Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.427.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: W zakresie ustalenia, czy nieodpłatna praca osób
pozbawionych wolności na rzecz Wnioskodawcy nie jest
nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy
o podatku dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: prace-prace społeczne
przychód
wyrok
świadczenie-nieodpłatne świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przychody w przypadku
uregulowania w całości lub w części zobowiązania przez
wykonanie świadczenia niepieniężnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 14 lipca 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 14 lipca 2025 r. oraz z 1 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością ze 100% udziałem Miasta (...).
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest pielęgnacja terenów zieleni miejskiej
    oraz budowa i zagospodarowanie nowych terenów zieleni - PKD 81.30.Z - Działalność
    usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni.
    Na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie
    podmiotów, w których jest wykonywana kara ograniczenia wolności oraz praca społecznie
    użyteczna (Dz. U. z 2010 r., Nr 98, poz. 634), zgodnie z potrzebami przedstawionymi
    właściwemu organowi gminy, tj. Prezydentowi Miasta (...) przez Sąd Rejonowy w (...),
    Spółka wyznaczona została jako zakład, w którym osoby skazane będą wykonywać pracę
    fizyczną.
    W oparciu o powyższe uregulowanie, do Spółki kierowane są osoby z zasądzonym
    wyrokiem do prac społecznie użytecznych i pracują nieodpłatnie przy prostych pracach
    fizycznych.
    Obowiązkiem Spółki jest zorganizowanie stanowiska pracy, ustalenie harmonogramu
    prac, przekazanie harmonogramu kuratorowi zawodowemu, nadzorowanie przebiegu
    prac skazanych, prowadzenie ewidencji czasu pracy i zakresu prac w odniesieniu do
    godzin określonych w orzeczeniach sądu oraz przekazywanie sądowi, kuratorowi
    zawodowemu, informacji o wykonaniu harmonogramu pracy, liczbie godzin
    przepracowanych, rodzaju wykonanej pracy, datach rozpoczęcia i zakończenia pracy,
    nieobecnościach, niepodjęciu przydzielonej pracy, opuszczeniu pracy bez
    usprawiedliwienia.

## Pytanie

Czy nieodpłatna praca osób pozbawionych wolności na rzecz Wnioskodawcy jest
    nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych, które należy wycenić według wynagrodzenia
    należnego za taką pracę i zaliczyć do przychodów podatkowych Spółki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, przychodem jest „wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych
    świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub
    częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
    świadczeń (...)”.
    W przytoczonej powyżej ustawie nie zdefiniowano, co należy rozumieć pod użytym
    pojęciem „nieodpłatnego świadczenia”. Ograniczono się w tym względzie jedynie do
    wskazania w ust. 6 i ust. 6a art. 12 ww. ustawy, sposobu i kryteriów ustalania ich wartości.
    Opierając się na dotychczasowym orzecznictwie można wyciągnąć wniosek, że pojęcie
    „nieodpłatnego świadczenia” użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, ma szeroki
    zakres, obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia
    prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest
    nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Oznacza to, że na gruncie art. 12
    ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za przychód może być
    uznane tylko takie przysporzenie majątkowe, które zostało uzyskane przez podatnika w
    wyniku otrzymania przez niego nieodpłatnego świadczenia, a nie w wyniku każdego
    zdarzenia, którego skutkiem jest nieekwiwalentne przysporzenie; powstanie

    przysporzenia w majątku podatnika nie jest równoznaczne z otrzymaniem przez niego
    świadczenia.
    W analizowanej sytuacji, nie wystąpi nieodpłatne świadczenie, ponieważ Wnioskodawca
    ponosi wydatki związane z organizacją i przebiegiem prac skazanych. W przedmiotowej
    sprawie nie dojdzie więc do uzyskania przez Spółkę wymiernej korzyści majątkowej
    niezwiązanej z poniesieniem wydatków.
    Ponadto, Wnioskodawca nie osiąga bezpośredniej korzyści majątkowej, która mogłaby
    zostać uznana za przychód podatkowy, ponieważ ponosi koszty związane z organizacją
    pracy skazanych, a świadczenie to jest nieodpłatne na mocy przepisów regulujących pracę
    osób skazanych.
    Wnioskodawca uważa, że praca skazanych realizowana w ramach umowy z zakładem
    karnym ma charakter świadczenia publicznego, związanego z realizacją celów
    resocjalizacyjnych, a nie gospodarczego.
    Należy w tym miejscu powołać właściwe interpretacje indywidualne potwierdzające
    przedstawione w/w stanowisko:
    - Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 grudnia 2018 r., Znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.452.2018.1.AT
    - Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 marca 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-
      2.4010.30.2018.2.ANK.
    - Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 29 grudnia 2011 r., Znak: ILPB3/423-445/11-4/JG.
    Wnioskodawca powołuje się również na orzecznictwo sądów administracyjnych, które
    wskazują, że nieodpłatne świadczenia nie zawsze generują przychód podatkowy, jeśli nie
    wiążą się z realnym wzbogaceniem podatnika:
    - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2008 r., sygn. II FSK 1361/07 -
      NSA wskazał, że nieodpłatne świadczenie obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i
      zdarzenia prawne, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku o
      konkretnym wymiarze finansowym. W kontekście pracy skazanych może to być
      odniesione do sytuacji, gdy firma uzyskuje korzyści kosztem innego podmiotu (np.
      systemu penitencjarnego), bez ponoszenia kosztów wynagrodzenia.
    - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2012 r., sygn. II FSK 622/11 -
      NSA orzekł, że nieodpłatne świadczenie nie skutkuje powstaniem przychodu
      podatkowego, jeśli nie prowadzi do rzeczywistego przysporzenia majątkowego lub nie
      można przypisać mu konkretnej wartości rynkowej. W kontekście pracy skazanych
      można argumentować, że jeśli ich praca nie generuje dla Spółki wymiernej korzyści
      ekonomicznej (np. nie zastępuje pracy, za którą Spółka musiałaby zapłacić), to nie
      powstaje przychód podatkowy. Orzeczenie to podkreśla konieczność wykazania
      realnego wzbogacenia podatnika.
    - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2017 r.,
      sygn. III SA/Wa 3056/16 - WSA wskazał, że nieodpłatne świadczenie nie generuje
      przychodu podatkowego, jeśli nie zwiększa aktywów podatnika ani nie zmniejsza jego
      zobowiązań w sposób rzeczywisty. W przypadku pracy skazanych, jeśli ich praca ma
      charakter np. społeczny, rehabilitacyjny lub nie przekłada się na konkretną
      oszczędność kosztów dla Spółki, sąd może uznać, że nie powstaje przychód.
      Orzeczenie to akcentuje konieczność wykazania realnej korzyści ekonomicznej.
    - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2015 r., sygn. II FSK 374/13 -
      NSA podkreślił, że przychód z nieodpłatnego świadczenia powstaje tylko w sytuacji,
      gdy podatnik uzyskuje realną korzyść majątkową, którą można obiektywnie wycenić.
      Jeśli praca skazanych nie prowadzi do wymiernego wzbogacenia (np. nie zastępuje
      pracy odpłatnej lub jej efekty są niematerialne), nie można uznać jej za przychód

      podatkowy. Orzeczenie to może być argumentem w sytuacji, gdy praca skazanych nie
      ma bezpośredniego przełożenia na zysk Spółki.
    - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 kwietnia 2014 r., sygn. I
      SA/Kr 173/14 WSA orzekł, że nieodpłatne świadczenie nie generuje przychodu, jeśli
      podatnik nie miał realnej możliwości wyboru między świadczeniem odpłatnym a
      nieodpłatnym, a świadczenie nie przyniosło mu konkretnej oszczędności. W
      kontekście pracy skazanych, jeśli Spółka korzysta z ich pracy w ramach programu
      penitencjarnego, a nie w zastępstwie pracowników rynkowych, można argumentować,
      że brak jest podstaw do uznania tej pracy za przychód podatkowy, zwłaszcza jeśli nie
      generuje ona oszczędności kosztów.
    - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2017 r., sygn. 11 FSK 3538/14 -
      NSA wskazał, że nieodpłatne świadczenie nie stanowi przychodu podatkowego, jeśli
      nie wiąże się z uzyskaniem przez podatnika korzyści majątkowej w postaci zwiększenia
      aktywów lub zmniejszenia wydatków. W przypadku pracy skazanych, jeśli ich praca nie
      zastępuje pracy odpłatnej lub nie generuje dla Spółki konkretnych korzyści
      ekonomicznych (np. jest częścią programu resocjalizacyjnego bez wpływu na zysk), nie
      powstaje przychód podatkowy.
    Powyższe orzeczenia potwierdzają, że nieodpłatna praca osób pozbawionych wolności nie
    będzie uznana za przychód z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy CIT, jeśli:
    - Brak jest realnego wzbogacenia: Praca skazanych nie prowadzi do zwiększenia aktywów
      Spółki lub zmniejszenia jej zobowiązań (np. nie zastępuje pracy, za którą Spółka
      musiałaby zapłacić).
    - Brak jest możliwości wyceny: Wartość pracy skazanych nie może być obiektywnie
      określona na podstawie rynkowych stawek wynagrodzenia (np. ze względu na
      specyficzny charakter pracy lub brak rynkowego odpowiednika).
    - Brak jest wyboru odpłatności: Spółka nie miała możliwości wyboru między
      zatrudnieniem pracowników za wynagrodzeniem a korzystaniem z pracy skazanych w
      ramach programu penitencjarnego.
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    - Praca skazanych ma charakter społeczny, rehabilitacyjny lub resocjalizacyjny, a nie
      komercyjny.
    - Nie przynosi Spółce wymiernych korzyści ekonomicznych (np. nie zastępuje pracy
      odpłatnych pracowników).
    - Nie można obiektywnie wycenić wartości tej pracy na podstawie rynkowych stawek.
    Dlatego też, korzystanie z nieodpłatnej pracy skazanych w ramach programu
    resocjalizacyjnego nie powoduje powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 123a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
    Kodeks karny wykonawczy (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 911),
      Za prace porządkowe oraz pomocnicze wykonywane na rzecz jednostek
      organizacyjnych Służby Więziennej, a także za prace na cele społeczne na rzecz:
      1) samorządu terytorialnego,

      2) podmiotów, dla których organ gminy, powiatu lub województwa jest organem
      założycielskim,
      3) państwowych lub samorządowych jednostek organizacyjnych,
      4) spółek prawa handlowego z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub gminy,
      powiatu lub województwa
      - w wymiarze nieprzekraczającym 90 godzin miesięcznie, skazanemu nie przysługuje
      wynagrodzenie.
    Stosownie do art. 123a § 2 Kodeksu karnego wykonawczego,
      Skazanemu, za jego pisemną zgodą lub na jego wniosek, dyrektor zakładu karnego
      może zezwolić na nieodpłatne zatrudnienie przy pracach, o których mowa w § 1, w
      wymiarze przekraczającym 90 godzin miesięcznie lub przy pracach na cele społeczne
      na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 56 § 3, oraz innych organizacji pożytku
      publicznego.
    Zgodnie z art. 56 § 1 i 2 Kodeksu karnego wykonawczego,
      W celu wykonania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne sąd przesyła
      odpis orzeczenia właściwemu sądowemu kuratorowi zawodowemu.
      Właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta, zwani dalej „właściwym organem
      gminy”, wyznacza miejsca, w których może być wykonywana nieodpłatna,
      kontrolowana praca na cele społeczne; podmioty, dla których organ gminy, powiatu
      lub województwa jest organem założycielskim, a także państwowe lub samorządowe
      jednostki organizacyjne oraz spółki prawa handlowego z wyłącznym udziałem Skarbu
      Państwa lub gminy, powiatu bądź województwa, mają obowiązek umożliwienia
      skazanym wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne.
    Przechodząc na grunt ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, ze zm., dalej: „updop”) wskazać należy, że nie
    zawiera ona definicji przychodu, natomiast w art. 12 wymieniono przykładowe
    przysporzenia, których wystąpienie wiąże się z powstaniem przychodu. Przykładowe
    przysporzenia wymienione w art. 12 updop, nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym
    świadczy użyte w treści tego przepisu sformułowanie „w szczególności”.
    I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 updop,
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności, wartość
      otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym
      wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
      wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem
      świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu
      ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności
      publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
      związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków
      w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Stanowiąc o wartości nieodpłatnych świadczeń, jako o przychodzie kształtującym
    podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, ustawodawca nie sprecyzował bliżej
    tego, co należy rozumieć przez nieodpłatne świadczenia, ograniczając się jedynie do
    wskazania sposobu i kryteriów ustalania ich wartości.
    Zgodnie z art. 12 ust. 6 updop,
      Wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych świadczeń, ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;

      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu - w wysokości
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    W świetle powyższych przepisów, aby można było określone świadczenie zaliczyć do
    kategorii świadczeń nieodpłatnych, stanowiących źródło przychodu podlegającego
    opodatkowaniu, musi dojść do nawiązania stosunku prawnego, w wyniku którego jeden
    podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje
    nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.
    Jak wcześniej wskazano, ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem
    „świadczenie nieodpłatne”, a więc w celu zdefiniowania tego pojęcia pomocne jest
    odwołanie do wykładni gramatycznej, a także poglądów orzecznictwa i doktryny. Zgodnie z
    pojęciem słownikowym odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny natomiast
    to „taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka
    Polskiego PWN, Warszawa 2002). W orzecznictwie natomiast ugruntował się pogląd, że
    przez nieodpłatne świadczenie rozumieć należy takie zdarzenia prawne i gospodarcze,
    dotyczące działalności gospodarczej, których skutkiem jest świadczenie nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku osoby
    prawnej, mające konkretny wymiar finansowy.
    Tym samym, podstawową cechą świadczenia nieodpłatnego jest brak zobowiązania
    otrzymującego takie świadczenie do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego.
    Innymi słowy świadczenie uzyskiwane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający
    świadczenie uzyskuje albo ma uzyskać od podatnika w przyszłości wzajemnie jakieś inne
    przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego. Przychód ze świadczeń
    nieodpłatnych powstanie natomiast zawsze wtedy, gdy podatnik otrzyma rzeczy lub
    prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw, bez
    obowiązku świadczenia wzajemnego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy nieodpłatna praca osób pozbawionych
    wolności na rzecz Wnioskodawcy jest nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
    które należy wycenić według wynagrodzenia należnego za taką pracę i zaliczyć do
    przychodów podatkowych Spółki.
    Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt analizowanej sprawy, stwierdzić
    należy, że w sytuacji o której mowa we wniosku, nieodpłatna praca osób pozbawionych
    wolności na rzecz Państwa Spółki, nie stanowi nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu
    przepisów updop.
    Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa orzeczeń sądów administracyjnych należy
    wskazać, że są to rozstrzygnięcia wydane w konkretnych sprawach, osadzone w
    określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszą, w związku z tym, nie mają
    waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.