Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.5.2025.4.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-02
Teza: Powstanie przychodu w związku z udostępnieniem
Współpracownikowi Pakietu oraz infrastruktury Spółki, w
szczególności infrastruktury biurowej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
obowiązek-obowiązek płatnika
przychód-powstanie przychodu
zaliczka-zaliczka na podatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwo stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe, ale z
    innych względów niż Państwo wskazali.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 września 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 marca 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (zwany dalej także Spółką) posiada autoryzowane salony samochodowe i
    zajmuje się sprzedażą oraz serwisem samochodów. Spółka jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (jest rezydentem podatkowym w Polsce).
    Spółka od 2022 r. wybrała ryczałt od dochodów spółek (tzw. system estoński).
    Wnioskodawca sprzedaje swoje usługi, części samochodowe oraz samochody innym
    podmiotom zarówno prowadzącym, jak i nieprowadzącym działalności gospodarczej
    (dalej: Klienci). Obecnie Spółka zawiera umowy współpracy z osobami fizycznymi
    prowadzącymi indywidualne działalności gospodarcze zarejestrowane w CEIDG
    świadczącymi usługi na rzecz Spółki (dalej Współpracownicy).
    Za wykonywanie ww. usług, zgodnie z umową, Współpracownikom przysługuje
    wynagrodzenie, na które składają się następujące składniki: wynagrodzenie stałe,
    prowizja, prowizja dodatkowa za wykonanie poszczególnych czynności w ramach umowy.
    Prowizja oraz prowizja dodatkowa obliczane i ustalane są na podstawie postanowień
    załączników stanowiących integralną część umowy (dalej Umowa). W związku z zawarciem
    umowy Współpracownik otrzymuje do dyspozycji pakiet Współpracownika (dalej zwany
    również: Pakietem), co stanowi normalną praktykę w tego typu stosunkach gospodarczych.
    W ramach Pakietu zostają udostępnione Współpracownikowi nieodpłatnie następujące
    urządzenia, dostępy do środowisk teleinformatycznych oraz inne narzędzia i materiały na
    czas obowiązywania umowy w zależności od zakresu realizowanej Współpracy:
    a) karta SIM z numerem telefonu w sieci telefonii komórkowej, z której Współpracownik
      jest uprawniony do korzystania,
    b) adres e-mail w domenach należących do Spółki,
    c) karta służąca do dostępu do infrastruktury Spółki (tj. umożliwiająca wejście do
      pomieszczeń biurowych),
    d) sprzęt komputerowy, w szczególności laptop, wydany zgodnie z Procedurami Spółki w
      zakresie wydawania oraz użytkowania sprzętu komputerowego Spółki,
    e) telefon komórkowy w wydany zgodnie z Procedurami Spółki w zakresie wydawania
      oraz użytkowania telefonów komórkowych Spółki,
    f) dostęp do sieci publicznej Internet oraz wewnętrznej sieci Spółki wraz z dostępem do
      połączonych w ramach tych sieci drukarek,
    g) dostęp do aplikacji Spółki, kontrahentów Spółki i innych źródeł informacji niezbędnych
      do wykonywania umowy przez Współpracownika wraz z potrzebnymi do tego
      korzystania uprawnieniami,
    h) dostęp do narzędzi i sprzętu potrzebnego do wykonywania diagnostyki i napraw
      samochodów osobowych jak również świadczenia usług blacharskich.
    Szczegółowe zasady udostępnienia Pakietu Współpracownikowi, w szczególności telefonu,
    sprzętu komputerowego, w tym laptopa, oraz karty do dostępu do infrastruktury Spółki
    zostają określone w Procedurze udostępnienia Pakietu (dalej zwana Procedurą). Pakiet
    współpracownika zostaje udostępniony Współpracownikowi w celu stworzenia warunków
    do poprawnego wykonywania przez Współpracownika zobowiązań wynikających z
    postanowień umowy. Jednocześnie, zawierając umowę Współpracownik oświadcza, że
    zapoznał się z regulacjami Wnioskodawcy, w szczególności Procedurą oraz będzie jej
    przestrzegać. Co zresztą znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Współpracownik nie
    ma prawa do dalszego udostępniania elementów Pakietu osobom trzecim bez
    uprzedniego uzyskania pisemnej zgody od Spółki. Współpracownik uprawniony jest do
    nieodpłatnego korzystania, w zależności od zakresu współpracy określonej w umowie
    współpracy albo od zakresu zlecenia określonego w umowie zlecenia z infrastruktury

    biurowej albo warsztatowej Spółki zgodnie z procedurami wewnętrznymi funkcjonującymi
    w Spółce. W praktyce, działalność współpracownika w biurze/warsztacie obejmuje
    spotkania z Klientami. Przykładowo w przypadku współpracowników zajmujących się
    sprzedażą samochodów aktywność biurowa obejmuje kompletowanie dokumentacji
    związanej z zawieranymi w imieniu Spółki umowami, przygotowywanie dokumentów do
    wysyłki do klientów pocztą kurierską, wykonywanie kserokopii i skanów umów.
    Współpracownik we własnym zakresie ustala ilość czasu, jaką tam spędza w
    infrastrukturze biurowej/warsztatowej Spółki. Udostępnienie infrastruktury biurowej
    /warsztatowej oraz udostępnienie elementów Pakietu następuje bezpłatnie, tj. bez
    wynagrodzenia w formie pieniężnej. Umowy zawierają potwierdzenie, że wartość
    wynagrodzenia należnego Współpracownikowi z tytułu świadczonych Usług na podstawie
    Umowy uwzględnia okoliczność udostępniania mu infrastruktury biurowej/warsztatowej
    oraz udostępnienie elementów Pakietu w celu wykonywania tych usług (wynagrodzenie
    byłoby odpowiednio wyższe gdyby Spółka nie zapewniała infrastruktury biurowej
    /warsztatowej oraz Pakietu i musieliby oni pozyskać to we własnym zakresie).
    Model udostępniania Pakietów Współpracownikom odpowiada tzw. umowie toolingowej,
    w której Spółka zobowiązują się do nieodpłatnego udostępnienia Pakietu, w celu i na czas
    świadczenia usług na rzecz Spółki. Po zakończeniu współpracy z danym
    Współpracownikiem, Pakiet będzie zwracany Spółce. Elementy Pakietu mogą też być
    wymieniane na inne w trakcie trwania współpracy (w razie ich zużycia lub zepsucia). Przez
    cały okres współpracy ze Współpracownikami prawo własności i/lub prawo do
    rozporządzania elementami Pakietu jak właściciel będzie pozostawało po stronie Spółki i
    w żadnym momencie nie dojdzie do przeniesienia tych praw na rzecz Współpracowników.
    Umowa będzie wprost wskazywała, że elementy Pakietu są udostępniane
    Współpracownikom wyłącznie w celu wykonywania Usług na rzecz Spółki i nie jest
    dopuszczalne ich użytkowanie na inne cele, tj. ani do świadczenia usług na rzecz innych
    podmiotów, ani na cele prywatne Współpracowników.
    Pytania
    1. Czy należy uznać, że udostępnienie Współpracownikowi Pakietu oraz infrastruktury
      Spółki, w szczególności infrastruktury biurowej, w ramach Umowy stanowi
      nieodpłatne świadczenie na rzecz Współpracownika powodujące powstanie przychodu
      dla celów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po stronie
      Współpracownika w związku z czym Spółka byłaby zobowiązana do pobrania zaliczek
      na podatek dochodowy z tego tytułu?
    2. Czy należy uznać, że udostępnienie Współpracownikowi Pakietu oraz infrastruktury
      Spółki, w szczególności infrastruktury biurowej, w ramach Umowy powoduje
      powstanie po stornie Spółki zobowiązanie w podatku VAT?
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Natomiast w zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy o
    podatku dochodowym. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o PIT, za przychód z
    działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie
    zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych
    bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się
    przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Przepisy art. 14 ust. 2 ustawy o PIT zawierają katalog rodzajów przychodów wchodzących
    do zakresu kategorii przychodów z działalności gospodarczej. Wśród nich, w ust. 2 pkt 8
    ww. przepisu ustawy o PIT ustawodawca wskazał na wartość otrzymanych świadczeń w

    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z
    zastrzeżeniem ust. 2g i art. 21 ust. 1 pkt 125 i 125a.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o PIT, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z
    zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych
    stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z
    uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich
    uzyskania.
    Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o PIT, wartość pieniężną innych
    nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy o PIT, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne,
    przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według
    zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Naczelny
    Sąd Administracyjny w uchwale z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz w uchwale z
    16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 dokonał wykładni pojęcia nieodpłatnego
    świadczenia na gruncie przepisów regulujących podatek dochodowy od osób prawnych.
    NSA uznał, że na gruncie podatków dochodowych termin nieodpłatne świadczenie ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny
    potwierdził powyższe stanowisko wskazując, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych w zakresie normatywnym przepisu art. 11 ust. 1 ustawy
    o PIT. Problematyka nieodpłatnych świadczeń z tym, że na gruncie dotyczącym świadczeń
    ze stosunku pracy, była również przedmiotem wykładni dokonanej przez Trybunał
    Konstytucyjny. TK w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 określił, jakie kryteria muszą
    spełnić nieodpłatne świadczenia, aby można było je zakwalifikować jako przychody
    pracownika z tytułu stosunku pracy. TK dekodując normę „innych nieodpłatnych
    świadczeń”, jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o PIT
    wskazał, że: za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które: po
    pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
    mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
    ponieść, po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
    (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Innymi słowy, kwalifikując
    konkretne świadczenie ze strony pracodawcy jako przychód pracownika ze stosunku
    pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, powinno
    opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej
    wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację. Wyrok Trybunału

    Konstytucyjnego obejmuje przedmiotem wprawdzie świadczenia uzyskiwane przez
    pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne dotyczące tego, jak w ogóle
    należy rozumieć nieodpłatne świadczenia i przywołane ustalenia pozostają aktualne
    również do osób świadczących usługi uzyskujących przychody na podstawie umów o
    współpracy w zakresie świadczenie usług wykonujących czynności w ramach
    indywidualnych działalności gospodarczych prowadzonych na podstawie wpisu do CEIDG.
    Należy więc pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym ścisłym kontekście sytuacyjnym, a nie w oderwaniu od
    niego, z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk oraz praktyk
    gospodarczych i zdarzeń prawnych. W kontekście powyżej zacytowanego orzecznictwa TK
    oraz NSA wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem, gdy świadczenie
    to powoduje wystąpienie przysporzenia po stronie jego beneficjenta, tj. rozumianego jako
    świadczenie dokonywane w jego interesie, a nie w interesie przekazującego takie
    świadczenie. W świetle powyższego należy zauważyć, że w przedstawionym opisie,
    Współpracownik otrzymując możliwość korzystania z Pakietu, w szczególności z telefonu
    komórkowego, sprzętu komputerowego oraz korzystania z infrastruktury biurowej Spółki,
    jest jednocześnie zobowiązany do świadczenia określonych usług na rzecz Spółki na
    podstawie zawartej umowy o współpracę. Usługi świadczone przez Współpracownika
    podlegają obowiązującym w Spółce zasadom i procedurom. Pakiet współpracownika
    zostaje udostępniony Współpracownikowi wyłącznie w celu świadczenia usług na rzecz
    Spółki. Celem udostępnienia Pakietu jest stworzenie Współpracownikowi warunków do
    poprawnego wykonywania zobowiązań wynikających z postanowień umowy. Zawierając i
    podpisując umowę o współpracy Współpracownik oświadcza Spółce, że zapoznał się z
    procedurami Spółki dotyczącymi wykorzystywania świadczeń wchodzących w skład
    Pakietu oraz zobowiązał się ich przestrzegać, co zresztą znalazło odzwierciedlenie w
    rzeczywistości. Innym, wynikającym z praktyki biznesowej i gospodarczej Spółki celem
    udostępnienia Pakietu jest również zapewnienie odpowiedniego standardu obsługi
    klientów Spółki, zabezpieczenia ich praw i obowiązków, jak też ochrona swojego
    przedsiębiorstwa przed nadużyciami. Udostępnienie Współpracownikowi Pakietu służy
    również temu, aby usługi Współpracownika świadczone dalej na rzecz jego klientów były
    wykonywane w jak najbardziej efektywny sposób, tym samym przyczyniając się nie tylko
    do zwiększenia przychodów, ale także uzyskania większej zyskowności po stronie Spółki.
    Należy więc stwierdzić, że korzystanie przez Współpracownika z pakietu w celu
    wykonywania usług wynikających z umowy służy wyłącznie realizacji przedmiotu umowy
    przez Współpracownika oraz Spółkę, określonego w Umowie. Z tego względu nie można
    uznać, że udostępnienie pakietu generuje jakiekolwiek przysporzenie majątkowe po
    stronie Współpracownika. Po stronie Współpracownika nie ziści się żadne trwałe, a nawet
    nietrwałe przysporzenie, czy wzbogacenie.
    Reasumując, udostępnienie pakietu służy wyłącznie interesom Spółki. W konsekwencji, nie
    można uznać udostępnienia Pakietu w ramach umowy za nieodpłatne świadczenie na
    rzecz Współpracownika.
    Współpracownik nie otrzymuje bowiem dla siebie żadnej korzyści majątkowej kosztem
    Spółki. Nie generuje to zatem po stronie Współpracownika dodatkowego przychodu z
    działalności gospodarczej w postaci nieodpłatnego świadczenia, jak również przychodu z
    nieodpłatnych świadczeń odrębnie od działalności gospodarczej w rozumieniu innych
    wskazanych wyżej przepisów ustawy o ryczałcie oraz odpowiednio stosowanymi
    regulacjami ustawy o PIT. Końcowo należy wskazać, że powyższe stanowisko znajduje
    potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej, np. interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 5 sierpnia 2021 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.402.2021.2.AK,
    interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 września 2022 r.
    nr 0114-KDIP2-1.4011.548.2022.1.MR, interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 23 stycznia 2023 r. nr 0115-KDIT1.4011.809.2022.1.DB.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe, ale z innych
    względów niż Państwo wskazali.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    – podatku, zaliczki lub raty.
    Z kolei płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 ustawy Ordynacja
    podatkowa, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony, o
    czym stanowi art. 30 § 1 ww. ustawy.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak,
    w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez
    nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do
    dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza system poboru podatku
    przez płatnika w przypadkach wskazanych w Rozdziale 7: „Pobór podatku lub zaliczek na
    podatek przez płatników”.
    Jak wynika z przepisów przywołanego Rozdziału 7, ustawodawca ustanowił obowiązki
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych przez:
    · określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
      podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego formy
      organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z podatnikiem
      oraz
    · określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww.
      podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.
    Podstawowym warunkiem dla rozważań o obowiązkach płatnika jest jednak istnienie
    relacji: udzielający świadczenia (płatnik) – uzyskujący świadczenie (podatnik). Udzieleniem
    świadczenia jest przy tym zarówno sytuacja, gdy świadczenie jest przekazywane
    bezpośrednio przez płatnika, jak również sytuacja, gdy świadczenie jest realizowane przez
    podmiot trzeci, ale jest „zlecane”, „organizowane” przez płatnika (czyli w istocie pochodzi
    od płatnika).
    Żaden z przepisów nie nakłada jednak na dany podmiot obowiązków płatnika w stosunku
    do przychodów uzyskiwanych od tego podmiotu przez podatników z prowadzonej przez
    tychże podatników działalności gospodarczej.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do jego treści:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Źródła
    przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 tej ustawy. Katalog zawarty w tym
    przepisie ma charakter rozłączny. To oznacza, że dany przychód osoby fizycznej jest
    przypisywany tylko i wyłącznie do jednego określonego źródła przychodów. Aby
    prawidłowo zakwalifikować przychód do konkretnego źródła przychodów należy
    uwzględnić wszystkie okoliczności związane z jego powstaniem (uzyskaniem).
    Przychód z działalności gospodarczej definiuje art. 5a pkt 6 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Za działalność gospodarczą albo pozarolniczą działalność gospodarczą, uważa się
      działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W odniesieniu do przychodów z działalności gospodarczej, ustawodawca nie nałożył na
    podmioty dokonujące świadczeń z tego tytułu obowiązków płatnika, ani obowiązków
    informacyjnych. Osoby fizyczne uzyskujące przychody z działalności gospodarczej,
    samodzielnie – bez pośrednictwa płatnika – dokonują rozliczenia należnego podatku.
    W świetle bowiem art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14,
      są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek
      dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy udostępnienie Współpracownikowi
    Pakietu oraz infrastruktury Spółki, w szczególności infrastruktury biurowej, w ramach
    Umowy stanowi nieodpłatne świadczenie na rzecz Współpracownika powodujące
    powstanie przychodu dla celów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po
    stronie Współpracownika w związku z czym Spółka byłaby zobowiązana do pobrania
    zaliczek na podatek dochodowy z tego tytułu.
    Z opisu sprawy wynika, że zawierają Państwo umowy współpracy z osobami fizycznymi
    prowadzącymi indywidualne działalności gospodarcze zarejestrowane w CEIDG
    świadczącymi usługi na rzecz Spółki.
    W związku z powyższym, dla rozstrzygnięcia Państwa indywidualnej sprawy, tj. ustalenia
    czy ciążą na Państwu obowiązki płatnika w związku z udostępnieniem Współpracownikowi

    Pakietu oraz infrastruktury Spółki, w szczególności infrastruktury biurowej, nie ma
    znaczenia, czy w opisanej sytuacji po stronie Współpracowników powstał przychód czy też
    nie.
    Skoro zawarliście Państwo umowę z osobą fizyczną w ramach prowadzonej przez nią
    działalności gospodarczej, to ewentualne przychody uzyskane w związku z tą umową będą
    stanowiły przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu w art. 10 ust. 1
    pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    konsekwencji na Państwu nie będą ciążyły żadne obowiązki płatnika, ani obowiązki
    informacyjne. Osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, powinna
    samodzielnie, bez pośrednictwa płatnika, rozliczyć się z uzyskanego przychodu, w
    zależności od wybranej formy opodatkowania.
    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe, ale z innych względów niż Państwo wskazali.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.