Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.663.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-26
Teza: Skutki podatkowe rozliczenia wzajemnych roszczeń na mocy
ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt
roszczenia
ugody
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 22 sierpnia 2025 r. (wpływ 28 sierpnia 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni zawarła z Bankiem (...) z siedzibą w (...) (dalej „Bank”) umowę kredytu
    hipotecznego nr (...) z 18 czerwca 2007 (dalej „Umowa”).
    Przedmiotem Umowy było udzielenie kredytu na kwotę 597.744,00 PLN, która w
    momencie sporządzania Umowy kredytu została przez Bank przeliczona na równowartość
    wyrażoną w CHF przy zastosowaniu wyznaczonego przez Bank kursu kupna CHF w dniu
    uruchomienia kredytu lub transzy.
    W związku z zakwestionowaniem przez Wnioskodawczynię ważności Umowy, wniosła ona
    pozew o zapłatę.
    Sprawa o sygnaturze (...) zakończyła się prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w (...).
    Sąd wskazał, że umowa była nieważna w całości i zasądził na rzecz Wnioskodawczyni
    zwrot wszystkiego, co Bank otrzymał od Wnioskodawczyni w wykonaniu nieważnej
    umowy: 641.384,64 złotych oraz 45.631,60 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za
    opóźnienie od kwot 467.387,91 zł i 45.631,60 CHF - od dnia 29 października 2020 roku do
    dnia zapłaty, od kwoty 173.996,73 zł - od dnia 20 września 2024 r. do dnia zapłaty.
    W związku z powyższym, Wnioskodawczyni planuje zawrzeć z Bankiem porozumienie
    kompensacyjne, w którym strony oświadczą zgodnie, że:
    Łączna wierzytelność Kredytobiorcy wobec Banku wynosi 1 809 076,44 PLN, na którą to
    kwotę składa się:
        1.065.131,89 PLN stanowiąca równowartość wszystkich uiszczonych rat kapitałowo-
        odsetkowych przez Kredytobiorcę na podstawie Umowy Kredytu uznanej za
        nieważną, przy czym z tej kwoty prawomocnym wyrokiem wskazanym powyżej
        zasądzona została kwota 641.384,64 PLN;
        228 291,55 PLN stanowiąca odsetki ustawowe liczone:
        od kwoty 467.387,91 PLN od dnia 29 października 2020 r. do dnia 11 czerwca
        2025 r. stanowiące 214.133,46 PLN,
        od kwoty 173.996,73 PLN od dnia 20 września 2024 r. do dnia 11 czerwca 2025 r.
        stanowiące 14.158,09 PLN;
        35.541,00 PLN stanowiąca równowartość wszystkich uiszczonych opłat z tytułu
        ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, uiszczonych na podstawie unieważnionej
        umowy;
        3.798,00 PLN stanowiąca równowartość wszystkich uiszczonych opłat z tytułu
        ubezpieczenia kredytu do czasu ustanowienia hipoteki (tzw. ubezpieczenie
        pomostowe), uiszczonych na podstawie unieważnionej umowy;
        173.996,73 PLN stanowiące skapitalizowane odsetki, zasądzone ww. wyrokiem;
        45 631,60 CHF stanowiąca równowartość wpłat uiszczonych przez Kredytobiorcę na
        podstawie Umowy Kredytu uznanej za nieważną, przy czym z tej kwoty

        prawomocnym wyrokiem wskazanym powyżej, zasądzona została kwota 45.631,60
        CHF. Łącznie stanowi to kwotę 199.204,75 PLN po przeliczeniu po kursie średnim
        CHF z dnia wyroku, tj. kurs 4,3655;
        20.906,09 CHF stanowiące odsetki ustawowe liczone od dnia 29 października 2020
        r. do dnia 11 czerwca 2025 r. od kwoty 45.631,60 CHF, co po przeliczeniu po kursie
        średnim CHF z dnia wyroku, tj. kurs 4,3655 wynosi łącznie 91.265,52 PLN;
        11.847,00 PLN z tytułu zasądzonych kosztów postępowania na mocy wskazanego
        powyżej wyroku.
    Wierzytelność Banku z tytułu udostępnionego Kredytobiorcy kapitału kredytu wynosi
    597.743,99 PLN.
    Aby rozliczyć roszczenia związane ze świadczeniami spełnionymi w związku z uznaną
    nieważną Umową Kredytu, Strony potrącają wzajemnie ww. wierzytelności, tj.
    wierzytelność Kredytobiorcy wskazaną w pkt 1 i wierzytelność Banku z tytułu
    udostępnionego Kredytobiorcy kapitału kredytu wskazaną w pkt 2 - do wysokości
    wierzytelności niższej.
    W wyniku potrącenia Bank pozostaje zobowiązany do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy
    kwoty 1.211.332,45 PLN i zobowiązuje się ją zapłacić w terminie 30 dni od dnia podpisania
    niniejszego porozumienia.
    Ponadto porozumienie będzie wyczerpywać wszelkie roszczenia Stron związane z Umową
    Kredytu uznaną za nieważną. Strony zrzekają się dalej idących roszczeń wynikających z lub
    związanych z Umową Kredytu - w tym Kredytobiorca zrzeka się roszczeń wykraczających
    poza uregulowany już niniejszym porozumieniem zwrot uiszczonych na rzecz Banku rat
    kapitałowo- odsetkowych oraz kosztów zapłaconych z tytułu wykonania umowy i
    potwierdza, że rozumie, że nie będzie mógł ich od Banku dochodzić.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawczyni pragnie wskazać, że we wniosku precyzyjnie opisano co dokładnie
    składa się na kwotę 1.211.332,45 PLN, która zostanie wypłacona Wnioskodawczyni. Kwota
    ta wynika z potrącenia wierzytelności przysługującej Bankowi względem Wnioskodawczyni
    w wysokości 597.743,99 PLN z wierzytelnością przysługującą Wnioskodawczyni względem
    Banku w wysokości 1.809.076,44 PLN.
    Na kwotę wierzytelności przysługującą Wnioskodawczyni względem Banku składają się
    następujące kwoty:
        1.065.131,89 PLN stanowiąca równowartość wszystkich uiszczonych rat kapitałowo-
        odsetkowych przez Kredytobiorcę na podstawie Umowy Kredytu uznanej za
        nieważną, przy czym z tej kwoty prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w (...)
        w sprawie o sygn. akt (...) zasądzona została kwota 641.384,64 PLN;
        228 291,55 PLN stanowiąca odsetki ustawowe liczone:
        od kwoty 467.387,91 PLN od dnia 29 października 2020 r. do dnia 11 czerwca
        2025 r. stanowiące 214.133,46 PLN,
        od kwoty 173.996,73 PLN od dnia 20 września 2024 r. do dnia 11 czerwca 2025 r.
        stanowiące 14.158,09 PLN;
        35.541,00 PLN stanowiąca równowartość wszystkich uiszczonych opłat z tytułu
        ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, uiszczonych na podstawie unieważnionej
        umowy;

        3l798,00 PLN stanowiąca równowartość wszystkich uiszczonych opłat z tytułu
        ubezpieczenia kredytu do czasu ustanowienia hipoteki (tzw. ubezpieczenie
        pomostowe), uiszczonych na podstawie unieważnionej umowy;
        173.996,73 PLN stanowiące skapitalizowane odsetki, zasądzone ww. wyrokiem;
        45.631,60 CHF stanowiąca równowartość wpłat uiszczonych przez Kredytobiorcę na
        podstawie Umowy Kredytu uznanej za nieważną, przy czym z tej kwoty
        prawomocnym wyrokiem wskazanym powyżej, zasądzona została kwota 45.631,60
        CHF. Łącznie stanowi to kwotę 199.204,75 PLN po przeliczeniu po kursie średnim
        CHF z dnia wyroku, tj. kurs 4,3655;
        20.906,09 CHF stanowiące odsetki ustawowe liczone od dnia 29 października 2020
        r. do dnia 11 czerwca 2025 r. od kwoty 45.631,60 CHF, co po przeliczeniu po kursie
        średnim CHF z dnia wyroku, tj. kurs 4,3655 wynosi łącznie 91.265,52 PLN;
        11.847,00 PLN z tytułu zasądzonych kosztów postępowania na mocy wskazanego
        powyżej wyroku.
    Należy podkreślić, że rozliczenie między stronami następuje w następstwie
    prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w (...) w sprawie o sygn. akt (...).
    Sąd stwierdził nieważność w całości umowy kredytu zawartej przez Wnioskodawczynię z
    Bankiem oraz zasądził na jej rzecz zwrot wszystkich świadczeń spełnionych na rzecz Banku
    w wykonaniu tej nieważnej umowy jako świadczeń nienależnych (art. 410 § 1-2 k.c. w zw. z
    art. 405 k.c.). Jednocześnie Wnioskodawczyni zobowiązana jest do zwrotu na rzecz Banku
    kapitału wypłaconego na podstawie nieważnej umowy kredytu.
    Powyższe znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z
    którym w przypadku trwałej bezskuteczności (nieważności) umowy kredytu zastosowanie
    ma tzw. teoria dwóch kondykcji. Zgodnie z nią każdej ze stron przysługuje odrębne
    roszczenie o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy, a roszczenia te
    nie ulegają automatycznemu wzajemnemu zaliczeniu, lecz mogą zostać skompensowane
    na zasadach ogólnych (por. uchwały SN: z 16 lutego 2021 r., 111 CZP 11/20; z 7 maja 2021
    r., III CZP 6/21; z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22).
    W konsekwencji obecne rozliczenie stron odzwierciedla niezależne roszczenia restytucyjne
    Banku i Wnioskodawczyni, które, zgodnie z prawomocnym rozstrzygnięciem i wskazaną
    linią orzeczniczą, podlegają zwrotowi, a następnie mogą zostać objęte potrąceniem
    (kompensatą) zgodnie z art. 498 k.c.:
      1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Mając na uwadze, że w wykonaniu nieważnej umowy Wnioskodawczyni uiściła na rzecz
    Banku kwoty istotnie przewyższające wypłacony kapitał kredytu, a ponadto Bank
    pozostawał w opóźnieniu ze zwrotem nienależnie pobranych rat kapitałowo-odsetkowych,
    od których należą się Wnioskodawczyni ustawowe odsetki za opóźnienie (art. 481 k.c.),
    łączna wierzytelność Wnioskodawczyni wobec Banku wynosi 1.809.076,44 zł i znacząco
    przewyższa jej zobowiązanie wobec Banku w kwocie 597.743,99 zł. Nadwyżka po stronie
    Wnioskodawczyni stanowi podstawę rozliczenia i uzasadnia wypłatę na jej rzecz różnicy
    wynikającej z potrącenia.

    Tym samym kwota, którą Bank zobowiązał się wypłacić na rzecz Wnioskodawczyni,
    stanowi zwrot środków uprzednio pobranych przez Bank i uznanych w prawomocnym
    wyroku Sądu Okręgowego w (...) za nienależne z uwagi na trwałą bezskuteczność
    (nieważność) umowy.
    Jednocześnie, odnosząc się do wątpliwości organu dotyczących ujęcia (i ewentualnego
    opodatkowania) odsetek, Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z opisem zdarzenia
    przyszłego przedstawionym we wniosku, w skład wierzytelności Wnioskodawczyni
    wchodzą odsetki w następujących kwotach:
        228.291,55 PLN stanowiąca odsetki ustawowe liczone:
        od kwoty 467.387,91 PLN od dnia 29 października 2020 r. do dnia 11 czerwca
        2025 r. stanowiące 214.133,46 PLN;
        od kwoty 173.996,73 PLN od dnia 20 września 2024 r. do dnia 11 czerwca 2025 r.
        stanowiące 14.158,09 PLN;
        173.996,73 PLN stanowiące skapitalizowane odsetki, zasądzone ww. wyrokiem;
        20.906,09 CHF stanowiące odsetki ustawowe liczone od dnia 29 października
        2020 r. do dnia 11 czerwca 2025 r. od kwoty 45.631,60 CHF, co po przeliczeniu
        po kursie średnim CHF z dnia wyroku, tj. kurs 4,3655 wynosi łącznie 91.265,52
        PLN
    Wszystkie wskazane wyżej odsetki mają charakter ustawowych odsetek za opóźnienie
    naliczonych od kwot pobranych przez Bank od Wnioskodawczyni w toku wykonywania
    nieważnej umowy, przy czym część z nich została skapitalizowana i zasądzona
    prawomocnym wyrokiem. Odsetki te nie obejmują żadnych innych świadczeń poza
    wynikającymi z opóźnienia w spełnieniu należnego zwrotu.

## Pytanie

Czy kwota w wysokości 1.211.332,45 PLN otrzymana przez Wnioskodawczynię na
    podstawie porozumienia kompensacyjnego, które zostanie zawarte po prawomocnym
    wyroku sądu, wynikająca z potrącenia wzajemnych wierzytelności stron, podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT)?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, kwota otrzymana od Banku (...) z siedzibą w (...) na podstawie
    porozumienia kompensacyjnego zawartego po prawomocnym wyroku sądu nie powinna
    być opodatkowana podatkiem PIT, ponieważ stanowi świadczenie restytucyjne, którego
    celem jest przywrócenie stanu majątkowego sprzed zawarcia nieważnej umowy
    kredytowej. Wnioskodawczyni nie uzyskuje zatem nowego przysporzenia majątkowego,
    lecz odzyskuje jedynie wpłacone wcześniej środki. W związku z tym, że zwrot ten nie
    prowadzi do wzrostu wartości majątku, nie powinien być traktowany jako przychód w
    rozumieniu ustawy o PIT. Dodatkowo, odsetki będące przedmiotem rozliczenia z bankiem
    podlegają zwolnieniu podmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni:
    Podstawy prawne dotyczące opodatkowania świadczeń restytucyjnych - brak
    przysporzenia majątkowego
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych („ustawa o PIT”),
    opodatkowaniu podlega jedynie taki przychód, który prowadzi do realnego przysporzenia
    majątkowego podatnika. W przypadku zwrotu kapitału, który uprzednio został wpłacony
    przez Wnioskodawców na mocy nieważnej umowy kredytowej, mówimy o świadczeniu
    restytucyjnym, a nie o uzyskaniu nowego dochodu. Środki te mają charakter zwrotu wpłat

    dokonanych wcześniej, co wyklucza je z kategorii przychodu podlegającego
    opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
    właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy -
    Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
    uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Orzecznictwo sądowe oraz stanowiska organów podatkowych wyraźnie wskazują, że
    środki zwracane w ramach restytucji nie stanowią nowego przysporzenia.
    W wyroku NSA z 12 grudnia 2019 r. (sygn. akt II FSK 100/19) sąd jednoznacznie stwierdził,
    że zwrot środków w ramach rozliczeń z tytułu nieważności umowy nie stanowi przychodu
    podlegającego opodatkowaniu, ponieważ celem takiego zwrotu jest przywrócenie
    poprzedniego stanu majątkowego stron.
    Art. 11 ust. 1 ustawy o PIT precyzuje, że opodatkowaniu podlegają jedynie te przychody,
    które skutkują rzeczywistym wzrostem majątku podatnika. Zgodnie z wykładnią
    przepisów, opodatkowaniu podlega wyłącznie realne przysporzenie, które zwiększa
    wartość majątku podatnika i prowadzi do uzyskania przez niego korzyści. W sytuacji, gdy
    dochodzi do unieważnienia umowy, zwrot środków nie jest przysporzeniem majątkowym,
    lecz jedynie restytucją - przywróceniem stanu majątkowego sprzed dokonania czynności
    prawnej, która została uznana za nieważną. Z tego względu, uzyskane przez
    Wnioskodawców środki, które zostały wpłacone Bankowi na podstawie nieważnej umowy,
    nic powinny być traktowane jako przychód podlegający opodatkowaniu.
    Charakter świadczenia jako restytucyjnego
    Świadczenia restytucyjne mają na celu przywrócenie stanu majątkowego do sytuacji
    sprzed zawarcia nieważnej umowy. W omawianym przypadku, Wnioskodawcy otrzymują
    zwrot środków wpłaconych na podstawie umowy kredytowej, która została uznana za
    nieważną. Oznacza to, że otrzymana kwota nie stanowi nowego przysporzenia
    majątkowego, lecz jedynie zwrot nienależnie pobranych środków. W związku z tym nie
    można uznać jej za przychód podlegający opodatkowaniu.
    Skutki rozliczenia z bankiem z tytułu unieważnienia kredytu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej jest obojętne podatkowo.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też

    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu 1 instancji, umowa kredytowa Wnioskodawców
    została unieważniona, a co za tym idzie, strony jedynie dokonały rozliczenia nienależnie
    pobranych świadczeń. Żadna ze stron nie otrzymała zatem przysporzenia majątkowego.
    Skoro zatem doszło do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, zwrot nie stanowi
    świadczenia pieniężnego podlegającego opodatkowaniu.
    W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej klient
    otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał - zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma
    zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    Skutki podatkowe zwrotu kwoty z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są: odsetki
    z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis zwalnia zatem z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie
    wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Interpretacja organów podatkowych i orzecznictwo
    W interpretacji indywidualnej z 6 marca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.MKA),
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwrot środków pieniężnych
    wynikający z zawartej ugody, które wcześniej zostały przekazane na spłatę części rat
    kredytu hipotecznego, nie stanowi przyrostu majątku. Wynika to z faktu, że zwrot jest
    ekwiwalentem poniesionych wcześniej wydatków. W związku z tym wypłata tego zwrotu
    jest neutralna podatkowo na gruncie PIT. Tożsame stanowisko organ zajął przykładowo
    również w piśmie z 18 kwietnia 2025 r. (sygn. 0115-KD1T1.4011.104.2025.2.DB).
    Ponadto interpretacji indywidualnej z 8 sierpnia 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.570.2024.3.DJ), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, kwota
    wypłacana w związku z ugodą zawieraną z bankiem jest neutralna podatkowo, ponieważ
    stanowi zwrot środków pieniężnych wpłaconych na rzecz banku na poczet kapitału oraz
    odsetek, spłacając raty kapitału. Organ podkreśla, że otrzymanie środków będących
    ekwiwalentem wydatków wcześniej poniesionych z własnych środków nie powoduje
    przyrostu w majątku i tym samym nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniem
    PIT.
    Podobnie, w interpretacji indywidualnej z 26 lutego 2025 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.64.2025.1.MKA), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że wypłata tzw.
    „kwoty dodatkowej” przez bank w ramach zawartej ugody, bez względu na podstawę jej
    otrzymania, która nie przekracza łącznej kwoty uprzednio wpłaconej przez kredytobiorcę
    na poczet spłaty kredytu mieszkaniowego, nie stanowi przysporzenia majątkowego. Organ
    wskazał, że skoro wypłacona kwota mieści się w nadpłaconych przez podatnika środkach
    ponad kwotę uzyskanego kapitału, jej otrzymanie nie prowadzi do powstania dochodu w
    rozumieniu ustawy o PIT. W konsekwencji, wypłata ta nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych i jest neutralna podatkowo.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o

    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że:
    1. zawarła Pani umowę kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem CHF;
    2. wniosła Pani do sądu pozew przeciwko bankowi dotyczący ważności umowy;
    3. zdecydowała się Pani zawrzeć z bankiem ugodę.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłacone na podstawie ugody kwoty będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Rozliczenie wzajemnych roszczeń i wypłata określonej kwoty
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):

      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też

    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Pani skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty
    Jak wynika z opisu sprawy, kwota do wypłaty wynika z potrącenia wierzytelności
    przysługującej bankowi względem Pani składającej się z zapłaconych przez Panią rat
    kapitałowo-odsetkowych, opłat z tytułu ubezpieczenia oraz kosztów postępowania, z
    wierzytelnością Pani względem banku.
    Zwrot w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania
    przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych
    środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata
    będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pani od banku taki zwrot - to nie będzie on stanowił przychodu.

    Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek
    Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję
    prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe
      za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku
      Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro w wyniku umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności i zwrot
    wynikający z rozliczenia wzajemnych roszczeń nie wystąpi przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu
    odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią wyroków sądów i interpretacji indywidualnych
    wskazuję, że dotyczą one indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.

    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzega Pani, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa
    podatkowego wywołuje przedstawiony przez Panią stan faktyczny. W polskim systemie
    prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie interpretacji
    indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy opodatkowania
    oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też nie analizowałem przedstawionych przez Panią
    kwot.
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pani, to interpretacja nie wywołuje
    skutków podatkowych dla innych osób.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.