Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.20.2025.1.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-06
Teza: Obowiązek ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej sprzedaży usług transportu pasażerskiego.
Słowa kluczowe: bilety; kasa-kasa rejestrująca; kasa-kasa rejestrująca-obowiązek instalacji kasy rejestrującej; podmiot-podmiot zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Delegacja ustawowa - rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących 
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-§ 4; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 8 

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej
    sprzedaży usług transportu pasażerskiego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech, gdzie prowadzi
    działalność w zakresie m.in. wykonywania regularnych pasażerskich przewozów
    autobusowych na terenie Niemiec (w tym ich organizacji), w okręgu (...). Spółka planuje
    przejąć od 1 stycznia 2025 r. obsługę międzynarodowej linii z niemieckiego A do polskiego
    B; jeden przystanek autobusowy (początkowy lub końcowy w zależności od kierunku
    jazdy) będzie znajdował się na terenie Polski. Obecnie linia ta obsługiwana jest przez
    innego niemieckiego przewoźnika (do końca 2024 r.).
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że z tytułu obsługi linii nie będzie osiągać zysku. Działalność
    Spółki w tym zakresie ma charakter służby publicznej, chodzi tu o zapewnienie
    mieszkańcom niemieckiego A i polskiego B połączenia komunikacyjnego, a tym samym
    umożliwienie rozwoju strefy przygranicznej i budowanie relacji polsko-niemieckich. A i B
    to de facto jedno miasto (tj. jeden ciąg zabudowy), granica polsko-niemiecka przebiega na
    moście w centrum miasta, stąd dla mieszkańców istotna jest możliwość przemieszczenia
    się z polskiej do niemieckiej części miasta i na odwrót. Koszty obsługi linii ponosić będzie
    niemiecka wspólnota samorządowa.
    Przejazd powyższą linią autobusową będzie możliwy na podstawie biletów sprzedawanych
    przez Wnioskodawcę (prawdopodobnie obsługą sprzedaży biletów będzie zajmowała się
    powiązana z Wnioskodawcą spółka z Niemiec, która będzie sprzedawała bilety w imieniu
    Wnioskodawcy) albo przez innych przewoźników, którzy podobnie jak Spółka są członkami
    związku transportowego X (dalej: „X”). Zgodnie z porozumieniem pomiędzy członkami X,
    pasażer nabywający bilet od jednego z nich jest uprawniony do przejazdu liniami
    obsługiwanymi przez pozostałych członków X. Oznacza to, że Spółka może przewozić
    pasażera (w tym również wspomnianą planowaną linią autobusową łączącą Polskę z
    Niemcami) na podstawie biletu, nabytego przez tego pasażera od Wnioskodawcy lub od
    innego członka X. Analogicznie, nabyty od Spółki bilet może posłużyć pasażerowi do
    odbycia podróży linią obsługiwaną przez innego członka X. Niezależnie od tego, od
    którego z członków X pasażer nabył bilet, do zawarcia umowy przewozu dochodzi zawsze
    pomiędzy pasażerem a przewoźnikiem, z którego usług korzysta pasażer.
    Okresowo, członkowie X przekazują sobie nawzajem część wpływów ze sprzedaży biletów
    w taki sposób, aby kwota ostatecznie otrzymana przez każdego z nich odpowiadała ilości
    przewiezionych przez niego pasażerów i pokonanych przez tych pasażerów odległości
    (obecnie Wnioskodawca i X ustalają szczegóły dotyczące klucza podziału wpływów).
    Przykładowo, gdyby bilety nabyte od Spółki posłużyły pasażerom do korzystania z usług
    innych przewoźników (członków X), Wnioskodawca musiałby przekazać część wpływów ze

    sprzedaży biletów, aby osiągnąć rezultat, o którym mowa w zdaniu poprzednim.
    Analogicznie, Wnioskodawca otrzymałby dodatkowe środki od innych członków X, którzy
    sprzedaliby bilety osobom korzystającym z usług Spółki.
    W odniesieniu do planowanej linii autobusowej łączącej Polskę z Niemcami nie zostaną
    wprowadzone specjalne bilety upoważniające tylko do podróży obejmującej odcinek
    położony w Polsce. Pasażer posiadający bilet decyduje o długości trasy, którą pokona.
    Przykładowo, pasażer będzie mógł wsiąść do autobusu kursującego na wspomnianej
    wyżej linii na pierwszym przystanku po stronie niemieckiej i wysiąść na ostatnim
    przystanku przed granicą lub też podróżować dalej, aż do przystanku po stronie polskiej.
    Pasażer mógłby również, pomimo zakupu biletu, zdecydować o nieskorzystaniu z niego.
    Dodatkowo, w związku z tym, że międzynarodowa linia z niemieckiego A do polskiego B (i
    z powrotem), którą będzie obsługiwać Spółka znajduje się w strefie nr (...), podróżny, który
    będzie dysponował ważnym biletem będzie uprawniony nie tylko do przejazdu na trasie A
    - B, ale także do przejazdów na innych trasach i innymi środkami transportu w ramach
    strefy nr (...). Wnioskodawca nie będzie miał precyzyjnej możliwości zweryfikowania, do
    przejazdu na jakiej dokładnie trasie zostały przez podróżnych wykorzystane sprzedane
    bilety.
    Sprzedaż biletów oferowanych przez Spółkę oraz innych członków X - tj. biletów, na
    podstawie których pasażerowie będę mogli podróżować m.in. planowaną linią łączącą
    Polskę z Niemcami - odbywać się będzie w kasach biletowych oraz być może w
    automatach biletowych zlokalizowanych wyłącznie na terenie Niemiec lub bezpośrednio u
    kierowcy autobusu. Możliwy będzie również zakup biletu za pośrednictwem internetu.
    Ceny biletów obowiązujących u wszystkich przewoźników X ustalane są w oparciu o
    postanowienie z X. W tym zakresie Wnioskodawca prowadzi obecnie rozmowy z X. W
    odniesieniu do odcinka linii położonego w Polsce nie zostanie wprowadzony odrębny
    taryfikator dotyczący wyłącznie tego odcinka - obowiązywał będzie taryfikator uzgodniony
    z X. Taryfikator ten cechuje się tym, że ceny biletów nie są proporcjonalne do
    pokonywanych odległości, ale ustalane są dla stref, w obrębie których realizowane są
    przewozy.
    Wnioskodawca będzie podzlecał faktyczne wykonywanie przejazdów autobusowych na
    obsługiwanej linii powiązanej spółce z Niemiec, która dysponuje autobusami. Autobusy te
    są zarejestrowane w Niemczech, gdzie również znajduje się miejsce ich postoju po
    zakończeniu trasy bądź też miejsce, w którym dokonywane są ich naprawy bądź
    modernizacje.
    Wnioskodawca, jak również powiązana z Wnioskodawcą spółka, która będzie wykonywać
    na rzecz Wnioskodawcy przejazdy autobusowe nie posiadają w Polsce stałej placówki; w
    szczególności nie posiadają w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności. W chwili
    obecnej Wnioskodawca i powiązana z spółka nie są zarejestrowani dla celów podatku VAT
    w Polsce i nie dysponują polskim numerem identyfikacji podatkowej.
    Wnioskodawca uzyskał wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    interpretację indywidualną potwierdzającą, że podstawą opodatkowania usług transportu
    pasażerskiego, które będą świadczone przez Spółkę w Polsce jest część całkowitego
    wynagrodzenia otrzymanego przez Wnioskodawcę od pasażerów z tytułu sprzedaży im
    biletów w danym okresie, odpowiadająca proporcji w jakiej długość linii autobusowej w
    Polsce pozostaje do długości wszystkich linii (w Polsce i w Niemczech) obsługiwanych
    przez Spółkę.

## Pytanie

Czy świadczenie przez Spółkę usług transportu pasażerskiego musi być ewidencjonowane
    za pomocą kas rejestrujących?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że świadczenie przez Spółkę usług transportu
    pasażerskiego nie musi być ewidencjonowane za pomocą kas rejestrujących.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób
    fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, mają obowiązek prowadzić
    ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, szereg przepisów ustawy o VAT (oraz przepisów
    wykonawczych do ustawy o VAT) sugeruje, że powyższy obowiązek ewidencjonowania
    dotyczy jedynie tych podmiotów, które posiadają w Polsce siedzibę lub stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej lub jakiekolwiek miejsce w Polsce, w którym
    możliwe byłoby fizyczne zainstalowanie tych kas.
    Przykładowo, zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 3 ustawy o VAT (oraz § 9 ust. 1 pkt 3
    rozporządzenia MF), podatnik ma obowiązek udostępnić kasy rejestrujące do kontroli
    właściwych organów, co wymaga odpowiedniego miejsca w Polsce, natomiast zgodnie z
    art. 111 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT (oraz § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MF), kasy muszą
    być poddawane przeglądom technicznym przez uprawnione podmioty, a takowe istnieją
    jedynie w Polsce.
    Wynika z tego, że wskazanych obowiązków nie są w stanie wypełnić podmioty
    zagraniczne, które w Polsce nie posiadają stałej placówki (miejsca prowadzenia
    działalności).
    W konsekwencji, w ocenie Spółki, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kas rejestrujących nie dotyczy podmiotów zagranicznych, które tak jak
    Wnioskodawca nie posiadają w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności ani
    żadnego innego miejsca, w którym możliwe byłoby zainstalowanie kasy rejestrującej i
    poddanie ich przeglądom serwisantów czy też kontrolom organów podatkowych.
    Powyższe stanowisko wnioskodawcy znajduje oparcie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora KIS, przykładowo w interpretacji z 16 lutego 2023 r., sygn.
    0114-KDIP1-3.4012.635.2022.1.PRM, interpretacji z 30 czerwca 2022 r., sygn.0114-KDIP1-
    3.4012.772.2021.1.PRM czy z 4 października 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.202.2018.12.
    RMA.
    Dodatkowo, Wnioskodawca nie będzie miał realnej możliwości ewidencjonowania przy
    zastosowaniu kas rejestrujących świadczenia w Polsce usług transportu pasażerskiego w
    związku z tym, że bilety sprzedawane przez Spółkę będą uprawniały do przejazdów nie
    tylko w Polsce, ale również w Niemczech. Oznacza to, że w chwili sprzedaży biletu Spółka
    nie będzie dysponowała wiedzą co do tego na jakiej dokładnie trasie zostaną przez
    podróżnych wykorzystane sprzedane bilety, a zatem nie będzie w stanie stwierdzić, czy
    pobrana kwota podlega opodatkowaniu VAT w Polsce i czy wobec tego Spółka powinna
    zaewidencjonować sprzedaż na kasie fiskalnej i wydać paragon. Tymczasem, zgodnie z art.
    111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT oraz § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF podatnik ma
    obowiązek wydać klientowi paragon nie później niż z chwilą przyjęcia należności i z tego
    obowiązku Wnioskodawca obiektywnie nie jest w stanie się wywiązać.
    Zgodnie z podstawowymi zasadami, nikt nie jest obowiązany do rzeczy niemożliwych (łac.
    impossibilium nulla obligatio est). Wprawdzie zasada ta wywodzi się z prawa prywatnego,
    jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (np. z wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt: I FSK 872/09), powinna ona być także
    respektowana w szeroko rozumianej sferze prawa publicznego. Jak stwierdził sąd:
    Prawodawca nie może więc wprowadzać norm przewidujących obowiązki (uprawnienia)
    niewykonalne, a przynajmniej wykładnia przepisów stwarzająca stan niemożliwy do
    wykonania powinna z góry zostać uznana za niewłaściwą.

    W opinii Spółki, skoro zatem, jak wskazano wyżej Spółka nie jest w stanie wywiązywać się z
    obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas fiskalnych, przepisy muszą być
    interpretowane w taki sposób, że ów obowiązek na Spółce nie ciąży. Z tego względu
    Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska, że sprzedaż biletów nie
    musi być ewidencjonowana za pomocą kas rejestrujących.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazuję, że w interpretacji indywidualnej przyjęto za element stanu
    faktycznego, że podstawą opodatkowania usług transportu pasażerskiego, które będą
    świadczone przez Spółkę w Polsce jest część całkowitego wynagrodzenia otrzymanego
    przez Wnioskodawcę od pasażerów z tytułu sprzedaży im biletów w danym okresie,
    odpowiadająca proporcji w jakiej długość linii autobusowej w Polsce pozostaje do długości
    wszystkich linii (w Polsce i w Niemczech) obsługiwanych przez Spółkę.
    Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika
    z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy
    dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem
    podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania do ewidencjonowania
    sprzedaży za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez
    podatnika świadczeń.
    Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
      rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
      czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
      zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
      państw (...).
    Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas
    rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów
    rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących reguluje
    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z
    obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1902), zwane dalej rozporządzeniem w sprawie zwolnień z kas
    rejestrujących.
    Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania przy użyciu kas rejestrujących zostało
    określone w § 2 i § 3 rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia
    ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas rejestrujących:
      Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku:
        1) dostawy:
        a) gazu płynnego,
        b) części do silników (CN 8409 91 00 i 8409 99 00),

        c) silników do napędu pojazdów i motocykli, silników spalinowych tłokowych z
        zapłonem iskrowym i samoczynnym do różnego rodzaju jednostek, w tym
        motocykli (CN 8407 i 8408),
        d) nadwozi do pojazdów silnikowych (CN 8707),
        e) przyczep i naczep (CN 8716 10, 8716 31 00, ex 8716 39, 8716 40 00),
        kontenerów (CN 8609 00),
        f) części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego (CN
        8716 90),
        g) części i akcesoriów do pojazdów silnikowych (CN 8708, 9401 99 20 i 9401 99 80),
        to jest do:
        – ciągników,
        – pojazdów silnikowych do przewozu dziesięciu lub więcej osób z kierowcą,
        – samochodów i pozostałych pojazdów silnikowych przeznaczonych zasadniczo do
        przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz
        samochodami wyścigowymi,
        – pojazdów silnikowych do transportu towarów,
        – pojazdów silnikowych specjalnego przeznaczenia, innych niż te zasadniczo
        przeznaczone do przewozu osób lub towarów, w szczególności: pojazdów
        pogotowia technicznego, dźwigów samochodowych, pojazdów strażackich,
        betoniarek samochodowych, zamiatarek, polewaczek, przewoźnych warsztatów,
        ruchomych stacji radiologicznych
        – z wyłączeniem motocykli,
        h) komputerów stacjonarnych i przenośnych, w tym laptopów i tabletów, oraz
        urządzeń peryferyjnych do nich, konsol do gier, części do komputerów i konsol,
        i) wyrobów elektronicznych, w tym odbiorników telewizyjnych i radiowych,
        gramofonów, głośników, telefonów, w tym smartfonów, smartwatchów, anten,
        wyświetlaczy, monitorów, aparatów do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku,
        nawigacji, urządzeń pamięci trwałej, taśm, dysków, urządzeń alarmowych,
        j) wyrobów optycznych, w tym lornetek, lunet, rzutników,
        k) silników elektrycznych, prądnic i transformatorów,
        l) sprzętu fotograficznego, w tym cyfrowych i konwencjonalnych aparatów
        fotograficznych, soczewek, obiektywów, kamer, projektorów filmowych,
        m) wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, których dostawa nie
        może korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej
        „ustawą”,
        n) zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych,
        o) wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych
        jako paliwa silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez
        względu na kod CN,
        p) wyrobów tytoniowych (CN 2401, 2402, 2403), z wyłączeniem towarów
        dostarczanych na pokładach samolotów,
        q) napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2%, napojów
        alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których
        zawartość alkoholu przekracza 0,5% (bez względu na kod CN), z wyłączeniem
        towarów dostarczanych na pokładach samolotów,

        r) perfum i wód toaletowych (CN 3303 00 10, 3303 00 90), z wyłączeniem towarów
        dostarczanych na pokładach samolotów,
        s) wyrobów klasyfikowanych do CN 2404 i 8543 40 00, przeznaczonych do palenia
        lub do wdychania bez spalania, z wyłączeniem towarów dostarczanych na
        pokładach samolotów,
        t) wyrobów zawierających w swym składzie alkohol etylowy o objętościowej mocy
        powyżej 50% objętości, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym
        rozpuszczalników, płynów odkażających, rozcieńczalników farb, płynów do
        odmrażania,
        u) węgla, brykietów i podobnych paliw stałych wytwarzanych z węgla, węgla
        brunatnego, koksu i półkoksu, przeznaczonych do celów opałowych,
        w) towarów przy użyciu urządzeń obsługiwanych przez klienta, które również w
        systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej
        formie (bezgotówkowej) i wydają towar;
        2) świadczenia usług:
        a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem
        przewozów wymienionych w poz. 19 i 20 załącznika do rozporządzenia,
        b) taksówek (PKWiU 49.32.11.0), z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych
        z kierowcą,
        c) naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów, w tym naprawy opon, ich
        zakładania, bieżnikowania i regenerowania,
        d) w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,
        e) w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,
        f) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z
        wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 51 załącznika do
        rozporządzenia,
        g) prawniczych, z wyłączeniem usług wymienionych w poz. 31 załącznika do
        rozporządzenia,
        h) doradztwa podatkowego,
        i) związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, 56.21, ex 56.29, ex 56.30), wyłącznie:
        – świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również
        sezonowo, oraz
        – usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),
        j) fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,
        k) kulturalnych i rozrywkowych – wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia
        cyrkowe,
        l) związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych
        miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne,
        m) mycia, czyszczenia samochodów i podobnych usług (PKWiU 45.20.30.0),
        n) parkingu samochodów i innych pojazdów,
        o) przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta,
        które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie,
        banknotach lub innej formie (bezgotówkowej).
    Wykonywanie przez podatnika czynności wymienionych w § 4 rozporządzenia w sprawie
    zwolnień z kas rejestrujących wyklucza możliwość zastosowania przez niego zwolnień

    określonych w § 2 i § 3 rozporządzenia. Zatem bezwzględnemu obowiązkowi
    ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, niezależnie od
    przysługującego podatnikowi zwolnienia od tego obowiązku na podstawie § 2 i § 3
    powołanego rozporządzenia, podlegają czynności wymienione w § 4 rozporządzenia,
    dokonywane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz
    rolników ryczałtowych.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzicie Państwo działalność w zakresie m.in. wykonywania
    regularnych pasażerskich przewozów autobusowych na terenie Niemiec. Od 1 stycznia
    2025 r. planujecie jednak dodatkowo przejąć obsługę międzynarodowej linii z
    niemieckiego A do polskiego B. Jeden przystanek autobusowy (początkowy lub końcowy w
    zależności od kierunku jazdy) znajdował się na terenie Polski.
    Przejazd powyższą linią autobusową będzie możliwy na podstawie biletów sprzedawanych
    przez Państwa albo przez innych przewoźników, którzy podobnie jak Państwo są
    członkami związku transportowego X. Zgodnie z porozumieniem zawartym pomiędzy
    członkami X, pasażer nabywający bilet od jednego z członków X jest uprawniony do
    przejazdu liniami obsługiwanymi przez pozostałych członków X. Oznacza to, że mogą
    Państwo przewozić pasażera (w tym również wspomnianą planowaną linią autobusową
    łączącą Polskę z Niemcami) na podstawie biletu, nabytego przez tego pasażera od
    Państwa lub od innego członka X. Analogicznie, nabyty od Państwa bilet może posłużyć
    pasażerowi do odbycia podróży linią obsługiwaną przez innego członka X. Niezależnie od
    tego, od którego z członków X pasażer nabył bilet, do zawarcia umowy przewozu dochodzi
    zawsze pomiędzy pasażerem a przewoźnikiem, z którego usług korzysta pasażer.
    Okresowo, członkowie X przekazują sobie nawzajem część wpływów ze sprzedaży biletów
    w taki sposób, aby kwota ostatecznie otrzymana przez każdego z nich odpowiadała ilości
    przewiezionych przez niego pasażerów i pokonanych przez tych pasażerów odległości.
    Obecnie ustalają Państwo z X szczegóły dotyczące klucza podziału kosztów. Przykładowo,
    gdyby bilety nabyte od Państwa posłużyły pasażerom do korzystania z usług innych
    przewoźników (członków X), musieliby Państwo przekazać część wpływów ze sprzedaży
    biletów, aby osiągnąć rezultat, o którym mowa w zdaniu poprzednim. Analogicznie,
    otrzymaliby Państwo dodatkowe środki od innych członków X, którzy sprzedaliby bilety
    osobom korzystającym z Państwa usług.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy świadczenie przez Państwa usług
    transportu pasażerskiego musi być ewidencjonowane za pomocą kasy rejestrującej.
    Wskazać należy, że świadczenie usług niestanowiących przewozów rozkładowych
    miejskich (podmiejskich), w tym przewozów pasażerskich, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt
    2 lit. a) rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas rejestrujących, które są świadczone na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
    ryczałtowych będą podlegały obowiązkowi ewidencjonowania na kasie rejestrującej.
    W odniesieniu do linii autobusowej łączącej Polskę z Niemcami, którą zamierzają Państwo
    przejąć nie zostaną wprowadzone specjalne bilety upoważniające tylko do podróży
    obejmującej odcinek położony w Polsce. Pasażer posiadający ważny bilet decyduje o
    długości trasy, którą pokona. Pasażer posiadający bilet będzie mógł wsiąść do autobusu
    kursującego na pierwszym przystanku po stronie niemieckiej i wysiąść na ostatnim
    przystanku przed granicą lub też podróżować dalej aż do przystanku po stronie polskiej.
    Pasażer mógłby również, pomimo zakupu biletu, zdecydować o nieskorzystaniu z niego.
    Sprzedaż wszelkich biletów oferowanych przez Państwa oraz innych członków X, tj.
    biletów na podstawie których pasażerowie będą mogli podróżować m.in. planowaną linią
    łączącą Polskę z Niemcami, odbywać się będzie w kasach biletowych oraz automatach
    biletowych zlokalizowanych wyłącznie na terenie Niemiec, bezpośrednio u kierowcy
    autobusu oraz możliwy będzie również zakup biletu za pośrednictwem internetu.
    W związku z tym, że międzynarodowa linia z niemieckiego A do polskiego B (i z powrotem),
    którą będzie obsługiwać Spółka znajduje się w strefie nr (...), podróżny, który będzie

    dysponował ważnym biletem będzie uprawniony nie tylko do przejazdu na trasie A - B, ale
    także do przejazdów na innych trasach i innymi środkami transportu w ramach strefy nr
    (...). Nie będą mieli Państwo precyzyjnej możliwości zweryfikowania, do przejazdu na jakiej
    dokładnie trasie zostały przez podróżnych wykorzystane sprzedane bilety.
    Będą Państwo podzlecać faktyczne wykonanie przejazdów autobusowych na obsługiwanej
    linii spółce powiązanej z Niemiec, która dysponuje autobusami. Zarówno Państwo, jak i
    spółka, której będą Państwo podzlecać przejazdy autobusowe, nie posiadają w Polsce
    stałej placówki oraz nie posiadają w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Nie jesteście Państwo obecnie zarejestrowani w Polsce dla celów VAT i nie
    dysponujecie Państwo polskim numerem identyfikacji podatkowej.
    Wskazali Państwo, że podstawą opodatkowania usług transportu pasażerskiego, które
    będą świadczone przez Państwa w Polsce jest część całkowitego wynagrodzenia
    otrzymanego przez Państwa od pasażerów z tytułu sprzedaży im biletów w danym
    okresie, odpowiadająca proporcji w jakiej długość linii autobusowej w Polsce pozostaje do
    długości wszystkich linii (w Polsce i w Niemczech) przez Państwa obsługiwanych.
    Wskazać należy, że brak jest szczególnych regulacji prawnych pozwalających na
    przyznanie podmiotowi zagranicznemu bez siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski statusu podmiotu zwolnionego z
    obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Dostawę towarów jak i świadczenie usług wymienione w § 4 rozporządzenia w sprawie
    zwolnień z kas rejestrujących należy traktować szczególnie.
    Mając na uwadze powyższe prowadzenie ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
    rejestrujących ma charakter obowiązkowy i powszechny. Podmioty dokonujące sprzedaży
    na terytorium kraju na rzecz konsumentów powinny stosować ogólne zasady związane z
    ewidencjonowaniem sprzedaży za pośrednictwem kasy rejestrującej – w tym bezwzględny
    obowiązek używania tej kasy wynikający z § 4 rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas
    rejestrujących.
    Powołane przez Państwa przepisy techniczne związane ze stosowaniem kas rejestrujących
    mają charakter wtórny względem przepisów dotyczących zakresu obowiązku stosowania
    tych kas. Warunkowanie ograniczenia tych obowiązków może wynikać tylko z zapisów w
    zakresie zwolnienia.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że z uwagi
    na to, że wykonywane przez Państwa usługi w zakresie transportu pasażerskiego stanowią
    usługi przewozów pasażerskich komunikacji samochodowej, o których mowa w § 4 ust. 1
    pkt 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas rejestrujących, macie Państwo
    obowiązek ewidencjonowania sprzedaży ww. biletów dokonaną przez Państwa, która to
    część odpowiada proporcji w jakiej długość linii autobusowej w Polsce pozostaje do
    długości wszystkich linii (w Polsce i w Niemczech) obsługiwanych przez Państwa za
    pomocą kasy rejestrującej.
    Państwa stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    że są one rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonymi w określonym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Podstawowym zadaniem organu administracji
    podatkowej jest działanie zgodnie z przepisami. Rozstrzygnięcia dokonane w podobnych
    sprawach nie mogą stanowić podstawy do żądania analogicznego rozstrzygnięcia w
    Państwa sprawie, jeśli w tej indywidualnej sprawie przepisy nie pozwalają na takie
    rozstrzygnięcie.
    Pragnę zwrócić uwagę na rozstrzygnięcie zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z 1 lutego
    2010 r., sygn. akt I SA/Gl 671/09, w którym:

      Sąd zauważa, iż zasada budzenia zaufania do organów podatkowych nie oznacza, że
      organ podatkowy nie może w podobnym stanie faktycznym wydać rozstrzygnięcia
      odmiennie rozstrzygającego dane zagadnienie, od poprzednio wydanego. Zdaniem
      Sądu nie można żądać od organów podatkowych, by raz podjęte stanowisko, które
      następnie okazało się błędne w oparciu o ogólną zasadę, miało być kontynuowane.
      Praktyka taka byłaby sprzeczna z zasadą praworządności (art. 120 Ordynacji
      podatkowej i art. 7 Konstytucji RP), która zobowiązuje organy administracji do
      czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydane
      rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.
    W konsekwencji, interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w
    trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:
      Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację
      indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności
      orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii
      Europejskiej.
    Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydawane przez upoważniony do tego organ -
    w tym także powołane przez Państwa interpretacje indywidualne o sygn.: 0114-KDIP1-
    3.4012.635.2022.1.PRM oraz 0114-KDIP1-3.4012.772.2021.1.PRM, które w Państwa opinii
    potwierdzają Wasze stanowisko - każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w
    przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może
    zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    Ponadto, powołana przez Państwa interpretacja znak 0114-KDIP1-3.4012.202.2018.12.
    RMA została wydana na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 28 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2098/18.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.