Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.104.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Brak uwzględniania w liczniku prewspółczynnika otrzymanej
dotacji.
Słowa kluczowe: dotacja-dotacja podmiotowa
uwzględnienie
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 6 maja
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest płatnikiem podatku od towarów i usług VAT. Do odliczeń podatku
    używa prewspółczynnika, ponieważ specyfika prowadzonej działalności nie jest jedynie
    gospodarcza. Wnioskodawca prowadzi również działalność statutową polegającą na
    organizowaniu imprez, uroczystości nieodpłatnych, wynikających z regionalnej bądź
    ogólnopolskiej tradycji.
    Dokonano przeliczenia ww. prewspółczynnika w następujący sposób:
    zważywszy na wpływy z zajęć niepodlegających opodatkowaniu przeliczono proporcję =
    przychody netto opodatkowane/ przychody netto ogółem,
    Następnie prewspółczynnik = obroty opodatkowane * 100/ przychody (pomniejszone o
    dotacje na środki trwałe). Te dwie wartości pomnożono i uzyskano wynik.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest samorządową instytucją kultury, wpisaną w rejestr Instytucji Kultury,
    działającą na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej. Instytucja prowadzi:
        działalność statutową nieodpłatną (wystawy, działalność orkiestry dętej, wydarzenia
        kulturalne związane z tradycją),
        działalność statutową odpłatną (m.in. zajęcia kulturalne, ruchowe),
        oraz działalność opodatkowaną podatkiem VAT (w szczególności sprzedaż biletów
        na wydarzenia, wynajem pomieszczeń, sprzedaż usług i towarów).
    Instytucja korzysta z dotacji podmiotowej, która pokrywa koszty związane z utrzymaniem
    nieruchomości (np. media, sprzątanie, konserwacja) oraz wynagrodzenia pracowników.
    Dotacje celowe przeznaczone są na działania nieodpłatne (wystawy, wydarzenia
    kulturalne związane z tradycją) oraz odpłatne (koncerty i wydarzenia biletowane). W
    związku z tym, że instytucja ponosi wydatki wspólne dla działalności opodatkowanej i
    nieopodatkowanej, stosuje prewspółczynnik, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o
    VAT, w celu określenia, jaka część podatku naliczonego może być odliczana.
    „przychody netto opodatkowane” – to suma wartości sprzedaży towarów i usług
    podlegających VAT, bez kwoty podatku VAT, uzyskanych z czynności opodatkowanych,
    takich jak: sprzedaż biletów na wydarzenia, najem powierzchni, sprzedaż pamiątek.
    „przychody netto ogółem” - to pojęcie oznaczające sumę wszystkich przychodów jednostki
    (bez podatku VAT) – niezależnie od tego, czy są opodatkowane, zwolnione z VAT, czy w
    ogóle niepodlegające opodatkowaniu. Są to przychody netto podlegające opodatkowaniu
    (np. sprzedaż biletów) oraz przychody zwolnione z VAT (Odpłatne usługi edukacyjne lub
    kulturalne korzystające ze zwolnienia z VAT).
    „obroty opodatkowane” - to suma wartości sprzedaży towarów i usług podlegających VAT,
    bez kwoty podatku VAT, uzyskanych z czynności opodatkowanych, takich jak: sprzedaż
    biletów na wydarzenia, najem powierzchni, sprzedaż pamiątek.
    „Przychody” – przychód wykonany, to pojęcie oznaczające sumę wszystkich przychodów
    jednostki (bez podatku VAT) – niezależnie od tego, czy są opodatkowane, zwolnione z VAT,
    czy w ogóle niepodlegające opodatkowaniu oraz dotacje podmiotowe i celowe.

    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy samorządowa instytucja kultury, stosując proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a
    ustawy o podatku od towarów i usług, powinna uwzględnić w liczniku tej proporcji dotację
    podmiotową, która pokrywa wyłącznie koszty utrzymania budynków oraz wynagrodzenia
    pracowników, a nie stanowi wynagrodzenia za konkretne czynności opodatkowane
    podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, dotacja podmiotowa nie powinna być uwzględniana w liczniku
    prewspółczynnika, ponieważ:
        nie stanowi wynagrodzenia za konkretne czynności opodatkowane,
        nie ma bezpośredniego związku z działalnością opodatkowaną,
        jest przeznaczona wyłącznie na koszty ogólne, tj. utrzymanie budynków i
        wynagrodzenia, które służą całokształtowi działalności (zarówno opodatkowanej,
        jak i nieopodatkowanej).
    W świetle art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, odliczenie podatku powinno mieć związek z
    czynnościami opodatkowanymi. Uwzględnianie dotacji, która nie wiąże się z żadnym
    świadczeniem wzajemnym, prowadziłoby do zawyżenia prewspółczynnika i
    nieprawidłowego odliczenia VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    gdy:
        podatek odlicza podatnik podatku od towarów i usług,
        towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Warunkiem, który daje podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego jest związek
    zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

    Podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego od nabywanych towarów i usług, których nie będzie wykorzystywał do
    wykonywania czynności opodatkowanych (czyli czynności zwolnionych od podatku oraz
    niepodlegających temu podatkowi).
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Zatem istnieje obowiązek odrębnego
    określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanych faktur zakupu.
    Wyrażoną w cytowanym art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte m.in. w art. 86 ust. 2a-2h
    ustawy.
    Art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:

      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
        działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej
        i poza tą działalnością.
    Art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    Art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem.
    § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
        uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych

        podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
        „sposobem określenia proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    W rozporządzeniu tym zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się
    odnoszą. Są to: jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury,
    państwowe instytucje kultury, uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    § 4 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku samorządowej instytucji kultury, jako sposób określenia proporcji
      uznaje się sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100/P
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez samorządową
      instytucję kultury,
      P – przychody wykonane samorządowej instytucji kultury.
    § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obrocie – rozumie się przez to podstawę
      opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5
      ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
      - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
      - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
      - eksportu towarów,
      - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
      podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium kraju.
    § 2 pkt 12 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o przychodach wykonanych samorządowej
      instytucji kultury – rozumie się przez to przychody samorządowej instytucji kultury w
      rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane tej instytucji z
      budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty zwróconych
      dotacji, o odsetki od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów
      z mienia tej instytucji oraz o odszkodowania należne tej instytucji inne niż
      odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy –
      wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania planu finansowego, z których
      instytucja ta pokrywała koszty swojej działalności wykonując przypisane jej zadania
      jednostki samorządu terytorialnego.
    § 4 ust. 2 rozporządzenia:
      Przychody wykonane samorządowej instytucji kultury nie obejmują przychodów
      uzyskanych z tytułu:
        1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
        są zaliczane przez samorządową instytucję kultury do środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i
        praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych

        samorządowej instytucji kultury – używanych na potrzeby prowadzonej przez tę
        instytucję działalności;
        2) transakcji dotyczących:
        a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych,
        b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Wyłączenie ww. transakcji z przychodów wykonanych samorządowej instytucji kultury
    (mianownik proporcji) zapewnia spójność (symetrię) z wyłączeniem tych transakcji z
    obrotu z działalności gospodarczej (licznik proporcji) i ma na celu „oczyszczenie” kwoty
    przychodów przyjmowanej do wyliczenia proporcji z danych, które zniekształcałyby tę
    proporcję.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy powinni Państwo uwzględnić w liczniku proporcji,
    o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy dotację podmiotową, która pokrywa wyłącznie
    koszty utrzymania budynków oraz wynagrodzenia pracowników, a nie stanowi
    wynagrodzenia za konkretne czynności opodatkowane podatkiem VAT.
    W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z samorządową instytucją kultury, zatem
    zasadne jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 25 października 1991 r. o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87),
    określającej zasady tworzenia i działania instytucji kultury.
    Art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,
      operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy
      kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w
      różnych dziedzinach kultury.
    Art. 9 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Instytucje kultury, dla których organizatorami są jednostki samorządu terytorialnego,
      mogą otrzymywać dotacje celowe na zadania objęte mecenatem państwa, w tym
      dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji, z
      budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
      kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
    Art. 12 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do rozpoczęcia i
      prowadzenia działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym ta
      działalność jest prowadzona.
    Art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      1. Instytucja kultury pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z
        uzyskiwanych przychodów.
      2. Przychodami instytucji kultury są przychody z prowadzonej działalności, w tym ze
        sprzedaży składników majątku ruchomego, przychody z najmu i dzierżawy
        składników majątkowych, dotacje podmiotowe i celowe z budżetu państwa lub
        jednostki samorządu terytorialnego, środki otrzymane od osób fizycznych i
        prawnych oraz z innych źródeł.
      3. Organizator przekazuje instytucji kultury środki finansowe w formie dotacji:

      1) podmiotowej na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie realizowanych
      zadań statutowych, w tym na utrzymanie i remonty obiektów;
      2) celowej na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji;
      3) celowej na realizację wskazanych zadań i programów.
    Art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są:
      1) daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku
        przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz
        banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek
        ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych
        funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z
        odrębnych ustaw;
      2) inne dochody budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych
        jednostek sektora finansów publicznych należne na podstawie odrębnych ustaw
        lub umów międzynarodowych.
    Art. 30 ust. 2 ustawy o finansach publicznych:
      Podstawą gospodarki finansowej państwowych i samorządowych osób prawnych
      jest roczny plan finansowy, obejmujący w szczególności:
      1) przychody z prowadzonej działalności;
      2) dotacje z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego;
      3) koszty, w tym:
      a) uposażenia i wynagrodzenia ze stosunku pracy oraz składki od nich naliczane,
      b) płatności odsetkowe wynikające z zaciągniętych zobowiązań,
      c) zakup towarów i usług;
      4) środki na wydatki majątkowe;
      5) środki przyznane innym podmiotom;
      6) stan należności i zobowiązań na początek i koniec roku;
      7) stan środków pieniężnych na początek i koniec roku.
    Powołując się na zapisy ustawy o finansach publicznych wskazać należy, że dochody
    publiczne (budżetowe) to należne lub faktyczne wpływy środków pieniężnych do
    budżetów publicznych pobierane przez organy finansowe lub przez jednostki budżetowe,
    które zrealizowane dochody przekazują do organów finansowych, ze względu na
    powiązanie z budżetem systemem brutto (art. 5 ust. 2 ustawy o finansach publicznych).
    Obok dochodów występują także wpływy o charakterze zwrotnym, będące przychodami,
    które służą finansowaniu deficytu budżetowego oraz przychody jednostek
    organizacyjnych (np. zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych, funduszy
    celowych) i osób prawnych (np. szkół wyższych, instytucji kulturalnych), zaliczanych do
    sektora finansów publicznych, pochodzące z prowadzonej przez nie odpłatnej działalności,
    oraz z innych źródeł.
    Z uwagi na to, że w przypadku samorządowej instytucji kultury utrudnione jest wyliczenie
    „obrotu” uzyskanego z tytułu czynności pozostających poza systemem VAT, opierając się
    na cyt. rozporządzeniu Ministra Finansów przyjęto zasadę - dla celów zastosowania
    sposobu obliczenia proporcji - że całkowity „obrót” z tytułu działalności gospodarczej oraz
    działalności pozostającej poza sferą podlegającą opodatkowaniu odpowiada wysokości
    wykonanych przychodów, z uwzględnieniem otrzymanych dotacji, (z wyjątkiem

    zwróconych dotacji, odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczanych do
    przychodów z mienia tej instytucji, odszkodowań innych niż stanowiące zapłatę, oraz
    dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
    zaliczane przez samorządową instytucję kultury do środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego
    użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych samorządowej instytucji
    kultury, używanych na potrzeby prowadzonej przez tę instytucję działalności, a także
    transakcji dotyczących pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych
    transakcji finansowych, oraz usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy,
    w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy).
    Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w
    sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do
    celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, w przypadku
    samorządowych instytucji kultury w mianowniku ujmuje się przychody wykonane
    samorządowej instytucji kultury. Natomiast w liczniku ujmuje się roczny obrót z
    działalności gospodarczej zrealizowany przez samorządową instytucję kultury.
    Jak już wyżej wskazano zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest
    mowa o obrocie – rozumie się przez to podstawę opodatkowania, o której mowa w art.
    29a (...).
    Art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.
    Z powołanych wyżej przepisów art. 29a ustawy wynika, że do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wlicza się tyko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu
    dostawy lub świadczenia usługi.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są,
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezwzględnie i bezpośrednio
    z ceną dostarczonych towarów lub świadczonych usług. W przypadku, gdy podatnik

    otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako
    pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania
    określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do
    podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie jest więc podstawą
    opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze)
    uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Jeżeli
    taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów
    działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega
    opodatkowaniu.
    Wskazali Państwo, że korzystają z dotacji podmiotowej, która pokrywa koszty związane z
    utrzymaniem nieruchomości (np. media, sprzątanie, konserwacja) oraz wynagrodzenia
    pracowników. Z okoliczności na jaki cel przekazują Państwo dotację podmiotową wynika,
    że dotacja ta stanowi dofinansowania na pokrycie kosztów działalności, a nie ma np.
    wpływu na obniżenie ceny biletów na wydarzenia.
    Otrzymana przez Państwa dotacja podmiotowa, nie będzie więc dofinansowaniem
    świadczenia konkretnej usługi. W konsekwencji, otrzymana przez Państwa dotacja
    podmiotowa, nie będzie stanowiła podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1
    ustawy i nie będzie stanowiła obrotu z działalności gospodarczej.
    Zatem otrzymana przez Państwa dotacja podmiotowa niestanowiąca podstawy
    opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy i niestanowiąca obrotu z Państwa
    działalności gospodarczej nie powinna być ujmowana w liczniku proporcji.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne
    kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być
    rozpatrzone.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.