Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.153.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-27
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz brak obowiązku wystawiana
faktur przy użyciu KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiana faktur przy użyciu KSeF.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 18 kwietnia 2025 r. (wpływ
    23 kwietnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka (Wnioskodawca) jest podmiotem z siedzibą na terytorium Niemiec należącym
    międzynarodowej grupy kapitałowej (...), która jest (...) dostawców lekkich kół
    aluminiowych (felg) do pojazdów samochodowych. Wnioskodawca podlega w Niemczech
    obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Spółka jest również zarejestrowana na terytorium Niemiec na potrzeby podatku od
    wartości dodanej, w tym do celów realizacji transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja felg pozyskanych na
    wcześniejszym etapie obrotu od podmiotów z grupy (...) realizujących działalność
    produkcyjną (Wnioskodawca nie wykonuje czynności produkcyjnych we własnym zakresie)
    m.in. z siedzibą w Polsce. Zdecydowana większość sprzedaży realizowanej obecnie przez
    Wnioskodawcę dotyczy towarów (felg) fizycznie znajdujących się w momencie sprzedaży
    na terytorium Niemiec, głównie na rzecz niemieckich kontrahentów (koncernów
    motoryzacyjnych).
    Dodatkowo, Spółka zarejestrowana do celów podatku VAT, w tym na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych w innych krajach unijnych, m.in. na terytorium Polski. Wynika to
    ze specyfiki niewielkiej części realizowanych przez nią transakcji, w ramach których
    nabywa towary (felgi) od polskiego podmiotu realizującego produkcję w zakładzie
    znajdującym się na terytorium Polski, po czym dokonuje ich dalszej odsprzedaży w postaci
    nieprzetworzonej w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT) do
    kontrahentów z siedzibą w innym niż Polska i Niemcy kraju członkowskim należącym do
    Unii Europejskiej (UE). Wskazany powyżej zakup i sprzedaż towarów przez Spółkę
    realizowany jest w ramach tzw. transakcji łańcuchowych. W związku z nimi, Spółka nie
    magazynuje i nie przechowuje nabywanych przez siebie felg na terytorium Polski. W
    momencie ich zakupu są one od razu przedmiotem dalszej odsprzedaży do podmiotu
    unijnego (fabryki zajmującej się produkcją samochodów).
    W związku z ww. „polską” częścią działalności, Spółka nie utworzyła na terytorium Polski
    siedziby działalności gospodarczej ani sformalizowanego oddziału podlegającego
    rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie otworzyła też w Polsce biura ani
    przedstawicielstwa handlowego.
    Wszystkie decyzje o charakterze operacyjnym związane z podstawową działalnością
    Wnioskodawcy (zakup i sprzedaż towarów, negocjacje i zawieranie umów handlowych,
    bieżące kontakty związane z realizacją transakcji) realizowane i podejmowane przede
    wszystkim przez centralę z siedzibą na terytorium Niemiec. Pomocniczo, czynności
    sprzedażowe mogą być również realizowane przez agentów (handlowców)
    zlokalizowanych w krajach innych niż Niemcy i Polska.

    Wnioskodawca planuje rozwój i zmianę dotychczasowego modelu prowadzonej
    działalności gospodarczej. Po zmianach, centrum zarządzania biznesowego pozostanie w
    dalszym ciągu zlokalizowane na terytorium Niemiec i odpowiadać będzie za realizację
    kluczowych czynności operacyjnych (analogicznie jak w starym modelu działalności).
    Modyfikacje dotyczyć natomiast będą przede wszystkim kwestii związanych z logistyką i z
    fizycznym ruchem towarów oraz wykorzystywaniem do działalności sprzedażowej
    magazynu zewnętrznego zlokalizowanego na terytorium Polski.
    Spółka w dalszym ciągu nabywać będzie towary (felgi) m.in. od polskiego producenta z
    Grupy (...). Po zakupie, towary te będą natomiast transportowane do magazynu
    zlokalizowanego na terytorium Polski celem ich magazynowania. Magazyn będzie
    obsługiwany przez zewnętrzną firmę logistyczną.
    Dodatkowo, do magazynu znajdującego się w Polsce, przetransportowane zostaną towary
    (felgi) należące do Wnioskodawcy i przechowywane dotychczas na terytorium Niemiec.
    Oprócz zmiany w zakresie fizycznego ruchu towarów (przywóz do magazynu w Polsce i
    sprzedaż towarów z Polski zamiast transport do magazynu zlokalizowanego w
    Niemczech), dojdzie również do relokacji towarów (felg) zakupionych w przeszłości do
    Polski.
    Koła znajdujące się w polskim magazynie będą w nim składowane (przechowywane) do
    czasu dokonania ich dalszej odsprzedaży na rzecz kontrahentów z siedzibą na terytorium
    kraju, w innym niż Polska kraju należącym do UE oraz do podmiotów z krajów trzecich
    nienależących do UE. Felgi umieszczone w magazynie nie będą poddawane procesom
    innym niż związanym z ich obsługą logistyczną polegającą na obsłudze transportu z i do
    magazynu, przechowywaniu oraz bieżącego monitorowania i zarządzania stanami
    magazynowymi. W szczególności, Spółka nie będzie dokonywać na magazynowanych
    felgach (samodzielnie lub z wykorzystaniem podmiotów trzecich) czynności polegających
    na ich przetwarzaniu, obrabianiu lub wykonywaniu innych czynności skutkujących zmianą
    ich właściwości.
    W celu zapewnienia sprawnej i profesjonalnej obsługi logistycznej towarów, Spółka
    korzystać zamierza z usług niezależnego podmiotu - jednego z największych dostawców
    rozwiązań z zakresu logistyki i zarządzania łańcuchem dostaw o zasięgu
    międzynarodowym (dalej: Usługodawca 1). Podstawą formalną ww. usług nabywanych od
    Usługodawcy będzie umowa pisemna określająca warunki ich wykonywania. Zgodnie z jej
    treścią, w zamian za określone wynagrodzenie, Usługodawca będzie realizować na rzecz
    Spółki szeroki zakres usług magazynowych i logistycznych obejmujący przede wszystkim
    magazynowanie towarów należących do Wnioskodawcy i zarządzanie procesami
    magazynowymi, w tym w zakresie rozładunku towaru i wprowadzania go do magazynu,
    przygotowywania magazynowanych towarów do wysyłki, wydawanie towaru z magazynu i
    jego załadunek na środki transportu oraz zarządzanie logistyczne towarami znajdującymi
    się w magazynie (dalej: usługi logistyczne).
    Usługodawca 1 będzie podmiotem w pełni odpowiedzialnym za zapewnienie i zarządzanie
    odpowiednimi aktywami magazynowymi niezbędnymi do prawidłowej realizacji usług
    logistycznych. Dotyczyć to będzie w szczególności powierzchni magazynowej wraz z całą
    infrastrukturą magazynową. W związku z realizacją usług logistycznych, Wnioskodawca nie
    będzie posiadał prawa do używania urządzeń lub wyposażenia wykorzystywanego przez
    Usługodawcę 1. Spółka nie uzyska również żadnych praw do całości lub części powierzchni
    magazynowej wykorzystywanej przez Usługodawcę 1.
    Przewidziane jest przy tym, że w części magazynu wykorzystywanej przez Usługodawcę 1
    dla potrzeb usług na rzecz Wnioskodawcy nie będą mogły być przechowywane towary
    nieobjęte zakresem umowy o usługi logistyczne oraz towary należące do podmiotów
    innych niż Spółka. Działanie takie jest podyktowane przede wszystkim koniecznością
    zapewnienia usług logistycznych odpowiedniej, jakości oraz koniecznością
    zagwarantowania bezpieczeństwa dla przechowywanych w magazynie towarów

    Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie będzie również uprawniony do wydawania wiążących
    poleceń dotyczących sposobu wykorzystywania aktywów technicznych przez Usługodawcę
    1 i pracowników czy współpracowników Usługodawcy 1.
    Spółka będzie, co prawda posiadała dostęp do powierzchni magazynowej
    wykorzystywanej przez Usługodawcę 1, ale będzie on ograniczony. Zgodnie z Umową
    logistyczną, przedstawiciele Wnioskodawcy będą mieć prawo wstępu na teren magazynu
    w celu przeprowadzenia inspekcji zapasów lub weryfikacji stanu towarów znajdujących się
    w magazynie, ale będzie to możliwe w standardowych godzinach pracy Usługodawcy 1 lub
    w dowolnym czasie w nagłych przypadkach i co do zasady za odpowiednim
    powiadomieniem przekazanym nie później niż na 48 godzin przed planowaną wizytą.
    Spółce przysługiwać będzie, więc jedynie prawo do kontroli i weryfikacji, jakości świadczeń
    wykonywanych przez Usługodawcę 1. Innymi słowy, Spółka będzie uprawniona
    weryfikować, czy usługa logistyczna świadczona przez Spółkę spełnia ustalone kryteria
    wynikające z Umowy, ale będzie to standardowa kontrola przestrzegania warunków
    umownych w ramach łączącego strony stosunku zobowiązaniowego. Nie jest ona
    równoznaczna z nadzorem czy wydawaniem wiążących poleceń Usługodawcy 1, co do
    sposobu realizacji usługi logistycznej, w tym wykorzystywania zaplecza technicznego.
    Usługi logistyczne będą świadczone w całości przez osoby zapewnione przez Usługodawcę
    1.
    Spółka nie zamierza oddelegowywać do czynności związanych z obsługą logistyczną
    realizowanych w Polsce własnego personelu. Wnioskodawca na żadnym etapie realizacji
    Umowy nie będzie posiadać zwierzchnictwa nad osobami obsługującymi magazyn ze
    strony Usługodawcy 1 i nie będzie mógł wydawać im poleceń czy instrukcji dotyczących
    sposobu wykonywania usług logistycznych. Ewentualna komunikacja między Spółką a
    osobami je realizującymi z polecenia Usługodawcy 1 będzie mieć charakter wyłącznie
    operacyjny, tj. będzie dotyczyć ustalania ogólnych kierunków działania oraz bieżącego
    informowania o przesyłkach przychodzących i wychodzących, stanach magazynowych itp.
    Podsumowując, Usługodawca 1 dysponować będzie swobodą w kwestii doboru środków
    (zarówno technicznych jak i osobowych), jakimi realizuje postanowienia Umowy, czasu w
    jakim postanowienia te wykonuje oraz będzie posiadać swobodę w zakresie organizacji
    poszczególnych czynności objętych Umową.
    Umowa zawarta między Spółką a Usługodawcą 1 nie ma charakteru wyłącznego. W
    związku z tym, Usługodawca 1 będzie mógł realizować analogiczne świadczenia na rzecz
    innych podmiotów, w tym konkurencyjnych względem Wnioskodawcy (z ww.
    ograniczeniem dotyczącym braku możliwości wykorzystania tej samej przestrzeni
    magazynowej na potrzeby przechowywania towarów innych niż należące do Spółki).
    Dodatkowo, celem prawidłowego rozliczenia realizowanych w Polsce transakcji, Spółka
    korzystać będzie ze wsparcia świadczonego przez podmiot powiązany z siedzibą w Polsce
    (dalej: Usługodawca 2).
    Wsparcie to ograniczać się będzie do czynności z zakresu administracji, finansów,
    podatków oraz IT (dalej: usługi wsparcia). Usługi te realizowane będą z wykorzystaniem
    aktywów technicznych i osobowych należących do Usługodawcy 2.
    Wnioskodawca nie będzie posiadał żadnych uprawnień umożliwiających wydawanie
    Usługodawcy 2, jak i pracownikom i współpracownikom Usługodawcy 2, wiążących
    poleceń ani instrukcji, co do sposobu wykonania usług wsparcia. Sposób ich wykonania
    uzależniony będzie od Usługodawcy 2, który dysponować będzie w tym zakresie swobodą
    dotyczącą sposobu i wyboru środków niezbędnych do prawidłowej ich realizacji.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. czy Usługodawca 1 jest podatnikiem, o którym mowa w art. 28a ustawy z 11 marca
      2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)

      posiadającym siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium Polski, jeśli nie w Polsce, to gdzie/w jakim kraju Usługodawca 1 posiada
      siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i jakim numerem NIP
      będzie posługiwał się w rozliczeniach ze Spółką, należało wyjaśnić;
    Usługodawca 1 jest podatnikiem, o którym mowa w art. 28a ustawy o VAT posiadającym
    siedzibę na terytorium Polski. Jest również podmiotem zarejestrowanym jako podatnik
    VAT czynny na terytorium Polski objętym wykazem podmiotów, o którym mowa w art. 96b
    ust. 1 ustawy o VAT.
    2. czy poszczególne świadczenia wchodzące w zakres usług logistycznych będą ze sobą
      tak ściśle powiązane, że w aspekcie gospodarczym będą tworzyć jedną nierozłączną
      usługę, należało precyzyjnie, w sposób niebudzący wątpliwości opisać/wykazać
      zależności/powiązania lub brak zależności/powiązań pomiędzy czynnościami
      wchodzącymi w skład usług magazynowych i logistycznych powodujące, że usługi te
      mogą lub nie mogą być świadczone odrębnie;
    W ocenie Spółki nabywane przez nią usługi od Usługodawcy 1 stanowią jedno
    nierozłączne i niepodzielne świadczenie. Wnioskodawca jest bowiem zainteresowany
    nabyciem pakietu usług związanych z logistyką magazynową gwarantującą pełną obsługę
    towarów przechowywanych w magazynie wykorzystywanym do tego celu przez
    Usługodawcę 1. Nabycie osobno poszczególnych świadczeń cząstkowych nie ma z punktu
    widzenia Wnioskodawcy racjonalnego uzasadnienia gospodarczego i ekonomicznego
    biorąc pod uwagę charakter jego działalności prowadzonej na terytorium Polski.
    3. jeśli według Państwa Spółka świadczy jedną niepodzielną usługę, to należało wskazać,
      które ze świadczeń wchodzących w skład złożonej usługi jest świadczeniem głównym i
      dominującym, a które świadczenia mają charakter pomocniczy, niezbędny do
      wykonania świadczenia głównego i z czego to według Państwa wynika;
    Za świadczenie główne (dominujące) uznać należy magazynowanie towarów
    (klasyfikowane zgodnie z PKWiU w grupowaniu 52.10.19.0).
    4. do kogo należeć będzie magazyn zlokalizowany na terytorium Polski, do którego po
      zakupie będą transportowane towary, należy wyjaśnić, w tym jeśli będzie to magazyn
      Spółki należy wskazać na podstawie jakiej umowy Spółka będzie go użytkowała i na
      jaki okres umowa będzie zawarta;
    Magazyn zlokalizowany na terytorium Polski nie należy do Wnioskodawcy. Magazyn ten
    zapewniany jest przez Usługodawcę 1 i wykorzystywany będzie przez niego na potrzeby
    świadczenia usług logistycznych. Spółka nie posiada wiedzy na jakiej podstawie prawnej
    Usługodawca 1 wykorzystuje magazyn, w szczególności czy jest on własnością
    Usługodawcy 1, przedmiotem najmu, leasing, dzierżawy itp.
    5. czy Spółka będzie decydować o rozmieszczeniu towarów w przydzielonej Spółce
      określonej przestrzeni w magazynie Usługodawcy 1, należało wyjaśnić okoliczności
      zdarzenia;
    Spółka nie będzie podejmować decyzji o rozmieszczeniu towarów w przestrzeni
    magazynowej przeznaczonej na jej towary. Decyzja w tym zakresie należy do Usługodawcy
    1, który we własnym zakresie zajmuje się organizacją towarów zlokalizowanych w
    magazynie umożliwiającą sprawne wykonywanie świadczonych przez niego usług
    logistycznych.
    6. czy Spółka będzie posiadać na terytorium Polski jakiekolwiek własne zaplecze
      techniczne/ rzeczowe lub personalne, w tym na podstawie umów np. najmu, leasingu,
      outsourcingu itp., należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

    Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski własnego zaplecza technicznego
    /rzeczowego lub personalnego, w tym na podstawie umów np. najmu, leasingu,
    outsourcingu itp. Zaplecze to zapewniane będzie zarówno przez Usługodawcę 1 jak i
    Usługodawcę 2.
    Pytania
    Czy biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, w
    szczególności planowaną przez Wnioskodawcę zmianę modelu prowadzonej działalności
    gospodarczej, Wnioskodawca posiadać będzie na terytorium Polski tzw. stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT i w związku z tym realizowana przez
    niego sprzedaż towarów z magazynu znajdującego się w Polsce będzie podlegać
    obowiązkowi, o którym mowa w art. 106ga ust. 1 w zw. z art. 106gb ust. 2 pkt 1 ustawy o
    VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, zmiana modelu działalności gospodarczej przedstawiona w ramach opisu
    zdarzenia przyszłego nie będzie prowadzić do powstania w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej do celów VAT. Nie są, bowiem w tym zakresie
    spełnione przesłanki z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego nr 282/2011 z 15
    marca 2011 r.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności (brak SMPD w Polsce), Wnioskodawca nie będzie
    zobowiązany do wystawiania faktur sprzedaży dokumentujących sprzedaż towarów z
    magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski przy użyciu Krajowego systemu e-Faktur
    (dalej: KSeF)
    Co prawda w art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wprowadzona została zasada powszechności
    fakturowania z wykorzystaniem KSeF, ale przewidziane zostały od niej wyjątki. Jednym z
    nich, są faktury sprzedaży wystawiane przez polskiego podatnika VAT nieposiadającego
    SMPD w Polsce (art. 106ga ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Skoro Wnioskodawca jest
    zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce, ale takiego SMPD w Polsce nie będzie
    posiadał, to nie znajdą względem niego zastosowania obowiązki związane z
    fakturowaniem KSeF.
    Przepisy ustawy o VAT oraz krajowe rozporządzenia wydawane w oparciu o upoważnienie
    zawarte w przepisach ustawowych nie zawierają definicji „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej” (dalej również jako: SMPD). Termin ten został jednak
    zdefiniowany w Rozporządzeniu Wykonawczym, którego przepisy stosuje się
    bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego, SMPD oznacza
    dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić podatnikowi odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej lub umożliwić temu podatnikowi świadczenie usług na zewnątrz. Natomiast
    zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, posiadanie numeru
    identyfikacyjnego VAT samo w sobie nie jest wystarczające, by uznać, że podatnik posiada
    SMPD w kraju, w którym taki numer identyfikacyjny posiada, tj. w kraju innym niż kraj
    siedziby działalności gospodarczej.
    Definicja SMPD zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym wywodzi się w dużej części ze
    stanowiska prezentowanego w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej jako: TSUE). Potwierdza to w szczególności pkt 14 preambuły do Rozporządzenia
    Wykonawczego, zgodnie z którym wyjaśnienie pojęcia SMPD powinno uwzględniać
    orzecznictwo unijne.

    Zgodnie ze wskazówkami TSUE zawartymi w wyroku z 4 lipca 1985 r. w sprawie Gunter
    Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt (sprawa 168/84), aby miejsce, w
    którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce
    prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące warunki:
        miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności oraz
        muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz techniczne konieczne do
        wykonywania działalności.
    Podobnie w wyroku z 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg przeciwko
    Bundeszentralamt fur Steuern, sygn. (C-73/06) TSUE wskazał, iż „(...) pojęcie stałego
    przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów
    ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług. (...) Owa
    minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
    punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie
    danych usług w sposób niezależny (...)”.
    Na dodatkowy aspekt niezbędny do powstania SMPD (własność aktywów
    wykorzystywanych w ramach usług) TSUE zwrócił uwagę w wyroku z 17 lipca 1997 r. w
    sprawie ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę
    Ondernemingen Amsterdam (sprawa C-190/95). Stwierdził w nim, iż przedsiębiorstwo,
    które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury
    organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy,
    w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania,
    nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia działalności w tym
    państwie.
    W podobnym tonie utrzymany został również wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 w sprawie
    Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich (sprawa C 931/19). Na jej kanwie TSUE
    oceniał, czy czynność polegająca na wynajmowaniu nieruchomości innym podmiotom
    skutkuje powstaniem SMPD w kraju, w którym znajduje się wynajmowana nieruchomość.
    Powołując się na swe dotychczasowe orzecznictwo, TSUE wskazał, iż taka sytuacja nie
    prowadzi do powstania SMPD dla wynajmującego. Kluczowe w tym zakresie okazało się to,
    że wynajmujący nie posiadał żadnego własnego personelu (własnych pracowników) w
    kraju położenia nieruchomości, a za zarządzenie samą nieruchomością odpowiedzialny
    był odrębny podmiot posiadający duży zakres swobody decyzyjnej.
    Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 roku w sprawie Berlin Chemie (C-333/20), TSUE
    wskazał, że dla powstania SMPD nie jest konieczne, aby podatnik dysponował w kraju
    innym niż kraj siedziby działalności gospodarczej swoim własnym zapleczem technicznym
    lub personalnym. Wystarczające jest przy tym uprawnienie podatnika „(...) do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego własnym, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu,
    na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika”.
    Podobne konkluzje, tj. konieczność dysponowania przez podatnika (usługobiorcę)
    zasobami technicznymi i osobowymi w taki sposób jakby były one jego własnością celem
    powstania SMPD na terytorium innego kraju zaprezentowane zostały również w wyroku
    TSUE z 29 czerwca 2023 r. sprawie Cabot Plastics Belgium SA (C-232/22).
    Uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu Wykonawczym, a także tezy
    prezentowane w przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE, przyjąć należy, że z
    powstaniem SMPD n terytorium kraju innego niż siedziba działalności podatnika mamy do
    czynienia, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki (w przypadku braku spełnienia,
    któregokolwiek z nich, uznać należy, że do powstania SMPD nie doszło):
    a) Stałość prowadzonej działalności.

    Pojęcie stałości można rozumieć, jako zamiar permanentnego prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium danego państwa. „Stały” oznacza bowiem trwale związany z
    danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny (z uwzględnieniem realiów biznesowych).
    Powyższe wskazuje, że stałe miejsce, w którym prowadzona jest działalność, musi
    charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na
    uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też
    okresowy, sezonowy lub jednorazowy.
    W tym kontekście, kluczowe jest więc aby po stronie danego podmiotu istniała pewna
    określona minimalna skala aktywności, która stanowi zewnętrzne znamię, że działalność
    gospodarcza jest prowadzona na terenie danego kraju w sposób stały, powtarzalny i
    nieprzemijający. Wymagana jest też minimalna trwałość w tym zakresie poprzez
    zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia
    określonych usług w sposób niezależny. Innymi słowy, kluczowy jest w tym przypadku
    zamiar prowadzenia działalności gospodarczej na terenie danego kraju w sposób ciągły
    (zob. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r. sygn. I FSK 1313/17).
    Na aspekt ten zwracają również uwagę organy podatkowe argumentując, że „(...) dla
    uznania, że dany podmiot posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej decydujący jest m.in. fakt, że struktura funkcjonująca przez
    określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla
    potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do
    czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej
    powtarzalności i systematyczności” (tak m.in. dyrektor KIS w interpretacjach
    indywidualnych z 25 stycznia 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.542.2021.3.RST oraz z 12
    czerwca 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.106.2023.2.RST).
    Kryterium to jest przez Spółkę spełnione. Obecność Wnioskodawcy na terenie Polski ma
    charakter zorganizowany i ciągły. Dotyczy to zarówno stanu przed jak i po zmianie modelu
    działalności uwzględniającego magazynowanie towarów na terytorium Polski.
    Realizowane przez Spółkę transakcje nie mają i nie będą miały charakteru sporadycznego i
    okresowego. Posiadana w Polsce rejestracja do celów VAT i magazynowanie towarów w
    Polsce stanowi niezbędne rozszerzenie podstawowej działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Wnioskodawcę.
    b) Dysponowanie odpowiednim zapleczem technicznym i personalnym.
    Kolejnym niezbędnym warunkiem do powstania SMPD jest dysponowanie przez
    podatnika niezbędną strukturą do prowadzenia danego typu działalności obejmującą
    zaplecze personalne i techniczne. Ważne jest przy tym, aby istniały oba te elementy
    (personalny i techniczny) - brak jednego z nich wyklucza bowiem powstanie SMPD na
    terytorium danego kraju (zob. tezy ww. wyroku TSUE w sprawie Titanium Ltd., sygn. C-931
    /19).
    Regulacje unijne nie wprowadzają przy tym warunku, aby ww. struktura była własnością
    podmiotu, którego obecność w danym kraju oceniana jest przez pryzmat utworzenia
    SMPD. Aktywa te mogą bowiem należeć do podmiotu trzeciego. W takim przypadku
    istotne jest jednak ustalenie, czy badany podmiot posiada nad nimi władztwo lub nadzór
    porównywalny do nadzoru nad własną infrastrukturą. Innymi słowy, określić należy, czy
    zaplecze wykorzystywane do prowadzenia działalności, mimo że formalnie nie jest
    własnością podmiotu badanego, to jest przez niego traktowane i wykorzystywane tak, jak
    gdyby do niego należało (zob. wymienione powyżej orzeczenia TSUE w sprawach Berlin
    Chemie, sygn. C-333/20 oraz Cabot Plastics Belgium SA, sygn. C-232/22).
    Teza ta jest również akceptowana przez krajowe orzecznictwo sądowe, w szczególności
    przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wskazujący, że „(...) choć brak własnych
    zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie
    możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i technicznym przez podatnika

    na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską” (zob. wyrok z 8 lutego 2023 r., sygn.
    I FSK 1783/19 oraz analogiczne orzeczenia z 11 października 2022 r., sygn. I FSK 396/21 i
    19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968/20).
    Bez znaczenia pozostają przy tym relacje, które łączą podmiot badany z podmiotem
    udostępniającym mu to zaplecze. W szczególności nie ma tu znaczenia czy aktywa są
    udostępniane przez podmiot zewnętrzny czy powiązany ani fakt zastrzeżonego umownie
    lub wynikającego z okoliczności faktycznych udostępnienia zaplecza personalnego i
    technicznego wyłącznie na rzecz podmiotu badanego (zob. cytowany powyżej wyrok TSUE
    w sprawie Cabot Plastics Belgium SA, sygn. C-232/22).
    Kryterium to nie jest spełnione przez Spółkę. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego,
    Spółka nie posiada własnego zaplecza technicznego czy personalnego w Polsce.
    Okoliczność ta nie zmieni się po wejściu w życie nowego modelu działalności na
    terytorium Polski rozszerzonego o magazynowanie i logistykę w Polsce. Na potrzeby
    „polskiej” działalności wykorzystywane będą wyłącznie aktywa zapewnione w całości przez
    podmioty zewnętrzne (Usługodawcę 1 i Usługodawcę 2). Jednocześnie Spółka nie będzie
    prawnym ani faktycznym dysponentem tych aktywów.
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza personalnego, które
    byłoby wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Wszelkie czynności
    wchodzące w skład usług realizowanych na jej rzecz dokonywane są wyłącznie przez
    osoby wskazane przez podmioty realizujące usługi logistyczne i usługi wsparcia.
    Spółka nie ma przy tym wpływu na sposób realizacji przedmiotowych usług, które w
    całości powierzone zostały podmiotom zewnętrznym posiadającym w tym zakresie
    odpowiednie know-how. Wnioskodawca będzie, co prawda uprawniony do weryfikacji, czy
    nabywane przez niego usługi logistyczne i usługi wsparcia spełniają określone kryteria (np.
    jakościowe, czy w zakresie bezpieczeństwa), ale jest to standardowa kontrola
    przestrzegania warunków umownych w ramach łączącego strony stosunku
    zobowiązaniowego. Nie jest ona w żadnej mierze równoznaczna z nadzorem czy
    wydawaniem wiążących poleceń usługodawcom lub jej pracownikom, co do sposobu
    realizacji tych usług. Spółka nie będzie też miała żadnego wpływu na zarządzanie,
    koordynowanie i pracę personelu realizującego przedmiotowe usługi po stronie
    Usługodawcy 1 i Usługodawcy 2.
    Spółka nie posiada także i nie będzie posiadać własnego zaplecza technicznego
    (infrastruktury) związanego z przedmiotowymi usługami. Wszelkie aktywa materialne w
    tym zakresie (m.in. magazyny z wyposażeniem umożliwiającym realizację usług
    logistycznych oraz sprzęt niezbędny do realizacji usług wsparcia) zapewniane będą przez
    podmioty odpowiedzialne za wykonanie usług nabywanych przez Wnioskodawcę.
    Usługodawcy będą przy tym dysponować swobodą w kwestii doboru środków (zarówno
    osobowych jak i technicznych), jakimi realizować będą usługi wykonywane na rzecz Spółki,
    czasu w jakim postanowienia umowne będą wykonywać oraz dysponować będą swobodą
    w zakresie organizacji swojej pracy.
    c) Zdolność do samodzielnego odbioru i wykorzystywania nabywanych usług
      (niezależność i samodzielność).
    Ostatnią przesłanką warunkującą powstanie SMPD jest ustalenie czy zasoby techniczne i
    personalne tworzą w danym kraju strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu by
    możliwe było podejmowanie przez nią (tę strukturę) własnych decyzji odnoszących się do
    działalności wykonywanej na terenie danego kraju. Struktura ta powinna być jednocześnie
    wyposażona w zdolność do samodzielnego odbioru i wykorzystywania (konsumowania)
    nabywanych świadczeń.
    Przy czym, zaplecze personalne i techniczne udostępniane podmiotowi, którego obecność
    pod kątem SMPD na terenie danego kraju jest badana, nie może być jednocześnie tym
    samym zapleczem, które usługodawca wykorzystuje do świadczenia usług na rzecz

    podmiotu badanego. Jak bowiem wynika z definicji SMPD, to samo zaplecze nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Oznaczałoby
    to bowiem, że usługodawca wykonuje usługi na rzecz samego siebie, co na gruncie VAT
    nie jest dopuszczalne.
    Kwestia samowystarczalności zaplecza istniejącego na ternie danego kraju została również
    wyjaśniona przez NSA, który wskazał, że jego „(...) siły i środki mają być odpowiednie do
    tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie
    usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje,
    zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze
    personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać
    za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzonej działalności gospodarczej”
    (zob. wyrok NSA z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17).
    W kontekście niezależności, starsze orzecznictwo TSUE wskazuje również, że SMPD musi
    przejawiać się dysponowaniem infrastrukturą umożliwiającą zawieranie umów i
    podejmowanie decyzji zarządczych wpływających na działalność tego SMPD (zob. wyrok
    TSUE w sprawie ARO Lease BV, sygn. C-190/95). Musi zatem zachodzić możliwość
    samodzielnego działania przez tę infrastrukturę skutkującego realizacją czynności
    opodatkowanych VAT w kraju innym niż siedziba działalności. Okoliczność ta, mimo że nie
    jest już tak mocno akcentowana przez TSUE, bywa w dalszym ciągu podnoszona jako
    argument za brakiem SMPD w krajowym orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 29 lipca 2021 r.,
    sygn. I FSK 660/18).
    W ocenie Spółki, kryterium to nie jest przez nią spełnione w odniesieniu do zdarzenia
    przyszłego objętego wnioskiem. Wynika to przede wszystkim z braku możliwości
    samodzielnego „wykorzystania” nabywanych usług w ramach obecności Spółki na
    terytorium Polski. Rzeczywistym ich odbiorcą jest bowiem centrala Wnioskodawcy z
    siedzibą w Niemczech. Dodatkowo, wskazać należy na brak niezależności „polskiej”
    obecności Spółki przejawiający się m.in. w braku możliwości zawierania wiążących umów z
    kontrahentami, podejmowania ogólnych decyzji biznesowych i wytyczania kierunków
    działań. Wszystkie te czynności podejmowane są poza Polską, głównie przez centralę z
    siedzibą w Niemczech.
    Podsumowując ww. analizę objętą opisem przedstawionym w lit. a-c, działalność Spółki
    realizowana przez nią po zmianie modelu działalności gospodarczej (magazynowanie
    towarów w Polsce), nie będzie prowadzić do powstania SMPD w Polsce.
    Wynika to z braku spełnienia przez nią kryterium dysponowania odpowiednim zapleczem
    (technicznym i personalnym) oraz brakiem ekonomicznej i biznesowej odrębności polskiej
    działalności od działalności centrali posiadającej siedzibę na terytorium Niemiec.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011. Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że
    podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego
    stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do
    dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów
    i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności

      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka jest podmiotem z siedzibą na terytorium Niemiec
    należącym do międzynarodowej grupy kapitałowej (...), która jest (...) dostawców lekkich
    kół aluminiowych (felg) do pojazdów samochodowych. Głównym przedmiotem
    działalności Spółki jest dystrybucja felg pozyskanych na wcześniejszym etapie obrotu od
    podmiotów z grupy (...) realizujących działalność produkcyjną m.in. z siedzibą w Polsce.
    Spółka nie wykonuje czynności produkcyjnych we własnym zakresie. Spółka planuje
    rozwój i zmianę dotychczasowego modelu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Modyfikacje dotyczyć będą przede wszystkim kwestii związanych z logistyką i z fizycznym
    ruchem towarów oraz wykorzystywaniem do działalności sprzedażowej magazynu
    zewnętrznego zlokalizowanego na terytorium Polski. Spółka nabywać będzie towary (felgi)
    m.in. od polskiego producenta z Grupy (...). Po zakupie, towary te będą transportowane do
    magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski celem ich magazynowania. Magazyn
    będzie obsługiwany przez zewnętrzną firmę logistyczną. Dodatkowo, do magazynu
    znajdującego się w Polsce, przetransportowane zostaną towary (felgi) należące do
    Wnioskodawcy i przechowywane dotychczas na terytorium Niemiec. Koła znajdujące się w
    polskim magazynie będą w nim składowane (przechowywane) do czasu dokonania ich
    dalszej odsprzedaży na rzecz kontrahentów z siedzibą na terytorium kraju, w innym niż
    Polska kraju należącym do UE oraz do podmiotów z krajów trzecich nienależących do UE.
    W celu zapewnienia sprawnej i profesjonalnej obsługi logistycznej towarów Spółka
    zamierza korzystać z usług niezależnego podmiotu - Usługodawcy 1. Zgodnie z treścią
    Umowy zawartej z Usługodawcą 1 będzie on realizować na rzecz Spółki szeroki zakres
    usług logistycznych obejmujący przede wszystkim magazynowanie towarów należących do
    Wnioskodawcy i zarządzanie procesami magazynowymi, w tym w zakresie rozładunku
    towaru i wprowadzania go do magazynu, przygotowywania magazynowanych towarów do
    wysyłki, wydawanie towaru z magazynu i jego załadunek na środki transportu oraz
    zarządzanie logistyczne towarami znajdującymi się w magazynie. Dodatkowo w celu
    prawidłowego rozliczenia realizowanych w Polsce transakcji, Spółka korzystać będzie z
    usług wsparcia świadczonych przez Usługodawcę 2. Wsparcie to ograniczać się będzie do
    czynności z zakresu administracji, finansów, podatków oraz IT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy biorąc pod uwagę przedstawiony opis
    zdarzenia przyszłego, w szczególności planowaną przez Wnioskodawcę zmianę modelu
    prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka posiadać będzie na terytorium Polski stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT i w związku z tym
    realizowana przez Spółkę sprzedaż towarów z magazynu znajdującego się w Polsce będzie

    podlegać obowiązkowi, o którym mowa w art. 106ga ust. 1 w zw. z art. 106gb ust. 2 pkt 1
    ustawy.
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C#232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C#533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl
    521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z
    definicją działalności gospodarczej, wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.

    Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane
    w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że działalność Spółki (...) w Polsce w zakresie
    dystrybucji felg do pojazdów samochodowych nie spełnia przesłanek do uznania jej za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka nie
    zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
    sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka nabywać będzie towary (felgi) m.in. od
    polskiego producenta z Grupy (...). Po zakupie, towary te będą transportowane do
    magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski celem ich magazynowania. Magazyn
    będzie obsługiwany przez zewnętrzną firmę logistyczną. Koła znajdujące się w polskim
    magazynie będą w nim składowane (przechowywane) do czasu dokonania ich dalszej
    odsprzedaży na rzecz kontrahentów z siedzibą na terytorium kraju, w innym niż Polska
    kraju należącym do UE oraz do podmiotów z krajów trzecich nienależących do UE. W celu
    zapewnienia sprawnej i profesjonalnej obsługi logistycznej towarów Spółka zamierza
    korzystać z usług niezależnego podmiotu - Usługodawcy 1, który będzie świadczył na jej
    rzecz usługi logistyczne (magazynowanie towarów i zarządzanie procesami
    magazynowymi, w tym w zakresie rozładunku towaru i wprowadzania go do magazynu,
    przygotowywania magazynowanych towarów do wysyłki, wydawania towaru z magazynu i
    jego załadunku na środki transportu oraz zarządzania logistycznego towarami
    znajdującymi się w magazynie). Dodatkowo w celu prawidłowego rozliczenia
    realizowanych w Polsce transakcji, Spółka korzystać będzie z usług wsparcia świadczonych
    przez Usługodawcę 2. Wsparcie to ograniczać się będzie do czynności z zakresu
    administracji, finansów, podatków oraz IT.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski własnego zaplecza
    technicznego/rzeczowego lub personalnego, w tym na podstawie umów np. najmu,
    leasingu, outsourcingu itp. Ponadto Spółka nie utworzyła na terytorium Polski oddziału,
    biura ani przedstawicielstwa handlowego. Dodatkowo wszystkie decyzje o charakterze
    operacyjnym związane z podstawową działalnością Spółki (zakup i sprzedaż towarów,
    negocjacje i zawieranie umów handlowych, bieżące kontakty związane z realizacją
    transakcji) realizowane i podejmowane są przede wszystkim przez centralę z siedzibą na
    terytorium Niemiec. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie będzie
    posiadała na terytorium żadnego własnego zaplecza osobowego ani technicznego.
    Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i

    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że Spółka będzie nabywała na terytorium Polski świadczenia od Usługodawcy 1 (usługi
    logistyczne) oraz Usługodawcy 2 (usługi wsparcia). Co jednak istotne, w związku z
    realizacją usług logistycznych, Spółka nie będzie posiadała prawa do używania urządzeń
    lub wyposażenia wykorzystywanego przez Usługodawcę 1. Spółka nie uzyska również
    żadnych praw do całości lub części powierzchni magazynowej wykorzystywanej przez
    Usługodawcę 1. Spółka nie będzie także uprawniona do wydawania wiążących poleceń
    dotyczących sposobu wykorzystywania aktywów technicznych przez Usługodawcę 1 i jego
    pracowników czy współpracowników. Spółce przysługiwać będzie jedynie prawo do
    kontroli i weryfikacji, jakości świadczeń wykonywanych przez Usługodawcę 1. Spółka
    będzie uprawniona weryfikować, czy usługa logistyczna świadczona przez Spółkę spełnia
    ustalone kryteria wynikające z Umowy. Zatem będzie to standardowa relacja pomiędzy
    usługodawcą i usługobiorcą polegająca na kontroli przestrzegania warunków umownych
    w ramach łączącego strony stosunku zobowiązaniowego. Nie jest to zatem równoznaczne
    z nadzorem czy wydawaniem wiążących poleceń Usługodawcy 1, co do sposobu realizacji
    usługi logistycznej, w tym wykorzystywania zaplecza technicznego. Ponadto Spółka na
    żadnym etapie realizacji Umowy nie będzie posiadać zwierzchnictwa nad osobami
    obsługującymi magazyn ze strony Usługodawcy 1 i nie będzie mogła wydawać im poleceń
    czy instrukcji dotyczących sposobu wykonywania usług logistycznych. Ewentualna
    komunikacja między Spółką a osobami je realizującymi z polecenia Usługodawcy 1 będzie
    mieć charakter wyłącznie operacyjny, tj. będzie dotyczyć ustalania ogólnych kierunków
    działania oraz bieżącego informowania o przesyłkach przychodzących i wychodzących,
    stanach magazynowych itp. Dodatkowo Spółka nie będzie posiadała żadnych uprawnień
    umożliwiających wydawanie wiążących poleceń ani instrukcji, co do sposobu wykonania
    usług wsparcia Usługodawcy 2, jak i jego pracownikom i współpracownikom. Sposób
    wykonania usług wsparcia uzależniony będzie od Usługodawcy 2, który dysponować
    będzie w tym zakresie swobodą dotyczącą sposobu i wyboru środków niezbędnych do
    prawidłowej ich realizacji.
    W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie będzie również posiadała kontroli nad
    zapleczem Usługodawcy 1 i Usługodawcy 2 porównywalnej do tej jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie
    będzie posiadała w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie
    będzie posiadała kontroli nad zapleczem Usługodawcy 1 i Usługodawcy 2 porównywalnej
    do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na
    terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do
    prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem
    kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego
    wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych

    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji
    należy stwierdzić, że Usługodawca 1 i Usługodawca 2 będą świadczyć na rzecz Spółki
    usługi logistyczne oraz usługi wsparcia, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów
    personalnych jak i technicznych Usługodawcy 1/Usługodawcy 2 byłoby wykorzystywane
    zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy realizowana przez
    Spółkę sprzedaż towarów z magazynu znajdującego się w Polsce będzie podlegać
    obowiązkowi, o którym mowa w art. 106ga ust. 1 w zw. z art. 106gb ust. 2 pkt 1 ustawy o
    VAT.
    Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2.Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:

      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z
      dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
      publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka (...) nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych dokumentujących sprzedaż towarów z magazynu zlokalizowanego na
    terytorium kraju przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku od towarów i usług. W zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.