Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4018.13.2023.10.MGO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Możliwość posługiwania się jednym NIP przez przedsiębiorcę
zagranicznego na potrzeby wszystkich rozliczeń podatkowych
w Polsce.
Słowa kluczowe: identyfikatory-identyfikator podatkowy
numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP)
przedsiębiorca
Zagadnienia: Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników-Rozdział 1. Przepisy ogólne-Identyfikatory
podatkowe
Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników-Rozdział 1. Przepisy ogólne-Podmioty
podlegające obowiązkowi ewidencyjnemu
Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników-Rozdział 2. Postępowanie w sprawie nadania
NIP-Zgłoszenie identyfikacyjne
1
Przepisy: [NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 1-art. 2-ust. 1
[NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 1-art. 2-ust. 2
[NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 1-art. 2-ust. 3
[NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 2-art 5-ust. 1
[NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 2-art 5-ust. 3-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2023 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. jest osobą prawną założoną zgodnie z prawem obowiązującym w Niemczech,
    prowadzącą przede wszystkim działalność w zakresie:
      - ... (kod PKD 25.50.Z),
      - obróbki mechanicznej elementów metalowych (kod PKD 25.62.Z),
      - produkcji narzędzi (kod PKD 25.73.Z) oraz
      - produkcji pozostałych narzędzi mechanicznych (kod PKD 28.49.Z)
    na terytorium Niemiec (dalej: Spółka).
    Spółka prowadzi w Polsce działalność gospodarczą za pośrednictwem A. Spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce zarejestrowanego w rejestrze
    przedsiębiorców pod nr KRS ... (dalej: Oddział, Wnioskodawca).
    Oddział w Polsce stanowi zakład pracy, tj. zatrudnia pracowników, do których zadań
    należy świadczenie pracy na rzecz Spółki. W związku z powyższym Oddział Spółki w
    ramach procesu rejestracji w KRS dnia ... marca 2020 r. otrzymał nr NIP ...na potrzeby
    identyfikacji jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (dalej: PIT) i
    składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne (dalej: ZUS) i dokonuje
    stosownych rozliczeń w tym zakresie przy użyciu ww. numeru.
    Oddział nie stanowi odrębnego podmiotu od zagranicznego przedsiębiorcy i może
    wykonywać działalność tylko i wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności zagranicznego
    przedsiębiorcy. Oddział nie mógłby istnieć bez zagranicznego przedsiębiorcy i stanowi
    jego część prowadzącą działalność na terytorium Polski w ww. zakresie.
    W związku z faktem, że Oddział spełnia definicję tzw. zakładu podatkowego w rozumieniu
    przepisów polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzeczpospolitą Polską, a Republiką
    Federalną Niemiec, Spółka podlega tym samym ograniczonemu obowiązkowi

    podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych w Polsce i jest zobowiązana do
    dokonywania stosownych rozliczeń w tym zakresie (dalej: CIT). Spółka jest również
    czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Dla obu tych celów wykorzystywany jest numer NIP ...
    nadany Spółce dnia 1 czerwca 2020 r.
    W konsekwencji w związku z prowadzoną przez zagranicznego przedsiębiorcę
    działalnością w Polsce zostały nadane dwa numery NIP:
    1) tj. nr NIP ... przyznany podczas rejestracji oddziału w KRS, upubliczniony w jawnym i
      powszechnie dostępnym rejestrze przedsiębiorców KRS oraz
    2) nr NIP... nadany dla celów rozliczeń w zakresie podatku CIT oraz w zakresie podatku
      VAT. Niniejszy nr NIP widnieje również w wykazie, o którym mowa w art. 96b (tzw.
      biała lista podatników VAT) ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1570, dalej: ustawa o VAT).
    Jak wskazano powyżej Oddział spółki zagranicznej w Polsce nie jest odrębnym podmiotem
    od zagranicznego przedsiębiorcy, lecz stanowi jedynie wydzieloną organizacyjnie część
    swojej jednostki macierzystej.
    W związku z powyższym powstały wątpliwości, czy dla celów prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce możliwe jest posługiwanie się dla wszystkich rozliczeń tylko i
    wyłącznie jednym numerem NIP. Funkcjonowanie dwóch numerów NIP w ramach tego
    samego podmiotu może wzbudzać uzasadnione wątpliwości po stronie zewnętrznych
    kontrahentów, sprawdzających aktualne odpisy z KRS, w którym ujawniony jest nr NIP dla
    celów PIT/ZUS, a także weryfikujących tzw. białą listę podatników VAT, w której ujawniony
    jest nr NIP dla celów VAT/CIT, co z kolei może być źródłem potencjalnych błędów w
    procesie fakturowania (szczególnie biorąc pod uwagę, iż od 1 lipca 2024 wejdą w życie
    przepisy dot. Krajowego Systemu e-Faktur), pomimo jedności tożsamości podmiotowej
    przedsiębiorcy zagranicznego i jego oddziału w Polsce.
    Pytania
    1. Czy na potrzeby wszystkich rozliczeń podatkowych w Polsce zagranicznego
      przedsiębiorcy (tj. rozliczeń z tytułu pełnienia funkcji płatnika, jak też podatnika)
      Wnioskodawca może występować wyłącznie pod pierwotnie przyznanym numerem
      NIP...?
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na ww. pytanie, czy nr NIP ... powinien być
      stosowany od momentu uzyskania pozytywnej interpretacji indywidualnej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Na potrzeby wszystkich rozliczeń podatkowych w Polsce zagranicznego przedsiębiorcy
      (tj. rozliczeń z tytułu pełnienia funkcji płatnika, jak też podatnika) Wnioskodawca może
      występować wyłącznie pod pierwotnie przyznanym numerem NIP ...
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na ww. pytanie, nr NIP ... powinien być
      stosowany od momentu uzyskania pozytywnej interpretacji indywidualnej.
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o
    zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w
    obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz.
    649, dalej: ustawa o uczestnictwie).

    Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 4 ww. ustawy, oddział to wyodrębniona i
    samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez
    przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania
    działalności.
    W świetle powyższej definicji ustawowej, podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na
    terytorium Polski w formie oddziału, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca
    zagraniczny. Oddział posiada tym samym jedynie samodzielność organizacyjną (jest
    wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia
    działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona
    działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    Mając na uwadze powyższe, podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje,
    pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny.
    Powyższe wynika również z art. 17 ustawy o uczestnictwie, który precyzuje, że
    przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu
    wpisu oddziału w KRS. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej w obliczu ww.
    przepisów należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym, samodzielnym podmiotem w
    stosunku do jednostki macierzystej, lecz stanowi jej integralną część.
    Przepis art. 14 ust. 1 ustawy o uczestnictwie stanowi uprawnienie przedsiębiorców
    zagranicznych do tworzenia oddziałów na terytorium Polski. W myśl tego przepisu, dla
    wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Dochody wykazywane przez Oddział pozostają dochodami zagranicznego przedsiębiorcy.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
    płatników (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2500, dalej: ustawa o NIP) - osoby fizyczne, osoby
    prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie
    odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. Jednocześnie
    należy wskazać, że stosowanie do ust. 2 i 3 powyższego artykułu ustawy o NIP,
    obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1,
    jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami oraz płatnicy podatków/składek
    ubezpieczeniowych.
    Stosownie natomiast do definicji wprowadzonych ordynacją podatkową (t. j. Dz.U. z 2022
    r. poz. 2651, dalej: OP) podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka
    organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych
    obowiązkowi podatkowemu (art. 7 § 1 OP). Ustawy podatkowe mogą ustanawiać
    podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1 (art. 7 § 2 OP). Z kolei płatnikiem w
    rozumieniu art. 8 OP jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
    niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego
    do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
    organowi podatkowemu.
    Oddział nie jest ani osobą fizyczną, ani osobą prawną, niemniej jednak może być uznany
    za jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej. Powyższe wynika z faktu, że
    Oddział funkcjonuje w strukturach zagranicznego podmiotu wyposażonego w osobowość
    prawną i zdolność prawną, z której korzysta.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o NIP, podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do
    dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu
    właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje
    się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków,
    formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz
    liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Na podstawie brzmienia ww. przepisu można

    wywnioskować, że zagraniczny przedsiębiorca powinien dokonać zgłoszenia
    rejestracyjnego jednokrotnie. Ponadto, z perspektywy przepisów ustawy o CIT
    podatnikiem jest m.in. zagraniczny przedsiębiorca prowadzący działalność w Polsce w
    formie oddziału.
    Dodatkowo zgodnie z art. 7 ustawy o NIP w przypadku, gdy z przepisów prawa
    podatkowego wynikają różne terminy dokonania czynności, o których mowa w art. 6 ust. 1
    (czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT lub podatkiem akcyzowym), 1a
    (podatnicy/płatnicy) i 10 (płatnicy składek ubezpieczeniowych), zgłoszenia
    identyfikacyjnego dokonuje się jeden raz, w terminie najwcześniejszym.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że intencją
    ustawodawcy było ustanowienie zasady, że w ramach jednego podmiotu zgłoszenie
    identyfikacyjne w celu nadania NIP powinno być dokonywane tylko jednokrotnie.
    Zdaniem Wnioskodawcy posiadanie Oddziału i zatrudnianie przez niego pracowników jest
    możliwe tylko i wyłącznie dzięki zagranicznemu przedsiębiorcy i stanowi de facto
    zatrudnienie ich przez zagranicznego przedsiębiorcę prowadzącego działalność w formie
    oddziału, co oznacza konieczność wywiązywania się z obowiązków przewidzianych dla
    płatnika w ramach jednego i tego samego podmiotu. W konsekwencji fakt bycia
    płatnikiem w przypadku tego samego podmiotu, który na mocy odrębnych przepisów jest
    podatnikiem nie powinno prowadzić do obowiązku posiadania odrębnych numerów NIP.
    W oparciu o brzmienie przepisów zdaniem Wnioskodawcy brak jest podstaw do przyjęcia,
    że jeden i ten sam podmiot, będący jednocześnie podatnikiem jakiegoś podatku oraz
    płatnikiem składek ubezpieczeniowych wskazanych w art. 2 ust. 3 ustawy o NIP, jest
    zobowiązany do posiadania dwóch numerów NIP.
    Na tej podstawie można argumentować, że skoro Oddział i jednostka macierzysta
    stanowią jeden podmiot prawa i Oddział nie posiada osobowości prawnej ani zdolności
    prawnej, lecz korzysta w tym zakresie ze zdolności jednostki macierzystej (zagranicznego
    przedsiębiorcy), podmiot ten powinien być uprawniony do posługiwania się jednym
    numerem NIP dla całokształtu rozliczeń podatkowych w Polsce tj. niezależnie od rodzaju,
    liczby, formy opodatkowania, czy też liczby/rodzaju prowadzonej działalności, a także bez
    względu na to, czy występuje w roli płatnika, czy podatnika.
    Zagraniczny przedsiębiorca jest podatnikiem podatku CIT i prowadzi działalność w Polsce
    wyłącznie za pośrednictwem Oddziału. Dochody Oddziału są dochodami zagranicznego
    przedsiębiorcy. Tym samym posługiwanie się jednym nr NIP uprościłoby dokonywane
    rozliczenia, a także wyeliminowałoby ewentualne wątpliwości po stronie kontrahentów, co
    do wyboru odpowiedniego numeru NIP np. dla oznaczania faktur. Obecnie tego typu
    wątpliwości mogą występować z racji tego, że w KRS ujawniony jest nr NIP Oddziału, a nie
    nr NIP nadany jednostce macierzystej dla celów rozliczeń CIT/VAT. Powyższe podejście
    polegające na stosowaniu jednego nr NIP dla całokształtu działalności prowadzonej w
    Polsce w formie Oddziału nie stałoby w sprzeczności z faktem dokonania rejestracji dla
    celów PIT/ZUS, gdyż jak można wywnioskować na podstawie ww. przepisów za wiążące
    powinno uznać się zgłoszenie dokonane w terminie najwcześniejszym.
    Biorąc pod uwagę powyższe definicje, wskazane przepisy oraz przytoczone wyroki sądów,
    zdaniem Wnioskodawcy, należy wysnuć wniosek, że dla potrzeb wszystkich rozliczeń
    podatkowych w Polsce, Wnioskodawca jest uprawniony występować pod jednym
    numerem NIP XX nadanym wcześniej w procesie rejestracji do KRS. Powyższe wynika
    głównie z faktu, że oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie jest odrębnym podmiotem,
    tylko częścią wyodrębnioną w ramach jednostki macierzystej i tym samym nie można
    Oddziałowi przypisać odrębnej podmiotowości prawnej. Oddział, w świetle
    obowiązujących przepisów prawa, nie może prowadzić działalności we własnym imieniu i
    na własny rachunek.

    Dodatkowo, na jedność Oddziału z jego jednostką macierzystą, w ocenie Wnioskodawcy
    wskazuje fakt, że nazwa oddziału musi być tożsama z firmą przedsiębiorcy. Powyższe
    zostało uregulowane wprost w art. 19 ustawy o uczestnictwie, zgodnie z którym
    przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany m.in. używać do
    oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z
    przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem
    wyrazów „oddział w Polsce”. Obowiązuje tu zasada jedności firmy - ze względu na fakt, że
    oddział jest wyodrębnioną organizacyjnie i samodzielną jednostką, stanowiącą
    jednocześnie wyłącznie część działalności przedsiębiorcy, to nazwa oddziału i
    przedsiębiorcy głównego powinna być tożsama.
    Dodatkowo, jak wskazał NSA w przytoczonym powyżej wyroku z dnia 18 marca 2011 r.
    sygn. II FSK 1773/09, braku odrębnej od jednostki macierzystej podmiotowości prawnej
    oddziału nie zmienia także fakt zatrudniania pracowników w oddziale, bowiem
    zatrudniając pracowników, oddział wchodzi w stosunek pracy korzystając z
    podmiotowości prawnej spółki jako takiej.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w celu budowania pewności obrotu
    gospodarczego w Polsce, Wnioskodawca jest uprawniony do posługiwania się jednym
    numerem NIP dla wszystkich rozliczeń. W zaistniałych okolicznościach zdaniem
    Wnioskodawcy, najbardziej właściwym rozwiązaniem jest posługiwanie się numerem NIP
    ... nadanym wcześniej w procesie rejestracji Oddziału zagranicznego przedsiębiorcy do
    KRS, aby zachować ciągłość i spójność rozliczeń związanych z całokształtem działalności
    prowadzonej przez zagranicznego przedsiębiorcę w Polsce. Takie podejście potwierdza
    wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2003 r. sygn. III SA 1229/01 zgodnie z którym:
    „Doszło więc do tego, że podatnik wbrew art. 5 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i
    identyfikacji podatników i płatników posiadał dwa numery identyfikacyjne, gdyż w tej
    samej sprawie dotyczącej nadania mu takiego numeru zapadły dwa różne rozstrzygnięcia.
    W takim przypadku z uwagi na zasadę trwałości decyzji podatkowych, a także na wskazane
    przepisy prawa materialnego organy podatkowe były zobowiązane do usunięcia z obiegu
    prawnego decyzji, która dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją
    ostateczną (art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej).”
    „Przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
    podatników i płatników (Dz. U. Nr 142, poz. 702 ze zm.) , a także Ordynacji podatkowej nie
    dają możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego w sytuacji wydania przez organy
    podatkowe w tej samej sprawie dwóch decyzji administracyjnych orzeczenia
    wcześniejszego, a pozostawienia w mocy orzeczenia wydanego później.”.
    W tym zakresie Wnioskodawca pragnie dodatkowo zwrócić uwagę na art. 8c ust. 2 pkt 1
    ustawy o NIP, zgodnie z którym: „Naczelnik urzędu skarbowego unieważnia z urzędu, w
    drodze decyzji, NIP nadany podmiotowi, w przypadku wielokrotnego nadania NIP, biorąc
    pod uwagę interes prawny i gospodarczy podmiotu”. Omawiana regulacja odnosi się
    wprost do podmiotu, a nie roli pełnionej przez dany podmiot (tj. występowania w
    charakterze podatnika, czy płatnika). Tym samym ww. przepis stanowi dodatkową
    regulację, z której jednoznacznie wynika, że jeden podmiot nie może posiadać dwóch
    identyfikatorów podatkowych NIP, co dodatkowo potwierdza konieczność posługiwania
    się jednym NIP dla wszystkich rodzajów operacji i rozliczeń dokonywanych przez dany
    podmiot - tj. brak możliwości posiadania kilku numerów NIP.
    Analogiczne stanowisko popierające pogląd Wnioskodawcy, zostało również wyrażone w
    wyroku WSA w Białymstoku z dnia 8 maja 2023 r. sygn. I SA/Bk 119/23, w którym Sąd
    stwierdził bezskuteczność czynności nadania NIP przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.
    Stosownie do brzmienia art. 8c ust. 1 pkt 3 ustawy o NIP. W myśl tego przepisu, Naczelnik
    Urzędu Skarbowego wydaje decyzję o odmowie nadania NIP w przypadku gdy podmiotowi
    został nadany NIP. Spółka uważała zatem, że Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien
    odmówić spółce nadania drugiego numeru NIP, w momencie gdy spółka posiadała już

    jeden NIP. Naczelnik zdecydował jednak nadać spółce drugi NIP, co WSA uznał w
    przedmiotowej sprawie za czynność bezskuteczną. Wyrok jest prawomocny - Naczelnik
    Urzędu Skarbowego nie zdecydował się na wniesienie skargi kasacyjnej do NSA od
    omawianego wyroku WSA w Białymstoku. Jak czytamy w przedmiotowym wyroku:
    „Niezasadnie zatem organ ocenił oddział spółki jako podmiot odrębny od samej spółki, już
    zaewidencjonowanej jako podatnik. Błędna ocena stała się podstawą wywiedzenia
    wadliwego wniosku, że w związku z powyższą odrębnością oddział spółki, jako płatnik,
    musi podlegać odrębnemu obowiązkowi ewidencyjnemu, przez co błędnie organ nadał
    taki numer. W ocenie sądu przeciwnie, w związku z podmiotową ciągłością spółki w
    obrębie jej polskiego oddziału należało stwierdzić, że spółka jako podatnik otrzymała już
    NIP i wywiązała się z obowiązku zgłoszenia ewidencyjnego z art. 5 ust. 1 ustawy o NIP.
    Powstanie oddziału i zatrudnienie przez niego pracowników, czyli de facto zatrudnienie
    ich przez spółkę, bez wątpienia związane jest obowiązkiem bycia płatnikiem. Jednakże
    przymiot bycia płatnikiem, w przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych przepisów
    jest już podatnikiem, nie jest związany z obowiązkiem ponownego zgłoszenia
    ewidencyjnego i starania się o drugi NIP. Wynika to z wykładni art. 2 i literalnego
    odczytania art. 5 ust. 1 ustawy o NIP. Powyższą wykładnią prawa związany będzie organ
    przy ponownym rozpoznaniu sprawy.”.
    Dodatkowo, wskazać należy, że posługiwanie się przez Wnioskodawcę jednym numerem
    NIP w celu dokonywania wszystkich rozliczeń podatkowych (tj. zarówno rozliczeń w
    zakresie CIT, VAT, jak też podatku PIT i składek ZUS) nie będzie w żaden sposób
    negatywnie wpływać na dokonywane rozliczenia - w szczególności, nie spowoduje to w
    żadnym stopniu uszczerbku dla rozliczeń publicznoprawnych. Co więcej takie podejście
    ułatwiłoby rozliczenia z kontrahentami i wyeliminowało ewentualne pomyłki wynikające z
    wątpliwości, który NIP jest właściwy dla jakich rozliczeń uwzględniając fakt, że nr NIP
    wykazany w KRS różni się od numeru NIP nadanego jednostce macierzystej w związku z
    rozliczeniami CIT i VAT, który widnieje również w wykazie, o którym mowa w art. 96b
    ustawy o VAT (tzw. biała lista podatników VAT). Biorąc pod uwagę powyższe posługiwanie
    się jednym numerem NIP jest w interesie prawnym i gospodarczym zagranicznego
    przedsiębiorcy prowadzącego działalność w formie Oddziału na terytorium Polski.
    Wnioskodawca wskazuje, iż z dniem 1 lipca 2024 r. wejdą w życie przepisy dotyczące
    obowiązkowego korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur. Wobec tego posiadanie przez
    Wnioskodawcę dwóch numerów NIP może powodować komplikacje również w tym
    zakresie z uwagi na automatyzację procesów finansowo-księgowych. W ocenie
    Wnioskodawcy z racji tego, że Oddział i jednostka macierzysta to jeden i ten sam podmiot
    pierwotnie nadany NIP Oddziałowi należy traktować jako NIP właściwy również z
    perspektywy rozliczeń związanych z działalnością prowadzoną przez zagranicznego
    przedsiębiorcę poprzez Oddział na gruncie podatku CIT jak i podatku VAT.
    Jednocześnie Wnioskodawca pragnie wskazać, że w przypadku wydania twierdzącej
    odpowiedzi na pytanie 1 Wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo do posługiwania się
    od daty wydania interpretacji tylko i wyłącznie numerem NIP ... z racji tego, że jest to nr
    NIP nadany w ramach tego samego podmiotu i w konsekwencji powinien być stosowany
    niezależnie od rodzaju dokonywanych rozliczeń, czy też pełnionej funkcji podatnika, czy
    płatnika.
    Ponadto zdaniem Wnioskodawcy w przypadku uzyskania pozytywnej odpowiedzi na
    pytanie 1 będą istniały dodatkowe argumenty do unieważnienia z urzędu numeru NIP ... i
    wydania w tym zakresie stosownej decyzji z uwzględnieniem interesu prawnego i
    gospodarczego podmiotu. W oparciu o wyżej wymienione przepisy, zdaniem
    Wnioskodawcy, w sytuacji gdy do obrotu prawnego zostały wprowadzone dwie decyzje
    przyznające jednemu podmiotowi dwa numery NIP, jedna z nich powinna zostać
    wyeliminowana aby ułatwić prowadzenie działalności gospodarczej. Na podstawie art. 8c
    ust. 3 ustawy o NIP został wprowadzony zakaz posługiwania się unieważnionym NIP, jak

    również brak możliwości nadania NIP ponownie. Co więcej zgodnie z obowiązującymi
    przepisami w przypadku decyzji o unieważnieniu NIP nadaje się rygor natychmiastowej
    wykonalności, co jest równoznaczne z tym, że będzie ona wywoływała skutki prawne od
    chwili nadania jej rygoru. W konsekwencji od tego momentu Wnioskodawca/zagraniczny
    przedsiębiorca nie będzie miał możliwości prawnych posługiwania się nr NIP ...
    W przypadku, gdy Wnioskodawca uzyska pozytywną interpretację podatkową
    potwierdzającą stanowisko zaprezentowane w niniejszym wniosku będzie uprawniony od
    tego momentu do podawania nr NIP ... na dokumentach związanych z wykonywaniem
    zobowiązań podatkowych oraz niepodatkowych należności budżetowych, do których
    poboru są obowiązane organy podatkowe lub celne. W szczególności zagraniczny
    przedsiębiorca prowadzący działalność poprzez Oddział w Polsce będzie uprawniony do
    podawania tego nr NIP na żądanie organów administracji rządowej i samorządowej,
    Krajowej Administracji Skarbowej, przedstawicieli Najwyższej Izby Kontroli, banków, stron
    czynności cywilnoprawnych, płatników oraz inkasentów podatków i niepodatkowych
    należności budżetowych, w tym także dla celów rozliczeń z tytułu podatku CIT oraz VAT.
    Wnioskodawca w tym miejscu wskazuje, iż organy podatkowe konsekwentnie uważają, iż
    oddział powinien posługiwać się dwoma numerami NIP. Z kolei sądy administracyjne
    konsekwentnie stoją na stanowisku, iż oddział powinien stosować wyłącznie jeden numer
    NIP. Niezrozumiałym jest dla Wnioskodawcy fakt, iż dotychczas nie została wydana w
    omawianym zakresie interpretacja ogólna Ministra Finansów, która ujednoliciłaby pogląd
    na przedmiotową sprawę. Mimo wszystko, zdaniem Wnioskodawcy organy podatkowe
    powinny w tym zakresie uwzględniać utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych.
    Kształtowanie jednolitej wykładni prawa podatkowego to nie tylko powinność wynikającą z
    zasad ogólnych przepisów podatkowych, ale także obowiązek, który należy wywodzić z
    wprost treści art. 14e § 1 OP. Trafnie ujął to zagadnienie WSA we Wrocławiu w wyroku z
    dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. I SA/Wr 259/10: „skoro zatem Minister Finansów może
    zmienić z urzędu udzieloną interpretację z powodu uwzględnienia orzecznictwa sądów, to
    tym bardziej powinien uwzględniać je udzielając interpretacji indywidualnej.
    Nieporozumieniem wydaje się [...] formuła, co do braku związania orzecznictwem sądów
    administracyjnych albowiem nie o związanie tutaj chodzi lecz o ustosunkowanie się do
    stanowiska podatnika.”.
    Choć orzecznictwo sądowe nie ma w polskim systemie prawnym charakteru
    prawotwórczego, to w zakresie interpretacji podatkowych orzecznictwo to zyskuje
    szczególnie na znaczeniu. Zgodnie bowiem z art. 14a OP, Minister właściwy do spraw
    finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego
    przez organy podatkowe, w szczególności:
    1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),
    2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące
      stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe)
      - przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub
        Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Tak więc, jeżeli organ podatkowy wydający interpretacje indywidualne może w ramach
    działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej
    wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej powinien on dokonywać
    analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji
    podatkowej, zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba
    składająca wniosek o jej wydanie (por. tezy wyroków WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia
    2009 r. sygn. III SA/Wa 1916/08 oraz WSA w Rzeszowie z dnia 4 marca 2010 r. sygn. I SA/Rz
    39/10). Taka sytuacja miała miejsce w przytoczonej już interpretacji podatkowej nr 2461
    IBPP1.4519.9.2016.10.MGO, wydanej po wyroku NSA sygn. II FSK 509/18, w której organ
    podatkowy po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał stanowisko podatnika za
    prawidłowe.

    W interpretacji indywidualnej z dnia 16 lipca 2021 r. nr 0111-KDIB3-2.4018.8.2021.1.AZ
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, iż:
    „Wnioskodawca w uzasadnieniu własnego stanowiska w sprawie powołał wyroki sądów
    administracyjnych: I SA/Łd 644/17 wydany po II FSK 509/18 oraz II FSK 1773/09. Wskazać
    należy, że dwa wyroki w zakresie z rozpatrywanej sprawy nie wskazują na utrwaloną linię
    interpretacyjną. Zatem nie wpływają na niniejsze rozstrzygnięcie.”.
    Wnioskodawca wskazuje, iż wyroków w przedmiotowej kwestii jest znacznie więcej, a
    mianowicie wskazane już:
      - wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 października 2017 r. sygn. I SA/Łd 644/17;
      - wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2020 r. sygn. II FSK 509/18 (utrzymujący w mocy ww.
      wyrok o sygn. I SA/Łd 644/17);
      - wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r. sygn. II FSK 1773/09;
      a także np.:
      - wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 maja 2023 r. sygn. I SA/Bk 119/23;
      - wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. I SA/Kr 109/22;
      - wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. I SA/Łd 584/11;
      - wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2003 r. sygn. III SA 1229/01;
      - wyrok NSA z dnia 3 września 2002 r. sygn. III SA 3288/2000;
      - wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2001 r. sygn. III SA 555/2000.
    Również inne poglądy doktryny opowiadają się za stanowiskiem dotyczącym posiadania
    przez oddział jednego numeru NIP np.:
    - Paweł Ziółkowski, Komentarze praktyczne, Zasady ewidencji i identyfikacji dla celów
      systemu NIP podmiotów zagranicznych prowadzących działalność gospodarczą w
      Polsce, System Informacji Prawnej LEX, dostęp na dzień: 8 września 2023 r.:
      „Zgłoszenie identyfikacyjne jest dokonywane jednokrotnie, bez względu na rodzaj i
      liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę i rodzaje
      prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. W
      efekcie można mieć tylko jeden NIP.”;
    - Monika Mucha, Numer Identyfikacji Podatkowej. Komentarz. Warszawa 2003 r., art. 5:
      „1. Jednorazowość zgłoszenia identyfikacyjnego. Zgłoszenie identyfikacyjne dany
      podmiot składa tylko jeden raz, związane jest ono bowiem z uzyskaniem po raz
      pierwszy statusu podatnika, płatnika podatków lub składek na ubezpieczenie
      społeczne. Wtedy też na podstawie złożonego zgłoszenia identyfikacyjnego nadawany
      jest danemu podmiotowi numer identyfikacji podatkowej NIP. Niezależnie od ilości i
      rodzajów ciążących na danym podmiocie obowiązków podatkowych oraz obowiązków
      płatnika dotyczących należności z tytułu ubezpieczeń społecznych, dany podmiot
      posługuje się tym samym numerem NIP.
      Identyfikacja oznacza ustalenie, stwierdzenie tożsamości, identyfikować zaś
      rozpoznawać, ustalać tożsamość (Zob. W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i
      zwrotów obcojęzycznych, Warszawa 1990, s. 221), podstawową cechą numeru NIP jest
      zatem możliwość zidentyfikowania danego podmiotu przez organy podatkowe.
      Numer ten zatem jest niepowtarzalny i jeden dla danego podmiotu, na cały okres bytu
      danego podmiotu lub na całe życie. Niezależnie zatem czy dany podmiot prowadzi
      określoną działalność gospodarczą, następnie dokonuje zmian, rozszerza ją o kolejne
      dziedziny, miejsca, zakłady nadal stosuje raz nadany NIP. Funkcja identyfikująca NIP
      zastępuje dotychczas stosowane, niejednoznaczne zespoły informacji identyfikujące
      dany podmiot np. nazwisko, imię, adres, jednoznacznym zespołem symboli

      identyfikujących, a przysługujących tylko tej jednostce. Identyfikator NIP jest
      zestawem cyfr tak dobranych, iż wyklucza powtórzenie się takiej samej kombinacji dla
      dwóch różnych podmiotów.”.
    Tym samym w ocenie Wnioskodawcy istnieją argumenty aby twierdzić, że dla celów
    rozliczeń w zakresie PIT/ZUS/CIT/VAT właściwym byłoby posługiwanie się nr NIP
    uzyskanym pierwotnie przez Wnioskodawcę i wykazanym w KRS. Bez znaczenia powinien
    być fakt, że dla celów podatku CIT podatnikiem jest zagraniczny przedsiębiorca, natomiast
    Oddział jako pracodawca pełni funkcje płatnika, gdyż w sensie prawnym nadal mamy do
    czynienia z jednym i tym samym podmiotem tj. zagranicznym przedsiębiorcą, który
    prowadzi działalność w formie Oddziału, a funkcje płatnika są realizowane tylko i
    wyłącznie dzięki przedsiębiorcy zagranicznemu i jego podmiotowości prawnej. Z ww.
    działalnością prowadzoną przez jeden i ten sam podmiot wiąże się zarówno zatrudnianie
    pracowników, jak i osiąganie dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce.
    Takie stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 października 2017 r. sygn. I SA/Łd 644/17,
    utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia
    2020 r. sygn. II FSK 509/18, w którym Sąd orzekł, iż: „W ustawie o NIP brak jest podstaw do
    przyjęcia, że dany podmiot, będący jednocześnie podatnikiem jakiegokolwiek podatku
    oraz płatnikiem podatku lub składek wskazanych w art. 2 ust. 3 ustawy, jest zobowiązany
    do podwójnego zgłoszenia ewidencyjnego, a tym samym do posiadania dwóch NIP. Wręcz
    przeciwnie, przyjęcie odmiennego stanowiska godziłoby w dyspozycję normy zawartej w
    art. 5 ust. 1 ustawy o NIP. Nie można przypisać oddziałowi spółki odrębnej podmiotowości
    prawnej, która mogłaby być podstawą do samodzielnego zatrudniania pracowników. Jeżeli
    w rozpoznawanej sprawie oddział spółki zatrudnia pracowników, to wchodzi w stosunek
    pracy korzystając z podmiotowości prawnej spółki jako takiej”.
    W tym zakresie, podkreślić trzeba, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji podatkowej z dnia 12 listopada 2020 r. nr 2461-IBPP1.4519.9.2016.10.MGO
    po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z ww. wyrokiem NSA uznał stanowisko
    podatnika za prawidłowe.
    Naczelny Sąd Administracyjny analizował również przytoczone przepisy np. w wyroku z
    dnia 18 marca 2011 r. sygn. II FSK 1773/09 i potwierdził, że oddział przedsiębiorcy
    zagranicznego w obrocie gospodarczym powinien posługiwać się NIP nadanym spółce.
    Na podstawie ww. orzeczenia można wywnioskować, że w ramach działalności
    wykonywanej przez zagranicznego przedsiębiorcę w formie oddziału nie występuje
    obowiązek uzyskiwania odrębnego NIP dla zagranicznego przedsiębiorcy i odrębnego dla
    Oddziału. Co prawda NSA odnosi się w omawianym wyroku do kwestii posługiwania się nr
    NIP nadanym jednostce macierzystej, niemniej jednak zdaniem Wnioskodawcy związane
    to jest z faktem, że w omawianym stanie faktycznym objętym wyrokiem w pierwszej
    kolejności został uzyskany NIP dla jednostki macierzystej.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, przytoczone powyżej stanowisko dodatkowo
    potwierdza uprawnienie do posługiwania się dla celów rozliczeń w Polsce jednym nr NIP
    niezależnie, czy rozliczenia dotyczą PIT/ZUS/CIT/VAT i występowania przez jeden i ten sam
    podmiot w roli podatnika, czy też płatnika.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 17 listopada 2023 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB3-2.4018.13.2023.1.MGO, w której uznałem Państwa stanowisko, w kwestii
    możliwości posługiwania się jednym numerem NIP na potrzeby wszystkich rozliczeń
    podatkowych w Polsce zagranicznego przedsiębiorcy (tj. rozliczeń z tytułu pełnienia funkcji
    płatnika, jak też podatnika), za nieprawidłowe. Natomiast w związku z udzieleniem
    negatywnej odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 1, przy warunkowej formule
    pytania nr 2, nie udzieliłem odpowiedzi na to pytanie.

    Interpretację doręczono Państwu 27 listopada 2023 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    12 grudnia 2023 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z
    23 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 26/24.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt III FSK 1274/24
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 30 stycznia 2025 r.
    Prawomocny wyrok wpłynął do mnie 26 czerwca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe pr
      owadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
      nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji w
    przedstawionym zdarzeniu przyszłym bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z 23 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 26/24 oraz wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt III FSK 1274/24.
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U z 2022 r. poz. 470 ze zm.).
    W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy:
      Osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami mogą tworzyć w Rzeczypospolitej
      Polskiej oddziały, przedstawicielstwa lub czasowo oferować lub świadczyć usługę, na
      zasadach określonych w ustawie.
    Osobą zagraniczną w rozumieniu ww. ustawy jest zgodnie z art. 3 pkt 5:
    a) osoba fizyczna nieposiadającą obywatelstwa polskiego,
    b) osoba prawna z siedzibą za granicą,

    c) jednostka organizacyjna niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z
      siedzibą za granicą.
    Stosownie do art. 3 pkt 7 ww. ustawy:
      Przedsiębiorcą zagranicznym w rozumieniu jest osoba zagraniczna wykonująca
      działalność gospodarczą za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego
      działalność gospodarczą za granicą.
    Natomiast w art. 3 pkt 4 ww. ustawy oddział został zdefiniowany jako:
      Wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej,
      wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym
      miejscem wykonywania działalności.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Na podstawie postanowień zawartych w art. 15 ww. ustawy:
      Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność
      gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.
    W świetle powołanych unormowań podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na
    terytorium Polski w formie oddziału, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca
    zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy
    zagranicznego.
    Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur
    firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    Potwierdza to również regulacja zawarta w art. 17 ww. ustawy, zgodnie z którym:
      Przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po
      uzyskaniu wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru
      Sądowego.
    Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i
    funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej
    podmiotowości prawnej, należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w
    stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
    podatników i płatników (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2500 ze zm.), zwanej dalej ustawą o NIP,
    ustawa określa:
    1. zasady ewidencji:
        a) podatników,
        b) płatników podatków,
        c) płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne,
          zwanych dalej „płatnikami składek ubezpieczeniowych”;
    2. zasady i tryb nadawania numeru identyfikacji podatkowej, zwanego dalej „NIP”;
    3. zasady posługiwania się identyfikatorem podatkowym.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o NIP:

      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają
      obowiązkowi ewidencyjnemu.
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 cyt. wyżej ustawy o NIP:
      Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w
      ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków.
      Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają także podmioty będące, na podstawie
      odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.
    Stosownie do art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Obowiązkowi ewidencyjnemu nie podlegają podatnicy, którzy posiadają numer
      identyfikacyjny nadany na podstawie art. 132 ust. 5, art. 134a ust. 4 oraz art. 138e
      ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z
      2022 r. poz. 931, z późn. zm.).
    Z analizy wyżej powołanego art. 2 ustawy o NIP wynika, że obowiązek dokonania
    zgłoszenia identyfikacyjnego dotyczy podmiotów, które na podstawie odrębnych ustaw są
    podatnikami lub płatnikami podatków bądź płatnikami składek ubezpieczeniowych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia
      identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
      podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się
      jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
      podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
      gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o NIP
    wydał Rozporządzenie z dnia 19 lipca 2021 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń
    identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych oraz zgłoszeń w zakresie danych
    uzupełniających (Dz. U. z 2021 r. poz. 1404 ze zm.) gdzie w § 1 określił wzory formularzy:
    1) zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego osoby prawnej lub jednostki
      organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem
      (NIP-2), stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia;
    2) zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego osoby fizycznej będącej
      podatnikiem lub płatnikiem (NIP-7), stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia;
    3) zgłoszenia aktualizacyjnego osoby fizycznej będącej podatnikiem (ZAP-3), stanowiący
      załącznik nr 3 do rozporządzenia;
    4) zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego w zakresie danych
      uzupełniających (NIP-8), stanowiący załącznik nr 4 do rozporządzenia.
    Wskazać w tym miejscu należy, że podmiot zagraniczny podlegający obowiązkowi
    ewidencyjnemu w Polsce z tytułu czynności wymienionych w art. 2 ustawy o NIP, dokonuje
    rejestracji za pomocą złożenia zgłoszenia NIP-2 do naczelnika urzędu skarbowego albo
    organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Formularz ten przeznaczony jest
    m.in. dla osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej
    będących podatnikiem lub płatnikiem podatków, lub płatnikiem składek na ubezpieczenie
    społeczne lub ubezpieczenia zdrowotne z wyjątkiem podmiotów wpisanych do Krajowego
    Rejestru Sądowego, dla których przeznaczony jest formularz NIP-8.
    Należy podkreślić również, że nie jest prawnie dopuszczalna sytuacja nadania jednego NIP
    dwóm podmiotom (z których jeden jest podatnikiem np. podatku od towarów i usług, a
    drugi płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych), jak również posługiwania się
    do identyfikacji NIP nadanym innemu podmiotowi.

    Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o NIP:
    Zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera: pełną
    i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer
    identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten
    organ, wykaz rachunków bankowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie
    oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, adresy miejsc
    prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym jego
    NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot
    wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów
    klasyfikacyjnych, a ponadto:
      1) w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych
        jednostek wewnętrznych będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące
        jednostki macierzystej;
      2) w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów
        podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla
        spółek osobowych - dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator
        podatkowy poszczególnych wspólników;
      3) w przypadku podatkowych grup kapitałowych - dane dotyczące spółek
        wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom;
      4) w przypadku grup VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług -
        dane dotyczące członków tej grupy.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że każdy podmiot, który należy do jednej z
    wymienionych kategorii (podatnika i płatnika) jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
    identyfikacyjnego. Zatem podmiot posiadający status podatnika lub płatnika podatków lub
    płatnika składek ubezpieczeniowych i zdrowotnych jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
    identyfikacyjnego.
    W myśl art. 7 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383):
      Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych
      obowiązkowi podatkowemu.
      Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w
      § 1.
    Stosownie do art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Zgodnie zaś z brzmieniem art. 5a pkt 6 lit. a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.):
    Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności
    gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje dwa „tryby” zapłaty
    /poboru podatku:
      - tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika;
      - obliczenie i pobór podatku przez płatnika.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Obowiązek
    poboru podatku przez płatnika dotyczy natomiast wyłącznie przypadków określonych w
    ustawie.
    Ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych
    poprzez:
    - określenie rodzaju podmiotu, który dokonuje wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
      podatników - przy czym ustawodawca określa rodzaj podmiotu poprzez wskazanie
      jego formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z
      podatnikiem oraz
    - określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na
      ww. podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.
    Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Powołane wyżej przepisy dotyczą sytuacji uzyskiwania określonych rodzajów przychodów
    od zakładów pracy lub wypłacania określonych rodzajów przychodów przez zakłady pracy.
    Przy czym „zakładem pracy” danego podatnika jest osoba fizyczna, osoba prawna albo
    jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, z którą łączy podatnika
    jeden ze stosunków prawnych wskazanych w omawianych przepisach (m.in. stosunek
    pracy).
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka z siedzibą w Republice Federalnej Niemiec prowadzi w
    Polsce działalność gospodarczą za Państwa pośrednictwem tj. Oddziału w Polsce
    zarejestrowanego w rejestrze przedsiębiorców pod nr KRS ....
    Oddział w Polsce stanowi zakład pracy, tj. zatrudnia pracowników, do których zadań
    należy świadczenie pracy na rzecz Spółki. W związku z powyższym Oddział Spółki w
    ramach procesu rejestracji w KRS dnia ... marca 2020 r. otrzymał nr NIP XXX na potrzeby
    identyfikacji jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) i
    składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne (ZUS) i dokonuje
    stosownych rozliczeń w tym zakresie przy użyciu ww. numeru.
    Oddział nie stanowi odrębnego podmiotu od zagranicznego przedsiębiorcy i może
    wykonywać działalność tylko i wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności zagranicznego
    przedsiębiorcy. Oddział nie mógłby istnieć bez zagranicznego przedsiębiorcy i stanowi
    jego część prowadzącą działalność na terytorium Polski w ww. zakresie.
    Spółka podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od
    osób prawnych w Polsce i jest zobowiązana do dokonywania stosownych rozliczeń w tym
    zakresie (CIT). Spółka jest również czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Dla obu tych celów
    wykorzystywany jest numer NIP XXX nadany Spółce dnia ... czerwca 2020 r.
    W konsekwencji w związku z prowadzoną przez zagranicznego przedsiębiorcę
    działalnością w Polsce zostały nadane dwa numery NIP:

      1) tj. nr NIP XXX przyznany podczas rejestracji oddziału w KRS, upubliczniony w
        jawnym i powszechnie dostępnym rejestrze przedsiębiorców KRS oraz
      2) nr NIP XXX nadany dla celów rozliczeń w zakresie podatku CIT oraz w zakresie
        podatku VAT. Niniejszy nr NIP widnieje również w wykazie, o którym mowa w art.
        96b (tzw. biała lista podatników VAT) ustawy o podatku od towarów i usług.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy dla wszystkich rozliczeń podatkowych w Polsce
    zagranicznego przedsiębiorcy z tytułu pełnienia funkcji płatnika oraz podatnika, mogą
    Państwo posługiwać się wyłącznie jednym NIP tj. XXX, wydanym Państwu na potrzeby
    identyfikacji jako płatnika.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii możliwości posługiwania się jednym numerem NIP na
    potrzeby wszystkich rozliczeń podatkowych w Polsce zagranicznego przedsiębiorcy (tj.
    rozliczeń z tytułu pełnienia funkcji płatnika, jak też podatnika) należy mieć na uwadze
    stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w zapadłym w
    niniejszej sprawie orzeczeniu z 23 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 26/24 oraz stanowisko
    Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt III
    FSK 1274/24.
    WSA w ww. wyroku z 23 lipca 2024 r. zaznaczył, że:
      Sporne zagadnienie materialnoprawne - sprowadzające się do pytania: czy dla
      potrzeb rozliczeń podatkowych w Polsce, wnioskodawca działając w formie oddziału
      może występować pod numerem NIP nadanemu podmiotowi zagranicznemu - było
      już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych, jak chociażby w wyroku
      Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1773/09, 31
      stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 509/18, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
      w Łodzi
      z 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 644/17. Przedstawioną w tych
      orzeczeniach argumentację Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni
      podziela i częściowo posłuży się nią w niniejszym uzasadnieniu.
      (...)
      Uwzględniając wymogi wykładni systemowej wewnętrznej należy stwierdzić, że na
      gruncie ustawy o NIP ustawodawca rozróżnia dwie kategorie podmiotów: (1) osoby
      fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej,
      które są podatnikami na podstawie innych ustaw oraz inne podmioty, które także na
      mocy odrębnych ustaw mają przypisany status podatnika, a obok tej grupy (2)
      płatników podatków, którym odrębne ustawy prawa nie nadają statusu podatnika.
      Rozróżnienie powyższych kategorii wynika z redakcji art. 2, gdzie w ust. 2 spójnik
      „oraz” oddziela „płatników podatków” od kategorii „innych podmiotów” będących
      podatnikami, których odesłanie do ust. 1 ww. przepisu łączy w jedną kategorię z
      podmiotami wymienionymi w tymże ustępie.
      Wniosek taki wspiera wykładnia systemowa wewnętrzna, bowiem art. 2 ust. 2
      ustawy o NIP należy odczytać w świetle art. 6 tejże ustawy, gdzie ustawodawca
      literalnie rozróżnia kategorię „podatników” i „płatników podatków, niepodlegających
      obowiązkowi ewidencyjnemu jako podatnicy”.
      (...)
      Zdaniem sądu z treści art. 5 ustawy o NIP, można wywieść zasadę jednokrotności
      zgłoszenia identyfikacyjnego. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się
      jednokrotnie, co literalnie wynika z ust. 1 tegoż przepisu ustawy o NIP, który stanowi,
      że „podatnicy obowiązani są do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego; zgłoszenia
      identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę
      opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje
      prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw”.
      Na mocy art. 5 ust. 6 tej ustawy, odnosi on się także do płatników podatków i

      płatników składek ubezpieczeniowych. Konsekwencją tak skonstruowanej przez
      ustawodawcę regulacji jest to, że dany podmiot, będący podatnikiem lub płatnikiem,
      tylko jednokrotnie dokonuje zgłoszenia identyfikacyjnego, którego następstwem jest
      nadanie NIP. Zgłoszenie takie jest realizacją obowiązku ewidencyjnego, którym dany
      podmiot jest objęty na mocy ustawy o NIP.
      Zakres podmiotowy tejże ustawy obejmuje dany podmiot na mocy art. 2 wówczas,
      gdy jest on albo podatnikiem jakiekolwiek podatku, albo płatnikiem, który nie ma
      statusu podatnika. Dany podmiot dokonuje zgłoszenia jednokrotnie, jeżeli należy do
      jednej z dwóch w/w. kategorii. W ustawie o NIP brak jest podstaw do przyjęcia, że
      dany podmiot, będący jednocześnie podatnikiem jakiegokolwiek podatku oraz
      płatnikiem podatku lub składek wskazanych w art. 2 ust. 3 ustawy, jest zobowiązany
      do podwójnego zgłoszenia ewidencyjnego, a tym samym do posiadania dwóch NIP.
      Wręcz przeciwnie, przyjęcie odmiennego stanowiska godziłoby w dyspozycję normy
      zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy o NIP. Nie można przypisać oddziałowi spółki
      odrębnej podmiotowości prawnej, która mogłaby być podstawą do samodzielnego
      zatrudniania pracowników. Jeżeli w rozpoznawanej sprawie odział spółki zatrudnia
      pracowników, to wchodzi w stosunek pracy korzystając z podmiotowości prawnej
      spółki jako takiej.
      (...)
      W konsekwencji rację ma skarżący twierdząc, że powstanie oddziału i zatrudnienie
      przez niego pracowników, czyli de facto zatrudnienie ich przez spółkę, bez wątpienia
      związane jest z obowiązkiem bycia podatnikiem. Przymiot bycia płatnikiem, w
      przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych przepisów jest już podatnikiem, nie
      jest związany z obowiązkiem ponownego zgłoszenia ewidencyjnego i starania się o
      drugi NIP - co wynika z wykładni art. 2 i literalnego odczytania art. 5 ust. 1 ustawy o
      NIP.
    Również NSA w wyroku z 30 stycznia 2025 r. III FSK 1274/24 podkreślił, że:
      (...) podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na terytorium Polski w formie
      oddziału, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny.
      Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy
      zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest
      wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości
      prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek,
      zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej
      przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce
      pozostaje przedsiębiorca zagraniczny. Oddział nie jest odrębnym podmiotem w
      stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią. Nie można zatem przypisać
      oddziałowi spółki odrębnej podmiotowości prawnej, która mogłaby być podstawą do
      samodzielnego zatrudniania pracowników.
      (...)
      Z kolei z treści art. 5 ustawy o NIP można wywieść zasadę jednokrotności zgłoszenia
      identyfikacyjnego. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, co
      literalnie wynika z ust. 1 tego przepisu ustawy o NIP, który stanowi, że „Podatnicy, z
      zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do
      naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych
      przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na
      rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania,
      liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych
      przedsiębiorstw”. Na podstawie art. 5 ust. 6 ww. ustawy, zasadę tę stosuje się
      odpowiednio do płatników podatków i płatników składek ubezpieczeniowych.

      Biorąc zatem pod uwagę powyższą regułę, dany podmiot, będący podatnikiem lub
      płatnikiem, tylko jednokrotnie dokonuje zgłoszenia identyfikacyjnego, którego
      następstwem jest nadanie NIP. Zgłoszenie takie jest realizacją obowiązku
      ewidencyjnego, którym dany podmiot jest objęty na mocy ustawy o NIP. Zakres
      podmiotowy tejże ustawy obejmuje dany podmiot na mocy art. 2 wówczas, gdy jest
      on albo podatnikiem jakiekolwiek podatku, albo płatnikiem, który nie ma statusu
      podatnika. Dany podmiot dokonuje zgłoszenia jednokrotnie, jeżeli należy do jednej z
      dwóch ww. kategorii. W tym kontekście włączenie w zakres ustawy płatników służyło
      objęciu obowiązkiem ewidencyjnym takich jednostek, które mogą być płatnikiem
      jakiegokolwiek podatku, ale same nie są podatnikami. Ustawa nie przewiduje
      obowiązku dokonywania ponownego zgłoszenia identyfikacyjnego przez podmiot,
      który jest lub stał się płatnikiem określonego podatku lub płatnikiem składek
      ubezpieczeniowych. Jak stanowi art. 7 ustawy o NIP, w przypadku gdy z przepisów
      prawa podatkowego wynikają różne terminy dokonania czynności, o których mowa
      w art. 6 ust. 1, 1a i 10, zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jeden raz, w
      terminie najwcześniejszym.
      (...)
      Jak wskazano powyżej, czynności dokonywane przez oddział są czynnościami samej
      spółki. Zatrudnianie zatem pracowników i z tego powodu bycie płatnikiem podatku
      dochodowego oraz składek ubezpieczeniowych odbywa się w ramach
      podmiotowości spółki. Nałożenie więc obowiązku ewidencyjnego na oddział spółki,
      która to spółka ma już NIP, byłoby jednoznaczne z ponownym nałożeniem
      obowiązku zgłoszenia identyfikacyjnego na tę samą spółkę, co w świetle zawartej w
      art. 5 ustawy o NIP zasady jednokrotności zgłoszenia identyfikacyjnego jest
      niedopuszczalne. Przymiot bycia płatnikiem, w przypadku podmiotu, który na mocy
      odrębnych przepisów jest już podatnikiem, nie jest związany z obowiązkiem
      ponownego zgłoszenia ewidencyjnego i starania się o drugi NIP.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że mogą Państwo występować pod
    numerem NIP nadanym Spółce macierzystej na potrzeby realizacji wszystkich obowiązków
    podatkowych w Polsce, w tym obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Jak wynika bowiem z powyższego, Oddział nie stanowi odrębnego podmiotu
    od zagranicznego przedsiębiorcy i może wykonywać działalność tylko i wyłącznie w
    zakresie przedmiotu działalności zagranicznego przedsiębiorcy.
    Zatem w odniesieniu do Państwa wątpliwości należy stwierdzić, że podmiot zagraniczny
    prowadzący działalność na terytorium Polski w formie Oddziału, zarejestrowany dla
    potrzeb podatku CIT oraz podatku VAT, traktowany jest jako jeden podmiot -
    przedsiębiorca zagraniczny. W konsekwencji jednak braku oddzielnej podmiotowości
    prawnej Oddziału, to zagraniczny przedsiębiorca prowadzący działalność w Polsce jest
    podatnikiem CIT jak i podatnikiem VAT. Podatnikiem CIT i VAT nie jest Oddział, a jego
    jednostka macierzysta działająca w Polsce w ramach położonego na jej terytorium
    Oddziału.
    W związku z powyższym, w wyniku utworzenia Oddziału w Polsce nie dochodzi do
    powstania nowego, odrębnego od Spółki macierzystej podatnika podatku CIT/podatnika
    podatku VAT. Tym samym w celu rozliczania CIT i VAT z organami podatkowymi działająca
    za Państwa pośrednictwem (tj. Oddziału) Spółka macierzysta, posługuje się nadanym jej
    numerem NIP jako podatnikowi podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego
    od osób prawnych w Polsce. Podmiotem identyfikowanym na podstawie numeru
    identyfikacji podatkowej jest Spółka (jednostka macierzysta). Tym samym jest ona
    obowiązana do podawania swojego numeru identyfikacji podatkowej na wszelkich
    dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych.
    W konsekwencji czynności dokonywane przez Oddział są czynnościami samej Spółki
    zagranicznej. Zatrudnianie zatem pracowników i z tego powodu bycie płatnikiem podatku

    dochodowego oraz składek ubezpieczeniowych odbywa się w ramach podmiotowości
    Spółki. Przymiot bycia płatnikiem, w przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych
    przepisów jest już podatnikiem, nie jest związany z obowiązkiem zgłoszenia
    ewidencyjnego i starania się o odrębny NIP dla Oddziału.
    Biorąc zatem pod uwagę zapadłe w niniejszej sprawie orzeczenia sądów
    administracyjnych należy stwierdzić, że skoro Spółka zagraniczna ma nadany NIP jako
    podatnik podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług to
    Państwo - Oddział - dla realizacji wszystkich obowiązków podatkowych w Polsce mogą
    występować pod NIP XXX nadanym Spółce zagranicznej. Tym samym nie można się
    zgodzić z Państwa stanowiskiem, że mogą Państwo dla realizacji wszystkich obowiązków
    podatkowych w Polsce występować pod NIP XXX, przyznanym Oddziałowi podczas
    rejestracji w KRS.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    W związku tym, że jak wskazano wyżej, mogą Państwo dla realizacji wszystkich
    obowiązków podatkowych w Polsce występować pod NIP XXX nadanym Spółce
    zagranicznej, a nie NIP XXX przyznanym Oddziałowi podczas rejestracji w KRS, nie można
    zgodzić się również z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania nr 2, że NIP XXX powinien
    być stosowany od momentu uzyskania pozytywnej interpretacji indywidualnej.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 również należy uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które
    nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa - rozpatrzone.
    Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają
    mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na
    ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia
    2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.