Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.404.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Finlandia
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 2 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 26 maja 2025 r. (wpływ 26 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od dnia 5 stycznia 2023 roku pracuje i przebywa Pan w Finlandii. Ma Pan tam stałe
    zatrudnienie na podstawie umowy o pracę zawartej z fińskim pracodawcą. Posiada Pan w
    Finlandii konto bankowe oraz wynajmuje Pan mieszkanie w Finlandii, w którym mieszka
    Pan nieprzerwanie od momentu rozpoczęcia pracy.
    Od 5 grudnia 2023 roku posiada Pan również stały pobyt w Finlandii. Przebywa tam Pan
    przez większość czasu – od 2023 roku przebywał Pan na terytorium Finlandii ponad 183
    dni w roku, a obecnie mieszka Pan tam na stałe i prowadzi Pan tam swoje życie prywatne i
    zawodowe.
    Ponadto, oprócz pracy zawodowej, angażuje się Pan w życie społeczne, co jest kolejnym
    dowodem na Pana głębokie związki z Finlandią. Ma Pan tam Fińskich znajomych, na ten
    moment nie planuje Pan powrotu do Polski.
    Dodatkowo, chciałby Pan podkreślić, że w 2024 roku przebywał Pan na terytorium
    Finlandii dłużej niż 183 dni. Jest to kolejny dowód na to, że Pana centrum interesów
    życiowych i gospodarczych znajduje się w Finlandii, a okres Pana pobytu w tym kraju w
    2024 roku dodatkowo potwierdza, że nie jest to tylko sytuacja tymczasowa, lecz
    długoterminowa. W Polsce posiada Pan jedynie meldunek.
    Odwiedza Pan rodzinę 3/4 razy w roku – żonę i dziecko, którzy na stałe mieszkają w
    Polsce. Na ich potrzeby wynajmuje Pan mieszkanie, w którym mieszkają, jednak sam w
    tym mieszkaniu nie przebywa Pan na stałe – wizyty w Polsce ograniczają się do kilku razy
    w roku (3–4 razy rocznie).
    Nie uzyskuje Pan w Polsce żadnych dochodów, nie prowadzi Pan działalności
    gospodarczej, nie posiada Pan nieruchomości. Większość Pana codziennych spraw
    załatwia Pan w Finlandii. Jeśli chodzi o Pana życie zawodowe, jest Pan zatrudniony na
    pełny etat w Finlandii, a Pana wynagrodzenie otrzymuje Pan w fińskiej walucie. Płaci Pan w
    Finlandii podatki dochodowe, które odprowadza Pan do fińskiego systemu podatkowego.
    Nie ma Pan żadnych dochodów uzyskiwanych w Polsce, a jedyne Pana związki z tym
    krajem polegają na wizytach w celu odwiedzenia rodziny.
    Uzupełnienie
    Jakie posiada Pan obywatelstwo?
    Posiada Pan obywatelstwo Polskie.
    Którego roku podatkowego (lat podatkowych) dotyczy Pana wniosek?
    Wniosek dotyczy roku podatkowego 2024.
    Czy w okresie obejmującym Pana wniosek Finlandia traktuje Pana jak rezydenta
    podatkowego, tzn. czy według prawa fińskiego podlega Pan tam opodatkowaniu, z uwagi
    na swoje miejsce zamieszkania?
    Finlandia traktuje Pana jako rezydenta podatkowego, ponieważ ma Pan tam miejsce
    zamieszkania, pracuje Pan na pełen etat i spełnia Pan warunki uznania za rezydenta
    podatkowego według prawa fińskiego.
    Czy w okresie obejmującym Pana wniosek posiada Pan certyfikat rezydencji
    dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Finlandii?
    Posiada Pan kartę stałego pobytu w Finlandii, wydaną w dniu 05.12.2023 r. (załącznik).

    W którym państwie (w Finlandii/Polsce) w okresie obejmującym Pana wniosek
    umiejscowiona jest Pana aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska; proszę
    podać, jaka i gdzie (wskazał Pan jedynie w opisie stanu faktycznego, że angażuje się Pan w
    życie społeczne)?
    W okresie objętym wnioskiem angażuje się Pan w życie społeczne i kulturalne w Finlandii,
    uczestniczy Pan w wydarzeniach, takich jak lokalne festyny, spotkania tematyczne ze
    znajomymi, chodzi Pan na basen i siłownię.
    Jakie jeszcze (oprócz wskazanych w opisie stanu faktycznego) – w okresie, którego dotyczy
    wniosek – są Pana powiązania majątkowe z Polską, a jakie z Finlandią; gdzie (w jakim
    państwie) znajduje się Pana centrum interesów gospodarczych, w szczególności
    inwestycje, ubezpieczenia, kredyty, majątek ruchomy – np. samochód itp.?
    W Finlandii posiada Pan: konto bankowe, mieszkanie na wynajem, ubezpieczenie
    społeczne (numer (...)). W Polsce nie posiada Pan żadnej nieruchomości ani innych
    składników majątku. Nie posiada Pan też kredytów w Polsce. Pana centrum interesów
    znajduje się w Finlandii.
    Jakie jeszcze (oprócz wskazanych w opisie stanu faktycznego) – w okresie, którego dotyczy
    wniosek – są Pana powiązania osobiste z Polską, a jakie z Finlandią, w szczególności
    rodzina (np. czy Pana dzieci są małoletnie, czy żona i dzieci pozostają na Pana
    utrzymaniu), znajomi?
    Mieszka i pracuje Pan w Finlandii na pełen etat. W roku 2024 przebywał Pan w Polsce
    czterokrotnie, każdorazowo przez kilka dni. W Polsce mieszka Pana żona oraz (...) dziecko.
    Żona pracuje w Polsce. Wspiera ją Pan finansowo poprzez opłacanie czynszu za
    mieszkanie, w którym mieszka z dzieckiem, a sam nie mieszka Pan tam. W Finlandii nie
    posiada Pan innej rodziny, ale ma znajomych i aktywne życie społeczne.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym jest Pan uznawany za osobę mającą wyłącznie
    rezydencję podatkową w Finlandii w rozumieniu:
    · art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania (Dz.U. z 2008 r. Nr 208, poz. 1309)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – w przedstawionym stanie faktycznym Pana rezydencją podatkową jest
    wyłącznie Finlandia. W Pana przypadku przebywa Pan w Finlandii ponad 183 dni w roku, a
    tam znajduje się Pana ośrodek interesów osobistych i zawodowych. Posiada Pan fiński
    adres zamieszkania, zatrudnienie, życie prywatne i społeczne. W Polsce Pan nie pracuje –
    jedynie posiada Pan meldunek i sporadycznie odwiedza Pan rodzinę, 3/4 razy w roku w
    czasie urlopu. W Pana przypadku centrum interesów osobistych znajduje się w Finlandii,
    przebywa tam Pan większość czasu, nie planuje Pan powrotu do Polski na ten moment.
    W związku z powyższym uważa Pan, że jest Pan rezydentem podatkowym wyłącznie
    Finlandii, a nie Polski.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W świetle art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
        tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
        nich wynikających;
      5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw
        o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw – jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego

        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Zgodnie z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas.
    W zakresie powiązań gospodarczych wyjaśniam, że jest to miejsce, z którym dana osoba
    ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede
    wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których
    istotne są: miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów
    podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty,
    konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż

    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    W opisie stanu faktycznego wskazał Pan, że od stycznia 2023 roku pracuje i przebywa Pan
    w Finlandii. Ma Pan tam stałe zatrudnienie na podstawie umowy o pracę na pełen etat
    zawartej z fińskim pracodawcą. Wynagrodzenie otrzymuje Pan w fińskiej walucie. Płaci Pan
    w Finlandii podatki dochodowe, które odprowadza Pan do fińskiego systemu
    podatkowego. Posiada Pan w Finlandii konto bankowe oraz wynajmuje Pan mieszkanie w
    Finlandii, w którym mieszka Pan nieprzerwanie od momentu rozpoczęcia pracy. W
    Finlandii posiada Pan również ubezpieczenie społeczne. Od grudnia 2023 roku posiada
    Pan również stały pobyt w Finlandii. Przebywa tam Pan przez większość czasu – od 2023
    roku przebywał Pan na terytorium Finlandii ponad 183 dni w roku, a obecnie mieszka Pan
    tam na stałe i prowadzi Pan tam swoje życie prywatne i zawodowe. W 2024 roku
    przebywał Pan na terytorium Finlandii dłużej niż 183 dni. W Polsce posiada Pan jedynie
    meldunek. Odwiedza Pan rodzinę (żonę i dziecko) 3-4 razy rocznie, którzy na stałe
    mieszkają w Polsce. Pana żona pracuje w Polsce. Na ich potrzeby wynajmuje Pan
    mieszkanie, w którym mieszkają, jednak sam w tym mieszkaniu nie przebywa Pan na stałe.
    Wspiera Pan żonę finansowo przez opłacanie czynszu za mieszkanie, w którym mieszka z
    dzieckiem. Nie uzyskuje Pan w Polsce żadnych dochodów, nie prowadzi Pan działalności
    gospodarczej, nie posiada Pan żadnej nieruchomości ani innych składników majątku. Nie
    posiada Pan też kredytów w Polsce. Większość Pana codziennych spraw załatwia Pan w
    Finlandii. Nie ma Pan żadnych dochodów uzyskiwanych w Polsce, a jedyne Pana związki z
    tym krajem polegają na wizytach w celu odwiedzenia rodziny. Posiada Pan obywatelstwo
    Polskie. Finlandia traktuje Pana jako rezydenta podatkowego, ponieważ ma Pan tam
    miejsce zamieszkania, pracuje Pan na pełen etat i spełnia Pan warunki uznania za
    rezydenta podatkowego według prawa fińskiego. Posiada Pan kartę stałego pobytu w
    Finlandii, wydaną w grudniu 2023 roku. Angażuje się Pan w życie społeczne i kulturalne w
    Finlandii, uczestniczy Pan w wydarzeniach, takich jak lokalne festyny, spotkania
    tematyczne ze znajomymi, chodzi Pan na basen i siłownię. Pana centrum interesów
    znajduje się w Finlandii. W roku 2024 przebywał Pan w Polsce czterokrotnie, każdorazowo
    przez kilka dni. W Finlandii nie posiada Pan innej rodziny, ale ma znajomych i aktywne
    życie społeczne. Na ten moment nie planuje Pan powrotu do Polski.
    Ponieważ w okresie, którego dotyczy wniosek (2024 r.), Pana małżonka oraz (...) dziecko
    pozostają częściowo na Pana utrzymaniu i mieszkają w Polsce, stwierdzam, że ośrodek
    Pana interesów osobistych znajdował się w Polsce. Przedstawione przez Pana okoliczności
    wskazują bowiem na utrzymanie istotnych powiązań osobistych z Polską. Oznacza to, że w
    świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może Pan zostać
    uznany za osobę mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu
    obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu
    prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce,
    ponieważ rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z
    oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Zgodnie z Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza
    posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych
    przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy

    spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów
    życiowych w Polsce. Natomiast Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych,
    należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste.
    Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie
    aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce, czynnikiem
    branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub
    małoletnich dzieci.
    Ponadto skoro w okresie, którego dotyczy wniosek, Finlandia również traktuje Pana jako
    rezydenta podatkowego, ustalając miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy
    się odnieść do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii
    w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej dnia 8 czerwca 2009 roku
    w Helsinkach (Dz. U. z 2010 r. Nr 37 poz. 205; dalej: Konwencja polsko-finlandzka).
    Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-finlandzkiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej
      miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia
      (rejestracji) albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to
      Państwo oraz jego organ statutowy lub władzę lokalną. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.
    Na podstawie natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-finlandzkiej:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania
      w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według
      następujących zasad:
      a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
        Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
      b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek
        interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
        Państwie, w którym zwykle przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania
        tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeśli osoba ta jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze
        wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Przy tym wskazuję, że według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie
    stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego
    trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w
    takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie

    z Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    We wniosku wskazał Pan, że od stycznia 2023 roku pracuje i przebywa Pan w Finlandii, a
    od grudnia 2023 roku posiada Pan stały pobyt w Finlandii oraz że w 2024 roku przebywał
    Pan na terytorium Finlandii dłużej niż 183 dni, jednocześnie jednak w trakcie pobytów w
    Polsce odwiedzał Pan rodzinę (żonę i dziecko każdorazowo przez kilka dni), zatem nie jest
    możliwe ustalenie Pana państwa rezydencji podatkowej na podstawie pierwszego
    kryterium wynikającego z art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-finlandzkiej. Dlatego – jak już
    wyjaśniłem – należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych powiązań
    osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).
    Zważywszy na okoliczność, że z Polską łączą Pana ścisłe powiązania osobiste, natomiast z
    Finlandią powiązania gospodarcze, brak jest możliwości przesądzenia, z którym państwem
    łączą Pana ściślejsze powiązania, tj. w którym państwie w 2024 roku znajdował się Pana
    ośrodek interesów życiowych. Stąd zastosowanie znajduje przepis art. 4 ust. 2 lit. b
    Konwencji, który pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba
    fizyczna zazwyczaj przebywa.
    Mając na uwadze, że w 2024 roku przez większą część roku przebywał Pan w Finlandii,
    Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym na podstawie norm
    kolizyjnych zawartych w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-finlandzkiej była Finlandia.
    Oznacza to, że w 2024 roku w Polsce podlegał Pan ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, tj. podlegał Pan obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów)
    osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – których jednak w tym okresie – Pan
    nie osiągnął. W związku z osiąganiem dochodów z pracy wykonywanej w Finlandii nie był
    Pan zobowiązany do składania zeznania podatkowego za 2024 roku, jak również do
    zapłaty podatku z tego tytułu w Polsce.
    Podsumowanie: w opisanym stanie faktycznym jest Pan uznawany za osobę mającą
    rezydencję podatkową w Finlandii w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz postanowień Konwencji polsko-finlandzkiej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie informuję, że dokumenty dołączone do wniosku nie są przedmiotem oceny.
    Zwracam uwagę na fakt, że interpretacja indywidualna stanowi ocenę Pana stanowiska
    dokonaną na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Dlatego też
    załączone dokumenty nie podlegały analizie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.