Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PP2-443-154/07-3/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2007-11-08
Teza: Fakt przekazania nagrody powinien zostać od strony przekazującego (producenta) zostać uwzględniony w aspekcie podatku VAT w sposób odpowiedni dla rodzaju przekazywanej nagrody; natomiast fakt otrzymania nagrody nie może być równoznaczny z obowiązkiem wystawienia jakiejkolwiek faktury VAT przez beneficjenta na wartość tejże nagrody.
Słowa kluczowe: nagrody-nagrody pieniężne; obowiązek-obowiązek podatkowy; premia-premia pieniężna; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 10 sierpnia 2007r. (data wpływu 24 sierpnia 2007r.) uzupełnionym pismem z dnia 18.09.2007r. (data wpływu 26.09.2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nagród pieniężnych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 sierpnia 2007r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nagród pieniężnych.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.**

Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne S.A. jest producentem i dystrybutorem farmaceutyków. Dla celów prowadzenia działalności gospodarczej podatnik zakupuje samochody marki R. różnych typów od sprzedawców (dealerów) tej marki w Polsce. W przypadku zakupu określonej liczby samochodów koncern R. Francja, ale nie sprzedawca w Polsce, udziela premii pieniężnej Wnioskodawcy (z koncernem R. nie wiąże Podatnika umowa co do zakresu i sposobu udzielania premii). Zgodnie z pismem Ministra Finansów Podsekretarza Stanu z dnia 30 grudnia 2004r. nr PP-812-1222/2004/AP/4026 (Biuletyn Skarbowy 2005/1, s. 19) opisana wyżej premia winna być traktowana jako świadczenie usługi przez Wnioskodawcę. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 8 ust.1 w/w ustawy przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. W związku z powyższym, dla celów podatkowych wpłacone premie pieniężne będą traktowane jak rabat lub jak zapłata za usługę. Spółka ze względu na powołane powyżej pismo naliczyła i odprowadziła podatek. Ze względu na opublikowanie orzeczeń sądów administracyjnych oraz komentarzy z których wynika, że opisane wyżej stanowisko co do zakresy stosowania art. 8 jest niezgodne z przepisami Dyrektywy 112, bowiem przyznana premia nie wiąże się z konkretną dostawą ani też określonym zachowaniem nabywcy, a tym samym winna nie być opodatkowana, Podatnik powziął wątpliwość czy otrzymana premia podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czy też nie.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy w związku z faktem, iż Spółka nie wykonuje żadnych czynności na rzecz R. Francja, a dokonane na jej rzecz świadczenie pieniężne nie dotyczy konkretnej dostawy samochodów, po stronie Spółki powstaje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy otrzymana premia, której nie można przypisać konkretnej dostawie lub grupie dostaw, w związku z niewykonywaniem żadnych czynności na rzecz przyznającego premię (także w związku z brakiem umowy) oraz uwzględniając, że przyznającym premie jest podmiot zagraniczny z którym Wnioskodawca nie dokonywał żadnych czynności podlegających opodatkowaniu, premia związana z nabyciem samochodów marki R. nie podlega opodatkowaniu.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.**

Zgodnie z dyspozycja art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 8 ust.1 w/cyt. ustawy poprzez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

*   przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
*   zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
*   świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z analizy powyższych przepisów jednoznacznie wynika, iż świadczenie usług (za wyjątkiem ściśle określonego przypadku, o którym mowa w przepisie art. 8 ust. 2) podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy jest wykonywane odpłatnie. W ustawie o podatku od towarów i usług nie określono expresis verbis, co należy rozumieć pod pojęciem odpłatności (wynagrodzenia), które powoduje, że świadczenie usług staje się czynnością opodatkowaną. Przyjmuje się zatem, że odpłatność ma miejsce wówczas gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem, będącym świadczeniem wzajemnym. Usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności.

W przedstawionym stanie faktycznym pomiędzy podmiotem przyznającym gratyfikację pieniężną a Wnioskodawcą nie ma żadnego stosunku umownego, który pozwalałby na domniemanie obowiązku wykonania jakichkolwiek usług - jest to jedynie pewnego rodzaju przyrzeczenie publiczne, spełnienia określonego świadczenia w przypadku zaistnienia określonych zdarzeń. Sam fakt otrzymania nagrody pieniężnej nie dowodzi jeszcze istnienia pomiędzy X Przedsiębiorstwem Farmaceutycznym S.A. a producentem R. Francja stosunku prawnego, który miałby rodzić konsekwencje podatkowe na gruncie powołanej powyżej ustawy o podatku od towarów i usług. Nagrody pieniężne otrzymywane przez Podatnika od koncernu R., w związku z osiągnięciem określonego progu zakupów u dealerów tej marki w Polsce, nie mogą być traktowane jako wynagrodzenie z tytułu świadczenia przez Podatnika usług na rzecz producenta przekazującego ww. nagrody – brak jest bowiem bezpośredniego związku pomiędzy wykonywaną usługą, a otrzymywanym wynagrodzeniem.

Fakt przekazania nagrody powinien zostać od strony przekazującego (producenta) zostać uwzględniony w aspekcie podatku VAT w sposób odpowiedni dla rodzaju przekazywanej nagrody; natomiast fakt otrzymania nagrody nie może być równoznaczny z obowiązkiem wystawienia jakiejkolwiek faktury VAT przez beneficjenta na wartość tejże nagrody.

W konsekwencji powyższego należy więc stwierdzić, iż po stronie Wnioskodawcy nie powstaje, w związku z otrzymanym świadczeniem pieniężnym, będącym przedmiotem zapytania, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.