Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.312.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-13
Teza: Wypłata odszkodowania na rzecz kontrahenta jako koszt
uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
odszkodowania
pożar
zdarzenie-zdarzenie losowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 19

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 2 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 13 maja 2025 r. (wpływ 21 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest polskim przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie agencji
    marketingowej oraz usług specjalistycznych. Wnioskodawczyni w szczególności świadczy
    usługi organizacji, współorganizacji oraz prowadzenia akcji marketingowych oraz
    współorganizacji wydarzeń kulturalnych, sportowych i artystycznych.
    Wnioskodawczyni świadczy usługi na rzecz różnych kontrahentów, z którymi podpisuje
    umowy o współpracy lub świadczeniu usług. Wnioskodawczyni działa także jako
    podwykonawca innych agencji marketingowych i wraz z tymi agencjami współorganizuje
    akcje marketingowe.
    W toku prowadzonej działalności, oznaczony kontrahent powierzył Wnioskodawczyni
    różnego rodzaju aktywa, w szczególności rekwizyty zawierające elementy identyfikacji
    wizualnej danej marki, elementy scenograficzne, próbki reklamowe oraz różne inne
    przedmioty oznaczone logo / marką, które to rzeczy są następnie wykorzystywane w
    trakcie akcji marketingowych w ramach prowadzonej współpracy. Zakres oraz ilość
    powierzonych rzeczy przez kontrahenta zależy od zakresu świadczonych usług oraz
    przebiegu akcji marketingowej. Rzeczy były przekazywane przez kontrahenta z
    odpowiednim wyprzedzeniem do dyspozycji Wnioskodawczyni przed akcją marketingową
    lub wydarzeniem. Zgodnie z umową o współpracy, Wnioskodawczyni ponosiła
    odpowiedzialność za powierzone rzeczy.
    W lipcu 2024 roku w magazynie, w którym Wnioskodawczyni składowała rzeczy
    wykorzystywane do działalności gospodarczej, powierzone jej przez kontrahenta w
    ramach współpracy, wybuchł pożar. Wskutek pożaru, magazyn ulegał zawaleniu, a rzeczy
    znajdujące się w magazynie spłonęły lub zostały całkowicie zniszczone w trakcie zawalenia
    się budynku i nie nadawały się do dalszego użytku. Pozostałości rzeczy znajdujących się w
    magazynie zostały zutylizowane po wygaszeniu pożaru. Dokładna przyczyna pożaru nie
    jest jeszcze znana Wnioskodawczyni, przy czym wiadomym jest, że pożar nie został
    bezpośrednio spowodowany przez działania lub zaniechania Wnioskodawczyni lub osób
    działających w imieniu Wnioskodawczyni (pracowników oraz współpracowników).
    Budynek magazynu nie stanowił własności Wnioskodawczyni i był przez nią najmowany w
    części. W pozostałych częściach budynku znajdowały się inne magazyny oraz przestrzenie
    do przechowywania rzeczy, które były wynajmowane przez osoby trzecie.
    Utrata rzeczy powierzonych Wnioskodawczyni przez kontrahenta (na podstawie umów o
    współpracy) nie spowodowało automatycznie wypowiedzenia obowiązujących umów o
    świadczenie usług marketingowych czy o organizację wydarzeń, przy czym kontrahent
    Wnioskodawczyni doznał szkody majątkowej związanej z utratą rzeczy stanowiących ich
    własność. Dalsze świadczenie usług nie będzie możliwe bez dostarczenia przez
    kontrahenta nowych rzeczy niezbędnych do prowadzenia akcji marketingowych czy
    organizacji wydarzeń, w szczególności próbek reklamowych, których Wnioskodawczyni nie
    może lub nie jest w stanie wytworzyć we własnym zakresie (w szczególności próbek
    reklamowych produktów spożywczych).
    W tym stanie, przyjmując na siebie ryzyko związane z wyborem magazynu oraz
    zabezpieczeniem powierzonych rzeczy, Wnioskodawczyni może być zobowiązana do
    wypłaty na rzecz kontrahenta odszkodowań w kwocie nieprzekraczającej wartości
    utraconych rzeczy, celem zrekompensowania tym podmiotem szkód poniesionych w
    związku z pożarem magazynu.
    Podstawą wypłaty odszkodowania będą w takim wypadku przepisy kodeksu cywilnego
    wskazujące na odpowiedzialność Wnioskodawczyni za nienależyte wykonanie umowy (art.
    471 k.c. i następne).

    Kontrahent Wnioskodawczyni jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawczynią -
    Wnioskodawczyni posiada ponad 25% udziałów w kapitale zakładowym oraz głosów na
    Zgromadzeniu Wspólników oraz sprawuje funkcję Członka Zarządu.
    W kontekście powyższej sytuacji, Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość, czy
    odszkodowania wypłacone przez Wnioskodawczynię na rzecz kontrahenta w związku z
    utratą w trakcie pożaru magazynu powierzonych rzeczy w ramach współpracy
    marketingowej będą stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów.
    Wnioskodawca powyższe zdarzenie określa jako zdarzenie przyszłe, gdyż na moment
    sporządzenia wniosku nie doszło do wypłaty jakichkolwiek odszkodowań na rzecz
    kontrahenta (przyczyny pożaru oraz odpowiedzialność Wnioskodawczyni są w dalszym
    ciągu badane), wobec czego wydatki te jeszcze nie zostały poniesione.
    Uzupełnienie wniosku
    1. Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą.
    2. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej w spółce. Wnioskodawczyni
      jest jednak wspólnikiem spółek kapitałowych, które we własnym imieniu i na własny
      rachunek prowadzą działalność gospodarczą.
    3. Wnioskodawczyni prowadzi księgowość za pomocą podatkowej książki (księgi)
      przychodów i rozchodów.
    4. Przychody z działalności gospodarczej opodatkowane są podatkiem liniowym, o
      którym mowa w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
      wysokości 19% podstawy opodatkowania.
    5. We wskazanym fragmencie jest mowa o zróżnicowanej grupie aktywów takich jak
      próbki towarów używane w trakcie kampanii, rekwizyty marketingowe, standy
      marketingowe, leżaki, przedmioty reklamowe oraz wyposażenie stref marketingowych.
    6. Odpowiadając zbiorczo, umowa przewidywała jedynie zapis, zgodnie z którym
      „usługodawca przejmuje pełną odpowiedzialność za rzeczy Usługodawcy oraz
      zobowiązany jest do ich zabezpieczenia w taki sposób, aby nie uległy zniszczeniu oraz
      nie zostały skradzione”. Umowa nie zawierała innych zapisów obejmujących kwestię
      pożaru czy zniszczenia (nawiązując do litery [a] pytania) oraz nie zawierała innych
      zapisów regulujących kary umowne na wypadek zniszczenia rzeczy (nawiązując do
      litery [b] pytania).
    7. Właściciel budynku nie był podmiotem powiązanym w żaden sposób, czy to
      kapitałowo, czy osobowo.
    8. Wnioskodawczyni nie ubezpieczała samego budynku, ale posiadała ubezpieczenie od
      odpowiedzialności cywilnej za szkody poczynione w ramach prowadzonej działalności
      gospodarczej. Wnioskodawczyni nie posiada wiedzy, czy właściciel budynku
      ubezpieczył budynek i rzeczy znajdujące się w budynku - bowiem właściciel budynku
      odmówił udzielenia tej informacji.
    9. Aktywa nie były ubezpieczone same w sobie od zdarzenia w postaci pożaru.
      Wnioskodawczyni posiadała ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody
      poczynione w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    10. Wnioskodawczyni nie otrzymała od ubezpieczyciela odszkodowania z tytułu pożaru
      zajmowanej części magazynu.
    11. Umowa najmu magazynu określała, że obowiązek zabezpieczenia przeciwpożarowego
      oraz ewentualnego ubezpieczenia rzeczy obciążała najemcę (wnioskodawczynię).
      Wynajmujący nie był zobowiązany do ubezpieczenia rzeczy.

    12. Wypłata odszkodowania miałaby nastąpić na podstawie ugody zawartej z
      kontrahentem. Wnioskodawczyni nie zawarła dotychczas ugody, gdyż nie jest w stanie
      ocenić pełni skutków zawarcia ugody i wypłaty odszkodowania na gruncie
      podatkowym.
    13. Wnioskodawczyni wyjaśnia, że odnośnie tej okoliczności sytuacja faktyczna zmieniła się
      od czasu złożenia wniosku. Prowadzone postępowanie przygotowawcze dotyczące
      przyczyn pożaru zostało zakończone oraz wskazało, że najbardziej prawdopodobną
      przyczyną pożaru było zjawisko atmosferyczne skutkujące niebezpiecznym
      zdarzeniem w instalacji elektrycznej. Organ prowadzący postępowanie karne w
      postanowieniu o umorzeniu postępowania stwierdził brak jakichkolwiek podstaw do
      stwierdzenia, że przyczyną pożaru było zachowanie najemców czy osób trzecich (w
      tym wnioskodawczyni).
    14. Odpowiadając na kolejne zapytania:
      (a) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością;
      (b) udziały nieuprzywilejowane o wartości nominalnej 10 000 złotych;
      (c) wnioskodawczyni sprawuje funkcję prezesa zarządu, wobec czego odpowiada za
        prowadzenie spraw spółki oraz jej reprezentowanie;
      (d) o ile wnioskodawczyni będzie polską rezydentką podatkową, potencjalne
        przychody z udziału w spółce kapitałowej w postaci dywidend będą
        opodatkowane zgodnie zasadami prawa podatkowego, podatkiem w wysokości
        19% podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych. Spółka dotychczas nie wypłacała dywidend
        wnioskodawczyni jako wspólnikowi.
    15. Wypłata odszkodowania miałaby zostać wykonana niezwłocznie po ustaleniu
      warunków ugody. Aby ocenić pełne skutki zawartej ugody, wnioskodawczyni
      potrzebuje również poznać skutki podatkowe wypłaty odszkodowania.
    16. Pytanie organu jest bardzo szerokie - historycznie, wnioskodawczyni oprócz dochodów
      z działalności gospodarczej uzyskiwała także przychody z innych tytułów, w
      szczególności z działalności wykonywanej osobiście - z tytułu pełnienia funkcji członka
      zarządu oraz umowy zlecenie (art. 10 ust 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym). W
      bieżącym roku podatkowym wnioskodawczyni uzyskiwała dochody z działalności
      gospodarczej oraz działalności wykonywanej osobiście.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, odszkodowania wypłacone przez
    Wnioskodawczynię na rzecz kontrahenta w związku z utratą przez Wnioskodawczynię w
    trakcie pożaru magazynu rzeczy powierzonych przez tego kontrahenta w ramach
    współpracy będą stanowić dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodów?
    Pani stanowisko w sprawie
    W opisanym zdarzeniu przyszłym, odszkodowania wypłacone przez Wnioskodawczynię na
    rzecz kontrahenta w związku z utratą przez Wnioskodawczynię w trakcie pożaru
    magazynu rzeczy powierzonych przez tego kontrahenta w ramach współpracy będą
    stanowić dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodów.
    W ocenie Wnioskodawczyni, zasadniczą kwestią, która wymaga interpretacji w niniejszej
    sprawie, jest kwestia interpretacji przepisów dotyczących zaliczenia odszkodowania do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.): kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo

    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 (przyp.
    tej ustawy).
    Wskazana definicja zawarta w ustawie ma charakter ogólny, co jest celowym zabiegiem
    ustawodawcy i ma na celu umożliwienie indywidualną ocenę każdego wydatki pod kątem
    zakwalifikowania jako koszt uzyskania przychodu. Z tego względu każdorazowy wydatek
    poniesiony przez podatnika podlega indywidualnej analizie w celu dokonania jego
    kwalifikacji prawnej i oceny, czy jego poniesienie miało związek z osiąganymi przychodami.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku
    przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą
    powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskiwania.
    O tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje
    podmiot prowadzący tę działalność, lecz zauważam, że nie każdy wydatek ponoszony w
    związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania
    przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania.
    Takimi kosztami bowiem nie mogą być - co do zasady - wydatki enumeratywnie
    wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Aby więc wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodów, muszą być spełnione następujące warunki: (1) wydatek został poniesiony
    przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów
    majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki,
    które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik); (2)
    wydatek jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
    podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona; (3) wydatek pozostaje w związku z
    prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; (4) wydatek został poniesiony
    został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ
    na wielkość osiągniętych przychodów; (5) wydatek został właściwie udokumentowany; (6)
    wydatek nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza w skrócie, że wszystkie poniesione wydatki spełniające pozytywne
    kryteria (1) - (5), po wyłączeniu kosztów wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (stanowiące kryterium negatywne),
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z osiągniętymi przychodami, bądź służą zachowaniu albo zabezpieczeniu
    funkcjonowania źródła przychodów.
    Przepis art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawiera
    enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy
    koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie
    będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet, jeśli był poniesiony w
    celu osiągnięcia przychodów. Jednocześnie zauważam, że samo wyliczenie kosztów,
    których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że
    wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w tym przepisie zostaną ex lege
    uznane za koszty podlegające odliczeniu.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa
    się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonywanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonywanych robót i usług.
    Wskazany przepis wyklucza z kosztów uzyskania przychodów kary umowne i
    odszkodowania wyłącznie z tytułów enumeratywnie wymienionych w przepisie.

    W zawartym w tej regulacji katalogu wydatków niezaliczanych do kosztów uzyskania
    przychodów ustawodawca uwzględnił kary umowne i odszkodowania wyłącznie z tytułu:
    (1) wad dostarczonych towarów; (2) wad wykonanych robót, (3) wad wykonanych usług, (4)
    zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad, (5) zwłoki w usunięciu wad towarów czy
    też (6) zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót i usług. Wskazany katalog ma charakter
    zamknięty.
    Co istotne, przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, odwołuje się do pojęć z zakresu prawa cywilnego (odszkodowanie, kara
    umowna, wada, zwłoka). Oznacza to, że wyjaśnienie tych terminów cywilnoprawnych jest
    niezbędne do rekonstrukcji tej normy prawa podatkowego. Odszkodowanie jest
    świadczeniem polegającym na naprawieniu szkody. Jako szkodę należy rozumieć
    uszczerbek, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych
    przez prawo. Szkoda może zostać wyrządzona niezależnie od istniejącego uprzednio
    między danymi osobami stosunku prawnego (szkoda z tytułu tzw. czynów niedozwolonych
    - ex delicto), bądź przez niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez
    dłużnika stosunku zobowiązaniowego (szkoda kontraktowa, ex contractu).
    Przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnosi się
    bezpośrednio do odszkodowań z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania
    zobowiązania przez dłużnika, a zatem świadczeń rekompensujących tzw. szkodę
    kontraktową. Dalsze rozważania odnoszą się zatem do odpowiedzialności za tego rodzaju
    szkodę.
    Wobec dokonanego w zdaniu poprzednim wskazania należy odnieść się do ogólnych
    zasad odpowiedzialności dłużnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania
    zobowiązania unormowanych w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.).
    Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego, dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody
    wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi. Z tego przepisu wynika domniemanie, że nie wykonując lub
    nienależycie wykonując zobowiązanie, dłużnik działa w sposób zawiniony (wyrok NSA z 11
    czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1341/13). Wobec zamkniętego katalogu określonego w art.
    23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym, w orzecznictwie wprost wskazano, że nie
    wszystkie odszkodowania czy kary umowne związane z odpowiedzialnością kontraktową
    wpadają w zakres zastosowania wskazanego artykułu. Naczelny Sąd Administracyjny w
    orzeczeniu z dnia 21 sierpnia 2019 roku, sygn. II FSK 3067/17 wprost wskazał, że „jeśli kara
    umowna lub odszkodowanie przysługuje wierzycielowi z innego tytułu niż wymienione w
    art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., może ona stanowić u ponoszącego wydatek koszt uzyskania
    przychodów, o ile spełniona będzie zasadnicza przesłanka wynikająca z art. 22 ust. 1 tejże
    ustawy, warunkująca zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów”. Na gruncie
    tego orzeczenia, w orzecznictwie Sądów Administracyjnych zapadło kilka istotnych
    twierdzeń, które zarysowują katalog odszkodowań, które nie podlegają wyłączeniu od
    kosztów uzyskania przychodów, przykładowo: (1) odszkodowanie oraz kary z tytułu
    opóźnienia w wykonaniu przedmiotu umowy - wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. II
    FSK 1132/20 („w katalogu zawartym w art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f nie mieści się kara za
    opóźnienie w wykonaniu przedmiotu umowy, albowiem wymienia on jedynie kary
    umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonywanych robót i
    usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad
    towarów albo wykonywanych robót i usług.”); (2) odszkodowanie oraz kary z tytułu
    wadliwego w zakresie zabezpieczenia, opakowania i dostarczenia towaru - wyrok WSA z
    dnia 2 lutego 2021 roku, sygn. I SA/Łd 629/20 (“art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. stanowi
    wyjątek od ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów i jako taki winien być
    interpretowany ściśle. Skoro zatem, posługując się terminami prawa cywilnego, racjonalny
    ustawodawca wymienia wśród kar umownych wyłączonych z kosztów uzyskania

    przychodów jedynie te z tytułu wad dostarczanego towaru, to należy przyjąć, że kary
    umowne za wadliwość w zakresie zabezpieczenia, opakowania i dostarczenia towaru
    mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, o ile spełniają przesłanki
    określone w art. 22 ust. 1 ustawy.”). Jak wskazał nadto WSA w Lublinie w wyroku z dnia 8
    stycznia 2014 r., sygn. I SA/Lu 1203/13, „[i]stotne jest, aby oceniając dany wydatek pod
    kątem kosztu podatkowego uwzględniać również logiczny ciąg zdarzeń wywołujących
    określone działania podatnika, tj. zawarcie umowy, zmianą uwarunkowań gospodarczych,
    przyczyny odstąpienia od umowy, skutkujące zapłatą kary umownej, konsekwencje
    finansowe takiej decyzji i ich wpływ na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo
    zabezpieczenie źródeł przychodów. Przy ocenie danego wydatku jako kosztu uzyskania
    przychodów nie sposób także pominąć dynamiki procesów i zjawisk gospodarczych, w
    ramach których dochodzi do zmiany pierwotnie podejmowanych decyzji, a która to
    zmiana związana jest zwłaszcza z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów”.
    Z przyczyn zarysowanych powyżej, w ocenie Wnioskodawczyni, wydatek w postaci
    odszkodowania dla kontrahenta, związanego z utratą powierzonych Wnioskodawczyni
    rzeczy, niezbędnych do prowadzenia akcji marketingowej czy organizacji wydarzenia dla
    kontrahenta, będą stanowić dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodu.
    Powyższe jest uzasadnione w kontekście następujących okoliczności: odszkodowanie,
    które ma zostać wypłacone przez Wnioskodawczynię, nie stanowi odszkodowania
    związanego z wadliwym świadczeniem usług marketingowych per se, a wynika z
    naruszeniem innych, dodatkowych zapisów umownych, które dotyczą powierzenia
    Wnioskodawczyni niezbędnego mienia do prowadzenia działalności; odszkodowanie z
    tytułu utraty powierzonych rzeczy nie ma charakteru odszkodowania za wadliwe
    świadczenie usług. Pomimo, że na Wnioskodawczyni ciążył umowny obowiązek
    zabezpieczenia rzeczy, a za rzeczy te Wnioskodawczyni ponosił odpowiedzialność na
    zasadzie ryzyka, utrata tych rzeczy nie była wynikiem wadliwego świadczenia usług, a
    zdarzenia zewnętrznego - pożaru magazynu, który nie został spowodowany przez
    Wnioskodawczynię oraz jego pracowników; przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy wymienia
    expressis verbis wydatki na odszkodowanie z tytułu wad świadczonych usług jako
    wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, natomiast w sytuacji Wnioskodawczyni,
    usługi marketingowe związane z rzeczami nie zostały jeszcze wyświadczone - rzeczy były
    przekazywane do dyspozycji Wnioskodawczyni przed akcją marketingową czy
    wydarzeniem. Z tego względu, wobec braku spełnienia usługi marketingowej lub usługi
    organizacji wydarzenia, które stanowiły istotę umów z kontrahentami, nie sposób uznać,
    że usługi były świadczone w sposób wadliwy; wypłata odszkodowania jest, w
    okolicznościach sprawy, potrzebna dla zabezpieczenia i zachowania źródeł przychodu
    kontrahentów.
    Kontrahent Wnioskodawczyni jest pokrzywdzony zaistnieniem pożaru w magazynie, a
    wybór magazynu był jednostronną decyzją Wnioskodawczyni. Zaniechanie wypłaty
    odszkodowań w celu pokrycia tych szkód grozi zakończeniem umów i utratą przez
    Wnioskodawczynię źródła przychodu. wypłata odszkodowania będzie każdorazowo
    weryfikowana co do jej wysokości, aby kwota odszkodowania nie przekroczyła wartości
    utraconego mienia, a także zostanie należycie udokumentowana. Z uwagi na powyższe,
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, wydatki
    na odszkodowania wypłacone przez Wnioskodawczynię na rzecz kontrahenta w związku z
    utratą przez Wnioskodawczynię w trakcie pożaru magazynu rzeczy powierzonych przez
    tych kontrahentów w ramach współpracy marketingowej będą stanowiły dla
    Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodów - jako że wydatki te dążą wprost do
    zniwelowania konsekwencji finansowych związanych z utratą rzeczy i związaną z tym
    zabezpieczeniem i utrzymaniem źródeł przychodów.
    Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów oraz wspomniane orzeczenia,
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że odszkodowanie za utratę rzeczy powierzonych
    przez kontrahenta, niezbędnych do świadczenia usług, nie stanowi odszkodowania

    ujętego w katalogu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w szczególności nie stanowi to odszkodowania z tytułu
    wad wykonanych usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy
    między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub
    zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego
    wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie
    może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Zwracam przy tym uwagę, że konieczność poniesienia
    danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem
    działań podatnika.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą być spełnione następujące warunki:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika zatem, że aby wydatki poczynione przez podatnika można uznać za
    koszt uzyskania przychodów, muszą być poniesione w sposób celowy. Podatnik,
    podejmując decyzję o dokonaniu wydatku, musi być przeświadczony o racjonalności, z
    punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności, wydatkowania środków
    finansowych.
    Jednocześnie zauważam, że obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną
    korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów

    jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem
    kosztu a uzyskaniem przychodów (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej.
    W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są
    jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie
    te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie
    w odniesieniu do każdego przypadku. W tym miejscu podkreślam, że koszt uzyskania
    przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do
    osiągnięcia przychodów.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, powinien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik – uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów – odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem, to podatnik jest zobowiązany
    wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów nie można uznać za koszt wydatków,
    których charakter budzi wątpliwości.
    Zaznaczam też, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i
    musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu.
    Zauważam również, że podatnik nie może kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków będących następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego działania.
    Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości
    przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie
    nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było niemożliwe, mimo podjęcia przez
    podatnika wszelkich koniecznych działań w celu zapobieżenia ich powstaniu.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku, podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), ale i to,
    czy nie jest on objęty wyłączeniem z art. 23 ust. 1 tej ustawy, co definitywnie pozbawia go
    charakteru kosztu podatkowego, choćby nawet spełniał wprowadzone przez
    ustawodawcę w art. 22 ust. 1 cyt. ustawy kryteria normatywne.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu
      wad dostarczonych towarów, wykonywanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
      towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonywanych
      robót i usług.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że:
    • Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie agencji
      marketingowej oraz usług specjalistycznych.
    • W toku prowadzonej działalności, kontrahent powierzył Pani różnego rodzaju aktywa, w
      szczególności rekwizyty zawierające elementy identyfikacji wizualnej danej marki,
      elementy scenograficzne, próbki reklamowe oraz różne inne przedmioty oznaczone
      logo / marką, które to rzeczy są następnie wykorzystywane w trakcie akcji
      marketingowych w ramach prowadzonej współpracy.

    • Kontrahent jest podmiotem powiązanym z Panią - posiada Pani ponad 25% udziałów w
      kapitale zakładowym oraz głosów na Zgromadzeniu Wspólników oraz sprawuje
      funkcję prezesa zarządu, wobec czego odpowiada za prowadzenie spraw spółki oraz
      jej reprezentowanie.
    • Zgodnie z umową o współpracy, ponosiła Pani odpowiedzialność za powierzone rzeczy.
    • W lipcu 2024 roku w magazynie, w którym składowała Pani rzeczy wykorzystywane do
      działalności gospodarczej, powierzone jej przez kontrahenta w ramach współpracy,
      wybuchł pożar. Wskutek pożaru, magazyn ulegał zawaleniu, a rzeczy znajdujące się w
      magazynie spłonęły lub zostały całkowicie zniszczone w trakcie zawalenia się budynku
      i nie nadawały się do dalszego użytku. Pozostałości rzeczy znajdujących się w
      magazynie zostały zutylizowane po wygaszeniu pożaru. Prowadzone postępowanie
      przygotowawcze dotyczące przyczyn pożaru zostało zakończone oraz wskazało, że
      najbardziej prawdopodobną przyczyną pożaru było zjawisko atmosferyczne
      skutkujące niebezpiecznym zdarzeniem w instalacji elektrycznej. Organ prowadzący
      postępowanie karne w postanowieniu o umorzeniu postępowania stwierdził brak
      jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że przyczyną pożaru było zachowanie
      najemców czy osób trzecich (w tym Pani).
    • Budynek magazynu nie stanowił Pani własności i był przez Panią najmowany w części.
      Właściciel budynku nie był podmiotem powiązanym w żaden sposób, czy to
      kapitałowo, czy osobowo.
    • Umowa najmu magazynu określała, że obowiązek zabezpieczenia przeciwpożarowego
      oraz ewentualnego ubezpieczenia rzeczy obciążała najemcę (Panią). Wynajmujący nie
      był zobowiązany do ubezpieczenia rzeczy.
    • Utrata rzeczy powierzonych Pani przez kontrahenta (na podstawie umów o współpracy)
      nie spowodowała automatycznie wypowiedzenia obowiązujących umów o świadczenie
      usług marketingowych czy o organizację wydarzeń, przy czym Pani kontrahent doznał
      szkody majątkowej związanej z utratą rzeczy stanowiących ich własność.
    • Nie ubezpieczała Pani samego budynku, ale posiadała ubezpieczenie od
      odpowiedzialności cywilnej za szkody poczynione w ramach prowadzonej działalności
      gospodarczej.
    • Nie otrzymała Pani od ubezpieczyciela odszkodowanie z tytułu pożaru zajmowanej
      części magazynu.
    • Przyjmując na siebie ryzyko związane z wyborem magazynu oraz zabezpieczeniem
      powierzonych rzeczy, może być Pani zobowiązana do wypłaty na rzecz kontrahenta
      odszkodowań w kwocie nieprzekraczającej wartości utraconych rzeczy, celem
      zrekompensowania tym podmiotem szkód poniesionych w związku z pożarem
      magazynu.
    • Podstawą wypłaty odszkodowania będą w takim wypadku przepisy kodeksu cywilnego
      wskazujące na Pani odpowiedzialność za nienależyte wykonanie umowy (art. 471 k.c. i
      następne).
    • Wypłata odszkodowania miałaby nastąpić na podstawie ugody zawartej z
      kontrahentem. Nie zawarła Pani dotychczas ugody, gdyż aby ocenić pełne skutki
      zawartej ugody, potrzebuje Pani również poznać skutki podatkowe wypłaty
      odszkodowania.
    W Pani sprawie przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie ma zastosowania, ponieważ wypłacone odszkodowanie za powierzone
    przedmioty kontrahenta zniszczone w wyniku pożaru, nie będzie stanowić kar umownych
    ani odszkodowań, o których mowa w tym przepisie.
    Oceniając sytuację opisaną we wniosku pod kątem zaliczenia wskazanego wydatku do
    katalogu wyłączeń zawartych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych, stwierdzam, że poniesiony przez Panią wydatek z własnych środków na rzecz
    kontrahenta z tytułu zniszczenia powierzonych rzeczy nie podlega ograniczeniom
    wymienionym w tym katalogu.
    Niemniej wskazuję, że samo negatywne wyliczenie kosztów, które zostało uregulowane w
    art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie przesądza jeszcze o
    tym, że wydatek niewskazany w tym przepisie staje się automatycznie kosztem uzyskania
    przychodów. Zatem do uznania opisanego przez Panią wydatku za koszt uzyskania
    przychodów niezbędne jest wykazanie, że został on poniesiony w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a więc winien być
    spełniony ogólny warunek określony w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 835 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie
      niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.
    Przechowanie polega na sprawowaniu przez przechowawcę pieczy nad powierzoną mu
    rzeczą ruchomą, którą po ustaniu tego stosunku powinien zwrócić składającemu w stanie
    niepogorszonym. Sprawowanie pieczy polega na podejmowaniu działań zmierzających do
    uchronienia rzeczy przed uszkodzeniem lub zniszczeniem, a także uniknięcia jej utraty.
    Działania przechowawcy przybrać mogą postać czynności faktycznych i prawnych.
    Biorąc pod uwagę, że z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że zniszczenie
    powierzonych przez kontrahenta przedmiotów było następstwem zdarzenia losowego
    niezależnego od Pani woli, kwotę wypłaconą kontrahentowi z własnych środków będzie
    Pani mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności
    gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślić należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Jest
    ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pani ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.