Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.521.2025.2.JZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży działek niezabudowanych.
Słowa kluczowe: działki
grunty-grunt niezabudowany
grunty-podział gruntu
grunty-sprzedaż gruntów
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    skutków podatkowych sprzedaży działek. Uzupełniła go Pani pismem z 3 października
    2025 r. (wpływ 10 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A.A., (dalej: „Wnioskodawczyni”) jest z wykształcenia informatykiem, aktualnie opiekująca
    się dzieckiem (urlop macierzyński skończył się w maju 2025 roku) i będąca w trakcie
    poszukania pracy, nie prowadząca nigdy pozarolniczej działalności gospodarczej w
    zakresie obrotu nieruchomościami, będąca w przeszłości podatnikiem VAT czynnym
    (działalność gospodarczą w zakresie usług IT prowadzona dwa lata temu została
    zamknięta).
    Wnioskodawczyni dokonała zbycia w okresie od 25 listopada 2024 roku do 22 lipca 2025
    roku działek niezabudowanych o numerach: 8 (udział w drodze), 9 ( MPZP: teren pod
    zabudowę zagrodową), 11 (MPZP: teren zabudowy zagrodowej), 13 (udział, MPZP: funkcja
    drogi dojazdowej), 5 (MPZP: teren zabudowy zagrodowej), 3 (udział, MPZP: funkcja drogi
    dojazdowej) oraz planuje kolejne zbycia dotyczące pozostałych działek otrzymanych w
    drodze darowizny.
    Wszystkie działki, o których mowa we wniosku zbyte, oraz których zbycie jest planowane
    zostały nabyte w drodze darowizny od ojca Wnioskodawczyni, w celu ich zbycia i
    pozyskania środków na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawczyni nabyła
    nieruchomość mieszkalną (mieszkanie o powierzchni ok. 47 m2), które wykorzystuje do
    celów mieszkaniowych, nie jest to docelowe mieszkanie, po zbyciu i zebraniu środków
    docelowo zamierza zamieszkać w innym domu/mieszkaniu. Przed opisywanym w tym
    wniosku zbyciem Wnioskodawczyni nie nabywała żadnych innych (niż opisywane we
    wniosku pochodzące z darowizny ojca) nieruchomości.
    10 maja 2024 roku ojciec Wnioskodawczyni B.B., prowadzący gospodarstwo rolne,
    przekazał jej w drodze darowizny prawo własności działek gruntu ornego powstałych z
    podziału działki nr 14, położonych w (...), o łącznej powierzchni 1,7326 ha (działki 1, 2, 3, 4,
    5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13). B.B. posiadał i wykorzystywał rolniczo grunty przed darowizną
    dokonaną na rzecz Wnioskodawczyni od 1982 (część odziedziczona po matce) i od 1987
    (na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodziły
    nieruchomości o powierzchni 5,15 ha). B.B. aktualnie prowadzi gospodarstwo, działkę 14
    podzielił na 10 działek i je darował Wnioskodawczyni dla realizacji przez nią własnych
    celów mieszkaniowych przez nią. Ani ojciec Wnioskodawczyni ani Wnioskodawczyni nie
    doprowadzali do tych działek mediów. Wnioskodawczyni nie dokonywała żadnych
    nakładów, które zmierzałyby do wzrostu wartości działki oraz jej uatrakcyjnienia.
    Wnioskodawczyni nie posiada potencjalnych nabywców, nie podpisywała umów
    przedwstępnych, sprzedała część tych działek jeszcze przed datą niniejszego wniosku,
    zamierza dokonywać zbycia kolejnych działek.
    Wnioskodawczyni nie podejmowała, ani nie podejmuje, ani nie zamierza podejmować
    działań reklamowych czy marketingowych celu przyspieszenia zbycia, o ofercie sprzedaży
    informuje nabywców poprzez biuro pośrednictwa nieruchomości, które wystawiło
    ogłoszenie na platformy ogłoszeniowe typu (...)
    Wnioskodawczyni pozyskanych środków ze zbycia działek nie wykorzystała do nabycia
    innych nieruchomości w celu ich zbycia, w całości środki te wraz z uzyskanymi ze
    sprzedaży kolejnych działek opisanych w tym wniosku zamierza docelowo przeznaczyć na
    realizację własnych celów mieszkaniowych (aktualnie dokonała nabycia w dniu 16 czerwca
    2025 roku mieszkania o pow. 47,3 m2 do zamieszkania z rodziną).

    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    W okresie posiadania działek tj. od momentu darowizny dokonanej przez ojca
    Wnioskodawczyni do momentu ich sprzedaży/planowanej sprzedaży Wnioskodawczyni
    nie wykorzystywała ich gospodarczo, w tym do działalności rolniczej. Aktualnie, te co nie
    zostały zbyte, także nie są wykorzystywane. Wnioskodawczyni nie planuje takiego
    wykorzystania aż do momentu ich zbycia. Zostały przekazane przez ojca Wnioskodawczyni
    w celu realizacji potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni i jej dziecka, środki pozyskane
    z ich zbycia będą wykorzystane zgodnie z celem tego przekazania.
    Działki nie były wykorzystywane w działalności rolniczej Wnioskodawczyni.
    Działki nie były, nie są i nie będą udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy
    najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    W związku ze sprzedażą działek Wnioskodawczyni nie udzielała, nie udziela i nie planuje
    udzielać pełnomocnictwa do działania w jej imieniu w sprawach dotyczących działek.
    Wnioskodawczyni nie występowała o zmianę przeznaczenia/objęcia działek miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, a także nie występowała o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Z tytułu zbycia działek od listopada 2024 do lipca 2025 roku Wnioskodawczyni nie była
    zobowiązana zarejestrować się jako podatnik VAT, gdyż nie działała w charakterze
    podatnika (działania mieściły się w zarządzie majątkiem prywatnym).

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym (i planowanych czynnościach) Wnioskodawczyni będzie
    występować w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT
    prowadzącym działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i w
    konsekwencji czy transakcje te były/będą czynnościami podlegającymi opodatkowaniu
    podatkiem VAT, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni sprzedaż działek 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Sprzedaż wskazanych działek nie stanowiła i nie
    będzie stanowić działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Transakcje są
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Uzasadnienie:
    Punktem wyjścia w niniejszej sprawie jest treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, zgodnie z
    którym podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności. Kwestia, że osoba fizyczna pozostaje z
    jednej aktywności podatnikiem VAT czynnym nie oznacza prawa do automatycznego
    uznania jej jako podatnika do czynności, które mają na celu zarządzanie własnym
    majątkiem.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Powyższy przepis stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady Wspólnot
    Europejskich z 28 listopada 2008 r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1).
    Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając działki działał w charakterze podatnika, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o VAT, istotne są kryteria określone m.in.
    w wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10

    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    W orzeczeniu tym TSUE zajął stanowisko, że dostawę gruntu przeznaczonego pod
    zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa
    krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości
    przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy nr 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości
    takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta,
    handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie
    czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w tych normach obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w
    sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w
    sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu
    ww. przepisów , jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny
    zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał
    w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w
    zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład
    na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji
    dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Jeżeli natomiast sprzedaż gruntu następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym sprzedawcy, to nie może on być uznany za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia kwalifikacji sprzedaży działek na gruncie
    podatku VAT była już niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądów
    administracyjnych (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 lipca 2023 r.,
    I FSK 427/23, 24 marca 2023 r., I FSK 2068/22, 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18, 8 grudnia
    2022 r., I FSK 863/19, 5 listopada 2020 r., I FSK 681/18, 5 czerwca 2019 r., I FSK 983/17, te i
    przywoływane w dalszej części orzeczenia dostępne są w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.
    pl). W orzeczeniach tych wskazuje się, że przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy VAT należy nawiązać do kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku
    TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy
    uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich
    całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te
    elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe
    działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z: 9 października 2014 r., I FSK 1445/13; 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015
    r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15). Istotne znaczenie mają obiektywne, a
    nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od
    tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (por. wyrok
    NSA z 12 kwietnia 2018 r., I FSK 45/18, prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 11
    października 2022 r., I SA/Gd 816/22).
    Na podstawie orzecznictwa sądowo-administracyjnego wykształciły się kryteria, jakimi
    należy kierować się przy określaniu, czy w takich przypadkach mamy do czynienia z
    działalnością gospodarczą, czy z zarządem majątkiem prywatnym. Uwzględnić zatem w
    tym przedmiocie należy, że:

    1) Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie nie jest natomiast
    możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego
    zastosowanie w każdym przypadku.
    2) Wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub
    przeznaczonej pod zabudowę) jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących
    na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego
    tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie,
    że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba
    angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba
    wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu.
    3) Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze
    podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga
    ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną),
    czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich
    kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.
    4) Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie
    został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach
    prywatnych.
    5) Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    6) Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    7) Fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg
    wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie
    obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego
    przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    8) Na profesjonalny rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania, jak
    uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w
    zakresie usług budowlanych, deweloperskich, czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze.
    Wskazać również należy, że kluczowe znaczenie, przy ocenie powyższych kryteriów w
    danej sprawie, ma sposób postępowania podatnika nie przy nabyciu, ale w okresie
    późniejszym, poprzedzającym sprzedaż, wyrażający się sposobem aktywności w zakresie
    wykonywanego obrotu przedmiotowymi nieruchomościami. Sam zamiar, z jakim podmiot
    nabył towar, np. nieruchomość, nie jest czynnikiem miarodajnym dla oceny, w jakim
    charakterze działa ten podmiot w momencie jego sprzedaży (por. wyrok NSA z dnia 29
    sierpnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1229/13).
    W tej sytuacji w świetle przedstawionego we Wniosku stanu faktycznego trudno uznać by
    Wnioskodawca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania jej za
    podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za

    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jej
    majątkiem prywatnym.
    Stwierdzić należy, iż Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży gruntów opisanych w
    niniejszym Wniosku nie działała w charakterze podmiotu prowadzącego działalność
    gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie można dokonywanym przez
    Wnioskodawczyni czynnościom zbycia nieruchomości przypisać cech profesjonalnego
    obrotu. Brak znamion, świadczących o tym, że aktywność Wnioskodawczyni wykraczać by
    miała poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Wnioskodawczyni nie dokonywała żadnych czynności w celu uatrakcyjnienia działek.
    Wnioskodawczyni nigdy nie zajmowała się sprzedażą gruntów czy też innych
    nieruchomości w zakresie prowadzonej działalności, nie nabywała do niej takich
    składników, co jest charakterystyczne dla podmiotów dokonujących obrotu
    nieruchomościami, podmioty te nie wykorzystują nabytych terenów przed ich sprzedażą,
    tak jak tu miało to miejsce w tym stanie faktycznym. Zbycie podarowanych gruntów wiąże
    się z realizacją celów mieszkaniowych. Nie jest zatem możliwym przypisanie czynnościom
    Wnioskodawczyni cech profesjonalnego obrotu nieruchomościami, bowiem brak jest po
    jej stronie ciągu aktywnych działań cechujących taki obrót oraz brak jest zaangażowania
    środków podobnych do tych, które angażują podmioty zawodowo zajmujące się
    sprzedażą nieruchomości. Zaangażowanie środków, o których mowa w orzecznictwie
    odnosi się nie tylko do działań przygotowawczych do sprzedaży ale także do nabywania
    towarów w celu ich dalszego zbycia, których w sprawie brak.
    Zbycie działek, które objęte jest Wnioskiem nie przekracza zakresu czynności zarządu
    majątkiem prywatnym (mieści się w jego ramach), stanowi bowiem wykonywanie prawa
    własności w odniesieniu do majątku prywatnego osoby fizycznej.
    W związku z powyższym, czynności te, nie stanowią określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT działalności gospodarczej, zatem nie można Stronie przypisać przymiotu podatnika
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT w stosunku do tych
    czynności.
    Z regulacji krajowych i wspólnotowych wyraźnie wynika, że warunkiem niezbędnym do
    uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako
    producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy
    wykonujący wolny zawód. Jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań
    producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy
    wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy Rady Wspólnot
    Europejskich z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości
    dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - 77/338/EEC (Dz. U. UE L z 13 czerwca
    1977 r.) z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług, i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał
    jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w
    sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku
    sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego.
    Przechodząc zaś do najnowszego orzecznictwa trzeba wskazać że z wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 czerwca 2024 r. I SA/Ke 149
    /24 wynika, że zbycie kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu
    rolnego, jako działalność handlowa nie podlega opodatkowaniu VAT. Jak wskazał Sąd:
    „zbycie nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie
    stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak
    przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia
    przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem

    prywatnym - niemającymi cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Dokonując
    kwalifikacji działalności związanej z obrotem nieruchomościami w celu oceny możliwości
    zaliczenia jej do działalności gospodarczej, należy uwzględnić, że przed sprzedażą
    nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. wystąpić o
    zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do
    wydzielenia działki pod drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie
    zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość
    wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do zakwalifikowania, że są one
    typowe dla działań „handlowca”, a więc podatnika podatku VAT.
    (...) Kwestią sporną w niniejszej sprawie było to, czy skarżący w okolicznościach opisanych
    we wniosku działa jako podatnik podatku VAT (art. 15 ust. 1 ustawy VAT) i tym samym, czy
    planowana transakcja sprzedaży wydzielonych działek należących do majątku prywatnego
    mieści się w kategorii działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT,
    czy też należy ją zakwalifikować jako czynność zarządu majątkiem osobistym. W świetle
    powyższych przepisów uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów działa
    jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność
    ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością
    czynności) i zorganizowany.
    Należy wykazać na poglądy, wedle których dokonując kwalifikacji działalności związanej z
    obrotem nieruchomościami w celu oceny możliwości zaliczenia jej do działalności
    gospodarczej, należy uwzględnić, że przed sprzedażą nieruchomości właściciel może
    podejmować działania przygotowawcze, np. wystąpić o zatwierdzenie podziału
    nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod
    drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji
    nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych
    działek, same przez się nie dają podstaw do zakwalifikowania, że są one typowe dla
    działań „handlowca”, a więc podatnika podatku VAT (wyrok NSA z: 24 marca 2023 r., I FSK
    2068/22; 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18; 8 grudnia 2022 r., I FSK 863/19; 28 sierpnia 2020
    r., I FSK 2036/17).
    Uzasadnieniem dla wyrażonego stanowiska pozostaje jeden z najnowszych wyroków NSA
    z dnia 10 lipca 2024 r. I FSK 20/22, w którym NSA przeanalizował sprzedaż nieruchomości
    przez osobę fizyczną w kontekście opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wyrok
    oddalający skargę kasacyjną organu zapadł w analogicznym dla rozpoznawanej sprawy
    stanie faktycznym, działka nabyta w darowiźnie, również w latach 90-tych, właściciele
    złożyli wniosek o zmianę MPZP i podzielili działkę na małe, a następnie sprzedali. W
    kontekście podziału działki znacznego areału, co ma miejsce i w sprawie będącej
    przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej NSA podniósł, że zasadnie Sąd pierwszej
    instancji ocenił, że o podjęciu profesjonalnych działań wobec gruntów nie można
    potraktować podziału nieruchomości. Dokonywanie podziału nieruchomości w celu
    uzyskania korzystniejszego finansowo efektu przy jej sprzedaży jest typowym działaniem
    właścicielskim. Podejmowanie zabiegów w celu korzystnej sprzedaży nieruchomości nie
    może być automatycznie traktowane, jako działalność w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy o VAT. W tym kontekście stwierdzenie, że wyodrębniając działki do sprzedaży
    uwzględniono do nich dostęp przez wydzielenie dróg wewnętrznych także nie jest
    okolicznością przesądzającą o sprzedaży działek w warunkach działalności gospodarczej.
    Skoro, bowiem składnik majątkowy stanowiący dwie działki, które uzyskał Skarżący
    stanowił bardzo dużą nieruchomość, skala podejmowanych wobec niej działań także
    musiała mieć proporcjonalnie większy zakres. Zaakceptowanie przeciwnego stanowiska
    skutkowałoby wnioskiem, że o ocenie aktywności właściciela nieruchomości w kontekście
    spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w przesądzającym zakresie
    decyduje wielkość nieruchomości. Nie sposób wymagać, by planując zbycie nieruchomości
    właściciel dużej nieruchomości (ok. 5 ha w sprawie) mógł się ograniczać jedynie do jej
    sprzedaży w całości tudzież niewielkiego podziału, by nie przypisać mu profesjonalnej,
    ciągłej i zorganizowanej aktywności cechującej działalność podatnika VAT. Wydzielenie

    dużych działek utrudniałoby a może nawet uniemożliwiałoby ich sprzedaż. Z ustalonych
    okoliczności nie wynikało by środki pozyskane ze sprzedaży Skarżący inwestował w
    kolejne nieruchomości, co nadawałoby jego działaniom charakter ciągły w zamiarze
    dokonywania profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie ulega wątpliwości, że
    Skarżący także nie nabywał gruntów do dalszej odsprzedaży. W ocenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego autorowi skargi kasacyjnej nie udało się podważyć stanowiska Sądu
    pierwszej instancji, nie wyartykułował on bowiem niczego, co wcześniej nie zostałoby
    przez niego już zaprezentowane i poddane zostało zasadnej krytyce w zaskarżonym
    wyroku. Zaskarżony wyrok trafnie wskazywał, nawiązując do kluczowych okoliczności
    prawnych i faktycznych, że w świetle przedstawionego we wniosku stanu rzeczy Skarżący
    nie poczynił tego rodzaju zaangażowanych profesjonalnie działań, które pozwalałyby
    przypisać mu prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami
    (w tym przypadku w odniesieniu do planowanej czynności zbycia działek powstałych z
    podziału nieruchomości rolnej, objętych decyzjami o warunkach zabudowy). W efekcie
    prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wydając interpretację indywidualną
    wyrażającą odmienną ocenę prawną, Organ dopuścił się, więc naruszenia art. 15 ust. 1 w
    związku z ust. 2 ustawy o VAT przez ich zastosowanie.”
    W piśmie z dnia 19 września 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0111-KDIB3-
    2.4012.295.2024.2.DK VAT odnosząc się do kwestii opodatkowania sprzedaży
    nieruchomości przez osobę fizyczną organ podniósł, „Zatem, kiedy osoba fizyczna
    dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest
    okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych
    czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala
    na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.(...)
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    "Majątek prywatny" to, zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
    przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, zatem, że podatnik musi w całym
    okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych(...). Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 14 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. W niniejszej
    sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że (...) czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą.(...)

    Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o
    podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży
    udziałów w ww. działkach będzie Pan działał w charakterze handlowca, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy. Z okoliczności sprawy nie wynika, bowiem taka Pana aktywność,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Nie podjął Pan ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie
    obrotu nieruchomościami takich jak: uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek, wytyczenie
    dróg wewnętrznych, wnioskowanie o wydanie dla nich decyzji o warunkach zabudowy lub
    zagospodarowania terenu, nie starał się Pan o doprowadzenie mediów, ani nie prowadził i
    nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przedmiotowe działki nie były przedmiotem
    dzierżawy na podstawie żadnej z umów cywilnoprawnych. Działki gruntu nie były i nie są
    przez Pana wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. W
    przedmiotowej sprawie, zatem, sprzedaż udziałów w Działce 1 oraz Działce 2 nie będzie
    stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż
    brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia ww.
    działek, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności). Planując sprzedaż skorzysta Pan z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza
    działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i
    usług nie mają zastosowania”.
    Nie jest to wykładnia odosobniona (vide: interpretacja z dnia 2 października 2024 r.
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL1-1.4012.478.2024.2.DS - VAT od
    sprzedaży nieruchomości przez osobę fizyczną, z której wynika: „W kontekście powyższych
    rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, zatem, że skala Pani
    zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży działek nr 3, nr 4 oraz udziału w działce nr 2
    nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani
    aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. nieruchomości, która byłaby porównywalna do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego - stałego i zorganizowanego - charakteru takiej działalności). Nie wystąpił,
    bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Panią
    opisanych nieruchomości wypełniła/wypełni przesłanki działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku nie podjęła
    Pani i nie zamierza podjąć aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Działania podjęte przez Panią należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011
    r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że dokonana
    sprzedaż działki nr 3 i udziału w działce nr 2 oraz planowana sprzedaż działki nr 4 i udziału
    w działce nr 2, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Panią za podatnika tego podatku.
    Wobec powyższego w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego, dokonując omawianej transakcji, korzystała/będzie Pani korzystała z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Oznacza to działanie w

    sferze prywatnej i nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy. Pozbawiło/pozbawi to Panią cech podatnika podatku VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie dokonanej sprzedaży działki nr 3 i udziału w
    działce nr 2 oraz planowanej sprzedaży działki nr 4 i udziału w działce nr 2, a opisaną
    dostawę cech czynności podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy.
    Zatem w zakresie sprzedaży niezabudowanych działek nr 3, nr 4 oraz udziałów w działce
    nr 2 nie działała/nie będzie Pani działać w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy, a sprzedaż tych działek nie jest/nie będzie formą prowadzenia
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług. W konsekwencji, transakcje sprzedaży działek nie powinny być opodatkowane
    podatkiem VAT.
    W zakresie dokonanej sprzedaży działki nr 3 oraz udziału w działce nr 2 i planowanej
    sprzedaży działki nr 4 oraz udziału w działce nr 2 w miejscowości (...), których jest Pani
    współwłaścicielem nie działa i nie będzie Pani działała, jako podatnik podatku VAT w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, sprzedaż tych działek nie jest i nie będzie formą
    prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a w
    konsekwencji sprzedaż tych działek nie powinna być opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług”.
    Z uwagi na brak charakterystycznych dla handlowca działań Wnioskodawczyni nie można
    przypisać przymiotu podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy VAT, zaś sprzedaż działek była
    (w przypadku dokonanych transakcji sprzedaży), a w przypadku planowanych – będzie -
    poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów zbycie nieruchomości (gruntów)
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów bądź świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).

    Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w
    rozumieniu art. 7 ww. ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest
    przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na mocy art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w

      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek, istotne jest, czy w celu
    dokonanej/planowanej sprzedaży działek, podjęła/będzie podejmować Pani aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.

    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest
    natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej
    działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to
    zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwana dalej: Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    W myśl art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z opisu sprawy wynika, że obecnie nie prowadzi Pani działalności gospodarczej i nie jest
    zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. 10 maja 2024 r. otrzymała Pani w drodze

    darowizny od swojego ojca prawdo własności działek gruntu ornego o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7,
    8, 9, 10, 11, 12, 13. Dokonała Pani zbycia działek o nr 8, 9, 11, 13, 5, 3 w okresie od
    listopada 2024 r. do lipca 2025 r., resztę działek planuje Pani również sprzedać.
    W okresie posiadania działek tj. od momentu darowizny do momentu ich sprzedaży
    /planowanej sprzedaży nie wykorzystywała/nie zamierza wykorzystywać ich Pani
    gospodarczo, w tym do działalności rolniczej. Nie doprowadziła Pani do nich mediów, ani
    nie dokonywała żadnych nakładów, które zmierzałyby do wzrostu wartości działek oraz ich
    uatrakcyjnienia.
    Nie podejmowała, nie podejmuje ani nie zamierza Pani podejmować działań reklamowych
    czy marketingowych celu przyspieszenia zbycia, o ofercie sprzedaży informuje nabywców
    poprzez biuro pośrednictwa nieruchomości, które wystawiło ogłoszenie na platformy
    ogłoszeniowe typu olx, otodom. Nie posiada Pani potencjalnych nabywców oraz nie
    podpisywała umów przedwstępnych.
    Działki nie były, nie są i nie będą udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy
    najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. W związku ze sprzedażą
    działek nie udzielała, nie udziela i nie planuje udzielać Pani pełnomocnictwa do działania w
    jej imieniu w sprawach dotyczących działek.
    Nie występowała Pani o zmianę przeznaczenia czy objęcia działek miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a także nie występowała o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii uznania Pani za podatnika podatku VAT, w związku z
    dokonaną sprzedażą części działek oraz w związku z planowaną sprzedażą pozostałych
    działek.
    W przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy w odniesieniu do dokonanej/planowanej
    sprzedaży ww. działek spełnia/będzie spełniać Pani przesłanki do uznania Pani za
    podatnika podatku od towarów i usług, w zakresie ww. czynności.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z
    powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że w stosunku do sprzedaży opisanych
    działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 w sensie prawnym brak jest przesłanek
    pozwalających uznać Panią za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Z
    przedstawionego opisu sprawy nie wynika bowiem taka Pani aktywność, która
    wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Nie podjęła i nie podejmuje Pani ciągu działań, które wskazywałyby na Pani
    aktywność w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Podejmowane przez Panią działania – w odniesieniu do ww. działek nie świadczą o
    zamiarze wykonywania działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami.

    Nieruchomości te nie były, nie są i nie będą udostępniane podmiotom trzecim, w tym na
    podstawie umów najmu, dzierżawy ani na jakiejkolwiek innej podstawie. Nieruchomości te
    nie były i nie są przez Panią w żaden sposób wykorzystywane do działalności gospodarczej
    w tym do działalności rolniczej. Nie podejmowała Pani czynności o charakterze
    marketingowym, a jedynie współpracuje Pani z biurem pośrednictwa nieruchomości,
    które wystawiło oferty sprzedażowe na dedykowanych portalach. Nie poczyniła, nie czyni i
    nie poczyni Pani jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia atrakcyjności działek
    będących przedmiotem sprzedaży. Nie udzieliła i nie planuje udzielić Pani podmiotom
    trzecim żadnych pełnomocnictw do reprezentowania Jej w sprawach dotyczących ww.
    działek. Nie występowała Pani o zmianę przeznaczenia czy objęcia działek miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, a także nie występowała o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do już
    dokonanej oraz planowanej sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 nie
    wystąpił/nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż tych
    działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła/nie będzie podejmować
    Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które w odniesieniu
    do ww. nieruchomości świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców.
    Podsumowując, zbycie przez Panią ww. działek, stanowiło/będzie stanowiło działanie w
    sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie będą
    miały zastosowania. Zatem dokonana już sprzedaż części działek, jak i planowana przez
    Panią sprzedaż pozostałych działek w opisanych powyżej okolicznościach, nie skutkuje/nie
    będzie skutkowała uznaniem Pani za podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia, oraz
    · zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja oparta jest na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej
    bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła
    w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA)

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.