Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.202.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-19
Teza: Wydawanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania
umowy leasingu jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Słowa kluczowe: przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
umowa-umowa leasingu
wartość-wartość początkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Przedsiębiorstwo i zorganizowana część
przedsiębiorstwa
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu-
Leasing finansowy - warunki
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17a-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17f-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17f-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2025 roku, wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
    - czy zasadne jest stanowisko Wnioskodawcy, że w opisanych okolicznościach
      Przedmiotem Umowy jest „zorganizowana część przedsiębiorstwa” w rozumieniu w
      rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;
    - czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, otrzymywana przez Finansującego rata kapitałowa
      w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych nie będzie stanowić przychodu Finansującego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej:
    „Wnioskodawca”, „Spółka” lub ,,Finansujący”) ma siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka istnieje
    od 28 sierpnia 2002 r. i figuruje w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru
    Sądowego pod numerem KRS: (...). Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług w branży
    TSL (w tym: logistyka, dystrybucja, transport drogowy towarów, usługi magazynowania i
    przeładunku towarów, home delivery). Prowadzona przez Wnioskodawcę(działalność -
    przypis organu) gospodarcza obejmuje też działalność związaną z nieruchomościami, tj.
    wynajem nieruchomości własnych.
    Mając na względzie wielkość prowadzonej działalności w branży TSL, szereg ryzyk
    gospodarczych i prawnych związanych z prowadzeniem tejże działalności, Wnioskodawca
    planuje oddanie części działalności związanej z wynajmem nieruchomości, do
    prowadzenia w ramach umowy leasingu zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej:
    „Umowa”), Spółce z o.o. (dalej: „Korzystający”).
    Należy wskazać, że przedmiotem Umowy będzie wyodrębniony u Wnioskodawcy zespół
    składników materialnych i niematerialnych (w tym praw) skoncentrowany na prowadzeniu
    działalności gospodarczej w zakresie wynajmu nieruchomości (dalej: „Dział
    Nieruchomości”).
    Przedmiotem Umowy nie będą natomiast składniki związane z drugą, prowadzoną przez
    Wnioskodawcę działalnością, tj. w zakresie świadczenia usług w branży TSL.
    W skład zespołu składników majątkowych i niemajątkowych mających być przedmiotem
    Umowy wchodzić będą w szczególności:
    - nieruchomości, w tym:
      - działkę zlokalizowaną w (...) pod adresem ul. (...),
      - budynek biurowo-magazynowy (Hala 5) wraz z przylegającą wiatą magazynową w
        (...), pod adresem ul. (...),

      - budynek stacji transformatorowej,
      - budynek portierni przy wjeździe,
      - ogrodzenie,
      - rurociągi sieci gazowej, kanalizacyjnej i wodnej.
    - ruchomości (środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne):
      - laptop (...),
      - szlaban wjazdowy,
      - nagrzewnice,
      - transformator,
      - rampy załadunkowe,
      - kocioł centralnego ogrzewania,
    - wyposażenie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa:
      - wyposażenie biurowe,
    - należności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa,
    - zobowiązania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa (w tym podatek od nieruchomości, przegląd stacji
      transformatorowej, koszty bieżącej obsługi nieruchomości, koszty energii elektrycznej i
      ogrzewania, koszty napraw i konserwacji kotłów gazowych, szlabanu wjazdowego,
      koszty odśnieżania i sprzątania terenów zielonych, koszty usług sprzątających, koszty
      ochrony nieruchomości, koszty wynagrodzeń pracowniczych, zobowiązania związane z
      wynajmem na rzecz podmiotów powiązanych powierzchni magazynowej w budynku
      biurowo-magazynowym Hala 5 w (...)).
    W ramach umowy leasingu zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawierającej
    wymienione wyżej składniki materialne i niematerialne do Korzystającego przeniesiony
    zostanie także dotychczasowy pracownik, który odpowiada za administrację biurową i
    zarządzanie umowami (najmu - przypis organu) powierzchni magazynowej.
    Należy podkreślić, że Korzystający, dysponując Działem Nieruchomości składającym się na
    Przedmiot Umowy, będzie mógł samodzielnie realizować zadania realizowane uprzednio
    przez Finansującego w ramach Działu Nieruchomości.
    Przedmiotem Umowy nie jest suma składników, przy pomocy których prowadzona jest
    działalność, lecz zorganizowany zespół tych składników przeznaczony do realizacji
    określonych zadań gospodarczych.
    Wyodrębnienie organizacyjne sprowadza się do odmiennego przedmiotu działalności obu
    zorganizowanych części przedsiębiorstwa w ramach jednej działalności gospodarczej.
    Na wyodrębnienie organizacyjne wskazuje odmienny charakter prowadzonych
    działalności, w szczególności zupełnie różne, nie związane ze sobą rodzaje przychodów z
    obu rodzajów działalności uzyskiwanych obecnie w ramach prowadzonego jednego
    przedsiębiorstwa. Składniki majątku prowadzonej firmy – Działu Nieruchomości, które
    mają być przedmiotem Umowy związane są z wynajmem nieruchomości.
    Zobowiązania i należności związane z Działem Nieruchomości zostały wyodrębnione i
    odpowiednio zidentyfikowane w księgach Spółki, poprzez pogrupowanie ich na
    rozrachunki z kontrahentami krajowymi, rozrachunki z tytułu wynagrodzeń oraz
    rozrachunki publicznoprawne. Do rozliczeń operacji finansowych związanych z wynajmem
    Wnioskodawca utworzył także odrębny rachunek bankowy, na którym zgromadzone są
    środki finansowe związane z działalnością gospodarczą dotyczącą Działu Nieruchomości.
    Działalność w zakresie wynajmu nieruchomości nie pokrywa się z podstawową
    działalności Spółki w zakresie świadczenia usług w branży TSL (w tym: logistyka,

    dystrybucja, transport drogowy towarów, usługi magazynowania i przeładunku towarów,
    home delivery). Innymi słowy dotyczą innych gałęzi prowadzonej działalności.
    W rzeczywistości możliwe jest funkcjonowanie dwóch osobnych niezależnych
    przedsiębiorstw, z których jedno zajmowałoby się działalnością w branży TSL, natomiast
    drugie przedsiębiorstwo zajmowałoby się wyłącznie usługami najmu nieruchomości.
    Opisany wyżej zespół składników materialnych i niematerialnych mający być przedmiotem
    Umowy stanowi zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, ukierunkowany na
    realizację prowadzonej przez Finansującego działalności gospodarczej w zakresie Działu
    Nieruchomości. Po zawarciu Umowy leasingu ta sama działalność będzie prowadzona,
    przez Korzystającego.
    Z perspektywy biznesowej przedmiot leasingu będzie mógł funkcjonować niezależnie,
    bowiem składać się będzie ze wszystkich niezbędnych w tym celu narzędzi oraz zasobów
    ludzkich. Umowa zostanie zawarta na czas oznaczony.
    Korzystający zobowiązany będzie do zapłaty następujących opłat za możliwość korzystania
    z Przedmiotu Umowy:
    - opłaty wstępnej,
    - miesięcznych opłat podstawowych za używanie i pobieranie pożytków z Przedmiotu
    Umowy, na które składają się koszty finansowania (tzw. „część odsetkowa”; rozkład
    części odsetkowej raty leasingowej w poszczególnych miesięcznych opłatach
    podstawowych za używanie i pobieranie pożytków z Przedmiotu Umowy został
    szczegółowo określony w harmonogramie określającym wysokość i termin płatności
    poszczególnych rat) oraz część stanowiąca ratę kapitałową, w tym stanowiącą spłatę
    wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
    Suma opłaty wstępnej oraz rat kapitałowych, o których mowa powyżej, odpowiada łącznej
    kwocie, wartości rynkowej Przedmiotu Umowy. Rynkowa wartość Przedmiotu Umowy jest
    z kolei wyższa od sumy wartości rynkowych jego składników majątkowych.
    Wartość rynkowa Przedmiotu Umowy (rozumiana jako suma opłat przewidzianych w
    Umowie leasingu, tj. suma rat kapitałowych i wstępnej opłaty leasingowej) będzie wyższa
    niż wartość rynkowa składników majątkowych wchodzących w skład Działu Nieruchomości
    z dnia jego przyjęcia do odpłatnego korzystania. W takim przypadku powstanie dodatnia
    wartość firmy (dalej: „Dodatnia wartość firmy”).
    Umowa leasingu będzie dotyczyć udostępnienia przez Finansującego Działu
    Nieruchomości po raz pierwszy (będzie to pierwsza umowa leasingu zawierana przez
    Finansującego, nie tylko z Korzystającym, ale przez cały czas trwania jego działalności
    gospodarczej). Umowa leasingu będzie rozliczana w okresach rozliczeniowych, bowiem
    zgodnie z jej postanowieniami Korzystający będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz
    Finansującego opłat leasingowych w okresach wskazanych w Umowie leasingu. Umowa
    będzie zawierać zapis wskazujący, że w okresie trwania Umowy odpisów amortyzacyjnych
    od wchodzących w skład Przedmiotu Umowy środków trwałych (ŚT) i wartości
    niematerialnych i prawnych (WNIP), dokonywać będzie Korzystający.

## Pytanie

1. Czy zasadne jest stanowisko Wnioskodawcy, że w opisanym stanie faktycznym (winno
      być: „zdarzeniu przyszłym”) Przedmiotem Umowy jest „zorganizowana część
      przedsiębiorstwa” w rozumieniu w rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy o CIT?
    2. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, otrzymywana przez Finansującego rata
      kapitałowa w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych nie będzie stanowić przychodu Finansującego?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu
    przyszłym”) Przedmiotem Umowy jest „zorganizowana część przedsiębiorstwa” w
    rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 4a pkt 4 ustawy o CIT ilekroć w ustawie jest mowa o ZCP oznacza to
    organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
    składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
    realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Na gruncie powyższych regulacji oraz w oparciu o doktrynę prawa podatkowego i
    dotychczasową praktykę organów podatkowych, jak również orzecznictwo sądów
    administracyjnych, przesłankami uznania danego zespołu składników majątkowych za ZCP
    są:
      - istnienie zespołu składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań);
      - wyodrębnienie organizacyjne zespołu tych składników w istniejącym
        przedsiębiorstwie;
      - wyodrębnienie finansowe zespołu tych składników w istniejącym przedsiębiorstwie;
      - wyodrębnienie funkcjonalne zespołu tych składników w istniejącym przedsiębiorstwie;
      - wykazanie, że zespół tych składników może stanowić niezależne przedsiębiorstwo
        samodzielnie realizujące zadania gospodarcze.
    W związku z tym, że w ustawie o CIT nie zostało sprecyzowane w jaki sposób powinny być
    spełnione powyższe przesłanki, konieczne jest odniesienie się do każdej z nich osobno.
    Istnienie zespołu składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań) Organy
    podatkowe w interpretacjach indywidualnych wielokrotnie podkreślały, że ZCP nie jest
    sumą poszczególnych składników, przy pomocy których można prowadzić odrębną
    działalność, lecz jest to pewien określony zespół tych składników.
    Za szczególnie istotne organy podatkowe uznają rolę jaką składniki majątkowe odgrywają
    w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa.
    Tym samym, podstawowym wymogiem dla uznania ZCP jest to, aby stanowił on zespół
    składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań).
    Powyższe podejście znajduje również potwierdzenie w licznych interpretacjach organów
    podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach podatników.
    Przykładowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia
    12 grudnia 2017 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.388.2017.1.IZ wskazał, że: „zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by
    można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów,
    których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego. Oznacza
    to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników,
    przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym
    zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki
    majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim
    wyodrębnioną organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie całość)”.
    Powyższe stwierdzenie zostało również uznane za prawidłowe przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 2 grudnia 2019 r. Znak: 0114-
    KDIP2-1.4010.445.2019.2.MR.
    Ponadto, zbieżne stanowisko zostało także zaprezentowane:

      - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12
        czerwca 2017 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.38.2017.2.JKT;
      - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8
        czerwca 2018 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.133.2018.1.BS;
      - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20
        lutego 2018 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.419.2017.3.AK;
      - w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 lipca
        2018 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.240.2019.2.RK.
    W kontekście powyższego Wnioskodawca podkreśla, że podstawą do wyodrębnienia w
    ramach działalności Wnioskodawcy składników materialnych i niematerialnych Działu
    Nieruchomości jest cel, jakim jest prowadzenie działalności w zakresie wynajmu
    nieruchomości.
    Składniki materialne i niematerialne będące przedmiotem Umowy leasingu na moment
    wydzielenia będą stanowiły zespół, w ramach którego wzajemne powiązania funkcjonalne
    i zależności umożliwią wykonywanie zadań, do których zostaną przeznaczone.
    Tym samym, wyselekcjonowanie i zestawienie razem składników majątku następuje nie
    przypadkowo, ale ze względu na efekt synergii, jaki ich łączne wykorzystywanie pozwala
    osiągnąć.
    Wyodrębnienie organizacyjne
    Ustawa o CIT nie określa, co należy rozumieć przez wyodrębnienie organizacyjne. W
    doktrynie podkreśla się, że „wyodrębnienie organizacyjne oznacza zazwyczaj
    wyodrębnienie części majątku przedsiębiorstwa (wraz ze składnikami niematerialnymi) w
    strukturze organizacyjnej całego podmiotu. Takie wyodrębnienie może przybrać formę np.
    oddziału, biura, zakładu, wydziału, departamentu, działu. Jednocześnie należy uznać, że
    nawet w przypadku, gdy fakt wyodrębnienia składników nie wynika z żadnych zapisów
    zawartych w dokumentach konstytuujących dany podmiot lub też regulujących jego
    funkcjonowanie, a takie wyodrębnienie w praktyce jest dostrzegalne i ono, chociaż nie ma
    oparcia w dokumentach podatnika, faktycznie istnieje - możemy mieć do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa” (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter
    (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019).
    Jak wynika ze stanowiska organów, wyodrębnienie organizacyjne może być dokonane na
    bazie dokumentu wewnętrznego/regulacji, jednak wystarczającym jest również jego
    charakter faktyczny. Stanowisko to potwierdza interpretacja indywidualna z 9 sierpnia
    2019 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.243.2019.3.RK wydana przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, w której organ zgodził się ze stanowiskiem podatnika, zgodnie z
    którym „wyodrębnienie organizacyjne może przy tym wynikać ze statutu, regulaminu,
    zarządzenia lub innego aktu o podobnym charakterze, ale jak podkreślają również organy
    podatkowe w wydawanych interpretacjach, może mieć również charakter faktyczny”.
    W podobnym brzmieniu wypowiedział się także organ podatkowy w m.in. następujących
    interpretacjach indywidualnych:
      - interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lutego 2018 r. Znak:
        0111-KDIB1-2.4010.419.2017.3.AK;
      - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 lutego 2018 r. Znak:
        0114-KDIP2-1.4010.367.2017.1.JF.
    Wartym zaznaczenia, jest również fakt, iż dla wyodrębnienia organizacyjnego nie jest
    koniecznie podjęcie rejestracji oddziału w Krajowym Rejestrze Sądowym.
    Takie stanowisko znalazło swoje potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych - m.
    in. w interpretacji z 16 kwietnia 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej Znak:

    0111-KDIB2-1.4010.78.2019.2.AR: „pojęcie wyodrębnienia organizacyjnego nie jest
    równoznaczne z pełnym formalnym wyodrębnieniem organizacyjno-prawnym. W związku
    z tym, do uznania zespołu składników materialnych i niematerialnych za zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa nie jest konieczne wyodrębnianie części przedsiębiorstwa w
    formie oddziału zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zgodnie z poglądami
    prezentowanymi przez organy podatkowe, dany zespół składników majątkowych jest
    również wyodrębniony organizacyjnie, jeśli w strukturze przedsiębiorstwa utworzony
    został na przykład wydział, zakład, dział czy pion”.
    Tożsamy pogląd został przedstawiony w następujących interpretacjach indywidualnych:
      - interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 stycznia 2019 r. Znak: 0111-
        KDIB2-1.4010.376.2018.4.BKD;
      - interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 października 2019 r. Znak:
        0114-KDIP1-2.4012.433.2019.3.IG;
      - interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lutego 2018 r. Znak:
        0111-KDIB1-2.4010.419.2017.3.AK;
      - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 lutego 2018 r. Znak:
        0114-KDIP2-1.4010.367.2017.1.JF;
      - interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 kwietnia 2017 r., Znak:
        0111-KDIB2-1.4010.20.2017.1.JP.
    Reasumując powyższe rozważania organów podatkowych, według zaprezentowanej
    praktyki o wyodrębnieniu organizacyjnym ZCP ze struktur przedsiębiorstwa powinno
    świadczyć przede wszystkim odpowiednie miejsce ZCP w strukturze organizacyjnej
    podatnika oraz jego faktyczne wydzielenie organizacyjne.
    Mając na uwadze powyższą analizę, wskazać należy, iż część przedsiębiorstwa
    Wnioskodawcy będąca przedmiotem planowanej Umowy jest wyodrębniona
    organizacyjnie w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy.
    Przedmiotem Umowy są nie tylko aktywa w postaci nieruchomości jak również pracownicy
    posiadający odpowiednie kwalifikacje niezbędne do wykonywania działalności w zakresie
    wynajmu nieruchomości.
    Z powyższego niewątpliwie wynika, iż część przedsiębiorstwa, będąca przedmiotem
    planowanej Umowy może funkcjonować w ramach odrębnego podmiotu (Korzystającego)
    w sposób samodzielny i pozwala na osiąganie rezultatów, do jakich powołane jest każde
    przedsiębiorstwo. Dodatkowo wyodrębnienie organizacyjne przejawia się również w
    odmiennym przedmiocie działalności ZCP (działalność w zakresie TSL oraz działalność
    polegająca na wynajmie nieruchomości).
    W przedstawionym stanie faktycznym (winno być: „zdarzeniu przyszłym”) wyodrębniona
    działalność w zakresie wynajmu jest działalnością o odmiennym charakterze od pozostałej
    działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę. Oba profile powyższej działalności są od
    siebie całkowicie niezależne i fakt funkcjonowania jednego profilu nie ma żadnego wpływu
    na funkcjonowanie drugiego, ani nawet na możliwość funkcjonowania drugiego profilu.
    Każdy z tych profili posiada faktyczną zdolność do niezależnego działania gospodarczego,
    jako samodzielnego podmiotu gospodarczego.
    Wyodrębnienie finansowe
    W ustawie o CIT nie zdefiniowano pojęcia „wyodrębnienia finansowego zespołu
    składników w istniejącym przedsiębiorstwie”.
    W literaturze prawa podatkowego podkreślone zostało, iż „w zakresie wyodrębnienia
    finansowego warunkiem jest, aby do zorganizowanej części przedsiębiorstwa mogły

    zostać przypisane związane z nim koszty, przychody, należności i zobowiązania” (K. Gil, A.
    Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych.
    Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019).
    Zgodnie z dominującą praktyką organów podatkowych, uznaje się, że niniejsza przesłanka
    oznacza sytuację w której sposób prowadzenia ewidencji rachunkowej danego podmiotu
    pozwala na przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz aktywów i pasywów do ZCP.
    Stanowisko to zostało potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z 7 stycznia 2019 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.376.2018.4.BKD,
    który stwierdził, iż „wyodrębnienie finansowe nie oznacza całkowitej samodzielności
    finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych
    możliwe jest przyporządkowanie do zorganizowanej części przedsiębiorstwa przychodów i
    kosztów oraz należności i zobowiązań”.
    Takie stanowisko odnajdziemy również m.in. w:
      - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 stycznia 2016 r.
        sygn. akt I SA/Wr 1823/15;
      - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 kwietnia
        2018 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.49.2018.2.NL;
      - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 stycznia
        2018 r. Znak: 0111-KDIB3-2.4012.742.2017.1.MN;
      - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 lipca 2017 r.
        Znak: 0113-KDIPT1-3.4012.331.2017.1.MWJ;
      - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 lipca 2017 r.
        Znak: 0111-KDIB1-2.4010.112.2017.1.MM.
    Warto jednak zwrócić uwagę, że nie należy utożsamiać pojęcia „wyodrębnienie finansowe”
    z pełną samodzielnością finansową, która ze względów oczywistych nie może być
    osiągnięta - jako, że jednostki organizacyjne nie mają odrębnej od osoby prawnej
    podmiotowości prawnej z perspektywy ich stosunków z osobami trzecimi. W doktrynie
    przyjmuje się, iż wyodrębnienie finansowe nie musi oznaczać pełnej samodzielności
    finansowej, w szczególności wyodrębnienie finansowe nie oznacza konieczności
    prowadzenia odrębnej księgowości dla ZCP.
    Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacjach organów
    podatkowych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 9 lutego 2018 r. Znak:
    0114-KDIP2-1.
    4010.367.2017.1.JF wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej stwierdzono,
    iż: „o wyodrębnieniu finansowym można zatem już mówić w przypadku istnienia samej
    możliwości wyodrębnienia podstawowych informacji o sytuacji finansowej i majątkowej
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Wyodrębnienia finansowego nie należy
    utożsamiać zatem z pełną samodzielnością finansową”.
    Nie ma zatem konieczności prowadzenia odrębnej księgowości dla ZCP w celu spełnienia
    tej przesłanki, zaś wystarczającym jest jeżeli system księgowy przedsiębiorstwa pozwala
    przypisać poszczególne zdarzenia gospodarcze do ZCP, których zdarzenia te dotyczą. W
    konsekwencji, aprobując stanowisko wyrażone w doktrynie, należy przyjąć, iż „powiązanie
    wyników danego podmiotu ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa może być
    dokonywane na podstawie samej rachunkowości zarządczej” (K. Gil, A. Obońska, A.
    Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3,
    Warszawa 2019).
    W świetle powyższego, w opinii Wnioskodawcy, działalność związana z branżą TSL oraz
    działalność związana z wynajmem nieruchomości są wyodrębnione finansowo w ramach
    przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Zobowiązania i należności związane z Działem
    Nieruchomości zostały wyodrębnione i odpowiednio zidentyfikowane w księgach Spółki,

    poprzez pogrupowanie ich na rozrachunki z kontrahentami krajowymi, rozrachunki z
    tytułu wynagrodzeń oraz rozrachunki publicznoprawne.
    Do rozliczeń operacji finansowych związanych z Działem Nieruchomości Wnioskodawca
    utworzył także odrębny rachunek bankowy, na którym zgromadzone są środki finansowe
    związane z działalnością gospodarczą dotyczącą Działu Nieruchomości.
    Wyodrębnienie funkcjonalne
    Dla uznania danego zespołu składników za funkcjonalnie wyodrębnioną ZCP, składniki te
    muszą pozostawać między sobą we wzajemnych interakcjach w taki sposób, że należy je
    traktować jako zorganizowany, autonomiczny zespół składników powiązanych
    funkcjonalnie, nie zaś zespół przypadkowych elementów, których jedyną cechą jest
    własność jednego podmiotu.
    Dodatkowo, ZCP obejmująca te składniki musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość,
    poprzez którą możliwe jest prowadzenie działań gospodarczych, którym służy ona w
    strukturze przedsiębiorstwa. Wskazane powyżej rozumienie wyodrębnienie
    funkcjonalnego znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych
    wydawanych w indywidualnych sprawach podatników.
    Przykładowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 19
    lutego 2018 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.207.2017.1.MG wskazał, iż „wyodrębnienie
    funkcjonalne należy rozumieć, jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić funkcjonalnie
    odrębną całość - obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań
    gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Ponadto, wymagane jest, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalne niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w
    istniejącym przedsiębiorstwie. Tę ostatnią przesłankę rozumie się zazwyczaj jako
    potencjalną zdolność (zorganizowanej części przedsiębiorstwa) do niezależnego działania
    gospodarczego jako samodzielnego podmiotu gospodarczego i to jeszcze w ramach
    istniejącego przedsiębiorstwa”.
    Zbieżne stanowisko zostało również zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 2 października 2019 r. Znak: 0115-KDIT1-
    2.4012.491.2019.1.PS.
    W opinii Wnioskodawcy, z funkcjonalnego punktu widzenia udostępniony na podstawie
    Umowy leasingu zespół składników będzie w stanie kontynuować realizację swoich
    dotychczasowych zadań oraz samodzielnie funkcjonować na rynku.
    W tym zakresie Wnioskodawca wskazuje, że zespół składników stanowiący przedmiot
    Umowy leasingu na moment zawarcia Umowy będzie wyposażony we wszelkie aktywa i
    pasywa niezbędne do realizacji zadań stwarzając tym samym Korzystającemu możliwość
    prowadzenia działalności w zakresie wynajmu (prowadzonej dotychczas przez
    Finansującego) oraz generowania dochodów.
    Możliwość funkcjonowania jako odrębne przedsiębiorstwo
    Ostatnim warunkiem uznania konkretnego zespołu składników materialnych i
    niematerialnych za ZCP jest możliwość stanowienia przez ten zespół odrębnego,
    niezależnego przedsiębiorstwa, które samodzielnie realizuje zadania gospodarcze.
    W opinii Wnioskodawcy, zespół składników majątkowych, który będzie Przedmiotem
    Umowy będzie miały możliwość funkcjonowania jako niezależne przedsiębiorstwa zdolne
    do samodzielnej realizacji zadań gospodarczych.
    Jako kryterium potwierdzające zdolności do funkcjonowania jako niezależne
    przedsiębiorstwo w praktyce wskazuje się możliwość samodzielnego działania na rynku
    jako odrębny podmiot prowadzący zadania gospodarcze realizowane w obecnym
    przedsiębiorstwie.

    Taką argumentację można znaleźć w licznych interpretacjach prawa podatkowego oraz
    wyrokach sądów administracyjnych.
    Przykładowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia
    17 sierpnia 2018 r. Znak: 0111-KDIB3-1.4012.481.2018.1.JP stwierdził, że: „Jednocześnie
    zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna być gospodarczo samodzielna, zanim
    dojdzie do transakcji zbycia. Zatem wydzielona jednostka jeszcze przed jej zbyciem
    powinna uzyskać samodzielność gospodarczą i realizować ją w praktyce. Skutki prawne po
    stronie zbywcy nie powinny bowiem zależeć od zdarzeń przyszłych i niepewnych
    (samodzielne realizowanie zadań gospodarczych) powstałych już w innym podmiocie (u
    nabywcy). Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że nie wystarczy zatem
    zorganizowanie jakiejkolwiek masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną
    odrębnością organizacyjną i finansową, z możliwością samodzielnego funkcjonowania w
    razie zaistnienia takiej potrzeby w obrocie gospodarczym. W przeciwnym razie nie można
    bowiem uznać, że dojdzie do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa”.
    Wyżej przedstawione stanowisko potwierdzają również stanowiska zaprezentowane m.in.
    w:
      - interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
        27 września 2019 r. Znak: 0112-KDIL2-1.4012.290.2019.2.JKS;
      - interpretacji indywidualnej z 20 lutego 2018 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.419.2017.3.
        AK;
      - interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 16 maja 2016 r.
        Znak: ILPB3/4510-1-42/16-4/EK.
    W ocenie Wnioskodawcy, Dział Nieruchomości na dzień zawarcia Umowy będzie stanowić
    wyodrębnioną część działalności Wnioskodawcy, która samodzielnie będzie mogła
    realizować określone zadania gospodarcze, wykorzystując przypisany zespół składników
    majątkowych i niemajątkowych (w tym zobowiązań). Wskazać należy, że także do dnia
    zawarcia Umowy Dział Nieruchomości funkcjonuje jako wyodrębniona część
    przedsiębiorstwa Wnioskodawcy na podstawie alokowanych do niego pracowników,
    wyposażenia, wartości niematerialnych i prawnych, środków trwałych (...).
    Biorąc pod uwagę, powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, zespół składników materialnych i
    niematerialnych przypisanych do Działu Nieruchomości stanowi niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymywana przez niego rata kapitałowa w części stanowiącej
    spłatę wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    nie stanowi i nie będzie stanowić przychodu Finansującego.
    Ustalone w Umowie leasingu opłaty, w części stanowiącej spłatę wartości rynkowej ZCP (tj.
    raty kapitałowe) alokowanej do wartości początkowej składników majątku (środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych) przyjętych przez Kontrahenta zgodnie
    z art. 16g ustawy CIT w wyniku zawarcia umowy leasingu nie będą stanowiły przychodów
    Wnioskodawcy, natomiast przychodem tym będzie wyłącznie część opłat przewyższająca
    spłatę wartości rynkowej ZCP (część odsetkowa raty).
    Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, ilekroć w rozdziale 4a ustawy o CIT jest mowa o
    umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także
    każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do
    odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w
    ustawie drugiej stronie, zwanej dalej: „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki
    trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego
    użytkowania gruntów.

    Z kolei na podstawie art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, do przychodów finansującego, z
    zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie
    zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, w części stanowiącej
    spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
    jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
    1. umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
    2. suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od
      towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych (...);
    3. umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:
      a. odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą
        wymienioną w lit. b. albo
      b. finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy
        korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.
    Jeżeli wysokość kwoty spłaty przedmiotu leasingu przypadających na poszczególne opłaty
    nie jest określona w umowie leasingu, ustala się ją proporcjonalnie do okresu trwania tej
    umowy (art. 17f ust. 2 ww. ustawy).
    Umowa leasingu finansowego, której dotyczy art. 17f ust. 1 ustawy, charakteryzuje się m.
    in. tym, że z jej zapisów wynika, że odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych będących jej przedmiotem, w czasie trwania tej
    umowy, dokonuje korzystający.
    Zdaniem Wnioskodawcy, właściwe ustalenie wartości początkowej przedmiotu leasingu i
    uwzględnienie ich wartości w zapisach umowy leasingu ma znaczenie zarówno z
    perspektywy Wnioskodawcy (finansującego), jak i Kontrahenta (korzystającego), z uwagi
    na fakt, że determinuje co nie stanowi odpowiednio przychodu podatkowego i kosztu
    uzyskania przychodu dla obu stron umowy leasingu.
    Należy zauważyć, że art. 17f ustawy o CIT wprowadza symetrię w rozliczeniach
    podatkowych korzystającego i finansującego.
    Opłaty leasingowe w części, w jakiej nie stanowią przychodu finansującego, nie będą
    stanowiły kosztu uzyskania przychodu dla korzystającego, z drugiej strony, opłaty
    leasingowe w części, w jakiej finansujący rozpozna przychód, to korzystający będzie
    uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu.
    W przypadku leasingu ZCP, w celu określenia wartości początkowej środków trwałych nie
    znajdują zatem zastosowania uregulowania ogólne zawarte w art. 16g ust. 1 ustawy o CIT,
    lecz zgodnie z zasadą lex specjalis derogat legi generali uregulowania zawarte w art. 16g
    ust. 10 oraz art. 16g ust. 2 ustawy o CIT.
    Pogląd, że regulacje zawarte w art. 16g ust. 1 ustawy o CIT, jako regulacje ogólne
    podlegają wyłączeniu przez regulacje szczególne potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w
    Bydgoszczy w interpretacji z 8 maja 2013 r. Znak: ITPB3/423-94b/13/PS.
    Zgodnie z przywołaną interpretacją przepis art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych stanowi generalną zasadę ustalania wartości
    początkowej składników majątku otrzymanych odpłatnie.
    Jak wynika z literalnej treści tego przepisu wartość składników majątkowych otrzymanych
    odpłatnie ustala się co do zasady w cenie ich nabycia z uwzględnieniem między innymi
    ust. 10, który ma charakter przepisu szczególnego stosowanego do składników majątku
    nabytych między innymi w drodze kupna w formie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej
    jego części.

    Innymi słowy uregulowania zawarte w art. 16g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych, w odniesieniu do odpłatnego nabycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa modyfikują ogólną zasadę ustalania wartości
    początkowej składników majątku otrzymanych odpłatnie - wynikającą z art. 16g ust. 1 pkt
    1 ustawy.
    Jako przepis szczególny - w myśl zasady lex specjalis derogat legi generali – ma zatem
    pierwszeństwo przed zasadami ogólnymi. I tak zgodnie z art. 16g ust. 10 ustawy o CIT, w
    razie nabycia w drodze kupna lub przyjęcia do odpłatnego korzystania przedsiębiorstwa
    lub jego zorganizowanej części, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi:
    1. suma ich wartości rynkowej - w przypadku wystąpienia dodatniej wartości firmy,
      ustalonej zgodnie z ust. 2;
    2. różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części,
      ustaloną zgodnie z ust. 3 i 5, a wartością składników majątkowych niebędących
      środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi - w przypadku
      niewystąpienia dodatniej wartości firmy.
    W związku z powyższym, w związku z zawarciem umowy leasingu dla określenia wartości
    początkowej środków trwałych oraz niematerialnych i prawnych ZCP należy określić
    wartość firmy.
    Wartość początkową firmy należy ustalić zgodnie z art. 16g ust. 2 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym wartość początkową firmy stanowi dodatnia różnica między ceną nabycia
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa (...) ustaloną zgodnie z ust. 3 i 5, (...), a wartością
    rynkową składników majątkowych, wchodzących w skład (...) przyjętego do odpłatnego
    korzystania (...) zorganizowanej części przedsiębiorstwa (...) z dnia (...) przyjęcia do
    odpłatnego korzystania.
    Stosownie do art. 16g ust. 3 ustawy o CIT za cenę nabycia uważa się kwotę należną
    zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty
    transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i
    uruchomienia programów oraz systemów komputerowych opłat notarialnych,
    skarbowych i innych, odsetek, prowizji.
    W świetle powyższego Umowa, która ma zostać zawarta przez Wnioskodawcę,
    wskazywałaby kwotę jemu należną z tytułu oddania w ramach umowy leasingu ZCP do
    używania Kontrahentowi.
    W celu ustalenia wartości firmy należy od ceny nabycia, czyli umownej wartości
    przedmiotu umowy leasingu odjąć wartość rynkową składników majątkowych
    wchodzących w skład ZCP. Jeżeli różnica pomiędzy wskazanymi wartościami będzie
    dodatnia, to wartość początkowa nabytych środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych będzie stanowić suma ich wartości rynkowej. W uzupełnieniu
    powyższego należy dodać, że pod pojęciem umownej wartości przedmiotu leasingu
    Wnioskodawca rozumie wartość rynkową ZCP.
    W ocenie Wnioskodawcy, na wartość rynkową ZCP składa się wartość rynkowa składników
    majątkowych oraz dodatnia wartość firmy ZCP.
    Podsumowując, wartością początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych dla celów zawartej Umowy leasingu będzie suma ich wartości rynkowej.
    Należy zwrócić uwagę, iż w przypadku zawarcia Umowy, Korzystający będzie uiszczać ratę
    leasingową składającą się z części kapitałowej (stanowiącej spłatę wartości przedmiotu
    leasingu, w tym wypadku wartość rynkową ZCP) oraz części odsetkowej (stanowiącej
    wynagrodzenie leasingodawcy).

    Mając na uwadze powyższe, w przypadku zawarcia Umowy, po stronie Finansującego,
    część kapitałowa opłat ustalonych w umowie leasingowej, odpowiadająca ww. wartości
    początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nie będzie
    stanowić przychodu.
    Przychód stanowią natomiast opłaty leasingowe w części przewyższającej tę wartość, to
    jest spłata dodatniej wartości firmy oraz część odsetkowa rat leasingowych. Rozliczenie
    przychodu z tytułu spłaty Dodatniej wartości firmy w czasie pozwoli zachować symetrię
    rozliczeń podatkowych po stronie Finansującego i Korzystającego. Korzystający będzie
    bowiem rozliczał koszty z tytułu Dodatniej wartości firmy poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez
    organy podatkowe, przykładowo w:
    1. interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 12 kwietnia
      2016 r., Znak: IBPB-1-2/4510-175/16/BKD, w której Organ w pełni zgodził się z
      podatnikiem, że: „Opłaty leasingowe w części stanowiącej spłatę określonych w
      umowie leasingu wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych Przedsiębiorstwa nie zostaną zaliczone do przychodów
      wspólników Finansującego, w tym Spółki”,
    2. interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10
      listopada 2017 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.285.2017.1.MM, w której Organ
      podatkowy w całości podzielił stanowisko wnioskodawcy, że: „ art. 17f Ustawy CIT
      wprowadza symetrię w rozliczeniach podatkowych po stronie korzystającego i
      finansującego. Opłaty leasingowe w części, w jakiej nie stanowią przychodu
      finansującego, jednocześnie nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodów po
      stronie korzystającego. (...) Wobec tego, według Spółki, w przedstawionym zdarzeniu
      przyszłym, do przychodów Spółki w podatku CIT nie będą zaliczane opłaty leasingowe
      w części stanowiącej spłatę Wartości początkowej ŚT lub WNiP”,
    3. interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 sierpnia
      2017 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.116.2017.1.BKD, z której wynika, że: „Otrzymana
      przez Spółkę spłata wartości początkowej Przedmiotu Umowy, określonej w Umowie,
      jako suma kapitałowych części opłat oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup
      Przedmiotu Umowy), pomniejszonych o należny podatek od towarów i usług, nie
      będzie stanowić przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych po stronie
      Wnioskodawcy”,
    4. interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 stycznia
      2017 r., Znak: 2461-IBPB-1-1.4510.370.2016.1.SG. w której organ potwierdził
      stanowisko wnioskodawcy, że: „otrzymana przez Wnioskodawcę spłata wartości
      początkowej ŚT lub WNiP, określonej w Umowie, jako suma kapitałowych części opłat
      (w tym: opłaty inicjalnej) oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup przedmiotu
      leasingu), pomniejszonych o należny podatek VAT, nie będzie stanowić przychodu w
      podatku CIT po stronie Wnioskodawcy”,
    5. interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 września
      2018 r., Znak: 0111- KDIB2-3.4010.186.2018.1.LG, w której organ podatkowy w całości
      podzielił stanowisko wnioskodawcy, iż w przedstawionym we wniosku zdarzeniu
      przyszłym „do przychodów Spółki w podatku CIT nie będą zaliczane opłaty leasingowe
      w części stanowiącej spłatę Wartości początkowej ŚT lub WNiP”.

    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, otrzymywana przez niego rata kapitałowa w
    części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych nie będzie stanowić przychodu Finansującego.
    Wnioskodawca, z daleko posuniętej ostrożności procesowej wskazuje, że regulacje ustawy
    o CIT nie wykluczają możliwości objęcia umową leasingu finansowego przedsiębiorstwa
    lub jego zorganizowanej części.
    Znane Spółce są stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w myśl których
    treść przepisu art. 17a pkt 1 ustawy o CIT wyklucza możliwość zawarcia umowy leasingu,
    której przedmiotem byłoby przedsiębiorstwo, bądź jego zorganizowana część.
    W tym miejscu jednak, Wnioskodawca wskazuje co następuje:
    1) Zgodnie z treścią art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, „Ilekroć w rozdziale jest mowa o (..)
      umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także
      każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje
      do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach
      określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające
      amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz
      prawo wieczystego użytkowania gruntów”;
    2) Wskazane przez Dyrektora KIS wnioskowanie, w myśl którego, wskazana powyżej
      definicja wyklucza, by przedmiotem leasingu były inne aktywa niż literalnie wskazane
      w treści normatywnej przepisu nie wyklucza - zdaniem Wnioskodawcy - sytuacji, w
      której przedmiotem leasingu będzie przedsiębiorstwo bądź jego zorganizowana cześć,
      o ile w ich skład wchodzą środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne
      podlegające amortyzacji, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania
      gruntów. Innymi słowy, fakt, że w skład przedsiębiorstwa bądź jego zorganizowanej
      części wchodzą wymienione składniki majątkowe powoduje, że umowa odpłatnego
      korzystania z przedsiębiorstwa bądź zorganizowanej części przedsiębiorstwa, spełniać
      będzie warunki do uznania jej za umowę leasingu;
    3) Zaprezentowana przez Wnioskodawcę wykładnia nie wykracza poza językowy zakres
      cytowanego powyżej przepisu, jak też spójna jest wewnętrznie z innymi regulacjami
      ustawy o CIT, w tym: a. art. 17a pkt 7, w myśl którego, przez spłatę wartości
      początkowej rozumie się faktycznie otrzymaną przez finansującego równowartość
      wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 16g (...),
    Zgodnie z treścią art. 16g ust. 10 ustawy o CIT: „W razie nabycia w drodze kupna lub
    przyjęcia do odpłatnego korzystania przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części,
    łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych stanowi:
    1) suma ich wartości rynkowej - w przypadku wystąpienia dodatniej wartości firmy,
      ustalonej zgodnie z ust. 2;
    2) różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części,
      ustaloną zgodnie z ust. 3 i 5, a wartością składników majątkowych niebędących
      środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi - w przypadku
      niewystąpienia dodatniej wartości firmy”.
    Przy czym, w myśl ust. 2 cytowanego artykułu, „wartość początkową firmy stanowi
    dodatnia różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części,
    ustaloną zgodnie z ust. 3 i 5, albo nominalną wartością wydanych udziałów (akcji) w

    zamian za wkład niepieniężny a wartością rynkową składników majątkowych wchodzących
    w skład kupionego, przyjętego do odpłatnego korzystania albo wniesionego do spółki albo
    spółki niebędącej osobą prawną przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części,
    odpowiednio z dnia kupna, przyjęcia do odpłatnego korzystania albo wniesienia do spółki
    albo spółki niebędącej osobą prawną”.
    Tym samym, biorąc pod uwagę brzmienie definicji umowy leasingu, wskazanej w treści
    art. 17a pkt 1 oraz odesłanie wyrażone w pkt 7 tegoż artykułu, do zasad ustalania wartości
    początkowych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w
    skład przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, oddanych do odpłatnego
    korzystania, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora KIS, uznającym prawną
    niemożność zawarcia umowy leasingu finansowego przedsiębiorstwa bądź jego
    zorganizowanej części.
    Innymi słowy, skoro ustawodawca wyznacza zasady ustalania wartości początkowej
    środków trwałych i wartości niematerialnych wchodzących w skład przedsiębiorstwa bądź
    ZCP, oddanych do odpłatnego korzystania, to nie sposób przyjąć, że umowa odpłatnego
    korzystania nie może przyjąć również formy umowy spełniającej definicję umowy leasingu.
    Nie sposób również nie wskazać treści art. 16b ust. 2 ustawy o CIT, w myśl której,
    amortyzacji podlegają również „wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w wynik nabycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa w drodze (...) przyjęcia do
    odpłatnego korzystania, a odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami rozdziału 4a,
    dokonuje korzystający”.
    Tym samym, sam ustawodawca wskazuje na możliwość zawarcia umowy odpłatnego
    korzystania z przedsiębiorstwa bądź ZCP, odwołując (się - przypis Organu) wręcz wprost
    do rozdziału 4a, a więc właśnie dotyczącego leasingu.
    Przyjmując zatem za zasadne stanowisko Dyrektora KIS, uznać należałoby, że przepis art.
    16b ust. 2 lit. b ustawy o CIT nie może istnieć. Co naturalnie sprzeczne jest z zakazem
    interpretacyjnym per non est.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo w zakresie pytania Nr 2 jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad 1.
    Zgodnie z art. 4a pkt 4 ustawy o CIT,
      ilekroć w ustawie jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa - oznacza to
      organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
      składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
      realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić
      niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Jak wynika z cytowanego przepisu, status zorganizowanej części przedsiębiorstwa posiada
    tylko taka część mienia przedsiębiorstwa, która spełnia łącznie następujące warunki:
      - stanowi zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań),
      - jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniona w istniejącym przedsiębiorstwie,
      - jest przeznaczona do realizacji określonych zadań gospodarczych,
      - mogłaby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania
        gospodarcze.

    Zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest zatem dowolnym zbiorem składników
    majątkowych (materialnych i niematerialnych) wchodzących w skład przedsiębiorstwa, ale
    wyodrębnionym organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie zespołem tych składników,
    zdolnym do bycia oddzielnym przedsiębiorstwem, samodzielnie realizującym określone
    zadania gospodarcze.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że jednym z podstawowych elementów
    istnienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest to, aby stanowiła ona zespół
    składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań).
    Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie.
    Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i
    funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).
    O wyodrębnieniu organizacyjnym można mówić, gdy zorganizowana część
    przedsiębiorstwa stanowi odrębną jednostkę organizacyjną w strukturze tego
    przedsiębiorstwa, np. dział, wydział, oddział, itp. Takie organizacyjne wydzielenie powinno
    być dokonane na podstawie statutu, regulaminu lub aktu o podobnym charakterze.
    Wyodrębnienie finansowe oznacza sytuację, gdy sposób prowadzenia ewidencji
    rachunkowej przedsiębiorstwa pozwala na przyporządkowanie majątku, przychodów i
    kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a ściślej
    do realizowanych przez nie zadań gospodarczych. Nie należy jednak utożsamiać tego
    pojęcia z pełną samodzielnością finansową.
    Wyodrębnienie funkcjonalne należy natomiast rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość, tj. obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa.
    Kolejną cechą definiującą zorganizowaną część przedsiębiorstwa jest zdolność do bycia
    niezależnym przedsiębiorstwem samodzielnie realizującym określone zadania
    gospodarcze.
    Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona - obiektywnie oceniając - posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako
    samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić
    nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Aby zatem określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako
    zorganizowana część przedsiębiorstwa (zgodnie z definicją zawartą w art. 4a pkt 4 ustawy
    o CIT), musi odznaczać się pełną odrębnością organizacyjną i finansową, z możliwością
    samodzielnego funkcjonowania w razie zaistnienia takiej potrzeby w obrocie
    gospodarczym. Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we
    wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego. Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest
    sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny
    zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia
    jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa
    (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie całość).
    Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo zawrzeć z Korzystającym umowę leasingu
    finansowego, której przedmiotem będzie zorganizowana część przedsiębiorstwa
    Finansującego (Umowa).

    Z kolei Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w opisanym stanie faktycznym
    Przedmiotem Umowy jest „zorganizowana część przedsiębiorstwa” w rozumieniu w
    rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy o CIT.
    Zatem, istota rozstrzyganych wątpliwości związana jest z kwestią kwalifikacji podatkowej
    umowy odpłatnego oddania do używania opisanego we wniosku zespołu składników
    majątkowych, zarówno o charakterze materialnym, jak i nie materialnym, stanowiących
    zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy o CIT.
    Przepisy ustawy o CIT poświęcone leasingowi nie obejmują swoją dyspozycją stosunku
    prawnego, w ramach którego dochodzi do odpłatnego oddania przez jeden podmiot
    (finansującego) przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa innemu
    podmiotowi, określanego mianem korzystającego. Powyższe stwierdzenie wynika z art.
    17a pkt 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy o CIT,
      ilekroć w ustawie jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania
      gruntów.
    Tym samym, definiując pojęcie leasingu należy w pierwszej kolejności odnieść się do
    umowy leasingu, zdefiniowanej w Kodeksie cywilnym.
            1 W myśl art. 709ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 161
    ze zm.),
      przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
    Biorąc pod uwagę powyższe, nie powinno budzić wątpliwości, że normatywnie określony
    na gruncie prawa cywilnego typ umowy leasingu odnosi się wyłącznie do stosunków
    umownych, których przedmiotem świadczenia ze strony finansującego jest nabycie
    określonej rzeczy i przekazanie tej rzeczy drugiej stronie umowy - korzystającemu. Należy
    jednak mieć na względzie, że w oparciu o zasadę swobody umów, będącą jedną z
    fundamentalnych zasad regulujących stosunki prywatnoprawne, strony mogą
    ukształtować zawieraną między nimi czynność prawną w sposób odbiegający od
    kodeksowego modelu umowy leasingu jako typu umowy nazwanej. W ten sposób
    podatnicy mogą powołać do życia stosunek prawny odbiegający od kodeksowego wzorca
    umowy leasingu i ukształtować poszczególne jej elementy w sposób odmienny,
    dostosowując funkcjonalność zawieranego kontraktu do zamierzonych celów.
    Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą i poglądami doktryny, prawodawca podatkowy
    może posługiwać się pojęciami prawa cywilnego, przejmując je do prawa podatkowego.
    Może także, używając identycznych pojęć, definiować je na użytek, jak również na
    potrzeby ustaw podatkowych, wówczas nadając im jednak znaczenie swoiste i odrębne,
    wyłącznie na użytek tej gałęzi prawa.
    Adresując możliwość powołania do życia przez uczestników obrotu prawnego czynności
    prawnej niepokrywającej się ze wszelkimi elementami przedmiotowo istotnymi umowy
    leasingu uregulowanej postanowieniami Kodeksu cywilnego, ustawodawca podatkowy na
    potrzeby stosunków podatkowych ustanowił autonomiczną - względem regulacji Kodeksu
    cywilnego - definicję umowy leasingu.

    W myśl tej definicji, sformułowanej w ramach wyżej przywołanego art. 17a pkt 1 ustawy
    CIT, umową leasingu dla celów podatkowych będzie umowa określona postanowieniami
    Kodeksu cywilnego, jak również umowy nieodpowiadające wprost pojęciu leasingu
    funkcjonującemu na gruncie stosunków prawa prywatnego.
    Podatkowa definicja leasingu ma więc szerszy zakres zastosowania, obejmując umowę
    uregulowaną w kodeksie cywilnym (a więc umowę nazwaną), jak i każdą inną umowę niż
    ta zdefiniowana w Kodeksie cywilnym, na mocy której jedna ze stron (finansujący), oddaje
    do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych
    w ustawie o CIT drugiej stronie (korzystającemu) podlegające amortyzacji środki trwałe lub
    wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania
    gruntów. Treść przytoczonego art. 17a pkt 1 ustawy CIT bezpośrednio wskazuje, że
    funkcjonujące w reżimie opodatkowania osób prawnych pojęcie leasingu - w
    przeciwieństwie do umowy leasingu w rozumieniu Kodeksu cywilnego – znajduje
    zastosowanie również do innych niż rzeczy przedmiotów stosunków cywilnoprawnych.
    Niemniej, przy procesie rekonstrukcji normatywnej treści z przywołanej regulacji, nie
    sposób zignorować faktu, iż odnosi się jedynie do konkretnie oznaczonych kategorii
    aktywów. Pośród nich ustawodawca dopuścił składniki majątkowe, które mogą
    funkcjonalnie tworzyć przedsiębiorstwo lub ZCP, być częścią tych struktur, ich
    składnikiem. Należy jednak zauważyć, że w ramach członu definiującego podatkowe
    rozumienie leasingu nie uwzględniono przedsiębiorstwa bądź zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Zarówno przedsiębiorstwo, jak i jego zorganizowania część, posiadają ustawowo
    określone znaczenie. Zgodnie z przywołanymi wcześniej definicjami, stanowią pewne
    struktury organizacyjne, obejmujące składniki materialne i niematerialne służące
    prowadzeniu działalności gospodarczej i charakteryzujące się określonym stopniem
    zorganizowania. Z mocy samego prawa, zorganizowana część przedsiębiorstwa obejmuje
    również składniki, które nie mogą być przedmiotem leasingu na gruncie ustawy CIT. W
    związku z powyższym, zawarcie umowy, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo lub
    jego zorganizowana część, na potrzeby kwalifikacji podatkowej może być uznana co
    najwyżej za leasing poszczególnych (tj. tych, które zostały wskazane w treści art. 17a pkt 1
    ustawy o CIT) składników majątkowych. Również kolejne przepisy rozdziału 4a tej ustawy
    odnoszą się do poszczególnych składników majątkowych będących przedmiotem umowy
    o korzystanie.
    Brak wskazania w treści przepisów o leasingu przedsiębiorstwa (ZCP) nakazuje przyjąć, że
    wyinterpretowana norma swym zakresem zastosowania nie powinna obejmować tych
    struktur organizacyjnych. Wyniki takiej wykładni, wspierają także inne rodzaje wykładni.
    Do podobnych wniosków bowiem prowadzi wzięcie pod uwagę rezultatów wykładni
    systemowej wewnętrznej, której treścią jest uwzględnienie wpływu innych przepisów i
    systematyki całego aktu prawnego. W tym kontekście należy zauważyć, że przepisy ustaw
    podatkowych szeroko referują w swej treści do pojęć przedsiębiorstwa oraz jego
    zorganizowanej części. Ze względu na charakter prawny zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa (ZCP) oraz znaczenie tych struktur dla praktyki gospodarczej,
    ustawodawca powszechnie przewiduje odmienne konsekwencje podatkowe dla
    konkretnych czynności w zależności do tego czy mają za przedmiot zorganizowaną cześć
    przedsiębiorstwa (ZCP), czy też dotyczą innych aktywów niepieniężnych.
    Okoliczność ta, wsparta założeniem o racjonalności ustawodawcy, nakazuje przyjąć, że
    gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie regulacjami o leasingu podatkowym leasingu
    przedsiębiorstwa (względnie ZCP), to ustawodawca dałby temu wyraz przez bezpośrednio
    odwołanie, wzorem innych instytucji podatkowych, regulujących sutki transakcji, mających
    za przedmiot analizowane struktury.
    Wobec tego, brak uwzględnienia w definicji leasingu przedsiębiorstwa lub zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa prowadzi do wniosku, że względem przywołanych, służących
    prowadzeniu działalności gospodarczej struktur organizacyjnych, nie znajdują

    zastosowania przepisy rozdziału 4a ustawy CIT, choć mogą dotyczyć składników majątku
    takiego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części.
    Tym samym z uwagi na brak możliwości zakwalifikowania umowy, której przedmiotem
    jest przedsiębiorstwo lub ZCP jako umowy leasingu w rozumieniu art. 17a pkt 1 ustawy o
    CIT, dokonanie oceny czy ww. składniki stanowią zorganizowaną część przedsiębiorstwa
    stała się niezasadna.
    Ad 2.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy otrzymywana przez Finansującego rata
    kapitałowa w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych nie będzie stanowić przychodu Finansującego.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości, wskazać należy, że skoro zawarcie umowy,
    której przedmiotem jest przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część i która na
    potrzeby kwalifikacji podatkowej może być uznana co najwyżej za leasing poszczególnych
    (tj. tych, które zostały wskazane w treści art. 17a pkt 1 ustawy o CIT) składników
    majątkowych, to dokonując oceny na gruncie przepisów dotyczących powstania
    przychodu dla finansującego należy odnieść się do poszczególnych składników
    majątkowych wskazanych w tym przepisie, będących przedmiotem umowy o korzystanie
    (umowy leasingu). W niniejszej sprawie będą to środki trwałe oraz wartości niematerialne i
    prawne.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT,
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
        naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
        odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
        świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
        otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z
        dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności
        publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
        związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich
        związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    W myśl art. 16g ust. 3 ustawy o CIT,
      za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.

    Ponadto, zgodnie z art. 17a pkt 7 ustawy o CIT,
      ilekroć jest mowa w rozdziale o spłacie wartości początkowej - rozumie się rozumie
      się przez to faktycznie otrzymaną przez finansującego w opłatach ustalonych w
      umowie leasingu równowartość wartości początkowej środków trwałych lub wartości
      niematerialnych i prawnych, określoną zgodnie z art. 16g, w podstawowym okresie
      umowy leasingu; spłaty tej nie koryguje się o kwotę wypłaconą korzystającemu, o
      której mowa w art. 17d albo art. 17h.
    Z kolei w myśl art. 17f ust. 1 i 2 ustawy o CIT,
      do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów
      uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art.
      17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
        1) umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
        2) suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od
          towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków
          trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia
          przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości
          niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy
          odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej
          umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio;
        3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:
            a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie
            jest osobą wymienioną w lit. b, albo
            b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w
            przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca
            działalności gospodarczej.
        2. Jeżeli wysokość kwoty spłaty wartości środków trwałych lub wartości
          niematerialnych i prawnych przypadających na poszczególne opłaty nie jest
          określona w umowie leasingu, ustala się ją proporcjonalnie do okresu trwania
          tej umowy.
    Na podstawie art. 17i ww. ustawy,
      1. Jeżeli przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony są grunty lub
        prawo wieczystego użytkowania gruntów, a suma ustalonych w niej opłat
        odpowiada co najmniej wartości gruntów lub prawa wieczystego użytkowania
        gruntów równej wydatkom na ich nabycie - do przychodów finansującego i
        odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się
        opłat ustalonych w tej umowie, ponoszonych przez korzystającego w
        podstawowym okresie tej umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części
        stanowiącej spłatę tej wartości; przepis art. 17f ust. 2 stosuje się odpowiednio.
      2. Jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na
        korzystającego lub osobę trzecią własność gruntów lub prawo wieczystego
        użytkowania gruntów będących przedmiotem tej umowy, albo oddaje je
        korzystającemu do dalszego używania, do ustalenia przychodów i kosztów
        uzyskania przychodów stron umowy przepisy art. 17g i art. 17h stosuje się
        odpowiednio.
    Z przytoczonych przepisów wynika m.in., że po stronie finansującego część kapitałowa
    opłat ustalonych w umowie leasingowej odpowiadająca wartości początkowej środków
    trwałych nie stanowi przychodu w podatku CIT.

    Należy zauważyć, że art. 17f ustawy o CIT wprowadza symetrię w rozliczeniach
    podatkowych korzystającego i finansującego. Opłaty leasingowe w części w jakiej nie
    stanowią przychodu finansującego nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodu dla
    korzystającego.
    Natomiast w sytuacji, gdy przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony są
    grunty lub prawo wieczystego użytkowania gruntów, a suma ustalonych w niej opłat
    odpowiada co najmniej wartości gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów
    równej wydatkom na ich nabycie - to do przychodów finansującego nie zalicza się opłat
    ustalonych w tej umowie, ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie tej
    umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części stanowiącej spłatę tej wartości
    (przepis art. 17f ust. 2 stosuje się odpowiednio).
    Jednocześnie zauważyć należy, że jak wskazano wyżej w uzasadnieniu niniejszej
    interpretacji, skoro zawarcie umowy, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo lub jego
    zorganizowana część i która na potrzeby kwalifikacji podatkowej może być uznana co
    najwyżej za leasing poszczególnych (tj. tych, które zostały wskazane w treści art. 17a pkt 1
    ustawy o CIT) składników majątkowych, to wartość początkową należy ustalić odrębnie dla
    każdego środka trwałego i WNiP na podstawie art. 16g ust. 3 w związku z art. 16g ust. 1
    pkt 1 w zw. z art. 17a ust. 7 ustawy o CIT. Zatem, do ustalenia wartości początkowej tychże
    składników majątku nie będzie miał zastosowania art. 16g ust. 10 ustawy o CIT.
    Zatem, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem do pytania 2, że:
    - W przypadku leasingu ZCP, w celu określenia wartości początkowej środków trwałych
      nie znajdują zatem zastosowania uregulowania ogólne zawarte w art. 16g ust. 1
      ustawy CIT, lecz zgodnie z zasadą lex specjalis derogat legi generali uregulowania
      zawarte w art. 16g ust. 10 oraz art. 16g ust. 2 ustawy CIT;
    - oraz że wartością początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych dla celów zawartej Umowy leasingu będzie suma ich wartości rynkowej.
      (...) Mając na uwadze powyższe, w przypadku zawarcia Umowy, po stronie
      Finansującego, część kapitałowa opłat ustalonych w umowie leasingowej,
      odpowiadająca ww. wartości początkowej środków trwałych lub wartości
      niematerialnych i prawnych nie będzie stanowić przychodu.
    Z treści art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, wynika m.in. że do przychodów finansującego nie
    zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości
    początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są
    spełnione łącznie warunki wskazane w tym przepisie.
    W związku z powyższym w Państwa sytuacji, jeżeli w istocie zostaną spełnione łącznie
    warunki wynikające z art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, przychodem dla Państwa nie będą
    opłaty, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej
    poszczególnych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych będących
    przedmiotem umowy leasingu, a nie jak Państwo wskazali we własnym stanowisku, że
    część kapitałowa opłat ustalonych w umowie leasingowej, odpowiadająca wartości
    początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nie będzie
    stanowić przychodu, a wartością początkową środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych dla celów zawartej Umowy leasingu będzie suma ich wartości
    rynkowej ustalona na podstawie w art. 16g ust. 10 oraz art. 16g ust. 2 ustawy o CIT.
    Natomiast w sytuacji, gdy przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony będą
    grunty, a suma ustalonych w niej opłat odpowiadała będzie co najmniej wartości gruntów
    równej wydatkom na ich nabycie - to do Państwa przychodów nie zalicza się opłat
    ustalonych w tej umowie, ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie tej
    umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części stanowiącej spłatę tej wartości.

    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest nieprawidłowe.
    Jednocześnie zauważyć należy, że stosownie do zadanego pytania Nr 2 wyznaczającego
    zakres rozpatrzenia wniosku, przedmiotem niniejszej interpretacji była wyłącznie ocena
    Państwa stanowiska, w zakresie wskazania czy w opisanym zdarzeniu przyszłym,
    otrzymywana przez Finansującego rata kapitałowa w części stanowiącej spłatę wartości
    początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie będzie
    stanowić przychodu Finansującego. Tym samym w niniejszej interpretacji nie odniesiono
    się do tej części Państwa stanowiska, która dotyczyła wskazania, co w opisanej sytuacji
    będzie przychodem Finansującego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, że interpretacje te oraz orzeczenia zostały
    wydane w sprawach innych podmiotów, które o jej wydanie wystąpiły, zatem nie są one
    wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo

      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.