Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.779.2024.1.MPA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Uznanie za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą działek.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; grunty-podział gruntu; media; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; nieruchomości-podział nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 8 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w sprawie uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług w
    związku ze sprzedażą działek.
    Wniosek uzupełnił Pan pismem z 18 grudnia 2024 r. (wpływ 27 grudnia 2024 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca 5 sierpnia 1986 r. nabył, składającą się wówczas z dwóch działek (nr 1 i nr
    2) zabudowaną siedliskiem, nieruchomość rolną o powierzchni 2,88 ha, położoną w
    jednostce ewidencyjnej (...), przy ul. (...) (obręb (...)).
    Nabyta nieruchomość leżała na terenach przeznaczonych pod uprawy polowe, a
    warunkiem jej nabycia przez Wnioskodawcę było posiadanie przez Niego
    udokumentowanych kwalifikacji w zawodzie ogrodnik - sadownik.
    Wnioskodawca do aktu notarialnego dokumentującego nabycie ww. nieruchomości
    przedłożył wydany 2 lipca 1982 r. dyplom nr (...) poświadczający posiadanie przez Niego
    statusu mistrza w zawodzie ogrodnik - sadownik.
    W ramach odbudowy posadowionego na nabytej nieruchomości siedliska, Wnioskodawca
    odbudował na ww. nieruchomości dom jednorodzinny wraz z budynkiem gospodarczym.
    Następnie, aktem notarialnym z 16 czerwca 1994 r., Wnioskodawca - w celu faktycznego
    scalenia nabytych (opisanych powyżej) działek, nabył kolejną działkę (nr ewidencyjny 3) o
    powierzchni 3 000 m².
    Nabyte nieruchomości, stanowiące jednolite gospodarstwo rolne, były przez
    Wnioskodawcę wykorzystywane jako miejsce zamieszkania Wnioskodawcy oraz uprawy
    ogrodnicze na własne cele. Wnioskodawca nie prowadził w przeszłości oraz obecnie nie
    prowadzi działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami a nabyte
    nieruchomości (siedlisko wraz z gospodarstwem rolnym) były przez Niego
    wykorzystywane jako miejsce zamieszkania i stanowiły z całą pewnością majątek prywatny
    Wnioskodawcy.
    W związku z upływem czasu, a także pogarszającym się stanem zdrowia i brakiem
    perspektyw dla samodzielnego (Wnioskodawca jest osobą samotną - sam prowadzi
    gospodarstwo domowe) dbania o całą nieruchomość, Wnioskodawca był zmuszony do
    podjęcia decyzji o sprzedaży części posiadanej nieruchomości. Wnioskodawca jest osobą
    w podeszłym wieku, która z racji upływu czasu oraz wynikającej z tego utraty sił, nie jest w
    stanie zajmować się tak dużą nieruchomością składającą się z ww. działek.
    W związku z tym, Wnioskodawca podjął działania zmierzające do sprzedaży część
    nieruchomości.

    Wnioskodawca, w dniu 7 marca 2017 r. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy (...) o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy (WZ) dla inwestycji polegającej na budowie na
    opisanej powyżej nieruchomości osiedla domów jednorodzinnych (łącznie 9 budynków
    jednorodzinnych wraz z infrastrukturą drogową oraz przyłączami - wodą, kanalizacją,
    gazem i energią elektryczną).
    W dniu 18 października 2018 r. WZ została wydana.
    W 2020 r. na podstawie tej wydanej decyzji o warunkach zabudowy Wnioskodawca
    dokonał podziału nieruchomości na:
        9 działek o jednakowej powierzchni,
        jedna działka, na której znajduje się odbudowane siedlisko (nabyte przez
        Wnioskodawcę w 1986 r.),
        oraz dwie działki drogowe umożliwiające dojazd do nowo powstałych działek.
    W momencie podziału działek, z mocy prawa, wygasła decyzja o warunkach zabudowy.
    W tym miejscu Wnioskodawca zaznacza, iż opisany powyżej stan faktyczny był
    przedmiotem interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 23 grudnia 2019 r. nr 0114-KDIP4.4012.622.2019.3.MP.
    Jednak ze względu na to, że Wnioskodawca ostatecznie nie zbył dotychczas nieruchomości
    a - pomiędzy dniem złożenia wniosku o wydanie ww. interpretacji a dniem złożenia
    niniejszego wniosku o wydanie interpretacji - pojawiły się nowe okoliczności,
    Wnioskodawca chcąc zagwarantować sobie możliwość skorzystania z mocy ochronnej
    interpretacji, składa niniejszy wniosek przedstawiając zaktualizowany stan faktyczny.
    W 2021 r. dla obszaru, na którym znajduje się gospodarstwo Wnioskodawcy, uchwalono
    Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP), który zmienił przeznaczenie
    tego obszaru na budownictwo jednorodzinne. W związku z uchwaleniem MPZP decyzja
    WZ uległa wygaszeniu.
    W 2024 r., korzystając z prowadzonych w sąsiedztwie prac związanych z przyłączaniem
    sąsiednich nieruchomości do sieci wodno - kanalizacyjnej, Wnioskodawca zlecił wykonanie
    przyłącza wodno - kanalizacyjnego również do działek będących jego własnością.
    Umożliwiła to obecność wykwalifikowanych wykonawców pracujących na działkach
    sąsiednich, co zminimalizowało nakłady związane z przyłączem.
    Wnioskodawca w dalszym ciągu rozważa zbycie od jednej do 11 działek, które powstały w
    wyniku podziału gospodarstwa nabytego w roku 1986 oraz roku 1994.
    Zamiarem Wnioskodawcy jest pozostawienie sobie jedynie działki, na której znajduje się
    dom (odbudowane siedlisko) stanowiący miejsce zamieszkania Wnioskodawcy.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego
    Uchwalenie Miejscowego Planu Zagospodarowania (dalej: MPZP lub Plan) przestrzennego
    dla obszaru, na którym znajdują się Nieruchomości objęte Wnioskiem o wydanie
    interpretacji nie odbyło się z inicjatywy Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie występował o
    uchwalenie MPZP. Nieruchomości zostały objęte Planem w ramach kilkunastoletniego
    procesu uchwalania MPZP dla terenów gminy. Jak wynika z wiedzy Wnioskodawcy,
    obowiązek uchwalenia takich planów był obowiązkiem ustawowym dla gmin
    uzdrowiskowych.
    Ponieważ Wnioskodawca jest osobą w podeszłym wieku i nie ma wystarczającej wiedzy
    oraz doświadczenia związanego z obrotem nieruchomościami, a w szczególności
    doświadczenia związanego z procesem sprzedaży nieruchomości, Wnioskodawca
    sprzedaż Nieruchomości powierzył biuru pośrednictwa nieruchomościami. Ta decyzja (o
    skorzystaniu z usług profesjonalnego podmiotu) wynikała właśnie z faktu, że

    Wnioskodawca nie jest profesjonalistą, który zawodowo zajmuje się obrotem
    nieruchomościami i obawiał się, że samodzielna sprzedaż Nieruchomości będzie ponad
    Jego siły i wiązała się będzie na przykład z ryzykiem prawnym w zakresie postanowień
    ewentualnej umowy sprzedaży.
    Nieruchomości objęte Wnioskiem nigdy nie były przedmiotem żadnych umów najmu,
    dzierżawy lub umów o podobnym charakterze. Do chwili podjęcia decyzji o sprzedaży
    Nieruchomości Wnioskodawca wykorzystywał je (uprawiał) wyłącznie w celu zaspokajania
    własnych potrzeb.
    Wnioskodawca nie planuje udzielania (oraz nie udzielał w przeszłości) żadnych
    pełnomocnictw, zgód lub upoważnień do działania w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy w
    związku ze sprzedażą wskazanych we wniosku działek.
    Wnioskodawca nie planuje zawierania umowy/umów przedwstępnych dotyczących zbycia
    Nieruchomości objętych Wnioskiem. Zdaniem Wnioskodawcy nie można wykluczyć, że
    umowa/umowy przedwstępne zostaną, w przyszłości, zawarte np. w przypadku, gdyby
    okazało się, że ewentualny nabywca/nabywcy Nieruchomości będą pozyskiwali
    finansowanie bankowe na nabycie nieruchomości, co może wiązać się z koniecznością
    przedstawienia dokumentu (w postaci umowy przedwstępnej), który będzie stanowił dla
    instytucji finansującej podstawę do udzielenia finansowania potencjalnemu nabywcy.
    Nieruchomości opisane we Wniosku są jedynymi Nieruchomościami, które posiada
    Wnioskodawca. Wszystkie posiadane przez Wnioskodawcę Nieruchomości zostały przez
    Wnioskodawcę nabyte w sposób opisany we Wniosku (w roku 1986 oraz w roku 1994) i
    wykorzystywane jako miejsce zamieszkania (działka, na której znajduje się odbudowane
    przez Wnioskodawcę siedlisko), użytki rolne na potrzeby własne (sad), pola uprawne w
    niskiej kategorii gleby (IV A, B) oraz obszar starodrzewu. Jak wskazano we Wniosku,
    zamiarem Wnioskodawcy jest pozostawienie sobie - w celu zaspokojenia własnych
    potrzeb bytowych (mieszkaniowych) - jednej działki, na której znajduje się odbudowane
    siedlisko. Poza ww. Nieruchomościami, Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości.

## Pytanie

Czy na gruncie opisanego stanu faktycznego - rozważana przez Wnioskodawcę transakcja
    zbycia 9 działek powstałych w wyniku podziału gospodarstwa nabytego w latach 1986-
    1994 stanowić będzie czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, jako
    czynność wykonywaną w ramach, prowadzonej przez podatnika podatku od towarów i
    usług, działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i
    usług i stanowić będzie czynność opodatkowaną ww. podatkiem?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, rozważana sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału
    gospodarstwa rolnego nabytego przez Wnioskodawcę w latach 1986-1994 nie będzie
    transakcją realizowaną w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług i -
    jako taka - nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są - w szczególności - osoby
    fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel i rezultat
    takiej działalności.
    Z kolei, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność: producentów, handlowców lub usługodawców, - w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Z kolei, zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, „podatnikiem” jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez
    względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
    Z kolei „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    W związku z faktem, iż powyższe definicje są - co do zasady - ze sobą zbieżne, rozważania
    poczynione w dalszej części niniejszej skargi dotyczą zarówno nieprawidłowości w treści
    skarżonej interpretacji w odniesieniu do norm wywiedzionych z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o
    VAT, jak również w odniesieniu do normy wywiedzionej z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE.
    Wychodząc od podstawowej metody wykładni przepisów prawa (wykładni gramatycznej)
    należy rozważyć zakres pojęciowy definicji działalności gospodarczej, którą ustawodawca
    zdefiniował, jako działalność producentów, handlowców lub usługodawców (w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne) oraz rolników, a także osób wykonujących
    wolne zawody.
    Posiłkując się w tym zakresie treścią wyroku siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007
    r. [sygn. akt I FPS 3/07], zauważyć należy, iż Sąd podkreślił, że: „W świetle powyższego
    uprawniona jest teza, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. powinny być rozumiane w ten
    sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent,
    handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba
    wykonująca wolny zawód.”
    Z całą pewnością, w analizowanym stanie faktycznym, nie może być mowy o przypisaniu
    Wnioskodawcy cech producenta, usługodawcy, rolnika ani osoby wykonującej wolny
    zawód.
    Z kolei w odniesieniu do cech handlowca, posiłkując się definicją słownikową zawartą w
    Słowniku Języka Polskiego autorstwa Witolda Doroszewskiego wyraz „handlowy” został
    zdefiniowany jako „dotyczący, odnoszący się do handlu, jako obrotu towarów
    polegającego na kupnie - sprzedaży: właściwy handlarzowi; kupiecki” .
    Jak wynika z powyższego, znaczeniowo działalność handlowa powiązana jest z obrotem
    towarowym, którego nieodłącznymi cechami jest nie tylko sprzedaż towarów ale także ich
    kupno.
    Za błędne należy uznać rozumowanie, zgodnie z którym, status handlowca na gruncie
    ustawy o VAT przyznaje się jedynie w oparciu o stronę „sprzedażową” transakcji, której
    ewentualne opodatkowanie podlega analizie. Wskazywał na to także Naczelny Sąd
    Administracyjny w cytowanym już powyżej wyroku sygn. I FPS 3/07, w którym stwierdzono,
    iż: „Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności wskazują, że
    nabycie przez skarżących w 1991 r. nieruchomości nie nastąpiło w celach handlowych,
    lecz prywatnych. Jak już zaś wcześniej wspomniano, przepisy art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 i 2 VI
    Dyrektywy sprzeciwiają się uznaniu za czynność opodatkowaną wyprzedaży majątku
    własnego.”
    W każdym przypadku istotne znaczenie powinien mieć zamiar nabycia przedmiotowych
    gruntów (które są później sprzedawane przez takiego nabywcę). Jeśli z okoliczności sprawy
    wynika, że zamiarem nabycia było późniejsze odprzedanie gruntów, to - zasadniczo -
    należałoby takiego sprzedawcę uznać za podatnika VAT w zakresie tych sprzedaży na co
    zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 27 czerwca
    2007 r. sygn. akt I SA/Bk 399/06.

    Jeśli natomiast sprzedawca gruntów nabywał te grunty do majątku prywatnego,
    dopuszczając wprawdzie możliwość odprzedaży, lecz nie było to jego głównym celem, to
    co do zasady w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntów nie powinien być traktowany
    jako podatnik VAT.
    Podobnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2009 r. sygn. akt I
    FSK 1629/07, w którym podkreślił, że decydujące znaczenie mają zamiar i okoliczności
    nabycia składników majątku, w szczególności to, czy nabycie dotyczyło zaspokojenia
    własnych (prywatnych) potrzeb podatnika, czy też miało związek z prowadzoną
    działalnością handlową.
    W analizowanym stanie faktycznym, celem nabycia nieruchomości (a także okoliczności
    nabycia, tj. nabycie gospodarstwa rolnego, na którym posadowione było siedlisko,
    wyremontowanie tego siedliska a następnie wykorzystywanie go przez niemal 40 lat w
    celach mieszkaniowych) było zamieszkiwanie w nim oraz prowadzenie gospodarstwa
    sadowniczo - ogrodniczego na własne potrzeby, co faktycznie miało miejsce przez blisko
    czterdzieści lat. Dopiero ze względu na - spowodowany wiekiem - brak sił do dbania o
    całość nieruchomości Wnioskodawca podjął decyzję o zaprzestaniu prowadzenia
    gospodarstwa i sprzedaży części nieruchomości (działek).
    Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na treść uzasadnienia wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10
    i C-181/10, w którym Trybunał stwierdził, iż:
    „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie
    stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki
    z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM, Rec. s. I-4295, pkt 58; z dnia 21
    października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb. Orz. s. 1-10157, pkt 39) (...).
    Natomiast jeżeli osoba ta, w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją
    za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od wartości dodanej.
    W analizowanym stanie faktycznym, z całą pewnością Wnioskodawca nie angażował
    środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowców. W szczególności nie
    angażował zawodowo/profesjonalnie, środków niezbędnych do kupna nieruchomości,
    które następnie, po dokonaniu podziału i uzyskaniu warunków zabudowy ma zamiar zbyć,
    uzyskując z takiego przedsięwzięcia wymierny dochód. Naturalnym jest też, iż - nie będąc
    podatnikiem podatku od towarów i usług - Wnioskodawca nie dokonywał żadnych
    zakupów związanych z nieruchomością, które uprawniałyby go do odliczenia podatku
    naliczonego. Realizował natomiast czynności wchodzące w zakres pojęcia zarządu
    majątkiem prywatnym, do realizacji których był niejako zmuszony w związku ze -
    spowodowanym wiekiem oraz sytuacją życiową - niemożliwością kontynuowania
    prowadzenia gospodarstwa.
    Warto w tym miejscu wskazać na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
    wydanego 9 maja 2014 r. w sprawie o sygn., akt I FSK 811/13, w którym NSA zauważył, że
    podział nieruchomości w celu umożliwienia sprzedaży jest działaniem, które mieści się w
    zarządzie majątkiem prywatnym i może być w okolicznościach konkretnego stanu
    faktycznego uzasadniony, gdy podmiot jeszcze nie wie, czy sprzeda jedną nieruchomość,
    czy więcej. Podobnie przyjął WSA we Wrocławiu, który w orzeczeniu z 10 czerwca 2016 r. w
    sprawie o sygn. akt I SA/Wr 235/16 stwierdził m.in., że wprawdzie sam podział gruntów
    wymaga podjęcia określonej czynności, jednakże jest niewystarczający do tego, aby uznać,

    że spełniona jest jedna z cech wykonywania działalności gospodarczej - wykonywanie jej w
    sposób zorganizowany.
    W podobnym duchu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w przytaczanym
    powyżej wyroku z 29 października 2007 r., w którym Sąd stwierdził:
    „Okolicznością przesądzającą nie może tu być - jak przyjęto w zaskarżonym wyroku -
    jedynie sam fakt podziału gruntu na odrębne działki. Rozumowanie i takie bowiem
    prowadziłoby do trudnych do zaakceptowania wniosków, że podmiot sprzedający poza
    działalnością gospodarczą np. swój prywatny samochód nie ma statusu podatnika w
    przypadku, gdy zbywa go w całości, a uzyskuje ten status sprzedając go w częściach.”
    Końcowo wskazać należy ponownie na treść przytaczanego już powyżej wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego 9 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FSK
    811/13, w którym Sąd stwierdził:
    „Fakt pojedynczych zachowań nie przesądza o aktywności handlowca, zaś zarówno
    podział nieruchomości, jak i ogłoszenia o sprzedaży mogą odnosić się do zarządu
    majątkiem prywatnym. W przebiegu zdarzeń i zachowań strony nie można dopatrzyć się
    ciągu zachowań wskazujących na aktywność handlowca. Rozłożenie zdarzeń w czasie nie
    potwierdza zorganizowanego charakteru działań strony. Okoliczność podziału
    nieruchomości dla umożliwienia sprzedaży jest działaniem, które mieści się w zarządzie
    majątkiem prywatnym i jest w okolicznościach sprawy uzasadnione, ponieważ, jak wynika
    z wniosku strona nie wie, czy sprzeda jedną czy więcej nieruchomości.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt (działka) spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych
    (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy.
    W oparciu o art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była

    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego, a
    czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru,
    nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v.Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba

    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne
    jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    cytowanej wyżej ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z orzeczenia ww. wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
    Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na
    działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Z powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    jednoznacznie wynika, że rozstrzygnięcie - czy podmiot, w związku z realizacją określonej
    czynności występuje w charakterze podatnika - wymaga każdorazowo oceny okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które

    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Wątpliwości Pana dotyczą tego, czy sprzedaż przez Pana 9 działek powstałych w wyniku
    podziału gospodarstwa nabytego w latach 1986-1994 r. stanowić będzie czynność
    opodatkowaną, jako czynność wykonywaną w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że
    podejmował Pan działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami. Ocena ta, powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne
    znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech
    charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże
    działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju
    działalności gospodarczej.
    Analiza przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy, w świetle przywołanych
    regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, że planowana przez Pana dostawa 9 działek
    gruntu nie nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym, lecz stanowić będzie
    sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Za uznaniem Pana za profesjonalny podmiot gospodarczy przemawia całokształt
    wykonywanych czynności, których Pan dokonał w celu sprzedaży działek. Podział
    geodezyjny działek po uprzednim scaleniu nabytych działek. W dalszej kolejności w
    odniesieniu do obu działek o nr ewidencyjnych nr 1 i 2 wystąpił Pan do Burmistrza Miasta i
    Gminy (...) o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na
    budowie domków jednorodzinnych i decyzję taką Pan uzyskał, oraz zlecił Pan wykonanie
    przyłącza wodno-kanalizacyjnego z uwzględnieniem minimalizacji kosztów. Podjęcie
    szeregu działań skierowane było w celu stworzenia warunków pod zabudowę domków
    jednorodzinnych wraz z komunikacją - w postaci wydzielenia dwóch działek drogowych,
    aby w końcowym etapie skorzystać z profesjonalnych usług podmiotu zajmującego się
    pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości.
    W związku z przedstawionymi okolicznościami sprawy, uznać należy, że rodzaj podjętych
    przez Pana działań (podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    zakup działki w celu scalenia działek, a następnie ich podziału, wystąpienie do właściwego
    organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji przed
    podziałem i sprzedażą, uzbrojenie w przyłącze wodno-kanalizacyjne, skorzystanie z usług
    profesjonalnego podmiotu) świadczy o zorganizowanym charakterze sprzedaży i
    powoduje, że planowana sprzedaż działek przybiera formę zawodową (profesjonalną) w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Działania Pana wykraczają poza zakres zarządu
    majątkiem prywatnym i należy je uznać za działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Aktywność podejmowana przez Pana w przedmiocie zbycia opisanych
    nieruchomości jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju czynnościami.
    W konsekwencji, w stosunku do sprzedanych działek, nie będzie Pan korzystał z
    przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Brak jest przesłanek
    pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży wskazanych działek wystąpi Pan w
    charakterze osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej.
    Tym samym, przy sprzedaży ww. działek będzie Pan występował w charakterze podatnika
    , o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, sprzedaż ww. działek będzie czynnością

    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1
    ustawy, przy czym kwestia zwolnienia od podatku nie była przedmiotem rozpatrzenia
    interpretacji.
    Tym samym Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do przywołanych przez Pana w uzasadnieniu własnego stanowiska wyroków
    Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zaznaczyć, że każdy z wyroków zapada na
    gruncie unikalnego stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza.
    Ocena omawianej kwestii, tj. uznania/nieuznania za podatnika osoby fizycznej z tytułu
    sprzedaży nieruchomości nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych
    okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach
    podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu
    widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego. Zatem z uwagi na różnorodność i
    odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw,
    powołane przez Pana orzeczenia sądowe, choć stanowią element argumentacji, to nie
    mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.