Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.266.2025.1.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT czynności udostępnienia
pasa dróg wewnętrznych.
Słowa kluczowe: drogi-pas drogowy
drogi-pas drogowy-zajęcie pasa drogowego
gmina
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT czynności
    udostępnienia pasa dróg wewnętrznych, za które pobierają Państwo opłaty. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Gmina A (dalej: „Gmina”) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Gmina jako zarządca dróg gminnych, zawiera umowy cywilnoprawne na zajęcie pasa
    drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na terenie gminy. W związku z ww.
    umowami Gmina pobiera jednorazowe opłaty.
    Gmina zezwala zajmującemu pas drogowy na zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej:
    1. celem umieszczenia w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych, urządzeń obcych
      innych niż liniowe, m.in. infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej,
      energetycznej czy telekomunikacyjnej (dalej: „urządzeń infrastruktury technicznej”)
      niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego,
      albo
    2. celem prowadzenia robót związanych z budową (zezwolenie czasowe, np. kilkudniowe).
    Gmina, działając jako zarządca dróg, w ramach ww. umów, wykonuje czynności o
    charakterze publicznoprawnym. Ponadto, wynagrodzenie jakie otrzyma od
    poszczególnych zajmujących pas drogowy stanowi środki publiczne (niepodatkowe
    należności budżetowe o charakterze publicznym). Nadmienia się również, iż Gmina
    pobierając opłatę za zajęcie pasa drogowego wykonuje swoje zadania własne (zgodnie z
    treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym) - dalej: „u.
    s.g.”.

## Pytanie

Czy pobierane przez Gminę opłaty, od zajmujących pas drogowy dróg wewnętrznych
    ogólnodostępnych:
    a) celem umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej
      niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
      lub
    b) celem prowadzenia robót związanych z budową
    podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Pobierane przez Gminę opłaty, od zajmujących pas drogowy dróg wewnętrznych
    ogólnodostępnych:
    a. celem umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej
      niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
      lub
    b. celem prowadzenia robót związanych z budową
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), dalej – „UoVAT” - opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 7 ust. 1 UoVAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 UoVAT - przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).

    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 UoVAT - Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Ust. 2 ww. artykułu doprecyzowuje, iż działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie jednak do treści art. 15 ust. 6 UoVAT nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powyższego wynika, iż jednostki samorządu terytorialnego mogą występować na
    gruncie podatku VAT w dwojakim charakterze:
    1) Podmiotów niebędących podatnikami - jeżeli realizują nałożone na nie odrębnymi
      przepisami prawa zadania;
    2) Podatników podatku VAT - jeżeli wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Ponadto, zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i 2 u.s.g., Gmina wykonuje zadania publiczne w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność oraz posiada osobowość prawną.
    Z treści art. 6 ust. 1 u.s.g. wynika, iż do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy
    publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 i 8 u.s.g. określa katalog zadań własnych gminy oraz zadań zleconych z zakresu
    administracji rządowej. W art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g. wskazano, iż zaspokajanie zbiorowych
    potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne
    obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu
    drogowego.
    Stosownie do treści art. 9 u.s.g. w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki
    organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami
    pozarządowymi (ust. 1). Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić
    działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej
    wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie (ust. 2). Formy prowadzenia
    gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności
    publicznej, określa odrębna ustawa (ust. 3).
    W myśl art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024
    r., poz. 320 ze zm.) - dalej: "u.d.p." - Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu
    terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy,
    przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Ust. 2 ww. przepisu
    doprecyzowuje, iż zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg: 1)
    krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 2) wojewódzkich - zarząd
    województwa; 3) powiatowych - zarząd powiatu; 4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent
    miasta). Art. 39 ust. 3 u.d.p. wskazuje, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach
    lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie
    za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji
    administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której
    mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Zgodnie z treścią natomiast art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. - Zajęcie pasa drogowego na cele
    niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga

    zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie
    jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2)
    umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych; 3) umieszczania w pasie
    drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam; 4) zajęcia pasa
    drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.
    Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 u.d.p.).
    Mając na uwadze powyżej przytoczone przepisy, należy dojść do wniosku, iż działania
    Gminy jako zarządcy dróg mieszczą się w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego. Pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego w celach
    opisanych w stanie faktycznym są ściśle związane z realizacją jej zadania własnego na
    podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g.
    Ponadto, w myśl art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.
    j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm.) - Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe
    należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące
    dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo
    przychody państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i
    samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Zatem Gmina, działając jako zarządca dróg, w ramach ww. umów cywilnoprawnych,
    wykonuje czynności o charakterze publicznoprawnym. Ponadto, wynagrodzenie jakie
    Gmina otrzymuje od poszczególnych zajmujących pas drogowy stanowi środki publiczne
    (niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznym).
    Reasumując, Gmina pobierając opłatę za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej
    ogólnodostępnej wykonuje swoje zadania własne (zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.
    g.). W konsekwencji, pobierana opłata, mająca charakter publiczny nie stanowi zapłaty za
    świadczenie usług opodatkowane podatkiem VAT, gdyż Gmina nie działa w charakterze
    podatnika - zgodnie z art. 15 ust. 6 UoVAT. Zatem opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg
    wewnętrznych ogólnodostępnych, udostępnionych zajmującym pas drogowy:
    a. celem umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej
      niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
      lub
    b. celem prowadzenia robót związanych z budową
    pobierane przez Gminę nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Powyższe stanowisko potwierdzają interpretacje indywidulane wydane przez DKIS:
    1) z 16 października 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.706.2024.1.MJ:
    „Wnioskodawca, jako zarządca dróg gminnych, zawiera z Inwestorami umowy
    cywilnoprawne na zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na
    terenie Gminy (dalej: Umowy). Zajęcie pasa drogowego może mieć na celu np.
    prowadzenie robót w pasie drogowym (umieszczenie przyłącza wody bądź kanalizacji,
    wykonanie zjazdów) lub umieszczenie w pasie drogowym urządzeń liniowych obcych (sieci
    kabli światłowodowych, kabli elektroenergetycznych)”. „Pobierając opłaty za zajęcie pasa
    drogowego wykonują Państwo działania mieszczące się w zakresie Państwa zadań
    własnych. Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa danina o
    charakterze publicznym nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w
    zakresie realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo
    adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Tak więc ww.
    opłata za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej pobierana przez Państwa nie
    podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług”.
    2) z 30 września 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.592.2024.1.AKA:

    „Gmina pobiera również opłaty, bez uprzedniego zawarcia umowy, za zajęcie pasa
    drogowego drogi wewnętrznej w celu likwidacji awarii urządzeń niezwiązanych z
    potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się w
    pasie drogowym”. „Tak więc ww. opłata za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej
    pobierana przez Państwa nie podlega/nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku
    od towarów i usług”.
    3) z 11 września 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.410.2024.1.AS:
    „Wnioskodawca jako zarządca (oraz właściciel) terenu, na którym zlokalizowana jest droga
    wewnętrzna zawiera porozumienia na zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej w
    szczególności w celu:
        prowadzenia w pasie drogowym dróg wewnętrznych robót niezwiązanych z
        budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg;
        umieszczania w pasie drogowym dróg wewnętrznych urządzeń infrastruktury
        technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami
        ruchu drogowego;
        umieszczania w pasie drogowym dróg wewnętrznych obiektów budowlanych
        niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu
        drogowego oraz reklam;
        zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych na prawach wyłączności na cele inne
        niż wymienione powyżej.
    Czynności te Gmina wykonuje poprzez referat Urzędu Gminy”. „Podsumowując,
    stwierdzam, że czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które pobierają
    Państwo opłaty, nie podlegają/nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług”.
    4) z 16 kwietnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.107.2024.1.PM:
    „Przy zawieraniu umowy na zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej w celu
    prowadzenia robót i umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury technicznej [...]
    Dodatkowo Państwa Gmina wydaje decyzje administracyjne, w której nalicza opłaty za
    zajęcie pasa drogowego, ale w drogach publicznych, na cele niezwiązane z budową,
    przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną tych dróg”. „Podsumowując, stwierdzam,
    że Państwa Gmina zawierając umowę w celu prowadzenia robót i umieszczenia w drogach
    wewnętrznych urządzeń infrastruktury technicznej oraz wydając decyzję administracyjną,
    w której nalicza opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej na cele niezwiązane z
    budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg nie powinna doliczać
    podatku VAT do stawki określonej odpowiednio w zarządzeniu oraz określonej decyzją”.
    5) z 26 lipca 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.426.2024.1.AG;
    6) z 20 maja 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.190.2024.1.IK;
    7) z 20 maja 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.544.2024.2.AR;
    8) z 6 maja 2024 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.59.2024.1.DK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
        jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
        odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których
        powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie
        zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.

    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Jako zarządca dróg gminnych, zawierają Państwo umowy
    cywilnoprawne na zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na
    terenie Gminy. W związku z ww. umowami pobierają Państwo jednorazowe i wieloletnie
    opłaty.
    Zezwalają Państwo zajmującemu pas drogowy na zajęcie pasa drogowego drogi
    wewnętrznej:
    1. celem umieszczenia w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych, urządzeń obcych
      innych niż liniowe, m.in. infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej,
      energetycznej czy telekomunikacyjnej niezwiązanych z potrzebami zarządzania
      drogami lub potrzebami ruchu drogowego, albo
    2. celem prowadzenia robót związanych z budową (zezwolenie czasowe, np. kilkudniowe).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy pobierane przez Państwa opłaty, od
    zajmujących pas drogowy dróg wewnętrznych ogólnodostępnych:
    a. celem umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej
      niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
      lub
    b. celem prowadzenia robót związanych z budową
    podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy przesłanki,
    tj. czy są Państwo w tym zakresie organem władzy publicznej oraz czy pobieranie
    określonych opłat jest czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące
    te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten
    organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że
    organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.

    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.):
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
        1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
        2) wojewódzkich – zarząd województwa;
        3) powiatowych – zarząd powiatu;
        4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
      W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym
      urządzeń obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego
      zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest
      wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2,
      2a lub 2c (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w
      drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku
      zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
        1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

        2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
        3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt
          2 oraz reklam;
        4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż
          wymienione w pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
        1) pas drogowy – wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią
          nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
        2) droga – budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
          drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
          podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stanowiącą
          całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do
          ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy
          użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia
          zwierząt;
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Zgodnie z art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
        1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22
          ust. 2, 2a lub 2c,
        2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub
          w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
        3) powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie,
          o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c
        - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
          wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są: daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek
      Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne,
      których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu
      terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora
      finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody

      państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i
      samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Pobieranie opłat za zajęcie pasa drogi wewnętrznej jest działaniem mieszczącym się w
    zakresie Państwa zadań własnych, a więc daniną o charakterze publicznym, która nie
    będzie stanowiła zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w zakresie realizacji ww.
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy prawnej, o
    której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tym samym, pobierane przez Państwa opłaty za zajęcie pasa dróg wewnętrznych
    ogólnodostępnych celem umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury
    technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu
    drogowego, celem prowadzenia robót związanych z budową nie podlegają przepisom
    ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że czynności udostępnienia pasa dróg wewnętrznych, za
    które pobierają Państwo opłaty, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.