Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.290.2025.1.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-22
Teza: Ustalenie, czy zapłacone odsetki związane z zawartymi
ugodami oraz koszty procesu stanowią dla Banku koszty
uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty sądowe
koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt-kredyt bankowy
odsetki
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Koszty w
bankach i SKOK-Inne koszty w bankach
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 11

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia, czy zapłacone odsetki związane z zawartymi ugodami
    oraz koszty procesu stanowią dla Banku koszty uzyskania przychodu. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej określany także jako Bank) jest bankiem krajowym w rozumieniu art.
    4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646
    t.j.). Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług
    bankowych. W portfelu wierzytelności kredytowych Wnioskodawcy są m.in. zawarte w
    przeszłości z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: Klient,
    Klienci, Kredytobiorca, Kredytobiorcy) przez Wnioskodawcę, względnie przez poprzednika
    prawnego Wnioskodawcy, umowy o kredyt waloryzowany kursem waluty obcej (tj. kredyt
    denominowany lub indeksowany do waluty innej niż polska, art. 69 ust. 2 pkt 4a ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe), w tym kursem franka szwajcarskiego, czy też
    umowy pożyczki pieniężnej waloryzowane w ten sposób (dalej łącznie: Kredyt lub Kredyty).
    W dacie zawarcia umów stosowanie ww. klauzul waloryzacyjnych było powszechną
    praktyką rynkową, zgodną z ówczesnymi poglądami prawnymi, nie budziło zastrzeżeń, a
    umowy te były przez wiele lat wykonywane zgodnie z ich treścią, nie były kwestionowane.
    Jednakże po pewnym czasie, ze względu na zawarte w umowach Kredytu (dalej: Umowa,
    Umowy) ww. klauzule waloryzacyjne i postępującą deprecjację złotego, w szczególności
    względem franka szwajcarskiego, która pogorszyła sytuację kredytobiorców, pomiędzy
    bankami a częścią kredytobiorców powstały spory prawne w sprawie ustalenia, czy
    zawarte w Umowach postanowienia umowne, w szczególności ww. klauzule, są
    postanowieniami abuzywnymi w rozumieniu art. 385(1) § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, t.j., dalej: K.c.).
    W związku z tymi sporami doszło też do stopniowego kształtowania się orzecznictwa
    sądów powszechnych, w tym, w efekcie kolejnych zapadających wyroków Trybunału
    Sprawiedliwości UE, które w sposób istotnie zmieniły zapatrywania prawne na kwestie
    zawierania takich umów. Proces ten, tj. kształtowanie się orzecznictwa, nadal trwa, i
    powoduje utrwalenie się nowych, zmienionych - w stosunku do stanu z czasu, gdy Umowy
    były zawierane - poglądów orzecznictwa na poszczególne kwestie mające znaczenie przy
    rozstrzyganiu ww. sporów.
    Roszczenia Kredytobiorców mogą dotyczyć w szczególności:
    a) uznania postanowień Umów za bezskuteczne na podstawie art. 385(1) § 1 i nast. K.c., w
      tym postanowień w zakresie: zasad ustalania kursu waluty, zasad waloryzacji do
      waluty obcej (tj. denominacji lub indeksacji), klauzuli ryzyka walutowego,
    b) stwierdzenia czy ustalenia bezskuteczności lub nieważności całej Umowy,
    c) zapłaty określonych kwot na rzecz Kredytobiorcy w związku z uznaniem za
      bezskuteczne postanowień Umów lub stwierdzeniem bezskuteczności czy nieważności
      całej Umowy - chodzi tu o kwoty wpłacane przez Kredytobiorców w przeszłości tytułem
      spłat kredytu, spłat odsetek, czy tytułem prowizji lub składek ubezpieczeniowych (jeśli
      umowa Kredytu przewidywała obowiązek utrzymywania określonego ubezpieczenia).
    Roszczenia Kredytobiorców z reguły obejmują także żądanie zwrotu poniesionych przez
    nich kosztów postępowania sądowego. W związku z toczącymi się postępowaniami
    sądowymi, w których Kredytobiorcy podnoszą ww. roszczenia, Wnioskodawca zawiera z
    Klientami ugody w celu polubownego rozstrzygnięcia sporów o ważność i skuteczność

    Umów oraz ich poszczególnych postanowień, a także uchylenie niepewności w
    odniesieniu do roszczeń stron (dalej: Ugoda, Ugody). W Ugodzie strony, tj. Wnioskodawca i
    Kredytobiorcy (dalej: Strony) przyjmują sposób ustalenia wysokości zadłużenia w PLN,
    względnie potwierdzają (w tym w następstwie ustalenia wartości zadłużenia w PLN), że
    Kredyt już został spłacony.
    W konsekwencji Strony przyjmują w Ugodzie sposób rozliczenia dotychczas spłaconych
    przez Klienta rat kredytu (w tym także kwot odsetek, prowizji, lub innych płatności
    przewidzianych umową Kredytu, np. składek na ubezpieczenie), które przekraczają
    przyjętą w ugodzie wartość długu z tytułu Kredytu (Nadpłata). Natomiast oprócz
    wypłacenia Nadpłaty Ugoda może przewidywać dodatkowe postanowienia dot. wypłaty
    Klientom:
    1/ odsetek ustawowych za opóźnienie, jeżeli Klienci zgłaszali przed zawarciem Ugody
    żądanie zwrotu określonych kwot (opisanych wyżej pod lit. c) jako zwrotu świadczenia
    nienależnego (Odsetki);
    2/ zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w przypadku, gdy
    Klienci korzystali z pomocy profesjonalnych pełnomocników (Koszty procesu), i domagali
    się zasądzenia zwrotu tych kosztów.
    Te postanowienia Ugód zostały opisane poniżej.
    Ad 1/ Odsetki Z uwagi na to, że Klienci przed zawarciem ugody, zgłaszali już wobec Banku
    żądanie zwrotu określonych kwot (w typowym przypadku jest to żądanie zgłaszane w
    wytaczanym powództwie) jako świadczeń nienależnie wpłacanych przez Klientów na rzecz
    Banku, oraz domagali się odsetek za opóźnienie od tych ww. kwot, Ugoda zawierać będzie
    także postanowienia dot. wypłaty określonej kwoty odsetek ustawowych za opóźnienie
    (art. 481 § 1 K.c.). Kwota odsetek przyznana w Ugodzie może być zgodna ze zgłoszonym
    przez Klientów żądaniem, względnie - w następstwie przyjęcia przez Strony takiego
    uzgodnienia w Ugodzie - może to być jakaś część żądanej kwoty odsetek, np. połowa
    kwoty odsetek za opóźnienie.
    Ad 2/ Koszty procesu Zgodnie z przepisami postępowania cywilnego Kredytobiorcy mogą
    otrzymać zwrot poniesionych przez nich kosztów procesu obejmujących:
    a) zwrot poniesionych przez Kredytobiorców kosztów sądowych, tj. kosztów opłaty
      wskazanej w art. 13a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
      cywilnych (wynoszącej w dacie składania niniejszego wniosku 1000 zł);
    b) zwrot kosztów zastępstwa procesowego, tj. kwotę, której wysokość ustalana jest
      zgodnie z art. 98 par. 3 i art. 99 kodeksu postępowania cywilnego, tj. zwrot
      poniesionych przez stronę kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, ustalonych według
      stawek ustalonych w odrębnych przepisach; Ugoda może przewidywać wypłatę dla
      Klienta ww. kwot ad lit. a) i/lub kwot ad lit. b), względnie części tych kwot - np. ugoda
      może przewidywać wypłatę Klientowi połowy kwoty ad lit. a). i/lub połowę kwoty ad lit.
      b).
    Ugoda może zawierać jeszcze inne postanowienia konieczne dla uregulowania stosunku
    prawnego pomiędzy Stronami. Intencją Wnioskodawcy jest zakończenie sporu z
    Kredytobiorcami. W efekcie Wnioskodawca pozbędzie się ryzyka poniesienia kolejnych
    wydatków związanych z kontynuowaniem procesu sądowego, w tym ryzyka poniesienia
    wyższych kosztów odsetek (naliczanych w dłuższym okresie w razie kontynuowania sporu)
    w razie przegrania sporu z Kredytobiorcą. Kolejnym powodem, dla którego zawieranie
    Ugód jest istotne i celowe, jest fakt, że obecnie wszystkie banki funkcjonujące na polskim
    rynku oferują procesy ugodowe w analogicznych sprawach, a zatem dla Banku
    ewentualna decyzja o niezawieraniu ugód niewątpliwie wpłynęłaby negatywnie na
    wizerunek Banku. W takim bowiem wypadku (tj. gdyby Bank nie zawierał opisanych ugód)
    Bank mógłby być postrzegany jako prowadzący działalność w sposób znacznie mniej
    prokonsumencki, niż konkurencyjne banki.

    Jednocześnie Bank ma świadomość, że w związku z rozwojem orzecznictwa sądów
    powszechnych, w dużej mierze opartego o kolejne zapadające wyroki Trybunału
    Sprawiedliwości UE, w poszczególnych przypadkach szanse powodzenia w razie
    kontynuowania sporu mogą się obniżać. Z tego względu opisane rozwiązanie polegające
    na m.in. uznaniu (lub częściowym uznaniu) w Ugodzie żądania dot. zapłaty Odsetek lub
    zapłaty Kosztów procesu może być zasadne jako prowadzące do zakończenia sporu (czy
    wręcz jako niezbędne dla uzyskania tego efektu).
    Pytania
    1. Czy zapłacone Odsetki będą dla Banku kosztami uzyskania przychodu?
    2. Czy zapłacone Koszty procesu będą dla Banku kosztami uzyskania przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Banku odpowiedź na oba pytania powinna być pozytywna zarówno w stosunku
    do Odsetek, jak i w stosunku do Kosztów procesu (łącznie określane dalej jako Wydatki).
    Kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT jest koszt, który
    spełnia łącznie następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
        jest definitywny (rzeczywisty);
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
        został poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów;
        został właściwie udokumentowany;
        nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT
        nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Opisane wydatki spełniają warunki pod lit. a) i b) oraz e), ponieważ są rozliczane poprzez
    wypłatę na rachunek bankowy Klienta, jak również wszystkie okoliczności dot. tego
    wydatku, takie jak kwota, data dokonania etc., będą wynikać z zawartej Ugody oraz z
    dokonanej czynności polegającej na opisanej w stanie faktycznym wypłacie na rachunek
    bankowy Klienta.
    Odnośnie do warunku ad lit. c) (związek z prowadzoną działalnością gospodarczą) należy
    zwrócić uwagę, że podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest
    świadczenie usług bankowych, w tym udzielanie kredytów i pożyczek czy przyjmowanie
    wkładów pieniężnych. Zawarcie Ugody dokonywane jest w związku z zawartymi w
    przeszłości umowami kredytu i umowami pożyczki. Należy zatem zauważyć, że opisane
    wydatki mają ścisły związek z prowadzoną przez Bank działalnością bankową, a konkretnie
    z czynnościami bankowymi wymienionymi w art. 5 ust. 1 pkt 3 Prawa bankowego.
    Warunek ten należy zatem uznać za spełniony.
    Odnośnie do warunku ad lit. d) (celowość poniesienia kosztu) w ocenie Wnioskodawcy
    również ten warunek jest spełniony. Warunek celowości poniesienia kosztu oznacza, że
    koszt musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w
    celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Celowość poniesienia kosztu
    należy oceniać mając na uwadze jego racjonalność oraz gospodarcze uzasadnienie oraz
    istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem a
    uzyskiwaniem przychodów bądź zabezpieczeniem albo zachowaniem źródła przychodów.
    NSA w wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3116/12 stwierdził, że:
    „gospodarczo uzasadnione i racjonalne decyzje gospodarcze, podejmowane pierwotnie w
    określonych warunkach, mające oczywisty związek z przychodami, w związku z negatywną

    zmianą okoliczności mogą wywoływać lub wywołują konieczność podejmowania przez
    podatnika działań zmierzających już nie do osiągnięcia przychodów, ale do zachowania
    lub zabezpieczenia źródeł przychodów. Istotne jest, aby oceniając dany wydatek pod
    kątem kosztu podatkowego uwzględniać również logiczny ciąg zdarzeń wywołujących
    określone działania podatnika (...) (podkreślenie Wnioskodawcy).” Analogicznie
    wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 1330/19, w
    którym wskazał, że: „(...) należy (...) przykładać szczególne znaczenie do prawidłowej
    wykładni terminów "zachowanie" i "zabezpieczenie" źródła przychodów.
    W szczególności, jeżeli jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty
    poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób,
    aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. W dynamicznie zmieniającej się
    rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (zapłata kary umownej nie
    wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. czy
    odszkodowania) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania
    przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne jest więc, aby
    kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego
    ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika. Należy zatem
    oceniać racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu, a fakt, że podatnik
    nie przewidywał określonego efektu gospodarczego, nie dyskwalifikuje poniesionego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu.”
    Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, że decyzje o zawieraniu Umów kredytu
    były podejmowane przed wielu laty w innym otoczeniu rynkowym i prawnym, tj. gdy
    udzielanie kredytów i pożyczek, z zastosowaniem walutowych klauzul waloryzacyjnych,
    było powszechną i akceptowaną praktyką, mającą oczywisty związek z prowadzoną
    działalnością bankową i osiąganymi z niej przychodami podatkowymi. W tamtym czasie
    nie były bowiem podnoszone wątpliwości natury prawnej, jakie pojawiły się dopiero w
    ostatnich latach. Co więcej, w owym czasie (tj. gdy były zawierane Umowy) Klienci również
    postrzegali możliwość zaciągnięcia Kredytu jako korzystną dla siebie, i umożliwiającą im
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych na warunkach korzystniejszych niż dostępne
    wówczas kredyty złotowe (głównie z uwagi na utrzymujące się wysokie stopy
    oprocentowania kredytów złotowych). Klienci przez długi czas, w korzystnym dla siebie
    okresie (gdy kurs złotego nie odbiegał znacząco od kursu w dacie zaciągnięcia kredytu),
    nie podejmowali działań mających na celu zakwestionowanie zawartych Umów. Dopiero w
    sytuacji zmieniającego się otoczenia ekonomicznego i deprecjacji PLN, które spowodowały
    mniej korzystne dla Kredytobiorców rozliczenia, Kredytobiorcy zdecydowali się na
    kwestionowanie postanowień Umów kredytu na drodze sądowej.
    Należy też pamiętać, że ustalanie się dorobku prawno-orzeczniczego dot. umów
    kredytowych waloryzowanych do waluty obcej było stopniowym procesem (zresztą nadal
    jeszcze trwającym), zaś przed pojawieniem się i utrwaleniem orzecznictwa dot.
    abuzywności niektórych postanowień umów nie można było założyć z pewnością, iż ów
    dorobek orzeczniczy w ten sposób się rozwinie - wręcz przeciwnie, wcześniejszy dorobek
    orzeczniczy na to nie wskazywał. Kształtowanie się w orzecznictwie poglądów prawnych
    dot. tych klauzul zaczęło się w istotny sposób zmieniać dopiero po wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości UE z 3 października 2019 r. w sprawie C-260/18 (sprawa Państwa
    Dziubaków), wydanym w efekcie pytania prejudycjalnego zadanego przez sąd
    powszechny. Fakt ten, tj. wystąpienie z zapytaniem prejudycjalnym, pozwala
    skonstatować, że we wcześniejszym okresie ani przepisy prawa polskiego, ani praktyka
    orzecznicza nie pozwalały na przyjęcie takiego rozumienia przepisów, jakie ukształtowało
    się dopiero później, w oparciu o wykładnię przepisów przeprowadzoną przez Trybunał
    Sprawiedliwości UE oraz podejmowane w dalszej kolejności uchwały Sądu Najwyższego
    (który także nawiązywał do orzecznictwa Trybunału). Co więcej, w kolejnych latach
    zapadały kolejne wyroki Trybunału, w których wyjaśniane były kolejne istotne kwestie, o
    które pytały sądy powszechne. Stąd wniosek, że zanim nie doszło do wyjaśnienia tych
    kwestii prawnych, o których w ostatnich latach przesądził Trybunał, a także Sąd Najwyższy

    w uchwałach, nie można było zakładać takich skutków prawnych, jakie obecnie coraz
    częściej są potwierdzane w orzecznictwie.
    Trzeba też zwrócić uwagę, że prowadzenie sporu z Kredytobiorcami, którzy wystąpili z
    opisanymi roszczeniami przeciwko Bankowi, jest dla Banku poniekąd oczywistym i
    podstawowym wyborem. Bank, podejmując obronę swoich interesów w postępowaniu
    sądowym, jako racjonalny przedsiębiorca musi bronić swoich źródeł przychodów jakimi są
    aktywa w postaci środków pieniężnych, przekładających się na jego kapitały. Posiadanie
    środków finansowych warunkuje wprost możliwość prowadzenia działalności bankowej,
    ponieważ istotą działalności banków komercyjnych jest reinwestowanie środków
    pieniężnych (zgromadzonych kapitałów). Zmniejszenie aktywów w postaci środków
    pieniężnych to zmniejszenie kapitałów Banku wykorzystywanych do prowadzenia
    działalności bankowej w tym m.in. udzielania gwarancji bankowych, poręczeń,
    prowadzenia działalność inwestycyjnej oraz prowadzenia innych czynności bankowych.
    Natomiast zawarcie Ugody powoduje, że Bank unika ponoszenia dodatkowych kosztów,
    którymi mógłby zostać obciążony m.in. w związku z egzekucją kwot zasądzonych
    wyrokiem sądu czy też w związku z kontynuacją sporu sądowego z Klientem. Dotyczy to w
    szczególności kwot odsetek, których kwota zwiększa się w związku z wydłużaniem się
    sporu sądowego, zwiększając ryzyko finansowe w razie przegrania sporu. Należy także
    wskazać, że ugodowe zakończenie sporu jest działaniem oczekiwanym przez
    Kredytobiorców.
    Mając na względzie powyższe, ponoszenie opisanych wydatków (Odsetek i Kosztów
    procesu) powinno być uznane za stanowiące racjonalne i celowe postępowanie z punktu
    widzenia działalności Banku. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, warunek dotyczący
    celowości ponoszonych Kosztów procesu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT
    należy uznać za spełniony.
    Odnośnie kryterium wskazanego wyżej pod lit. f (brak zastosowania wyłączenia z art. 16
    ust. 1 Ustawy o CIT) należy stwierdzić, że jest ono spełnione.
    W tym kontekście wskazać należy, że żaden z punktów w art. 16 ust. 1 nie zawiera takiej
    kategorii kosztów, jak opisane Odsetki lub Koszty procesu. Natomiast w kontekście
    odsetek warto zwrócić uwagę, że w art. 16 ust. 1 pkt 11 wyłączone z kosztów podatkowych
    zostały odsetki „naliczone, lecz niezapłacone albo umorzone”. Ponadto w innych punktach
    ustawodawca wyłączył z kosztów odsetki wskazując sytuacje, w których są one naliczane
    (pkt. 12, 13, 13a, 13b, 13d, 21). Stąd można wyciągnąć wniosek, że zapłacone odsetki
    ustawowe za opóźnienie jako kategoria kosztowa mogą być uznane za wchodzące w
    zakres pojęcia kosztów uzyskania przychodów z art. 15 ust. 1.
    Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 17) nie uznaje się za koszty podatkowe „kosztów
    egzekucyjnych związanych z niewykonaniem zobowiązań”. Zatem co do zasady zwracane
    stronie przeciwnej koszty postępowania sądowego nie są wykluczone z kosztów
    podatkowych. Przepis ten można uznać za istotną wskazówkę interpretacyjną, tj. skoro z
    kosztów podatkowych wyłączone zostały koszty ponoszone dopiero w razie niewykonania
    prawomocnych orzeczeń (koszty egzekucyjne), to oznacza, że ustawodawca podatkowy
    aprobuje ponoszenie kosztów związanych ze sporami sądowymi, tj. ponoszonymi w
    związku z trwaniem procesu przed jego ostatecznym zakończeniem.
    Orzecznictwo i wnioski z orzecznictwa Ponoszenie wydatków w celu ograniczenia strat
    W pierwszej kolejności wskazać należy że w orzecznictwie jednoznacznie przyjęta została
    teza, iż podatnicy mogą ujmować w kosztach uzyskania przychodów także koszty mające
    na celu ograniczenie wydatków czy minimalizowanie strat.
    W uchwale NSA z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II FPS 2/12, stwierdza się: „(...) działając
    w warunkach rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia,
    oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania
    możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na
    dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków,

    minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu
    nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie
    sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna
    i zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest
    prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady,
    każde tego rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji,
    powinno być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła
    przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 PDOPrU.”
    Analogiczne podejście zaprezentowane zostało również w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Poznaniu z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Po
    674/19, w którym Sąd wskazał, że: "działając w warunkach rynkowych podatnik musi
    podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i
    kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności
    ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu określonych
    oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych
    segmentów działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby
    podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji a prowadzona
    przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić straty. Tym
    samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności
    gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju
    przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji, powinno być
    postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a
    związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT.”
    Z kolei NSA w wyroku z 16 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 793/17, stwierdził, że nie
    można negować możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków
    wynikających z działań podatników zmierzających do zminimalizowania, czy też uniknięcia
    straty z określonego przedsięwzięcia gospodarczego, również minimalizacja strat
    (poniesienie mniejszej straty) może zawierać się w ramach tak określonych, nawiązujących
    do treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT działań podatnika. Należy mieć także na uwadze, że
    racjonalne decyzje gospodarcze, podejmowane pierwotnie przez przedsiębiorcę w
    określonych warunkach, w związku niekorzystnymi zmianami mogą prowadzić do
    podejmowania przez podatnika niezbędnych działań zmierzających do zachowania lub
    zabezpieczenia źródeł przychodów. Istotne jest zatem aby przy ocenie, czy dany wydatek
    może być uznany za koszt uzyskania przychodu uwzględniać również logiczny ciąg zdarzeń
    wywołujących określone działania podatnika, tj. zawarcie umowy, zmiana uwarunkowań
    gospodarczych, podjęcie w nowych warunkach gospodarczych działań, które pozwolą na
    dalsze prowadzenie działalności. Dokonując oceny, czy dany wydatek jest kosztem
    uzyskania przychodu, nie można pominąć warunków, w których przedsiębiorca prowadzi
    działalność gospodarczą (tak trafnie WSA we Wrocławiu w wyroku z 19 listopada 2014 r.,
    sygn. akt I SA/Wr 1966/14).
    Sądy administracyjne stoją na stanowisku, iż dla wykazania wpływu danego wydatku na
    minimalizowanie strat czy też zachowanie (zabezpieczenie) źródła przychodów
    wystarczające jest należyte uzasadnienie przewidywań co do kształtowania się związku
    między wydatkiem a zamierzonym celem (przykładowo w oparciu o przeprowadzone
    analizy i kalkulacje.
    W tym aspekcie na uwagę zasługuje np. stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z 13
    lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 3281/18, który przyjął, że „O kwalifikacji wydatku jako kosztu
    decyduje przede wszystkim racjonalny zamiar podatnika, o ile można uznać, że zamiar ten
    ma cechę realności, a działania podatnika związane z rodzajem i charakterem wydatków
    będą miały cechę przynajmniej starannego działania. Racjonalność odnosi się do wiedzy
    na temat związków miedzy przyczyną a następstwem. Stopień dbałości w działaniu

    podatnika wiąże się z należytym uzasadnieniem przewidywań co do kształtowania się
    związku między przyczyna, tj. kosztem, a następstwem. Działając w warunkach rynkowych
    podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych
    analizach i kalkulacjach działania zmierzające do uzyskania możliwie największej
    efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu
    określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z
    określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć.
    Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji, a
    prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić
    straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie
    działalności gospodarczej w jej całokształcie.
    W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do
    zapobieżenia powstania takiej sytuacji, powinno być postrzegane jako prowadzące do
    zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.”
    W świetle powyższego orzecznictwa działania zmierzające do zmniejszenia kosztów i
    wydatków czy też minimalizowania strat służą zachowaniu i zabezpieczeniu źródła
    przychodów. W ocenie Wnioskodawcy takiemu celowi służy właśnie dokonywanie
    wydatków w postaci opisanych powyżej Odsetek lub Kosztów procesu. Po pierwsze, Bank
    wywiązując się ze zobowiązania wynikającego z Ugody, unika ponoszenia dodatkowych
    kosztów, którymi mógłby zostać obciążony m.in. w związku z egzekucją kwot zasądzonych
    wyrokiem sądu czy też w związku z kontynuacją sporu sądowego z Klientem. Równie
    istotne jest to, że w razie wydłużenia sporu kwota odsetek, których zapłaty żądają Klienci,
    zwiększyła by się. Doprowadzając do zakończenia sporu Bank postępuje zatem w sposób
    racjonalny, kierując się potrzebą ochrony źródła swoich przychodów. Źródłem przychodu
    Banku są bowiem aktywa w postaci środków pieniężnych, które przekładają się na kapitały
    Banku, których wielkość determinuje z kolei wielkość akcji kredytowej Banku.
    W świetle orzecznictwa uniknięcie sporu sądowego albo jego zakończenie ugodą jest
    działaniem mającym na celu ograniczenie ryzyka poniesienia dodatkowych wydatków. W
    szczególności powołać się tu należy na tezy płynące z prawomocnego wyroku WSA w
    Warszawie z 22 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1023/18 (w tej sprawie zapadł wyrok NSA
    z 29.11.2018, II FSK 2940/18), którego przedmiotem było wskazanie na możliwość
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wykonanie
    ugody, przy czym kwoty wypłacane w ramach ugody (podobnie jak w przypadku Zwrotów)
    nie miały charakteru odszkodowawczego. Sąd stwierdził: Interpretując przepis art. 15 ust.
    1 u.p.d.o.p. należy kierować się przesłankami zdrowego rozsądku przy dokonywaniu
    oceny racjonalności poniesienia przez danego podatnika kosztu przez pryzmat faktów
    zaistniałych po dacie podjętych decyzji o charakterze gospodarczym. W procesie działań
    gospodarczych przedsiębiorca dąży bowiem nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale i
    też ograniczania kosztów ich uzyskania, przy czym obie te wielkości muszą być ujmowane
    globalnie. Chodzi zatem o racjonalne rozstrzygniecie w tym zakresie, czy dany wydatek
    (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu (osiągnięcia
    przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła), co jednak oczywiście nie
    oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty. Postulowany jest sposób interpretowania prawa
    podatkowego oparty na tzw. wykładni gospodarczej, tzn. takiej która przewiduje, m.in.
    przyjęcie założenia, że podatnik działa i powinien działać w sposób typowy dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą, tj. przykładowo dąży do osiągnięcia zysku a nie
    strat (analogicznie por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12; wyrok NSA
    z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 86/16; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r.,
    sygn. akt II FSK 871/16; publ. CBOSA).
    Spółka podkreślała, że celem poniesienia wydatku związanego z ugodą było
    zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, jakim jest prowadzona przez nią
    działalność gospodarcza.

    Mając na uwadze powyższe uwagi należało zatem uznać, że wydatki przeznaczone na
    ugodę, takie jak w rozpatrywanej sprawie, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.” Ponadto należy także wskazać, że zawieranie Ugód, z
    czym wiąże się konieczność dokonywania ponoszenia opisanych wydatków, służy
    utrzymaniu wizerunku Banku jako charakteryzującego się prokonsumenckim podejściem.
    Postępując inaczej, tj. unikając zawierania Ugów, Bank mógłby narazić się na utratę
    zarówno obecnych, jak i potencjalnych klientów. Mając na względzie powyższe wydatki
    dokonywane na mocy Ugód stanowią racjonalne i celowe koszty z punktu widzenia
    działalności Banku, pozostające w związku z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła
    przychodów Banku. Ponoszenie kosztów odsetek oraz kosztów procesu w sprawach o
    podobnej podstawie prawnej sporu, tj. w związku z abuzywnością niektórych postanowień
    umownych.
    Powyższe wnioski są zgodne z podejściem organów podatkowych potwierdzanym w
    interpretacjach indywidualnych w sprawie o podobnej podstawie prawnej. Mianowicie, w
    następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 września 2019
    r. w sprawie C-383/18 Lexitor sp. z o.o. banki dokonywały zwrotów części opłat
    ponoszonych przez kredytobiorców. Zwroty były następstwem uznania za abuzywne
    pewnych postanowień umów zawieranych z klientami, i w świetle ww. interpretacji
    indywidualnych były (są nadal) traktowane jako koszty uzyskania przychodów.
    Jednocześnie za koszty podatkowe uznawane były także kwoty odsetek ustawowych
    wypłacanych klientom (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, z 16 marca 2020 r., 0114-KDIP2-2.4010.539.2019.1.RK, z 21 września
    2020 r., 0114-KDIP2-2.4010.179.2020.1.AM, z 12 stycznia 2024 r., 0114-KDIP2-
    2.4010.616.2023.2.KW, z 29 grudnia 2023 r., 0111-KDIB1-2.4010.608.2023.1.ANK). Zresztą
    także w interpretacjach indywidualnych, które dot. skutków podatkowych prowadzenia
    spraw tzw. frankowych, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdzał możliwość
    zaliczenia do kosztów podatkowych ponoszonych przez banki kosztów odsetek oraz
    kosztów procesu, np. w interpretacjach indywidualnych: - z 12 września 2022 r., 0111-
    KDIB1-3.4010.172.2022.1.PC; - z 10 lutego 2023 r., 0111-KDIB1-3.4010.902.2022.1.MBD; - z
    18 października 2022 r., 0111-KDIB1-2.4010.530.2022.1.AW.
    Ponoszenie kosztów odsetek oraz kosztów procesu w innych rodzajach spraw
    W orzecznictwie sądów administracyjnych potwierdzono, iż koszty procesu ponoszone w
    związku z obroną interesów podatnika, a także odsetki za opóźnienie w płatności, są
    zaliczane do kosztów podatkowych. Co więcej, w orzecznictwie tym podkreśla się, że nie
    ma przy tym znaczenia ocena zasadności kierowanych przeciwko podatnikowi roszczeń
    (tak np. w wyroku NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1465/13, wyroku WSA w
    Warszawie z 14 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2186/12).
    Podobne wnioski płyną także np. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu z 3.07.2003 r., I SA/Wr 709/02. W tej sprawie Sąd stwierdził: „Koszty związane z
    obroną przed roszczeniami wierzyciela mogą się mieścić w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Działania pozwanego w procesie zmierzały do wykazania, że wykonał należycie
    zobowiązanie, a to ma niewątpliwie wpływ na przychody, które byłyby niższe w razie
    biernego zachowania w trakcie postępowania.” Z kolei w kwestii zapłaty odsetek, które
    naliczone zostały w czasie prowadzonego sporu sądowego, wypowiedział się np.
    Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa
    1257/16, stwierdzając: „Nie bez znaczenia dla wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. jest
    dynamika zjawisk gospodarczych. Decyzja przedsiębiorcy, racjonalna i gospodarczo
    uzasadniona w określonych warunkach ekonomicznych, może bowiem okazać się
    niekorzystna w związku z istotną zmianą okoliczności i warunków zewnętrznych, w tym
    otoczenia prawnego.”. Warto zwrócić uwagę, iż zmiana uwarunkowań prawnych, w tym
    zmiana poglądów orzeczniczych, została uznana za czynnik zewnętrzny, niezależny od
    przedsiębiorcy, jednak mający istotny wpływ na prowadzoną przez przedsiębiorcę
    działalność. Należy tez zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z

    dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt. II FSK 717/06, w którym Sąd stwierdził: „W orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano na fakt, że kosztami uzyskania
    przychodu są również takie wydatki, które nie skutkują bezpośrednio zwiększeniem
    przychodów podatnika, ale pozwalają podatnikowi na utrzymanie istniejącego źródła
    przychodów i uzyskiwanie z tego źródła przychodów na nie zmniejszonym poziomie. W
    związku powyższym, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd NSA
    zaprezentowany w wyroku z 13 marca 1998 r., sygn. akt Sa/Lu 230/97 (niepubl.), zgodnie z
    którym kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, której celem jest
    osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Zdaniem Sądu, do tego
    rodzaju wydatków należy zaliczyć koszty postępowania układowego wszczętego w celu
    zapobieżenia upadłości podmiotu gospodarczego.” Wyrok ten potwierdza, że koszty
    ponoszone przez podatnika mogą być uznane za koszty podatkowe także jeśli nie da się
    ich wprost powiązać z uzyskiwaniem przychodu, lecz jeśli są one konieczne dla utrzymania
    istnienia przedsiębiorcy i jego funkcjonowania.
    Tym bardziej zatem za koszty takie uznać należy takie koszty, które związane są z ochroną
    posiadanych przez bank kapitałów pieniężnych, które dla banku są podstawowym
    środkiem służącym do prowadzenia działalności gospodarczej. Także w wielu
    interpretacjach indywidulanych potwierdzono, iż koszty odsetek ustawowych oraz
    zwracane koszty procesowe są zaliczane do kosztów podatkowych, np. w interpretacjach:
        z 27 sierpnia 2019 r., 0111-KDIB2-1.4010.232.2019.1.AP (odsetki ustawowe za
        opóźnienie uiszczane w następstwie zwrotu ceny po stwierdzeniu wadliwości
        towaru);
        z 16 grudnia 2014 r., IPTPB3/423-325/14-2/KJ (odsetki ustawowe za opóźnienie oraz
        zwrot kosztów procesowych, uiszczane w następstwie zwrotu ceny po stwierdzeniu
        wadliwości towaru);
        z 14 grudnia 2021 r., 0111-KDIB1-1.4010.505.2021.2.BS (odsetki ustawowe za
        opóźnienie oraz zwrot kosztów procesowych, uiszczane w następstwie zwrotu ceny
        po stwierdzeniu wadliwości towaru)
        z 3 stycznia 2014 r., ILPB3/423-472/13-3/JG (wypłata zwrotu kosztów procesowych
        na rzecz pracowników);
        z 7 lutego 2017 r., 2461-IBPB-1-1.4510.395.2016.1.BK (wypłata zadośćuczynienia
        wraz z odsetkami);
        z 7 sierpnia 2015 r., IBPB-1-2/4510-282/15/AK. (wypłata odsetek za zwłokę
        naliczonych w związku z niesłusznym potrąceniem kary umownej);
        z 24 listopada 2010 r., IBPBI/2/423-1113/10/CzP (odsetki od nieterminowej zapłaty
        wypłacane kontrahentom);
        z 8 września 2006 r., 1401/BP-I/4230Z-95/06/KK (uznanie za koszt uzyskania
        przychodów wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z praw autorskich oraz
        odsetek od tego wynagrodzenia);
        z 16 lutego 2015 r., IBPBI/1/423-70/14/AP, w której uznano za koszt uzyskania
        przychodów wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz
        odsetek od tego wynagrodzenia - w tej interpretacji trafnie zauważono, iż
        wynagrodzenie i odsetki dot. nieruchomości wykorzystywanych w działalności
        gospodarczej, zatem uzasadnione jest zaliczenie tych wydatków do kosztów
        podatkowych;

        z 23 września 2021 r., 0111-KDIB1-3.4010.13.2020.7.IZ;
        z 16 lipca 2019 r., 0111-KDIB1-3.4010.215.2019.1.MBD („Należy wskazać, że w
        zakresie zwykłego ryzyka gospodarczego mieszczą się zdarzenia uzasadniające
        toczenie sporów, dochodzenie należności oraz kwestionowanie obowiązku jej
        zapłaty, wykazanie wadliwości nabywanych świadczeń oraz obrona prawidłowego
        sposobu spełnienia świadczenia, działania zarówno w celu uzyskania zapłaty, jak i
        zmniejszenia kosztów (wydatków) własnych, a także spór dotyczący praw lub
        obowiązków niepieniężnych.”;
        z 21 sierpnia 2017 r., 0111-KDIB1-2.4010.199.2017.1.BG (zaliczenie do kosztów
        uzyskania przychodu wydatków związanych z prowadzeniem postępowań
        sądowych, dot. istnienia lub nieistnienia prawnie wiążącej umowy o świadczenie
        usług ) oraz w analogicznej sprawie w interpretacji z 22 sierpnia 2017 r., 0111-
        KDIB1-2.4010.200.2017.2.MM;
        z 27 lutego 2018 r., IPPB3/4510-773/15-3/JBB (zaliczanie do kosztów podatkowych
        odsetek za opóźnienie uiszczanych po długotrwałym procesie sądowym);
        z 18 lipca 2016 r., IBPB-1-2/4510-534/16/MS (zaliczanie do kosztów podatkowych
        zasądzonych od podatnika kosztów procesu - jako ponoszonych w związku z
        całokształtem prowadzonej przez niego działalności, w celu ochrony jego interesów,
        oraz ochronę przed uszczupleniem majątku podatnika wykorzystywanego w
        działalności gospodarczej prowadzonej w celu osiągania przychodów;
        z 10 grudnia 2015 r., IBPB-1-1/4510-108/15/BK („Dla kwalifikacji podatkowej
        kosztów procesowych nie ma znaczenia rezultat sporu rozstrzygniętego przez sąd
        w procesie sądowym”);
        3 stycznia 2014 r., ILPB3/423-472/13-3/JG („Koszty z tytułu udziału Spółki w
        procesach sądowych pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
        Tym samym, nie ulega wątpliwości, że pomimo tego, iż nie można poniesionych
        przez Wnioskodawcę kosztów powiązać z konkretnym przychodem, to jednak wiążą
        się one z prowadzoną przez niego działalnością oraz zostały poniesione w celu
        ochrony jego interesów. Uznać zatem należy, że wydatki poniesione z tytułu
        zryczałtowanych kosztów zastępstwa procesowego i kosztów sądowych miały swoje
        racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie i służyły zachowaniu źródła przychodów.
        (...) w związku z przegranymi przed Sądem Pracy sprawami pracowniczymi mogą
        zostać zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów”);
        z 23 października 2013 r., ITPB1/415-811b/12/AD („Koszty procesu sądowego
        zostaną poniesione w celu ochrony Pana interesów. Wydatki z tego tytułu wiążą się
        z prowadzoną działalnością oraz są uzasadnione z ekonomicznego punktu
        widzenia, i w rezultacie ich poniesienia może Pan oczekiwać zwiększenia swoich
        przychodów, względnie zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. Z tej też
        przyczyny uznać należy, że wydatki te poniesione zostaną w celu zabezpieczenia
        źródła przychodu jakim jest prowadzona przez Panią pozarolnicza działalność

        gospodarcza i - jako koszt pośredni - spełniający dyspozycję art. 22 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych, będą mogły zostać zaliczone przez Pana
        do kosztów uzyskania przychodu w momencie poniesienia”);
        z 13 czerwca 2012 r., ITPB1/415-289a/12/WM („Zasądzone prawomocnym
        wyrokiem kwota główna wraz z kosztami procesu, stanowią koszty uzyskania
        przychodu w momencie ich poniesienia, w myśl cytowanego art. 22 ust. 6b ww.
        ustawy - będzie to zatem moment uprawomocnienia się wyroku sądowego, zaś
        podstawą do zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest
        wyrok sądowy określający wysokość tych wydatków.”).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że stanowisko Wnioskodawcy jest
    uzasadnione.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop” lub „ustawa o CIT”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowo wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji podatkowej.
    Z uwagi na brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, przesłanka celowości poniesionego
    wydatku ma fundamentalne znaczenie dla konstrukcji podatkowych kosztów uzyskania
    przychodów. Skoro bowiem podstawą opodatkowania zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT
    jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został
    osiągnięty, rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym, to tym samym pomiędzy podatkowym przychodem a
    podatkowym kosztem istnieje zależność tego rodzaju, iż poniesiony koszt musi w sposób
    bezpośredni albo pośredni wpływać na przychód podatkowy, jego osiągnięcie zachowanie
    albo zabezpieczenie. Stwierdzenie braku takiej zależności powoduje, że wydatek
    aczkolwiek poniesiony w sensie ekonomicznym i uwidoczniony w rachunku bilansowym,
    nie będzie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mógł zostać
    zaliczony do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek - nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą - jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia”. (por. wyrok
    NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym, „przy
    ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w
    ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,

    w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według
    zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por.
    wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13).
    Z wniosku wynika, że są Państwo bankiem krajowym, a podstawowym przedmiotem
    prowadzonej działalności jest świadczenie usług bankowych. Posiadają Państwo
    wierzytelności związane z zawarciem umów waloryzowanych kursem waluty obcej (w tym
    franka szwajcarskiego), czy też umowy pożyczki pieniężnej waloryzowane w ten sposób. W
    ostatnim latach kredytobiorcy decydowali lub nadal decydują się na podjęcie działań
    prawnych przeciwko Państwu w ramach postępowania cywilnego. Roszczenia
    kredytobiorców mogą dotyczyć m.in. uznania postanowień zawartych Umów za
    bezskuteczne, w tym postanowień w zakresie: zasad ustalania kursu waluty, zasad
    waloryzacji do waluty obcej, klauzuli ryzyka walutowego; stwierdzenia czy ustalenia
    bezskuteczności lub nieważności całej Umowy; zapłaty określonych kwot na rzecz
    Kredytobiorcy w związku z uznaniem za bezskuteczne postanowień Umów lub
    stwierdzeniem bezskuteczności czy nieważności całej Umowy. Najczęściej roszczenia
    obejmują też żądanie zwrotu poniesionych przez Kredytobiorców kosztów postępowania
    sądowego. Zawierają Państwo ugody z Klientami w celu polubownego rozstrzygnięcia
    sporów o ważność i skuteczność Umów i ich poszczególnych postanowień, a także
    uchylenie niepewności w odniesieniu do roszczeń stron. Strony przyjmują w Ugodzie
    sposób rozliczenia dotychczas spłaconych przez Klienta rat kredytu, które przekraczają
    przyjętą w ugodzie wartość długu z tytułu Kredytu (Nadpłata). Oprócz wypłacenia Nadpłaty
    Ugoda może przewidywać dodatkowe postanowienia dot. wypłaty Klientom, tj. odsetek
    ustawowych za opóźnienie, jeżeli Klienci zgłaszali przed zawarciem Ugody żądanie zwrotu
    określonych kwot jako zwrotu świadczenia nienależnego (Odsetki) oraz zwrotu kosztów
    procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w przypadku, gdy Klienci korzystali z
    pomocy profesjonalnych pełnomocników (Koszty procesu), i domagali się zasądzenia
    zwrotu tych kosztów. Ugoda może zawierać jeszcze inne postanowienia konieczne dla
    uregulowania stosunku prawnego pomiędzy Stronami. Państwa intencją jest zakończenie
    sporu z Kredytobiorcami.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT
    zapłacone Odsetki oraz Koszty procesu mogą zostać uznane za koszty uzyskania
    przychodów.
    Analizy wymaga spełnienie przesłanki związku z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła
    przychodów. Za koszty związane z zachowaniem źródła przychodów uznaje się koszty,
    które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła w dalszym ciągu uzyskiwano,
    oraz aby takie źródło w ogóle dalej mogło istnieć. Natomiast za koszty służące
    zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać te koszty, które zostały poniesione na
    ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne jego
    funkcjonowanie. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu
    niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości (por. wyrok NSA z 25
    listopada 2015 roku, sygn. akt II FSK 2217/13).
    Uzasadniając spełnienie powyższej przesłanki, wskazują Państwo na cel zawartych ugód,
    którym jest ochrona przed kontynuowaniem postępowania sądowego przez
    Kredytobiorców, a także pozbycie się ryzyka poniesienia kolejnych wydatków związanych z
    kontynuowaniem procesu sądowego. Ponadto, Państwa zdaniem zawierania Ugód jest
    istotne i celowe, ponieważ wszystkie banki funkcjonujące na polskim rynku oferują
    procesy ugodowe w analogicznych sprawach, dlatego decyzja Banku o niezawieraniu
    Ugód wpłynęłaby negatywnie na wizerunek Banku.
    Poza tymi ogólnymi stwierdzeniami nie uzasadnili Państwo w jaki konkretny sposób
    wypłata kwoty Odsetek oraz Kosztów procesu na rzecz Kredytobiorców, pozwoli na

    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, czyli w jaki sposób przełoży się na to,
    żeby to źródło w ogóle mogło dalej istnieć i aby funkcjonowało w sposób bezpieczny.
    Inaczej mówiąc, nie uzasadnili Państwo, w jaki sposób brak poniesienia wymienionych
    kosztów Odsetek oraz Kosztów procesu zachwiałby źródłem przychodów - jakim jest
    działalność polegająca na świadczeniu usług bankowych, w tym w udzielaniu kredytów
    /pożyczek - lub wręcz doprowadziłby do jego utraty.
    Na poparcie swojego stanowiska przytaczają Państwo szereg fragmentów z uzasadnień
    wyroków sądów administracyjnych, z których żaden nie odnosi się do sytuacji opisanej we
    wniosku, zaś jak zaakcentowano na wstępie, kwalifikacja wydatków jako kosztów
    podatkowych każdorazowo powinna podlegać odrębnej analizie, opierającej się na
    okolicznościach konkretnego stanu faktycznego.
    Odnosząc się do powołanych wyroków, zauważamy, że aprobatę sądów w zakresie
    uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów służący zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów zyskały takie działania podatników jak: uszczuplenie aktywów
    podatnika na skutek sprzedaży wierzytelności, w części dotyczącej odsetek oraz opłat
    odszkodowawczych (wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 367/18) poniesienie
    opłaty za wcześniejsze rozwiązanie umowy licencyjnej (wyrok NSA z 28 stycznia 2015 roku,
    sygn. akt II FSK 3116/12) lub umowy najmu (wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II
    FSK 871/16) powodujące zmniejszenie (nieponoszenie) kosztów z tytułu tej umowy w
    przyszłości w świetle nieosiągania zamierzonych przychodów z przyczyn niezależnych od
    podatnika; zapłata odszkodowania za zrzeczenie się roszczeń przez właściciela
    nieruchomości umożliwiająca nabycie całości praw do nieruchomości, będącej źródłem
    przychodów z działalności deweloperskiej (wyrok NSA z 16 listopada 2018 roku, sygn. akt II
    FSK 793/17); pokrycie wydatków związanych ze szkodą w pojazdach pozwalające na
    zmniejszenie przyszłych obciążeń finansowych z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego
    (wyrok WSA w Poznaniu z 27 listopada 2019 roku, sygn. akt I SA/Po 674/19); zaliczenie do
    kosztów niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym w
    wyniku zakończenia umowy najmu (uchwała NSA z 25 czerwca 2012 roku, sygn. akt II FPS 2
    /12); objęcie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w zamian za wkład
    niepieniężny w postaci wierzytelności przysługującej wobec tej spółki (wyrok NSA z 15
    marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1659/10); wypłata przez stowarzyszenie wynagrodzenia
    osób, nie biorących bezpośrednio udziału w zbiórkach publicznych (wyrok NSA z 24
    września 2010 r., sygn. akt II FSK 848/09); odwalutowanie hipotecznych kredytów
    walutowych powstałe wskutek wydania wyroków zawarcia ugód (wyrok WSA z 7 lipca 2023
    r., sygn. akt III SA/Wa 955/23). Powołany wyrok NSA z 9 stycznia 2020 roku, sygn. akt II FSK
    1330/19 nie zawiera rozstrzygnięcia merytorycznego.
    Z żadnym ze związków przyczynowo-skutkowych przedstawionych w stanach faktycznych
    powyższych orzeczeń nie mamy do czynienia w analizowanej sprawie.
    Nie wyjaśnili Państwo, jak zapłata opisanej we wniosku kwoty, której celem ma być
    uniknięcie sporu sądowego z Kredytobiorcami, wpłynie w sposób pozytywny na zawarcie
    kolejnych umów kredytowych przez potencjalnych nowych kredytobiorców, a to z kolei
    przełoży się na zwiększenie przychodów banku. Powszechnie wiadomo, że na udzielenie
    kredytów ma wpływ przede wszystkim popyt ze strony potencjalnych kredytobiorców,
    który kształtują ich indywidualne potrzeby i aktualna sytuacja gospodarcza, zaś wybór
    konkretnego kredytodawcy w największym stopniu uzależniony jest od zaoferowania
    najkorzystniejszych warunków kredytowania (wysokości stóp procentowych i innych opłat,
    okresu kredytowania, wysokości wkładu własnego itp.). Równie wątpliwy jest argument o
    zachowaniu reputacji i zaufania klientów, bo pozytywna ocena w tym zakresie zależy od
    historycznie pozytywnych zachowań względem dotychczasowych klientów,
    przejawiających się przede wszystkim w zawieraniu umów zgodnych z prawem, tak aby
    klienci nie mieli podstaw do kwestionowania ich na drodze sądowej.
    W tym miejscu warto przytoczyć dorobek judykatury w zakresie spełnienia przesłanki
    celowości w odniesieniu do kosztów zawieranych między stronami ugód, mających na celu

    zakończenie trwających sporów co do istniejących roszczeń wynikających z wcześniej
    zawartych umów.
    W wyrokach: z 19 lipca 2016 roku, sygn. akt III SA/Wa 2025/15, z 26 stycznia 2017 roku,
    sygn. akt III SA/Wa 3284/15, z 28 stycznia 2015 roku, sygn. akt III SA/Wa 1629/14, z 15
    marca 2013 roku, sygn. akt III SA/Wa 2952/12 oraz z 25 listopada 2015 roku, sygn. akt II
    FSK 2217/13, Sądy akcentują, że wydatki o takim charakterze mają na celu przede
    wszystkim zwolnienie się ze zobowiązań oraz zakończenie sporów z kontrahentami i jako
    takie nie stanowią wydatków poniesionych w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów. Przykładowo w wyroku z 19 lipca 2016 roku, sygn. akt III SA/Wa 2025/15
    czytamy: „W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny, czy doszło do spełnienia
    wymogów z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. są wydatki poniesione przez Skarżącą z tytułu wypłaty
    wynagrodzenia za zrzeczenie się roszczeń, na podstawie zawartej Ugody. Jak wskazywała
    Skarżąca zawarcie Ugody miało na celu przede wszystkim ograniczenie ryzyka strat, jakie
    niewątpliwie mogłyby wyniknąć z dalszego narastania sporu z Operatorem. Zapłata
    wynagrodzenia doprowadziła do zakończenia sporu, ograniczenia ryzyka wynikającego z
    narastających roszczeń i związanej z tym niepewności co do kwoty potencjalnych
    zobowiązań, określeniu maksymalnej kwoty roszczeń, a także wyeliminowaniu ryzyka
    nałożenia na Spółkę kar administracyjnych.(...) Przede wszystkim nie można w sposób
    jednoznaczny powiązać wydatków poniesionych na wypłatę wynagrodzenia za zrzeczenie
    się roszczeń z przychodami, jakie zamierza osiągnąć Skarżąca w przyszłości bądź z
    zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów. Nawet bowiem w przypadku, gdy
    zrzeczenie się roszczeń miało na celu zapobieżenie wystąpieniu straty lub jej ograniczenie,
    taki związek nie zachodzi i dlatego wypłacone z tego tytułu wynagrodzenie nie stanowi
    kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. (...).”
    Z kolei w wyroku z 26 stycznia 2017 roku, sygn. akt III SA/Wa 3284/15 Sąd zauważył:
    „Zabezpieczenie przed roszczeniami osób trzecich ma związek nie tyle z instytucją
    przychodu (i jego wielkością), ile z kategorią wysokości potencjalnych zobowiązań (także
    deliktowych lub kontraktowych). Zobowiązania te nie mają wpływu na wysokość
    przychodu, lecz - co najwyżej - czemu Sąd nie zaprzecza, na wysokość dochodu w ogóle,
    lecz nie w kategorii "podatkowej" dochodu, której reguły kwalifikacji zostały precyzyjnie
    określone w przepisach prawa (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.). (...) Zdaniem Sądu, w obrocie
    gospodarczym występują przypadki, w których strona zarówno zmuszona jest,
    przykładowo odstąpić od umowy (aby zapobiec stracie mogącej wyniknąć z jej wykonania),
    albo, jak w niniejszej sprawie, zaniechać sporu, także sądowego, z innym podmiotem, ale
    jest to ryzyko związane z podejmowanymi przedsięwzięciami gospodarczymi i ryzyka tego
    nie można przenosić, przy użyciu przepisów podatkowych, na Skarb Państwa”.
    Tezy te są aktualne także w okolicznościach analizowanej sprawy.
    Nie można uznać za celowe - w rozumieniu przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT -
    uszczuplania majątku Banku poprzez wypływ środków pieniężnych tylko po to, by
    ochronić się przed sporem sądowym, którego wynik nie jest znany, a tym samym nie jest
    przesądzone, że zapadłoby rozstrzygnięcie na niekorzyść banku. Co więcej w treści
    wniosku Bank wyraźnie stwierdził, że prowadzenie sporu z Kredytobiorcami, którzy
    wystąpili z roszczeniami przeciwko Bankowi, jest dla Banku oczywistym i podstawowym
    wyborem. Bank, podejmując obronę swoich interesów w postępowaniu sądowym, jako
    racjonalny przedsiębiorca musi bronić swoich źródeł przychodów jakimi są aktywa w
    postaci środków pieniężnych, przekładających się na jego kapitały. Należy jednak
    zauważyć, że wypłacając kwotę pieniężną na rzecz Kredytodawcy wskutek zawartej Ugody,
    pomniejszają Państwo swoje aktywa, w zamian uzyskując wyłącznie polubowne
    rozstrzygnięcie sporu o ważność i skuteczność Umów i ich poszczególnych postanowień, a
    także uchylenie niepewności w odniesieniu do roszczeń stron. W Ugodzie strony
    przyjmują sposób ustalenia wysokości zadłużenia w PLN, względnie potwierdzają że
    Kredyt został spłacony. Po zawarciu Ugody, Bank nie będzie posiadać już roszczeń wobec
    Kredytobiorców, co oznacza, że ugoda nie przyczyni się w żaden sposób do uzyskiwania

    dalszych przychodów z umowy kredytowej, z drugiej strony nie ma również określonej
    kwoty należnych roszczeń klienta wobec banku potwierdzonych na drodze postępowania
    sądowego (część pozwów dotyczy samego unieważnienia umów kredytowych lub klauzul
    denominacyjnych w nich zawartych).
    Z powyższych względów dokonywane zwroty Odsetek lub Kosztów procesu nie spełniają
    wymogu związku z osiąganiem przychodów (zachowaniem lub zabezpieczeniem ich
    źródła) wyrażonego w art. 15 ust. 1 ustawy CIT. Nie mogą tym samym stanowić kosztów
    uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodu mogą być tylko te wydatki, których poniesienie przez
    podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością
    osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła. Nie każdy wydatek
    w sensie bilansowym będzie kosztem podatkowym, nawet pomijając katalog wyłączeń z
    art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Dokonana powyżej ocena nie oznacza, że organ interpretacyjny „odbiera” Państwu prawo
    do prowadzenia działalności w sposób, który uznaje on za najbardziej racjonalny i
    podejmowania w tym celu decyzji, które Bank uznaje w okolicznościach danej sprawy za
    uzasadnione ekonomicznie. Sama racjonalność wydatku w ujęciu ekonomicznym nie jest
    jednak wystarczająca dla uznania go za koszt uzyskania przychodu. Pogląd ten potwierdza
    m.in. NSA w wyroku z 5 lutego 2021 r. sygn. akt II FSK 1116/19, stwierdzając: „Nie
    wszystkie zatem wydatki związane z działalnością gospodarczą podatnika, nawet gdy są
    racjonalnie i ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. Pogląd
    przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane
    z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 16 u.p.d.o.
    p.), jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. celu
    poniesienia kosztu. W rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione
    jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty
    uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach
    działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie”.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytań 1 oraz 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądów
    administracyjnych zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie
    wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.