku sygn. akt I FSK
    447/24, który również zapadł w tej sprawie, Państwa stanowisko w zakresie podatku od
    towarów i usług (pytanie nr 1), że nie ma obowiązku zaliczania do podstawy
    opodatkowania - na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 8 ust. 1 oraz 10
    ust. 2 ustawy o cenach maksymalnych - rekompensat udzielanych z tytułu stosowania
    ceny maksymalnej, należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji, uchylonej wyrokiem
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 listopada 2023 r. sygn. akt III SA
    /Wa 1633/23, tj. 31 maja 2023 r.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku

    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Ponadto należy zauważyć, że ocena Państwa stanowiska w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych, objęta pytaniem nr 2, jest przedmiotem odrębnego roz
    strzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.