Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.283.2024.7.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Ustalenie, czy opisane we wniosku przyszłe wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora energii z tytułu zapłaty roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu Ryczałtem, w myśl art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna; podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek dochodowy; podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek – CIT estoński; ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów spółek kapitałowych-Ukryte zyski
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6b-Oddział 3-art. 28m-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 maja 2024 r., wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej,
    dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy opisane
    we wniosku przyszłe wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora energii z tytułu zapłaty
    roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody stanowią wydatki niezwiązane z
    działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu Ryczałtem, w myśl art. 28m ust. 1
    pkt 3 ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

P. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką prawa handlowego
    (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) z siedzibą w (...).
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”),
    którego rok podatkowy trwa od 1 stycznia do 31 grudnia. Wnioskodawca jest także
    czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca, złożywszy stosowne zawiadomienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego od
    1 lutego 2022 r. podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek (dalej: „Ryczałt”).
    Spółka prowadzi swoją działalność gospodarczą, w ramach której zajmuje się produkcją
    (...), a także sprzedażą hurtową farb oraz lakierów.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka współpracuje z (...) handlowych obejmującym
    polskich oraz zagranicznych producentów (...) oraz narzędzi.
    Spółka posiada (...) oddziałów na terenie Polski w ramach, których realizuje prowadzoną
    przez siebie działalność.
    Wnioskodawca w celu rozszerzenia swojej działalności gospodarczej wybudował farmę
    wiatrową „...” (dalej: „Farma wiatrowa”), w ramach której zajmuje się sprzedażą energii
    elektrycznej.
    W tym zakresie Wnioskodawca otrzymał od podmiotu zajmującego się dystrybucją energii
    elektrycznej (dalej: „Dystrybutor energii”) ofertę sprzedaży energii elektrycznej (dalej:
    „Oferta”).
    Przedmiotem Oferty był zakup przez Dystrybutora energii całej energii elektrycznej
    wytworzonej przez Wnioskodawcę z odnawialnych źródeł energii (dalej: „OZE”),
    wspomnianej Farmy wiatrowej.
    W ofercie wskazano m.in. proponowaną cenę sprzedaży wytworzonej energii elektrycznej,
    czas obowiązywania umowy, planowany wolumen roczny [MWh] oraz rodzaj źródła OZE.
    Formularz umowy sprzedaży energii elektrycznej (dalej: „Umowa”) został załączony do
    oferty i stanowił jej integralną część. W Ofercie zastrzeżono, że przyjęcie/akceptacja Oferty
    jest równoznaczna z zawarciem przez adresata Oferty Umowy według treści formularza
    załączonego do Oferty.
    Po dokonaniu akceptacji Oferty, Wnioskodawca był zobowiązany do podpisania z
    Dystrybutorem energii formularza Umowy, co miało stanowić jedynie czynność techniczną
    wynikającą z przyjęcia/akceptacji Oferty celem potwierdzenia wiążących już strony
    warunków i postanowień Umowy.

    W treści Oferty zastrzeżono, że w przypadku odstąpienia przez adresata Oferty
    (Wnioskodawcę) od pisemnego podpisania formularza Umowy, bądź realizowania przez
    niego zobowiązań wynikających z Oferty lub formularza Umowy, adresat Oferty
    (Wnioskodawca) zobowiązany będzie do zapłaty Dystrybutorowi energii kary umownej
    równej iloczynowi planowanego wolumenu rocznego energii elektrycznej wskazanego w
    akceptacji Oferty oraz stawki 30 zł/MWh.
    Wnioskodawca wypełnił i podpisał formularz akceptacji Oferty, co było równoznaczne z
    zawarciem Umowy.
    Spółka tym samym zawarła Umowę z Dystrybutorem energii, która obejmowała sprzedaż
    energii elektrycznej wraz z usługą bilansowania. Przedmiotem zawartej umowy była
    sprzedaż całej energii elektrycznej wytworzonej w OZE – Farmie wiatrowej.
    Jednakże, po ponownej analizie warunków Umowy, uwzględniając aktualne realia
    gospodarcze Wnioskodawca uznał, że realizacja Umowy nie będzie dla niego korzystna
    ekonomicznie, dlatego odstąpił od pisemnego podpisania formularza Umowy, co
    spowodowało rozwiązanie Umowy zawartej w wyniku przyjęcia Oferty.
    Takie podejście wynikało ze zmiany warunków panujących na rynku energii elektrycznej, a
    dokładnie zmiany cen energii elektrycznej.
    Wnioskodawca w tym zakresie wskazuje, że zgodnie z danymi Urzędu Regulacji
    Energetyki, średnia cena sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym (zł
    /MWh) wzrosła w IV kwartale w porównaniu do I kwartału (w którym Spółka zawarła
    Umowę) o ok. 33%.
    Z kolei średnia roczna cena sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym (zł
    /MWh) w 2022 r. w porównaniu do 2021 r. wzrosła o ok. 88%.
    Biorąc pod uwagę skokowy wzrost cen energii elektrycznej, należy wskazać, że żaden
    podmiot nie mógł przewidzieć sytuacji, która zapanowała na omawianym rynku.
    Tym samym, według obliczeń Wnioskodawcy korzystniejsze było poniesienie przez niego
    kosztów zapłaty ewentualnej kary umownej naliczonej przez Dystrybutora energii z tytułu
    odstąpienia od pisemnego podpisania formularza Umowy niż realizowanie warunków tej
    Umowy.
    W związku z powyższym, pomiędzy stronami zaistniał spór dotyczący realizacji oraz
    zawarcia Umowy wraz z usługą bilansowania. Dalsza realizacja postanowień zawartej
    pomiędzy stronami Umowy byłaby niekorzystna dla działalności prowadzonej przez
    Wnioskodawcę i spowodowałaby powstanie po jego stronie znaczących strat.
    W konsekwencji wynikłego sporu Dystrybutor energii skierował wobec Wnioskodawcy
    roszczenia pieniężne opiewające na kwoty:
    - 2 071 732,58 PLN wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie, określonej w wezwaniu do
      naprawienia szkody z dnia 22 listopada 2022 roku;
    - 1 113 290,44 PLN, wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie, określonej wezwaniu do
      naprawienia szkody z dnia 10 maja 2023 roku.
    Strony w celu rozwiązania sporu zdecydowały się na podjęcie mediacji. W efekcie
    przeprowadzonego postępowania mediacyjnego strony dążą do osiągnięcia porozumienia
    (zawarcia ugody w celu zniesienia sporu).
    Strony w ramach ugody potwierdzą, że Wnioskodawca uregulował część roszczeń w
    wysokości 340 950,00 PLN. W zakresie pozostałej części roszczeń strony ustalą, że zostaną
    one uregulowane poprzez zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej wraz z usługą
    bilansowania. Energia będąca przedmiotem umowy będzie pochodziła z jednostki OZE
    należącej do Wnioskodawcy.
    Umowa sprzedaży wraz z usługą bilansowania ma zostać zawarta przez strony na czas
    oznaczony, co najmniej 12 pełnych miesięcy kalendarzowych. W ramach umowy
    Wnioskodawca zobowiązuje się udzielić Dystrybutorowi energii upustu pomniejszającego
    należności netto Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży energii elektrycznej, wytworzonej w
    Farmie wiatrowej. Poprzez udzielenie na rzecz Dystrybutora energii dyskonta dojdzie do

    uregulowania pozostałej części roszczeń będących przedmiotem postępowania
    mediacyjnego.
    Łączna wartość dyskonta pomniejszającego faktyczny przychód Wnioskodawcy wyniesie 1
    539 125,04 PLN, z zastrzeżeniem, że będzie ono udzielane w każdym okresie
    rozliczeniowym w równej wysokości wynoszącej 128 260,42 PLN.
    Wnioskodawca w treści negocjowanej pomiędzy stronami ugody zobowiąże się więc do
    uregulowania roszczenia, które będzie realizowane w ramach pomniejszenia jego
    należnego przychodu poprzez udzielenie dyskonta w związku z umową sprzedaży energii
    elektrycznej wraz z usługą bilansowania z jednostki OZE Wnioskodawcy.
    Podejmując decyzję o odstąpieniu od podpisania Umowy, co skutkowało rozwiązaniem
    Umowy, Wnioskodawca kierował się chęcią maksymalizacji przychodu, aby jednak to
    nastąpiło, konieczna będzie zapłata roszczenia na rzecz Dystrybutora energii. Działanie
    Wnioskodawcy jest zatem racjonalne i ekonomicznie uzasadnione.
    Dodatkowo należy wskazać, że dzięki zachowaniu wiarygodności związanemu z podjęciem
    mediacji oraz planowanym zawarciem ugody i zapłatą roszczenia w jej zakresie,
    Wnioskodawca może rozsądnie oczekiwać, że podmiot, na rzecz którego zapłaci
    roszczenie, będzie w przyszłości ponownie korzystać z jego usług, co pozwoli mu
    generować kolejne przychody.
    Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów
    spółek, pojawiła się u niego wątpliwość w zakresie wydatków, które planuje ponieść w
    związku z realizacją postanowień ugody i zapłatą roszczeń.

## Pytanie

Czy opisane we wniosku przyszłe wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora energii z
    tytułu zapłaty roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody stanowią wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu Ryczałtem, w myśl
    art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane we wniosku wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora
    energii z tytułu zapłaty roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody nie będą
    stanowić wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą i w konsekwencji nie będą
    podlegać opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, w myśl art. 28m ust. 1 pkt 3
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, stanowiącego o przedmiocie opodatkowania
    ryczałtem od dochodów spółek - opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód
    odpowiadający wysokości wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z
    tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą).
    W treści ustawy nie zdefiniowano jednoznacznie tego, co należy rozumieć pod pojęciem
    „wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą”. W celu określenia co
    ustawodawca rozumie pod tym pojęciem Wnioskodawca wskazuje na „Przewodnik do
    Ryczałtu od dochodów spółek” (dalej: „Przewodnik”) z dnia 23 grudnia 2021 r.
    przygotowany przez Ministerstwo Finansów, który wyznacza prawidłowe podejście
    interpretacyjne do przepisów o Ryczałcie.
    W treści pkt 6.3 odnoszącego się bezpośrednio do wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą Minister Finansów wskazuje, że „Sposób kwalifikacji tego
    dochodu uzależniony jest od indywidualnego stanu faktycznego, w jakim pozostaje
    spółka”.
    W Przewodniku wskazano także, że przy dokonywaniu oceny wydatków kwalifikujących się
    do tego rodzaju dochodów można posiłkować się kwalifikacją wydatków do kosztów
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    wynikającą z praktyki podmiotu, jak również bogatego orzecznictwa sądowo-
    administracyjnego.

    Minister Finansów w Przewodniku zaznacza również, że „Wprawdzie pojęcie „wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą” nie jest tożsame z pojęciem „wydatków
    niestanowiących koszt uzyskania przychodów”, jednak należy zwrócić uwagę na
    podobieństwo jakie może je cechować”.
    Ponadto Minister Finansów wskazuje, że „Podobieństwa pomiędzy wydatkami
    niezwiązanymi z działalnością gospodarczą a wydatkami niestanowiącymi kosztów
    uzyskania przychodu, należy upatrywać przede wszystkim w celu ich poniesienia.
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Te
    same cele powinny realizować wydatki związane z działalnością gospodarczą. Należy
    bowiem zwrócić uwagę, że jedną z immanentnych cech działalności gospodarczej, która
    wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy charakter”.
    Aby móc wskazać jakie kategorie wydatków oraz kosztów należy uznać za mieszczące się
    w zakresie wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, zdaniem Wnioskodawcy,
    należy odwołać się także do znaczenia, jakie posiada niniejsze pojęcie w języku
    powszechnym. W tym aspekcie warto odnotować, że jedną z głównych cech działalności
    gospodarczej, tak jak wskazano w treści Przewodnika, jest jej zarobkowy charakter. Zatem
    za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą można uznać m.in. takie wydatki i
    koszty, które nie są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Spółka chcąc rozszerzyć swoją działalność gospodarczą zdecydowała się wybudować
    Farmę wiatrową, w ramach której pozyskuje energię elektryczną. Rynek energii
    elektrycznej w Polsce ukształtowany jest w ten sposób, że Spółka chcąc dokonywać
    sprzedaży energii elektrycznej, a zatem uzyskiwać przychód z Farmy wiatrowej,
    zobowiązana była do zawarcia Umowy z Dystrybutorem energii.
    Tym samym, mając na względzie, że roszczenia opisane we wniosku są ściśle związane ze
    źródłem uzyskiwania przychodów (Farmą wiatrową), nie można uznać kosztów
    poniesionych na ich uregulowanie za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    Analizując zdarzenie przedstawione w stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu
    przyszłym”) należy wskazać, że Umowa zawarta pomiędzy stronami, w wyniku której
    doszło do powstania sporu i skierowania wobec Wnioskodawcy roszczeń pieniężnych była
    ściśle związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a jej głównym celem
    było osiągnięcie przychodów. Zdaniem Wnioskodawcy, niemożliwe jest więc
    zakwalifikowanie tego zdarzenia do kategorii innej niż związanej z prowadzoną przez
    Spółkę działalnością.
    Ponadto, Wnioskodawca podkreśla, że planowane uregulowanie roszczeń ściśle wynika z
    działalności mającej na celu uzyskanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Decyzja w wyniku, której doszło do powstania roszczeń została podjęta przez
    Wnioskodawcę w celu zabezpieczenia prowadzonej działalności i zmniejszenia ryzyka
    ekonomicznego oraz potencjalnej straty, która zaistniałaby w momencie wypełnienia
    obowiązków wynikających z Umowy.
    Co za tym idzie, również charakter ekonomiczny podjętej decyzji był w przypadku
    Wnioskodawcy nierozerwalnie związany z prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą z uwagi na wpływ jaki finalnie wywarła ona na jej funkcjonowanie.
    Ponadto, należy zwrócić uwagę, że istotna część roszczeń pieniężnych zostanie
    uregulowana w formie dyskonta, w ramach nowej umowy sprzedaży energii elektrycznej
    wraz z usługą bilansowania handlowego, zatem nawet samo rozliczenie roszczeń będzie
    ściśle związane z uzyskiwanym w przyszłości przychodem, który będzie odpowiednio
    pomniejszony.
    Spółka podkreśla tym samym, że jej zdaniem nieprawidłowe byłoby uznanie wydatku
    poniesionego przez nią w celu uregulowania roszczeń w związku ze zdarzeniem opisanym
    we wniosku, za wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą.

    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) z dnia 26 lipca 2023 r. znak 0111-KDIB1-
    2.4010.257.2023.1.END.
    W treści wydanej interpretacji uznano za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym koszty
    kary umownej poniesionej w związku z brakiem odbioru wcześniej wylicytowanego
    towaru, zostały uznane za niebędące kosztami niezwiązanymi z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i w efekcie za niepodlegające opodatkowaniu na podstawie art. 28m ust. 1
    pkt 3 ustawy o CIT.
    Organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że „skoro w istocie spółka w elastyczny
    sposób reaguje na realia rynkowe dotykające branżę (...), czym realizuje zarobkowy
    charakter działalności, a działania wnioskodawcy są uzasadnione ekonomicznie i
    racjonalne gospodarczo to brak jest podstaw, aby uznać, że ponoszony wydatek jest
    niezwiązany z działalnością gospodarcza spółki”.
    Dyrektor KIS w treści wydanej interpretacji zwrócił także uwagę na fakt, że przy ocenie czy
    dane zdarzenie należy uznać za niezwiązane z działalnością gospodarczą należy wziąć pod
    uwagę aspekt uzasadnienia ekonomicznego oraz racjonalności gospodarczej.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu przyszłym”), podejście
    Wnioskodawcy wynikało ze zmiany warunków panujących na rynku energii elektrycznej, a
    dokładnie zmiany cen sprzedaży energii elektrycznej, której nie można było w racjonalny
    sposób przewidzieć.
    Warunki gospodarcze w postaci zmian cen sprzedaży energii elektrycznej, które dotknęły
    branżę a przede wszystkim producentów energii elektrycznej były na tyle dynamiczne i
    istotne, że jedynym racjonalnym gospodarczo rozwiązaniem po stronie Spółki było
    zaprzestanie realizacji Umowy i narażenie się na powstanie roszczeń pieniężnych.
    Tym samym, analogicznie jak w przytoczonej interpretacji, Wnioskodawca w elastyczny
    sposób zareagował na realia rynkowe, które dotknęły całą branżę, w której funkcjonuje, i
    w ramach której posiada źródło uzyskiwania przychodów.
    Podsumowując, w sytuacji opisanej w stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu
    przyszłym”), przy podejmowaniu decyzji, która najpewniej doprowadzi do powstania
    obowiązku uregulowania roszczeń pieniężnych, Wnioskodawca kierował się możliwymi
    skutkami ekonomicznymi oraz gospodarczymi jakie wywrze ona na prowadzoną przez
    niego działalność gospodarczą. Zaistniałą sytuację należy więc uznać za analogiczną do
    zdarzenia opisanego w cytowanej powyżej interpretacji Dyrektora KIS.
    Analogiczne stanowisko zostało potwierdzone również w następujących interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora KIS na gruncie opodatkowania Ryczałtem:
      - Interpretacja indywidualna z dnia 5 kwietnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.50.2024.2.MBD:
      „W analizowanej sprawie koszty kar umownych, które będzie ponosić Spółka na rzecz
      podmiotów niepowiązanych w związku z wykonywaną działalnością przewozową,
      które są związane z nienależytym wykonaniem umowy niezawinionym przez
      usługodawcę, są wydatkami ponoszonymi w toku podstawowej działalności
      gospodarczej spółki, polegającej na świadczeniu usług transportowych i spedycyjnych.
      Wykazują zatem związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i tym samym, nie
      będą stanowić wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa
      w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT. Tym samym, Pani stanowisko w zakresie
      ustalenia, czy koszty kar umownych, które będzie ponosić Spółka na rzecz podmiotów
      niepowiązanych w związku z wykonywaną działalnością przewozową, które są
      związane z nienależytym wykonaniem umowy niezawinionym przez usługodawcę
      będą stanowić wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą Spółki, należy uznać
      za prawidłowe”.
      - Interpretacja indywidualna z dnia 4 kwietnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-
        3.4010.19.2024.1.JG:

      „Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz dokonaną wykładnię przepisów,
      stwierdzić należy, że koszty kar umownych, które ponoszą Państwo na rzecz
      podmiotów niepowiązanych w związku wykonywaną działalnością gospodarczą (prace
      projektowe oraz zastępstwo w postępowaniach administracyjnych związanych z
      dokumentacją projektową), które są związane z niezawinionymi przez Spółkę
      opóźnieniami w realizacji usług lub dzieła oraz w związku z wykonywaną działalnością
      gospodarczą (prace projektowe oraz zastępstwo w postępowaniach administracyjnych
      związanych z dokumentacją projektową), które są związane opóźnieniami w realizacji
      usług lub dzieła, należy uznać za wydatki związane z działalnością gospodarczą Spółki.
      Są bowiem wydatkami ponoszonymi w toku podstawowej działalności gospodarczej
      Spółki, w zakresie projektowania obiektów przemysłowych oraz infrastrukturalnych w
      zakresie sieci przesyłowej paliw gazowych. Wykazują zatem związek z prowadzoną
      działalnością gospodarczą. Niewątpliwie, powyższe wydatki są wydatkami, które są
      ponoszone w toku prowadzonej działalności gospodarczej i zgodnie z przepisami
      prawa. W związku z powyższym, koszty kar umownych, ponoszone przez Państwa na
      rzecz podmiotów niepowiązanych, będą stanowiły wydatki związane z działalnością
      gospodarczą Spółki i tym samym nie będą podlegały opodatkowaniu Ryczałem od
      dochodów spółek po Państwa stronie”.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje także potwierdzenie w poniżej przywołanym
    orzecznictwie sądów administracyjnych:
      - Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r. o sygn. II FPS 2
        /12:
      „Działając w warunkach rynkowych, podatnik musi podejmować racjonalne z jego
      punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania
      zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania
      te mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu
      kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy
      też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie
      podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji a prowadzona przez niego działalność
      mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby
      źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej
      całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju przedsięwzięcie
      zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji, powinno być postrzegane jako
      prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów (...)”
      - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Poznaniu z dnia 8
        sierpnia 2012 r. o sygn. I SA/Po 347/12:
      „(...) kary umowne i odszkodowania wypłacane z tytułów innych niż określone w art. 16
      ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. - co do zasady, jeżeli tylko miałyby związek z przychodem lub
      miałyby na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, będą stanowić
      koszt uzyskania przychodów. Ponieważ wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów
      wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie obejmuje wydatków związanych z
      odpowiedzialnością kontraktową z tytułu innego rodzaju uchybień w wykonaniu
      zobowiązania umownego niż wskazane w tym przepisie, co ma miejsce w mniejszej
      sprawie, kluczowe znaczenie dla kwalifikacji prawnej takich wydatków ma ocena, czy
      są one ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      ich źródła”
    - Wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 września 2020 r. o sygn. I SA/Bd 383/20:
      „Kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy należy uwzględniać logiczny ciąg
      zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika. Należy zatem
      oceniać racjonalność określonego działania dla całokształtu prowadzonej przez niego
      aktywności rynkowej. Podkreślić należy, że za koszty uzyskania przychodu uważa się
      również koszty pośrednio związane z przychodami oraz dotyczące całokształtu
      działalności podatnika. Ocena zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu nie
      powinna zaś ograniczać się do jednostkowego zdarzenia, ale uwzględniać i

      rozpatrywać dany wydatek (tu: kary umownej) w ramach całości źródła przychodu,
      które nie tylko przynosi przychód, ale którego funkcjonowanie nierozerwanie wiąże się
      z ponoszeniem wydatków, kosztów”
    Podjęte przez Wnioskodawcę decyzje, w konsekwencji których zostanie on zobowiązany
    do uregulowania roszczeń pieniężnych polegały głównie na minimalizowaniu strat
    grożących prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, tak więc miały one na celu
    ochronić przychód z działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę. W konsekwencji nie
    można stwierdzić inaczej, niż że wydatek jaki Spółka poniesie w związku z uregulowaniem
    roszczeń pieniężnych należy uznać za wydatek związany z działalnością gospodarczą.
    Obowiązek zapłaty roszczeń pieniężnych przez Wnioskodawcę nie jest wynikiem
    zawinionych działań będących efektem błędów ludzkich. Wystąpienie takiego zdarzenia
    należy uznać za ściśle związane z samą istotą działalności gospodarczej. Spółka w
    elastyczny sposób reaguje na konsekwencje ekonomiczne działań podjętych w związku z
    prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą w celu minimalizowania możliwych
    negatywnych skutków. W ten sposób Wnioskodawca realizuje immamentną cechę
    działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności - tj. cechę jej
    zarobkowego charakteru.
    Wnioskodawca zwraca także uwagę na fakt rozróżnienia rodzaju wydatków ponoszonych
    w związku z uregulowaniem roszczeń (kar). Należy stwierdzić, że odrębną kategorią
    względem wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę stanowią publicznoprawne
    wydatki o charakterze sankcyjnym.
    Celem prowadzenia działalności gospodarczej nie jest ponoszenie kar, grzywien czy
    mandatów za lekceważenie obowiązujących norm prawnych, jednak roszczenia, do
    których uregulowania zobowiązany będzie Wnioskodawca nie mają takiego charakteru.
    Powstałe roszczenia pieniężne są według Wnioskodawcy wynikiem bezpośredniego
    dążenia do zabezpieczenia przychodów, co wpisuje się tym samym w definicję kosztów
    uzyskania przychodów z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a nie podlegając wyłączeniu na mocy
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT (zachowanym zostaje podobieństwo wydatku
    związanego z działalnością gospodarczą, a kosztem uzyskania przychodu).
    Wnioskodawca kierując się wytycznymi Ministerstwa Finansów przedstawionymi w
    Przewodniku przy dokonywaniu analizy zdarzenia przedstawionego we wniosku Spółki
    stwierdza, że przyszłe wydatki związane z uregulowaniem roszczeń pieniężnych, do
    których zapłacenia zobowiąże się Wnioskodawca w związku z zawarciem ugody nie
    powinny zostać uznane za niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą i w
    konsekwencji nie powinny podlegać opodatkowaniu Ryczałtem w myśl art. 28m ust. 1 pkt
    3 ustawy o CIT.
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 18 lipca 2024 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-3.4010.283.2024.1.PC, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 18 lipca 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 14 sierpnia 2024 r., które wpłynęło tego samego dnia, wnieśli Państwo skargę
    na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
    Formułując zarzuty skargi, wnieśli Państwo o:
    1. uchylenie zaskarżonej Interpretacji,
    2. zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym
    kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
    Pismem z 9 września 2024 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.283.2024.2.PC udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym

    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację
    indywidualną – wyrokiem z 19 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Po 560/24.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt I SA/Po
    560/24, wpłynął do Organu 4 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
        dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że stanowisko,
        które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy opisane we wniosku
        przyszłe wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora energii z tytułu zapłaty roszczeń
        wynikających z realizacji postanowień ugody stanowią wydatki niezwiązane z
        działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu Ryczałtem, w myśl art. 28m
        ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o
    CIT”, „updop”),
      opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą).
    W myśl natomiast art. 28n ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o CIT,
      podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu ukrytych
      zysków i dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      ustalona w miesiącu, w którym wykonano świadczenie lub dokonano wypłaty lub
      wydatku.
    Zgodnie natomiast z art. 28t ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT,
      podatnik jest obowiązany do zapłaty ryczałtu od dochodu z tytułu ukrytych zysków i
      dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą – do 20. dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypłaty, wydatku lub
      wykonano świadczenie.
    W katalogu dochodów do opodatkowania w systemie ryczałtu ustawodawca w art. 28m
    ust. 1 pkt 3 wymienił dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą. Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą
    podatnika odpowiada wysokości takich wydatków.
    Dochody niezwiązane z działalnością gospodarczą mogą częściowo pokrywać się z
    dochodami stanowiącymi ukryte zyski. W przypadku jednak wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą nie jest konieczne i wymagane badanie powiązań z podmiotem
    na rzecz którego dokonywana jest wypłata lub z którym dokonuje się transakcji.
    Z przepisów ustawy o CIT nie wynika wprost jakiego rodzaju wydatki mogą być uznane za
    dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie
    zdecydował się na sformułowanie w przepisie definicji ani nawet przykładowego katalogu
    tego rodzaju wydatków. W związku z powyższym, aby ustalić jakie kategorie wydatków
    oraz kosztów mieszczą się w zakresie wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą, należy odwołać się do znaczenia, jakie posiada niniejsze pojęcie w języku

    powszechnym. W tym aspekcie warto odnotować, że jedną z immanentnych cech
    działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej
    zarobkowy charakter. Zatem za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą możną
    uznać m.in. takie wydatki i koszty, które nie są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Ryczałt od dochodów spółek będący alternatywną formą opodatkowania dedykowaną
    podatnikom podatku CIT, nie posługuje się takimi pojęciami jak koszty uzyskania
    przychodów czy koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik
    opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek dokonuje wyliczenia oraz zapłaty podatku
    w oparciu o przepisy Rozdziału 6b ustawy o CIT.
    Należy podkreślić, że kwestię kwalifikacji na gruncie przepisów o ryczałcie od dochodów
    spółek danego wydatku lub kosztu do dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą należy rozpatrywać indywidualnie, w odniesieniu do
    konkretnego stanu faktycznego i okoliczności sprawy.
    W związku z powyższym koszty, które nie służą realizacji podstawowego celu prowadzonej
    działalności gospodarczej jakim jest osiąganie zysków, lecz są efektem ubocznym działań
    zmierzających do osiągnięcia, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, mogą
    być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy opisane we wniosku przyszłe wydatki
    poniesione na rzecz Dystrybutora energii z tytułu zapłaty roszczeń wynikających z
    realizacji postanowień ugody stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i
    podlegają opodatkowaniu Ryczałtem, w myśl art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do przedstawionych wątpliwości wskazać
    należy, że ww. wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu zapłaty roszczeń wynikających z
    realizacji postanowień ugody są ściśle związane ze źródłem uzyskiwania przychodów
    (sprzedaż energii elektrycznej wytworzonej przez Farmę wiatrową).
    W rezultacie, nie można ich uznać za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    Jak wynika z przedstawionego opisu, podejmując decyzję o odstąpieniu od podpisania
    Umowy, co skutkowało rozwiązaniem Umowy, kierowali się Państwo chęcią
    maksymalizacji przychodu, aby jednak to nastąpiło, konieczna będzie zapłata roszczenia
    na rzecz Dystrybutora energii. Działanie to jest zatem racjonalne i ekonomicznie
    uzasadnione. Dzięki zachowaniu wiarygodności związanemu z podjęciem mediacji oraz
    planowanym zawarciem ugody i zapłatą roszczenia w jej zakresie, mogą Państwo
    oczekiwać, że podmiot, na rzecz którego zapłacą roszczenie, będzie w przyszłości
    ponownie korzystać z ich usług, co pozwoli generować kolejne przychody.
    W związku z powyższym, wydatki poniesione na rzecz Dystrybutora energii z tytułu zapłaty
    roszczeń wynikających z realizacji postanowień ugody ponoszone przez Państwa, będą
    stanowiły wydatki związane z działalnością gospodarczą Spółki i tym samym nie będą
    podlegały opodatkowaniu ryczałem od dochodów spółek.
    Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazać należy, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 listopada 2024 r., sygn. akt I SA
    /Po 560/24.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.