Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.416.2025.1.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-28
Teza: Nieuznanie za dostawę towarów sprzedaży prawa własności
nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
wieczystego i niepodleganie opodatkowaniu ww. sprzedaży.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste-
przeniesienie prawa użytkowania wieczystego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatna dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania za dostawę towarów sprzedaży prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego i niepodlegania
    opodatkowaniu ww. sprzedaży.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina Miasto (...) przystąpiła do realizacji roszczenia o sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, w trybie
    przepisów epizodycznych Działu IVa (art. 198g - 198l) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 z późń. zm.).
    Użytkownik wieczysty nieruchomości o powierzchni 0,1459 ha, położonej w (...) przy ul. (...)
    wystąpił z wnioskiem o nabycie prawa własności.
    Prawo użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości gruntowej o obszarze
    0,1459 ha, położonej w (...) przy ul. (...) ustanowione zostało decyzją Zarządu Miasta (...) nr
    (...) znak (...) z dnia 24 czerwca 1991 r., na rzecz (...) na okres 99 lat, tj. do dnia 16.07.2090
    r., zgodnie z ówcześnie obowiązującym ogólnym miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego miasta (...).
    Wnioskodawcy prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej
    wraz z prawem własności posadowionego na tej działce budynku nabyli w obrocie
    wtórnym na podstawie aktu notarialnego z dnia 04.03.2022 r.
    Użytkownik wieczysty z tytułu posiadanego prawa ponosi opłaty roczne, ustalone przy
    zastosowaniu stawki procentowej w wysokości 5% ceny nieruchomości gruntowej.
    Nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej przez jej użytkownika wieczystego
    nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z realizacją przysługującego mu
    roszczenia o sprzedaż w trybie art. 198g Działu VIa ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 235 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061) budynki i inne urządzenia wzniesione lub nabyte wraz z nieruchomością gruntową
    przez użytkownika wieczystego stanowią jego własność. W związku z tym przedmiotem
    przyszłego zdarzenia będzie sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej.
    W myśl art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - „W odniesieniu do
    nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego cenę
    nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty
    stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
    użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
    zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
    określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.”
    Wartość nieruchomości gruntowej określana jest w operacie szacunkowym sporządzanym
    przez rzeczoznawcę majątkowego.
    Na podstawie uchwały nr (...) Rady Miejskiej w (...) podjętej na sesji w dniu 23 listopada
    2023 r. (...), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2023 r., Prezydent Miasta (...)
    zobowiązany został do indywidualnego określania warunków sprzedaży w trybie
    przepisów epizodycznych nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników
    wieczystych.
    Zatem cena nieruchomości gruntowej objętej niniejszym wnioskiem ustalona na dzień jej
    sprzedaży w oparciu o ww. regulacje podlegać będzie zapłacie przed zawarciem umowy
    przenoszącej własność nieruchomości (art. 70 ww. ustawy o gospodarce
    nieruchomościami).

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, biorąc pod uwagę treść art. 7 ust. 1 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361), sprzedaż
    prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego w trybie
    198h ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z
    2024 r., poz. 1145 z późń. zm.) nie stanowi dostawy towarów i nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina Miasto (...) jest jednostką samorządu terytorialnego, która jako wspólnota
    samorządowa na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm.) obejmuje swoim zakresem działania wszystkie
    sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych
    podmiotów. Gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu
    własnym i na własną odpowiedzialność. Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
    2024 r., poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (art. 7 ust. 1 pkt 6).
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 wymienionej ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1.
    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się
    do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie
    należy utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    „Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel, czyli
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co oznacza, że
    może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie
    korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w
    przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na
    inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela. Kwestie te
    regulują przepisy dotyczące wieczystego użytkowania ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061) - art. 233 oraz następne.
    W myśl art. 235 Kodeksu cywilnego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie
    Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich
    związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy
    budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi
    przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Przysługująca użytkownikowi wieczystemu własność budynków i urządzeń na
    użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w
    odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości miało miejsce przed dniem 30 kwietnia
    2004 r. i nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej wówczas ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług
    oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50) grunt nie był towarem i jego

    sprzedaż lub ustanowienie użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów.
    Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług zmieniła się zarówno definicja towaru, jak i zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. Dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) obejmuje każdą
    czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje
    drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego
    dobra.
    Przy realizacji roszczenia użytkownika wieczystego o nabycie prawa własności
    nieruchomości gruntowej mają zastosowanie przepisy działu VIa ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 z późń. zm.), w
    szczególności:
      art. 37 ust. 2 pkt 5 - Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jej
      sprzedaż następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
      art. 198g ust. 1 - Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12
      miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
      samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
      ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
      cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z
      żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
      art. 198g ust. 2 - Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
    1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997
      r.,
    2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste,
    3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796),
    4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych,
    5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
       art. 198g ust. 4 - Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania
      wieczystego powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
      notarialnego.
       art. 198h ust. 2 - W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek
      samorządu terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
       art. 198l - Przepisy działu VIa stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy
      publicznej. Udzielenie pomocy publicznej wymaga spełnienia warunków udzielenia

      pomocy de minimis określonych we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej
      dotyczących pomocy de minimis.
    Mając na uwadze powyższe, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, sprzedaż
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie będzie stanowić
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, transakcja ta pozostaje poza
    zakresem ustawy o VAT. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi bowiem, że przez
    dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W przedmiotowej sprawie przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez
    pierwotnego użytkownika prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja
    art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7
    ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.
    W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika
    wieczystego, odpowiadająca w istocie przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w
    prawo własności nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do
    nieruchomości i nie wpływa na „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty
    nabył na podstawie decyzji Zarządu Miasta (...) z dnia 24 czerwca 1991 r.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości
    gruntowej użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego dysponowania
    nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem.
    Zatem w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    zbycie prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji podlegająca zapłacie przez dotychczasowego użytkownika wieczystego
    kwota stanowiąca cenę nieruchomości gruntowej nie będzie podlegać opodatkowaniu
    jako ponowna dostawa towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wydanych: w dniu 03.02.2025 r. sygnatura
    0112- KDIL1-1.4012.852.2024.1.DS i w dniu 07.01.2025 r. sygnatura 0113-KDIPT1-
    2.4012.832.2024.1.PRP interpretacjach indywidualnych, z zakresu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.05.2022 r., sygn. akt I FSK 147/20,
    rozpatrując w innym stanie faktycznym sprawę opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, realizowaną na podstawie
    art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznał iż ww. sprzedaż w świetle
    przepisów ustawy o VAT stanowi dostawę towaru i jest opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
      umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
      na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
      komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
      jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,

    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.

      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy, umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):

      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości

      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie
      wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
      nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
      przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 – ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
      pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    W myśl art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
      2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
      1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
      w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
      toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
      użytkowanie wieczyste.
      4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego
      w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
      ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
      społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży
      nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże,
      w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków
      w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
      ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
      2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
      rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku
      od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty
      przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
      zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na
      żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej
      sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości,
      która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
      dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została określona na potrzeby
      ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest czynnością
    odpłatną. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8
    stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. Nr 11
    poz. 50 ze zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania
    wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz
    zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004
      r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54
      poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
      powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.

    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu. Wraz z przekazaniem użytkownikowi wieczystemu gruntów
    nastąpiła również możliwość swobodnego i faktycznego dysponowania posadowionymi na
    tych gruntach budynkami.
    W analizowanej sprawie, w odniesieniu do działki, dostawą towaru w rozumieniu
    przepisów ustawy było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dla
    pierwotnego użytkownika wieczystego w 1991 r. – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na
    użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do działki zostało
    ustanowione w 1991 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca
    objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel.
    W odniesieniu do działki, użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego
    dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, tj. w 1991 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do działki, nastąpiło
    w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa wieczystego użytkowania w 1991 r.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż działki, o której mowa we wniosku, na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości,
    nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał i nie może
    być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Podsumowując, sprzedaż prawa własności działki na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe jest wynikiem
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla tej nieruchomości przed 1 maja 2004 r.
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.