Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0461-ITPB1.4511.16.2017.2.WM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-03-29
Teza: Czy Wnioskodawca ma prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów, zapłacone kwoty wynikające z wyroku sądowego na podstawie wyciągu bankowego na którym widnieje zapłacona zgodnie z wyrokiem kwota zobowiązania?
Słowa kluczowe: koszt; kwota-kwota należna; ugody-ugoda sądowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 5-art. 24; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 5-art. 24a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 5-art. 24b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 grudnia 2016 r. (data wpływu 3 stycznia 2017 r.) uzupełnionym pismem z dnia 28 lutego 2017 r. (data wpływu 22 marca 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów kwoty wynikającej z wyroku sądowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 stycznia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów kwoty wynikającej z wyroku sądowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki cywilnej. Spółka ta weszła w spór ze swoim kontrahentem, radcą prawnym. Spór dotyczył wykonania przez kontrahenta usług za które kontrahent rzekomo nie uzyskał zapłaty. Wnioskodawca uważa, że usługa wykonana przez kontrahenta nie doprowadziła do pozytywnego zakończenia spraw przez niego prowadzonych, w związku z powyższym, zgodnie z umową nie należała się kontrahentowi zapłata.

Kontrahent wystąpił na drogę sądową. W późniejszym czasie wystawił w toku prowadzonego postępowania fakturę VAT PRO-FORMA z żądaniem jej zapłaty. Wyrok sądu był ostatecznie (w drugiej instancji) pozytywny dla kontrahenta, sąd zasądził zapłatę przez Spółkę części kwoty z wystawionej przez niego faktury PRO-FORMA. Wnioskodawca zapłacił zasądzoną przez sąd kwotę i zwrócił się do kontrahenta o wystawienie faktury. Kontrahent – radca prawny nie dostarczył Wnioskodawcy faktury dokumentującej dokonanie usługi na rzecz Spółki cywilnej, której jest wspólnikiem.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że spółka cywilna prowadzi księgi rachunkowe, a w treści wyroku sąd określił zasądzoną na rzecz kontrahenta kwotę jako wynagrodzenie za usługę na podstawie zawartej umowy, nie zaś jako odszkodowanie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca ma prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów, zapłacone kwoty wynikające z wyroku sądowego na podstawie wyciągu bankowego na którym widnieje zapłacona zgodnie z wyrokiem kwota zobowiązania?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki wynikające z wyroku sądowego może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Zgodnie z art. 22 ust. 5d, za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury lub innego dowodu księgowego.

W związku z powyższym w przedstawionej sytuacji, w przypadku braku faktury wystawionej przez kontrahenta, za dokument źródłowy, na podstawie którego można ująć ww. wydatki w koszty może posłużyć inny dowód stwierdzający poniesienie kosztu. W tym przypadku może to być wyrok sądu z wyciągiem bankowym zapłaty zasądzonej kwoty.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie przychodu, ewentualnie na zwiększenie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

*   poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu, lub mieć na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
*   wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy,
*   wydatek jest prawidłowo udokumentowany.

Jednocześnie, ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie on musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności. Decydując się na poniesienie określonych wydatków musi sam dokonać oceny, czy wydatki, które poniósł mają na celu uzyskanie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, a następnie podjąć decyzję o ich ewentualnym zakwalifikowaniu do kosztów podatkowych.

Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Istotą powyższego przepisu jest wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań związanych z wadami towarów lub usług, bądź zwłoką w usuwaniu tych wad.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki cywilnej. Spółka ta prowadzi księgi rachunkowe. Spółka cywilna weszła w spór ze swoim kontrahentem, radcą prawnym. Spór dotyczył wykonania przez kontrahenta usług, za które kontrahent rzekomo nie uzyskał zapłaty. Wnioskodawca uważa, że usługa wykonana przez kontrahenta nie doprowadziła do pozytywnego zakończenia spraw przez niego prowadzonych, w związku z powyższym, zgodnie z umową nie należała się kontrahentowi zapłata.

Kontrahent wystąpił na drogę sądową. W późniejszym czasie wystawił w toku prowadzonego postępowania fakturę VAT PRO-FORMA z żądaniem jej zapłaty. Wyrok sądu był ostatecznie (w drugiej instancji) pozytywny dla kontrahenta, sąd zasądził zapłatę przez Spółkę części kwoty z wystawionej przez niego faktury PRO-FORMA. Wnioskodawca zapłacił zasądzoną przez sąd kwotę i zwrócił się do kontrahenta o wystawienie faktury. Kontrahent – radca prawny nie dostarczył Wnioskodawcy faktury dokumentującej dokonanie usługi na rzecz Spółki cywilnej, której jest wspólnikiem. W treści wyroku sąd określił zasądzoną na rzecz kontrahenta kwotę jako wynagrodzenie za usługę na podstawie zawartej umowy, nie zaś jako odszkodowanie.

Skoro zatem zasądzona przez sąd na rzecz kontrahenta kwota nie ma charakteru odszkodowawczego, to przepis art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy nie znajdzie zastosowania w sytuacji przedstawionej we wniosku.

Niemniej jednak wskazać należy, że samo wyliczenie wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, które zostało zawarte w art. 23 ust. 1 ww. ustawy, nie przesądza jeszcze o tym, że wydatek niewskazany w tym przepisie, staje się automatycznie kosztem uzyskania przychodów. Do uznania bowiem wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest wykazanie, że określony wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a więc winien być spełniony również ogólny warunek określony w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

W niniejszej sprawie poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek nie mieści się w katalogu ujętym w art. 23 ustawy. Na podstawie treści wniosku uzasadnionym jest ponadto przyjęcie, że wydatek wynikający z wyroku sądowego, dotyczący obowiązku zapłaty na rzecz kontrahenta części kwoty z wystawionej przez niego faktury PRO-FORMA związany jest z uzyskiwanym przez Wnioskodawcę przychodem z prowadzonej działalności. Wydatek ten spełnia zatem kryterium celowości, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, wydatek o którym mowa we wniosku, może zostać przez Wnioskodawcę, zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

W myśl art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W myśl art. 24 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, u podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych, zawarte są w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.). Przepisy tej ustawy ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle tych przepisów, dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wymienione wyżej elementy.

Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych. Tym samym, jeżeli na gruncie przepisów o rachunkowości, dowody potwierdzające opisany przez Wnioskodawcę wydatek, stanowią dowody księgowe będące podstawą wprowadzenia tych wydatków do ksiąg rachunkowych, taki sposób udokumentowania faktu ich poniesienia jest wystarczający również dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

Odnosząc powyższe uregulowania do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, należy stwierdzić, iż wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę na podstawie wyroku sądu zasądzającego należność na rzecz kontrahenta Wnioskodawcy za wykonaną przez niego usługę, udokumentowany w sposób wymagany przepisami o rachunkowości może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę, na podstawie art. 22 ust. 1 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.