Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.37.2025.HEMD
Informacja zmieniana: 575180
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Obowiązek wystawiania faktur w imieniu i na rzecz dostawcy,
który nie ma w Polsce siedziby ani stałego miejsca
prowadzenia działalności, przy użyciu KSeF od 1 lipca 2024 r.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
fakturowanie
samofakturowanie
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 31
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 32
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106d-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 17
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106m-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106nb
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106nc-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106nc-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106nd

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Wniosek z 27 września 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    obowiązku wystawiania faktur w imieniu i na rzecz dostawcy, który nie ma w Polsce
    siedziby ani miejsca prowadzenia działalności, przy użyciu KSeF od 1 lipca 2024 r., wpłynął
    6 października 2023 r.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest producentem (...).
    Wnioskodawca od kilku miesięcy przygotowuje się do wdrożenia Krajowego Systemu e-
    Faktur (dalej jako „KSeF”) uregulowanego w art. 106na do 106nd ustawy z 11 marca 2004

    r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570) dalej zwanej „Ustawą o
    VAT”.
    W procesach współpracy z dostawcami części i usług Wnioskodawca szeroko wykorzystuje
    system tzw. samofakturowania uregulowany w art. 106d ustawy o VAT.
    W systemie samofakturowania Wnioskodawca wystawia faktury w imieniu i na rzecz
    dostawców nieposiadających siedziby ani stałego miejsca prowadzania działalności w
    Polsce, którzy:
    a) dostarczają usługi, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT,
    b) realizują dostawy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 5 VAT,
    c) realizują dostawy krajowe – przy czym dostawca jest zarejestrowany dla potrzeb VAT w
      Polsce.

## Pytanie

Czy wystawiając faktury na podstawie umowy uregulowanej w art. 106d ustawy o VAT na
    rzecz dostawcy, który nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzania
    działalności, ale jest zarejestrowany w Polsce dla celów VAT (przypadek c), Wnioskodawca
    będzie miała obowiązek stosowania do tych faktur przepisów art. 106na do 106nd ustawy
    o VAT?
    Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie
    Zgodnie z przepisem ustawy o VAT, który ma wejść w życie od 1 lipca 2024 r. – art. 106ga
    ust. 2 pkt 1) obowiązek, o którym mowa w ust. 1 , nie dotyczy wystawiania faktur:
    1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    W ocenie Wnioskodawcy, przepis ten wyłącza obowiązek stosowania KSeF w przypadku
    kiedy podmiot nieposiadający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w
    Polsce, jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT i realizując dostawy na rzecz
    Wnioskodawcy korzysta z procedury uregulowanej w art. 106d ustawy o VAT –
    samofakturowanie.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora KIS
    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 0112-KDIL1-
    3.4012.490.2023.1.JK uznał stanowisko Wnioskodawcy we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej za nieprawidłowe.
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna
    wydana przez Dyrektora KIS jest nieprawidłowa.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
                        [4]Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

    Według art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przepis art. 2 pkt 31 ustawy o VAT stanowi, że
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w
      formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i
      przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy o VAT:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej – rozumie się przez
      to fakturę w formie elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie
      elektronicznym.
    Według art. 2 pkt 32a ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się
      przez o fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Jak wynika z treści art. 106g ust. 3a ustawy o VAT:
      Faktura ustrukturyzowana jest udostępniana i otrzymywana za pomocą
      oprogramowania interfejsowego, o którym mowa w art. 106nc ust. 1.
    Stosownie do art. 106nc ust. 1 i ust. 3 ustawy o VAT:
      Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z
      dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
      publiczne.
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na elektronicznej
      platformie usług administracji publicznej wzór faktury ustrukturyzowanej.
    Zgodnie z art. 106a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
        1) sprzedaży, z wyjątkiem:
          a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
            usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku
            należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez
            usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub
            dokonującego dostawy towarów,

          b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w
            dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim
            identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo
            członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;
        2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej –
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe
        miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
        miejscem świadczenia jest terytorium:
          a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
            zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca
            i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego
            nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
          b) państwa trzeciego;
        3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
        Rzeczpospolita Polska;
        4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest
        Rzeczpospolita Polska.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
        1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
        2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
        3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
        4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
          a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
          b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
            ust. 5 pkt 4,
          c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art.
            19a ust. 1b.
    Przepis art. 106b ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.

    Zgodnie z art. 106d ust. 1 ustawy o VAT:
      Podmiot, o którym mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1, nabywający towary lub usługi od
      podatnika może wystawiać w imieniu i na rzecz tego podatnika faktury:
        1) dokumentujące dokonanie przez podatnika sprzedaży na rzecz tego podmiotu,
        2) o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4,
        3) dokumentujące dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2 lit. b
        – jeżeli ten podmiot i ten podatnik wcześniej zawarli umowę w sprawie wystawiania
        faktur w imieniu i na rzecz tego podatnika, w której została określona procedura
        zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika dokonującego tych
        czynności.
    W myśl art. 106n ust. 1 ustawy o VAT:
      Stosowanie faktur elektronicznych wymaga akceptacji odbiorcy faktury.
    Na mocy art. 106e ust. 1 pkt 17 ustawy o VAT:
      Faktura powinna zawierać w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 –
      wyraz „samofakturowanie”.
    W tym miejscu należy wskazać, że art. 106d ustawy dotyczy instytucji tzw.
    „samofakturowania”. Przepis ten określa przypadki i warunki, których spełnienie pozwala
    na wystawianie faktur dokumentujących dostawy towarów i świadczenie usług przez
    podmioty inne niż wykonujące sprzedaż. Takim podmiotem może być przykładowo
    nabywca towarów lub usług. Pomimo więc, że zgodnie z ogólną regułą, to podatnik
    dokonujący dostawy towarów lub świadczących usługę wystawia fakturę dokumentującą
    daną transakcję, to jednak w myśl ww. przepisu ustawy, funkcja ta może zostać
    powierzona także nabywcy towarów lub usług.
    W przypadku natomiast samofakturowania dokonywanego przez nabywcę towarów i
    usług – których to miejscem opodatkowania będzie inne niż Polska państwo członkowskie
    Unii Europejskiej – należy mieć na względzie regulacje dotyczące fakturowania
    obowiązujące w tym państwie członkowskim, co znajduje potwierdzenie w przepisach
          [5]Dyrektywy.
    Z przepisu art. 219a Dyrektywy wynika, że:
        1. Fakturowanie podlega przepisom mającym zastosowanie w państwie
        członkowskim uznawanym za państwo dostawy towarów lub świadczenia usług
        zgodnie z przepisami tytułu V.
        2. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 fakturowanie podlega następującym
        przepisom:
          a) przepisom mającym zastosowanie w państwie członkowskim, w którym
            dostawca lub usługodawca ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
            miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywana jest
            dostawa towaru lub świadczona jest usługa, lub, w przypadku braku takiej
            siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w
            państwie członkowskim, w którym dostawca lub usługodawca ma stałe
            miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, w przypadku gdy:
            (i) dostawca lub usługodawca nie ma siedziby w państwie członkowskim
              uznawanym za państwo dostawy towarów lub świadczenia usług,
              zgodnie z przepisami tytułu V, lub gdy jego przedsiębiorstwo w tym
              państwie członkowskim nie uczestniczy w danej dostawie towarów lub
              świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b), a osobą zobowiązaną
              do zapłaty VAT jest osoba, na rzecz której dokonywana jest dostawa

              towarów lub świadczone są usługi, chyba że nabywca lub usługobiorca
              wystawiają fakturę (samofakturowanie);
            (ii) uznaje się, że dostawa towarów lub świadczenie usług nie odbywają się
              na terytorium Wspólnoty, zgodnie z przepisami tytułu V;
          b) przepisom mającym zastosowanie w państwie członkowskim, w którym
            dostawca lub usługodawca korzystający z jednej z procedur szczególnych, o
            których mowa w tytule XII rozdział 6, jest zidentyfikowany.
        3. Ust. 1 i 2 niniejszego artykułu mają zastosowanie bez uszczerbku dla art. 244–248.
    Zgodnie z art. 224 Dyrektywy:
      Faktury mogą być wystawiane przez nabywcę lub usługobiorcę w odniesieniu do
      dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych na ich rzecz przez podatnika, w
      przypadku gdy istnieje wcześniejsze porozumienie między tymi dwiema stronami i
      pod warunkiem, że istnieje określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur
      przez podatnika dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługi. Państwo
      członkowskie może wymagać, aby takie faktury były wystawiane w imieniu i na rzecz
      podatnika.
    W myśl art. 226 pkt 10a Dyrektywy:
      Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie,
      faktury wystawione zgodnie z przepisami art. 220 i 221, do celów VAT, zawierają
      wyłącznie następujące dane; w przypadku gdy zamiast dostawcy lub usługodawcy
      fakturę wystawia nabywca lub usługobiorca – wyraz „samofakturowanie”.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 219a Dyrektywy, fakturowanie podlega przepisom
    mającym zastosowanie w państwie członkowskim uznawanym za państwo dostawy
    towarów lub świadczenia usług.
    Natomiast w drodze odstępstwa, w sytuacji, kiedy dostawca lub usługodawca nie ma
    siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności w państwie uznanym za państwo
    dostawy a osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest osoba, na rzecz której dokonywana jest
    dostawa towarów lub świadczone są usługi, fakturowanie podlega przepisom mającym
    zastosowania w państwie członkowskim, w którym dostawca lub usługodawca ma
    siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, z którego dokonywana jest dostawa, chyba że nabywca lub usługobiorca
    wystawia fakturę (samofakturowanie).
    Wskazać należy, że ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i
                        [6]usług oraz niektórych innych ustaw , wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały
    wejść w życie z dniem 1 lipca 2024 r. Jednakże na mocy ustawy z dnia 9 maja 2024 r.
    zmieniającej ustawę o zmianie ustawy od podatku od towarów i usług oraz niektórych
          [7]innych ustaw przesunięto datę obowiązywania obligatoryjnego KSeF na 1 lutego 2026 r.
    oraz utrzymano odroczenie niektórych obowiązków związanych z KSeF do końca lipca
    2026 r.
    Jednakże, w związku z tym, że interpretacja indywidualna dotyczy zdarzenia przyszłego,
    Szef KAS opiera się na przepisach obowiązujących na dzień wydania interpretacji
    indywidualnej.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2024 r.:
        1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur.
        2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
          1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani
            stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

          2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
            terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
            gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
            działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
            których wystawiono fakturę;
          3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w
            dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w
            tych procedurach;
          4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną
            nieprowadzącą działalności gospodarczej;
          5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub
            świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art.
            106s.
        3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
        4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać
        faktury ustrukturyzowane.
    Według art. 106na ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2024 r.:
        1. Fakturę ustrukturyzowaną uznaje się za wystawioną w dniu jej przesłania do
        Krajowego Systemu e-Faktur.
        2. Uchylony.
        3. Faktura ustrukturyzowana jest uznana za otrzymaną przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur w dniu przydzielenia w tym systemie numeru identyfikującego
        tę fakturę.
        4. W przypadku udostępnienia faktury ustrukturyzowanej nabywcy, o którym mowa
        w art. 106gb ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur,
        za datę otrzymania tej faktury uznaje się datę jej faktycznego otrzymania przez
        tego nabywcę.
    W myśl art. 106nb ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2024 r.:
      Z Krajowego Systemu e-Faktur mogą korzystać:
        1) podatnik,
        2) podmioty wskazane przez podatnika,
        3) podmioty, o których mowa w art. 106c,
        4) osoby fizyczne wskazane przez podmioty, o których mowa w art. 106c,
        5) osoby fizyczne wskazane w zawiadomieniu o nadaniu lub odebraniu uprawnień
        do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur, którym podatnik lub podmioty, o
        których mowa w art. 106c pkt 1, nadali uprawnienia do korzystania z tego
        systemu,
        6) podmioty inne, niż wymienione w pkt 1-5, wskazane przez osoby fizyczne
        korzystające z Krajowego Systemu e-Faktur, jeżeli prawo do wskazywania innego
        podmiotu wynika z uprawnień nadanych tym osobom fizycznym
        – uwierzytelnieni w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art.
        106r pkt 3.
    Na podstawie art. 106nd ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2024 r.:
        1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi Krajowy System e-Faktur i jest
        administratorem danych w nim zawartych.

        2. Krajowy System e-Faktur jest systemem teleinformatycznym służącym do:
          1) nadawania, zmiany lub odbierania uprawnień do korzystania z Krajowego
            Systemu e-Faktur;
          2) powiadamiania podmiotów, o których mowa w art. 106nb, o nadanych
            uprawnieniach do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur lub ich
            odebraniu;
          3) uwierzytelnienia oraz weryfikacji uprawnień do korzystania z Krajowego
            Systemu e-Faktur, posiadanych przez podmioty, o których mowa w art.
            106nb;
          4) wystawiania faktur ustrukturyzowanych;
          5) dostępu do faktur ustrukturyzowanych;
          6) otrzymywania faktur ustrukturyzowanych;
          7) przechowywania faktur ustrukturyzowanych;
          8) oznaczania faktur ustrukturyzowanych numerem identyfikującym
            przydzielonym w Krajowym Systemie e-Faktur;
          8a) przydzielania identyfikatora zbiorczego dla co najmniej dwóch faktur
            ustrukturyzowanych wystawianych przez podatnika dla jednego odbiorcy;
          8b) weryfikacji danych z faktur ustrukturyzowanych używanych poza Krajowym
            Systemem e-Faktur;
          9) analizy i kontroli prawidłowości danych z faktur ustrukturyzowanych;
          10) powiadamiania podmiotów, o których mowa w art. 106nb, o:
            a) dacie i czasie wystawienia faktury ustrukturyzowanej oraz numerze
              identyfikującym fakturę ustrukturyzowaną przydzielonym w Krajowym
              Systemie e-Faktur oraz dacie i czasie jego przydzielenia,
            b) dacie i czasie odrzucenia faktury w przypadku jej niezgodności z
              wzorem, o którym mowa w art. 106nc ust. 3,
            c) braku możliwości wystawienia faktury ustrukturyzowanej - w przypadku
              niedostępności Krajowego Systemu e-Faktur;
          11) powiadamiania podmiotów innych niż określone w art. 106nb o braku
            uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur.
        3. Krajowy System e-Faktur służy również do przyjmowania faktur, o których mowa
        w art. 106nf ust. 1 i art. 106nh ust. 1. Do faktur, o których mowa w art. 106nf ust.
        1 i art. 106nh ust. 1, przepisy ust. 2 pkt 3, 5-9 i pkt 10 lit. a i b stosuje się
        odpowiednio.
        4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do faktur VAT RR i faktur VAT RR KOREKTA
        wystawionych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca od kilku miesięcy przygotowuje się do
    wdrożenia Krajowego Systemu e-Faktur (dalej jako „KSeF”) uregulowanego w art. 106na do
    106nd ustawy.
    W procesach współpracy z dostawcami części i usług Wnioskodawca szeroko wykorzystuje
    system tzw. samofakturowania uregulowany w art. 106d ustawy.
    W systemie samofakturowania Wnioskodawca wystawia faktury w imieniu i na rzecz
    dostawców nieposiadających siedziby ani stałego miejsca prowadzania działalności w
    Polsce, którzy:
    a) dostarczają usługi, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT,

    b) realizują dostawy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 5 VAT,
    c) realizują dostawy krajowe – przy czym dostawca jest zarejestrowany dla potrzeb VAT
      w Polsce.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy wystawiając faktury na podstawie umowy
    uregulowanej w art. 106d ustawy, na rzecz dostawcy, który nie posiada w Polsce siedziby
    ani stałego miejsca prowadzania działalności, ale jest zarejestrowany w Polsce dla celów
    VAT (przypadek c), Wnioskodawca będzie miała obowiązek stosowania do tych faktur
    przepisów art. 106na do 106nd ustawy.
    Odnosząc się do wątpliwości przedstawionych przez Wnioskodawcę wskazać należy,
    że podmiot nabywający towary lub usługi może, w określonych przypadkach wystawiać
    w imieniu i na rzecz tego podatnika faktury (tzw. procedura samofakturowania), zgodnie z
    art. 106d ustawy o VAT.
    Wskazać należy, że art. 106ga ustawy o VAT, który miał wejść w życie od 1 lipca 2024 r.
    określa zasady wystawiania e-Faktur. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
      (...)
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    W związku z powyższy, zdaniem Szefa KAS, jeśli sprzedawca nie posiada w Polsce siedziby
    ani stałego miejsca prowadzenia działalności, to w prowadzonych okolicznościach nie
    wystąpi obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej.
    Natomiast podatnik, wystawiając faktury na podstawie umowy uregulowanej w art. 106d
    ustawy o VAT na rzecz dostawcy, który nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności, ale jest zarejestrowany w Polsce dla celów VAT, stosownie do
    art. 106ga ust. 4 ustawy o VAT będzie mógł wystawiać faktury ustrukturyzowane.
    Przewiduje się, że warunkiem technicznym w takim przypadku będzie uprzednia
    autoryzacja w KSeF przez zagranicznego dostawcę, posiadającego polski NIP oraz nadanie
    uprawnień nabywcy
    do wystawiania faktur w ramach samofakturowania. Polski identyfikator podatkowy NIP
                                              [8]dostawcy powinien znaleźć się w elemencie Podmiot wystawianej e-Faktury
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać całościowo za nieprawidłowe.
    W konsekwencji Szef KAS dokonuje z urzędu zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej
    z 3 stycznia 2024 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.490.2023.1.JK.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Wnioskodawca przedstawił
    we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego na
    dzień wydania interpretacji indywidualnej.
    Podkreślić należy, że ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów
                        [9]i usług oraz niektórych innych ustaw , wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które
    miały wejść w życie z dniem 1 lipca 2024 r. Jednakże na mocy ustawy z dnia 9 maja 2024 r.
    zmieniającej ustawę o zmianie ustawy od podatku od towarów i usług oraz niektórych

          [10]innych ustaw przesunięto datę obowiązywania obligatoryjnego KSeF na 1 lutego 2026
    r. oraz utrzymano odroczenie niektórych obowiązków związanych z KSeF do końca lipca
    2026 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Szef KAS zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:
      może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
      nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
      Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef KAS może, z urzędu, zmienić ją
    w dowolnym czasie.
    Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem
      faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie
    sprawy, udzielona odpowiedź straci swą aktualność.
    Wskazuje się, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych
    przez Wnioskodawcę we wniosku stanu faktycznego, co oznacza, że w przypadku, gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej
    zostanie ustalony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych.
    Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:
      zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej
      przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi
      podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
      uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak
      również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
    odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
    oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
    zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
    zdarzeniem, któremu odpowiada zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji,
    miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z obowiązku zapłaty
    podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji.
    Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, Wnioskodawca
    może nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych dokonywanych za okres do
    końca roku, kwartału następującego po kwartale lub miesiąca następującego po miesiącu
    (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w którym doręczono Wnioskodawcy
    zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono

    organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego
    interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności (por. art. 14m § 2
    Ordynacja podatkowa).
    Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
    interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
    Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w trakcie
    trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie uwzględniają z
    urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:
      przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Państwa do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacja
    podatkowa).
    Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23
    października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz
                  [11]niektórych innych ustaw wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013, Warszawa, w
    terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 3 § 2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy
                                                  [12]z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa KAS (którego działanie jest przedmiotem skargi):
    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12,
      00#916 Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
      lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

    [1] dalej: „Szef KAS”
    [2] dalej: „Dyrektor KIS”
    [3] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2025 r. poz. 111), dalej „Ordynacja podatkowa”.
    [4] ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.; w brzmieniu
    obowiązującym na dzień wydania interpretacji indywidualnej; dalej: „ustawa o VAT”
    [5] Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L. z 2006 r. nr 347, str. 1 ze zm.) – dalej zwanej Dyrektywą.
    [6] tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1598
    [7] tj. Dz. U z 2024 r. poz. 852
    [8] por. projekt rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur,
    znajdujący się w wykazie prac legislacyjnych pod nr 827
    [9] tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1598
    [10] tj. Dz. U z 2024 r. poz. 852
    [11] Dz. U. poz. 2193.
    [12] Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.