Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.978.2024.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-25
Teza: Opodatkowanie kwot otrzymanych w wyniku ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe; kredyt-kredyt hipoteczny; kredyt-kredyt mieszkaniowy; kwota-kwota dodatkowa; ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 12 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 24 lutego 2025 r. (wpływ 24 lutego 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni zawarła dnia (...) 2008 r. umowę kredytu mieszkaniowego (...) nr (...)
    (dalej: Umowa). Jako kwotę kredytu w umowie wpisano (...) CHF. Zawarta umowa była
    umową kredytu denominowanego. Tytułem kredytu wypłacono (...) PLN. Wnioskodawczyni
    przeznaczyła kwotę uzyskanego kredytu na zakup lokalu mieszkalnego z przeznaczaniem
    na potrzeby własne prywatne. Kredyt był spłacany zgodnie z umową w walucie polskiej
    przy zastosowaniu kursów sprzedaży dewiz – aktualna tabela kursów. Na zabezpieczenie
    spłaty kredytu na nieruchomości kredytowanej została ustanowiona na rzecz (...) hipoteka
    zwykła w kwocie (...) CHF oraz hipoteka kaucyjna do kwoty (...) CHF.
    Wnioskodawczyni w 2022 r. wniosła do Sądu Okręgowego w (...) pozew o ustalenie
    nieważności zawartej umowy oraz zapłatę na jej rzecz kwoty (...) złotych polskich wraz z
    ustawowymi odsetkami od dnia (...) 2022 r. Kwota (...) złotych polskich stanowiła sumę rat
    kredytowo-odsetkowych i opłat dodatkowych związanych z kredytem na moment
    wytaczania powództwa. Wnioskodawczyni uważała zawartą umowę za nieważną z
    następujących przyczyn:
      1) art. 69 ust. 1 oraz ust. 2 pkt. 2 Prawa bankowego w zw. z art. 353 1 i art. 58 k.c. ze
        względu na nieważność umowy lub względnie nieistnienie zobowiązania z uwagi na
        nieokreślenie świadczenia - brak skonkretyzowania w umowie kwoty udzielonego
        kredytu, kwoty do zwrotu, waloryzację części kapitałowej kredytu (podwójna
        waloryzacja odsetkami oraz kursem walutowym) - brak skonkretyzowania w
        Umowie rzeczywistej kwoty i waluty kredytu oraz kwoty do zwrotu, a więc
        nieokreślenie elementów przedmiotowo-istotnych umowy kredytowej, w związku z
        brakiem zgodności między kwotą oznaczoną w Umowie jako kredyt a kwotą
        wypłaconą powódce tytułem kredytu oraz brakiem zgodności między kwotą
        wypłaconą powódce a kwotą jaką powódka miałaby zwrócić pozwanej;
          12) art. 353 w zw. z art. 58 k.c. z uwagi na nieważność umowy z powodu sprzeczności z
        naturą stosunku prawnego i zasadami współżycia społecznego ze względu na
        pozostawienie swobody określenia świadczenia jednej ze stron tj. pozwanej z uwagi
        na to, że wysokość zobowiązania stron nie była w chwili zawarcia umowy znana
        oraz niemożliwa do wyliczenia, a jej wysokość uzależniona była od woli wyłącznie
        pozwanego (z uwagi na powiązanie wysokości zobowiązania z tabelami kursowymi
        tworzonymi przez pozwaną) a także z uwagi na naruszenie przez pozwaną
        obowiązków informacyjnych w zakresie przedstawienia ryzyka walutowego i
        rzeczywistych możliwych kosztów obsługi zobowiązania;
      3) art. 58 k.c. w zw. z art. 385 § 2 k. c. - w związku z niezawarciem w treści umowy
        kredytowej postanowień wyjaśniających kredytobiorcy powody zastosowania i
        specyfikę funkcjonowania mechanizmu denominacji (waloryzacji) kredytu do kursu
        CHF;
          14) art. 385 oraz 58 k.c. - z uwagi na zawarcie w umowie niedozwolonych postanowień
        w rozumieniu tego przepisu polegających na zapewnieniu pozwanej prawa do
        dowolnego decydowania o wysokości kursu franka szwajcarskiego, a przez to o
        wysokości rat kredytowych i wysokości zadłużenia kredytowego oraz stosowaniu
        tabel ustalanych przez pozwaną w celu rozliczania zobowiązań wynikających z
        umowy, a także stosowania spreadu walutowego z uwagi na przeliczanie kwoty
        wypłaconego kredytu po kursie kupna waluty natomiast kwoty spłacanych rat po
        kursie sprzedaży zgodnie z tabelą obowiązującą w banku pozwanej;

                  15) art. 58 w zw. z art. 353 k.c. z uwagi na nieprzedstawienie powódce przez bank przed
        zawarciem umowy kredytowej pełnych, rzetelnych i uczciwych informacji o
        specyfice kredytu denominowanego do kursu franka szwajcarskiego i ryzyku
        walutowym z zaciąganym kredytem
          1  16) art. 353 w zw. z art. 358 §1 i 2 k.c. w zw. z art. 58 k.c. z uwagi na zastosowanie
        podwójnej waloryzacji (waloryzacja kursem CHF i zmienną stopą procentową);
          17) art. 353 w z w. z art. 58 k.c. z uwagi na upadek świadczenia głównego Umowy, na
        skutek wyeliminowania klauzul abuzywnych z Umowy odnoszących się do
        przeliczania świadczeń w oparciu o walutę: CHF.
    Wnioskodawczyni podnosiła nieważność umowy z uwagi na klauzule umowne § 4 ust. 1 w
    zw. z § 4 ust. 2 Części Ogólnej Umowy oraz § 22 ust. 2 w zw. z § 7 ust. 4 Części Szczególnej
    Umowy.
    Wnioskodawczyni żądała rozliczenia zgodnie z powszechnie obowiązującą i potwierdzoną
    jako słuszną w uchwale Sądu Najwyższego, teorią dwóch kondycji na podstawie art. 405 w
    zw. z art. 410 k.c., zgodnie z którą w przypadku nieważności umowy, każdej ze stron
    przysługują niezależne roszczenia o zwrot wszelkich kwot świadczonych na rzecz drugiej
    strony w wykonaniu nieważnej umowy.
    W (...) 2024 r. pozwany bank (...) zaproponował Wnioskodawczyni zakończenie sporu
    sądowego poprzez zawarcie ugody sądowej. Na moment złożenia propozycji ugodowej
    Wnioskodawczyni miała wpłacone na rzecz banku ponad (...) PLN (tzn. o około (...) więcej,
    aniżeli bank wypłacił kapitału), a odsetki ustawowe za opóźnienie na jej rzecz wynosiły na
    tamten moment (...) PLN. Łącznie w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia sądowego
    Wnioskodawczyni otrzymałaby ponad (...) PLN (już po rozliczeniu (...) PLN na rzecz banku
    tytułem zwrotu kapitału kredytu). Na mocy ugody wnioskodawczyni otrzymała zatem o
    około (...) PLN mniej, aniżeli otrzymałaby na mocy pozytywnego wyroku sądowego.
    W toku procesu toczącego się przed Sądem Okręgowy w (...) sygn. (...) Strony uzgodniły
    warunki ugody sądowej i zawarty ugodą sądową w dniu (...) 2024 r. Zamiarem Banku i
    Kredytobiorców było polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do
    roszczeń wynikających z umowy kredytowej, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w
    tym zmianę umowy kredytowej w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności
    kredytowej. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt
    udzielony na podstawie umowy kredytowej zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    umowy, tj. (...) 2008 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach określonych w
    ugodzie.
    Na mocy ugody Bank umorzył aktualne zadłużenie Wnioskodawczyni z tytułu umowy
    kredytowej oraz zapłacił jej kwotę (...) PLN wraz z kosztami procesu w kwocie (...) PLN. W
    projekcie ugody nie została wskazana podstawa otrzymania przez Wnioskodawczynię tej
    kwoty, a jedynie stwierdzenie, że Bank ją „wypłaci” (§5 ust. 1 i 5 Ugody).
    W uzupełnieniu sprawy wskazała Pani co następuje.
    Bank wypłacił Pani kwotę (...) złotych polskich. Na moment zawarcia ugody wpłaciła Pani
    na rzecz Banku kwotę (...) złotych polskich.
    Różnica pomiędzy kwotą wypłaconą, a spłaconą wynosiła (...) złotych polskich.
    Doprecyzowując wniosek wyjaśnia Pani, że kwota (...) złotych polskich którą Pani
    otrzymała jest zwrotem środków pieniężnych, które wpłaciła Pani na rzecz Banku w
    wykonaniu nieważnej umowy. Kwota (...) złotych polskich mieści się zatem w kwocie
    wpłacanej przez Panią tytułem spłaty rat kredytu.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem przez Wnioskodawczynię ugody sądowej z dnia (...) 2024 r.,
    mającej na celu zakończenie sporu na tle umowy kredytowej, otrzymana kwota (...) PLN
    oraz (...) PLN tytułem kosztów procesu stanowić będzie dla Wnioskodawczyni przychód i
    czy w związku z tym po stronie Wnioskodawczyni powstanie obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647)
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, w zaistniałym stanie faktycznym kwota (...) zł oraz (...) zł tytułem zwrotu
    kosztów procesu nie będzie stanowiła jej przychodu.
    Na mocy ugody kwestionowane przez Wnioskodawczynię klauzule umowne zostały z
    umowy usunięte, w związku z czym Bank dokonał na rzecz Wnioskodawczyni zwrotu
    nienależnie – bez podstawy prawnej pobranego świadczenia w kwocie (...) zł. Otrzymanie
    kwoty (...) zł nie stanowi dla Wnioskodawczyni żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie
    prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem. Wnioskodawczyni uważa, że
    zwrot przez Bank środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytu
    mieszkaniowego przekazała na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu
    mieszkaniowego nie będzie stanowił dla niej przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni uważa, że nie będzie
    miała obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od zwróconej przez
    Bank kwoty, będącej przedmiotem zapytania.
    Wnioskodawczyni w pełni popiera uzasadnienie prawne wskazane w uzasadnieniu
    interpretacji indywidualnej wydanej w sprawie 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ:
    „Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 z późn. zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Kredyt otrzymany przez Kredytobiorców na podstawie umowy kredytowej wypełnia
    przesłanki zawarte w § 1 ust 1 pkt 1. ust. 2 i ust 5-7 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów
    z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze zm.: dalej: „rozporządzenie”) gdyż kredyt był
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust 25 pkt 1 u.p.d.o.f. tj. wydatki na cele
    mieszkaniowe (na nabycie lokalu mieszkalnego) i miał na celu zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.
    Wskazać należy, iż zgodnie z uzasadnieniem do rozporządzenia za jego wydaniem stoi
    „szczególna potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez
    kredytodawców i kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych,
    które ograniczają negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na
    możliwość terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie
    przez polskich obywateli”. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że: „nie bez znaczenia
    jest fakt ze część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność
    klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych
    lub indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów

    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot budziłoby
    zatem istotne kontrowersje. Ponadto uzyskane przez kredytobiorców umorzenie kredytu
    będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie poprawiającą jej położenie korzyść,
    wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych zmierzające do ułatwienia spłaty
    zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze strony państwa.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r poz. 2647 z późn. zm. dalej, „u.p d.o.f.”):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art 21,52. 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art 14-15, art. 17, ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie (art. 410 w zw. z art
    405 k.c.), nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8
    u.p d.o.f.
    Z uwagi na to. że nie ma możliwości przyporządkowania danego świadczenia do
    jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” o których
    mowa w art. 20 u.p.d o.f). to nie można go uznać za przychód podatkowy, choćby nawet
    odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartego w przepisach art. 11 u.p.d.o f (wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2017 r. sygn.. akt II FSK 164/15).
    Ponadto, u.p.d.o.f określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.) Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy.
    Otrzymanego zwrotu nie można traktować w kategorii przychodu podatkowego w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami
    wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f. ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie
    Kredytobiorców żadne przysporzenie majątkowe.
    Na takim stanowisku stoi również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacjach podatkowych wskazuje że przy nienależnie pobranych świadczeniach, po
    stronie kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu
    otrzymanego zwrotu (interpretacje indywidualne z 28 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4
    O11.243.2023.1 .MN ze wskazanymi tam interpretacjami indywidualnymi oraz z 28
    sierpnia 2023 r. nr 0114- KDIP3-2 4011 607 2023.2.MN)”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.

    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam,
    że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami
    jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzymała Pani od banku w wyniku zawartej
    ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Panią podczas spłaty kredytu hipotecznego to
    jej otrzymanie nie powoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W
    konsekwencji pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    Przechodząc do Pani wątpliwości dotyczących kwestii zwrotu kosztów procesu, wskazuję,
    że stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem

      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez stronę.
    Zwrot kosztów procesu przez bank na Pani rzecz, w ramach zawartej Ugody nie
    spowoduje powstania u Pani przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, zwrócone na Pani rzecz koszty procesu nie będą stanowiły przysporzenia po Pani
    stronie i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ w związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów procesu nie nastąpi realne
    przysporzenie majątkowe. Kwoty te będą stanowiły jedynie zwrot poniesionych wcześniej
    przez Panią wydatków – nie będą więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych otrzymana kwota tytułem kosztów procesu będzie obojętna
    podatkowo.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że zwrot na Pani rzecz kosztów procesu w
    kwocie (...) zł w ramach zawartej z bankiem Ugody, nie spowoduje powstania po Pani
    stronie przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego w
    związku z otrzymaniem od banku w ramach Ugody ww. kwoty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.