Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.530.2025.3.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Obowiązki płatnika w związku z finansowaniem/zwrotem
kosztów podróży bądź zakwaterowania dla Menedżera; zwolnienie przedmiotowe.
Słowa kluczowe: manager
nocleg
paliwo
podróż
płatnik
zakwaterowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

.
    10 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 21 lipca 2025 r. i 3
    września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    ... sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, Wnioskodawca) jest podmiotem produkcyjnym działającym
    na rynku ... . Spółka ma siedzibę na terytorium Polski i podlega tu obowiązkowi
    podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów,
    bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Spółka jest
    też czynnym podatnikiem VAT.
    Spółka zawarła z osobą fizyczną kontrakt menedżerski (dalej odpowiednio jako: Menedżer,
    Kontrakt), na mocy którego powierzyła Menedżerowi pełnienie funkcji zarządzania
    przedsiębiorstwem i zakładem produkcyjnym Spółki. Zgodnie z postanowieniami
    Kontraktu, Menedżer pełni funkcję dyrektora zarządzającego, do którego obowiązków
    należą m.in.: realizacja strategii Spółki, podejmowanie decyzji w zakresie rozwoju
    organizacji przedsiębiorstwa Spółki, kontrolowanie aktywności Spółki i funkcjonowania
    zakładu produkcyjnego, wdrażanie i nadzór nad realizacją planu sprzedaży czy budowanie
    relacji z kontrahentami, partnerami biznesowymi, klientami, pracownikami oraz lokalną
    społecznością. Menedżer jest zobowiązany do świadczenia usług osobiście i nie może
    powierzać wykonania czynności wchodzących w skład usług objętych Kontraktem osobom
    trzecim.
    W ramach zawartego Kontraktu, Menedżer świadczy swoje usługi w wybranym przez
    siebie miejscu i czasie. Jednak z uwagi na specyfikę niektórych czynności konieczne jest,
    aby Menedżer świadczył takie czynności w określonym miejscu, w tym także w siedzibie
    Spółki. Zgodnie z postanowieniami Kontraktu, Spółka zobowiązuje się do zwrotu
    odpowiednio udokumentowanych, faktycznie poniesionych przez Menedżera kosztów
    związanych z podróżami w sytuacjach, kiedy odbywają się one w związku z wykonywaniem
    przedmiotu Kontraktu. Ponadto, Spółka zobowiązała się do finansowania kosztów
    zakwaterowania Menedżera w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki lub w
    okolicy, w wymiarze nie większym niż 3 doby tygodniowo. Zwrot kosztów związanych z
    podróżami nie jest przez Menedżera zaliczany do podatkowych kosztów uzyskania
    przychodu, a wydatki związane z podróżą są ponoszone w celu uzyskania przez niego
    przychodu.
    Menedżer jest polskim rezydentem podatkowym, w związku z czym podlega
    opodatkowaniu w Polsce od całości uzyskiwanych dochodów.
    Uzupełnienie
    W celach podróży i przejazdów Menedżer wykorzystuje samochód służbowy,
    udostępniony mu przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca użytkuje przedmiotowy samochód
    na podstawie umowy leasingu.

    Zgodnie z brzmieniem Kontraktu, Menedżer realizuje usługi w wybranym przez siebie
    czasie i miejscu, chyba że rodzaj danej usługi wymagać będzie jej realizacji w określonym
    czasie i miejscu, w tym w siedzibie Spółki. W ramach Kontraktu nie ma zatem ściśle
    określonego miejsca wykonywania pracy przez Menedżera.
    W ramach zawartego Kontraktu, Menedżer odbywa podróże do różnych lokalizacji, w
    zależności od zapotrzebowania Wnioskodawcy i charakteru wykonywanego zadania (jak
    już wskazano powyżej, brak jest ściśle określonego miejsca świadczenia pracy). Zdarzają
    się zatem sytuacje, kiedy Menedżer odbywa podróże także do siedziby Wnioskodawcy.
    W ramach kosztów podróży odbywanych samochodem służbowym, Menedżer dokonuje
    płatności za paliwo czy przejazdy autostradą, parkingi itp. przy pomocy przekazanej mu
    przez Wnioskodawcę karty paliwowej ..., która służy do rozliczeń bezgotówkowych.
    Kosztami przejazdów jest tym samym obciążana bezpośrednio Spółka. Wnioskodawca nie
    dokonuje wobec tego fizycznie zwrotu poniesionych przez Menedżera wydatków, tylko
    bezpośrednio je finansuje.
    Dotychczas Menedżer wszystkie swoje podróże odbywał autem. Jeżeli jednak pojawiłaby
    się konieczność skorzystania z innego środka transportu takiego jak: pociąg czy samolot,
    to Spółka będzie dokonywać zakupu odpowiednich biletów. Także w tym przypadku koszty
    będą więc ponoszone bezpośrednio przez Wnioskodawcę.
    Jeśli w czasie podróży konieczne jest skorzystanie przez Menedżera z noclegu, koszty
    noclegów są finansowane przez Wnioskodawcę. Menedżerowi nie są wypłacane diety z
    tytułu podróży. Koszty zakwaterowania obejmują koszty noclegów w hotelach.
    W przypadku zakwaterowania w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki lub w
    okolicy tej miejscowości, jest to hotel, z którym Spółka ma zawartą umowę, na podstawie
    której hotel wystawia faktury dokumentujące usługi noclegowe świadczone na rzecz
    Menedżera bezpośrednio na Spółkę i kwota wynikająca z tej faktury jest także płacona
    bezpośrednio przez Spółkę. Nie zachodzi zatem konieczność zwrotu kosztów noclegu na
    rzecz Menedżera.
    Jeśli nocleg miałby miejsce w hotelu, z którym Wnioskodawca nie zawarł odpowiedniej
    umowy, Menedżer dokonuje płatności za nocleg kartą służbową udostępnioną przez
    Spółkę, co oznacza, że koszt jest ponoszony bezpośrednio przez Spółkę. Jednocześnie,
    faktura VAT dokumentująca nocleg również wystawiana jest bezpośrednio na rzecz Spółki.
    Zgodnie z treścią Kontraktu, został on zawarty w celu zwiększenia wolumenu produkcji,
    efektywności tej produkcji oraz jakości produktów Wnioskodawcy. W związku z tym
    Menedżer jako dyrektor zarządzający, realizując usługi objęte Kontraktem (takie jak m.in.:
    realizacja strategii Spółki, podejmowanie decyzji w zakresie rozwoju organizacji
    przedsiębiorstwa Spółki, kontrolowanie aktywności Spółki i funkcjonowania zakładu
    produkcyjnego, wdrażanie i nadzór nad realizacją planu sprzedaży czy budowanie relacji z
    kontrahentami, partnerami biznesowymi, klientami, pracownikami oraz lokalną
    społecznością) podejmuje działania ukierunkowane na osiągnięcie tak określonych celów.
    Jednocześnie, specyfika niektórych czynności objętych Kontraktem wymaga ich realizacji w
    określonym miejscu, przez co zachodzi konieczność odbycia przez Menedżera podróży.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma wątpliwości, że wydatki, o których mowa we wniosku (tj.
    koszty podróży i zakwaterowania) są ponoszone w celu osiągnięcia przychodu przez
    Spółkę.
    Zwrot kosztów związanych z podróżami nie jest przez Menedżera zaliczany do
    podatkowych kosztów uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    ustawa PIT), koszty uzyskania przychodów z kontraktów menedżerskich ustalane są w
    stałej kwocie wynoszącej 250 zł miesięcznie i nie mogą przekroczyć 3 000 zł za rok

    podatkowy. W związku z tym, Menedżer będący podatnikiem podatku dochodowego od
    osób fizycznych nie ma możliwości rozpoznania żadnych dodatkowych kosztów uzyskania
    przychodów, takich jak przykładowo koszty przejazdów czy noclegów.
    Menedżer posiada miejsce zamieszkania poza miejscowością, w której znajduje się
    siedziba Spółki. Tym samym, dojazdy Menedżera z miejsca jego zamieszkania do siedziby
    Spółki odbywają się spoza miejscowości, w której siedziba ta się znajduje.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
      1. Czy do świadczenia w postaci zwrotu kosztów podróży odbywanych przez
        Menedżera w związku ze świadczonymi przez niego na rzecz Spółki usługami lub w
        postaci finansowania tych kosztów bezpośrednio przez Spółkę ma zastosowanie
        zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej jako: PIT) określone w
        art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy PIT, wobec czego Spółka nie jest zobowiązana jako
        płatnik PIT do pobrania z tego tytułu zaliczek na ten podatek?
      2. Czy do świadczenia w postaci zwrotu kosztów przejazdu do i noclegu w
        miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki lub w postaci finansowania tych
        kosztów bezpośrednio przez Spółkę ma zastosowanie zwolnienie z PIT określone w
        art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy PIT, wobec czego Spółka nie jest zobowiązana jako
        płatnik PIT do pobrania z tego tytułu zaliczek na ten podatek?
    Państwa stanowisko
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane w stanie faktycznym świadczenia w postaci zwrotu
    kosztów podróży związanych z realizacją usług określonych w Kontrakcie lub w postaci
    finansowania tych kosztów bezpośrednio przez Spółkę są wolne od PIT do wysokości
    określonej w odrębnych przepisach, w związku z czym Spółka nie jest zobowiązana do
    pobrania z tego tytułu zaliczek na ten podatek.
    Ad 2
    Zdaniem Spółki, opisane w stanie faktycznym świadczenia w postaci zwrotu kosztów
    dojazdu i noclegu w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki lub w postaci
    finansowania tych kosztów bezpośrednio przez Spółkę są wolne od PIT do wysokości
    określonej w odrębnych przepisach, w związku z czym Spółka nie jest zobowiązana do
    pobrania z tego tytułu zaliczek na ten podatek.
    Uzasadnienie do stanowiska nr 1
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 1 ustawy PIT, przychodami są co do zasady otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Jednym ze źródeł przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    Za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się zaś m.in.: przychody
    uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów
    menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju
    umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności
    gospodarczej (art. 13 pkt 9 ustawy PIT).

    Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której
    mowa m.in. w art. 13 pkt 9 są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek
    dochodowy w wysokości określonej w tym przepisie.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy PIT, wolne od podatku dochodowego są diety i
    inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem, do wysokości określonej
    w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw
    pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z
    zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Art. 21 ust. 13 ustawy PIT, wprowadza dodatkowe warunki zastosowania przedmiotowego
    zwolnienia – otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów i zostały poniesione m.in. w celu osiągnięcia przychodów.
    Art. 21 ust. 15c ustawy PIT, dotyczy kierowców, a więc nie ma zastosowania w sprawie
    będącej przedmiotem niniejszego wniosku.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są przepisy rozporządzenia Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190, dalej jako:
    Rozporządzenie).
    Zgodnie z § 2 Rozporządzenia, z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej,
    odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
      1) diety;
      2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,
        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Należy zauważyć, że zwolnienie dotyczące świadczeń na rzecz osób niebędących
    pracownikami dotyczy kosztów podróży tych osób, a nie kosztów podróży służbowych,
    które to określenie może być stosowane wyłącznie w odniesieniu do pracowników i jest
    rozumiane jako wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza
    miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem
    wykonywania pracy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, ustawodawca celowo wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż
    służbową” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem”. Nie są to więc zwroty tożsame
    znaczeniowo.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 czerwca 2024 r. (sygn. akt II FSK
    1168/21), „w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. inaczej, niż w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 16
    lit. a u.p.d.o.f. posłużono się terminem „podróż” bez określenia „służbowa”. W związku z
    tym zakres zwolnienia nie został ograniczony jedynie do podróży służbowych w
    rozumieniu art. 775 § 1 k.p., ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami,
    przy spełnieniu wymienionych wcześniej warunków z art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f.”
    Art. 21 ust. 13 ustawy PIT stanowi, iż: zwolnienie z opodatkowania PIT zwrotu kosztów
    związanych z podróżami ma zastosowanie wtedy, gdy koszty te nie zostały przez osobę

    odbywającą podróż zaliczone do kosztów uzyskania przychodów oraz gdy zostały
    poniesione m.in. w celu uzyskania przychodów.
    Jak określono w art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy PIT, koszty uzyskania przychodów z kontraktów
    menedżerskich ustalane są w stałej kwocie wynoszącej 250 zł miesięcznie i nie mogą
    przekroczyć 3 000 zł za rok podatkowy.
    Zatem Menedżer będący podatnikiem PIT uzyskujący przychody z działalności
    wykonywanej osobiście na rzecz Spółki nie ma możliwości rozpoznania żadnych innych
    kosztów uzyskania przychodów poza tymi określonymi powyżej. Za spełniony wobec tego
    należy uznać warunek niezaliczenia wydatków związanych z podróżą do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Jednocześnie podróże Menedżera są związane bezpośrednio z wykonywaniem usług
    określonych w Kontrakcie, których świadczenie przekłada się na uzyskanie przez
    Menedżera przychodu. Nie ma zatem wątpliwości, że ponoszenie przedmiotowych
    kosztów podróży ma na celu osiągnięcie przychodu przez Menedżera, spełniony jest tym
    samym drugi z warunków wskazanych w art. 21 ust. 13 ustawy PIT.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy świadczenia w postaci zwrotu
    kosztów podróży związanych z realizacją usług określonych w Kontrakcie są wolne od PIT
    do wysokości określonej w Rozporządzeniu. W rezultacie Spółka nie jest zobowiązana jako
    płatnik podatku PIT do pobrania z tego tytułu zaliczek na podatek.
    Prawidłowość takiego podejścia potwierdzona została również w interpretacjach
    indywidualnych, wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w
    podobnych stanach faktycznych, m.in. z:
      1) 17 marca 2025 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.61.2025.2.KC;
      2) 21 stycznia 2025 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.995.2024.1.KF;
      3) 7 stycznia 2025 r. sygn. 0115-KDIT1.4011.729.2024.1.AS;
      4) 11 października 2024 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.517.2024.1.JŚ;
      5) 27 czerwca 2024 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.360.2024.1.GG;
      6) 11 czerwca 2024 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.343.2024.1.TR;
      7) 11 września 2023 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.528.2023.2.NM;
      8) 8 lutego 2023 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.784.2022.1.MD;
      9) 16 grudnia 2022 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.804.2022.1.MS.
    Uzasadnienie do stanowiska nr 2
    Uwagi przedstawione w uzasadnieniu do stanowiska nr 1 mają zastosowanie również do
    zwrotu kosztów związanych z podróżą Menedżera do miejscowości, w której znajduje się
    siedziba Spółki, obejmujących koszty dojazdu i zakwaterowania w tej miejscowości lub jej
    okolicach.
    Jak zostało wskazane wcześniej, w przypadku osób niebędących pracownikami
    ustawodawca posługuje się pojęciem „podróż”, a nie „podróż służbowa”. Zdaniem
    Wnioskodawcy, pojęcie „podróży” należy rozumieć szeroko, jako wszelkie podróże, które
    mają związek z wykonaniem zlecenia, bez wskazywania konkretnego miejsca, do którego
    podróż się odbywa (z wyłączeniem jazd lokalnych). Ponownie należy wskazać, że podróży
    zleceniobiorcy nie można utożsamiać z podróżą służbową, która musi się odbywać do
    miejscowości innej niż miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub stałe
    miejsce wykonywania pracy. W przypadku osoby niebędącej pracownikiem podróż, o
    której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy PIT nie ma określonych ram w przestrzeni
    geograficznej. Nie ma zatem żadnych przeciwwskazań, aby za „podróż” dla celów tego

    przepisu uznać również podróż Menedżera do siedziby Spółki, gdzie Menedżer będzie
    wykonywał czynności związane z realizacją usług określonych w Kontrakcie.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy świadczenia w postaci zwrotu
    kosztów podróży do miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki oraz kosztów
    noclegów w tej miejscowości lub w jej okolicy są wolne od PIT do wysokości określonej w
    Rozporządzeniu. W rezultacie Spółka nie jest zobowiązana jako płatnik podatku PIT do
    pobrania z tego tytułu zaliczek na ten podatek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a wskazanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.

    Według art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na
    rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne, to
    jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z art. 10 ust. 1 pkt 2 przytoczonej ustawy wynika, że:
      Jednym ze źródeł przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    Na mocy art. 13 pkt 9 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w pkt 7.
    W świetle powyższego, za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia
    majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne
    świadczenia otrzymane przez podatnika. Zatem świadczenia pozapłacowe (wypłacane lub
    udzielane w naturze) dla Zarządzającego zatrudnionego na podstawie kontraktu
    menedżerskiego, co do zasady, stanowić będą również przychód podatkowy z tego
    samego źródła, co wypłacone wynagrodzenie, bowiem wszelkie świadczenia związane z
    umową o zarządzanie (kontraktem menedżerskim) i udzielane na jej podstawie
    klasyfikowane są w jednakowy sposób, jako pochodzące z tego samego źródła
    przychodów i podlegają opodatkowaniu na tych samych zasadach. Niektóre z takich
    świadczeń korzystać mogą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych na podstawie art. 21 ww. ustawy.
    Na gruncie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Zgodnie zaś z art. 42 ust. 1 omawianej ustawy:

      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
      a) podróży służbowej pracownika,
      b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
        ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków
        ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej
        lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na
        obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa w ww. artykule są przepisy rozporządzenia
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności
    przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
    jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Stosownie do § 2 przywołanego rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
      1) diety;
      2) zwrot kosztów:
      a) przejazdów,
      b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
      c) noclegów,
      d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
      1) w celu osiągnięcia przychodów lub

      2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
      3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
      4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Według art. 21 ust. 15c powołanej ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że dla skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ważnym jest otrzymanie świadczeń w związku z odbywaniem podróży
    oraz aby podróż odbywana była w celu osiągnięcia przychodów i aby wydatki z tego tytułu
    nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Dlatego koniecznym jest przede wszystkim ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie
    „podróży” ujęte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż służbową” oraz „podróż osoby niebędącej
    pracownikiem”. Według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni
    synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego
    znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do
    ustalenia, że zwroty „podróż służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem”
    będą miały to samo znaczenie.
    Należy wskazać, że pojęcie „podróż” zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie zostało zdefiniowane ani w ustawie podatkowej, ani
    w innych przepisach. Zatem właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie
    do reguł wykładni językowej.
    Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) – podróż to przebywanie
    drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. Efektem
    zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do
    jakiegoś odległego miejsca, bez dookreślenia tego pojęcia przez takie elementy jak czas
    odbywania, częstotliwość czy też przez zdefiniowanie kierunku podróży. Stąd też
    przedmiotowe zwolnienie nie obejmuje zwrotu kosztów za jazdy lokalne, bowiem nie
    spełniają definicji „podróży”.
    Zatem zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych ma również zastosowanie do przychodu z tytułu zwrotu kosztów podróży
    osobom, z którymi Spółka zawrze Kontrakt Menedżerski, do wysokości określonej w
    rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, pod warunkiem
    spełnienia przesłanek wynikających z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

    Z opisu zdarzenia wynika, że Spółka zawarła z osobą fizyczną kontrakt menedżerski, na
    mocy którego powierzyła Menedżerowi pełnienie funkcji zarządzania przedsiębiorstwem i
    zakładem produkcyjnym Spółki. Menedżer jest zobowiązany do świadczenia usług
    osobiście i nie może powierzać wykonania czynności wchodzących w skład usług objętych
    Kontraktem osobom trzecim. W ramach zawartego Kontraktu, Menedżer świadczy swoje
    usługi w wybranym przez siebie miejscu i czasie. W ramach Kontraktu nie ma zatem ściśle
    określonego miejsca wykonywania pracy przez Menedżera. Jednak z uwagi na specyfikę
    niektórych czynności konieczne jest, aby Menedżer świadczył takie czynności w
    określonym miejscu, w tym także w siedzibie Spółki. Zgodnie z postanowieniami
    Kontraktu, Spółka zobowiązuje się do zwrotu odpowiednio udokumentowanych,
    faktycznie poniesionych przez Menedżera kosztów związanych z podróżami w sytuacjach,
    kiedy odbywają się one w związku z wykonywaniem przedmiotu Kontraktu. Ponadto,
    Spółka zobowiązała się do finansowania kosztów zakwaterowania Menedżera w
    miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki lub w okolicy, w wymiarze nie większym
    niż 3 doby tygodniowo. Zwrot kosztów związanych z podróżami nie jest przez Menedżera
    zaliczany do podatkowych kosztów uzyskania przychodu, a wydatki związane z podróżą są
    ponoszone w celu uzyskania przez niego przychodu. W celach podróży i przejazdów
    Menedżer wykorzystuje samochód służbowy, udostępniony mu przez Spółkę. W ramach
    kosztów podróży odbywanych samochodem służbowym, Menedżer dokonuje płatności za
    paliwo czy przejazdy autostradą, parkingi itp. przy pomocy przekazanej mu przez
    Wnioskodawcę karty paliwowej ..., która służy do rozliczeń bezgotówkowych. Kosztami
    przejazdów jest tym samym obciążana bezpośrednio Spółka. Spółka nie dokonuje wobec
    tego fizycznie zwrotu poniesionych przez Menedżera wydatków, tylko bezpośrednio je
    finansuje. Dotychczas Menedżer wszystkie swoje podróże odbywał autem. Jeżeli jednak
    pojawiłaby się konieczność skorzystania z innego środka transportu takiego jak: pociąg czy
    samolot, to Spółka będzie dokonywać zakupu odpowiednich biletów. Także w tym
    przypadku koszty będą więc ponoszone bezpośrednio przez Spółkę. Jeśli w czasie podróży
    konieczne jest skorzystanie przez Menedżera z noclegu, koszty noclegów są finansowane
    przez Spółkę. Menedżerowi nie są wypłacane diety z tytułu podróży. Koszty
    zakwaterowania obejmują koszty noclegów w hotelach. Dojazdy Menedżera z miejsca jego
    zamieszkania do siedziby Spółki odbywają się spoza miejscowości, w której siedziba ta się
    znajduje.
    Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzam,
    że świadczenia w postaci zwrotu kosztów podróży odbywanych przez menedżera w
    związku ze świadczonymi przez niego na rzecz Spółki usługami lub w postaci finansowania
    tych kosztów bezpośrednio przez Spółkę, a także świadczenia w postaci zwrotu kosztów
    przejazdu do i noclegu w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki lub w postaci
    finansowania tych kosztów bezpośrednio przez Spółkę, podlegają zwolnieniu z podatku
    dochodowego od osób fizycznych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, do wysokości określonej w rozporządzeniu
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności
    przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
    jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. W konsekwencji, jeżeli
    finansowane przez Spółkę kwoty nie przekraczają limitów określonych ww.
    rozporządzeniem, nie są Państwo zobowiązani – jako płatnik podatku dochodowego od
    osób fizycznych, do pobrania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t .j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.