Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.650.2025.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Ustalenie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania
przychodów wydatków na zakup kur niosek.
Słowa kluczowe: działy specjalne produkcji rolnej
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty uzyskania przychodów, inne niż
koszty bezpośrednio związane z przychodami - moment
poniesienia kosztu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 5c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 31 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

    Opis stanu faktycznego:
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działy specjalne produkcji rolnej w
    zakresie produkcji jaj konsumpcyjnych, rozliczając aktualnie podatek dochodowy na
    podstawie zapisów w Księdze Handlowej.
    W trakcie działalności Wnioskodawca nabywa kury nioski, które mają wiek kilku tygodni. W
    takim wieku kury nie znoszą jeszcze jaj. Okres produkcyjny dla kur rozpoczyna się dopiero
    od wieku ok. 20 tygodni i trwa przez okres ok. 60 tygodni. Po tym okresie, w wieku ok. 80
    tygodni, kury są już niewydajne i dokonuję ich sprzedaży. Ponadto w okresie
    produkcyjnym występują upadki kur. W trakcie utrzymywania stada kur Wnioskodawca
    ponosi koszty paszy, wynagrodzeń pracowników, składek na ubezpieczenie społeczne,
    usług weterynaryjnych, usług remontowych, wody, energii elektrycznej, usług
    laboratoryjnych oraz unieszkodliwiania odpadów (w tym padłych kur).
    Do tej pory dla celów bilansowych Wnioskodawca ewidencjonuje ilościowo i wartościowo
    zakupione kury nioski na koncie inwentarz żywy i wykazuje jako składnik majątku
    obrotowego w pozycji materiały. W trakcie odchowu wartość inwentarza żywego
    pomniejszana jest o ujawnione upadki kur w cenach zakupu. Pozostała wartość kur
    zaewidencjonowana na koncie inwentarz żywy odnoszona jest w ciężar kosztów
    operacyjnych w momencie sprzedaży kur niewydajnych.
    Element stanu przyszłego:
    Wnioskodawca planuje zakup kur niosek zaliczyć bezpośrednio w koszty uzyskania
    przychodów w dniu ich nabycia i otrzymania stosownej faktury zakupu.

## Pytanie

Zapytanie Wnioskodawcy dotyczy prawidłowości sposobu rozliczania wydatków
    związanych z nabyciem kur nieśnych i możliwością zaliczenia tych wydatków jednorazowo
    w koszty uzyskania przychodu w momencie ich poniesienia, tj. w momencie (faktycznego i
    fizycznego) zaksięgowania dokumentów zakupu.
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działy specjalne produkcji rolnej, o których
    mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do zakresu
    wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności rolniczej należy produkcja jaj
    konsumpcyjnych. W trakcie procesu produkcji Wnioskodawca nabywa kilkutygodniowe
    kury, które nie znoszą jeszcze jaj. Okres produkcyjny rozpoczyna się u kur w wieku ok. 20
    tygodni i trwa kolejne 60 tygodni. Po tym okresie, w wieku ok. 80 tygodni kury są już
    niewydajne i Wnioskodawca dokonuje ich sprzedaży. Z pozoru jest to cykl przejrzysty i
    łatwo policzalny co do rozliczenia w koszty zakupu kur na zasadach, które Wnioskodawca
    wskazał wcześniej, czyli na początku kury ewidencjonuje jako inwentarz żywy i
    Wnioskodawca wykazuje jako składnik majątku obrotowego w pozycji materiały. W trakcie
    odchowu wartość inwentarza żywego umniejszana jest o ujawnione upadki kur w cenach
    zakupu, pozostała wartość kur zaewidencjonowana na koncie inwentarz żywy odnoszona
    jest w ciężar kosztów po ich sprzedaży jako kury niewydajne.
    I tu Wnioskodawca widzi duży problem. Po pierwsze ponad 80 tygodniowy rozstrzał w
    kosztach pomiędzy dniem poniesienia faktycznego wydatku za nakup kur a ich końcowym
    rozliczeniem, a co ważniejsze duże prawdopodobieństwo nie ujęcia w kosztach wszystkich
    kur padłych, co przy dużej ilości kur w kurnikach i wielu kurnikach stanowi znaczną
    wartość bilansową w kosztach, która może nie być ujęta w zapisach Ksiąg.
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy – zakup kur niosek może Wnioskodawca bezpośrednio zaliczać w
    koszty uzyskania przychodów jednorazowo w momencie ich poniesienia, tj. w momencie
    (faktycznego) fizycznego zaksięgowania dokumentów zakupu.
    Wydatki te bezsprzecznie stanowią koszt uzyskania przychodów zgodnie z zapisami art. 22
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem wiążą się one z

    przychodami z tytułu sprzedaży jaj, jednocześnie taki wydatek nie jest wymieniony w
    katalogu negatywnym określonym w art. 23 ww. ustawy. Na gruncie tego katalogu
    należałoby jedynie ocenić, czy wydatki te stanowią środki trwałe. W/g przepisów
    bilansowych kury stanowią inwentarz żywy, który wg ustawy o rachunkowości stanowi
    środek trwały lub zaliczany jest w zależności od przeznaczenia do materiałów, towarów
    lub wyrobów gotowych.
    Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości ilekroć w ustawie jest
    mowa o środkach trwałych rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa
    trwałe i zrównane z nimi o przewidywalnym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym
    niż rok, kompletne, zdatne do użytku. Zalicza sią do nich między innymi inwentarz żywy. Z
    kolei w przepisach podatkowych definiujących środki trwałe brak podobnej kwalifikacji.
    Powyższe oznacza, że według przepisów podatkowych, w odróżnieniu ustawy o
    rachunkowości, inwentarz żywy, a w tym i kury, nie stanowią środków trwałych, brak
    bowiem wyraźnego zdefiniowania inwentarza żywego jako środka trwałego.
    Tym samym nie znajduje zastosowania wobec kur art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który ogranicza potrącanie kosztów uzyskania
    przychodów z tytułu nabycia kur, wydatków na nabycie środków trwałych.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikuje koszty jako koszty
    pośrednie i koszty bezpośrednie. Jeżeli chodzi o koszty bezpośrednie to zostały one
    wprost nazwane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. W opozycji do
    kosztów bezpośrednich w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    przewidziano tzw. koszty pośrednie.
    Zgodnie z regulacja ust. 5c przepisu art. 22 koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącane w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Problematyka zaliczenia kosztów do jednej z kategorii była niejednokrotnie przedmiotem
    wypowiedzi orzecznictwa, przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na
    uzyskanie określonego przychodu, kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane
    z przychodami są wszelkie inne koszty, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności
    podatnika, związane z jego funkcjonowaniem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18
    lutego 2025r. sygn. lll SA/Wa 1983/13). Z powyższego zatem wynika, że aby dany zakup był
    rozpatrywany jako koszt bezpośredni należałoby uchwycić przychód z nim związany.
    Tymczasem w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie jest możliwa. Nie można bowiem
    określić, z którą konkretnie sprzedażą jaj jest związany zakup kur. Jak wynika ze stanu
    faktycznego, kury są w ok. 60 tygodniowym okresie produkcyjnym i w tym okresie znoszą
    jaja, które są następnie sprzedawane. Wydatki na nabycie kur nie są zatem związane z
    jednym konkretnym przychodem co oznacza , że stanowią koszty pośrednie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za dzień
    poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e i 6ba, 6bb i 7b, uważa
    się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to
    ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Zatem w
    odniesieniu do kosztów pośrednich obowiązuje generalna zasada, iż są potrącane w dacie
    poniesienia, tj. na dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
    podstawie otrzymanej faktury (rachunku). Jeśli chodzi o zdefiniowanie problematyki
    zaksięgowania czyli zwrotu „na dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych”, to
    należy podkreślić, iż w zasadzie ugruntował się pogląd orzecznictwa, iż chodzi tutaj o
    moment fizycznego zaksięgowania faktury.

    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki na nabycie kur stanowią koszty
    pośrednie, które należy rozpoznawać na bieżąco w dacie poniesienia, tj. fizycznego
    zaksięgowania dokumentów zakupu w księgach rachunkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) – co do zasady – dotyczą opodatkowania wszelkich
    dochodów osób fizycznych.
    Jednak zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem
      przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej.
    Na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na
      wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym
      (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja
      materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja
      warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów
      uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt,
      ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego
      oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania
      zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost,
      wynoszą co najmniej:
      1) miesiąc – w przypadku roślin,
      2) 16 dni – w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub
        kaczek,
      3) 6 tygodni – w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,
      4) 2 miesiące – w przypadku pozostałych zwierząt
      – licząc od dnia nabycia.
    Stosownie do art. 2 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Działami specjalnymi produkcji rolnej są: uprawy w szklarniach i ogrzewanych
      tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin ,,in vitro'', fermowa
      hodowla i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów
      zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów,
      hodowla jedwabników, prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt
      poza gospodarstwem rolnym.
    W myśl art. 2 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie stanowią działów specjalnych produkcji rolnej uprawy, hodowla i chów zwierząt
      w rozmiarach nieprzekraczających wielkości określonych w załączniku nr 2 do
      ustawy, zwanym „załącznikiem nr 2”.
    Przepis art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Źródłem przychodów są działy specjalne produkcji rolnej.
    Stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się według zasad określonych
      w art. 14, jeżeli podatnik prowadzi księgi wykazujące te przychody. O zamiarze
      założenia ksiąg podatnik jest obowiązany zawiadomić właściwego naczelnika urzędu
      skarbowego przed rozpoczęciem roku podatkowego albo przed rozpoczęciem
      prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli nastąpiło ono w ciągu roku,
      z zastrzeżeniem ust. 2.
    Natomiast regulacja art. 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    określa, że:
      W przypadku gdy obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych wynika z przepisów o
      rachunkowości, przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się na
      podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14.
      W takim przypadku nie ma obowiązku zawiadamiania właściwego naczelnika urzędu
      skarbowego o założeniu ksiąg rachunkowych.
    Zasady ustalania dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej określa przepis art. 24
    ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Dochodem (stratą) z działów specjalnych produkcji rolnej jest różnica pomiędzy
      przychodem z tytułu prowadzenia tych działów a poniesionymi kosztami uzyskania,
      powiększona o wartość przyrostu stada zwierząt na koniec roku podatkowego w
      porównaniu ze stanem na początek roku i pomniejszona o wartość ubytków w tym
      stadzie w ciągu roku podatkowego. Dochód z działów specjalnych produkcji rolnej,
      jeżeli podatnik nie prowadzi ksiąg, o których mowa w art. 15, ustala się przy
      zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub
      jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2.
    W myśl tego przepisu – dochód z tego źródła może być ustalony w dwojaki sposób:
    − przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub
      jednostki produkcji zwierzęcej, wyszczególnionych w załączniku nr 2 ustawy,
    − na podstawie prowadzonych przez podatnika ksiąg rachunkowych.
    Stosownie natomiast do art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane
      prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z
      zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Zgodnie z art. 24a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dotyczy osób fizycznych, spółek
      cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich,
      jeżeli ich przychody, w rozumieniu art. 14, za poprzedni rok podatkowy wyniosły w
      walucie polskiej co najmniej równowartość kwoty określonej w euro w przepisach o
      rachunkowości.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami, których
    poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest
    ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz inne
    niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do
    określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich
    osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    W myśl art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.
    Stosownie do art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb
      i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano)
      na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Z wniosku wynika, że prowadzi Pan działy specjalne produkcji rolnej w zakresie produkcji
    jaj konsumpcyjnych. Aktualnie prowadzi Pan księgi rachunkowe. W trakcie działalności
    nabywa Pan kury nioski.
    Pana wątpliwość dotyczy kwestii, czy wydatki na zakup kur nieśnych może Pan zaliczyć
    jednorazowo w koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, tj. w
    momencie zaksięgowania dokumentów zakupu w księgach rachunkowych.
    W pierwszej kolejności – przystępując do oceny sposobu potrącalności wydatków na
    nabycie kur – wskazuję, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie podaje
    wprost definicji środka trwałego, a jedynie wskazuje w art. 22a ust. 1 tej ustawy składniki

    majątku, które przy spełnieniu określonych warunków można uznać za środki trwałe
    podlegające amortyzacji.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast w myśl art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych – rozumie się przez to, z
      zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym
      okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i
      przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:
      a) nieruchomości – w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i
      budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe
      prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
      b) maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,
      c) ulepszenia w obcych środkach trwałych,
      d) inwentarz żywy.
      Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      leasingu zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z
      warunkami określonymi w ust. 4.
    Przepis ten rozszerza wskazaną powyżej definicję środków trwałych wg ustawy
    podatkowej o ulepszenia w obcych środkach trwałych oraz inwentarz żywy. Przepisy o
    rachunkowości nie mogą jednak stanowić podstawy do rozstrzygnięcia
    prawnopodatkowego. To można ocenić jedynie na gruncie przepisów ustawy podatkowej.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie traktują natomiast
    inwentarza żywego jako środki trwałe.
    Przechodząc na grunt ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podkreślam, że
    ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji kosztów
    „bezpośrednio związanych z przychodami” oraz kosztów „innych niż bezpośrednio
    związanych z przychodami”. Brak takiej definicji legalnej należy wytłumaczyć
    nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia
    bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby
    fizycznej w konkretnym przypadku. W efekcie ten sam koszt może w danych warunkach
    pozostawać w bezpośrednim, natomiast w innych jedynie w „pośrednim” związku z
    przychodami. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana in concreto, w każdym
    indywidualnym przypadku. Podział kosztów na bezpośrednie i pośrednie wymaga więc
    każdorazowo dokonania indywidualnej oceny w warunkach konkretnego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Dlatego stwierdzam, że w Pana sprawie ponoszone wydatki na nabycie kur stanowią dla
    Pana koszty uzyskania przychodów prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej.

    Wiążą się one bowiem z przychodami z tytułu sprzedaży jaj. Jednocześnie taki wydatek nie
    jest wymieniony w katalogu negatywnym określonym w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wydatki na nabycie kur stanowią dla Pana koszty inne
    niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie), które potrącalne są
    w dacie ich poniesienia – zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Poniesione wydatki na nabycie kur nie są bowiem związane z jednym,
    konkretnym przychodem oraz nie można określić, z którą konkretnie sprzedażą jaj
    związany jest zakup kur.
    Podsumowanie: wydatki poniesione przez Pana na nabycie kur nieśnych będzie Pan mógł
    zaliczyć jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, tj. w
    momencie (faktycznego i fizycznego) zaksięgowania dokumentów zakupu w księgach
    rachunkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.