Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.830.2024.2.MAP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Ustalenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
przychodów wskazanych we wniosku wydatków.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
oszustwo
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie
    – pismem z 12 stycznia 2025 r. (wpływ 17 stycznia 2025 r.) oraz pismem z 12 stycznia
    2025 r. (wpływ 22 stycznia 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawca jest osobą fizyczną, posiadającą kartę stałego pobytu, prowadzącym od 3
    kwietnia 2019 r. działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o
    Działalności Gospodarczej ... (...). W ramach prowadzonej działalności świadczy, m.in.
    usługi polegające na sprzedaży hurtowej wyrobów chemicznych, sklasyfikowane pod
    symbolem PKD - 46.75.Z. Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT oraz VAT
    UE, jak i podatku dochodowego (PIT-36-L).
    16 lipca 2024 r. firma „...” (...), doprowadziła firmę Wnioskodawcy do niekorzystnego
    rozporządzenia mieniem w postaci środków pieniężnych w łącznej kwocie, zgodnie z
    wystawioną faktura proformą na kwotę: 49 500,00 EUR (49 tysięcy pięćset euro 00/100),
    co, zgodnie z kursem NBP na 29 lipca 2024 r. (kurs 4,2847 PLN) wynosi: 212 092,65
    złotych. Firma „...”, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pomocą wprowadzenia
    Wnioskodawcy w błąd, co do swojej tożsamości w ten sposób, że pobrała środki pieniężne
    z tytułu kupna towaru, ale tego towaru nie dostarczyła oraz nie zwróciła środków
    pieniężnych.
    Przed złożeniem zamówienia Wnioskodawca sprawdził dokumenty firmowe zagranicznych
    dostawców, ich NIP przez system ... (...). Niestety, po otrzymaniu płatności kontrahent
    przestał odpowiadać na próby kontaktu, a towar nigdy nie został dostarczony. Okazało się,
    że zagraniczne osoby kontaktujące się z Wnioskodawcą podszywały się pod istniejące,
    legalnie działające firmy (tworząc przy tym fałszywe strony internetowe), co tłumaczyło
    fakt, że wstępna weryfikacja dokumentów firmowych przebiegła pozytywnie. Legalnie
    działające podmioty nie wiedziały o transakcjach zawieranych w ich imieniu.
    Po odkryciu Wnioskodawcy, że padł On ofiarą oszustwa, niezwłocznie, tj. 24 lipca 2024 r.
    złożył w Komendzie Stołecznej Policji zawiadomienie o fakcie popełnienia przestępstwa -
    oszustwa. W chwili obecnej Policja prowadzi czynności w przedmiotowej sprawie, których
    termin zakończenia jest trudny do przewidzenia. Numer sprawy na Policji gospodarczej
    (...) - ...- osoba odpowiedzialna -..., tel do kontaktu: ... .
    O popełnionym przestępstwie została również powiadomiona Prokuratura Rejonowa ... .
    Numer sprawy zarejestrowany w Prokuraturze ... : ... - prokurator ... , tel do kontaktu: ... .
    W trakcie postępowania przedsądowego, Wnioskodawca zlecił sprawę, do firmy
    windykacyjnej ... . Firma ta w ciągu 90 dni dołożyła wszelkich starań, aby zwrócić środki
    stracone przez oszustów. Pismo o zakończeniu windykacyjnych działań z przyczyną
    bezskuteczności - w załączniku.
    Od razu, kiedy stało się już wiadome, że to działanie jest oszustwem - Wnioskodawca
    złożył niezwłocznie wniosek do banku ... (Bank, gdzie posiada konto firmowe), aby
    spróbować przez kontakt z bankiem - odbiorcą w ... - spróbować cofnąć przelew, czy
    zablokować środki na koncie oszustów. Ale niestety tego nie udało się zrobić. Odpowiedź
    Banku ... w załączniku.
    12 listopada 2024 r. Wnioskodawca otrzymał od Prokuratury Rejonowej ... - postanowienie
    o umorzeniu śledztwa.
    W związku z zaistniałą sytuacją Wnioskodawca jest zmuszony zwrócić utracone środki
    pieniężne na rachunek kontrahenta i to bezwarunkowo, zgodnie z umową na dostawę
    towaru. Może to poważnie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca utraci płynność finansową i szansę na rozwój firmy, bez kapitału
    obrotowego.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o zajęcie stanowiska w sprawie oceny
    skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego, w zakresie możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodu straty powstałej w związku z wyłudzeniem środków
    pieniężnych za zamówiony towar, przez holenderskiego kontrahenta, który nigdy nie
    dotarł do Jego firmy.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca doprecyzował, że posiada nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy

    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca podlega obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce
    położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Jako formę
    opodatkowania Wnioskodawca wybrał podatek liniowy. Dokumentację podatkową
    prowadzi w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Koszty uzyskania
    przychodów są rozliczane przez Wnioskodawcę metodą uproszczoną. Wnioskodawca
    księguje koszty uzyskania przychodów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów
    zgodnie z datą poniesienia wydatku. Wnioskodawca otrzymał fakturę proformę od
    Kontrahenta 12 lipca 2024 r. 16 lipca 2024 r. Wnioskodawca wpłacił na rzecz „...” kwotę 49
    500 euro przez ... . Zgodnie z ... Fakturą Nr ... od 12 lipca 2024 r. Wnioskodawca miał
    otrzymać towar: ... w ilości 11 ton netto (pakowane w 11 pojemnikach ...). Wpłacona kwota
    stanowi całą należność którą Wnioskodawca zobowiązany był uiścić za wskazane we
    wniosku towary. Całkowita cena sprzedaży ustalona z Kontrahentem wynosiła: 49 500 EUR
    (czterdzieści dziewięć tysięcy pięćset euro 00/100). Wnioskodawca nie otrzymał faktury
    końcowej od Kontrahenta. Kontrahent nie zwrócił Wnioskodawcy ostatecznie wpłaconej
    kwoty na podstawie faktury proformy. Wydatek poniesiony na podstawie faktury
    proformy nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Faktura proforma nie
    dokumentuje wydania towarów, czy też wykonania usługi. W praktyce stanowi ona projekt
    przyszłej faktury dokumentującej wymienione zdarzenia gospodarcze. Jej otrzymanie nie
    rodzi więc skutków podatkowych, zatem nie stanowi podstawy do jej zaewidencjonowania
    w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wnioskodawca dodał, że jeżeli organ
    prowadzący postępowanie nadal nie znajduje podstaw do wniesienia aktu oskarżenia,
    wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które jest prawomocne. Plus, na
    podstawie art. 305 § 3 i 325e § 2 k.p.k. Prokurator Prokuratury Rejonowej ... zatwierdził
    powyższe postanowienie o umorzeniu śledztwa. Wnioskodawca nie składał zażalenia na
    umorzenie postępowania.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu stratę powstałą w
    związku z wyłudzeniem środków pieniężnych za zamówiony towar przez holenderskiego
    kontrahenta, który nigdy nie dotarł do firmy Wnioskodawcy, w sytuacji opisanej powyżej?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, dochował On należytej staranności, zawierając transakcje z
    firmą z ... :
      podczas zawierania transakcji, jak to możliwe i dostępne dla zwykłego użytkownika i
      przedsiębiorcy, Wnioskodawca przeprowadził sprawdzenie kontrahenta z ... :
      aktywny użytkownik VAT, istniejąca firma z historią zarejestrowana w ..., z dobrymi
      wskaźnikami działalności gospodarczej, które są dostępne w Internecie, firma nie
      jest w stanie upadłościowym, pozytywne opinie klientów, obecność strony
      internetowej i tak dalej;
      Wnioskodawca podjął wszelkie możliwe w okolicznościach sprawy działania
      zmierzające do odzyskania utraconych środków,
      Wnioskodawca dysponuje stosownymi dokumentami potwierdzającymi podjęcie ww.
      działań i czynności.
    Wnioskodawca ma nadzieję, na przyjęcie swoich wyjaśnień oraz na pozytywne
    ustosunkowanie się do Jego zapytania, bo to jest bardzo ważne dla przyszłości Jego firmy,
    w tej bardzo trudnej, ze wszystkich punktów widzenia, sytuacji.

    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca doprecyzował swoje stanowisko wskazując, że
    strata w środkach pieniężnych powstała wskutek kradzieży, może stanowić koszt
    uzyskania przychodu.
    Wydatek w postaci straty w środkach pieniężnych nie znajduje się w grupie wydatków,
    które zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlegają wyłączeniu z kosztów podatkowych, gdyż wśród wymienionych w negatywnym
    katalogu kosztów ujętym w art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie wyszczególniono strat w
    środkach pieniężnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami  uzyskania  przychodów  są  koszty  poniesione  w  celu  osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem że nie zostały one wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania
    przychodów (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten wskazuje, że
    między kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek
    przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
      źródła przychodów,
      został właściwie udokumentowany,
      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Dlatego każdorazowy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza
    możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy
    zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

    Z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że
    aby wydatki poczynione przez podatnika można było uznać za koszt uzyskania
    przychodów, muszą być one poniesione w sposób celowy. Podatnik więc, podejmując
    decyzję o dokonaniu wydatku, musi być przeświadczony o racjonalności, z punktu
    widzenia prowadzonej przez niego działalności, wydatkowania środków finansowych.
    Jednocześnie obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu
    zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest
    wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu
    a uzyskaniem przychodów (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów).
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem, to podatnik jest zobowiązany
    wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów nie można uznać za koszt wydatków,
    których charakter budzi wątpliwości.
    Dokonując rozpoznania kosztowego charakteru określonego wydatku, podatnik musi
    również zbadać, czy wydatek ten nie jest objęty wyłączeniem z art. 23 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu
    podatkowego.
    Jak wynika z opisu sprawy w ramach prowadzonej działalności świadczy Pan, m.in. usługi
    polegające na sprzedaży hurtowej wyrobów chemicznych, sklasyfikowane pod symbolem
    PKD - 46.75.Z. 16 lipca 2024 r. firma z ... doprowadziła Pana firmę do niekorzystnego
    rozporządzenia mieniem w postaci środków pieniężnych, zgodnie z wystawioną faktura
    proformą w łącznej kwocie: 49 500 00 EUR (49 tysięcy pięćset euro 00/100), co, zgodnie z
    kursem NBP na 29 lipca 2024 r. (kurs 4,2847 PLN) wynosi: 212 092,65 złotych. Firma z... , w
    celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pomocą wprowadzenia Pana w błąd, co do swojej
    tożsamości w ten sposób, że pobrała środki pieniężne z tytułu kupna towaru, ale tego
    towaru nie dostarczyła oraz nie zwróciła środków pieniężnych. Przed złożeniem
    zamówienia sprawdził Pan dokumenty firmowe zagranicznych dostawców, ich NIP przez
    system VIES (VAT UE). Niestety, po otrzymaniu płatności kontrahent przestał odpowiadać
    na próby kontaktu, a towar nigdy nie został dostarczony. Zgodnie z ... Fakturą Nr ... od 12
    lipca 2024 r. miał Pan otrzymać towar: ... w ilości 11 ton netto (pakowane w 11
    pojemnikach ...). Okazało się, że zagraniczne osoby kontaktujące się z Panem podszywały
    się pod istniejące, legalnie działające firmy (tworząc przy tym fałszywe strony
    internetowe), co tłumaczyło fakt, że wstępna weryfikacja dokumentów firmowych
    przebiegła pozytywnie. Po odkryciu, że padł Pan ofiarą oszustwa, niezwłocznie, tj. 24 lipca
    2024 r. złożył Pan w Komendzie Stołecznej Policji zawiadomienie o fakcie popełnienia
    przestępstwa - oszustwa. O popełnionym przestępstwie została również powiadomiona
    Prokuratura Rejonowa ... . W trakcie postępowania przedsądowego, zlecił Pan sprawę, do
    firmy windykacyjnej. Firma ta w ciągu 90 dni dołożyła wszelkich starań, aby zwrócić środki
    stracone przez oszustów. Otrzymał Pan pismo o zakończeniu windykacyjnych działań z
    przyczyną bezskuteczności. 12 listopada 2024 r. otrzymał Pan od Prokuratury Rejonowej ...
    - postanowienie o umorzeniu śledztwa. Nie składał Pan zażalenia na umorzenie
    postępowania. W związku z zaistniałą sytuacją jest Pan zmuszony zwrócić utracone środki
    pieniężne na rachunek kontrahenta i to bezwarunkowo, zgodnie z umową na dostawę
    towaru. Może to poważnie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej. Utraci Pan
    płynność finansową i szansę na rozwój Pana firmy, bez kapitału obrotowego.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przysługuje Panu prawo do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów utraconych środków wpłaconych na rzecz holenderskiego
    dostawcy.

    Wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w
    przywołanym art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowić
    mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów. W konsekwencji, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma
    prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z
    przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów
    ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego
    związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z
    konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. Jednocześnie, należy przy tym podkreślić,
    że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub
    sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Wśród wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wśród kosztów, których nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, nie
    wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, że co do zasady straty te, jako
    związane z prowadzoną działalnością, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Zaliczenie strat w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być
    jednak każdorazowo oceniane w aspekcie:
      całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
      okoliczności, które spowodowały powstanie straty,
      udokumentowania straty,
      podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.
    Ustawodawca nie wskazał w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji
    „straty”. Należy się więc posiłkować definicją słownikową. I tak za Słownikiem Języka
    Polskiego PWN (Lidia Drabik, Aleksandra Kubiak-Sokół, Elżbieta Sobol, Warszawa, 2023,
    wydanie 3, 15 dodruk) „strata” oznacza „to, co się przestało posiadać; też: fakt, że się
    przestało coś posiadać” oraz „w przedsiębiorstwie: wielkość, o którą uległy zmniejszeniu
    własne fundusze”. Na ogół strata wynika ze zniszczenia, uszkodzenia, utracenia
    składników majątku np. wskutek pożaru, powodzi lub kradzieży, czyli jest ona
    następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania podatnika.
    Odnosząc cytowane powyżej przepisy do przedstawionego we wniosku opisu stanu
    faktycznego należy uznać, że powstała strata w środkach pieniężnych spełnia wymogi art.
    22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i może stanowić koszty
    uzyskania przychodów. Ponadto nie znajduje się również w negatywnym katalogu
    zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przede wszystkim omawiany wydatek (zapłata na rzecz kontrahenta) został poniesiony
    przez Pana, tj. w ostatecznym rozrachunku to Pan pokrył ten wydatek ze swoich zasobów
    majątkowych, a wydatek ten ma definitywny (rzeczywisty) charakter, tj. wartość
    poniesionego wydatku nie została Panu zwrócona. Ponadto, poniósł Pan dodatkowe
    koszty, mające na celu wyegzekwowanie zwrotu zapłaty (tj. wynagrodzenie dla firmy
    windykacyjnej), które okazały się nieskuteczne. Jednocześnie 12 listopada 2024 r. otrzymał
    Pan od Prokuratury Rejonowej ... - postanowienie o umorzeniu śledztwa. Nie składał Pan
    zażalenia na umorzenie postępowania.
    Dla celów podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie
    do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać za zdarzenie, które
    uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Każdy
    przypadek straty w środkach obrotowych, należy rozpatrywać indywidualnie, z

    uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem
    całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika.
    Mając powyższe na uwadze, jednym z warunków uznania straty w środkach obrotowych
    za koszt uzyskania przychodów jest ustalenie, czy strata powstała pomimo dochowania
    przez podatnika należytej staranności.
    Należy podkreślić, że to na podatniku spoczywa szczególny obowiązek zachowania
    należytej staranności, aby strata w ogóle nie powstała. Nie może być też ona skutkiem
    działań lub zaniedbań podatnika. Jednocześnie, dla celów podatkowych tylko wydatek
    będący wynikiem przestępczej działalności powstały na skutek zdarzeń
    nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot gospodarczy
    można uznać za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie tego wydatku do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Wydatek taki nie może być wynikiem niedbalstwa lub naruszenia przepisów. Jakiekolwiek
    zawinienie ze strony podatnika przez niezachowanie staranności wymaganej w danych
    warunkach, niedopełnienie obowiązków ciążących na podatniku w celu uniknięcia szkody,
    uniemożliwia przyjęcie, że powstała szkoda stanowi wydatek o charakterze losowym.
    Chodzi tu o pewien wzorzec zachowania w zakresie zaangażowania i dbałości w
    wykonaniu czynności. Ocena należytej staranności w zakresie prowadzonej przez
    podatnika działalności gospodarczej musi tym bardziej uwzględniać zawodowy charakter
    tej działalności.
    W sytuacji, gdy wydatek będący wynikiem działalności przestępczej powstał na skutek
    zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia dla starannie działającego przedsiębiorcy,
    niezawiniona przez podatnika strata może stanowić koszt uzyskania przychodów na
    gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z opisu sprawy, dochował Pan należytej staranności w celu zapobieżenia
    powstałej sytuacji. Procedury zapobiegające stracie były zachowane i odpowiadały
    wymaganiom, jakie powinien dochować racjonalnie działający podmiot gospodarczy. W
    konsekwencji, sposób dokonania oszustwa, w wyniku którego powstała przedmiotowa
    strata był nieprzewidywalny i nie do uniknięcia przez Pana. Podjął działania celem
    odzyskania wpłaconej kwoty. Złożył Pan w Komendzie Stołecznej Policji zawiadomienie o
    fakcie popełnienia przestępstwa - oszustwa. O popełnionym przestępstwie została
    również powiadomiona Prokuratura Rejonowa ... . W trakcie postępowania
    przedsądowego, zlecił Pan również sprawę, do firmy windykacyjnej. Złożył Pan również
    niezwłocznie wniosek do banku ..., aby spróbować cofnąć przelew, czy zablokować środki
    na koncie oszustów. 12 listopada 2024 r. Wnioskodawca otrzymał od Prokuratury
    Rejonowej ... - postanowienie o umorzeniu śledztwa. Nie składał Pan zażalenia na
    umorzenie postępowania. Zatem, posiada Pan dokument, w którym urzędowo
    poświadczona została okoliczność, że odzyskanie środków utraconych w związku z
    zaistniałą stratą nie jest możliwe.
    Podsumowując, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, przysługuje Panu prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu straty
    powstałej w związku z wyłudzeniem środków pieniężnych za zamówiony towar przez ...
    kontrahenta.
    Pamiętać należy, że to na Panu, jako odnoszącemu korzyść z faktu zaliczenia wskazanego
    we wniosku wydatku do kosztów uzyskania przychodu, ciąży obowiązek wykazania, że
    wydatek ma związek z prowadzoną przez Pana pozarolniczą działalnością gospodarczą
    oraz obowiązek właściwego udokumentowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Przedmiotowa interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania. Inne
    kwestie nie podlegały ocenie.
    Wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, nie przeprowadzam
    postępowania dowodowego, w związku z czym nie jestem obowiązany, ani uprawniony do
    oceny załączonych do wniosku ORD-IN oraz jego uzupełnienia dokumentów, jestem
    związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Pana i Pana
    stanowiskiem.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w
      decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.