Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-28/13/KO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-04-15
Teza: w zakresie braku opodatkowania wydania (przekazania) pieniędzy elektronicznych
Słowa kluczowe: dystrybucja (rozprowadzanie); pieniądze
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 stycznia 2013r. (data wpływu 15 stycznia 2013r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 marca 2013r. (data wpływu 2 kwietnia 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania wydania (przekazania) pieniędzy elektronicznych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 stycznia 2013r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług m.in. w zakresie braku opodatkowania wydania (przekazania) pieniędzy elektronicznych.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 marca 2013r. (data wpływu 2 kwietnia 2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 18 marca 2013r. znak: IBPP2/443-28/13/KO.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest polską spółką prawa handlowego i zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Spółka zajmuje się głównie sprzedażą doładowań do telefonów komórkowych, zarówno w formie kodów elektronicznych będący wydrukiem z terminala, jak również w formie kart standardowych (tzw. zdrapek).

Wnioskodawca zamierza poszerzyć dotychczasową działalność o świadczenie na podstawie Umowy w sprawie dystrybucji Zbiorów Danych usługi w postaci dystrybucji kodów PIN stanowiących pieniądz elektroniczny. Wnioskodawca ma zamiar zawrzeć umowę z zagranicznym dostawcą zbiorów danych w postaci ww. kodów, zwanym dalej E., na dystrybucję tychże kodów na terenie Polski. E. (dostawca kodów) prowadzi systemy kart przedpłaconych (prepaid card), tj. pieniądza elektronicznego, polegających na dystrybucji Zbiorów Danych, pod nazwą „paysafecard”, które klienci mogą nabywać i wykorzystywać w celu dokonywania elektronicznych zakupów przez internet. Oferta ta ma na celu ułatwienie transakcji za pośrednictwem internetu, w szczególności osobom nieposiadającym internetowego konta bankowego lub karty kredytowej.

Spółka będąca E. jest spółką prawa brytyjskiego oraz czynnym podatnikiem podatku od wartości dodanej zarejestrowanym na terytorium Wielkiej Brytanii. E. nie posiada na terytorium kraju (Rzeczpospolitej Polskiej) swojej siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

E.generuje Zbiory Danych na podstawie licencji na emisję pieniądza elektronicznego (E-Money license) udzielonej mu przez Urząd Rynków Finansowych w Wielkiej Brytanii (Financial Services Authority) i przeniesionej na Polskę. Drukowane Zbiory Danych są przekazywane klientom końcowym w formie wydruku (kuponu) z urządzeń elektronicznych zwanych terminalami. Zbiory Danych są oferowane w kilku stałych nominałach (np. 20, 50, 100 i 300 PLN) i mogą być przenoszone bez ograniczeń na kolejnych nabywców. Nominał jest wydrukowany na każdym kuponie. Wydrukowany na kuponie kod PIN umożliwia klientowi dokonywanie płatności za wyroby i usługi oferowane przez internet poprzez wpisanie tego kodu w odpowiednim miejscu na stronie internetowej. Wnioskodawca na podstawie zawartej Umowy w sprawie dystrybucji Zbiorów Danych będzie nabywał pieniądze elektroniczne od angielskiego E.a i dostarczał (odsprzedawał) swoim kontrahentom - dalszym dystrybutorom, którzy będą sprzedawać pieniądze elektroniczne do końcowych odbiorców.

E.,zgodnie z zawartą umową, ma za zadanie dostarczać pieniądz elektroniczny Wnioskodawcy w formie zbiorów danych (kodów) mających postać elektroniczną zapisaną na danym nośniku np. na serwerze. Udostępnione kody będą miały formę ciągu znaków (np. cyfr), które pozwolą zapłacić za transakcję, dzięki czemu będzie to pieniądz elektroniczny mający siłę nabywczą. Wnioskodawca będzie otrzymywał (nabywał) pieniądze elektroniczne po ich cenie nominalnej i dostarczał (odsprzedawał) je dalej dokładnie za tą samą cenę dalszemu nabywcy. Za usługę dystrybucji kodów (pieniądza elektronicznego) na terytorium Polski, E. wypłaci Wnioskodawcy prowizję. Prowizja będzie płatna na postawie faktury wystawionej przez Wnioskodawcę na rzecz E.a. Wielkość należnej prowizji będzie ustalona w umowie i będzie zależna od dokonanego obrotu (wielkości dystrybucji) pieniądza elektronicznego.

Usługobiorcą świadczonych przez Wnioskodawcę usług dystrybucji pieniądza elektronicznego będzie podatnik w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Usługa wykonywana przez Wnioskodawcę będzie świadczona dla E.a mającego siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii (Londyn).

Brytyjski E., który będzie dostarczał (sprzedawał) pieniądze elektroniczne Wnioskodawcy według ich wartości nominalnej, nie będzie wystawiał na rzecz Wnioskodawcy żadnej faktury, lecz będzie przedstawiał zestawienia faktycznie przekazanych pieniędzy elektronicznych. Pieniądze elektroniczne otrzymane w postaci kodów PIN, Wnioskodawca będzie dystrybuował dalej po tej samej wartości nominalnej, po której otrzymał je od E.a. Wnioskodawca będzie bowiem zawierał dalsze umowy ze swoimi kontrahentami, którzy będą wydawać kody PIN (pieniądze elektroniczne) indywidualnym klientom w formie wydruków ze znajdujących się w placówkach kontrahentów terminali elektronicznych. Kontrahentom Wnioskodawcy może być należna prowizja za dalszą odsprzedaż pieniądza elektronicznego, o ile taka prowizja zostanie uzgodniona w umowie pomiędzy Wnioskodawcą a jego kontrahentem. Prowizja jako wynagrodzenie za usługę dystrybucji będzie płatna na podstawie faktury wystawionej dla Wnioskodawcy przez kontrahenta, który dokona dalszej dystrybucji kodów (pieniądza elektronicznego) finalnym odbiorcom.

Pismem z dnia 27 marca 2013r. Wnioskodawca uzupełnił zdarzenie przyszłe następująco:

Wnioskodawca informuje, że zakres czynności, sposób działania i aspekt współpracy z partnerem zagranicznym został przedstawiony w odniesieniu do Wnioskodawcy w treści wniosku w sposób wydaje się szeroki. Zdaniem Wnioskodawcy, zwolnienie wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej ustawy VAT) nie ma zastosowania do sytuacji Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie świadczy na terytorium kraju usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Do czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę nie będzie miał zastosowania także art. 43 ust. 13 ustawy VAT - Wnioskodawca nie świadczy na terytorium kraju czynności, które tworzą odrębną całość, która wypełnia specyficzne i istotne funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli.

Czynności Wnioskodawcy, co zostało wskazane we wniosku o interpretację, polegają na świadczeniu usług dystrybucji pieniądza elektronicznego na rzecz emitenta mającego siedzibę w Wielkiej Brytanii. Z tego tytułu Wnioskodawca otrzyma od emitenta wynagrodzenie prowizyjne. Usługa dystrybucji świadczona przez Wnioskodawcę będzie zatem opodatkowana zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy VAT w Wielkiej Brytanii (pytanie nr 3 wraz ze stanowiskiem Wnioskodawcy). Ponadto, Wnioskodawca będzie wydawał pieniądz elektroniczny dystrybutorom krajowym, którzy z kolei będą świadczyli na rzecz Wnioskodawcy usługę dystrybucji tego pieniądza do odbiorców końcowych. Według Wnioskodawcy, co zostało wskazane we wniosku, wydanie pieniądza elektronicznego dystrybutorom krajowym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (pytanie nr 1 wraz ze stanowiskiem Wnioskodawcy).

Zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT zostało wskazane w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy jedynie w odniesieniu do pytania nr 4: czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez jego kontrahentów z tytułu prowizji za świadczenie usług dystrybucji pieniędzy elektronicznych?

Odnosząc się do treści wezwania, ponawiając w określonym zakresie opis zawarty we wniosku, w zakresie zagadnienia powstałego na tle pytania nr 4, wskazuję, iż Wnioskodawca jako dystrybutor pieniędzy elektronicznych na terytorium Polski, świadczący usługi na rzecz podmiotu z Wielkiej Brytanii - emitenta pieniądza elektronicznego, będzie dostarczał pieniądze elektroniczne do dalszych dystrybutorów (kontrahentów krajowych), będących agentami (pośrednikami), którzy będą je dostarczać odbiorcom końcowym. Wnioskodawca i kontrahent działać będą jako pośrednicy emitenta pieniądza elektronicznego, których celem jest przekazanie pieniądza elektronicznego posiadaczom finalnym. Wnioskodawcy i kontrahentom będzie przysługiwała, z tytułu świadczenia usług dystrybucji, prowizja zależna od ilości przekazanych posiadaczom pieniędzy elektronicznych. Kontrahent będzie obciążał Wnioskodawcę kwotą prowizji poprzez wystawienie faktury VAT, o ile będzie zarejestrowanym podatnikiem VAT. Wnioskodawca chce uzyskać odpowiedź na pytanie, czy w stosunku do otrzymanych od kontrahentów faktur będzie mu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT wolne od podatku są usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Powyższy przepis odnosi się do zwolnienia pewnej grupy usług finansowych oraz pośrednictwa w ich świadczeniu.

Zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Analizując przedstawione powyżej regulacje zauważyć należy, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt 40, ustawy VAT, pojęcie „usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług” odpowiada określeniom wskazanym w art. 135 (1) (d) Dyrektywy 2006/112/WE – „transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności”.

Ustawa VAT nie określa bliżej, co należy rozumieć pod pojęciami wymienionymi w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Można uznać, że zawarte w tym przepisie sformułowanie transakcje płatnicze będzie odpowiadało pojęciu płatności wskazanemu w Dyrektywie VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, usługa dystrybucji pieniądza elektronicznego ostatecznemu nabywcy, świadczona przez kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy, jest usługą pośrednictwa w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, które na mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy są zwolnione od podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 września 2002r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. Nr 169, poz. 1385 ze zm.), przez elektroniczny instrument płatniczy - należy rozumieć każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności kartę płatniczą lub instrument pieniądza elektronicznego. Natomiast, instrumentem pieniądza elektronicznego - zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, jest urządzenie elektroniczne, na którym jest przechowywany pieniądz elektroniczny, w szczególności karta elektroniczna zasilana do określonej wartości. Przedmiotowa ustawa określa zasady wydawania i używania elektronicznych instrumentów płatniczych w zakresie nieuregulowanym w ustawie o usługach płatniczych.

Z uwagi na fakt, że kontrahenci Wnioskodawcy będą świadczyli na podstawie umów handlowych zawartych z Wnioskodawcą czynności pośrednictwa w dystrybucji środków pieniężnych w postaci pieniądza elektronicznego, polegające na wydawaniu odbiorcom końcowym pieniędzy elektronicznych i przyjmowaniu środków pieniężnych równych co najmniej wartości nominalnej pieniądza elektronicznego, należy uznać, że będą świadczyli usługę pośrednictwa do usługi transakcji płatniczych, polegającej na dostępie do środków pieniężnych na odległość, umożliwiającej posiadaczowi (odbiorcy końcowemu) dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych oraz elektronicznej identyfikacji posiadacza niezbędnej do dokonania tej operacji.

Podsumowując, w rozumieniu powołanych powyżej przepisów ustawy VAT czynności kontrahenta są czynnościami pośrednictwa w wydawaniu pieniądza elektronicznego, a więc tym samym są czynnościami pośrednictwa w transakcjach płatniczych, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Efektem tego będzie opodatkowanie przez kontrahentów kwoty należnej im od Wnioskodawcy prowizji według stawki zwolnionej.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie (oznaczone nr 1):

Czy wydanie (przekazanie) pieniędzy elektronicznych podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług na terytorium Polski?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej ustawy VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Towarami, w rozumieniu art. 2 pkt 6 powołanej ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 45 kodeksu cywilnego rzeczami są tylko przedmioty materialne. Pieniądze nie są rzeczą w rozumieniu kodeksu cywilnego, a więc także nie są towarem w rozumieniu ustawy VAT. Ich wartość w obrocie wynika z posiadania przez pieniądz funkcji płatniczych. Dopóki więc pieniądz jest nabywany jako środek płatniczy, nie będzie on towarem w rozumieniu ustawy VAT. To samo dotyczy wszelkich surogatów pieniądza, które są nabywane dla ich funkcji płatniczych, np. bonów, czy jak w analizowanym zdarzeniu przyszłym - pieniędzy elektronicznych. Pieniądze elektroniczne zastępują środki pieniężne, za które zwyczajowo nabywa się towary czy usługi.

Zgodnie z ustawą Prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997r., a w szczególności z art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, który odsyła do ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych z dnia 12 września 2002r., kod PIN przechowywany w systemie elektronicznym o określonej wartości nominalnej wyrażonej w jednostkach pieniężnych PLN stanowi formę, w której emitowany jest pieniądz elektroniczny, mający za zadanie regulowanie płatności za towary czy usługi. W ten sposób zastępuje on pieniądz gotówkowy, który nie jest towarem w rozumieniu ustawy VAT. W skutek tego, surogat pieniądza gotówkowego jakim jest właśnie pieniądz elektroniczny, nie może zostać uznany za towar. Dlatego też wydanie pieniądza elektronicznego poprzez pobranie Zbiorów Danych (kodów PIN) w systemie informatycznym pomiędzy E.em a Wnioskodawcą oraz dalej między Wnioskodawcą a jego kontrahentami nie może zostać uznane za dostawę towarów. W opisywanym przypadku mamy do czynienia z wymianą środków płatniczych - pieniędzy w postaci gotówkowej, tradycyjnych za pieniądz elektroniczny, która nie podlega podatkowi VAT.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy w rozumieniu art. 7. Przekazanie pieniądza elektronicznego nie będzie także usługą w rozumieniu powołanego art. 8 ust. 1 ustawy VAT, gdyż nie dochodzi tu do świadczenia ani ze strony E.a, ani ze strony Wnioskodawcy i jego kontrahentów. Żadna ze stron nie jest zobowiązana do wykonania jakichkolwiek czynności w związku z nabyciem pieniądza elektronicznego (np. spełnienia dodatkowych warunków). W tym przypadku mamy do czynienia jedynie z wymianą środków pieniężnych na pieniądz elektroniczny według wartości nominalnej pieniędzy elektronicznych. Skoro czynność ta nie jest ani dostawą towarów ani świadczeniem usług w rozumieniu ustawy VAT, pozostaje ona poza jej zakresem. Oznacza to, że przekazanie pieniędzy elektronicznych przez E.a, jak również przez Wnioskodawcę swoim kontrahentom, nie będzie opodatkowane podatkiem VAT.

Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 7 września 2010r. nr ITPPl/443-522a/10/MN.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, w kwestiach objętych pytaniem nr 1, uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 ustawy.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Przez sprzedaż, stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a (art. 2 pkt 1 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 12 września 2002r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1232) instytucją pieniądza elektronicznego jest inna niż bank osoba prawna, utworzona i działająca na podstawie zezwolenia właściwych władz lub przepisów prawa, której przedmiotem działania jest prowadzenie we własnym imieniu i na własny rachunek działalności polegającej na wydawaniu do dyspozycji i wykupie pieniądza elektronicznego oraz rozliczanie transakcji dokonywanych przy użyciu instrumentów pieniądza elektronicznego.

W art. 4 pkt 5 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 1376 ze zm.) odsyła do definicji pieniądza elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych.

Pieniądz elektroniczny, w myśl art. 2 pkt 10 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, jest wartością pieniężną stanowiącą elektroniczny odpowiednik znaków pieniężnych, która spełnia łącznie następujące przesłanki:

1.  jest przechowywana elektronicznie, w tym magnetycznie,
2.  jest wydawana do dyspozycji na podstawie umowy w zamian za środki pieniężne o nominalnej wartości nie mniejszej niż ta wartość,
3.  jest przyjmowana jako środek płatniczy przez przedsiębiorców innych niż wydający ją do dyspozycji,
4.  jest wyrażona w jednostkach pieniężnych.

Elektronicznym instrumentem płatniczym jest natomiast każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności kartę płatniczą lub instrument pieniądza elektronicznego ( art. 2 pkt 4 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych).

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca zamierza poszerzyć dotychczasową działalność o świadczenie na podstawie Umowy w sprawie dystrybucji Zbiorów Danych usługi w postaci dystrybucji kodów PIN stanowiących pieniądz elektroniczny. Wnioskodawca ma zamiar zawrzeć umowę z zagranicznym E.em - dostawcą zbiorów danych w postaci ww. kodów na dystrybucję tychże kodów na terenie Polski. E. (dostawca kodów) prowadzi systemy kart przedpłaconych (prepaid card), tj. pieniądza elektronicznego, polegających na dystrybucji Zbiorów Danych, pod nazwą „paysafecard”, które klienci mogą nabywać i wykorzystywać w celu dokonywania elektronicznych zakupów przez internet. Oferta ta ma na celu ułatwienie transakcji za pośrednictwem internetu, w szczególności osobom nieposiadającym internetowego konta bankowego lub karty kredytowej.

Drukowane Zbiory Danych są przekazywane klientom końcowym w formie wydruku (kuponu) z urządzeń elektronicznych zwanych terminalami. Zbiory Danych są oferowane w kilku stałych nominałach (np. 20, 50, 100 i 300 PLN) i mogą być przenoszone bez ograniczeń na kolejnych nabywców. Nominał jest wydrukowany na każdym kuponie. Wydrukowany na kuponie kod PIN umożliwia klientowi dokonywanie płatności za wyroby i usługi oferowane przez internet poprzez wpisanie tego kodu w odpowiednim miejscu na stronie internetowej. Wnioskodawca na podstawie zawartej Umowy w sprawie dystrybucji Zbiorów Danych będzie nabywał pieniądze elektroniczne od angielskiego E.a i dostarczał (odsprzedawał) swoim kontrahentom - dalszym dystrybutorom, którzy będą sprzedawać pieniądze elektroniczne do końcowych odbiorców.

E.,zgodnie z zawartą umową, ma za zadanie dostarczać pieniądz elektroniczny Wnioskodawcy w formie zbiorów danych (kodów) mających postać elektroniczną zapisaną na danym nośniku np. na serwerze. Udostępnione kody będą miały formę ciągu znaków (np. cyfr), które pozwolą zapłacić za transakcję, dzięki czemu będzie to pieniądz elektroniczny mający siłę nabywczą. Wnioskodawca będzie otrzymywał (nabywał) pieniądze elektroniczne po ich cenie nominalnej i dostarczał (odsprzedawał) je dalej dokładnie za tą samą cenę dalszemu nabywcy.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis zdarzenia stwierdzić należy, iż pieniądz elektroniczny jest wartością pieniężną stanowiącą elektroniczny odpowiednik znaków pieniężnych. Zatem samo wydanie (przekazanie) kontrahentom Wnioskodawcy kodów PIN stanowiących pieniądz elektroniczny, który umożliwia dokonywanie płatności za wyroby i usługi nabywane przez internet, nie mieści się w definicji towaru w rozumieniu ww. przepisu art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Kody PIN zastępują bowiem środki pieniężne, za które zwyczajowo nabywa się towary i usługi. Zatem czynność wydania kontrahentom ww. kodów PIN, które drukowane są na kuponach o stałych nominałach (np. 20, 50, 100 i 300 PLN) nie można utożsamiać z dostawą towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wydania przedmiotowych kodów PIN po ich cenie nominalnej nie można również uznać za świadczenie usług za odpłatnością. Z wniosku nie wynika aby Wnioskodawca stawiał jakiekolwiek ograniczenia lub warunki, jakie kontrahent musiałby spełnić, aby nabyć opisany kod PIN. W konsekwencji w przedmiotowej sytuacji nie mamy również do czynienia ze świadczeniem usług na rzecz kontrahentów Wnioskodawcy.

A zatem, czynność przekazania kodów PIN stanowiących pieniądz elektroniczny przeznaczonych do dokonywania płatności w internecie na rzecz partnerów dystrybucyjnych nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Nadmienić należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji była wyłącznie kwestia wydania (przekazania) kodów PIN stanowiących pieniądz elektroniczny przeznaczony do dokonywania płatności w Internecie na rzecz partnerów dystrybucyjnych.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Każda zmiana elementu zdarzenia przyszłego powoduje, że interpretacja traci swoją ważność.

Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy w zakresie postawionych we wniosku pytań nr 2, 3 i 4 (w tym w zakresie opodatkowania wynagrodzenia za usługi dystrybucji pieniędzy elektronicznych) została zawarta w odrębnych rozstrzygnięciach.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.