Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.194.2025.3.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Gmina jako podatnik czynny podatnik VAT (prosument),
zobowiązana jest do opodatkowania podatkiem VAT, a tym
samym do wystawienia faktury, w związku z powstaniem
nadwyżki energii wprowadzonej (oddanej) do sieci nad
faktycznie pobraną.
Słowa kluczowe: energia
energia-energia elektryczna
faktura
obowiązek-obowiązek podatkowy
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
podatnik
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
prosument
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 7
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dystrybucja energii elektrycznej,
cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Termin wystawienia
faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 7-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 kwietnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina X (zwana dalej „Gminą”, „Klientem” lub „Prosumentem”) z siedzibą w G. jest
    samodzielną jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną
    powołaną do organizacji życia publicznego na swoim terytorium oraz do realizacji
    zbiorowych potrzeb wspólnoty należących do jej zakresu działania. Gmina we własnym
    imieniu i na własną odpowiedzialność wykonuje zadania publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Gmina jest czynnym podatnikiem
    podatku VAT.
    W celu ograniczenia kosztów zużycia energii elektrycznej, Gmina zrealizowała inwestycję
    polegająca na zamontowaniu na budynku Urzędu Gminy, stanowiącym własność Gminy,
    instalacji fotowoltaicznej, która wytwarza energię elektryczną z odnawialnych źródeł
    energii.
    W lipcu 2024 roku Gmina zawarła ze Sprzedawcą energii” „Sprzedawcą” lub „Dostawcą
    energii” umowę kompleksową sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług
    dystrybucji o numerze: (...) .
    Zgodnie z pkt. 2 Preambuły aneksu Gmina jest Prosumentem energii odnawialnej i
    wytwarza Energię Elektryczną wyłącznie z Odnawialnych źródeł energii w Mikroinstalacji w
    celu jej zużycia wyłącznie na potrzeby własne.
    Gmina nie jest odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym i nie stanowi to
    przedmiotu jej przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami
    wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce
    publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 7/3, ze zm.).
    Pkt. 3 Preambuły do ww. aneksu do umowy stanowi, iż od dnia 1 lipca 2024 r. zgodnie z
    Ustawą o OZE zmianie ulega sposób rozliczania prosumenta w ten sposób, że energia
    elektryczna wprowadzona do sieci przez Klienta czyli Gminę X zacznie być rozliczana
    według ceny godzinowej z rynku dnia następnego.
    Instalacja wykorzystywana do wytworzenia energii zamontowana na budynku Urzędu
    Gminy stanowi mikroinstalację w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 Iutego z 2015
    r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1436 z poźn. zm., o
    łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci
    elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiąganej
    cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana
    elektryczna jest nie większa niź 50 kW. w par. 3 aneksu instalacja ta została w sposób
    szczegółowy opisana.
    Par. 4 Aneksu stanowi, iż Sprzedawca dokonuje w każdym Okresie rozliczeniowym
    przypadającym w okresie obowiązywania Aneksu rozliczenia wartości Energii Elektrycznej
    wprowadzonej przez Klienta do sieci Operatora Systemu Dystrybucyjnego zwanego dalej
    „OSP wobec wartości energii elektrycznej pobranej przez Klienta z tej sieci w celu jej
    zużycia na potrzeby własne.
    Rozliczenie, o którym mowa dokonywane jest na podstawie ilości energii sumarycznie
    zbilansowanych, zgodnie z zapisami poniżej, w zakresie różnicy pomiędzy wartością
    Energii Elektrycznej wprowadzonej przez Klienta do sieci OSD, ustaloną w sposób
    określony poniżej, oraz wartością energii elektrycznej pobranej przez Klienta z tej sieci,
    ustaloną w taki sposób, iż wartość energii elektrycznej pobranej przez Klienta z sieci OSD

    określa się dla danego Okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla wszystkich
    okresów rozliczania niezbilansowania (t) w Okresie rozliczeniowym, ilości energii
    elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez Klienta
    przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży energii elektrycznej uwzględniającej
    obowiązkowe obciążenia podatkowe i fiskalne, stosowanej w rozliczeniach pomiędzy
    Sprzedawcą i Klientem dla tego okresu rozliczenia niezbilansowania.
    Rozliczenie jest prowadzone na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanej w
    każdej godzinie. Sumarycznie zbilansowana ilość energii elektrycznej, wprowadzona do i
    pobrana z sieci OSD przez Klienta, jest wyznaczana dla danej godziny metodą wektorową
    według następującego wzoru:
    Eb(t) = Ep(t) - EW(t) gdzie poszczególne symbole oznaczają:
    Eb(t) — ilość energii sumarycznie zbilansowanej w godzinie (t), wyrażoną w kWh,
    podlegającą rozliczeniu w danym Okresie rozliczeniowym; wartość dodatnia oznacza ilość
    energii elektrycznej pobranej w danej godzinie (t) z sieci OSD, a wartość ujemna oznacza
    ilość energii elektrycznej wprowadzonej w danej godzinie (t) do tej sieci,
    Ep(t)—sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej pobranej w godzinie (t) z sieci
    OSD, wyrażoną w kWh,
    Ew(t)—sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej wprowadzonej w godzinie (t) do
    sieci OSD, wyrażoną w kWh.
    Wartość Energii Elektrycznej wprowadzonej przez Klienta do sieci OSD jest wyznaczana dla
    każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi sumę następujących iloczynów
    wyznaczonych dla poszczególnych okresów rozliczania niezbilansowania (t) w tym
    miesiącu: ilości Energii Elektrycznej wprowadzonej do sieci OSD przez Klienta, oznaczonej
    powyżej symbolem Eb(t) przyjmującym wartość ujemną:
    b) rynkowej ceny energii elektrycznej, przy czym jeżeli wartość tej ceny jest ujemna dla
    danego okresu rozliczania niezbilansowania ), to w celu wyznaczania wartości energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t przez prosumenta energii odnawialnej
    niebędącego równocześnie prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub
    prosumentem wirtualnym energii odnawialnej przyjmuje się cenę równą zero.
    Rynkowa cena energii elektrycznej ustalana jest dla każdego okresu rozliczania
    niezbilansowania, w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
    Rady (UE) 20T9/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii
    elektrycznej (Dz. Urz. UE L158 z 14.06.2019, str. 54), jako ważona wolumenem obrotu
    średnia z cen energii elektrycznej określonych dla polskiego obszaru rynkowego dla
    wszystkich sesji notowań danej doby w systemie kursu jednolitego na rynkach dnia
    następnego, prowadzonych:
    a) przez giełdę towarową w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o
    giełdach towarowych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 910, ze zm.) oraz
    b) w ramach jednolitego łączenia rynków dnia następnego prowadzonego przez
    wyznaczonych operatorów rynku energii elektryczne.
    Rozliczenia dokonuje się na podstawie danych pomiarowych przekazanych Sprzedawcy
    przez OSD.
    Rozliczeniu podlega wyłącznie wartość Energii Elektrycznej wprowadzonej do sieci OSD nie
    wcześniej niż na 12 miesięcy przed wprowadzeniem energii do sieci, przy czym jako datę
    wprowadzenia Energii Elektrycznej do sieci przyjmuje się ostatni dzień danego miesiąca
    kalendarzowego, w którym ta energia została wprowadzona do sieci.
    W przypadku gdy w ramach rozliczenia, o którym mowa powyżej, Klient nie wykorzysta
    zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego środków odpowiadających wartości
    Energii Elektrycznej wprowadzonej do sieci OSD w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych

    miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest
    zwracana Klientowi przez Sprzedawcę w terminie nie dłuższym niż do końca 13 miesiąca
    następującego po danym miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć
    20% wartości Energii Elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu kalendarzowym,
    którego dotyczy zwrot nadpłaty.
    Sprzedawca w celu prowadzenia rozliczenia prowadzi konto dla Klienta (Konto
    Prosumenta), na którym ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii
    elektrycznej oraz wynikającą z nich wartość środków należną Klientowi za Energię
    Elektryczną wprowadzoną do sieci (Depozyt Prosumencki).
    Depozyt Prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań Klienta z tytułu zakupu
    energii elektrycznej od Sprzedawcy. Depozyt Prosumencki nie może być przeznaczony na
    rozliczenie zobowiązań Klienta z tytułu opłat dystrybucyjnych.
    Zobowiązanie Klienta ustala się dla danego Okresu rozliczeniowego. Wartość Depozytu
    Prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego jest ustalana i
    przyporządkowywana do Konta Prosumenta w kolejnym miesiącu kalendarzowym.
    Kwota środków stanowiąca Depozyt Prosumencki może być rozliczana na Koncie
    Prosumenta przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako Depozyt Prosumencki
    na Koncie Prosumenta.
    Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do Depozytu
    Prosumenckiego, środki niewykorzystane lub niezwrócone podlegają umorzeniu.
    Na rozliczenie ze Sprzedawcą w pierwszej kolejności przeznacza się środki o najstarszej
    dacie przypisania do Konta Prosumenta jako Depozyt Prosumencki.
    Gmina otrzymuje faktury VAT od sprzedawcy energii firmy. Faktury obejmują sprzedaż
    energii elektryczne oraz świadczenie usług dystrybucji. Faktury wystawiane są co dwa
    miesiące. W podsumowaniu każdej faktury widnieje kwota netto, VAT i kwota brutto
    należna za ww. usługi.
    Ponadto na fakturach wykazane są kwoty wynikające z rozliczenia depozytu
    prosumenckiego. Wartość wskazanego depozytu nie określa czy jest to kwota netto czy
    też kwota brutto, tj. wraz z należnym podatkiem VAT. Kwoty do zapłaty, wynikające z
    faktur (wartość brutto) zostają na końcu faktur pomniejszone o kwotę depozytu.
    Gmina dokonując płatności za faktury opłaca je w kwotach brutto wynikających z
    poszczególnych faktur, czyli w kwotach należnych za sprzedaż energii elektrycznej oraz
    świadczenie usług dystrybucji.
    Gmina opłaca faktury, nie pomniejszając ich o kwoty wykazanego poniżej na fakturach
    depozytu prosumenckiego, z uwagi na nieokreślenie na fakturach statusu depozytu oraz
    niejasnych regulacji w zakresie wystawiania faktur.
    Każdorazowo po przekazaniu płatności przez Gminę na rzecz firmy, sprzedawca energii
    firma zwraca na rachunek bankowy Gminy kwotę depozytu prosumenckiego, o którą
    Gmina nie pomniejszyła zapłaty faktury.
    Pismem z 17 kwietnia 2025 r. uzupełnili Państwo opis sprawy w następujący sposób:
    Ad. 1)
    Umowa zawarta w lipcu 2024 r. przez Gminę z przedsiębiorstwem energetycznym nie
    posługuje się wprost sformułowaniem: „wynagrodzenie” w związku z wyprodukowaną
    energią elektryczną z instalacji fotowoltaicznej. W umowie są natomiast zapisy stanowiące
    o odpłatności, tj.: „(...) przedsiębiorstwo energetyczne w celu prowadzenia rozliczenia
    prowadzi konto dla Klienta (Konto Prosumenta), na którym ewidencjonuje ilości energii
    elektrycznej i wartości energii elektrycznej oraz wynikającą z nich wartość środków
    należną Klientowi za Energię Elektryczną wprowadzoną do sieci (Depozyt Prosumencki).
    Depozyt Prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań Klienta z tytułu zakupu

    energii elektrycznej od Sprzedawcy (...)”, zgodnie z par. 5 pkt. 1 i 2 Aneksu nr 1 do umowy z
    przedsiębiorstwem energetycznym. Zapisy umowy przemawiają za tym, iż opisane
    świadczenie posiada cechy wynagrodzenia (odpłatność).
    Ad. 2)
    W ww. umowie nie ustalono terminu na wystawienie faktury VAT przez Gminę z tytułu
    sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej.
    Ad. 3)
    W ww. umowie nie określono wprost sformułowania: „termin płatności” z tytułu sprzedaży
    energii elektrycznej wyprodukowanej przez Gminę w instalacji fotowoltaicznej. Termin ten
    został jednak określony w umowie i jest opisany w taki sposób, iż niewykorzystane środki
    należne Gminie za energię elektryczną wprowadzoną do sieci stanowią nadpłatę, która
    zwracana jest Gminie przez przedsiębiorstwo energetyczne w terminie nie dłuższym niż
    do końca 13 miesiąca następującego po danym miesiącu.
    W praktyce przedsiębiorstwo energetyczne na bieżąco zwraca na rachunek bankowy
    Gminy kwoty depozytu prosumenckiego, o które Gmina nie pomniejszyła zapłat za
    otrzymane faktury. Dodatkowo Gmina otrzymuje faktury korygujące, gdyż wartość
    depozytu jest sukcesywnie korygowana przez przedsiębiorstwo energetyczne. Są to
    zarówno korekty zwiększające jak i zmniejszające depozyt.
    Ad. 4)
    W przypadku wystąpienia nadwyżki energii elektrycznej wyprodukowanej przez panele
    fotowoltaiczne i wprowadzonej do sieci wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej
    sieci:
    a) nadwyżka energii elektrycznej nie jest w żaden sposób magazynowana i nie może być
    wykorzystana w terminie późniejszym. W systemie netbilling Gmina otrzymuje
    wynagrodzenie, którego wartość określa się w kwocie równej nadwyżce sumy wartości
    sald ujemnych nad sumą sald dodatnich w danym okresie rozliczeniowym. W przypadku
    gdy w ramach rozliczenia, o którym mowa powyżej, Gmina nie wykorzysta zgromadzonych
    dla danego miesiąca kalendarzowego środków odpowiadających wartości Energii
    Elektrycznej wprowadzonej do sieci w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy
    kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana
    Klientowi przez Sprzedawcę w terminie nie dłuższym niż do końca 13 miesiąca
    następującego po danym miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć
    20% wartości Energii Elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu kalendarzowym,
    którego dotyczy zwrot nadpłaty. Ten sposób wyliczenia został szczegółowo opisany w par.
    4 i 5 Aneksu nr 1 do umowy z przedsiębiorstwem energetycznym.
    b) niewykorzystana w określonym terminie nadwyżka energii jest ustalona jako depozyt
    prosumencki i jest to wartość finansowa za energię oddaną w poprzednich 12 miesiącach.
    Jeżeli w depozycie znajdują się środki niewykorzystane na sfinansowanie energii
    pobieranej, starsze od 12 miesięcy, to takie środki przepadają w 80%. Można będzie
    wypłacić jedynie 20% kwoty.
    Jednakże w przypadku Gminy X taka sytuacja nie będzie miała miejsca, gdyż depozyt jest
    rozliczany na bieżąco. Gmina płaci faktury nie pomniejszone o depozyt, który jest
    sukcesywnie korygowany przez przedsiębiorstwo energetyczne. Depozyt jest zwracany
    Gminie na jej rachunek bankowy.
    Ad. 5)
    Gmina korzysta z rozliczenia wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej
    sieci – w oparciu o art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych
    źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zgodnie z lit. b) otrzymanego
    wezwania.

    Ad. 6)
    Energię wprowadzoną do sieci Gmina rozlicza w systemie: netbilling – godzinowy.
    Informacja w tym zakresie została zawarta w tytule Aneksu nr 1: „Aneks nr 1 do Umowy
    Sprzedaży Energii Elektrycznej wraz z usługą dystrybucji („Umowy Kompleksowej”) nr (...)
    (model netbilling – godzinowy)”
    Pytania
    Czy Gmina, jako czynny podatnik VAT, zobowiązana jest do opodatkowania podatkiem
    VAT, a tym samym do wystawienia faktury, w związku z powstaniem nadwyżki energii
    wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalonej wartościowo jako tzw.
    depozyt prosumencki, który pomniejsza zobowiązanie Gminy wobec Sprzedawcy energii?
    W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, Gmina zwraca się z kolejnymi
    pytaniami:
    Czy nadwyżka energii wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalona
    wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług wyliczany metodą „w stu ?
    W którym momencie powstanie dla Gminy obowiązek podatkowy z tytułu powstania
    nadwyżki energii wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalonej
    wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki?
    W jakim terminie Gmina powinna wystawić fakturę dokumentującą nadwyżki energii
    wprowadzonej (oddanej) do sieci na faktycznie pobraną ustalonej wartościowo jako tzw.
    depozyt prosumencki?
    Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług
    Ad. 1
    Gmina, jako czynny podatnik VAT, zobowiązana jest do opodatkowania podatkiem VAT, a
    tym samym do wystawienia faktury, w związku z powstaniem nadwyżki energii
    wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalonej wartościowo jako tzw.
    depozyt prosumencki, który pomniejsza zobowiązanie Gminy wobec Sprzedawcy energii.
    Uzasadnienie do Ad. 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak wynika natomiast z art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Ilekroć w przepisach ustawy o VAT mową jest o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując zatem powyższe przepisy należy stwierdzić, iż Prosument w systemie net biling
    otrzymuje wynagrodzenie, którego wartość określa się w kwocie równej nadwyżce sumy
    wartości sald ujemnych nad sumą sald dodatnich w danym okresie rozliczeniowym.
    Sprzedaż energii elektrycznej wpisuje się w określoną w ww. przepisach o VAT definicję
    działalności gospodarczej i w przypadku wystąpienia nadwyżki sumy wartości sald
    ujemnych nad sumą sald dodatnich w danym okresie rozliczeniowym, podlega ona zatem
    opodatkowaniu VAT na zasadach określonych w ustawie o VAT, jako odpłatna dostawa
    towarów.

    Pomimo, iż celem funkcjonowania instalacji fotowoltaicznej w Gminie X nie jest
    prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu energii elektrycznej, to
    system net billing wprowadza sposób rozliczenia, w którym Gmina wytwarza energię
    elektryczną. W przypadku występowania nadwyżki energii elektrycznej jest ona
    przedmiotem dostawy na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego.
    Ad. 2
    Nadwyżka energii wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalona
    wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług wyliczany metodą „w stu”.
    Uzasadnienie do Ad. 2
    Jeżeli wartość należności wskazana w umowie, cenniku, zamówieniu lub fakturze, ustalona
    została jako jedyne wynagrodzenie należne sprzedawcy, wówczas podlega ono
    opodatkowaniu VAT, po pomniejszeniu go o kwotę należnego podatku od towarów i
    usług. Podatek VAT w danej stawce jest wtedy obliczany metodą „w stu”. Wartość
    wynagrodzenia jest w tym przypadku kwotą brutto, zawierającą już w sobie należny
    podatek od towarów i usług.
    A zatem dla Gminy depozyt określony na fakturze stanowi kwotę brutto. Według Gminy
    kwota podatku należnego powinna być wyliczona metodą „w stu”, traktując otrzymane
    wynagrodzenie jako kwotę brutto, tj. kwotę zawierającą podatek należny.
    Ad. 3
    Obowiązek podatkowy dla Gminy z tytułu powstania nadwyżki energii wprowadzonej
    (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalonej wartościowo jako tzw. depozyt
    prosumencki powstanie z chwilą wystawienia przez Gminę faktury.
    Ad. 4
    Gmina powinna wystawić fakturę dokumentującą nadwyżki energii wprowadzonej
    (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną ustalonej wartościowo jako tzw. depozyt
    prosumencki nie później niż z upływem terminu płatności.
    Uzasadnienie do Ad. 3 i 4
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Przepisy formułują zasadę
    ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
    towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za
    okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien
    być rozliczony za ten okres.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania
    dostawy towarów lub wykonanie usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6,
    art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Szczególna zasada wynika z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy, zgodnie z którym:
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu:
    a) dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego, (...).
    W związku z powyższym obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit.
    a oraz art. 19a ust. 7 ustawy. Dla dostawy energii elektrycznej dokonanej przez Gminę
    obowiązek podatkowy wiąże się z chwilą wystawienia przez Gminę faktury lub z chwilą
    upływu terminu na jej wystawianie (gdy Gmina nie wystawi faktury lub wystawi ją z
    opóźnieniem), a w przypadku gdy określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu
    płatności.

    Obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą wystawienia faktury dokumentującej
    dostawę tej energii, pod warunkiem, że faktura zostanie wystawiona nie później niż z
    chwilą upływu terminu płatności za dostawę w mysi regulacji art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a) w
    zw. z art. 19aust. 7.
    Zgodnie z zapisami umowy, w przypadku, gdy w ramach rozliczenia Gmina nie wykorzysta
    zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego środków odpowiadających wartości
    energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie 12 kolejnych miesięcy
    kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która zwracana jest
    Gminie przez Sprzedawcę w terminie nie dłuższym niż do końca 13 miesiąca
    następującego po danym miesiącu, Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć
    20% wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu kalendarzowym,
    którego dotyczy zwrot nadpłaty. Po upływie miesięcy od dnia przypisania danej kwoty
    środków do depozytu prosumenckiego, środki niewykorzystane lub niezwrócone
    podlegają umorzeniu.
    Pomimo, iż w praktyce firma sp. z o.o. dokonuje zwrotu kwoty depozytu prosumenckiego
    na rachunek bankowy Gminy po każdej dokonanej płatności przez Gminę, to koniec 13
    miesiąca, jest określony w umowie Kompleksowej jako termin płatności dla Prosumenta,
    którym jest Wnioskodawca. W umowie nie określono odrębnego terminu na wystawienie
    faktury przez Prosumenta. Oznacza to, że jeśli nie zostanie wystawiona faktura do tego
    momentu, to wówczas, na koniec 13 miesiąca powstanie obowiązek podatkowy w
    podatku od towarów i usług. Wtedy też według Gminy, najpóźniej powinna zostać
    wystawiona przez Prosumenta faktura.
    Brak wystawionej faktury powoduje, że obowiązek podatkowy następuje w momencie
    upływu terminu wystawienia faktury wyznaczonej w art. 106i ust. 3 i 4 ustawy o VAT.
    Zdaniem Gminy nie można wiązać obowiązku podatkowego u Prosumenta z terminem
    wystawienia faktury przez Sprzedawcę energii, tj. przez firmę - sp. z o.o. oraz z terminem
    płatności określonym za tę fakturę.
    Kwota depozytu prosumenckiego określana jest każdorazowo na otrzymywanych od
    Dostawcy energii fakturach. Faktury wystawiane są w odstępach co dwa miesiące. W
    załącznikach do faktur widnieją zapisy na temat tymczasowego określenia wartości
    depozytu prosumenckiego na podstawie rynkowych cen miesięcznych. Jest też informacja,
    iż po wprowadzeniu rozwiązania docelowego faktury zostaną skorygowane.
    W związku z tym, iż w umowie nie został określony termin na wystawienie faktury przez
    Prosumenta za wprowadzanie energii elektrycznej do sieci, według Gminy faktura ta
    powinna zostać wystawiona przez Gminę najpóźniej w terminie płatności, tj. najpóźniej na
    koniec 13-tego miesiąca.
    Z racji tego, że ani faktura, ani umowa, ani żaden inny dokument nie wskazuje, czy
    przedmiotowy depozyt został określony w kwocie brutto czy netto, po otrzymaniu
    interpretacji podatkowej w niniejszej sprawie, Gmina wystawi fakturę, która będzie
    obejmować dotychczas otrzymane na rachunek bankowy Gminy zwroty nadpłat z tytułu
    depozytu prosumenckiego z firmy - sp. z o.o. Kolejne faktury Gmina będzie sukcesywnie
    wystawiać po każdorazowym otrzymaniu depozytu ód firmy - sp. z o.o.
    Gmina stanęła na stanowisku, by opłacać faktury od sprzedawcy energii bez
    uwzględniania depozytu prosumenckiego. Umowa kompleksowa dopuszczała taką
    możliwość. Tak więc Gmina wybrała rozwiązanie, które na tamten czas wydawało się
    najbardziej racjonalne ponieważ nigdzie nie uregulowano statusu depozytu.
    Ponadto do przyjęcia takiego rozwiązania Gminę skłoniła informacja sprzedawcy energii,
    która określa tymczasowy charakter depozytu, co w efekcie może doprowadzić do
    zastosowania rożnych innych rozwiązań w końcowym efekcie rozliczenia.
    Na uwagę zasługuje również fakt, że ta niejasna sytuacja statusu depozytu ma związek nie
    tylko z podatkiem VAT, ale także szeroko rozbudowanej sprawozdawczości budżetowej. W

    niektórych sprawozdaniach ujmuje się kwoty brutto a w niektórych kwoty netto, co
    powoduje zupełnie inny obraz finansów danej jednostki, stąd też należy mieć pełną
    wiedzę i jasny zakres co do każdej kwoty jaka wpływa na rachunek bankowy Gminy, tak
    aby móc prawidłowo zobrazować stan finansów Gminy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zauważyć należy, że jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bezwzględnym
    warunkiem dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność” za daną czynność.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa),
    w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego
    choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien
    odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym

    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności
    powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika
    podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 tej ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym:
        Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
        nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
        transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
        należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
        transakcjami.
        Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
        transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
        gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
        konkurencji. (...)
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:

    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 2 pkt 19 i pkt 27a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1364 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o OZE”:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      19) mikroinstalacja – instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy
      zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci
      elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy
      osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc
      zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW;
      27a) prosument energii odnawialnej – odbiorcę końcowego wytwarzającego energię
      elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
      mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
      odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu
      przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi
      na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej
      (Dz.U. z 2023 r. poz. 773).
    Stosownie do art. 3 ustawy o OZE:
      Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
      elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
      warunkach określonych w ustawie – Prawo energetyczne, z wyłączeniem
      wytwarzania energii elektrycznej:
        1) w mikroinstalacji;
        2) w małej instalacji;
        3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33
          ustawy – Prawo energetyczne;
        4) wyłącznie z biopłynów.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca
      2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego
      energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do
      sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z

      wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej
      pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE:
      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii
      odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d,
      na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru
      ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a-7 ustawy o OZE.
    Stosownie do art. 4 ust. 2b ustawy o OZE:
      Rozliczenia pomiędzy sprzedawcą, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, a prosumentem
      energii odnawialnej, prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub
      prosumentem wirtualnym energii odnawialnej są prowadzone na podstawie ilości
      energii sumarycznie zbilansowanej w każdej godzinie. Sumarycznie zbilansowana
      ilość energii elektrycznej, wprowadzona do i pobrana z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej,
      jest wyznaczana dla danej godziny metodą wektorową według następującego wzoru:
      Eb(t) = Ep(t) – Ew(t)
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      Eb(t) – ilość energii sumarycznie zbilansowanej w godzinie (t), wyrażoną w kWh,
      podlegającą rozliczeniu w danym okresie rozliczeniowym; wartość dodatnia oznacza
      ilość energii elektrycznej pobranej w danej godzinie (t) z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, a wartość ujemna oznacza ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej w danej godzinie (t) do tej sieci,
      Ep(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej pobranej w godzinie (t) z
      sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh,
      Ew(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej wprowadzonej w godzinie (t)
      do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh, przy czym dla
      prosumenta wirtualnego energii odnawialnej jako ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przyjmuje się ilość
      energii elektrycznej wytworzonej w instalacji odnawialnego źródła energii
      wyznaczoną zgodnie z ust. 2 pkt 3 lit. b.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa
      w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z
      ust. 2a-2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej wprowadzonej
      do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób określony w art. 4b,
      oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną w sposób określony
      w art. 4c ust. 3.
    Na mocy art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
      Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
      elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w
      ustawie – Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Natomiast art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:

      W przypadku gdy:
        1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1,
          nie odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci
          zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym
          mowa w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o
          których mowa w ust. 4;
        2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
          prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa
          w ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca
          kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
          wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w
          okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki
          stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej,
          prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi
          wirtualnemu energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40
          ust. 1a, w terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po
          danym miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć
          dwudziestu procent wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w
          miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty.
    Zgodnie z art. 4 ust. 11a pkt 1 ustawy o OZE:
      Wysokość zwracanej nadpłaty, o której mowa w ust. 11 pkt 2, nie może przekroczyć
      20 % wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu
      kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty − w przypadku gdy wartość energii
      elektrycznej wytworzonej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej jest wyznaczana zgodnie z art. 4b ust. 1.
    W myśl art. 4b ust. 1 ustawy o OZE:
      W przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub prosument zbiorowy energii
      odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym źródle energii i
      wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1 lipca 2022
      r. do 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a
      pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi iloczyn:
        1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
          niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej
          w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
        2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 5,
          wyznaczonej dla danego miesiąca kalendarzowego.
    W myśl art. 4b ust. 2 ustawy o OZE
      W przypadku gdy prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii
      odnawialnej lub prosument wirtualny energii odnawialnej wytworzył energię
      elektryczną w odnawialnym źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej od 1 lipca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa
      w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i
      stanowi sumę następujących iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów
      rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu:

      1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej
      oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną;
      2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli
      wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w
      celu wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t
      przez prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem
      zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym energii odnawialnej
      przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Zgodnie z art. 4b ust. 4 ustawy o OZE:
      Rynkowa cena energii elektrycznej ustalana jest dla każdego okresu rozliczania
      niezbilansowania, w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu
      Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku
      wewnętrznego energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 158 z 14.6.2019, str. 54), zwanego
      dalej „rozporządzeniem 2019/943”, jako ważona wolumenem obrotu średnia z cen
      energii elektrycznej określonych dla polskiego obszaru rynkowego dla wszystkich
      sesji notowań danej doby w systemie kursu jednolitego na rynkach dnia następnego,
      prowadzonych:
        1) przez giełdę towarową w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 października
          2000 r. o giełdach towarowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 910) oraz
        2) w ramach jednolitego łączenia rynków dnia następnego prowadzonego przez
          wyznaczonych operatorów rynku energii elektrycznej.
    Przepisy art. 4c ust. 1-5 ustawy o OZE definiują tzw. „depozyt prosumencki”:
        1) Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
          których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
          odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
          wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym
          ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o
          których mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za
          energię elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną
          wprowadzoną do sieci, zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
        2) Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
          energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub
          prosumenta wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii
          elektrycznej od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa
          w ust. 1.
        3) Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
          odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa
          w ust. 2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów,
          dla wszystkich okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie
          rozliczeniowym, ilości energii elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
          odnawialnej, oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb(t) przyjmującym wartość
          dodatnią, oraz ceny sprzedaży energii elektrycznej uwzględniającej
          obowiązkowe obciążenia podatkowe i fiskalne, stosowanej w rozliczeniach
          pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla tego okresu rozliczenia
          niezbilansowania.

        4) Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca
          kalendarzowego jest ustalana i przyporządkowywana do konta prosumenckiego
          w kolejnym miesiącu kalendarzowym.
        5) Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na
          koncie prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako
          depozyt prosumencki na koncie prosumenta.
        6) Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
          prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art.
          4 ust. 11 pkt 2 środki umarza się.
    Z kolei art. 40 ust. 1-1aa ustawy o OZE wskazuje, że:
      1. Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42
      ust. 1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy – Prawo energetyczne.
      1a. Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że
      rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub
      umowy sprzedaży.
      1aa. Sprzedawcą wybranym, o którym mowa w ust. 1a, może być także sprzedawca
      zobowiązany.
    W zakresie, w jakim powołane przepisy dotyczą prosumenta wirtualnego energii
    odnawialnej, wchodzą one w życie 2 lipca 2025 r.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina w celu ograniczenia kosztów zużycia energii elektrycznej,
    zrealizowała inwestycję polegająca na zamontowaniu na budynku Urzędu Gminy,
    stanowiącym własność Gminy, instalacji fotowoltaicznej, która wytwarza energię
    elektryczną z odnawialnych źródeł energii.
    W lipcu 2024 roku Gmina zawarła z firmą zwaną dalej „Sprzedawcą energii” „Sprzedawcą”
    lub „Dostawcą energii” umowę kompleksową sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia
    usług dystrybucji.
    Gmina jest Prosumentem energii odnawialnej i wytwarza Energię Elektryczną wyłącznie z
    Odnawialnych źródeł energii w Mikroinstalacji w celu jej zużycia wyłącznie na potrzeby
    własne.
    Instalacja wykorzystywana do wytworzenia energii zamontowana na budynku Urzędu
    Gminy stanowi mikroinstalację w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 Iutego 2015 r.
    o odnawialnych źródłach energii.
    Państwa wątpliwości, objęte pytaniem nr 1, dotyczą kwestii czy Gmina, jako czynny
    podatnik VAT, zobowiązana jest do opodatkowania podatkiem VAT, a tym samym do
    wystawienia faktury, w związku z powstaniem nadwyżki energii wprowadzonej (oddanej)
    do sieci nad faktycznie pobraną, ustalonej wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki,
    który pomniejsza zobowiązanie Gminy wobec Sprzedawcy energii.
    Należy zaznaczyć, że w świetle zacytowanych wyżej przepisów, na gruncie ustawy o
    podatku od towarów i usług, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym
    energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady
    wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT
    jako odpłatna dostawa towarów, na zasadach dla niej określonych. Kwalifikacji tej nie
    zmienia treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa o podatku od towarów i usług

    definiuje we własnym zakresie działalność gospodarczą i definicja ta jest szersza niż np.
    zakres działalności gospodarczej wynikający z ustawy – Prawo przedsiębiorców.
    W wyroku w sprawie C-219/12 Fuchs Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że:
      „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym
      lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po
      pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii
      elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po
      drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym,
      stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności,
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub
    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie z dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak już więc wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje
    się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako
    odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w sprawie C-
    219/12.
    W okolicznościach rozpatrywanej sprawy sprzedaż energii elektrycznej wyprodukowanej w
    instalacji fotowoltaicznej będącej przedmiotem wniosku należy rozpatrywać więc jako
    działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Gminę uznać należy za
    podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż w tym przypadku nie
    występuje wyłączenie jednostki samorządu terytorialnego z grona podatników na
    podstawie art. 15 ust. 6 ustawy – bowiem Gmina będzie dokonywać dostawy energii
    elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji nie jako organ władzy publicznej, lecz na
    podstawie umowy cywilnoprawnej, która zostanie zawarta z dostawcą energii elektrycznej.
    Jak wynika z opisu sprawy, w związku z zamontowaną instalacją fotowoltaiczną, o której
    mowa we wniosku, Gmina korzysta z rozliczenia wartości energii elektrycznej
    wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec wartości energii
    elektrycznej pobranej z tej sieci w oparciu o art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o odnawialnych
    źródłach energii.
    Z przepisów ustawy o OZE wynika, że w przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub
    prosument zbiorowy energii odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym
    źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1
    lipca 2024 r., wartość energii elektrycznej (o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o
    OZE) jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego zgodnie z cyt. art. 4b ust. 2
    ustawy o OZE i stanowi sumę iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów

    rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu, tj.: ilości energii elektrycznej
    wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez prosumenta energii
    odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego
    energii odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość
    ujemną i rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli
    wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w celu
    wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t przez
    prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem zbiorowym
    energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym energii odnawialnej przyjmuje się cenę
    równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18 ustawy o OZE.
    Wskazane przepisy wyznaczają zatem wartość kwoty należnej prosumentowi za
    wprowadzenie energii elektrycznej do sieci określonej według ww. zasad. Kwotę tę należy
    uznać za wynagrodzenie należne Gminie za dostawę energii elektrycznej wytworzonej w
    mikroinstalacji.
    Z przywołanych przepisów ustawy o OZE wynika również, że wartość depozytu
    prosumenta jest przeznaczana na rozliczenie zobowiązań prosumenta, a zatem będzie
    pomniejszać kwotę podlegającą zapłacie przez prosumenta w danym okresie
    rozliczeniowym.
    W związku z tym, w przypadku wytworzenia przez Gminę energii elektrycznej w
    odnawialnych źródłach energii i wprowadzenia jej do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej, Gmina będzie dokonywać dostawy tej energii, za którą będzie
    przysługiwało Gminie wynagrodzenie. Depozyt prosumencki, który pokazuje ilości energii
    elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których mowa w art. 4 ust. 1a, oraz
    wynikającą z nich wartość środków za energię elektryczną należną prosumentowi
    wprowadzoną do sieci, jak wynika z powyższych przepisów, może pomniejszyć kwotę
    zobowiązania prosumenta wobec sprzedawcy energii elektrycznej z tytułu zakupu tej
    energii od sprzedawcy. Przeznaczenie depozytu prosumenta na rozliczenie zobowiązań
    prosumenta energii odnawialnej, z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy tej
    energii, nie powoduje, że nie dochodzi do dostawy energii elektrycznej przez prosumenta
    na rzecz sprzedawcy energii elektrycznej.
    W konsekwencji Gmina, jako prosument – zarejestrowany, czynny podatnik VAT – poprzez
    wprowadzanie energii wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej będącej przedmiotem
    wniosku do sieci energetycznej, będzie dokonywać na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego, z którym Gmina ma zawartą umowę, dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 ust. 1 ustawy.
    W związku z powyższym, wprowadzanie do sieci przez Gminę prądu, który jest
    wyprodukowany w instalacji fotowoltaicznej stanowi odpłatną dostawę towarów
    podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Natomiast fakt wzajemnego kompensowania zobowiązania prosumenta wobec
    przedsiębiorstwa energetycznego i tego przedsiębiorstwa wobec prosumenta (co wynika z
    art. 4c ust. 3 ustawy o OZE) pozostaje bez wpływu na określenie odpłatnego charakteru
    dokonywanej przez Gminę dostawy energii elektrycznej wytworzonej w ww.
    mikroinstalacji.
    Wobec powyższego oceniając całościowo Państwa stanowisko, w kwestii objętej pytaniem
    nr 1, zgodnie z którym Gmina, jako czynny podatnik VAT, zobowiązana jest do
    opodatkowania podatkiem VAT, a tym samym do wystawienia faktury, w związku z
    powstaniem nadwyżki energii wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną,
    ustalonej wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki, który pomniejsza zobowiązanie
    Gminy wobec Sprzedawcy energii – należało uznać je za nieprawidłowe.

    Ponadto Państwa wątpliwości, objęte pytaniami nr 2, 3 i 4 dotyczą kwestii:
    czy nadwyżka energii wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalona
    wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług wyliczany metodą „w stu (dot. pytania nr 2);
    w którym momencie powstanie dla Gminy obowiązek podatkowy z tytułu powstania
    nadwyżki energii wprowadzonej (oddanej) do sieci nad faktycznie pobraną, ustalonej
    wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki (dot. pytania nr 3);
    w jakim terminie Gmina powinna wystawić fakturę dokumentującą nadwyżki energii
    wprowadzonej (oddanej) do sieci na faktycznie pobraną ustalonej wartościowo jako tzw.
    depozyt prosumencki (dot. pytania nr 4).
    W przypadku prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
    odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, który po raz pierwszy
    wytworzył energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii i wprowadził ją do
    sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od dnia 1 lipca 2024 r., wartość tej energii jest
    wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego zgodnie z art. 4b ust. 2 ustawy o OZE i
    stanowi sumę iloczynów [wyznaczonych dla poszczególnych okresów rozliczania
    niezbilansowania (t) w tym miesiącu] ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez tego prosumenta − oznaczonej w art. 4 ust. 2b
    symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną oraz rynkową ceny energii elektrycznej, o
    której mowa w art. 4b ust. 4 ustawy o OZE. Należy zaznaczyć, że w sytuacji, gdy wartość tej
    ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), a prosument nie jest
    jednocześnie prosumentem zbiorowym ani wirtualnym, przyjmuje się cenę równą zero.
    Wskazany powyżej przepis art. 4b ust. 2 ustawy o OZE wyznacza wartość kwoty należnej
    prosumentowi za wprowadzenie energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej określając ją
    jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikający z salda ujemnego i rynkowej ceny energii
    elektrycznej. Kwotę tą należy uznać za należne Państwu (tj. prosumentowi) wynagrodzenie
    za dostawę energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji.
    Zatem stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.
    Natomiast jak stanowi art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych

      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Z przytoczonego powyżej przepisu art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że podstawą
    opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika. Kluczowa dla konstrukcji podstawy opodatkowania
    jest analiza pojęcia wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług.
    Wskazana wartość (iloczyn energii wprowadzonej po zbilansowaniu międzyfazowym i ceny
    rynkowej) jest wartością należną za wytworzenie i wprowadzenie przez prosumenta
    energii do sieci.
    Z przepisów ustawy o OZE wynika również, że depozyt prosumencki pokazujący wartość
    środków należną prosumentowi za energię wprowadzoną do sieci (ilość energii i wartość
    tej energii) przeznaczony jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta energii odnawialnej,
    z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta. Jak
    wynika z treści art. 4c ust. 4 ustawy o OZE, wartość depozytu prosumenckiego dotycząca
    danego miesiąca kalendarzowego jest ustalana i przyporządkowywana do konta
    prosumenckiego w kolejnym miesiącu kalendarzowym. Depozyt zapisany na koncie
    prosumenckim służy więc do regulowania zobowiązań, natomiast nie wpływa na kwestię
    ustalania podstawy opodatkowania.
    Fakt wzajemnego kompensowania zobowiązania prosumenta wobec przedsiębiorstwa
    energetycznego i tego przedsiębiorstwa wobec prosumenta, pozostaje bez wpływu na
    określenie wysokości podstawy opodatkowania.
    Podatek z tytułu tej dostawy należy więc liczyć od sumy wskazanej wartości (iloczynu
    energii wprowadzonej po zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej), tj. metodą „w
    stu”.
    Z powyższych wyjaśnień wynika, że jeżeli w danym okresie rozliczeniowym Państwo jako
    Prosument wprowadzą do sieci mniej energii elektrycznej niż z tej sieci Państwo pobiorą,
    nie oznacza to, że po Państwa stronie, w danym okresie rozliczeniowym, nie wystąpi
    podstawa opodatkowania, a w związku z tym nie powstanie obowiązek podatkowy. Jeżeli z
    saldowania ilościowego, dokonywanego w każdej godzinie doby, będzie wynikało, że
    Prosument wprowadził więcej energii niż pobrał z sieci, w odniesieniu do tak
    wprowadzonej do sieci przez Państwa energii elektrycznej, wystąpi u Państwa podstawa
    opodatkowania, a w związku z tym powstanie również obowiązek podatkowy (pomimo, że
    w skali całego okresu rozliczeniowego pobrali Państwo więcej energii niż wprowadzili do
    sieci).
    Zatem, podstawę opodatkowania u Państwa jako prosumenta z tytułu rozliczenia
    wytworzonej energii elektrycznej w instalacji OZE stanowi wartość ustalona jako iloczyn
    ilości energii elektrycznej wprowadzonej przez Państwa jako prosumenta do sieci – po
    zbilansowaniu godzinowym (czyli z uwzględnieniem bilansowania międzyfazowego) i
    rynkowej ceny energii elektrycznej.
    W konsekwencji podstawę opodatkowania u Państwa – prosumenta energii odnawialnej –
    przy wprowadzaniu do sieci energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie
    wyprodukowany za pomocą Instalacji, stanowi/będzie stanowić wartość ustalona jako
    iloczyn ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci przez Państwa po zbilansowaniu
    międzyfazowym i rynkowej ceny energii elektrycznej. Wskazana wartość (iloczyn energii
    wprowadzonej po zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) – jak stwierdzono
    powyżej – jest wartością należną Państwu z tytułu rozliczenia wprowadzonej do sieci
    energii elektrycznej wytworzonej w Instalacji, obejmującą całość należnego Państwu

    świadczenia od Przedsiębiorstwa energetycznego, którą – w celu określenia podstawy
    opodatkowania – należy pomniejszyć o kwotę występującego dla tej dostawy podatku
    należnego. Wskazuje to, że ww. wartość (iloczyn energii wprowadzonej do sieci po
    zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) stanowi kwotę brutto z tytułu dostawy
    wprowadzonej przez Państwa (tj. prosumenta) do sieci energii elektrycznej wytworzonej w
    Instalacji, to znaczy kwotę zawierającą w sobie podatek VAT.
    Oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr
    2 należy uznać je za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do kwestii określenia obowiązku podatkowego oraz dokumentowania
    czynności wprowadzenia energii wyprodukowanej w mikroinstalacji (kwestia objęta
    pytaniem nr 3 i 4), należy wyjaśnić, iż zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1
    ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w
    momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę
    ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
    towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu
    za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien
    być rozliczony za ten okres.
    Przepis art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy stanowi:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii
      elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego.
    Na mocy art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Według art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze − rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe
    oznaczenie wszystkich elementów faktury.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego.
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego
    przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu
    prawnego.
    Przepis art. 106b ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
        1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
          106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
          podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na
          rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

        2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
          korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
        3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż
          wskazany w pkt 1;
        4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności,
          o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
          pkt 4,
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
          ust. 1b.
    Zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności − w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Na mocy art. 106i ust. 7 pkt 1 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy
      towaru lub wykonaniem usługi.
    Stosownie do treści art. 106i ust. 8 ustawy:
      Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia
      usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera
      informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
    W przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz innego podatnika podatku VAT,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, zaś faktura powinna być
    wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności. W sytuacji, gdy podatnik nie
    wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z opóźnieniem – obowiązek podatkowy
    powstanie z chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono
    takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    W analizowanym przypadku przez „termin płatności” rozumie się termin płatności za
    dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta.
    Jak wykazano powyżej, wprowadzenie do sieci energii elektrycznej wytworzonej przez
    Państwa za wynagrodzeniem, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że zgodnie z pkt. 2 Preambuły aneksu Gmina jest Prosumentem
    energii odnawialnej i wytwarza Energię Elektryczną wyłącznie z Odnawialnych źródeł
    energii w Mikroinstalacji w celu jej zużycia wyłącznie na potrzeby własne. Energię
    wprowadzoną do sieci Gmina rozlicza w systemie: netbilling – godzinowy. Informacja w
    tym zakresie została zawarta w tytule Aneksu nr 1: „Aneks nr 1 do Umowy Sprzedaży
    Energii Elektrycznej wraz z usługą dystrybucji („Umowy Kompleksowej”) nr (...) (model
    netbilling – godzinowy)”. W ww. umowie nie ustalono terminu na wystawienie faktury VAT
    przez Gminę z tytułu sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej w instalacji
    fotowoltaicznej.
    Jak wynika z powyższego, model netbillingu przewiduje, że wyprodukowana i
    wprowadzona do sieci energia elektryczna będzie zapisywana wartościowo jako, tzw.
    depozyt prosumencki na Państwa indywidualnym koncie i będzie pomniejszać kwotę
    podlegającą (ewentualnie) zapłacie z tytułu zużycia prądu na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego w danym okresie rozliczeniowym.

    Zatem, model rozliczeń miedzy Państwem, a Sprzedawcą wskazuje na stosowanie
    kompensaty należności wzajemnych, gdyż kwota należna do zapłaty przez Państwa z
    tytułu pobranej przez Państwa energii jest pomniejszana o kwotę należną Państwu od
    Sprzedawcy energii, w związku z energią wprowadzoną do sieci.
    Wobec powyższego - zgodnie z powołanymi przepisami - zobowiązani są Państwo,
    stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, do udokumentowania fakturą ww. sprzedaży
    energii elektrycznej na rzecz Przedsiębiorstwa energetycznego (Sprzedawcy) w terminie
    wskazanym w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy, tj. nie później niż z upływem terminu płatności.
    Obowiązek podatkowy dla ustalonej jak wyżej podstawy opodatkowania, powstaje
    zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy. Dla dostawy energii
    elektrycznej dokonanej przez Państwa obowiązek podatkowy wiąże się z chwilą
    wystawienia przez Państwa faktury lub z chwilą upływu terminu na jej wystawienie (gdy
    Państwo nie wystawią faktury lub wystawią ją z opóźnieniem), a w przypadku gdy nie
    określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności. Należy podkreślić, że jest
    to termin płatności za dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta, którym
    są Państwo.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonego we wniosku nr 3 i 4 jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.