Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.420.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem; dot. kredytu
hipotecznego w walucie obcej.
Słowa kluczowe: umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z związku z
    umorzeniem przez bank części wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego. Uzupełnił go
    Pan 14 sierpnia 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    27 października 2005 r. zaciągnął Pan indywidualnie, będąc kawalerem, bankowy kredyt
    hipoteczny nr (...) w kwocie 123 166,06 zł, indeksowany kursem franka szwajcarskiego
    (dalej: CHF), udzielony przez X, przeznaczony na zakup spółdzielczego własnościowego
    prawa do lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1, który zabezpieczony został
    hipoteką na tejże nieruchomości.
    21 września 2011 r. wraz z żoną A. A (małżeństwo od 10 czerwca 2011 r.) zaciągnął Pan z
    kolei bankowy kredyt hipoteczny (umowa kredytu nr (...)) dla osób fizycznych udzielony
    przez bank Y, indeksowany kursem CHF w kwocie 302 132,59 zł. Kredyt posłużył realizacji
    jednej inwestycji mieszkaniowej, służącej zaspokojeniu wspólnych potrzeb
                                                    2mieszkaniowych [nabycie lokalu mieszkalnego o łącznej powierzchni użytkowej 102,37m
    (wraz z prawem wyłącznego korzystania z przypisanego do lokalu ogródka, położonego w
    B przy ul. C 1), Pana i żony (było to jej pierwsze mieszkanie i pierwszy zaciągnięty kredyt
    hipoteczny) oraz planowanego potomstwa (syn urodził się 31 sierpnia 2012 r.).
    Główna część kredytu (kwota 295 574,42 zł) składała się z dwóch części:
    1) pierwsza, w kwocie 127 216,66 zł dotyczyła dofinansowania nabycia prawa własności
      lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1,
    2) druga, w kwocie 168 357,76 zł, dotyczyła spłaty pozostałych zobowiązań z tytułu
      kredytu z 27 października 2005 r. (X) udzielonego Panu celem uwolnienia hipoteki
      ustanowionej na lokalu mieszkalnym w B przy ul. A 1 i jego sprzedaży (co nastąpiło 28
      października 2011 r. [za cenę 250 000 zł]) oraz przeznaczenia uzyskanych w ten
      sposób środków (w całości) na zakup, wspólnie z żoną, lokalu mieszkalnego
      położonego w B przy ul. C 1 (za cenę 447 902,70 zł).
    Pozostałe elementy ujęte w umowie kredytu to:
    – wskazana przez bank Y, jako jego integralna część niezbędna do jego uruchomienia, a
      tym samym bezpośrednio związana z nabyciem lokalu mieszkalnego, kwota należnej
      prowizji z tytułu udzielenia kredytu w wysokości 5 924,17 zł oraz
    – również niezbędne do zawarcia umowy kredytu: opłata z tytułu wyceny nieruchomości
      w wysokości 400 zł oraz koszty związane z ustanowieniem przez bank hipoteki (tj.
      opłata sądowa, opłata skarbowa za pełnomocnictwa pracowników banku składane
      przy wniosku o wpis hipoteki) w wysokości 234 zł.
    Przy weryfikacji przez bank Y Państwa zdolności finansowej, w związku z różnicą pomiędzy
    ceną lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1 (cena 447 902,70 zł) a wartością
    kwoty kredytu hipotecznego na ten cel, został Pan wraz z żoną zobowiązany do
    przedstawienia dokumentów potwierdzających możliwość wniesienia pozostałej kwoty. W
    ramach postępowania przekazał Pan do banku Y m.in.:
    – zawartą do tego czasu (24 sierpnia 2011 r.) umowę przedwstępną na sprzedaż lokalu
      mieszkalnego w B przy ul. A 1 (cena 250 000 zł),

    – potwierdzenie wykonania przelewu w ramach zaliczki na konto dewelopera (na kwotę
      67 350 zł) oraz
    – wyciągi potwierdzające wpływy wynagrodzeń na konto.
    Ponadto, zgodnie z umową kredytu z bankiem Y:
    a) wypłata środków w kwocie 168 357,76 zł na rzecz wierzyciela kredytobiorcy, tj. X. (I
      transza), uzależniona była od spełnienia warunków bezpośrednio powiązanych z
      nabyciem lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1, tj.:
        – przedstawienie przez kredytobiorcę dowodu wpłaty na rzecz dewelopera 5% ceny
        zakupu nieruchomości,
        – dokonania na rzecz banku Y cesji wierzytelności należnych kredytobiorcy z tytułu
        zwrotu wpłat dokonanych na rzecz dewelopera oraz przedstawienie w banku
        dokumentu potwierdzającego przyjęcie do wiadomości przez dewelopera
        postanowień umowy,
    b) II i III transza wypłacane przez bank Y bezpośrednio deweloperowi (odpowiednio 63
      608,33 zł oraz 63 608,33 zł) uzależnione były od przedstawienia dowodów wpłat
      dokonanych przez Pana i żonę, na rzecz dewelopera: dla II transzy - na kwotę 130
      958,34 zł oraz dla III transzy - na kwotę 190 825 zł.
    Wskazane w ramach lit. b) wartości wynikały z harmonogramu płatności rat ustalonego z
    deweloperem w ramach zakupu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1, zgodnie
    z którym:
    – I rata wyniosła 67 350 zł (zapłacona została ze środków własnych Pana i małżonki),
    – II rata wyniosła 127 216,67 zł (zapłacona, jak wskazano powyżej, w kwocie 63 608,33
      przez bank Y w ramach kredytu hipotecznego oraz w kwocie 63 608,34 zł ze środków
      pochodzących ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
      mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1),
    – III rata wyniosła 127 216,67 zł (zapłacona, jak wskazano powyżej, w kwocie 63 608,33
      przez bank Y w ramach kredytu hipotecznego oraz w kwocie 63 608,34 zł ze środków
      pochodzących ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
      mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1),
    – IV rata wyniosła 126 119,36 zł (zapłacona z pozostałych środków pochodzących ze
      sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego
      w B przy ul. A 1 [122 783,32 zł] oraz środków własnych Pana i małżonki).
    Cała wartość kredytu, tj. 302 132,59 zł została zabezpieczona hipoteką założoną w księdze
    wieczystej dla lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1.
    28 stycznia 2025 r. weszła w życie ugoda zawarta między Panem i żoną, a bankiem Y
    umarzająca część kwoty kredytu z 2011 r. w związku z przewalutowaniem kredytu
    waloryzowanego CHF na złotówki.
    Zgodnie z zapisami przedmiotowej ugody, bank Y umorzył aktualne zadłużenie w
    złotówkach po przeliczeniu według średniego kursu CHF Narodowego Banku Polskiego
    ogłoszonego w dniu roboczym bezpośrednio poprzedzającym datę sporządzenia ugody
    (4,5944 PLN/CHF), wynoszące 259 553,28 zł o kwotę 102 386,06 zł. W konsekwencji do
    spłaty pozostało 157 167,22 zł.
    Umorzenie części zadłużenia dotyczyło wszystkich kredytobiorców odpowiadających
    solidarnie za dług, tj. Pana i żony. Jednocześnie wspólnie, w ramach obowiązującej Pana i
    żony od 10 czerwca 2011 r. wspólności majątkowej, został Pan wraz z żoną zobowiązany
    solidarnie do dalszej spłaty pozostałego zadłużenia.
    W przeszłości nie korzystał Pan (tak samo, jak i Pana małżonka) z zaniechania poboru
    podatku od kwot umorzonych.

    Jednocześnie w ramach ugody:
    a) wyraził Pan zgodę na związanie z żoną postanowieniami umowy, w szczególności tymi,
      o których mowa w ugodzie (umowa w dotychczasowym brzmieniu zawiera
      postanowienia, które są podobne lub identyczne z postanowieniami uznawanymi
      przez sądy powszechne za postanowienia abuzywne [niedozwolone], [na podstawie
      art. 3851 i następnych Kodeksu cywilnego] albo nieważne [na podstawie ogólnych
      przepisów prawa polskiego], lub w odniesieniu do których kierowane są takie zarzuty,
      w tym przez organy administracji publicznej [w szczególności Prezesa Urzędu Ochrony
      Konkurencji i Konsumentów]). Obejmuje to postanowienia dotyczące indeksacji
      /denominacji kredytu w walucie obcej, sposobu ustalania przez bank kursów walut,
      stosowania spreadu walutowego, zabezpieczeń kredytu, oprocentowania kredytu lub
      postanowienia dotyczące ubezpieczeń (w tym opłaty z tytułu udzielenia kredytu z
      niskim wkładem własnym). Lista takich przykładowych postanowień została
      przedstawiona w załączniku A do ugody), w ich dotychczasowym brzmieniu, sprzeciwił
      się Pan wraz z żoną wyłączeniu ich z umowy i przywróceniu sytuacji, w której znalazłby
      się Pan i małżonka, gdyby te postanowienia nie zostały zawarte w umowie, a także
      przywrócił Pan wraz z żoną im skuteczność z mocą wsteczną (tj. od daty zawarcia
      umowy);
    b) w pełni zrzekł i zrezygnował Pan wraz z żoną z:
        – powoływania się na niedozwolony charakter jakichkolwiek postanowień umowy
        lub jej nieważność;
        – dochodzenia wszelkich powiązanych z tym roszczeń, w tym roszczeń pieniężnych
        wynikających z lub związanych z zawarciem umowy oraz zakresem informacji,
        jakie klient otrzymał od banku przed zawarciem umowy (w tym dotyczących
        ryzyka kursowego), obejmujących zarówno: roszczenia o zwrot wszystkich
        zapłaconych rat kapitałowo-odsetkowych (i innych uiszczonych na rzecz banku
        opłat, prowizji, składek i opłat ubezpieczeniowych), wraz z odsetkami
        ustawowymi za opóźnienie, jak również;
        – roszczenia o zapłatę kwot innych niż powyższe (w tym roszczenia o (i)
        wynagrodzenie za korzystanie przez bank ze środków pieniężnych wpłaconych
        przez klienta, (ii) odszkodowanie lub zadośćuczynienie za szkodę majątkową i/lub
        niemajątkową poniesioną przez klienta i/lub (iii) waloryzację środków pieniężnych
        wpłaconych przez klienta);
    c) zgodził się Pan wraz z żoną na zmianę umowy w taki sposób, że od dnia zawarcia
      ugody umowa kredytu będzie w dalszym ciągu wykonywana na zasadach określonych
      w ugodzie.
      Ponadto potwierdził Pan, że jest świadomy, że w przyszłości mogą nastąpić zdarzenia,
      które mogłyby przynieść rozwiązania korzystniejsze od rozliczeń zawartych w tej
      ugodzie, przykładowo:
        a) może nastąpić zmiana stanu prawnego, w tym może zostać uchwalona i wejść w
        życie ustawa, która mogłaby zobowiązywać banki do zaoferowania
        korzystniejszych rozliczeń kredytobiorcom,
        b) może nastąpić zmiana orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
        lub Sądu Najwyższego,
        c) organy administracji (w szczególności Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i
        Konsumentów) mogą wydać decyzje korzystne dla klientów, którzy zawarli
        umowy o kredyty indeksowane lub denominowane w walutach obcych, w
        szczególności poprzez zobowiązanie banków do świadczenia na rzecz klientów
        określonych korzyści.

    Decyzja o zawarciu ugody podyktowana była w szczególności ryzykiem możliwej upadłości
    banku Y w związku z generowanymi przez ten bank stratami finansowymi (w latach 2023-
    2024 łączne straty banku Y wyniosły ponad 6 mld zł). Upadłość i związane z tym
    postępowanie (analogicznie do sytuacji X., w którym, jak wynika z punktu 1., zaciągnął Pan
    bankowy kredyt hipoteczny indeksowany kursem CHF) pozbawiłyby Pana możliwości
    odzyskania należnych środków.
    W innych okolicznościach (kredyt w stabilnym finansowo banku), nie zdecydowałby się
    Pan na ugodę i złożyłby wraz z żoną pozew do banku z wnioskiem o unieważnienie umowy
    z związku z zawartymi w jej ramach klauzulami abuzywnymi. Nie ulega wątpliwości, mając
    na względzie dotychczasowe orzeczenia sądów, że rozstrzygnięcie, niezależnie od czasu
    postępowania, byłoby dla Pana i małżonki korzystne. Należne środki z tytułu takiego
    rozstrzygnięcia nie stanowiłyby wówczas przychodu.
    Ww. stan faktyczny przedstawił Pan w ramach infolinii Krajowej Administracji Skarbowej.
    Konsultantka Krajowej Administracji Skarbowej wskazała, że najlepiej w tym przypadku
    wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnienie
    W odniesieniu do kredytu zaciągniętego 27 października 2005 r. przez Pana udzielonego
    przez X indeksowanego kursem franka szwajcarskiego (CHF):
    a) na dzień udzielenia kredytu, tj. 27 października 2025 r. X był podmiotem, którego
      działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
      finansowym i był uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
      regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów;
    b) ww. kredyt był kredytem mieszkaniowym zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o
      których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, ze zm.).
    Należy mieć przy tym na uwadze, że ww. kredyt został zaciągnięty wyłącznie w związku z
    Pana potrzebami mieszkaniowymi, kiedy był Pan jeszcze kawalerem. Ww. lokal mieszkalny
    nie był w stanie spełnić celu, jakim było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
    gospodarstwa domowego, tj. Pana i małżonki oraz planowanego potomstwa.
    W odniesieniu do kredytu zaciągniętego 21 września 2011 r. przez Pana wraz z małżonką
    udzielonego przez bank Y indeksowanego kursem franka szwajcarskiego (CHF):
    a) w ramach umowy, zgodnie z informacjami już ujętymi we wniosku o interpretację
      indywidualną, wskazano, iż na kwotę kredytu w kwocie 302 132,59 zł składa się:
    – kwota pozostawiona do dyspozycji kredytobiorcy (Pana i żony) w wysokości 295 574,42
      złotych polskich, przeznaczona na realizację następującego celu:
    – pokrycie części ceny budowy samodzielnego lokalu mieszkalnego (w kwocie 127 216,66
      zł), realizowanej przez firmę Q., która zawarła z kredytobiorcą umowę zobowiązującą
      ją do wybudowania oraz do ustanowienia po zakończeniu budowy odrębnej własności
      lokalu mieszkalnego i przeniesienia prawa do lokalu na kredytobiorcę (nabycie lokalu
      mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1), oraz
    – na spłatę zobowiązań kredytobiorcy - kredyt hipoteczny mieszkaniowy w X
    – kwota należnej prowizji z tytułu udzielenia kredytu w wysokości 5 924,17 zł,
    – opłata z tytułu wyceny nieruchomości w wysokości 400,00 zł,
    – koszty związane z ustanowieniem przez bank hipoteki, tj. opłata sądowa, opłata
      skarbowa za pełnomocnictwa pracowników banku składane przy wniosku o wpis
      hipoteki w wysokości 234 zł.
    Brak jest w umowie innych zapisów, które określałyby wprost cel kredytu.

    Należy mieć przy tym na uwadze, że również zgodnie z umową kredytu z bankiem Y:
    a) wypłata środków w kwocie 168 357,76 zł na rzecz wierzyciela kredytobiorcy, tj. X. (I
      transza), uzależniona była od spełnienia warunków bezpośrednio powiązanych z
      nabyciem lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1, tj.:
    – przedstawienie przez kredytobiorcę dowodu wpłaty na rzecz dewelopera 5% ceny
      zakupu nieruchomości,
    – dokonania na rzecz banku Y cesji wierzytelności należnych kredytobiorcy z tytułu
      zwrotu wpłat dokonanych na rzecz dewelopera oraz przedstawienie w banku
      dokumentu potwierdzającego przyjęcie do wiadomości przez dewelopera
      postanowień umowy,
    b) II i III transza wypłacane przez bank Y bezpośrednio deweloperowi (odpowiednio 63
      608,33 zł oraz 63 608,33 zł) uzależnione były od przedstawienia dowodów wpłat
      dokonanych przez Pana i żonę na rzecz dewelopera: dla II transzy - na kwotę 130
      958,34 zł oraz dla III transzy - na kwotę 190 825 zł i pochodziły głównie ze sprzedaży
      lokalu mieszkalnego położonego w B, przy ul. A 1.
    Wskazane w ramach lit. b) wartości wynikały z harmonogramu płatności rat ustalonego z
    deweloperem w ramach zakupu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1, zgodnie
    z którym:
    – I rata wyniosła 67 350 zł (zapłacona została ze środków własnych Pana i małżonki),
    – II rata wyniosła 127 216,67 zł (zapłacona, jak wskazano powyżej, w kwocie 63 608,33 zł
      przez bank Y w ramach kredytu hipotecznego oraz w kwocie 63 608,34 zł ze środków
      pochodzących ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
      mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1),
    – III rata wyniosła 127 216,67 zł (zapłacona, jak wskazano powyżej, w kwocie 63 608,33 zł
      przez bank Y w ramach kredytu hipotecznego oraz w kwocie 63 608,34 zł ze środków
      pochodzących ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
      mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1),
    – IV rata wyniosła 126 119,36 zł (zapłacona z pozostałych środków pochodzących ze
      sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego
      w B przy ul. A 1 [122 783,32 zł] oraz środków własnych Pana i małżonki).
    Cała wartość kredytu, tj. 302 132,59 zł została zabezpieczona hipoteką założoną w księdze
    wieczystej dla lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1.
    Całość środków ze sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1 służyła
    nabyciu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1, a tym samym spłata Pana
    zobowiązań, tj. kredytu hipotecznego w X posłużyła w całości realizacji jednej inwestycji
    mieszkaniowej, służącej zaspokojeniu (gospodarstwa domowego) potrzeb
    mieszkaniowych Pana i żony, tj. nabyciu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1.
    Ww. kredyt jest kredytem hipotecznym (hipoteka ustanowiona w całości na lokalu
    mieszkalnym położonym w B przy ul. C 1), w ramach którego część kwoty kredytu (168
    357,76 zł) wypłacona została na refinansowanie Pana wcześniejszego indywidualnego
    zadłużenia hipotecznego.
    Celem było zwolnienie hipoteki na lokalu położonym w B przy ul. A 1 (którego zakup, w
    związku z tym, że był Pan wówczas kawalerem nie służył zaspokojeniu potrzeb
    mieszkaniowych Pana gospodarstwa domowego [Pana i rodziny]), następnie jego
    sprzedaż i przeznaczenie całości środków ze sprzedaży na dofinansowanie nabycia lokalu
    mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1.
    Bank Y jest podmiotem, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym i był uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

    Ww. kredyt jest kredytem mieszkaniowym zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, ze zm.).
    Ogródek przydomowy nie jest wpisany do księgi wieczystej lokalu mieszkalnego i nie może
    stanowić odrębnego przedmiotu obrotu. Stanowi część wspólną nieruchomości gruntowej
    (udziały w częściach wspólnych mają wszyscy właściciele w ramach wspólnoty).
    Jako właścicielom lokalu mieszkalnego, na podstawie aktu notarialnego, przysługuje Panu i
    małżonce wyłączne nieodpłatne prawo korzystania z części wspólnej nieruchomości
    gruntowej bezpośrednio przylegającej do lokalu w postaci ogródka przydomowego.
    Zgodnie z informacjami z banku Y na 12 grudnia 2024 r., spłacił Pan łącznie 1797 zł oraz 51
    767,31 CHF, co po przeliczeniu po ówczesnym średnim kursie CHF Narodowego Banku
    Polskiego (4,5944 zł) wynosiło łącznie 239 636,72 zł. Od tego czasu wpłacił Pan dodatkowo
    30 732,42 zł, co łącznie składa się na kwotę 270 369,14 zł.
    Z kolei do spłaty na 14 sierpnia 2025 r. pozostało 127 981,50 zł.
    Zgodnie z ugodą z bankiem Y umorzenie odnosi się do aktualnego na dzień sporządzenia
    ugody zadłużenia, tj. kapitału pozostającego do spłaty.

## Pytanie

Czy w związku z ww. stanem faktycznym możliwe jest skorzystanie przez Pana z prawa
    zaniechania poboru podatku dochodowego od umorzonej części kredytu hipotecznego z
    21 września 2011 r. (umowa kredytu nr (...)) na podstawie podpisanej ugody z bankiem Y,
    w myśl obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2022 r. poz. 592 z późn. zm.: dalej: Rozporządzenie MF)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF, zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Natomiast, zgodnie z § 1 ust. 5 rozporządzenia MF, przez jedną inwestycję mieszkaniową,
    o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
      darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    Jednocześnie, zgodnie z § 1 ust. 6 rozporządzenia MF, przez jedno gospodarstwo domowe,
    o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną
    zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny,

    samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MF, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o
    kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony
    do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; (wydatki poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
        Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej).
    Na podstawie § 4 rozporządzenia MF zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia
    31 grudnia 2026 r.
    W Pana opinii możliwe jest skorzystanie przez Pana z prawa zaniechania poboru podatku
    dochodowego od całej umorzonej kwoty kapitału, wynikającej z ugody do umowy
    kredytowej nr (...) z dnia 28 stycznia 2025 r., tj. od kwoty 102 386,06 zł, ponieważ:
    a) umorzenie nastąpiło 28 stycznia 2025 r., czyli w okresie wskazanym w § 4
      rozporządzenia MF,
    b) umorzenie części zadłużenia dotyczyło osób fizycznych (§ 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia
      MF), tj. Pana i małżonki (od 10 czerwca 2011 r. obowiązuje Pana i żonę wspólność
      majątkowa),

    c) w przeszłości nie korzystał Pan (tak samo, jak Pan i żona) z zaniechania poboru
      podatku od kwot umorzonych (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia MF),
    d) kredyt został udzielony przez bank Y 21 września 2011 r., tj. przed dniem 15 stycznia
      2015 r. (§ 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF),
    e) kredyt został zaciągnięty na zrealizowanie jednej inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1
      pkt 1 lit. a) rozporządzenia MF), czyli inwestycji, której celem było zaspokojenie
      potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego (§ 1 ust. 5 pkt 1 oraz § 1
      ust. 6 rozporządzenia MF), Pana i żony oraz syna, tj. nabycia lokalu mieszkalnego
      położonego w B przy ul. C 1,
    f) kredyt został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z
      dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (§ 3 ust. 1 pkt 1
      rozporządzenia MF),
    g) cała wartość kredytu, tj. 302 132,59 zł została zabezpieczona hipoteką założoną w
      księdze wieczystej dla lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1 (§ 3 ust. 1 pkt 2
      rozporządzenia MF),
    h) kredyt hipoteczny z dnia 21 września 2011 r. (umowa kredytu nr (...)) indeksowany
      kursem
    CHF w kwocie 302 132,59 zł udzielony Panu oraz przez bank Y posłużył w całości realizacji
    jednej inwestycji mieszkaniowej, służącej zaspokojeniu wspólnych potrzeb
    mieszkaniowych (nabycie lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1 o łącznej
                      2powierzchni użytkowej 102,37m wraz z prawem wyłącznego korzystania z przypisanego
    do lokalu ogródka), Pana oraz małżonki (było to jej pierwsze mieszkanie i pierwszy
    zaciągnięty kredyt hipoteczny) oraz planowanego potomstwa (syn urodził się 31 sierpnia
    2012 r.).
    Główna część kredytu (kwota 295 574,42 zł) składała się z dwóch części:
    1) pierwsza, w kwocie 127 216,66 zł dotyczyła dofinansowania nabycia prawa własności
      lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1,
    2) druga, w kwocie 168 357,76 zł, dotyczyła spłaty pozostałych zobowiązań z tytułu
      kredytu z 2005 r. (X) udzielonego Panu, celem uwolnienia hipoteki ustanowionej na
      lokalu mieszkalnym w B przy ul. A 1 i jego sprzedaży (co nastąpiło w dniu 28
      października 2011 r. [za cenę 250 000 zł]) oraz przeznaczenia uzyskanych w ten
      sposób środków (w całości) na zakup, wspólnie z Pana małżonką, lokalu mieszkalnego
      położonego w B przy ul. C 1 (za cenę 447 902,70 zł), służąc w całości realizacji jednej
      inwestycji mieszkaniowej i nabyciu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1.
    Potwierdzeniem tego faktu są w szczególności płatności rat na rzecz dewelopera, w
    związku z umową zakupu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1, których
    źródłem była m.in. całość środków pochodzących ze sprzedaży spółdzielczego
    własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1.
    I tak:
    – I rata wyniosła 67 350 zł (zapłacona została ze środków własnych, Pana i małżonki),
    – II rata wyniosła 127 216,67 zł (zapłacona w kwocie 63 608,33 zł przez bank Y w ramach
      kredytu hipotecznego oraz w kwocie 63 608,34 zł ze środków pochodzących ze
      sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego
      w B przy ul. A 1),
    – III rata wyniosła 127 216,67 zł (zapłacona w kwocie 63 608,33zł przez bank Y w ramach
      kredytu hipotecznego oraz w kwocie 63 608,34 zł ze środków pochodzących ze
      sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego
      w B przy ul. A 1),

    – IV rata wyniosła 126 119,36 zł (zapłacona z pozostałych środków pochodzących ze
    sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w B
    przy ul. A 1 [122 783,32 zł] oraz środków własnych, Pana i małżonki).
    Ponadto cała wartość kredytu, tj. 302 132,59 zł została zabezpieczona hipoteką założoną w
    księdze wieczystej dla lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1.
    Należy przy tym mieć na względzie, że realizacja jednej inwestycji mieszkaniowej, czyli
    inwestycji, której celem było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego, w taki sposób, jak powyżej wskazał Pan (wykorzystanie części kredytu z Banku
    Y na wcześniejszą spłatę kredytu w X., celem uwolnienia hipoteki ustanowionej na lokalu
    mieszkalnym w B przy ul. A 1 i jego sprzedaży oraz przeznaczenia uzyskanych w ten
    sposób środków w całości na zakup lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1) jest
    tożsama z następującą hipotetyczną sytuacją, w której:
    1. przedmiotowy kredyt w Banku Y zostałby zaciągnięty (przez Pana i przez małżonkę) w
      całości (tj. 302 132,59 zł) na zakup lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1,
    2. a wcześniej odrębnie sprzedałby Pan mieszkanie położone w B przy ul. A 1, następnie
      spłaciłby Pan kredyt hipoteczny udzielony przez X, a pozostałą część środków ze
      sprzedaży (81 642,24 zł) przeznaczyłby Pan na zakup lokalu mieszkalnego położonego
      w B przy ul. C 1.
    Obydwa warianty (ten rzeczywisty i hipotetyczny) dotyczą realizacji tej samej inwestycji
    mieszkaniowej, tj. zakupu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1.
    Wybór przez Pana i żonę takiego wariantu zaciągnięcia kredytu hipotecznego w banku Y,
    obejmującego dofinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1
    oraz spłaty kredytu z 2005 r. zaciągniętego przez Pana w X w celu uwolnienia hipoteki,
    sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. A 1 i przeznaczenia tych środków
    na zakup lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1, wynikała z konieczności
    podjęcia natychmiastowej decyzji o zakupie lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul.
    C 1. Drugi wskazany powyżej wariant postępowania związany był z wydłużeniem całego
    procesu (wstrzymanie się z kolejnymi działaniami do czasu sprzedaży lokalu mieszkalnego
    w B przy ul. A 1) i w praktyce skutkowałby niemożnością zakupu lokalu mieszkalnego
    położonego w B przy ul. C 1 (w okresie prowadzonej przez dewelopera sprzedaży lokali
    mieszkalnych w ramach oferty, z której skorzystał Pan z małżonką, na każde mieszkanie
    oferowane przez dewelopera były już zapisane kolejne chętne osoby).
    Jednocześnie, nie ma podstaw do uznania, w kontekście spłaty kredytu z 27 października
    2005 r. udzielonego przez X w celu uwolnienia hipoteki ustanowionej na lokalu
    mieszkalnym w B przy ul. A 1, iż dotyczy ona odrębnej inwestycji mieszkaniowej.
    Zgodnie bowiem z § 1 ust. 5 rozporządzenia MF, jak wskazał Pan powyżej: przez jedną
    inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której
    celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.
    Ww. lokal mieszkalny nie był w stanie spełnić celu, jakim było zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych gospodarstwa domowego, tj. Pana i małżonki oraz planowanego
    potomstwa.
    Jednocześnie przedmiotowy lokal mieszkalny został sprzedany już 28 października 2011 r.,
    a środki ze sprzedaży posłużyły w całości na zakup lokalu mieszkalnego położonego w B
    przy ul. C 1, co jednoznacznie potwierdza Pana i żony mieszkaniowy cel inwestycyjny.
    Należy mieć na względzie, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    we Wrocławiu z 19 września 2024 r. I SA/Wr 433/24, w wyniku którego uchylono
    interpretację przepisów prawa podatkowego, ust. 5 § 1 rozporządzenia definiuje pojęcie
    inwestycji mieszkaniowej jako zmierzającej do „zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych”.
    Określa ją zatem poprzez wskazanie celu inwestycji. Mając na względzie wskazaną

    regulację, inwestycję mieszkaniową należy - zdaniem Sądu – „rozumieć szeroko, jako
    obejmującą wszelkie działania służące zapewnieniu lokum. Należy mieć także na względzie
    powód wydania Rozporządzenia, jakim była pomoc osobom, które zaciągnęły kredyty
    denominowane w walutach obcych lub do nich indeksowane (polepszenie sytuacji
    kredytobiorców) oraz liczne wyroki sądów uznających wadliwość prawną tego typu
    kredytów. (...) Brak jest racjonalnych argumentów (...), aby część przedmiotowego kredytu,
    przeznaczona na refinansowanie wcześniejszego zadłużenia hipotecznego i zwolnienie
    hipoteki na lokalu, którego zakup (w założeniu i w praktyce) nie służył zaspokojeniu
    potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy i jego rodziny, a którego planowana sprzedaż
    miała pozwolić na sfinansowanie w całości lub części budowy domu na działce budowlanej
    nabywanej z drugiej części tego kredytu, nie mogła być uznana za służącą zaspokojeniu tej
    samej potrzeby mieszkaniowej gospodarstwa domowego kredytobiorcy. Docelowo
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nastąpi bowiem dopiero po wybudowaniu domu,
    na co niezbędne fundusze - w braku własnych rezerw finansowych oraz wyczerpania
    zdolności kredytowej i obciążenia hipoteką dotychczas zajmowanego lokalu - Podatnik
    mógł pozyskać jedynie ze sprzedaży swojego drugiego mieszkania, którego zbycie było
    możliwe dzięki spłacie wcześniejszego, zabezpieczonego na nim hipotecznie, zadłużenia
    kredytowego na skutek jego refinansowania w ramach kredytu zaciąganego w związku z
    nabyciem działki budowlanej.”
    Linia orzecznicza:
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 września 2024 r. I SA
    /Wr 433/24.
    Wynik: uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego.
    W skardze do tutejszego Sądu: „Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu i
    zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów ww. rozporządzenia, a
    w szczególności jego § 1 pkt 5, przez uznanie, że przedmiotowy kredyt dotyczy dwóch
    odrębnych inwestycji mieszkaniowych. (...) Kontrolując zaskarżoną interpretację
    indywidualną w ww. zakresie Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Spór w sprawie
    dotyczy oceny, czy kredyt zaciągnięty przez Stronę w 2008 r. (a następnie częściowo
    umorzony w 2023 r.), dotyczył jednej inwestycji mieszkaniowej w rozumieniu
    Rozporządzenia, jak chce tego Wnioskodawca, czy też - jak chce tego organ - obejmuje
    dwie różne inwestycje mieszkaniowe, wobec czego przychód związany z jego częściowym
    umorzeniem w 2023 r., nie kwalifikuje się do zaniechania poboru. (...) Sąd wskazuje, że
    ust. 5 § 1 Rozporządzenia definiuje pojęcie inwestycji mieszkaniowej jako zmierzającej do
    „zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych”. Określa ją zatem poprzez wskazanie celu
    inwestycji. Mając na względzie wskazaną regulację, inwestycję mieszkaniową należy -
    zdaniem Sądu - rozumieć szeroko, jako obejmującą wszelkie działania służące
    zapewnieniu lokum. Należy mieć także na względzie powód wydania Rozporządzenia,
    jakim była pomoc osobom, które zaciągnęły kredyty denominowane w walutach obcych
    lub do nich indeksowane (polepszenie sytuacji kredytobiorców) oraz liczne wyroki sądów
    uznających wadliwość prawną tego typu kredytów. Z tego względu kredyt zaciągnięty
    przez Podatnika w 2008 r. należy uznać za mieszkaniowy, bowiem zaciągnięty na
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jego rodziny, stanowiącej jedno gospodarstwo
    domowe, poprzez realizację jednej inwestycji mieszkaniowej w postaci wybudowania
    domu. Zgodnie z podanym stanem faktycznym, w tym bowiem celu cały przedmiotowy
    kredyt został w 2008 r. zaciągnięty. (...) Brak jest racjonalnych argumentów (organ
    takowych - zdaniem Sądu - nie przedstawił w zaskarżonej interpretacji), aby część
    przedmiotowego kredytu, przeznaczona na refinansowanie wcześniejszego zadłużenia
    hipotecznego i zwolnienie hipoteki na lokalu, którego zakup (w założeniu i w praktyce) nie
    służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy i jego rodziny, a którego
    planowana sprzedaż miała pozwolić na sfinansowanie w całości lub części budowy domu
    na działce budowlanej nabywanej z drugiej części tego kredytu, nie mogła być uznana za
    służącą zaspokojeniu tej samej potrzeby mieszkaniowej gospodarstwa domowego

    kredytobiorcy, jaka realizowana była w ramach zakupu przedmiotowej działki. Tym
    bardziej, że kupno działki budowlanej - samo w sobie - stanowi jedynie pierwszy i
    niezbędny etap budowy domu jednorodzinnego, jeśli kredytobiorca takowej dotychczas
    nie posiadał. Docelowo zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nastąpi bowiem dopiero po
    wybudowaniu domu, na co niezbędne fundusze - w braku własnych rezerw finansowych
    oraz wyczerpania zdolności kredytowej i obciążenia hipoteką dotychczas zajmowanego
    lokalu - Podatnik mógł pozyskać jedynie ze sprzedaży swojego drugiego mieszkania,
    którego zbycie było możliwe dzięki spłacie wcześniejszego, zabezpieczonego na nim
    hipotecznie, zadłużenia kredytowego na skutek jego refinansowania w ramach kredytu
    zaciąganego w związku z nabyciem działki budowlanej. (...) Co równie istotne, w
    cytowanym wyroku WSA w Warszawie wskazano również, o czym organ w niniejszej
    sprawie nie pamiętał, że zwolnienia jako wyjątek od zasady powszechności
    opodatkowania muszą być jednak interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni
    rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Z jednej strony,
    owszem, przepisy tego rodzaju stanowią wyjątki od zasady powszechności
    opodatkowania, z drugiej zaś przyznają uprawnienia, a w analizowanym przypadku są to
    normy celu społecznego - i w związku z tym, nie powinny być interpretowane zawężająco.
    Tym samym formułuje się twierdzenie, że przepisy o zwolnieniach podatkowych, jako
    wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, muszą być interpretowane zarówno
    bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa
    podatkowego (por. wyroki NSA z dnia 24 września 2003 r., o sygn. akt III SA 2667/01 oraz z
    dnia 23 kwietnia 2010 r., o sygn. akt II FSK 2147/08). W rozumowaniu interpretacyjnym
    przy wykładni przepisów regulujących zwolnienia podatkowe można więc sięgnąć po
    wykładnię systemową i funkcjonalną (w tym celowościową), jednakże pod warunkiem, że
    nie będzie to służyło przeprowadzeniu wykładni rozszerzającej bądź zawężającej.
    Odwołując się do poglądu doktryny, WSA w Warszawie w ww. wyroku zaznaczył, że w
    procesie wykładni prawa należy przejść kolejno etap wykładni językowej, systemowej i
    funkcjonalnej w celu wzmocnienia uzyskanego wyniku interpretacyjnego lub
    skorygowania rozumienia, jakie wynika z literalnego brzmienia przepisu (por. np. M.
    Zieliński. Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Wydanie 5 uzup., Warszawa 2010).
    O poprawności interpretacji najlepiej świadczy okoliczność, że wykładnia językowa,
    systemowa i celowościowa dają zgodny wynik. W każdej więc sytuacji, gdy nasuwa się
    podejrzenie, że wynik wykładni językowej może się okazać nieadekwatny, należy go
    skonfrontować z wykładnią systemową i celowościową. Sąd orzekający w niniejszej
    sprawie podziela, zaprezentowany w ww. wyroku pogląd, zgodnie z którym przy wykładni
    przepisów rozporządzenia ten zabieg, a więc sprawdzenie zasadności wniosków
    wywiedzionych z wykładni językowej za pomocą wykładni systemowej i celowościowej, jest
    pożądany. Tutejszy Sąd zauważa więc, że organ w interpretacji w ramach dokonywanej
    wykładni językowej zawężył znaczenie pojęcia inwestycji mieszkaniowej, nie dokonując
    przy tym prawidłowo wykładni ani systemowej wewnętrznej i zewnętrznej, ani też
    celowościowej. W przekonaniu Sądu, tak dokonana wykładnia nie daje właściwej
    odpowiedzi na pytanie zadane przez Wnioskodawcę, a zwłaszcza w zakresie znaczenia
    pojęcia jednej inwestycji mieszkaniowej, użytego w § 1 ust. 5 Rozporządzenia. Zważywszy
    na tytuł Rozporządzenia i na odrębną regulację dotyczącą kredytu hipotecznego w ustawie
    o kredycie hipotecznym, zasadne wydaje się twierdzenie, że normodawca odnosił się do
    kredytów hipotecznych w rozumieniu przepisów tej ustawy. W tym zaś kontekście - przy
    wykładni przepisów tej ustawy oraz Rozporządzenia należy uwzględnić również wskazane
    wcześniej cele ww. dyrektywy, bo jest ono jednym z krajowych środków ochrony
    konsumentów, którzy zaciągnęli umowy o kredyt hipoteczny na zakup nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym, uzupełniających minimalne standardy tej ochrony w obrębie
    całej Unii.
    W sprawie rozstrzygniętej cytowanym wyrokiem, w ślad za stroną skarżącą, WSA w
    Warszawie, uznał, że w zakresie celu regulacji zasadnie powołała się ona na uzasadnienie
    projektu Rozporządzenia. Wskazano w nim, że jednym z działań restrukturyzacyjnych
    kredytów hipotecznych dla klientów, którzy zaciągnęli kredyt na zaspokojenie potrzeb

    mieszkaniowych i wykorzystują tę nieruchomość na te cele jest, w przypadku wyczerpania
    innych możliwości, częściowe umorzenie spłaty kredytu, w tym jego części kapitałowej.
    Pozostaje zasadne, aby decyzje kredytodawców o częściowym umorzeniu spłaty kredytu,
    nie wiązały się dla kredytobiorców z koniecznością opodatkowania dochodu uzyskanego z
    tytułu tego umorzenia. Skoro bowiem kredytobiorcy napotykali trudności w regulowaniu
    zobowiązań wobec podmiotu udzielającego kredytu, tym bardziej mogą mieć trudności w
    zapłaceniu podatku dochodowego od osób fizycznych należnego z tytułu otrzymania
    przysporzenia majątkowego w postaci umorzenia tych zobowiązań. Nie bez znaczenia jest
    również fakt, że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając
    abuzywność klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych
    denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej. Zatem, opodatkowanie
    umarzanych kredytobiorcom kwot w sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności
    zawartych przez nich umów (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność
    wymagalności tych kwot, budziłoby istotne kontrowersje. Wydanie przedmiotowego
    Rozporządzenia zwolnić miało kredytobiorców będących osobami fizycznymi z obowiązku
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych zarówno od umorzonych przez bank
    kwot z tytułu zaciągniętego kredytu lub kilku kredytów mieszkaniowych (jeśli kredyty
    dotyczą jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w okresie obowiązywania Rozporządzenia,
    nie skorzystano z umorzenia kredytu przeznaczonego na inną inwestycję mieszkaniową),
    jak również od przychodu z tytułu spłaty kwoty kredytów mieszkaniowych, poniżej jego
    wartości nominalnej w związku z zastosowaniem ujemnego oprocentowania. Podkreślono
    również, że proponowany w projekcie Rozporządzenia zakres zaniechania poboru PIT
    obejmuje dochody (przychody) z tytułu umorzenia zobowiązań kredytowych wobec
    kredytobiorców, jak również niższej od nominalnej spłaty kwoty kredytu, niezależnie od
    waluty, w której kredytobiorca zaciągnął kredyt. Stąd też, z zaniechania będą mogli
    skorzystać nie tylko kredytobiorcy, którzy zaciągnęli kredyt mieszkaniowy denominowany
    we franku szwajcarskim czy indeksowany do tej waluty, ale również w złotym, euro czy
    innej obcej walucie. To z kolei miało - w opinii projektodawcy - pozwolić na równe
    traktowanie pod względem podatkowym osób fizycznych, które zaciągnęły kredyty na
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Celem analizowanego Rozporządzenia była więc
    ochrona kredytobiorców, którzy mieli trudności w regulowaniu zobowiązań wobec
    banków, przed trudnościami związanymi z zapłaceniem podatku dochodowego od
    przysporzenia wynikającego z umorzenia owych zobowiązań. Wykładnia językowa
    przepisu ust. 5 § 1 Rozporządzenia nie może być zatem dokonywana w sposób zawężający
    w odniesieniu do jego literalnego brzmienia, w oderwaniu od wykładni systemowej
    wewnętrznej i zewnętrznej oraz sprzecznie z celami krajowych i unijnych aktów prawnych
    regulujących ochronę osób, które zaciągają kredyty hipoteczne dla celów niezwiązanych z
    prowadzoną przez nich (ewentualnie) działalnością gospodarczą.
    Zasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia § 1 ust. 5 Rozporządzenia przez i
    uznanie, że przedmiotowy kredyt dotyczył dwóch odrębnych inwestycji mieszkaniowych, a
    w rezultacie, że od kwot kredytu umorzonych ugodą zawartą z bankiem w 2023 r.
    zaniechanie poboru podatku dochodowego nie powinno mieć miejsca. Naruszenie to
    polegało na błędnej wykładni tego przepisu, w ramach której organ niezasadnie wykluczył
    z pojęcia jednej inwestycji mieszkaniowej zaciągnięcie przez Wnioskodawcę i jego
    małżonkę w 2008 r. kredytu służącego w części na zakup działki budowlanej, a w części na
    spłatę innego, wcześniej zaciągniętego, kredytu hipotecznego na zakup -
    niezaspokającego potrzeb mieszkaniowych rodziny Skarżącego - lokalu mieszkalnego, w
    którym on i jego rodzina nie zamieszkiwali, w celu zwolnienia z niego hipoteki, a następnie
    jego sprzedaży i przeznaczenia uzyskanych stąd środków na sfinansowanie kosztów
    budowy domu na tej nowo nabywanej działce. Zaprezentowany przez DKIS sposób
    wykładni ww. przepisu stanowi
    niedopuszczalną - zarówno w świetle jego brzmienia, jak i celu - zawężającą jego
    interpretację. Takie stanowisko jawi się jako oczywiście sprzeczne z celami
    Rozporządzenia tym bardziej, jeśli się zważy na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, że

    doprowadza ona do opodatkowania jako przychodu umorzonej kwoty kredytu, ponad
    wartość zobowiązania kredytowego wyliczoną jak dla kredytu udzielonego pierwotnie w
    złotych i z uwzględnieniem historycznego oprocentowania takiego kredytu w banku, który
    do Podatnikowi udzielił. Nie ulega wątpliwości, że tego typu ugoda stanowi minimalny
    poziom ochrony, ocenianej jako akceptowalna dla kredytobiorcy, bo eliminuje jedynie
    wszystkie niekorzystne skutki związane z udzieleniem mu kredytu indeksowanego do CHF,
    co - biorąc pod uwagę warunki, na jakich oraz w jakich udzielano tego typu kredytów w
    latach 2005-2015 - sądy cywilne powszechnie traktują jako wynik szeregu oczywistych
    nadużyć prawa wobec kredytobiorców ze strony banków. Tymczasem jest rzeczą
    powszechnie wiadomą, że kredytobiorcy, na skutek korzystnego dla nich orzecznictwa
    TSUE (m.in. w sprawach: C-570/21 z dnia 8 czerwca 2023 r., C-520/21 i C-287/22 - oba
    wyroki z dnia 15 czerwca 2023 r.), w tego typu sprawach - decydując się na spór sądowy -
    w ostatnich trzech latach najczęściej uzyskują unieważnienie kredytu indeksowanego do
    CHF (rzadziej do innej waluty obcej) i rozliczenie według wzajemnego zwrotu otrzymanych
    świadczeń, wobec czego banki co raz częściej zawierają ugody z tzw. opcją zerową, gdy
    suma spłaconych przez kredytobiorców rat osiągnęła równowartość kwoty pierwotnie
    udzielonego kredytu denominowanego w walucie obcej lub do niej indeksowanego.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.

    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności z
    tytułu kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Pana należy wskazać, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a

      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu należy wskazać na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy
            z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r.
            poz. 1774 i 1843).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:

      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z opisanego stanu faktycznego wynika, że w 21 września 2011 r. wraz z żoną zaciągnął Pan
    kredyt hipoteczny w banku Y indeksowany kursem CHF w kwocie 302.132,59 zł, który
    został przeznaczony na:
    - nabycie prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1,
    - spłatę Pana wcześniejszego, indywidualnego zadłużenia hipotecznego na nabycie lokalu
      mieszkalnego w B przy ul. A 1 (celem uwolnienia hipoteki ustanowionej na lokalu
      mieszkalnym w B przy ul. A 1 i jego sprzedaży oraz przeznaczenia uzyskanych w ten
      sposób środków na zakup lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1),
    - prowizję z tytułu udzielenia kredytu,
    - opłatę z tytułu wyceny nieruchomości,
    - koszty związane z ustanowieniem przez bank hipoteki.
    Bank Y jest podmiotem, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym i był uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Kredyt jest
    kredytem mieszkaniowym zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    przeszłości nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych. 28

    stycznia 2025 r. zawarł Pan ugodę z bankiem Y, na podstawie której bank umarzył część
    kwoty kredytu z 2011 r.
    W okolicznościach przedmiotowej sprawy, umorzenie przez bank kwoty wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w 2011 r. r. będzie dla Pana przychodem w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9
    w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Rozstrzygnięcia wymaga jednak kwestia, czy kredyt zaciągnięty przez Pana w 2011 r. (a
    następnie częściowo umorzony w 2025 r.), dotyczył jednej inwestycji mieszkaniowej w
    rozumieniu Rozporządzenia, czy też obejmuje dwie różne inwestycje mieszkaniowe,
    wobec czego przychód związany z jego częściowym umorzeniem w 2025 r., nie kwalifikuje
    się do zaniechania poboru lub kwalifikuje się do zaniechania poboru w stosunku do jednej
    inwestycji mieszkaniowej. Ponadto, czy kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na
    wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT.
    Z regulacji ww. rozporządzenia wynika, że zaniechanie poboru podatku znajdzie
    zastosowanie do umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele
    mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r.
    przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty
    mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej
    oraz w sytuacji, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Z powyższego wynika, że dopuszczalne jest realizowanie kilku inwestycji mieszkaniowych
    przez osobę fizyczną. Istotne jest zatem, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony
    na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT oraz został przeznaczony
    na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej (rozporządzenie nie przewiduje możliwości
    podziału jednego kredytu na dwie inwestycje). W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy
    został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt
    konsolidacyjny, zaniechanie obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Z opisanego stanu faktycznego wynika, że kredyt mieszkaniowy z 2011 r. nie został
    zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, lecz dotyczył dwóch
    lokali mieszkalnych:
    - spłatę Pana wcześniejszego zadłużenia hipotecznego na nabycie lokalu mieszkalnego
      położonego w B przy ul. A 1 celem uwolnienia hipoteki ustanowionej na tym lokalu i
      jego sprzedaży (inwestycja nr 1),
    - nabycie lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1 (inwestycja nr 2).
    Jak wynika z treści wniosku, inwestycją mieszkaniową, co do której zamierza Pan
    skorzystać z zaniechania poboru podatku jest zakup w 2011 lokalu mieszkalnego przy ul. C
    1. W tym kontekście postanowienia ugody dotyczące spłaty Pana wcześniejszego

    zadłużenia hipotecznego na nabycie lokalu mieszkalnego w B przy ul. A 1 dotyczą zupełnie
    innej, odrębnej inwestycji mieszkaniowej. Co istotne, gdyby inwestycją mieszkaniową
    będącą przedmiotem wniosku o interpretację był zakup w 2005 r. lokalu mieszkalnego
    położonego przy ul. A 1, to kredyt zaciągnięty w 2011 r. w części jakiej refinansuje
    zadłużenie z tytułu kredytu zaciągniętego w 2005 r. mógłby być, po spełnieniu warunków
    rozporządzenia, przedmiotem zaniechania poboru podatku w związku z jego
    umorzeniem, co ostatecznie potwierdza odrębność inwestycji.
    Ponadto analizując, czy kredyt z 2011 r. został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT, należy wskazać, że koszty spłaty części kredytu
    zaciągniętego na zakup mieszkania w 2005 r. nie mieszczą się w katalogu wydatków
    wskazanych w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy, ponieważ jak Pan wskazał w uzupełnieniu
    „Celem było zwolnienie hipoteki na lokalu położonym (...), którego zakup, w związku z tym,
    że byłem wówczas kawalerem nie służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych mojego
    gospodarstwa domowego (moich i mojej rodziny), następnie jego sprzedaż i
    przeznaczenie całości środków ze sprzedaży na dofinansowanie nabycia lokalu
    mieszkalnego (...)”.
    Zatem, w sytuacji gdy inwestycją mieszkaniową, co do której zamierza Pan skorzystać z
    zaniechania poboru podatku jest zakup lokalu mieszkalnego w 2011 r., zaniechanie
    poboru podatku w związku z umorzeniem przez bank części wierzytelności z tytułu
    kredytu hipotetycznego udzielonego na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu
    hipotetycznego na zakup lokalu mieszkalnego oraz pokrycie części zakupu lokalu
    mieszkalnego – wbrew Pana argumentacji – będzie miało zastosowanie jedynie do tej
    części umorzenia wierzytelności, która odpowiada wartości kredytu, jaka służyła pokryciu
    kosztów zakupu lokalu mieszkalnego w 2011 r., natomiast nie ma zastosowania do
    pozostałej części umorzonego długu, dotyczącego niespłaconego kredytu zaciągniętego w
    2005 r.
    Podsumowując, kredyt udzielony na spłatę Pana wcześniejszego, indywidualnego
    zadłużenia hipotecznego przeznaczonego na nabycie lokalu mieszkalnego w B przy ul. A 1
    (niezależnie od faktu, że dotyczył innej inwestycji mieszkaniowej niż będąca przedmiotem
    umarzanego kredytu), opłatę z tytułu wyceny nieruchomości oraz koszty związane z
    ustanowieniem przez bank hipoteki stanowił kredyt na wydatki inne niż określone w art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego też
    zaniechanie poboru podatku dochodowego nie będzie miało zastosowania, stosownie do
    dyspozycji § 1 ust. 3 w zw. z § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia, do tej części kwoty umorzenia
    wierzytelności, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki
    inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tj. spłatę zadłużenia hipotecznego na nabycie lokalu mieszkalnego w B przy ul.
    A 1, opłatę z tytułu wyceny nieruchomości oraz koszty związane z ustanowieniem przez
    bank hipoteki) w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    W konsekwencji będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego z tytułu
    umorzenia przez bank wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego od tej części kwoty
    umorzenia, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na cele inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w
    całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    Natomiast zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych będzie miało
    zastosowanie na zasadach wynikających § 1 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do
    będącej przedmiotem zapytania kwoty umorzonej wierzytelności dotyczącej nabycia
    prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w B przy ul. C 1 oraz prowizji należnej
    bankowi z tytułu udzielenia kredytu. Tym samym nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty
    podatku dochodowego z tytułu planowanego umorzenia przez bank wierzytelności z
    tytułu kredytu hipotecznego do tej części kwoty umorzenia, która odpowiada udziałowi
    udzielonego kredytu zaciągniętego na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.

    W związku z powyższym, oceniając Pan stanowisko całościowo należało uznać je za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        2) z zastosowaniem art. 119a;
        3) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        4) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.); dalej jako „PPSA”.

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.