Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.359.2025.2.IZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Sprzedaż działek (udziałów w działkach) wraz z udziałem w
drodze nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
towarów i usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
działalność-działalność gospodarcza
grunty-dostawa gruntu
grunty-grunt niezabudowany
majątek-majątek osobisty
majątek-majątek prywatny
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowne Panie,
    stwierdzam, że stanowisko Pań w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    5 maja 2025 r. wpłynął złożony przez Panie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    w zakresie uznania, że sprzedaż działek (udziałów w działkach) oznaczonych nr 1/18, 1/19 i
    1/20 wraz z udziałem w drodze (działka nr 1/21) nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, a Panie nie będą działały w charakterze podatnika podatku
    VAT.
    Uzupełniły go Panie - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 24 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowane, które wystąpiły z wnioskiem
    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A. A.
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B. A.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczynie w związku z nabyciem udziału w spadku po zmarłym 1997 r. ojcu i w
    1999 r. babci, 4 września 2003 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami spadkobrania
    zawarły akt notarialny zniesienia współwłasności, umowy zamiany i darowizny i w jej
    efekcie stały się poprzez zniesienie współwłasności współwłaścicielkami każda w udziale 1
    /2 nieruchomości niezabudowanej, położonej w miejscowości (...), działka nr 1 o
    powierzchni (...) ha.
    Wg. załączonego do aktu notarialnego zaświadczenia z Urzędu Gminy, w planie
    zagospodarowania przestrzennego nieruchomość przeznaczona jest na zieleń izolacyjną,
    ulicę, istniejące i projektowane tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z
    możliwością lokalizacji usług.
    Działka 1 została podzielona na mniejsze i w 2004 r. Wnioskodawczynie dokonały zbycia 5
    działek.

    W roku 2008 Wnioskodawczynie wystąpiły o podział pozostałej powierzchni działki 1/8 na
    działki 1/9, 1/10 i 1/11.
    W dniu 11 grudnia 2008 r. została wydana decyzja o warunkach zabudowy działki 1/9, a
    dla działki nr 1/10 i nr 1/11 decyzja o warunkach zabudowy wydana w dniu 28 września
    2009 r.
    Następnie w 2009 r. wydano decyzję o podziale działek na mniejsze:
        działka 1/9 na działki 1/12, 1/13 i 1/14,
        działka 1/10 na działki 1/15, 1/16 i 1/17,
        działka 1/11 na działki 1/18, 1/19 i 1/20 i 1/21.
    Działka 1/21 została wyznaczona na drogę, aby zapewnić każdej z działek dostęp do drogi
    publicznej. Droga jest wytyczona geodezyjnie. Wnioskodawczynie nie utwardzały ani nie
    wybudowały drogi.
    W grudniu 2008 r. Wnioskodawczynie zawarły z A. Sp. z o.o. umowę, w której zobowiązały
    się do wybudowania sieci wodociągowej i do zawarcia umowy kupna-sprzedaży sieci na
    rzecz A. Sp. z o.o.
    Konieczność zawarcia powyższej umowy wynikała z obowiązujących przepisów ustawy z
    dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z
    którymi do wydania warunków zabudowy przez Gminę niezbędne było uzyskanie
    zapewnienia o możliwości wybudowania na danym terenie sieci.
    Powyższy obowiązek zawarcia umowy wynikał także m.in. z pisma Burmistrza Gminy z 17
    września 2009 r., w którym organ w związku zakończeniem procedury uzgadniającej
    przygotowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy dz. 1/10 i 1/11, wezwał
    Wnioskodawczynie do uzupełnienia złożonej dokumentacji o umowę na wykonanie
    uzbrojenia terenu w wodę i kanalizację sanitarną. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy
    jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymogów art. 61 ust. 1 ustawy o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1
    pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie
    zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostka organizacyjną a
    Inwestorem.
    Bez zawarcia takiej umowy zobowiązującej właściciela działek (następcy),
    Wnioskodawczynie nie uzyskałyby decyzji o warunkach zabudowy dla działki.
    Do dnia dzisiejszego Wnioskodawczynie nie wybudowały sieci wodociągowo - sanitarnej,
    do żadnej z działek, zatem nie dokonały uzbrojenia działek w sieć wodociągowo -
    kanalizacyjną. Nie dokonywały również uzbrojenia działek w inne media. Nie będą
    uzbrajać działki w media w przyszłości.
    Od 2004 r., gdzie miała miejsce pierwsza sprzedaż, następna transakcja miała miejsce w
    2009 r., w którym Wnioskodawczynie zbyły jedna działkę. Następna sprzedaż 2 działek
    miała miejsce dopiero w 2024 r., w 2025 r. zbyto 2 działki.
    Do pozostałych 3 działek nie ma jeszcze sprecyzowanych planów co do terminu ich
    sprzedaży. Sprzedaż działek dokonywana będzie przy wsparciu biura nieruchomości.
    Wnioskodawczynie zawierały umowy przedwstępne pod warunkiem, że (...) nie skorzysta z
    prawa pierwokupu.
    Umowy przedwstępne były i będę zawierane tylko w przypadku np. konieczności
    uzyskania aktualnych dokumentów potrzebnych do sprzedaży działki wymaganych
    przepisami prawa, takich jak wypisy z rejestrów gruntów, wyrysy map ewidencyjnych, czy
    czasu potrzebnego nabywcy do zgromadzenia środków finansowych na zapłatę ceny.

    Wnioskodawczynie posiadają udziały w trzech działkach – nr 1/18, 1/19, 1/20 wraz z
    udziałem w drodze (działka nr 1/21), które będą przedmiotem sprzedaży.

## Dodatkowe informacje

:
        Otrzymana w spadku nieruchomość nie była wykorzystywana przez
        Wnioskodawczynie w celach rolnych, nie była przedmiotem dzierżawy.
        Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że są to użytki rolne.
        Wnioskodawczynie nie uzbrajały działek w media i nie planują ich uzbrajać.
        W przypadku zawierania umów sprzedaży, Wnioskodawczynie nie udzielały i nie
        będą udzielać potencjalnemu nabywcy pełnomocnictwa do działania w ich imieniu i
        na ich rzecz w związku z nabywaną nieruchomością.
        Z działki 1 łącznie wydzielono 15 działek, plus 2 działki wydzielone zostały na drogę.
        Na moment złożenia wniosku Wnioskodawczynie są współwłaścicielkami 3 działek i
        udziału w działce stanowiącej drogę.
        Wnioskodawczynie nie prowadzą działalności gospodarczej, nie są podatnikami
        podatku VAT.

## Pytanie

Czy sprzedaż działek (udziałów) oznaczonych nr 1/18, 1/19 i 1/20 wraz z udziałem w
    drodze (działka nr 1/21) będących w posiadaniu Wnioskodawczyń będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawczynie będą działały w
    charakterze podatnika VAT, o którym jest mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyń, sprzedaż należących do nich działek (udziału w
    nieruchomości) nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, bowiem będzie
    dokonana tylko i wyłączenie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a
    Wnioskodawczynie nie będą działać w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy od towarów i usług.
    Jak wynika z przepisu art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Z kolei działalność gospodarcza w świetle art. 15 ust. 2 ustawy
    VAT obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Odwołując się do powyższych przepisów oraz ukształtowanego na ich tle orzecznictwa dla
    uznania, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów pod budowę działa jako

    podatnik prowadzący działalność gospodarczą, niezbędne jest wykazanie, że jej
    działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się
    powtarzalnością czynności) i zorganizowany.
    Zgodnie z tezami zawartymi w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 oraz w orzeczeniach
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z 27 października 2009 r. sygn. akt I FSK
    1043/08) podającymi kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, w jakich
    przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem
    prywatnym, przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT powinny być rozumiane w ten sposób,
    że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec,
    usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny
    zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Ponadto, dla oceny, czy osoba sprzedająca nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT, istotne są kryteria określone w wyroku TSUE z
    15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie.
    W wyroku tym TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej
    dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE należy uznać ją za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.
    Sam podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, jak również
    odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów nie są decydujące i
    nie są czynnościami które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym.
    W powołanym wyżej wyroku, TSUE wskazał jedynie przykładowe okoliczności, które mogą
    świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika
    podatku VAT. To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług
    wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży
    gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas
    strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec.
    Powyższy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyraźnie wskazuje, że
    aktywność handlowa musi wykazywać ciąg przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku
    TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości, należy
    uwzględnić wszystkie etapy tej aktywności, jednak należy przede wszystkim uwzględnić te
    elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza
    standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. W każdej sprawie konieczne jest

    zatem ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności dany podmiot występował w
    charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych
    przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu.
    Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona
    dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec.
    W świetle powołanych orzeczeń odnoszących się do styku zarządu majątkiem prywatnym
    z profesjonalnym obrotem nieruchomościami, stwierdzić należy, że do oceny charakteru
    działania danego podmiotu w konkretnej sprawie, niezbędne jest każdorazowo ustalenie
    czy zbywca podjął aktywne działania angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT.
    Wobec powyższego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników
    podatku VAT w przypadku, gdy dokonują m.in. sprzedaży towarów stanowiących część
    majątku osobistego tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. W tym
    kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy, czy podział działki na mniejsze wraz z
    wydzieleniem drogi nie może zostać uznane za okoliczność, która przesądza o statusie
    Wnioskodawczyń jako podatnika VAT.
    Odwołując się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście uzyskania
    decyzji o warunkach zabudowy jako kryterium prowadzenia działalności gospodarczej na
    gruncie ustawy o VAT, należy zauważyć, że NSA wskazał, że uzyskanie przed sprzedażą
    decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), stanowi takie działanie, które
    jedynie może wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy wskazać, że
    NSA nie tylko nie uznał, że jest to okoliczność w sposób jednoznaczny przesądzająca o
    prowadzeniu działalności gospodarczej, ale wręcz powiązał ją z sytuacją, gdy sprzedawca
    jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, deweloperskich, czy innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze (wyrok NSA z 18 czerwca 2013 r. sygn. I FSK 1091
    /12). Uwzględnić należy też istotę decyzji o warunkach zabudowy, na temat której
    wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 grudnia 2007 r., sygnatura P 37
    /06, w której wskazano, że decyzje o warunkach zabudowy stanowią szczegółową
    urzędową informację o tym, jaki obiekt, i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym
    terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Trybunał Konstytucyjny wskazał wręcz
    na informacyjny charakter decyzji o warunkach zabudowy i zauważył, że uzyskanie takiej
    decyzji jest wymogiem koniecznym realizacji inwestycji w sytuacji braku miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego. O ile, bowiem plan miejscowy ustanawia
    lokalny porządek planistyczny, o tyle decyzja o warunkach zabudowy, będąca aktem
    stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy,
    wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany
    zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego.
    Wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi zatem jedynie przejaw
    prawa własności, a wytyczenie drogi wynika z obowiązku zapewnienia dostępu do drogi
    dla każdej z działek. Ponadto, skorzystanie z usług biura pośrednictwa nieruchomości
    wskazuje na brak profesjonalnego działania w tym zakresie przez Wnioskodawczynie, a
    zatem, że nie działają one jako handlowiec.
    Wnioskodawczynie, z uwagi na wymogi stawiane przez Gminę, wynikające z przepisów
    ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zaopatrzenia
    nieruchomości w media, podpisały umowę zobowiązującą do wybudowania sieci
    wodociągowej. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, jest to jedynie umowa
    zobowiązująca właściciela nieruchomości do wybudowania sieci wynikająca z wymogów
    nakładanych powyższą ustawą, aby Gmina mogła wydać decyzję o warunkach zabudowy.
    Zamiarem Wnioskodawczyń nie było i nie jest uzbrojenie działek w media, czego

    potwierdzeniem jest fakt, że do dnia dzisiejszego nie dokonały One uzbrojenia żadnej z
    działek w media.
    Powyższe wyraźnie wskazuje, że Wnioskodawczynie nie będą podejmowały żadnych
    innych czynności wskazywanych w orzecznictwie jako czynności typowych dla osób
    zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Dokonane przez Nie
    czynności nie będą stanowić ciągu okoliczności wskazujących na aktywność handlową,
    powoływanych w orzecznictwie, a jedynie pojedyncze działania związane z zarządem
    majątkiem osobistym. Zatem sprzedaż posiadanych działek (udziałów) będzie stanowić
    zarząd majątkiem prywatnym, a przy transakcji sprzedaży nie będą one działały jako
    podatnik VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiły Panie we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).

    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie

    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.

    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w opisanych we wniosku
    działkach istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży każda z Pań podjęła aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania każdej z Pań za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.

    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie podjęły Panie (każda z osobna) w odniesieniu do gruntu (udziału w gruncie)
    będącego przedmiotem sprzedaży.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, również reguluje Kodeks cywilny.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Według art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie.
      Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony
      termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.

    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Z treści wniosku wynika, że w związku z nabyciem udziału w spadku po zmarłym w 1997 r.
    ojcu i w 1999 r. babci, w 2003 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami spadkobrania
    zawarły Panie akt notarialny zniesienia współwłasności, umowy zamiany i darowizny i w jej
    efekcie stały się Panie poprzez zniesienie współwłasności współwłaścicielkami każda w
    udziale 1/2 nieruchomości niezabudowanej, działki nr 1 o pow. (...) ha.
    Działka 1 została podzielona na 15 mniejszych działek. W 2008 r. wystąpiły Panie o podział
    działki 1/8 na działki nr 1/9, nr 1/10 i nr 1/11. W 2008 r. dla działki nr 1/9, a w 2009 r. dla
    działek nr 1/10 i nr 1/11 wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy. Następnie w
    2009 r. wydano decyzję o podziale działek o numerach:
        1/9 na działki: 1/12, 1/13 i 1/14,
        1/10 na działki: 1/15, 1/16 i 1/17,
        1/11 na działki: 1/18, 1/19 i 1/20 i 1/21.
    Działka 1/21 została wyznaczona na drogę, aby zapewnić każdej z działek dostęp do drogi
    publicznej. Droga jest wytyczona geodezyjnie. Panie nie utwardzały ani nie wybudowały
    drogi.
    W grudniu 2008 r. zawarły Panie z A. Sp. z o.o. umowę, w której zobowiązały się do
    wybudowania sieci wodociągowej i do zawarcia umowy kupna-sprzedaży sieci na rzecz A.
    Sp. z o.o. Bez zawarcia takiej umowy nie uzyskałyby Panie decyzji o warunkach zabudowy
    dla działki. Konieczność zawarcia powyższej umowy wynikała z obowiązujących przepisów
    ustawy o planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi do wydania
    warunków zabudowy przez Gminę niezbędne było uzyskanie zapewnienia o możliwości
    wybudowania na danym terenie sieci. Powyższy obowiązek zawarcia umowy wynikał także
    m.in. z pisma Burmistrza Gminy, w którym w związku z zakończeniem procedury
    uzgadniającej przygotowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr 1/10 i nr 1
    /11, wezwał Panie do uzupełnienia złożonej dokumentacji o umowę na wykonanie
    uzbrojenia terenu w wodę i kanalizację sanitarną. Do dnia sporządzenia wniosku nie
    wybudowały Panie sieci wodociągowo - sanitarnej, do żadnej z działek. Nie dokonywały
    Panie również uzbrojenia działek w inne media i nie będą uzbrajać działki w media w
    przyszłości.
    W 2004 r. sprzedały Panie 4 działki, w 2009 r. 1 działkę, w 2024 r. 2 działki, w 2025 r. 2
    działki.
    Zawierały Panie umowy przedwstępne, pod warunkiem, że (...) nie skorzysta z prawa
    pierwokupu. Umowy przedwstępne były i będę zawierane tylko w przypadku np.
    konieczności uzyskania aktualnych dokumentów potrzebnych do sprzedaży działki
    wymaganych przepisami prawa, takich jak wypisy z rejestrów gruntów, wyrysy map
    ewidencyjnych, czy czasu potrzebnego nabywcy do zgromadzenia środków finansowych
    na zapłatę ceny.
    Planują Panie sprzedaż udziałów w trzech działkach – nr 1/18, 1/19, 1/20 wraz z udziałem
    w drodze (działce nr 1/21).
    Sprzedaż działek dokonywana będzie przy wsparciu biura nieruchomości.
    Otrzymana w spadku nieruchomość nie była wykorzystywana przez Panie w celach
    rolnych, nie była przedmiotem dzierżawy. W przypadku zawierania umów sprzedaży, nie
    udzielały i nie będą Panie udzielać potencjalnemu nabywcy pełnomocnictwa do działania
    w ich imieniu i na ich rzecz w związku z nabywaną nieruchomością. Nie prowadzą Panie
    działalności gospodarczej, nie są podatnikami podatku VAT.

    Mają Panie wątpliwość, czy sprzedaż działek (udziałów w działkach) oznaczonych nr 1/18, 1
    /19 i 1/20 wraz z udziałem w drodze (działka nr 1/21) będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, a Panie będą działały w charakterze podatnika VAT.
    W opisywanej sprawie kluczowe jest ustalenie, czy w ramach planowanej sprzedaży
    udziałów we wskazanych we wniosku działkach, spełniają Panie przesłanki do uznania, że
    działają Panie (każda z osobna) w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Innymi słowy, istotne jest, czy według przedstawionych okoliczności, w celu realizacji
    sprzedaży udziałów ww. działkach podjęły lub zamierzają Panie podjąć aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Działania te powinny być zbliżone do działań
    podejmowanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy. Tylko w takim przypadku można będzie uznać Panie (każdą z osobna) za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą według tego przepisu, co wiązałoby się z
    koniecznością zachowania statusu podatnika podatku od towarów i usług. W przeciwnym
    razie sprzedaż może zostać zakwalifikowana jako zarząd majątkiem prywatnym.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym udziałów w gruncie)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie podjęły/podejmą Panie w odniesieniu do
    planowanej sprzedaży działek.
    W świetle powołanych przepisów oraz wyroków TSUE analiza sprawy prowadzi do
    wniosku, że dostawa udziału w działkach nr 1/18, nr 1/19, nr 1/20 i nr 1/21 nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w
    związku z tą transakcją uznać Panie (każdą odrębnie) za podatników podatku VAT.
    Skala zaangażowania Pań w odniesieniu do sprzedaży udziałów w ww. działkach nie
    będzie wykraczać poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności.
    W analizowanej sprawie bowiem brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności
    każdej z Pań w przedmiocie planowanej sprzedaży udziałów w działkach nr 1/18, nr 1/19,
    nr 1/20 i nr 1/21, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie wystąpi bowiem taki ciąg zdarzeń, który
    jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Panie udziałów w przedmiotowych
    działkach wypełni przesłanki działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że udziały w działce 1 nabyły Panie w latach 90-tych w drodze
    spadku. W 2003 r., po uregulowaniu spraw majątkowych, stały się Pani jedynymi
    współwłaścicielami działki nr 1, każda z Pan w udziale wynoszącym 1/2. Podzieliły Panie
    działkę na 15 mniejszych działek.
    Nie prowadzą Panie działalności gospodarczej, nie są podatnikami podatku VAT. Działki
    nie były wykorzystywane przez Panie w celach rolnych, nie były przedmiotem dzierżawy.
    Wystąpiły Panie o warunki zabudowy dla przedmiotowych działek. Ponadto, zawarły Panie
    umowę z A. Sp. z o.o., w której zobowiązały się do wybudowania sieci wodociągowej i do
    zawarcia umowy kupna - sprzedaży sieci na rzecz tej spółki, ale jak Panie wskazały – było

    to warunkiem koniecznym dla uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku
    zawierania umów sprzedaży, nie udzielały i nie będą Panie udzielać potencjalnemu
    nabywcy pełnomocnictwa do działania w Pań imieniu i na Pań rzecz w związku z
    nabywaną prze niego nieruchomością. Umowy przedwstępne były i będę zawierane tylko
    w przypadku np. konieczności uzyskania aktualnych dokumentów potrzebnych do
    sprzedaży działki wymaganych przepisami prawa, takich jak wypisy z rejestrów gruntów,
    wyrysy map ewidencyjnych, czy czasu potrzebnego nabywcy do zgromadzenia środków
    finansowych na zapłatę ceny. Sprzedaż działek dokonywana będzie przy wsparciu biura
    nieruchomości, przy czym zlecenia podmiotowi zajmującemu się zawodowo i
    profesjonalnie pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości znalezienia potencjalnych
    kupców działek w okolicznościach tej sprawy nie należy uznawać za przejaw
    podejmowania aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    udziałów w działkach nr 1/18, 1/19, 1/20, i 1/21 nie wystąpił ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie przesądza, że ich sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
    Nie podjęły Panie takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Całokształt powyższych okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje,
    że aktywność Pań w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a
    stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem w sprawach połączonych
    TSUE C-180/10, C-181/10.
    Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w
    związku ze sprzedażą udziałów w działkach nr 1/18, 1/19 i 1/20, i 1/21 wystąpią Panie
    (każda osobno) w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzących działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Działania
    podejmowane przez Panie należą zatem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. W związku z tym, będą Panie korzystały z przysługującego im prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze
    prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania.
    Zatem dokonując sprzedaży udziałów w przedmiotowych działkach każda z Pań będzie
    korzystać z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Panie (każdą z osobna) cech podatnika podatku VAT, o których mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży udziału w działkach nr 1/18, 1/19 i 1/20 i 1/21, a
    dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Tym samym stanowisko Pań uznaję za prawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Panie przedstawiły i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 w z. z art. 14r Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Zainteresowani ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy

    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Panie w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację
    oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku,
    gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej
    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Pań będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej
      będzie mogła skorzystać Ta z Pań, która zastosuje się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.