Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.31.2025.2.AKS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Spółka, posiadając opisaną dokumentację, ma prawo do
zastosowania preferencyjnej 0% stawki VAT w przypadku
dostaw wewnątrzwspólnotowych, zgodnie z art. 42 ustawy.
Słowa kluczowe: dokumentacja
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 stycznia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania stawki VAT 0%
    właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w przypadku posiadania przez
    Spółkę dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 16 października 2024 r. (wpływ 28 października 2024 r.) oraz pismem z 18
    marca 2025 r. (wpływ 18 marca 2025 r.). – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), będąca dostawcą usług
    lakierowania proszkowego oraz obróbek blacharskich, z uwagi na obecną, trudną sytuację
    rynkową zdecydował o znacznym zwiększeniu udziału sprzedaży towarów na teren Unii
    Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego, celem zapobieżenia strat w
    jednostce.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stanął przed dylematem w jaki sposób poprawnie
    udokumentować prawo do zastosowania preferencyjnej stawki 0%, zgodnie z brzmieniem
    art. 42 ust. 3, art. 42 ust. 4 oraz art. 42 ust. 11 ustawy VAT.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT
    (dalej również: „WDT”), na rzecz nabywców z innych państw członkowskich, posiadających
    właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany im
    przez państwa członkowskie właściwe dla tych nabywców, poprzedzony dwuliterowym
    kodem stosowanym dla podatku od wartości dodanej (dalej: „Nabywcy” lub
    „Kontrahenci”). Nabywcy podają Spółce ww. numer (dalej również: „numer VAT-UE”) przed
    powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu dokonania WDT na ich rzecz.
    Sposób przekazania numeru VAT-UE przez Nabywców Spółce (dalej łącznie: „Strony”)
    zależy przy tym od przyjętych przez Strony zasad współpracy. Zwykle za okoliczność
    potwierdzającą podanie Wnioskodawcy przez Nabywcę ww. numeru Strony upatrują fakt
    umieszczenia go przez Spółkę na fakturze dokumentującej daną transakcję.
    Jednocześnie Wnioskodawca zauważa, że w ramach realizowanych przez Spółkę WDT,
    wysyłka towarów następuje każdorazowo z magazynu Spółki zlokalizowanego na
    terytorium Polski do Nabywcy lub miejsca wskazanego przez Nabywcę znajdującego się na
    terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej (dalej również:
    „miejsce przeznaczenia”).

    Dodatkowo Spółka zaznacza, że informacje o dokonywanych ww. transakcjach
    wewnątrzwspólnotowych są przez nią prawidłowo i terminowo wykazywane w informacji
    podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca za pośrednictwem złożonego wniosku o interpretację indywidualną
    zapytuje, czy posiadane przez niego dokumenty oraz sposób ich pozyskania jest
    odpowiedni do udokumentowania, zgodnie w ww. przepisami prawa do zastosowania
    preferencyjnej, zerowej stawki w podatku VAT.
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT i
    nie posiada poza Polską stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu ustawy o
    VAT. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych tylko w
    Polsce.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonuje transakcji
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej: „WDT”). Jak już wspomniano, w ramach
    transakcji WDT nabywcy towarów są podatnikami podatku od wartości dodanej,
    zarejestrowanymi na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych i posiadają ważny
    numer VAT-UE nadany przez państwo członkowskie ich siedziby.
    W celu zastosowania stawki 0 % Wnioskodawca gromadzi dokumentację potwierdzającą,
    że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium Polski na terytorium
    innego państwa członkowskiego.
    Dla Spółki, wraz z rosnącą liczbą kontrahentów oraz liczbą transakcji, gromadzenie
    zróżnicowanych dowodów potwierdzających, że w ramach danej transakcji
    wewnątrzwspólnotowej towary uległy przemieszczeniu jest często kłopotliwe oraz
    czasochłonne.
    Z uwagi na powyższe, Spółka zamierza wprowadzić ujednolicony sposób dokumentowania
    przemieszczenia towarów w tym zakresie.
    Intencją Spółki jest potwierdzenie, że posiadane przez nią komplety dokumentów
    uprawniają ją do zastosowania stawki 0% do WDT w aktualnym stanie prawnym.
    W odniesieniu do dokonywanych przez Spółkę transakcji WDT, Spółka gromadzi komplet
    dokumentów, które łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do Nabywcy w innym
    państwie członkowskim UE.

    Przed terminem złożenia deklaracji VAT za dany okres rozliczeniowy Wnioskodawca jest w
    posiadaniu dokumentów, tj.:
      1) podstawowe (art. 42 ust. 3 VATU):
        a) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku wynikająca z faktury sprzedaży oraz
        dokumentu WZ (innymi słowy specyfikację poszczególnych sztuk ładunku
        stanowi faktura sprzedaży oraz dokument WZ),
        b) kopia, skan listu przewozowego (CMR),
        c) wiadomości e-mail do Nabywcy, z której wynika, że brak odpowiedzi będzie
        stanowił jednocześnie milczącą akceptację (potwierdzenie) dokonanych dostaw
        (tzw. milczący akcept).
    Powyższa dokumentacja będzie otrzymywana i archiwizowana przez Spółkę, co do zasady,
    w formie elektronicznej. W niektórych tylko przypadkach Spółka będzie w posiadaniu
    wybranych dokumentów w formie papierowej.
      2) uzupełniające (art. 42 ust. 11 VATU):
        a) oświadczenie w formie pisemnej lub elektronicznej (w tym korespondencja
        mailowa) potwierdzające przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju
        b) potwierdzenie płatności.
    Faktury WDT wystawiane przez Wnioskodawcę zawierają m.in. następujące informacje:
    dane Wnioskodawcy oraz nabywcy (w tym właściwe i ważne numery VAT-UE obu
    podmiotów), numer i datę wystawienia faktury, oznaczenie towaru (np. nazwa/opis/kod
    towaru) oraz ilość poszczególnych towarów. Dokumenty WZ wystawiane przez
    Wnioskodawcę zawierają m.in. miejsce załadunku towarów (określone jako magazyn
    znajdujący się na terytorium Polski), adres wysyłki towarów oraz oznaczenie towaru
    /materiału, ilość wydanego towaru, dane odbiorcy i wystawcy, podpis osoby upoważnionej
    do wystawienia dokumentu WZ. Dokument CMR zawiera natomiast w szczególności
    następujące informacje:
      - nazwę i adres nadawcy (tj. dane magazynu Wnioskodawcy, z którego dokonywane
        jest WDT);
      - nazwę i adres odbiorcy;
      - miejsce przeznaczenia (tj. miejsce, do którego dostarczany jest towar);
      - miejsce i datę załadowania towaru;
      - dane dotyczące towaru, tj. określenie ilości sztuk ładunku, rodzaju towaru, wagi
        brutto, nr WZ;
      - dane dotyczące przewoźników;
      - miejsce i datę wystawienia dokumentu przewozowego;

      - podpis nadawcy (w tym zakresie jest to podpis pracownika magazynu Spółki,
        odpowiedzialnego za wydanie danej przesyłki przewoźnikowi), pieczątkę lub podpis
        lub parafkę przewoźnika /kierowcy przewoźnika odbierającego towar od nadawcy,
        jednakże – co ważne – bez podpisu odbiorcy.
    Standardowo, Spółka przechowuje dokumenty CMR w formie skanu dokumentu. Jeżeli
    Spółka nie posiada dokumentów przewozowych, tzw. CMR, dokumentacja WDT odbywa
    się z wykorzystaniem faktury sprzedaży, dokumentu WZ oraz potwierdzenia przyjęcia
    towarów przez odbiorcę (oświadczenie nabywcy) w formie wiadomości e-mail do
    Nabywcy, z której wynika, że brak odpowiedzi będzie stanowił jednocześnie milczącą
    akceptację (potwierdzenie) dokonanych dostaw (tzw. milczący akcept).
    Jednocześnie Spółka wyjaśnia, że procedura tzw. milczącej akceptacji polega na tym, że:
      a. Nabywca co do zasady nie odsyła do Spółki informacji zwrotnej w zakresie
        otrzymanego zestawienia.
      b. Zgodnie z ustnymi ustaleniami pomiędzy działami księgowości/logistyki obydwu
        Stron – w przypadku braku odpowiedzi Nabywcy do określonego dnia, uznaje się,
        że dostarczenie towarów do ich miejsca przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego innego niż Polska zostało potwierdzone.
    Dodatkowo w treści wiadomości e-mail, do której załączane jest ww. zestawienie,
    Wnioskodawca wskazuje, że milczenie ze strony Nabywcy oznacza potwierdzenie, że
    towar został dostarczony.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    1. W odpowiedzi na pytanie: Jaki towar był przedmiotem transakcji sprzedaży, których
    dotyczy złożony wniosek?
    wskazali Państwo:
      Towarem będącym przedmiotem transakcji są wyroby wykonane ślusarsko i
      lakierowane lakierowaniem proszkowym oferowane przez Wnioskodawcę.
    2. W odpowiedzi na pytanie: Do jakiego konkretnie kraju był transportowany towar będący
    przedmiotem transakcji objętych zapytaniem?
    wskazali Państwo:
      Towary były transportowane do różnych krajów Unii Europejskiej oraz Europejskiego
      Obszaru Gospodarczego, zgodnie z zamówieniami nabywców.
    3. W odpowiedzi na pytanie: Czy w odniesieniu do każdej transakcji posiadali Państwo
    wszystkie (poza dokumentem CMR) wymienione w opisie sprawy dokumenty, tj.:

      - specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku wynikająca z faktury sprzedaży oraz
        dokumentu WZ (innymi słowy specyfikację poszczególnych sztuk ładunku stanowi
        faktura sprzedaży oraz dokument WZ),
      - wiadomości e-mail do Nabywcy, z której wynika, że brak odpowiedzi będzie stanowił
        jednocześnie milczącą akceptację (potwierdzenie) dokonanych dostaw (tzw.
        milczący akcept),
      - oświadczenie w formie pisemnej lub elektronicznej (w tym korespondencja mailowa)
        potwierdzające przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju,
      - potwierdzenie płatności?
    wskazali Państwo:
      - specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku wynikająca z faktury sprzedaży oraz
        dokumentu WZ (innymi słowy specyfikację poszczególnych sztuk ładunku stanowi
        faktura sprzedaży oraz dokument WZ), TAK
      - wiadomości e-mail do Nabywcy, z której wynika, że brak odpowiedzi będzie
        stanowił jednocześnie milczącą akceptację (potwierdzenie) dokonanych dostaw
        (tzw. milczący Krajowa Informacja Skarbowa, TAK
      - oświadczenie w formie pisemnej lub elektronicznej (w tym korespondencja
        mailowa) potwierdzające przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju, TAK, czasem otrzymujemy takie
        potwierdzenia, choć nie zawsze
      - potwierdzenie płatności? TAK, w przypadku zapłaty dysponujemy oczywiście takim
        potwierdzeniem
    4. W odpowiedzi na pytanie: Dlaczego/co jest powodem, że zdarzają się sytuacje, w
    których Spółka nie posiada dokumentu CMR?
    wskazali Państwo:
      W niektórych przypadkach transport towarów odbywa się przy użyciu przewoźników,
      którzy nie wystawiają dokumentu CMR w formie wymaganej przez Spółkę.
    5a. W odpowiedzi na pytanie: Co dokładnie znajduje się w treści wiadomości e-mail
    wysyłanej do nabywcy w procedurze „milczącej akceptacji”?
    wskazali Państwo:
      Wiadomość zawiera specyfikację poszczególnych sztuk ładunku wynikającą z faktury
      sprzedaży oraz dokumentu WZ (innymi słowy specyfikację poszczególnych sztuk
      ładunku stanowi faktura sprzedaży oraz dokument WZ) oraz informację, że brak
      odpowiedzi w określonym terminie będzie uznany za potwierdzenie otrzymania
      dostawy.
    5b. W odpowiedzi na pytanie: Jakie „zestawienie” otrzymuje nabywca?
    wskazali Państwo:
      Nabywca otrzymuje specyfikację poszczególnych sztuk ładunku j.w.
    6. W odpowiedzi na pytanie: Czy „potwierdzenie płatności”, którym Państwo dysponują,
    wskazuje, że towar został dostarczony nabywcy do miejsca przeznaczenia na terytorium
    innego państwa członkowskiego? Jeśli tak, to proszę wskazać na podstawie jakich
    okoliczności, np. czy z warunków umowy wynika, że płatność za towar będzie dokonana po

    otrzymaniu towaru przez nabywcę, czy dysponują Państwo korespondencją mailową, z
    której wynika, że zapłata za towar dotyczy konkretnego zamówienia dostarczonego do
    nabywcy lub innymi dowodami świadczącymi, że towar został dostarczony nabywcy?
    wskazali Państwo:
      Tak, w większości przypadków płatność dokonywana jest po dostarczeniu towaru, co
      wynika z umów handlowych i korespondencji mailowej. jednakże zwracamy uwagę
      na fakt, iż czasem potwierdzenie płatności otrzymujemy już po terminach prawem
      wymaganych co do zastosowania preferencyjnej stawki 0% VAT. Z uwagi na to,
      gromadzimy inne, możliwe do uzyskania w tym czasie dokumenty, które
      jednocześnie potwierdzają fakt do prawa skorzystania z tej preferencji.
    7. W odpowiedzi na pytanie: Czy posiadane przez Państwa każdorazowo dokumenty
    łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem
    WDT do Nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż
    terytorium kraju?
    wskazali Państwo:
      TAK, robimy co w naszej mocy aby zgromadzić jak najwięcej dokumentów które
      potwierdzałyby fakt wywiezienia i dostarczenia towarów na terytorium państwa
      członkowskiego innego niż terytorium kraju , opisane w niniejszym wniosku o
      interpretację. Nie zawsze jest możliwe uzyskanie wszystkich tych dokumentów, jak
      wskazujemy (np. brak CRM z winy przewoźnika, jak w pytaniu 4). Jednakże, w naszej
      opinii nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42
      ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym
      przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy o
      VAT (bądź też innymi dowodami niewymienionymi w tym przepisie), które łącznie w
      sposób jednoznaczny potwierdzają dostawę towarów do finalnego nabywcy na
      terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego, i takie to dokumenty zawsze
      posiadamy.

## Pytanie

Czy Spółka, posiadając dokumentację wyżej opisaną, ma prawo do zastosowania
    preferencyjnej, 0% stawki VAT w przypadku dostaw wewnątrzwspólnotowych zgodnie z
    art. 42 ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1.1 Ogólne podstawy prawne (art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 13 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 6, art. 41
    ust. 3, art. 42).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 VATU, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    W myśl art. 13 ust. 1 VATU, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
    kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, WDT ma miejsce pod warunkiem, że
    nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
    innym niż terytorium kraju.
    Ponadto, w myśl art. 13 ust. 6 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów ma
    miejsce, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego
    sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9.
    Podsumowując, WDT zostaje dokonana, jeżeli:
      - dochodzi do dostawy towarów (tj. dochodzi do przeniesienia prawa do
        rozporządzania towarem jak właściciel),
      - w wykonaniu tej dostawy dochodzi do wywozu towarów z terytorium Polski na
        terytorium innego państwa członkowskiego UE,
      - dokonujący dostawy jest podatnikiem, którego sprzedaż nie jest zwolniona od
        podatku,
      - nabywcą towarów jest podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowany na
        potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium innego niż Polska
        państwa członkowskiego UE.
    Przeniesienie prawa do rozporządzania (dysponowania) towarem jak właściciel następuje,
    gdy sprzedający – w sensie ekonomicznym – odda towar do swobodnego nim
    rozporządzania (dysponowania) odbiorcy, a sam przestanie faktycznie władać tym
    towarem (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 114/06).
    Zgodnie z art. 41 ust. 3 VATU, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka
    podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.
    W myśl art. 42 ust. 1 VATU, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega
    opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
        identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
        członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
        podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 VATU, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące
    dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego
        za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest
        zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
      - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    W myśl art. 42 ust. 4 VATU, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego
    takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika
    lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien
    posiadać dokument zawierający co najmniej:
      1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca
        zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
        oraz nabywcy tych towarów;
      2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby
        działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
      3) określenie towarów i ich ilości;
      4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1
        lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
        kraju;
      5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub
        numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu
        lotniczego.
    Zgodnie z art. 42 ust. 11 VATU, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5,
    nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa

    w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
    wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zmiany w przepisach unijnych w zakresie VAT oraz ich wpływ na zasady dokumentowania
    WDT na potrzeby stosowania stawki 0% VAT
    1 stycznia 2020 r. weszło w życie rozporządzenie 2018/1912 zmieniające rozporządzenie
    282/2011. Od tego momentu rozporządzenie to – stosownie do art. 288 zdanie drugie
    Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej jako: „TFUE”) – wiąże w całości i jest
    bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (a
    zatem również w Polsce). Przepisy tego rozporządzenia są tym samym wiążące zarówno
    dla podatników, jak i władz skarbowych w Polsce.
    Na podstawie art. 1 pkt 1, rozporządzenie 2018/1912 wprowadziło do rozporządzenia 282
    /2011 art. 45a, który zawiera nowe regulacje w zakresie dowodów wymaganych do
    potwierdzenia wywozu towarów do innego państwa członkowskiego UE na potrzeby
    stosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (tj. stawki 0% VAT) w transakcjach WDT.
    W świetle nowych regulacji unijnych, w odniesieniu do podatników, którzy od 1 stycznia
    2020 r. spełniają wymagania dokumentacyjne przewidziane w znowelizowanym
    rozporządzeniu 282/2011, znajduje zastosowanie tzw. domniemanie wzruszalne, w myśl
    którego uznaje się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
    członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium kraju, ale na
    terytorium UE (dalej również jako: „domniemanie”).
    W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że analiza przepisów ww. rozporządzenia
    prowadzi do wniosku, że niespełnienie warunków domniemania (tj. niespełnienie
    warunków określonych w art. 45a Rozporządzenia 282/2011) nie oznacza automatycznie,
    że stawka 0% VAT nie ma zastosowania w przypadku WDT.
    Rozporządzenie 282/2011 posługuje się bowiem określeniem „domniemywa się”. Tego
    typu sformułowanie nie odnosi się natomiast do obowiązku spełnienia przez podatnika
    warunków opisanych w art. 45a rozporządzenia 282/2011.

    Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli wewnątrzwspólnotowy dostawca musiałby koniecznie
    spełnić warunki określone w omawianym przepisie, to w przedmiotowym rozporządzeniu
    użyto by innego wyrażenia (przede wszystkim w formie obligatoryjnej, tj. takiej, która
    wyraża wymóg zachowania się w określony sposób).
    Jeżeli zatem dostawca spełni przesłanki wynikające z omawianych regulacji
    rozporządzenia, to ma on w sposób domniemany zagwarantowaną możliwość
    zastosowania stawki 0% VAT (jeżeli oczywiście organ podatkowy tego domniemania nie
    obali).
    Przepis unijny nie odnosi się natomiast do sytuacji odwrotnej.
    W konsekwencji niespełnienie przesłanek domniemania – w opinii Spółki – nie oznacza
    braku prawa do zastosowania stawki 0% VAT.
    W takiej bowiem sytuacji wywóz towarów poza terytorium kraju w ramach WDT można
    udowodnić w inny sposób (w przypadku Polski – według zasad określonych w polskiej
    ustawie o VAT, które po wejściu w życie rozporządzenia 2018/1912 nadal obowiązują).
    Nowa regulacja unijna ustanawia w rezultacie domniemanie, z którego podatnik ma
    prawo skorzystać, ale które nie jest wobec niego obligatoryjne. Jest to zatem dla
    podatników rozwiązanie, które ma swego rodzaju charakter akcesoryjny w
    dokumentowaniu WDT na potrzeby stosowania stawki 0% VAT.
    Z uwagi na powyższe, w opinii Spółki, należy stwierdzić, że wskazane rozporządzenie 282
    /2011 nie ingeruje w kształt warunków stosowania stawki 0% VAT dla WDT,
    sformułowanych w polskiej ustawie o VAT. Prowadzi to tym samym do wniosku, że
    podatnicy – po 1 stycznia 2020 r. – mogą nadal dokumentować wewnątrzwspólnotowe
    dostawy towarów na potrzeby stosowania stawki 0% VAT wg zasad określonych w ustawie
    o VAT (tj. w szczególności w art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 11 tej ustawy).
    Takie podejście znajduje uzasadnienie w szczególności w:
    I. Preambule rozporządzenia 2018/1912, w której postanowiono, że jednym z warunków
        zastosowania zwolnienia dostaw towarów z VAT w ramach niektórych transakcji
        wewnątrzwspólnotowych (tj. stawki 0% VAT) jest: zapewnienie aby towary zostały
        wysłane lub przetransportowane z jednego państwa członkowskiego do innego
        państwa członkowskiego (pkt 2 Preambuły). Przy czym jednocześnie nie
        stwierdzono wprost, że przewidziane – we wprowadzanym przez to rozporządzenie

        art. 45a – dokumenty są niezbędne/konieczne dla spełnienia tej przesłanki. Nie
        posłużono się ponadto w tym zakresie sformułowaniem, że przepisy
        rozporządzenia 2018/1912 wprowadzają kolejny „warunek” w tym zakresie;
    II. Uzasadnieniu do Projektu ustawy nowelizującej, w którym zauważono, że: „Organ
        podatkowy może obalić przyjęte domniemanie, poprzez przedstawienie dowodów
        świadczących o tym, że towary w rzeczywistości nie zostały wysłane lub
        przetransportowane z terytorium kraju na terytorium innego państwa
        członkowskiego. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy podczas kontroli organy
        podatkowe stwierdzą, że towary nadal znajdują się w magazynie dostawcy. Przepis
        skonstruowany w taki sposób przenosi ciężar dowodowy na organ podatkowy.
        Konsekwencją obalenia tego domniemania jest niemożliwość zastosowania stawki
        0%. Nie jest możliwe stosowanie domniemania w odwrotny sposób. Niespełnienie
        warunków domniemania nie oznacza automatycznie, że stawka 0% nie będzie miała
        zastosowania. W takiej sytuacji na dostawcy ciąży obowiązek udowodnienia w inny
        sposób, zgodnie z przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0%
        zostały spełnione. Inaczej mówiąc, jeśli domniemanie nie ma zastosowania, sytuacja
        pozostaje taka sama jak obecnie” (str. 55-56 Uzasadnienia);
    III. Komunikacie Ministerstwa Finansów w sprawie implementacji dyrektywy Rady (UE)
        2018/1910 zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i
        uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej
        dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi (Dz. U.UE.L
        2018.311.3; dalej jako: „Dyrektywa” lub „Dyrektywa 2018/1910”) opublikowanym na
        stronach rządowych 23 grudnia 2019 r. („Komunikat w sprawie implementacji
        dyrektywy 2018/1910, tzw. pakiet Quick Fixes”; dostępny pod adresem: https://www.
        gov.pl/web/finanse/implementacja-dyrektywy -20181910-dot-tzw-pakietu-quick-
        fixes; dalej jako: „Komunikat”), w którym MF wskazało, że: „Rozporządzenie
        wykonawcze 2018/1912 w art. 45a wprowadza domniemania wzruszalne odnoszące
        się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia
        (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Niespełnienie
        warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie
        będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w
        inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki
        zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Sytuacja taka nie ulegnie zmianie po
        wejściu w życie ustawy implementującej prawo unijne”;
    IV. W notach wyjaśniających opublikowanych przez Komisję Europejską w grudniu 2019 r.
        („Explanatory Notes on the EU VAT changes in respect of call-off stock
        arrangements, chain transactions and the exemption for intra-Community supplies
        of goods (»2020 Quick Fixes«)”; dostępne pod adresem: https://ec.europa.eu
        /taxation customs/sites/taxation/files /explanatory_notes_2020_quick_fixes_en.pdf;

        dalej jako: „Noty wyjaśniające Komisji Europejskiej”), w których wskazano, że
        państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania art. 45a rozporządzenia 282
        /2011. Oznacza to, że w przypadku spełnienia warunków określonych w tym
        przepisie, dostawca będzie miał prawo do korzystania z odpowiedniego
        rozwiązania. Ponadto państwa członkowskie UE będą mogły również ustanowić w
        swoich krajowych przepisach dotyczących podatku VAT inne – bardziej elastyczne
        (mniej rygorystyczne – rozumienie Wnioskodawcy) niż domniemanie przewidziane
        w art. 45a rozporządzenia 282/2011 – rozwiązania dotyczące wymaganych
        dowodów przewozowych. W takim przypadku dostawca mógłby, pod warunkiem
        spełnienia odpowiednich warunków, korzystać z domniemań przewidzianych w art.
        45a rozporządzenia 282/2011 i/lub rozwiązań przewidzianych w krajowych
        przepisach dotyczących podatku VAT. W tym zakresie można zatem nadal stosować
        istniejące krajowe regulacje, które ustanawiają warunki dotyczące wymaganych
        dowodów przewozowych, a które są bardziej elastyczne niż te przewidziane w art.
        45a rozporządzenia 282/2011;
    V. W stanowisku tzw. VAT Expert Group (ciało doradcze powołane decyzją Komisji
        Europejskiej) z 20 lutego 2019 r. (dostępne pod adresem: https://circabc.europa.eu
        /sd/ aZ2c36f43c-80b8 -4fb1-a209-a2c30e060eaeA/EG; dalej jako: „Stanowisko VAT
        Expert Group”), w którym wskazano, że: „sam fakt, że warunki dotyczące
        domniemania nie zostaną spełnione nie przesądza automatycznie o braku
        możliwości zastosowania preferencji określonej w art. 138 Dyrektywy (zwolnienie
        dla transakcji wewnątrzwspólnotowych – przyp.). W takim przypadku w gestii
        dostawcy pozostaje sposób udowodnienia władzom podatkowym, że warunki do
        zastosowania zwolnienia dla transakcji wewnątrzwspólnotowej zostały spełnione.
        Innymi słowy, jeżeli domniemanie nie ma zastosowania, sytuacja podatnika będzie
        taka sama jak w aktualnym stanie prawnym (...) obalenie domniemania różni się od
        sytuacji, w której organ podatkowy może wykazać, że jeden z dokumentów
        wymienionych w art. 45a ust. 3 rozporządzenia, który został przedstawiony jako
        dowód albo zawiera nieprawidłowe informacje, albo jest nawet fałszywy.
        Konsekwencją tego byłoby, że warunki bycia w jednym z przypadków określonych w
        ust. 1 lit. a lub b nie są spełnione. Dlatego dostawca nie może już polegać na
        domniemaniu, że wysyłka lub transport zostały dokonane z państwa
        członkowskiego do miejsca przeznaczenia poza jego terytorium, ale na terytorium
        Wspólnoty. Dostawca może jednak nadal być w stanie dostarczyć inne dokumenty,
        o których mowa w art. 45a, co umożliwiłoby mu skorzystanie z domniemania (chyba
        że organy podatkowe ponownie udowodnią, że dokumenty te są nieprawidłowe lub
        fałszywe)”;
    VI. W najnowszych interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej
        Informacji Skarbowej:

        - w interpretacji indywidualnej z dnia z dnia 26 września 2022 r. (sygn.0111-KDIB3-
        3.4012. 400.2022.1.MAZ), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
        twierdzi, że: „(...) list przewozowy – co prawda – nie jest podpisywany przez
        Nabywcę, niemniej jednak znajdują się na nim podpisy Wnioskodawcy oraz
        przewoźnika, które – zdaniem Spółki – pośrednio potwierdzają dostarczenie
        towarów do ich miejsca przeznaczenia (tj. do Nabywcy lub miejsca wskazanego
        przez Nabywcę znajdującego się w państwie członkowskim innym niż Polska).
        Przewoźnik, podpisując dokument przewozowy, daje bowiem rękojmię
        prawidłowej realizacji transportu i dostarczenia towaru do miejsca wskazanego
        przez nadawcę (Wnioskodawcę)”;
        - w interpretacji indywidualnej z dnia 20 marca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.9.2020. 1.PC), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził,
        że: „(...) niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie
        oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji
        dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
        przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. (...)
        Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3
        i 11 ustawy będzie uprawniało – również od dnia 1 stycznia 2020 r. – do
        zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych
        dostaw towarów”;
        - analogiczne stanowisko do powyższego zostało zawarte także m.in. w
        interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji z dnia 13 marca
        2020 r. (sygn. 0111 -KDIB3-3.4012.8.2020.1.MK), z dnia 11 marca 2020 r. (sygn.
        0114-KDIP1-2.4012.729. 2019.1.PC), z dnia 9 marca 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.747.2019.2.JS), z dnia 4 marca 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.800.2019.1.KT), z dnia 27 lutego 2019 r. (sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.706.2019.2.KT), z dnia 26 lutego 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT2.
        4012.752.2019.1.KT), z dnia 12 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.522.
        2019.1.AKR), z dnia 11 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.533.2019.2.TK)
        oraz z dnia 10 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL4.4012.523.2019.2.TKU).
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że jego stanowisko znajduje potwierdzenie w
    praktyce organów podatkowych, w tym w szczególności w najnowszych interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnym
    stanie faktycznym (w tym w rozstrzygnięciach wydanych już po wejściu w życie instytucji
    domniemania).
    Przykładowo:
      - w interpretacji indywidualnej z dnia 14 maja 2020 r. (sygn. 0111-KDIB3-
        3.4012.159.2020. 1.MAZ) w której organ wskazał, że „posiadane przez Spółkę
        dokumenty w Przypadku 2 obejmujące:

        - kopię faktury (...),
        - dokument dostawy (delivery note/lieferschein), (...)
        - kopię listu przewozowego (CMR) z podpisem kierowcy, lecz bez podpisu Nabywcy
        (...),
        - zamówienie systemowe – składane przez Nabywcę w ramach systemu Spółki (tzw.
        zamówienie systemowe),
        (...) stanowią/będą stanowiły dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej,
        które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają/będą
        potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Nabywcy na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu
        pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają/będą upoważniały
        Wnioskodawcę do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do
        tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów”;
      - w interpretacji indywidualnej z dnia 11 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-
        3.4012.533.2019. 2.TK), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził,
        że: „(...) dowody (komplet dokumentów), w posiadaniu których będzie
        Wnioskodawca, dokonując wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w ramach
        obydwu opisanych zdarzeń przyszłych, tj. dowody w postaci (...) w ramach drugiego
        zdarzenia przyszłego komplet:
        1) faktura VAT (zawierająca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku), oraz
        2) CMR lub list przewozowy, podpisany przez kierowcę, który towar zabiera lub nota
        dostawy (delivery note) zawierająca specyfikację ładunku, z którego będzie
        wynikał fakt rozpoczęcia transportu towarów na terytorium kraju, oraz
        3) co najmniej jeden z poniższych dokumentów: zamówienie od klienta w formie
        elektronicznej lub korespondencja handlowa (mailowa) z klientem dotycząca
        szczegółów zamówienia, które będą zawierać następujące informacje: rodzaj
        zamówionych towarów, ilość towarów, cena i kierunek dostawy (...) stanowią w
        świetle przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu zdarzenia przyszłego
        dowody z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, które (jak wynika z opisu sprawy) łącznie
        potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. W konsekwencji
        należy stwierdzić, że po 31 grudnia 2019 r. Wnioskodawca będzie uprawniony
        do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla dokonanych
        wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, jeśli przed upływem terminu do
        złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, będzie posiadał
        komplet wskazanych w opisie pierwszego zdarzenia przyszłego oraz drugiego
        zdarzenia przyszłego konkretnych dokumentów”;
      - w interpretacji indywidualnej z dnia 30 marca 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-
        1.4012.8.2020. 2.HW), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozstrzygnął,
        że: „(...) dowody (komplet dokumentów), w posiadaniu których co do zasady

        każdorazowo znajduje się Wnioskodawca, dokonując dostaw towarów na rzecz
        kontrahentów z Unii Europejskiej, tj. dowody w postaci: (...) B. w przypadku dostawy
        części zamiennych do pojazdów, gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi:
        faktura, zawierająca dodatkowo specyfikację poszczególnych sztuk ładunku; list
        przewozowy CMR z potwierdzeniem otrzymania przesyłki przez odbiorcę a w
        przypadku posiadania listu przewozowego CMR bez potwierdzenia otrzymania
        przesyłki przez odbiorcę uzupełniająco takie dokumenty jak (i) korespondencja
        handlowa z nabywcą, w tym zamówienia, (...) stanowią w świetle przedstawionego
        przez Wnioskodawcę opisu zdarzenia przyszłego dowody z art. 42 ust. 3 i ust. 11
        ustawy, które (jak wynika z opisu sprawy) łącznie potwierdzają dostarczenie
        towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do
        nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
        terytorium kraju. (...) Zatem od 1 stycznia 2020 r. dokumenty wymienione przez
        Spółkę w opisie zdarzenia przyszłego (...) stanowią dowody dostarczenia towarów w
        ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, ust.
        3 oraz ust. 11 ustawy, a tym samym, w oparciu o te dokumenty – przy spełnieniu
        pozostałych warunków określonych w art. 42 ust. 1 ustawy, w przypadku dostaw
        wewnątrzwspólnotowych udokumentowanych w ten sposób Wnioskodawca może
        zastosować stawkę VAT w wysokości 0%”;
      - w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2006 r. (sygn. akt III SA/Wa 2140/07), w
        którym Sąd stwierdził, że: „Nie ma wymogu, aby dokumenty potwierdzające
        wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji miały formę »papierową«. Zasadniczo
        dopuszczalna będzie każda forma, byle uprawdopodobniona była autentyczność
        tych dokumentów. Dowodem może być także dokument w formie elektronicznej
        lub przesłany faksem”;
      - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20
        marca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.9.2020.1.PC), w której wskazano, że:
        „przepisy ustawy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów
        dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd
        można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że
        autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko
        rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej
        dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem
        jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, ksero, skan lub faks
        dokumentu, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić
        dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy” (analogiczne stanowisko
        wynika m.in. z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
        z dnia 11 marca 2020 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.729.2019.1.PC oraz z dnia 27
        lutego 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.706. 2019.2.KT). Ponadto Wnioskodawca
        zauważa również, że stosowanie 0% stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być
        postrzegane jako wyjątek od reguły, lecz jako reguła, od której wyjątkiem jest
        stosowanie stawki krajowej. Jak bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny

        w Warszawie w wyroku z 16 stycznia 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 1220/11): „(...)
        dokonanie dostaw skutkować powinno stawką podatkową 0%, która – wbrew
        stanowisku Organów – w ramach WDT nie jest żadną stawką preferencyjną, lecz
        jedyną i podstawową”.
        Mając na uwadze powyższe, dostawy wewnątrzwspólnotowe powinny być więc, co
        do zasady, opodatkowane stawką 0% VAT, a nie stawką krajową.
        Na marginesie Wnioskodawca zauważa, że Spółka ma świadomość tego, że
        zdecydowana większość ww. źródeł (tj. Komunikat MF, Uzasadnienie do Projektu
        ustawy nowelizującej, Stanowisko VAT Expert Group, Noty wyjaśniające Komisji
        Europejskiej oraz interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji
        Skarbowej) nie są w Polsce źródłem prawa. Niemniej jednak, zdaniem Spółki, są one
        cenną wskazówką w zakresie interpretacji analizowanych regulacji i powinny one
        być w tym zakresie niewątpliwie brane pod uwagę.
    VII. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r. (sygn. akt I
        FPS 1/10). W powołanej uchwale, odnoszącej się do wykładni gramatycznej,
        celowościowej i prounijnej stwierdzono bowiem w szczególności, że: „W świetle art.
        42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.
        Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) dla zastosowania stawki 0% przy
        wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik
        posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy,
        uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi
        dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29
        sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o
        ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju”.
    Katalog wskazany w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT nie jest zamknięty i powinien być
    stosowany z uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), w
    świetle której: „jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do
    wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem”.
    Dowody określone w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT nie mają charakteru bezwzględnie
    obligatoryjnych. Dlatego też w przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem
    dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź posiadane dokumenty
    zawierają pewne braki formalne, może on posłużyć się innymi dowodami
    potwierdzającymi dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej.

    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dla zastosowania
    stawki 0% VAT w przypadku WDT nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów
    wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów
    wskazanych w tym przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11
    ustawy o VAT (bądź też innymi dowodami niewymienionymi w tym przepisie), które
    łącznie w sposób jednoznaczny potwierdzają dostawę towarów do finalnego nabywcy na
    terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego.
    W tym miejscu należy wskazać również, że przepisy ustawy o VAT nie zawierają także
    wymogu, by dokumentacja potwierdzająca dokonanie WDT zgromadzona była wyłącznie
    w formie papierowej.
    Tym samym – zdaniem Spółki – dopuszczalne jest, aby dowody potwierdzające dokonanie
    WDT miały formę elektroniczną.
    Prawo Spółki do stosowania stawki 0% VAT do WDT – w aktualnym stanie prawnym – w
    oparciu o katalog dokumentów opisany w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym
    złożonego wniosku
    Mając na uwadze wcześniej cytowany art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca zauważa,
    że jego zdaniem, transakcje realizowane przez Spółkę – wskazane w opisie stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego złożonego wniosku – spełniają definicję WDT wskazaną
    w tym przepisie, a zatem powinny być w ten sposób klasyfikowane na gruncie VAT. Prawo
    Spółki do zastosowania stawki 0% VAT do WDT – biorąc pod uwagę argumentację
    przedstawioną w pkt 1 uzasadnienia złożonego wniosku – może być tym samym ustalane
    na podstawie obecnie obowiązujących przepisów polskiej ustawy o VAT.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku Spółki warunki wskazane
    w art. 42 ust. 1 pkt 1 i 3 są spełnione. Spółka dokonuje bowiem WDT na rzecz Nabywców
    posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych nadany przez właściwe państwo członkowskie (numer VAT-UE),
    który został jej podany przez Nabywcę (a fakt ten znajduje potwierdzenie na fakturach
    wystawianych przez Wnioskodawcę). Spółka także jest zarejestrowana jako podatnik VAT-
    UE. Co więcej, transakcje WDT będą w sposób prawidłowy i terminowy wykazywane w
    informacji podsumowującej VAT-UE.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy:
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem VAT i nie
    posiada poza Polską stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu ustawy o
    VAT. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych tylko w
    Polsce. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, na
    rzecz nabywców z innych państw członkowskich, posiadających właściwy i ważny numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany im przez państwa
    członkowskie właściwe dla tych nabywców, poprzedzony dwuliterowym kodem
    stosowanym dla podatku od wartości dodanej. Nabywcy podają Spółce ww. numer przed
    powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu dokonania WDT na ich rzecz. W ramach
    realizowanych przez Spółkę WDT, wysyłka towarów następuje każdorazowo z magazynu
    Spółki zlokalizowanego na terytorium Polski do Nabywcy lub miejsca wskazanego przez
    Nabywcę znajdującego się na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii
    Europejskiej (dalej również – miejsce przeznaczenia). Informacje o dokonywanych ww.
    transakcjach wewnątrzwspólnotowych są przez Spółkę prawidłowo i terminowo
    wykazywane w informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1 ustawy. Przed
    terminem złożenia deklaracji VAT za dany okres rozliczeniowy Spółka jest w posiadaniu
    dokumentów:
      1) podstawowe (art. 42 ust. 3 VATU):
        a) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku wynikająca z faktury sprzedaży oraz
        dokumentu WZ (innymi słowy specyfikację poszczególnych sztuk ładunku
        stanowi faktura sprzedaży oraz dokument WZ),
        b) kopia, skan listu przewozowego (CMR),
        c) wiadomości e-mail do Nabywcy, z której wynika, że brak odpowiedzi będzie
        stanowił jednocześnie milczącą akceptację (potwierdzenie) dokonanych dostaw
        (tzw. milczący akcept).
    Powyższa dokumentacja będzie otrzymywana i archiwizowana przez Spółkę, co do zasady,
    w formie elektronicznej. W niektórych tylko przypadkach Spółka będzie w posiadaniu
    wybranych dokumentów w formie papierowej.
      2) uzupełniające (art. 42 ust. 11 VATU):
        a) oświadczenie w formie pisemnej lub elektronicznej (w tym korespondencja
        mailowa) potwierdzające przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju
        b) potwierdzenie płatności – w większości przypadków płatność dokonywana jest po
        dostarczeniu towaru, co wynika z umów handlowych i korespondencji mailowej.
    Faktury WDT wystawiane przez Wnioskodawcę zawierają m.in. następujące informacje:
    dane Spółki oraz nabywcy (w tym właściwe i ważne numery VAT-UE obu podmiotów),
    numer i datę wystawienia faktury, oznaczenie towaru (np. nazwa/opis/kod towaru) oraz
    ilość poszczególnych towarów. Dokumenty WZ wystawiane przez Spółkę zawierają m.in.
    miejsce załadunku towarów (określone jako magazyn znajdujący się na terytorium Polski),
    adres wysyłki towarów oraz oznaczenie towaru/materiału, ilość wydanego towaru, dane
    odbiorcy i wystawcy, podpis osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu WZ.
    Dokument CMR zawiera natomiast w szczególności następujące informacje:
      - nazwę i adres nadawcy (tj. dane magazynu Wnioskodawcy z którego dokonywane jest
        WDT);

      - nazwę i adres odbiorcy;
      - miejsce przeznaczenia (tj. miejsce, do którego dostarczany jest towar);
      - miejsce i datę załadowania towaru;
      - dane dotyczące towaru, tj. określenie ilości sztuk ładunku, rodzaju towaru, wagi
        brutto, nr WZ;
      - dane dotyczące przewoźników;
      - miejsce i datę wystawienia dokumentu przewozowego;
      - podpis nadawcy (w tym zakresie jest to podpis pracownika magazynu Spółki,
        odpowiedzialnego za wydanie danej przesyłki przewoźnikowi), pieczątkę lub podpis
        lub parafkę przewoźnika /kierowcy przewoźnika odbierającego towar od nadawcy,
        jednakże – co ważne – bez podpisu odbiorcy.
    Standardowo, Spółka przechowuje dokumenty CMR w formie skanu dokumentu. Jeżeli
    Spółka nie posiada dokumentów przewozowych, tzw. CMR, dokumentacja WDT odbywa
    się z wykorzystaniem faktury sprzedaży, dokumentu WZ oraz potwierdzenia przyjęcia
    towarów przez odbiorcę (oświadczenie nabywcy) w formie wiadomości e-mail do
    Nabywcy, z której wynika, że brak odpowiedzi będzie stanowił jednocześnie milczącą
    akceptację (potwierdzenie) dokonanych dostaw (tzw. milczący akcept).
    Jednocześnie Spółka wyjaśnia, że procedura tzw. milczącej akceptacji polega na tym, że:
      a. Nabywca co do zasady nie odsyła do Spółki informacji zwrotnej w zakresie
        otrzymanego zestawienia.
      b. Zgodnie z ustnymi ustaleniami pomiędzy działami księgowości/logistyki obydwu
        Stron – w przypadku braku odpowiedzi Nabywcy do określonego dnia, uznaje się,
        że dostarczenie towarów do ich miejsca przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego innego niż Polska zostało potwierdzone.
    Wiadomość wysyłana do nabywcy zawiera specyfikację poszczególnych sztuk ładunku
    wynikającą z faktury sprzedaży oraz dokumentu WZ (innymi słowy specyfikację
    poszczególnych sztuk ładunku stanowi faktura sprzedaży oraz dokument WZ) oraz
    informację, że brak odpowiedzi w określonym terminie będzie uznany za potwierdzenie
    otrzymania dostawy. Robią Państwo co w Państwa mocy, by zgromadzić jak najwięcej
    dokumentów, które potwierdzałyby fakt wywiezienia i dostarczenia towarów na
    terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Nie zawsze jest możliwe
    uzyskanie wszystkich tych dokumentów (np. brak CRM z winy przewoźnika). Jednakże, w
    Państwa opinii nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w
    art. 42 ust. 3 ustawy, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym
    przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 (bądź też innymi
    dowodami niewymienionymi w tym przepisie), które łącznie w sposób jednoznaczny
    potwierdzają dostawę towarów do finalnego nabywcy na terytorium innego niż Polska
    państwa członkowskiego, i takie to dokumenty zawsze Państwo posiadają.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy Spółka, posiadając
    opisaną dokumentację, ma prawo do zastosowania preferencyjnej, 0% stawki VAT w
    przypadku dostaw wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 42 ustawy.
    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia
    4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odnie
    sieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz.
    Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:

      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
        domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
        członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium,
        ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
        niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
        posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
        których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które
        są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca
        jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3
        lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności
        dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub
        transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od
        siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
        lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na
        rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia
        towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i
        nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia
        towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny
        środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz
        nabywcy; oraz
      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
        mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
        niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
        pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
        pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa
        w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane
        przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy
        i od nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt
      (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
        transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
        list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub
        faktura od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
        dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
        notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
        przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
        członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym
        państwie członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:

      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
        skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie

        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na
        terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy
        przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony),
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
      4) (uchylony),
      - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności

    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została

    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy zauważyć należy, że prawo podatnika do
    zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawki podatku w wysokości
    0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że
    doszło do wywozu towarów poza terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym
    państwie członkowskim UE. Istotą przywołanych przepisów jest przede wszystkim
    zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy
    rzeczywiście opuściły terytorium kraju i zostały dostarczone do ich nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego. Zasadniczą kwestią jest zatem, aby posiadane przez
    Państwa dokumenty łącznie, jednoznacznie, potwierdzały, że towary te były przedmiotem
    WDT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że dokumentacja zgromadzona przez
    Państwa w związku z dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów do
    nabywców zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w innych
    niż Polska państwach Unii Europejskiej i posługujących się dla potrzeb ww. transakcji
    numerami VAT UE, tj. dowody w postaci:
    a) specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku wynikającej z faktury sprzedaży oraz
      dokumentu WZ (specyfikację poszczególnych sztuk ładunku stanowi faktura sprzedaży
      oraz dokument WZ);
    b) kopii, skanu listu przewozowego (CMR) – w niektórych przypadkach transport towarów
      odbywa się przy użyciu przewoźników, którzy nie wystawiają dokumentu CMR w
      formie wymaganej przez Spółkę. Jeżeli Spółka nie posiada dokumentów
      przewozowych, tzw. CMR, dokumentacja WDT odbywa się z wykorzystaniem faktury
      sprzedaży, dokumentu WZ oraz potwierdzenia przyjęcia towarów przez odbiorcę (tzw.
      milczący akcept);
    c) wiadomości e-mail do Nabywcy, z której wynika, że brak odpowiedzi będzie stanowił
      jednocześnie milczącą akceptację (potwierdzenie) dokonanych dostaw (tzw. milczący
      akcept) – wiadomość wysyłana do nabywcy zawiera specyfikację poszczególnych sztuk
      ładunku wynikającą z faktury sprzedaży oraz dokumentu WZ (specyfikację
      poszczególnych sztuk ładunku stanowi faktura sprzedaży oraz dokument WZ) oraz
      informację, że brak odpowiedzi w określonym terminie będzie uznany za
      potwierdzenie otrzymania dostawy;
    d) oświadczenia w formie pisemnej lub elektronicznej (w tym korespondencja mailowa)
      potwierdzającego przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju;
    e) potwierdzenia płatności – w większości przypadków płatność dokonywana jest po
      dostarczeniu towaru, co wynika z umów handlowych i korespondencji mailowej,
      czasem potwierdzenie płatności Spółka otrzymuje już po terminach prawem
      wymaganych co do zastosowania preferencyjnej stawki 0% VAT, z uwagi na to,
      gromadzi inne, możliwe do uzyskania w tym czasie dokumenty, które jednocześnie
      potwierdzają fakt do prawa skorzystania z tej preferencji,
    stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art. 42 ust.
    3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w konsekwencji upoważniają Państwa (przy
    spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku
    w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).
    Podsumowując należy stwierdzić, że Spółka, posiadając opisaną dokumentację, ma prawo
    do zastosowania preferencyjnej 0% stawki VAT w przypadku dostaw
    wewnątrzwspólnotowych, zgodnie z art. 42 ustawy.
    Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja
    będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.