Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.760.2025.4.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Obowiązki płatnika w związku z przyznawaniem pracownikom
i współpracownikom punktów w Programie Kafeteryjnym.
Słowa kluczowe: beneficjent
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
umowa-umowa cywilnoprawna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismami z 27 października 2025 r. oraz z 29 października 2025
    r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z o.o. („Spółka”) prowadzącą działalność w zakresie szeroko
    pojętego marketingu internetowego.
    Wnioskodawca w swych działaniach skupia się przede wszystkim na.....
    Wnioskodawca w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podejmuje współpracę
    z wysokiej klasy specjalistami z branży IT, marketingu oraz z innych obszarów związanych
    z działalnością Spółki, m.in. na podstawie umów cywilnoprawnych o stałej współpracy tzw.
    B2B („Umowa o Współpracy”) oraz na podstawie umów o pracę („Umowa o pracę”).
    Umowy o współpracę zawierane są przez Wnioskodawcę ze specjalistami, osobami
    fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą („Współpracownicy”).
    Z uwagi na bardzo wysoką konkurencję w sektorze marketingowo-reklamowym,
    Wnioskodawca w celu pozyskania najbardziej wartościowych na rynku współpracowników
    oraz pracowników, a także utrzymania ich współpracy ze Spółką, oferuje im oprócz
    wynagrodzenia, także pakiet benefitów w ramach Programu kafeteryjnego (dostępnego
    na platformie ....).
    Celem przyznawania benefitów jest ułatwienie pozyskania dla Wnioskodawcy jak
    najlepszych współpracowników oraz pracowników. Dzisiejsze warunki rynku, na którym
    działa Wnioskodawca zmuszają Go, aby oferować pracownikom i współpracownikom
    coraz atrakcyjniejsze warunki współpracy.
    Zasady funkcjonowania Program kafeteryjnego:
    1. Program kafeteryjny (tzw. Program korzyści pracowniczych) zapewniany jest na
      podstawie umowy Wnioskodawcy z dostawcą zewnętrznym („Dostawca programu”). W
      oparciu o powyższą umowę, osobom wskazanym przez Wnioskodawcę
      (współpracownikom oraz pracownikom, tj. Beneficjentom), Dostawca programu
      zapewnia świadczenie przez podmioty trzecie, usług oraz dostarczanie produktów za
      pomocą podmiotów trzecich, dostarczając beneficjentom programu bilety, karty
      przedpłacone, bony towarowe, vouchery, karty podarunkowe, zapewniające
      możliwość skorzystania z usług/nabycia produktów od tych podmiotów trzecich.
    2. Współpracownicy oraz pracownicy otrzymują co miesiąc, na indywidualne konto
      funkcjonujące w ramach tego systemu (Programu kafeteryjnego), określoną liczbę
      punktów, które mogą wymieniać na różne świadczenia w naturze (punktami można
      płacić m.in. za kartę multisport, pakiety usług medycznych, punkty można również
      wymieniać na zakup produktów z różnych kategorii np. kultura i rozrywka,
      wypoczynek, sport, restauracje i catering itd.).
    3. Punkty finansowane są ze środków obrotowych Wnioskodawcy.

    4. Punkty są przyznawane co miesiąc i powinny zostać wykorzystane w ciągu kwartału.
      Wnioskodawca nie przewiduje możliwości wypłaty zgromadzonych środków w
      gotówce.
    5. Punkty przypisane do indywidualnego konta każdy ze współpracowników oraz
      pracowników może wydatkować w okresie współpracy z Wnioskodawcą.
    6. Dostawca programu kafeteryjnego realizuje zamówienia Beneficjentów na ogół
      poprzez wydanie im – za punkty – wyżej wspomnianych biletów/kart/bonów
      /voucherów umożliwiających odbiór usług i towarów od partnerów tego podmiotu.
      Wydanie, w zależności od zamówionego świadczenia, może nastąpić poprzez
      przesłanie mailem dokumentu nadającego się do wydruku lub nawet samego kodu
      uprawniającego do nabycia usług/towarów, lub też poprzez przesłanie listem np.
      biletów na koncert.
    7. Program kafeteryjny dostępny jest dla wszystkich współpracowników oraz
      pracowników po upływie pierwszego trzymiesięcznego okresu współpracy z
      Wnioskodawcą i podpisaniu kolejnej umowy. Z Programu kafeteryjnego korzystają
      wszyscy współpracownicy oraz pracownicy.
    W całym procesie Wnioskodawca ma kontrolę jedynie nad tym, że poszczególni
    Beneficjenci zamawiają usługi/produkty w postaci kart/bonów/voucherów o określonej
    wartości, o czym dowiaduje się po ich nabyciu oraz z zestawienia, które zostaje załączone
    do dokumentu księgowego wystawionego przez Dostawcę programu, jednakże nie ma
    kontroli i wiedzy o tym, czy i kiedy współpracownik lub pracownik faktycznie skorzystał z
    usług lub nabył produkty w oparciu o wydane mu bilety/karty/bony/vouchery.
    Jak wskazano powyżej, Wnioskodawca nie przewiduje możliwości wypłaty zgromadzonych
    środków w gotówce. Punkty przypisane do indywidualnego konta każdy ze
    współpracowników oraz pracowników może wydatkować w okresie współpracy z
    Wnioskodawcą.
    Finansowanie punktów, które co miesiąc są dopisywane do kont Beneficjentów odbywa
    się ze środków obrotowych Wnioskodawcy, w formie przedpłaty, na podstawie
    wystawionej przez dostawcę noty obciążeniowej. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego
    (wynoszącego 1 miesiąc) Dostawca programu wystawia, w oparciu o zestawienie biletów
    /kart/bonów/voucherów, uprawniających do nabycia usług i towarów zamówionych w tym
    okresie przez wszystkich współpracowników oraz pracowników, dokument księgowy
    (fakturę lub notę księgową), stanowiący podstawę obciążenia Wnioskodawcy kosztami
    Programu kafeteryjnego. Wartość wynikająca z rzeczonego dokumentu księgowego nie
    musi odpowiadać wartości usług i produktów wykorzystanych faktycznie przez
    współpracowników oraz pracowników w danym okresie rozliczeniowym, ale w każdym
    przypadku, odpowiadać będzie wartości punktów jakie zostały przez Beneficjentów
    wymienione na produkty lub usługi.
    Jak wspomniano wyżej, do nabycia usługi lub produktu nie musi w ogóle dojść,
    wykorzystanie nabytych kart/bonów/voucherów leży bowiem w gestii współpracownika
    /pracownika. Jeżeli zatem współpracownik/pracownik z dostępnej ilości punktów na
    platformie np. 88 punktów, wykorzysta tylko 50 z nich, Dostawca programu kafeteryjnego
    wystawi dokumentów księgowy tylko na kwotę 50 zł. Wnioskodawca podkreśla, iż samo
    uruchomienie Programu kafeteryjnego na podstawie umowy Wnioskodawcy z Dostawcą
    programu nie powoduje jeszcze konieczności uiszczenia żadnych opłat.
    W przypadku, gdy Beneficjent przestanie współpracować z Wnioskodawcą, nastąpi
    zablokowanie jego konta w Programie kafeteryjnym (czyli uniemożliwienie mu składania
    dalszych zamówień). Pozostanie to jednak bez wpływu na zamówione już, a
    niewykorzystane karty/bony/vouchery, których termin ważności jeszcze nie upłynął.
    W zakresie dotyczącym współpracowników Wnioskodawca do niedawna refakturował
    ustaloną ze współpracownikami część kosztów benefitów na współpracowników. Obecnie

    wydatki na zakup benefitów, tj. świadczeń z Programu kafeteryjnego są w całości
    ponoszone przez Wnioskodawcę, bez ich refakturowania na współpracowników. Co
    miesiąc, współpracownicy otrzymują informację o wysokości uzyskanego przychodu za
    dany miesiąc w związku z wykorzystanymi przez nich benefitami. W informacji tej
    określona jest wartość poszczególnych świadczeń (benefitów) poniesionych przez Spółkę
    wraz ze wskazaniem, że wartość ta stanowi dla współpracowników przychód z działalności
    gospodarczej w rozumieniu podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca doprecyzowuje, że pytanie nr 5 dotyczy wyłącznie Beneficjentów –
    Pracowników, współpracujących na podstawie umowy o pracę.
    Pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oznaczone we wniosku nr 5
    (po uzupełnieniu)
    W którym momencie Wnioskodawca, działając jako płatnik podatku dochodowego od
    osób fizycznych, powinien rozpoznać przychód po stronie pracowników, tj. czy w
    momencie zasilenia punktami indywidualnych kont pracowników na Platformie
    benefitowej, czy w momencie wymiany przez pracowników punktów na określone
    świadczenia/usługi/produkty dostępne na platformie?
    Państwa stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, samo przekazanie przez Spółkę środków na indywidualne konta
    Pracowników, którym odpowiada określona ilość punktów, nie stanowi dla nich
    przychodu. Dopiero zrealizowanie świadczenia przy wykorzystaniu platformy Dostawcy
    programu, tj. wymiana punktów na towary i usługi oferowane w Programie kafeteryjnym,
    spowoduje powstanie przysporzenia majątkowego i obowiązek rozpoznania przychodu po
    stronie Pracowników dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzasadnienie
    Ogólna definicja przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowego od osób
    fizycznych stanowi, że przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przez świadczenia w naturze należy rozumieć takie świadczenia, w przypadku których
    przedmiot świadczenia jest inny niż pieniądz lub wartość pieniężna. W przypadku
    świadczeń niebędących wartością pieniężną, aby powstał przychód konieczne jest ich
    faktyczne otrzymanie, a nie tylko postawienie ich do dyspozycji. Jednocześnie należy
    wskazać, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego.
    Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątku, a zatem jego otrzymanie
    musi mieć charakter definitywny.
    Zdaniem Wnioskodawcy, powstanie przychodu w odniesieniu do świadczeń w naturze i
    innych nieodpłatnych świadczeń następuje dopiero wówczas, kiedy świadczenia te będą
    faktycznie otrzymane. Według Wnioskodawcy, brak jest podstaw prawnych do uznania, że
    przychodem są świadczenia, z których podatnik może potencjalnie skorzystać. Dopiero w
    momencie podjęcia przez Beneficjentów decyzji o wymianie punktów na towar lub usługę
    uzyskują oni realne przysporzenie oraz nabywają prawo do żądania wydania konkretnej
    rzeczy, konkretnego świadczenia.
    Takie stanowisko zostało potwierdzone m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w
    Szczecinie w wyroku z 5 lutego 1997 r. (sygn. akt SA/Sz 1191/96), który stwierdził, że: „(...)
    art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT, należy rozumieć w ten sposób, że do świadczeń w naturze
    odnosi się wyłącznie pojęcie „otrzymanych”.

    Zdaniem Wnioskodawcy, następujące cechy Programu kafeteryjnego wskazują na brak
    możliwości powstania przychodu w momencie zasilenia indywidualnego konta środkami:
    1) Beneficjent nie otrzymuje w momencie zasilenia konta żadnego obiektywnego
      przysporzenia, a jedynie potencjalne uprawnienie do otrzymania pewnych świadczeń;
    2) w momencie otrzymania punktów, Beneficjent nie uzyskuje możliwości pełnego
      dysponowania świadczeniem o określonej wartości, przysługuje mu jedynie prawo
      uzyskania takiego świadczenia w zamian za przyznane punkty (Beneficjenci nie mogą
      wymieniać się punktami, jak również nie mogą ich zbyć na rzecz innych osób);
    3) Spółka nie ponosi w momencie zasilenia konta punktami konkretnych kosztów.
      Faktyczne rozliczenie pomiędzy Wnioskodawcą, a Dostawcą programu uwzględniające
      koszty przypisane imiennie każdemu Beneficjentowi, następuje dopiero po
      zakończeniu miesiąca, w którym Beneficjent skorzystał z określonego świadczenia, tj.
      wymienił przyznane punkty na towar lub usługę o określonej wartości.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż powinien zwiększyć
    przychód Pracowników ze stosunku pracy o wartość pieniężną punktów wymienionych na
    określone świadczenie w miesiącu, w którym Pracownik wymienił przyznane punkty na
    benefity. Moment wymiany punktów skutkuje obowiązkiem obliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy.
    Powyższe stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 13 maja 2021 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.68.2021.2.MK1, w której
    organ wskazał, że: „Przychód ze stosunku pracy powstaje w momencie otrzymania
    nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie określonego świadczenia (produktu i/lub usługi), tj.
    w momencie wymiany punktów na ww. świadczenie. Powyższe skutkuje dla
    Wnioskodawcy obowiązkiem obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek
    dochodowy, według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku
    pracy, zgodnie z przepisami art. 31 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Opis Państwa sprawy oraz przedmiot Państwa wątpliwości
    W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podejmują Państwo współpracę z
    wysokiej klasy specjalistami z branży IT, marketingu oraz z innych obszarów związanych z
    Państwa działalnością, m.in. na podstawie umów cywilnoprawnych o stałej współpracy
    tzw. B2B („Umowa o Współpracy”) oraz na podstawie umów o pracę („Umowa o pracę”). Z
    uwagi na bardzo wysoką konkurencję w sektorze marketingowo-reklamowym, w celu
    pozyskania najbardziej wartościowych na rynku współpracowników oraz pracowników, a
    także utrzymania ich współpracy z Państwem, oferują im Państwo oprócz wynagrodzenia,
    także pakiet benefitów w ramach Programu kafeteryjnego. Celem przyznawania benefitów
    jest ułatwienie pozyskania dla Państwa jak najlepszych współpracowników oraz
    pracowników. Program kafeteryjny (tzw. Program korzyści pracowniczych) zapewniany
    jest na podstawie umowy Państwa z dostawcą zewnętrznym („Dostawca programu”). W
    oparciu o powyższą umowę, osobom wskazanym przez Państwa (współpracownikom oraz
    pracownikom, tj. Beneficjentom), Dostawca programu zapewnia świadczenie przez
    podmioty trzecie, usług oraz dostarczanie produktów za pomocą podmiotów trzecich,
    dostarczając beneficjentom programu bilety, karty przedpłacone, bony towarowe,
    vouchery, karty podarunkowe, zapewniające możliwość skorzystania z usług/nabycia
    produktów od tych podmiotów trzecich. Współpracownicy oraz pracownicy otrzymują co
    miesiąc, na indywidualne konto funkcjonujące w ramach tego systemu (Programu
    kafeteryjnego), określoną liczbę punktów, które mogą wymieniać na różne świadczenia w

    naturze (punktami można płacić m.in. za kartę ...., pakiety usług medycznych, punkty
    można również wymieniać na zakup produktów z różnych kategorii np. kultura i rozrywka,
    wypoczynek, sport, restauracje i catering itd.). Punkty finansowane są z Państwa środków
    obrotowych. Punkty są przyznawane co miesiąc i powinny zostać wykorzystane w ciągu
    kwartału. Nie przewidują Państwo możliwości wypłaty zgromadzonych środków w
    gotówce. Punkty przypisane do indywidualnego konta każdy ze współpracowników oraz
    pracowników może wydatkować w okresie współpracy z Państwem. Dostawca programu
    kafeteryjnego realizuje zamówienia Beneficjentów na ogół poprzez wydanie im – za
    punkty – wyżej wspomnianych biletów/kart/bonów/voucherów umożliwiających odbiór
    usług i towarów od partnerów tego podmiotu. Wydanie, w zależności od zamówionego
    świadczenia, może nastąpić poprzez przesłanie mailem dokumentu nadającego się do
    wydruku lub nawet samego kodu uprawniającego do nabycia usług/towarów, lub też
    poprzez przesłanie listem np. biletów na koncert. Program kafeteryjny dostępny jest dla
    wszystkich współpracowników oraz pracowników po upływie pierwszego
    trzymiesięcznego okresu współpracy z Państwem i podpisaniu kolejnej umowy. Z
    programu kafeteryjnego korzystają wszyscy współpracownicy oraz pracownicy. W całym
    procesie mają Państwo kontrolę jedynie nad tym, że poszczególni Beneficjenci zamawiają
    usługi/produkty w postaci kart/bonów/voucherów o określonej wartości, o czym
    dowiaduje się po ich nabyciu oraz z zestawienia, które zostaje załączone do dokumentu
    księgowego wystawionego przez Dostawcę programu, jednakże nie ma kontroli i wiedzy o
    tym, czy i kiedy współpracownik lub pracownik faktycznie skorzystał z usług lub nabył
    produkty w oparciu o wydane mu bilety/karty/bony/vouchery. W przypadku, gdy
    Beneficjent przestanie z Państwem współpracować, nastąpi zablokowanie jego konta w
    Programie kafeteryjnym (czyli uniemożliwienie mu składania dalszych zamówień).
    Pozostanie to jednak bez wpływu na zamówione już, a niewykorzystane karty/bony
    /vouchery, których termin ważności jeszcze nie upłynął.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że pytanie nr 5 dotyczy wyłącznie
    Beneficjentów – Pracowników, współpracujących na podstawie umowy o pracę.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy działając jako płatnik podatku dochodowego od osób
    fizycznych, powinni Państwo rozpoznać przychód po stronie pracowników w momencie
    zasilenia punktami indywidualnych kont pracowników na platformie benefitowej, czy w
    momencie wymiany przez pracowników punktów na określone świadczenia/usługi
    /produkty dostępne na platformie.
    Obowiązki płatnika
    Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    – podatku, zaliczki lub raty.
    Ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy regulujące pobór zaliczek przez płatnika.
    W przypadku wynagrodzeń wypłacanych m.in. w ramach umowy o pracę, zastosowanie
    ma art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), który wskazuje, iż:

      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Ponadto, według art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przedmiot opodatkowania
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9
    ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
    Pojęcie przychodu
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Definicja przychodu zawarta w art. 11, jak również
    określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze
    lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem mają zastosowanie
    wówczas, gdy nie występują regulacje szczegółowe, inaczej normujące danego rodzaju
    przychód lub zasady jego ustalania.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na podstawie art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Ponadto, z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Pojęcie nieodpłatnych świadczeń w świetle Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz
    Wyroku Trybunału Konstytucyjnego
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej, na przestrzeni lat pojawiło się wiele
    wątpliwości w zakresie kwalifikacji, czy dane świadczenie stanowi nieodpłatne
    świadczenie, co w rezultacie doprowadziło do wypracowania bogatego orzecznictwa
    sądowo-administracyjnego w zakresie właściwego interpretowania pojęcia nieodpłatnego
    świadczenia na gruncie ustawy o PIT.
    W uchwale z 18 listopada 2002 r. sygn. FPS 9/02 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił
    znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. NSA uznał, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia”, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2
    omawianej ustawy, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko
    świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony -
    art. 353 k.c.), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych,
    których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego nie rozwiązały jednak sporu w zakresie
    nieodpłatnych świadczeń. W konsekwencji, rozumieniem pojęcia nieodpłatnych świadczeń
    zajął się Trybunał Konstytucyjny (dalej: „TK”), który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13,

    stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jednocześnie podkreśla się, że o nieodpłatnym świadczeniu możemy mówić wyłącznie
    wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie wyżej wymienione trzy warunki łącznie.
    W zakresie pierwszego warunku TK wskazał, że o ile jednak w wypadku świadczenia
    pieniężnego przysporzenie jest niewątpliwe i niejako bezwarunkowe (zawsze oznacza
    zwiększenie aktywów), o tyle „inne nieodpłatne świadczenia" na rzecz pracownika mogą
    być uznane za jego dochód, w rozumieniu u.p.d.o.f., tylko pod warunkiem, że rzeczywiście
    pozwoliły mu uniknąć wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik
    skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie.
    Przy drugim z warunków TK zaznaczył, że należy dokonać subiektywnej oceny, czy
    świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał
    – w ślad za uchwałą NSA – uznaje, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu
    wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy” (...) Świadczenia uzyskiwane od
    pracodawcy, niezależnie od tego, czy są dokonywane w formie pieniężnej, czy w formie
    świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do
    pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ - jak wskazano w pkt 3.2.4. uzasadnienia – znaczenie dochodu na gruncie u.p.d.
    o.f. jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem
    majątku.
    Jednocześnie TK zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Jeżeli chodzi natomiast o ostatni (trzeci) warunek, to TK wyjaśnił, że jednolite stanowisko
    doktryny prawa podatkowego, opierające się na wynikach interpretacyjnych uzyskanych
    przy zastosowaniu reguł wykładni językowej, wyraża się w przekonaniu, że „użycie w tym
    przepisie słowa „otrzymane” w odniesieniu do świadczeń nieodpłatnych wskazuje, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę”.
    Podsumowując, należy zwrócić uwagę, że w przypadku gdy pracodawca oferuje
    pracownikowi jakiekolwiek świadczenia niepieniężne, każdorazowo należy dokonywać
    indywidualnej analizy pod kątem możliwości powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Przychody uzyskane przez pracownika
    Według art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Ocena Państwa sytuacji
    Przenosząc przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego na grunt cytowanych
    przeze mnie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzam,
    że do świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych związanych ze stosunkiem pracy
    zaliczyć należy różnego rodzaju świadczenia przekazywane na rzecz Pracownika w ramach
    tzw. Programu kafeteryjnego, a w szczególności wartość takiego świadczenia otrzymanego
    przez Pracownika.
    Zauważam przy tym, że Pracownicy będą mogli korzystać z punktów poprzez ich wymianę
    na towary/usługi. Wobec tego zasadnym jest twierdzenie, że u Pracowników przychód ze
    stosunku pracy, powstanie w momencie otrzymania nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie
    określonego świadczenia (produktu i/lub usługi), tj. w momencie wymiany punktów na
    ww. świadczenie. Pracownicy nie będą otrzymywali od Państwa „gotowych” świadczeń, a
    punkty, które będą mogli na te świadczenia wymienić.
    Wobec powyższego zauważam, że Państwa działanie w opisanej sprawie polega w istocie
    na postawieniu do dyspozycji Pracownika punktów o określonej wartości, za które dopiero
    może nabyć określone świadczenia (bilety, karty przedpłacone, bony towarowe, vouchery,
    karty podarunkowe).
    Z przytoczonego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika natomiast, że nieodpłatne świadczenia, ażeby mogły być uznane za przychód – w
    przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych – muszą być otrzymane. Zatem,

    przychód u Pracownika powstaje dopiero w momencie dokonania wymiany punktów na
    wybrane przez niego świadczenie (towar/usługę) dostępne w ramach Programu
    kafeteryjnego.
    W konsekwencji powyższego, dopiero zrealizowanie świadczenia przy wykorzystaniu
    platformy Dostawcy programu, tj. wymiana punktów na towary i usługi oferowane w
    Programie kafeteryjnym, spowoduje powstanie przysporzenia majątkowego i obowiązek
    rozpoznania przychodu po stronie Pracowników dla celów podatku dochodowego od
    osób fizycznych. Wówczas na Państwu ciążą obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1
    oraz art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Ta interpretacja dotyczy wyłącznie oceny Państwa stanowiska w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.