Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.205.2018.2.SO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-07-19
Teza: Ustalenie obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych na podstawie art. 9a ust. 1a w sytuacji, gdy Spółka sporządziła dokumentację za 2016 r., natomiast nie jest zobowiązana do sporządzenia dokumentacji w roku 2017.
Słowa kluczowe: cena-ceny transferowe; dokumentacja; dokumentacja-dokumentacja podatkowa; podmiot-podmioty powiązane; transakcja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 9a (uchylony)

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 kwietnia 2018 r. (data wpływu 16 maja 2018 r.), uzupełnionym pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. (data nadania 18 czerwca 2018 r., data wpływu 27 czerwca 2018 r.) na wezwanie Nr 0114-KDIP2-2.4010.205.2018.1.SO z dnia 6 czerwca 2018 r. (data nadania 7 czerwca 2018 r., data odbioru 11 czerwca 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych na podstawie art. 9a ust. 1a w sytuacji, gdy Spółka sporządziła dokumentację za 2016 r., natomiast nie jest zobowiązana do sporządzenia dokumentacji w roku 2017 r. – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 kwietnia 2018 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 6 kwietnia 2018 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 9 maja 2018 r., na podstawie art. 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) przesłał, zgodnie z właściwością miejscową wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej ORD-IN złożony przez (…) SP. Z O.O. SPÓŁKA KOMANDYTOWO-AKCYJNA.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca (zwany dalej Spółką) jest podmiotem podejmującym działalność jako agencja pracy tymczasowej. Rokiem podatkowym dla Spółki zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 zdanie 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest okres od 1 stycznia do 31 grudnia. W 2016 r. Spółka była zobowiązana do sporządzenia dokumentacji podatkowej obejmującej transakcje z podmiotami powiązanymi w myśl art. 11 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. Wnioskodawca doprecyzował zdarzenie przyszłe.

W 2017 r. stanowiącym rok podatkowy następujący po roku, w którym wystąpił obowiązek przygotowania dokumentacji podatkowej, zarówno przychody, jak i koszty Spółki, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych, nie przekroczyły równowartości 2 000 000 euro.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy w świetle art. 9a ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka będzie zobowiązana do sporządzania za 2017 rok dokumentacji transakcji z podmiotami powiązanymi, w sytuacji gdy sporządzała taką dokumentację w 2016 r., choć nie byłaby zobowiązana do jej sporządzania na podstawie art. 9a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych po nowelizacji (jeśli ani dochody ani koszty Spółki nie przekroczyły równowartości 2 000 000 euro)?

Stanowisko Wnioskodawcy.

Zdaniem Spółki, z uwagi na brak realizacji przesłanki wskazanej w art. 9a ust 1 pkt 1 updop (w brzmieniu po nowelizacji) warunkującej powstanie obowiązku sporządzenia dokumentacji transakcji podmiotów powiązanych, jak i żadnej z pozostałych przesłanek wskazanych w art. 9a ust. 1 pkt 2 i 3 updop (w brzmieniu po nowelizacji).

Spółka nie jest zobowiązana do jej sporządzenia za 2017 rok, pomimo jej przygotowania za 2016 r. Wynika to z okoliczności, iż znowelizowany art. 9a ust. 1 pkt 1-3 updop stanowi normę ogólną, w stosunku do normy szczególnej zawartej w art. 9a ust. la updop (tj. statuującej obowiązek złożenia dokumentacji podatkowej również za rok podatkowy następujący po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek sporządzenia takiej dokumentacji bez względu na wysokość osiągniętych wówczas przychodów lub poniesionych kosztów. Skoro zatem Spółka z dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 9a ust. 1 pkt 1 updop, to również art. 9a ust. la updop nie znajdzie zastosowania w stosunku do Spółki. Powyższe stanowisko potwierdza także uzasadnienie ustawy nowelizującej, w którym wskazano, iż celem wprowadzenia powyższych przepisów było m.in. zmniejszenie obowiązku dokumentacyjnego w stosunku do podmiotów mniejszych i posiadających mniej skomplikowaną strukturę, poprzez wyłączenie z obowiązku sporządzania dokumentacji przedsiębiorców prowadzących działalności w skali mikro.

Ponadto, na taką interpretację ww. przepisów wskazał Minister Rozwoju i Finansów w odpowiedzi na interpelację poselską z dnia 12.04.2017 r. (nr 11921) w sprawie obowiązku tworzenia dokumentacji podatkowej z podmiotami powiązanymi za 2017 r. Tym samym, Spółka podtrzymuje stanowisko, iż nie będzie na niej spoczywał obowiązek przygotowania dokumentacji podatkowej za 2017 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Nowe przepisy o dokumentacji cen transferowych wprowadzone zostały ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1932, z późn. zm.; dalej: „ustawa nowelizująca”).

Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1036, z późn. zm.; dalej: „updop”), obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., podatnicy:

1.  których przychody lub koszty, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych przekroczyły w roku poprzedzającym rok podatkowy równowartość 2 000 000 euro:
    1.  dokonujący w roku podatkowym transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 4, mających istotny wpływ na wysokość ich dochodu (straty), lub
    2.  ujmujący w roku podatkowym w księgach rachunkowych inne zdarzenia, których warunki zostały ustalone (lub narzucone) z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 4, mające istotny wpływ na wysokość ich dochodu (straty)\- lub
2.  dokonujący, bezpośrednio lub pośrednio, zapłaty należności na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową, wynikających z transakcji lub innego zdarzenia ujętego w księgach rachunkowych, jeżeli łączna kwota (lub jej równowartość) wynikająca z umowy lub rzeczywiście zapłacona w roku podatkowym łączna kwota wymagalnych w roku podatkowym świadczeń przekracza równowartość 20 000 euro, lub
3.  zawierający z podmiotem mającym miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową:
    1.  umowę spółki niebędącej osobą prawną, jeżeli łączna wartość wniesionych przez wspólników wkładów przekracza równowartość 20 000 euro lub
    2.  umowę wspólnego przedsięwzięcia lub inną umowę o podobnym charakterze, w których wartość wspólnie realizowanego przedsięwzięcia określona w umowie, a w przypadku braku określenia w umowie tej wartości, przewidywana na dzień zawarcia umowy, przekracza równowartość 20 000 euro\- są obowiązani do sporządzenia dokumentacji podatkowej tych transakcji lub innych zdarzeń, zwanej dalej „dokumentacją podatkową”.

Stosownie do art. 9a ust. 1a updop, podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są obowiązani do sporządzenia dokumentacji podatkowej również za rok podatkowy następujący po roku podatkowym, za który byli obowiązani sporządzić dokumentację podatkową, bez względu na wysokość osiągniętych, w roku podatkowym, za który byli obowiązani do sporządzenia dokumentacji podatkowej, przychodów lub poniesionych kosztów, w rozumieniu przepisów o rachunkowości.

Oznacza to, że podatnicy zobowiązani są do złożenia dokumentacji cen transferowych również za rok podatkowy następujący po roku podatkowym, za który byli obowiązani sporządzić dokumentację podatkową, bez względu na wysokość osiągniętych w poprzednim roku podatkowym przychodów lub poniesionych kosztów, w rozumieniu przepisów o rachunkowości.

Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka była zobowiązana do sporządzenia dokumentacji podatkowej obejmującej transakcje z podmiotami powiązanymi w myśl art. 11 ust. 4 updop za 2016 r. W 2017 r., stanowiącym rok podatkowy następujący po roku, w którym wystąpił obowiązek przygotowania dokumentacji podatkowej, zarówno przychody, jak i koszty Spółki, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych nie przekroczyły równowartości 2 000 000 euro. Tym samym Wnioskodawca nie był zobowiązany do sporządzenia dokumentacji cen transferowych za 2017 r. na podstawie art. 9a ust. 1 pkt 1 updop.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą obowiązku sporządzenia dokumentacji cen transferowych za 2017 r. na podstawie przepisu art. 9a ust. 1a updop.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma on obowiązku sporządzenia dokumentacji cen transferowych za 2017 r., pomimo jej przygotowania w 2016 r.

W tym miejscu wskazać należy na art. 10 ustawy nowelizującej, który stanowi, że m.in. przepisy art. 9a ust. 1-1g, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od roku podatkowego rozpoczynającego się po dniu 31 grudnia 2016 r. Do transakcji oraz innych zdarzeń rozpoczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2017 r., na podstawie art. 11 ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie tej części transakcji lub innych zdarzeń, które są realizowane po dniu 31 grudnia 2016 r.

Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy nowelizującej, celem wprowadzenia nowych przepisów dotyczących cen transferowych było m.in. zmniejszenie obowiązku dokumentacyjnego w stosunku do podmiotów mniejszych i posiadających mniej złożoną strukturę, poprzez wyłączenie z obowiązku sporządzania dokumentacji przedsiębiorców prowadzących działalność w skali mikro. Jeżeli więc podatnik, z dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów, nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 9a ust. 1 pkt 1 updop, to również art. 9a ust. 1a updop nie znajdzie zastosowania w jego sytuacji.

Podatnik, który sporządzał dokumentację za rok 2016, a który w nowym brzmieniu przepisów nie spełnia zarówno przesłanki wskazanej w art. 9a ust. 1 pkt 1 updop (jego przychody lub koszty w rozumieniu przepisów o rachunkowości w 2016 r. nie przekroczyły równowartości 2 000 000 euro), jak i żadnej z innej z przesłanek obligujących do sporządzenia dokumentacji podatkowej, nie jest zobowiązany do jej sporządzenia za rok 2017.

Odnosząc powyższe przepisy i wyjaśnienia do stanu faktycznego i wątpliwości przedstawionych przez Wnioskodawcę, należy wskazać, że Wnioskodawca, na podstawie przepisu art. 9a ust. 1a updop, nie jest zobowiązany do sporządzenia dokumentacji za 2017 r.

Przepis art. 9a ust. 1a updop obowiązuje od 1 stycznia 2017 r. i od tego roku podatkowego ma zastosowanie. Przykładowo, gdy podatnik jest zobowiązany do sporządzenia dokumentacji cen transferowych na podstawie przepisów obowiązujących od 2017 r., będzie również zobowiązany do stworzenia takiej dokumentacji za rok 2018, niezależnie, czy przekroczy limity wskazane w art. 9a ust. 1 updop.

W odniesieniu do stanu faktycznego i pytania przedstawionego przez Wnioskodawcę należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie jest zobowiązany, na podstawie art. 9a ust. 1a updop obowiązującego od 1 stycznia 2017 r., sporządzać dokumentacji transakcji za rok 2017.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Końcowo, należy wyjaśnić, że niniejsza interpretacja nie stanowi o obowiązkach sporządzenia dokumentacji cen transferowych za rok 2017 na podstawie przepisów innych niż art. 9a ust. 1a updop. Tut. organ nie odnosi się do obowiązku aktualizacji/ponownego obowiązku sporządzenia dokumentacji za rok 2017 r., które mogłyby wystąpić z innych względów niż ten wskazany w art. 9a ust. 1a, a w szczególności gdy transakcje zawarte przed 2017 r. są po tej dacie kontynuowane (interpretacja ogólna Ministra Finansów Nr DCT.8201.6.2018 z dnia 28 marca 2018 r.).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.