Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-845/09-4/CS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-11-20
Teza: Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego od rat leasingu operacyjnego a także podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur za paliwo do przedmiotowego pojazdu tylko w tej części, która służyć będzie czynnościom opodatkowanym.
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku; paliwo; podatek-podatek od towarów i usług; pojazdy-pojazd samochodowy; proporcja; sprzedaż-sprzedaż zwolniona
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28.09.2009r. (data wpływu 02.10.2009r.), uzupełnionego pismem z dnia 05.11.2009 r. (data wpływu 09.11.2009 r.), w odpowiedzi na wezwanie z dnia 30.10.2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego z tytułu płatności rat leasingowych samochodu ciężarowego oraz prawa do odliczania kwoty podatku naliczonego przy zakupie paliwa do tego samochodu - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 02.10.2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego z tytułu płatności rat leasingowych samochodu ciężarowego oraz prawa do odliczania kwoty podatku naliczonego przy zakupie paliwa do tego samochodu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT i dokonuje sprzedaży opodatkowanej w zakresie tłumaczenia dokumentów na język angielski lub polski oraz zwolnionej, w zakresie udzielania korepetycji. W dniu 13.08.2009 r. Podatnik zawarł umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem był samochód marki Fxx, rok produkcji xx. Samochód wykorzystywany jest dla potrzeb działalności gospodarczej. Wnioskodawca otrzymał wyciąg ze świadectwa homologacji dla kompletnych pojazdów, w których ujęto:

1.  marka: Fxx;
2.  typ: xx;
3.  nazwa handlowa: Mxx;
4.  kategoria: N1;
5.  producent: xx
6.  nr świadectwa homologacji: PL \* xx \* 00

Pojazd odpowiada pod każdym względem kompletnemu typowi opisanemu w świadectwie homologacji typu PL \* xx \* 00.

Pojazd posiada kartę pojazdu, w której widnieje:

1.  rodzaj i przeznaczenie pojazdu: ciężarowy;
2.  dopuszczalna masa całkowita: 2155 kg;
3.  dopuszczalna ładowność: 664 kg;
4.  liczba miejsc: 5;

Prezydent Miasta Lxx zarejestrował przedmiotowy pojazd jako samochód ciężarowy.

Z przepisu pkt 2 podpunktu 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24.10.2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. nr 238 poz. 2010 ze zm.) wynika, że do kategorii N1 zalicza się pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków, mające maksymalną masę nieprzekraczającą 3,5 tony. W uzupełnieniu do wniosku Podatnik wskazał, iż producent w wyciągu ze świadectwa homologacji nie określa wprost, iż dany pojazd jest pojazdem ciężarowym, lecz posługuje się tylko ww. oznaczeniem kategorii typu pojazdu - N1, w związku z cyt. rozporządzeniem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

1.  Czy po wydaniu wyroku, w dniu 22.12.2008 r. przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupu paliwa do samochodu Fxx przy uwzględnieniu art. 90 ust. 2 ustawy o VAT ?
2.  Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w 100 % czy w 60 % od rat leasingu operacyjnego przy uwzględnieniu art. 90 ust. 2 ustawy o VAT ?

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego (bez ograniczeń) od rat leasingu operacyjnego oraz od zakupu paliwa do tego samochodu (masa całkowita 2155 kg.) zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału sprawiedliwości z dnia 22.12.2008 r. w sprawie C-414/07. Od odliczonego w całości podatku Wnioskodawca zastosuje proporcję, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i ust. 19 oraz art. 124.

Z dniem akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, tj. z dniem 1 maja 2004 r. został wprowadzony przepis art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wzoru:

DŁ = 357 kg + n x 68 kg

gdzie

DŁ – oznacza dopuszczalną ładowność,

n – oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy

*   kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 5.000 zł.

Jednocześnie art. 86 ust. 5 ww. ustawy regulował, iż dopuszczalna ładowność oraz ilość miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 3, określona jest na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznaje się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3.

Jak stanowił ówcześnie obowiązujący przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5.

Od nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), stosownie do nowego brzmienia przepisu art. 86 ust. 3, obowiązującego od dnia 22 sierpnia 2005 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.

W świetle art. 86 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005 r., przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

W myśl art. 86 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1 – 4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Od nowelizacji obowiązującej od dnia 22 sierpnia 2005r., stosownie do nowego brzmienia przepisu art. 86 ust. 7 ustawy o VAT w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Według art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ograniczający prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabywaniem samochodów miał następujące brzmienie: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika”, natomiast przepis art. 25 ust. 1 pkt 3a ograniczający prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabywaniem paliwa do samochodów: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg”.

Nadmienia się, że zgodnie z przepisem § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r., usługobiorcom użytkującym samochody osobowe lub inne samochody o dopuszczalnej ładowności do 500 kg na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku o kwotę podatku naliczonego od czynszu (raty) i innych odpłatności wynikających z zawartej umowy. Stosownie do § 10 ust. 3 w/w rozporządzenia podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadają homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów. Natomiast ust. 4 ww. przepisu stanowi, iż przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do samochodów, o których mowa w ust. 3, z tym że nie stosuje się ich do umów zawartych przed dniem 1 stycznia 2001 r., jeżeli umowa ta została zarejestrowana w urzędzie skarbowym do dnia 31 stycznia 2001 r.

Od dnia 1 stycznia 2007 r. podstawowym aktem wyznaczającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE serii L, Nr 347 str. 1 ze zm.). Wcześniej zaś obowiązywała VI Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku – 77/388/EWG (Dz. Urz. UE serii L, Nr 145 str. 1 ze zm.).

Stosownie do art. 17 (6) VI Dyrektywy (oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa wspólnotowego stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, że ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Tym samym przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje klauzulę „stand still”, przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed dniem wejścia w życie VI Dyrektywy.

Z uwagi na cel przepisu art. 17 (6) VI Dyrektywy należy zauważyć, że pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy. Klauzula „stand still” nie ma bowiem na celu umożliwienia nowym państwom członkowskim dokonania zmian swoich wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy.

W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dniem akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i wprowadzenie nowych przepisów zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy prawa krajowego nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wyłączeń prawa do odliczenia podatku wynikających z wcześniejszych przepisów prawa krajowego.

W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07. Należy zaznaczyć, że ze względu na zbieżność regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. z regulacją VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r., powyższe uwagi dotyczą również art. 176 obecnie obowiązującej Dyrektywy.

Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów oraz paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do ich napędu, obowiązujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu akcesji do Unii Europejskiej, w niektórych przypadkach rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa.

Z treści opisanego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem był samochód marki Fxx. Powyższy pojazd ma dopuszczalną ładowność 664 kg, posiada wyciąg ze świadectwa homologacji z którego wynika, iż jest to pojazd oznaczony kategorią typu pojazdu - N1. Z przepisu pkt 2 podpunktu 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24.10.2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. nr 238 poz. 2010 ze zm.) wynika, że do kategorii N1 zalicza się pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków, mające maksymalną masę nieprzekraczającą 3,5 tony. Prezydent Miasta Lxx zarejestrował przedmiotowy pojazd jako samochód ciężarowy. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i dokonuje sprzedaży opodatkowanej oraz zwolnionej.

Wątpliwości Wnioskodawcy związane są z możliwością odliczenia podatku naliczonego (w całości - bez ograniczeń) od rat leasingowych oraz zakupu paliwa do ww. pojazdu.

W świetle przytoczonych przepisów prawa wspólnotowego i krajowego oraz biorąc pod uwagę opis zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku należy stwierdzić, że Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego stanowiącą pełną kwotę podatku określonego w fakturze z tytułu płatności rat leasingu za pojazd będący przedmiotem wniosku, oraz z tytułu nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu tego pojazdu, w części związanej z jego działalnością opodatkowaną, pod warunkiem, że oznaczenie kategorii typu pojazdu N1 - wynikające ze świadectwa homologacji – oznacza inną kategorię niż osobową. W odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24.10.2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. nr 238 poz. 2010 ze zm.) należy wskazać, iż zgodnie z art. 14b § 1 i § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, Minister Finansów dokonuje interpretacji przepisów prawa podatkowego. Biorąc pod uwagę powyższe – Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając w imieniu Ministra Finansów, nie jest upoważniony do interpretacji przepisów ww. rozporządzenia.

Powyższe uprawnienia Wnioskodawca nabywa na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, z uwzględnieniem obowiązującego do dnia 30 kwietnia 2004 r. zapisu art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Jak wskazano powyżej, warunkiem umożliwiającym skorzystanie Wnioskodawcy z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi tym podatkiem.

Biorąc pod uwagę fakt, że nabyty przez Stronę pojazd będzie wykorzystywany do wykonywania czynności , w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności , w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, Podatnik w myśl art. 90 ust. 1 cyt. ustawy o VAT jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w art. 90 ust.1 ustawy o podatku VAT, to zgodnie z art. 90 ust.2 tej ustawy, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. Proporcję o której mowa w cyt. powyżej art. 90 ust. 2 ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 90 ust. 3-8 ustawy o podatku VAT. Powyższe regulacje mają zastosowanie w sytuacji, gdy proporcja obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 90 ust. 2-8 ustawy o podatku VAT jest niższa niż 98% lub przekroczyła 2%. Zgodnie bowiem z zapisem art. 90 ust. 10 cyt. ustawy o VAT w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8 :

1.  przekroczyła 98% - podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2;
2.  nie przekroczyła 2% - podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2.

Reasumując, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego od rat leasingu operacyjnego a także podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur za paliwo do przedmiotowego pojazdu tylko w tej części, która służyć będzie czynnościom opodatkowanym. Ponieważ Podatnik dokonuje sprzedaży zarówno opodatkowanej jak również zwolnionej i nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w art. 90 ust.1 ustawy o podatku VAT, Wnioskodawca jest zobowiązany do zastosowania proporcji, o której mowa w cyt. powyżej przepisie.

Przy czym, warunkiem koniecznym jest, aby ze świadectwa homologacji oraz zawartych w nim oznaczeń wynikało, że pojazd, który stanowi przedmiot zapytania był pojazdem innym niż osobowy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C. Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.