Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.702.2024.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-18
Teza: Określenie miejsca świadczenia usługi głównej (dzierżawy światłowodów) oraz usług pomocniczych z nią związanych.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce opodatkowania; usługi-usługi informatyczne; usługi-usługi kompleksowe; usługi-usługi telekomunikacyjne; usługi-usługi związane z nieruchomościami; świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych z nieruchomościami 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28k

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie określenia miejsca świadczenia usługi głównej (dzierżawy
    światłowodów) oraz usług pomocniczych z nią związanych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. S.A. (dalej jako: „Wnioskodawca”) jest podmiotem z siedzibą w Polsce. Wnioskodawca
    jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawca prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych dla innych operatorów.
    Oferta Wnioskodawcy skierowana jest do operatorów sieci telefonii stacjonarnej i
    komórkowej, telewizji kablowych, dostawców Internetu, zarówno krajowych jak i
    zagranicznych podmiotów działających w branży telekomunikacyjnej w tym wszystkich
    operatorów sieci światłowodowych. Wnioskodawca nie świadczy usług na rzecz
    podmiotów niebędących podatnikami. Wnioskodawca zawiera umowy z podatnikami
    posiadającymi siedzibę poza terytorium Polski (dalej jako: „Kontrahenci”). Na podstawie
    wskazanych umów Wnioskodawca świadczy usługi w oparciu o własną sieć
    telekomunikacyjną.
    Przedmiotem rzeczonych umów są usługi dzierżawy światłowodów. Sieć światłowodowa
    Wnioskodawcy składa się z trzech równolegle ułożonych rur kablowych HDPE o średnicy
    40 mm. W każdej z rur może być umieszczone od jednego do kilku kabli światłowodowych,
    gdzie każdy z kabli składa się z wielu włókien światłowodowych. W zależności od
    warunków terenowych, kabel jest podzielony na odcinki od 100 m do 8 km. Poszczególne
    odcinki kabla są ze sobą łączone za pomocą spawów wykonanych w specjalnych mufach,
    które z kolei są umieszczone w studniach lub zasobnikach. Wnioskodawca posiada prawo
    własności do rurociągu, kabli, studni i zasobników oraz uzyskał prawo do umieszczenia
    sieci składającej się z powyższych elementów w działkach, gdzie sieć została wybudowana.
    Samo włókno światłowodowe bądź para włókien nie może samoistnie stanowić
    przedmiotu własności. Do tego aby stać się właścicielem pary włókien niezbędne jest
    oświadczenie o ustanowieniu odrębnej własności włókna w formie aktu notarialnego.
    Na całej sieci światłowodowej w odległości od 50 km do 100 km umieszczone są obiekty
    kolokacyjne. Obiekty kolokacyjne to kontenery telekomunikacyjne lub specjalnie
    zaadaptowane pomieszczenia wyposażone w systemy zasilania gwarantowanego,
    chłodzenia, kontroli dostępu, monitoringu i inne systemy pomocnicze oraz do których
    doprowadzona jest sieć światłowodowa. Obiekty kolokacyjne służą do instalacji urządzeń
    telekomunikacyjnych. Podłączenie urządzeń telekomunikacyjnych do światłowodów
    możliwe jest tylko w specjalnie przygotowanych do tego miejscach - punktach odbioru
    usługi. Takimi punktami są np. obiekty kolokacyjne lub specjalnie uzgodnione i
    wybudowane przyłącza światłowodowe.
    Usługa dzierżawy włókien polega na umożliwieniu korzystania z jednego lub więcej
    włókien światłowodach. Możliwość korzystania z włókna światłowodowego oznacza
    możliwość podłączenia przez Kontrahenta własnego urządzenia telekomunikacyjnego we
    wskazanym miejscu tzn. punkcie odbioru usługi. Urządzania telekomunikacyjne dzięki
    podłączeniu do światłowodu mogą realizować łączność długodystansową przez transmisję
    sygnałów laserowych przez włókna światłowodowe. Usługę dzierżawy włókien
    światłowodowych definiuje typ włókna, liczba włókien, długość włókien, tłumienie oraz

    punkty odbioru. Opcjonalnie jako parametr podawana jest również trasa przebiegu kabla,
    w którym umieszczony jest dany światłowód. Typowa długość dzierżawionej linii
    światłowodowej waha się od kilku do kilkuset kilometrów.
    Kontrahent może korzystać z włókien do prowadzenia własnej działalności, ale nie może
    ich modyfikować (włókna są częścią kabla, który w całości należy do Wnioskodawcy). Jeżeli
    w czasie trwania usługi, włókno światłowodowe zostanie uszkodzone np. przez prace
    ziemne, które uszkodzą, rurociąg, zainstalowany w nim kabel oraz włókno światłowodowe
    to Wnioskodawca odpowiada za naprawę powstałego uszkodzenia i przywraca przedmiot
    dzierżawy do stanu umożliwiającego wykorzystanie go do działalności telekomunikacyjnej.
    W przypadku roszczeń zgłaszanych przez właścicieli działek w których umieszczona jest
    sieć światłowodowa, Wnioskodawca odpowiada w całości za zachowanie ciągłości
    infrastruktury, dokonanie przebudów, modyfikacji z usunięciem sieci z danej działki
    włącznie.
    Usługa dzierżawy światłowodu umożliwia Kontrahentowi transmisję sygnału między
    urządzeniami telekomunikacyjnymi. Jak wskazano powyżej, na postawie umów zawartych
    z Kontrahentami Wnioskodawca zapewnia również utrzymanie (zapewnienie sprawności)
    pracy infrastruktury służącej do świadczenia usług.
    Ze specyfiki świadczonych przez Wnioskodawcę usług wynika, że nie mają one wpływu na
    zmianę prawnego lub fizycznego stanu sieci światłowodowych. W takim sensie
    nieruchomość po, której przebiegają światłowody nie jest elementem centralnym
    świadczonych przez Wnioskodawcę usług.
    Infrastruktura służąca do wykonywania wskazanych usług nie jest przeznaczona do
    wyłącznego użytku danego Kontrahenta. Korzystając z możliwości pojedynczego kabla
    światłowodowego, Wnioskodawca świadczy usługi dzierżawy włókien dla wielu klientów
    jednocześnie.

## Pytanie

Czy miejsce świadczenia wskazanej w stanie faktycznym usługi głównej (dzierżawy
    światłowodów) oraz usług pomocniczych nierozerwalnie związanych z usługą główną na
    rzecz podatników należy ustalić zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy ustalenia miejsca świadczenia wskazanych w stanie faktycznym
    usług należy dokonywać zgodnie z art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT.
    Jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 361, dalej jako: „Ustawa o VAT”), opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    W tym miejscu należy zaakcentować, iż z przywołanego powyżej art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT,
    wynika zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem
    świadczenia usług jest terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT. Stosownie
    do art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT przez terytorium kraju rozumie się terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a).
    Z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT dla prawidłowego opodatkowania dane
    transakcji kluczowe jest ustalenie miejsca jej świadczenia, które z kolei determinuje
    miejsce jej opodatkowania. Zasady dotyczące ustalania miejsca opodatkowania usług
    zostały uregulowane z rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”.

    Zgodnie z art. 28a Ustawy o VAT, na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
    1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
    2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
      za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art.
      5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego
      rzecz usług.
    Powyższa definicja podatnika znajduje zastosowanie jedynie na potrzeby ustalenia
    miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według przywołanej regulacji jest osoba
    wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu
    do definicji działalności gospodarczej, ustalonej w art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT. Za
    podatników są uznawane ponadto podmioty wykonujące działalność gospodarczą,
    zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólną zasadę określania miejsca świadczenia przy świadczeniu usług zawiera art. 28b
    ust. 1 Ustawy o VAT zgodnie, z którym miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast w myśl art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jak wynika z przywołanych przepisów, miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika
    działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą
    posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na
    rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się
    w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej
    siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia
    usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania
    lub zwykłe miejsce pobytu.
    Zgodnie z kolei z art. 28e Ustawy o VAT, będącym wyjątkiem od powyższej zasady
    generalnej, miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
    rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim
    lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone
    do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług
    związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi
    architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana
    nieruchomość.
    Jak stanowi art. 13b Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L 77 z 23.03.2011, str. 1, z
    późn. zm.; dalej jako: „Rozporządzenie 282/2011”) - do celów stosowania Dyrektywy 2006
    /112/WE za „nieruchomość” uznaje się:

    a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która może
      stać się przedmiotem własności i posiadania;
    b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim osadzone
      powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób zdemontować
      lub przenieść;
    c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji, bez
      którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy, schody i
      windy;
    d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub konstrukcji,
      które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 - usługi związane z nieruchomościami, o
    których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują jedynie te usługi, które mają
    wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające
    wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
    a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
      usług;
    b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
      na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Mając na uwadze treść powyższych przepisów należy zaakcentować, iż art. 28e Ustawy o
    VAT znajduje zastosowanie w odniesieniu do świadczenia tylko tych usług, które pozostają
    w wystarczająco bezpośrednim związku z nieruchomością. Tak dzieje się w szczególności
    gdy nieruchomość stanowi centralny i nieodzowny element danego świadczenia.
    W myśl art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1, z późn. zm.,
    dalej jako: „Dyrektywa 2006/112/WE”), przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT jest
    każda pojedyncza transakcja. Czasami jednak poszczególne transakcje są tak ze sobą
    związane (tzw. zespół świadczeń i czynności), że nie jest jasne, czy należy je jeszcze
    kwalifikować jako pojedyncze, niezależne transakcje. Jednak, w pewnych okolicznościach
    formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie należy uważać za
    jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne.
    Z takimi sytuacjami mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy jedno lub kilka
    świadczeń należy uznać za świadczenie główne, natomiast pozostałe za świadczenia
    dodatkowe, traktowane z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne, ale
    przede wszystkim wówczas, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie
    czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
    obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny.
    Koncepcja świadczeń złożonych (kompleksowych) została wypracowana w orzecznictwie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE”). Przykładowo wyroki TSUE
    z dnia 10 listopada 2016 r., Pavlína Baštová, w sprawie C-432/15, EU: C: 2016:855, z dnia
    27 września 2012 r., Field Fisher Waterhouse LLP, w sprawie C-392/11, EU:C:2012:597.
    Bogate orzecznictwo TSUE dostarcza wskazówek w zakresie sposobu traktowania
    świadczeń na gruncie przepisów dotyczących podatku VAT.
    Z przywołanych wyroków wynika, iż co do zasady dla celów podatku VAT, każde
    świadczenie powinno być uznawane jako odrębne i niezależne - co było wielokrotnie
    podkreślane przez orzecznictwo TSUE. W tym względzie z orzecznictwa TSUE wynika, że w
    przypadku, gdy transakcja składa się z szeregu elementów i czynności, należy brać pod
    uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, czy do
    celów VAT transakcja ta prowadzi do dwóch lub więcej odrębnych świadczeń, czy do

    jednego świadczenia. Powyższe oznacza, że dla celów podatkowych każde świadczenie
    należy poddać odrębnej analizie.
    Jak już wcześniej wspomniano, transakcji złożonej z jednego świadczenia w aspekcie
    gospodarczym nie należy sztucznie rozdzielać. Dlatego właśnie jedno świadczenie ma
    miejsce, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez
    podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą jedno
    nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Tym samym podstawową cechą jednego świadczenia złożonego jest jego nierozerwalność.
    Wszystkie poszczególne czynności składające się na to świadczenie tworzą jedność w
    związku z czym są postrzegane jako pojedyncze świadczenie. Na istnienie jednego
    świadczenia złożonego wskazuje również niemożliwość dostępności poszczególnych
    świadczeń niezależnie od siebie - por. wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2013 r., Město
    Žamberk, C-18/12.
    Z kolei w sytuacji gdy świadczenia są dostępne niezależnie od siebie, wówczas, jak
    wskazuje orzecznictwo TSUE istnieje kilka odrębnych świadczeń zgodnie z ustawą o VAT.
    Ponadto, kolejną cechą świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest
    jednolity cel gospodarczy transakcji. Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną
    (kompleksową), powinna składać się z kombinacji różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element
    usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest
    zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi
    głównej bez usługi pomocniczej. Oznacza to, że z ekonomicznego punktu widzenia usługi
    nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną
    usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład
    świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej. W wyroku z dnia
    27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Vorzekeringen, TSUE wskazał, że po
    pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być
    uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego
    świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie
    zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do
    czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza
    konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. Podobnie
    jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez
    podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle
    związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie
    gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Jak wynika ze stanu faktycznego Wnioskodawca zawiera umowy z podatnikami
    posiadającymi siedzibę poza terytorium Polski. Na podstawie wskazanych umów
    Wnioskodawca świadczy usługi dzierżawy światłowodów. Przedmiotowa usługa dzierżawy
    polega na umożliwieniu korzystania z jednego lub więcej włókien światłowodach.
    Możliwość korzystania z włókna światłowodowego oznacza możliwość podłączenia przez
    klienta własnego urządzenia telekomunikacyjnego we wskazanym miejscu tzn. punkcie
    odbioru usługi. Urządzania telekomunikacyjne dzięki podłączeniu do światłowodu mogą
    Kontrahent może korzystać z włókien do prowadzenia własnej działalności, ale nie może
    ich modyfikować (włókna są częścią kabla, który w całości należy do Wnioskodawcy). Jeżeli
    w czasie trwania usługi, włókno światłowodowe zostanie uszkodzone np. przez prace
    ziemne, które uszkodzą, rurociąg, zainstalowany w nim kabel oraz włókno światłowodowe
    to Wnioskodawca odpowiada za naprawę powstałego uszkodzenia i przywraca przedmiot

    dzierżawy do stanu umożliwiającego wykorzystanie go do działalności telekomunikacyjnej.
    W przypadku roszczeń zgłaszanych przez właścicieli działek w których umieszczona jest
    sieć światłowodowa, Wnioskodawca odpowiada w całości za zachowanie ciągłości
    infrastruktury, dokonanie przebudów, modyfikacji z usunięciem sieci z danej działki
    włącznie.
    Usługa dzierżawy światłowodu umożliwia Kontrahentowi transmisję sygnału między
    urządzeniami telekomunikacyjnymi. Jak wskazano powyżej, na postawie umów zawartych
    z Kontrahentami Wnioskodawca zapewnia również utrzymanie (zapewnienie sprawności)
    pracy infrastruktury służącej do świadczenia usług.
    Ze specyfiki świadczonych przez Wnioskodawcę usług wynika, że nie mają one wpływu na
    zmianę prawnego lub fizycznego stanu sieci światłowodowych. W takim sensie
    nieruchomość po, której przebiegają światłowody nie jest elementem centralnym
    świadczonych przez Wnioskodawcę usług.
    Infrastruktura służąca do wykonywania wskazanych usług nie jest przeznaczona do
    wyłącznego użytku danego Kontrahenta. Korzystając z możliwości pojedynczego kabla
    światłowodowego, Wnioskodawca świadczy usługi dzierżawy włókien dla wielu klientów
    jednocześnie.
    Celem świadczonych przez Wnioskodawcę usług jest zapewnienie możliwości realizacji
    łączności długodystansowej przez transmisję sygnałów laserowych przez włókna
    światłowodowe. Ponadto na postawie umów zawartych z Kontrahentami Wnioskodawca
    zapewnia również utrzymanie (zapewnienie sprawności) pracy infrastruktury służącej do
    świadczenia usług.
    Mając na uwadze, iż celem świadczonych przez Wnioskodawcę usług jest umożliwienie
    transmisji sygnału między urządzeniami telekomunikacyjnymi - a poszczególne czynności
    służą realizacji tego celu, świadczone przez Wnioskodawcę czynności stanowią usługę o
    charakterze kompleksowym. Co istotne elementem dominującym tej usługi jest dzierżawa
    włókien światłowodowych przez Kontrahenta.
    Mając na uwadze poczynione ustalenia należy wskazać, iż świadczone przez
    Wnioskodawcę usługi kompleksowe, w skład których wchodzą usługi dzierżawy
    światłowodów i usługi powiązane, nie stanowią usług związanych z nieruchomościami w
    rozumieniu art. 28e Ustawy o VAT. Rzeczone usługi nie odnoszą się bowiem do konkretnie
    określonej nieruchomości.
    Zauważmy bowiem, iż celem świadczonych przez Wnioskodawcę usług jest umożliwienie
    transmisji sygnału między urządzeniami telekomunikacyjnymi. Ponadto ze specyfiki
    świadczonych usług wynika, że nie mają one wpływu na zmianę prawnego lub fizycznego
    stanu danej nieruchomości.
    W konsekwencji powyższego nieruchomość nie jest centralnym elementem świadczonych
    usług. Tym samym rzeczonych usług nie można zakwalifikować jako usług związanych z
    nieruchomością. Co ważne w niniejszej sprawie dzierżawione światłowody są
    współdzielone przez danego Kontrahenta z innymi podmiotami. Powyższe powoduje, iż w
    rozpatrywanym stanie faktycznym nie można mówić o dzierżawie nieruchomości. Z
    punktu widzenia Kontrahenta istotna jest możliwość transmisji sygnału między
    urządzeniami telekomunikacyjnymi, a nie sama nieruchomość, na której znajdują się
    światłowody.
    Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku świadczenie
    kompleksowe, polegające na świadczeniu dzierżawy światłowodów i usług powiązanych
    nie jest związane z nieruchomością. Zatem w rozpatrywanym stanie faktycznym, miejsce
    świadczenia, a tym samym miejsce opodatkowania przedmiotowych usług należy ustalić
    na podstawie art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Zgodnie z art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    W myśl art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady usługa świadczona na
    rzecz podatnika, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,
    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby
    działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu
    niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest
    świadczona.
    Od powyższej zasady ustawodawca przewidział szereg wyjątków, wskazując m.in.
    szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług związanych m.in. z
    nieruchomościami.
    I tak zgodnie z art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Wskazany przepis stanowi implementację przepisu art. 47 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej z
    dnia 28 listopada 2006 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1), zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
      hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w
      miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
      nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest
      miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1 ze zm.) -
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 - pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił,
    na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:

      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
      może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
      osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
      zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub
      konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna,
      dachy, schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
      konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
      lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
      składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
      świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
      mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jednocześnie w art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych
    usług, które należy uznać za związane z nieruchomościami, czyli usług objętych zakresem
    stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE. Co więcej w art. 31a ust. 3 rozporządzenia 282
    /2011 zawarto wykaz przykładowych usług, których nie należy traktować jako usług
    związanych z nieruchomościami, czyli usług nieobjętych zakresem stosowania art. 47
    dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności:
      a) opracowanie planów budynku lub jego części przeznaczonych na określoną
        działkę, bez względu na to, czy budynek został wzniesiony;
      b) świadczenie usług nadzoru budowlanego lub ochrony na miejscu;
      c) wznoszenie budynku na terenie oraz prace budowlane i rozbiórkowe dotyczące
        budynku lub jego części;
      d) budowę stałych struktur na terenie, jak również prace budowlane i rozbiórkowe
        dotyczące stałych struktur, takich jak systemy rurociągów gazowych, wodnych,
        kanalizacyjnych i podobnych;
      e) prace terenowe, łącznie z usługami rolniczymi, takimi jak orka, siew, nawadnianie i
        nawożenie;
      f) badanie i ocenę ryzyka dla nieruchomości i jej stanu;
      g) szacowanie wartości nieruchomości, łącznie z przypadkami, kiedy taka usługa jest
        wymagana na potrzeby ubezpieczenia, w celu ustalenia wartości nieruchomości
        jako zabezpieczenia kredytu lub w celu oszacowania ryzyka i strat w przypadku
        sporów;
      h) wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c),
        łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
        nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę;

      i) świadczenie usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o
        podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do
        użytku jako kempingi, łącznie z prawem do przebywania w określonym miejscu
        na podstawie praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie i
        podobnych;
      j) przyznanie lub przeniesienie praw innych niż objęte lit. h) oraz i) do wykorzystania
        nieruchomości w całości lub w części, łącznie z zezwoleniem na korzystanie z
        części nieruchomości, np. udzielanie pozwoleń na połów lub polowanie,
        przyznawanie dostępu do poczekalni w portach lotniczych lub korzystanie z
        infrastruktury, za którą pobiera się opłaty, takiej jak most lub tunel;
      k) utrzymanie, remont i naprawę budynku lub jego części, łącznie z takimi pracami
        jak sprzątanie, układanie płytek, tapetowanie i układanie parkietu;
      l) utrzymanie, remont i naprawę stałych struktur, takich jak systemy rurociągów
        gazowych, wodnych, kanalizacyjnych i podobnych;
      m) instalację lub montaż maszyn lub sprzętu, które po zainstalowaniu lub
        zamontowaniu są uznane za nieruchomość;
      n) utrzymanie i naprawę oraz kontrolę maszyn lub sprzętu, jak również nadzór nad
        maszynami lub sprzętem, jeżeli maszyny lub sprzęt są uznane za nieruchomość;
      o) zarządzanie nieruchomościami inne niż zarządzanie portfelem inwestycji w
        nieruchomości objęte ust. 3 lit. g), obejmujące obsługę nieruchomości
        komercyjnej, przemysłowej lub mieszkalnej przez właściciela nieruchomości lub
        na jego rzecz;
      p) pośrednictwo w sprzedaży, dzierżawie lub wynajmie nieruchomości oraz
        ustanowieniu lub przeniesieniu określonych udziałów w nieruchomościach lub
        praw rzeczowych dotyczących nieruchomości (bez względu na to, czy są one
        traktowane jako majątek rzeczowy, czy nie), inne niż pośrednictwo objęte ust. 3
        lit. d);
      q) usługi prawne związane z przeniesieniem tytułu do nieruchomości,
        ustanowieniem lub przeniesieniem określonych udziałów w nieruchomościach
        lub praw rzeczowych dotyczących nieruchomości (bez względu na to, czy są one
        traktowane tak jak rzeczy), takie jak czynności notarialne lub sporządzanie umów
        kupna lub sprzedaży nieruchomości, nawet jeżeli transakcja, w wyniku której
        dochodzi do zmiany stanu prawnego nieruchomości, nie zostaje przeprowadzona.
    W art. 31a ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 zdefiniowano katalog
    przesłanek negatywnych tj. usług które nie są uznawane za związane z nieruchomościami:
      a) opracowania planów budynku lub jego części, jeżeli nie są one przeznaczone na
        określoną działkę;
      b) przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
        nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę;
      c) świadczenia usług reklamowych, nawet jeżeli wiąże się to z wykorzystaniem
        nieruchomości;
      d) pośrednictwa w świadczeniu usług zakwaterowania hotelowego lub sektorach o
        podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do
        użytku jako kempingi, jeżeli pośrednik działa w imieniu i na rzecz osoby trzeciej;
      e) udostępniania miejsca na stoisko podczas targów lub wystaw, łącznie z innymi
        powiązanymi usługami umożliwiającymi wystawcy przedstawienie towarów,
        takimi jak projekt stoiska, transport i przechowywanie towarów, udostępnianie
        maszyn, okablowanie, ubezpieczenie i reklama;

      f) instalacji lub montażu maszyn lub sprzętu, utrzymania i naprawy oraz kontroli
        maszyn lub sprzętu, jak również nadzoru nad maszynami lub sprzętem, które nie
        są lub nie stają się częścią nieruchomości;
      g) zarządzania portfelem inwestycji w nieruchomości;
      h) usług prawnych powiązanych z umowami, innych niż objęte ust. 2 lit. q), łącznie z
        doradztwem dotyczącym warunków umowy dotyczącej przeniesienia
        nieruchomości lub wykonania takiej umowy lub też udowodnienia istnienia takiej
        umowy, jeżeli takie usługi nie dotyczą przeniesienia tytułu do nieruchomości.
    Zgodnie z art. 28k ustawy:
      Miejscem świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług
      elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w
      którym podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
      miejsce pobytu.
    W myśl art. 2 pkt 25a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach telekomunikacyjnych - rozumie
      się przez to usługi dotyczące transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów
      i dźwięków lub wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub
      za pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym związane z nimi
      przeniesienie lub cesję praw do użytkowania środków dla zapewniania takiej
      transmisji, emisji i odbioru, wraz z zapewnieniem dostępu do ogólnoświatowych
      sieci informacyjnych, z uwzględnieniem art. 6a rozporządzenia wykonawczego Rady
      (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do
      dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
      dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej
      „rozporządzeniem 282/2011”.
    W myśl art. 6a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi telekomunikacyjne w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE
      obejmują w szczególności następujące usługi:
      a) usługi telefonii stacjonarnej i komórkowej służące do przesyłania i przełączania
      komunikacji głosowej, danych i obrazu, łącznie z usługami telefonicznymi
      obejmującymi element obrazu, nazywane inaczej usługami wideotelefonicznymi;
      b) usługi telefoniczne świadczone przez internet, łącznie z usługami telefonii
      internetowej (VoIP);
      c) poczta głosowa, oczekiwanie na połączenie, przekazywanie połączenia,
      identyfikacja dzwoniącego, telekonferencja i inne usługi obsługiwania połączeń;
      d) usługi przywoływania;
      e) usługi „audiotekst”;
      f) faks, telegraf i teleks;
      g) dostęp do internetu i stron World Wide Web;
      h) prywatne połączenia sieciowe oddające łącza telekomunikacyjne do wyłącznego
      użytku usługobiorcy.
    Zgodnie z art. 6a ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi telekomunikacyjne w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE nie
      obejmują następujących usług:
      a) usług świadczonych drogą elektroniczną;

      b) usług nadawczych radiowych i telewizyjnych (dalej zwanych „usługami
      nadawczymi”).
    Rozwiązania wprowadzone powyższym rozporządzeniem 282/2011 mają na celu
    doprowadzić w całej Unii Europejskiej do wspólnej wykładni i spójnego stosowania
    przepisu szczególnego, jakim jest art. 47 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo podmiotem z
    siedzibą w Polsce, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług
    telekomunikacyjnych dla innych operatorów. Jesteście Państwo zarejestrowani jako
    czynny podatnik VAT. Zawieracie Państwo umowy z podatnikami posiadającymi siedzibę
    poza terytorium Polski (Kontrahenci). Nie świadczycie Państwo usług na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami.
    Przedmiotem zawieranych umów są usługi dzierżawy światłowodów. Państwa sieć
    światłowodowa składa się z trzech równolegle ułożonych rur kablowych HDPE o średnicy
    40 mm. W każdej z rur może być umieszczone od jednego do kilku kabli światłowodowych,
    gdzie każdy z kabli składa się z wielu włókien światłowodowych. W zależności od
    warunków terenowych, kabel jest podzielony na odcinki od 100 m do 8 km. Poszczególne
    odcinki kabla są ze sobą łączone za pomocą spawów wykonanych w specjalnych mufach,
    które z kolei są umieszczone w studniach lub zasobnikach. Posiadacie Państwo prawo
    własności do rurociągu, kabli, studni i zasobników oraz uzyskaliście prawo do
    umieszczenia sieci składającej się z powyższych elementów w działkach, gdzie sieć została
    wybudowana. Samo włókno światłowodowe bądź para włókien nie może samoistnie
    stanowić przedmiotu własności, aby stać się właścicielem pary włókien niezbędne jest
    oświadczenie o ustanowieniu odrębnej własności włókna w formie aktu notarialnego. Na
    całej sieci światłowodowej w odległości od 50 km do 100 km umieszczone są obiekty
    kolokacyjne. Obiekty kolokacyjne to kontenery telekomunikacyjne lub specjalnie
    zaadaptowane pomieszczenia wyposażone w systemy zasilania gwarantowanego,
    chłodzenia, kontroli dostępu, monitoringu i inne systemy pomocnicze oraz do których
    doprowadzona jest sieć światłowodowa. Obiekty kolokacyjne służą do instalacji urządzeń
    telekomunikacyjnych. Podłączenie urządzeń telekomunikacyjnych do światłowodów
    możliwe jest tylko w specjalnie przygotowanych do tego miejscach - punktach odbioru
    usługi. Takimi punktami są np. obiekty kolokacyjne lub specjalnie uzgodnione i
    wybudowane przyłącza światłowodowe.
    Usługa dzierżawy włókien polega na umożliwieniu korzystania z jednego lub więcej
    włókien światłowodach. Możliwość korzystania z włókna światłowodowego oznacza
    możliwość podłączenia przez Kontrahenta własnego urządzenia telekomunikacyjnego we
    wskazanym miejscu tzn. punkcie odbioru usługi. Urządzania telekomunikacyjne dzięki
    podłączeniu do światłowodu mogą realizować łączność długodystansową przez transmisję
    sygnałów laserowych przez włókna światłowodowe. Usługę dzierżawy włókien
    światłowodowych definiuje typ włókna, liczba włókien, długość włókien, tłumienie oraz
    punkty odbioru. Opcjonalnie jako parametr podawana jest również trasa przebiegu kabla,
    w którym umieszczony jest dany światłowód. Typowa długość dzierżawionej linii
    światłowodowej waha się od kilku do kilkuset kilometrów.
    Państwa Kontrahent może korzystać z włókien do prowadzenia własnej działalności, ale
    nie może ich modyfikować (włókna są częścią kabla, który w całości należy do Spółki).
    Jeżeli w czasie trwania usługi, włókno światłowodowe zostanie uszkodzone np. przez prace
    ziemne, które uszkodzą rurociąg, zainstalowany w nim kabel oraz włókno światłowodowe
    to Spółka odpowiada za naprawę powstałego uszkodzenia i przywraca przedmiot
    dzierżawy do stanu umożliwiającego wykorzystanie go do działalności telekomunikacyjnej.
    W przypadku roszczeń zgłaszanych przez właścicieli działek w których umieszczona jest
    sieć światłowodowa, odpowiadacie Państwo w całości za zachowanie ciągłości
    infrastruktury, dokonanie przebudów, modyfikacji, wraz z usunięciem sieci z danej działki
    włącznie. Usługa dzierżawy światłowodu umożliwia Kontrahentowi transmisję sygnału

    między urządzeniami telekomunikacyjnymi. Na postawie umów zawartych z
    Kontrahentami zapewniacie Państwo również utrzymanie (zapewnienie sprawności) pracy
    infrastruktury służącej do świadczenia usług.
    Ze specyfiki świadczonych przez Państwa usług wynika, że nie mają one wpływu na
    zmianę prawnego lub fizycznego stanu sieci światłowodowych. W takim sensie
    nieruchomość po której przebiegają światłowody nie jest elementem centralnym
    świadczonych usług. Infrastruktura służąca do wykonywania wskazanych usług nie jest
    przeznaczona do wyłącznego użytku danego Kontrahenta. Korzystając z możliwości
    pojedynczego kabla światłowodowego, świadczycie Państwo usługi dzierżawy włókien dla
    wielu klientów jednocześnie.
    W związku z tak przedstawionym stanem sprawy, powzięli Państwo wątpliwość, czy
    miejsce świadczenia wykonywanej przez Państwa usługi głównej (dzierżawy
    światłowodów) oraz usług pomocniczych związanych z tą usługą, należy ustalić zgodnie z
    art. 28b ust. 1 ustawy VAT.
    Wskazać w tym miejscu należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu
    widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów
    podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone
    dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową,
    obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności
    wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej,
    zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla
    traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości UE, w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej
    Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347, str. 1 z późn. zm.). W szczególności w wyroku w sprawie C-
    349/96 Card Protection Plan Ltd., Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno
    być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa
    lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla
    celów podatku od wartości dodanej.
    Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się
    ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na usługę złożoną
    składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego
    celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia
    pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu
    samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi
    zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej
    wówczas, gdy cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę
    główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.
    Z wniosku wynika, że istotą świadczonych przez Państwa usług jest umożliwienie
    Kontrahentowi transmisji sygnału pomiędzy urządzeniami telekomunikacyjnymi. W tym
    celu umożliwiacie Państwo korzystanie z jednego lub więcej włókien światłowodowych,
    znajdujących się w kablu, podzielonym na odcinki od 100 m do 8 km. Na całej powstałej w
    ten sposób sieci światłowodowej, w odległości od 50 do 100 km, umieszczone są obiekty
    kolokacyjne, czyli kontenery telekomunikacyjne lub specjalnie zaadaptowane
    pomieszczenia, które służą do instalacji urządzeń telekomunikacyjnych. Świadczona przez
    Państwa usługa dzierżawy światłowodu pozwala Kontrahentowi na transmisję sygnału
    między urządzeniami telekomunikacyjnymi. Spółka odpowiada w całości za zachowanie

    ciągłości infrastruktury oraz dokonywanie jej przebudowy lub modyfikacji, zapewniacie
    Państwo także utrzymanie (zapewnienie sprawności) pracy infrastruktury.
    Skoro zasadniczym celem wykonywanych usług jest umożliwienie Kontrahentowi
    transmisji sygnału pomiędzy urządzeniami telekomunikacyjnymi, za pomocą
    wydzierżawionej przez Państwa na rzecz Kontrahenta sieci światłowodowej, a
    poszczególne czynności przyczyniają się do prawidłowego realizowania usługi
    podstawowej, to opisane powyżej świadczenia stanowią łącznie usługę kompleksową,
    składającą się z różnych czynności. Tym samym świadczone przez Państwa usługi
    dzierżawy światłowodów i usługi pomocnicze, nierozerwalnie powiązane z usługą główną,
    stanowią usługę kompleksową, gdzie elementem dominującym jest usługa dzierżawy
    światłowodów.
    Odnosząc się do miejsca świadczenia i opodatkowania usług będących przedmiotem
    Państwa wniosku w pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 28e ustawy jest
    przepisem szczególnym, którego zakres nie może być interpretowany rozszerzająco. Z
    orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wynika, że aby świadczenie usług
    mogło zostać uznane za związane z nieruchomością w rozumieniu tego przepisu,
    konieczne jest, by świadczenie to było związane z wyraźnie określoną nieruchomością i by
    sama nieruchomość stanowiła przedmiot owego świadczenia. Tak jest w szczególności
    wówczas, gdy wyraźnie określoną nieruchomość należy uznać za konstytutywny element
    świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia
    (zob. podobnie wyrok z dnia 27 czerwca 2013 r., RR Donnelley Global Turnkey Solutions
    Poland, C-155/12, EU:C:2013:434, pkt 34, 35).
    Jak sami Państwo wskazali we wniosku, ze specyfiki świadczonych przez Państwa usług
    wynika, że nie mają one wpływu na zmianę prawnego lub fizycznego stanu sieci
    światłowodowych, a nieruchomość, po której przebiegają światłowody nie jest elementem
    centralnym świadczonych usług. Infrastruktura służąca do wykonywania wskazanych
    usług nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku danego Kontrahenta. Korzystając z
    możliwości pojedynczego kabla światłowodowego świadczycie Państwo usługi dzierżawy
    włókien dla wielu klientów jednocześnie. Z charakteru usług dzierżawy światłowodów
    wynika, że co do zasady polegają one na współdzieleniu przestrzeni i zapewnieniu
    Kontrahentowi możliwości realizowania łączności długodystansowej poprzez transmisję
    sygnałów, a nie wykorzystywaniu konkretnej nieruchomości. Sieć światłowodowa może
    przebiegać przez wiele nieruchomości i nie być bezpośrednio związana z żadną z nich.
    Tym samym świadczone przez Państwa usługi nie pozostają w wystraczająco
    bezpośrednim związku z nieruchomością, a zatem w kwestii określenia miejsca
    świadczenia nie znajdzie zastosowania art. 28e ustawy.
    Ponadto świadczona przez Państwa usługa kompleksowa, w skład której wchodzą usługi
    dzierżawy światłowodów oraz usługi z nimi związane, odpowiada definicji usługi
    telekomunikacyjnej, zawartej w art. 2 pkt 25a ustawy. Istotą usługi ma być bowiem
    udostępnienie łącza światłowodowego, czyli zapewnienie warunków technicznych
    realizacji łączności długodystansowej przez transmisję sygnałów laserowych. Świadczoną
    usługę definiuje typ włókna światłowodowego, liczba i długość włókien, tłumienie, punkty
    odbioru, a opcjonalnie również trasa przebiegu kabla.
    Opisana przez Państwa usługa będzie również lokowała się w katalogu usług
    telekomunikacyjnych, wymienionym w art. 6a ust. 1 rozporządzenia 282/2011. Zauważyć
    przy tym należy, że nie jest to katalog o charakterze zamkniętym, na co wskazuje zwrot „w
    szczególności”, zastosowany przed enumeratywnym wyliczeniem tych usług
    telekomunikacyjnych.
    Co istotne, we wniosku wskazali Państwo, że nie będziecie świadczyć usług na rzecz
    podmiotów niebędących podatnikami, zatem w niniejszej sprawie nie znajdzie
    zastosowania również art. 28k ustawy. Państwa Kontrahenci są podatnikami
    posiadającymi siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, zatem -
    zakładając, że Kontrahenci nie posiadają stałego miejsca prowadzenia działalności w

    innym kraju niż kraj ich siedziby - miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania usługi
    głównej (dzierżawy światłowodów) i usług pomocniczych do niej należy ustalić na
    podstawie art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym miejscem usługi nie będzie terytorium
    Polski, ale miejsce gdzie Państwa Kontrahent (usługobiorca) posiada siedzibę działalności
    gospodarczej.
    Podsumowując, Państwa stanowisko, że miejsce świadczenia usługi głównej (dzierżawy
    światłowodów) oraz usług pomocniczych, nierozerwalnie związanych z usługą główną, na
    rzecz podatników należy ustalić zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.