Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-711/10/AL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-10-29
Teza: Czy zakup ½ gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli spowoduje konieczność opodatkowania VAT ½ wartości domu i infrastruktury?
Słowa kluczowe: inwestycje; nakłady; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; zwrot-zwrot nakładów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 21 lipca 2010r. (data wpływu 30 lipca 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wskazania czy zakup ½ gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli spowoduje konieczność opodatkowania VAT ½ wartości domu i infrastruktury – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2010r. wpłynął do tutejszego organu wniosek z dnia 21 lipca 2010r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wskazania czy zakup ½ gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli spowoduje konieczność opodatkowania VAT ½ wartości domu i infrastruktury.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca wraz z żoną są współwłaścicielami działki nr 4827 oraz działki 81/1 w częściach ułamkowych. Każdy ze współwłaścicieli posiada ½ udziału w prawie własności gruntu (dalej „grunt” lub „działka”). Pomiędzy małżonkami obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej. Małżonkowie zostali wskazani jako adresaci pozwolenia budowlanego.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Wnioskodawca zawarł z klientem, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, umowę o wybudowanie domu na działce (dalej „dom” lub „budynek”), ale bez przeniesienia prawa własności gruntu (dalej „umowa”). Dom został wykonany na działce 4827. Natomiast na działce nr 81/1 została wybudowana droga z instalacjami podziemnymi. W momencie rozpoczęcia budowy domu Wnioskodawca nie miał założonej księgi wieczystej dla działki nr 4827.

Żona Wnioskodawcy nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uczestniczyła w budowie domu ani nie ponosiła wydatków na budowę domu. Żona Wnioskodawcy nie zobowiązała się zwrócić ½ wydatków Wnioskodawcy na budowę domu i infrastruktury. Żona Wnioskodawcy jest zarejestrowana dla celów VAT.

Według prawa cywilnego dom oraz droga stanowi część składową gruntu, a ½ praw do działki oraz domu wraz z infrastrukturą przysługuje żonie Wnioskodawcy.

Obecnie Wnioskodawca zamierza nabyć ½ gruntu wraz z częściami składowymi, tj. domem i infrastrukturą od małżonki a następnie przenieść własność całego gruntu na osobę, dla której wybudował dom wraz z infrastrukturą.

Umowa sprzedaży ½ gruntu zawarta pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną będzie skutkować również sprzedażą ½ domu i ½ praw do infrastruktury.

Cena sprzedaży ½ udziału w gruncie wraz ½ domu i infrastruktury nie będzie uwzględniać wartości ½ nakładów na dom i infrastrukturę.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zakup przez Wnioskodawcę, gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli spowoduje konieczność opodatkowania ½ wartości domu i infrastruktury podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy zakup przez niego ½ gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli nie spowoduje konieczność opodatkowania ½ wartości domu i infrastruktury podatkiem VAT.

Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazał, iż wydatki na budowę domu stanowią nakłady Wnioskodawcy na wspólny grunt, stanowiąc współwłasność Wnioskodawcy i jego małżonki. W takim przypadku, co do zasady, na gruncie prawa cywilnego Wnioskodawcy przysługuje roszczenie do współwłaściciela — małżonki o zwrot połowy wydatków na wspólny grunt, wynikające z przepisów o współwłasności. Przepisy nie określają kiedy powstaje takie roszczenie pomiędzy współwłaścicielami. Istnieje zatem możliwość uregulowania tej kwestii przez współwłaścicieli, np. w ten sposób, iż współwłaściciele umawiają się, że nakłady te nie będą rozliczane a korzyści z ich poniesienia będzie uzyskiwał ten ze współwłaścicieli, który je poniósł.

Mając na względzie okoliczność, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie budowy domów za wynagrodzeniem, to zdaniem Wnioskodawcy w momencie zakupu udziału w gruncie od małżonki brak jest podstaw do rozliczenia nakładów z małżonką i obciążenia jej wartością tych nakładów jako współwłaściciela. Nakłady te bowiem zostały poniesione w celu realizacji usług wynikających z umowy z osobą trzecią, zawartej w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Zdaniem Wnioskodawcy jego małżonka nie jest ekonomicznym właścicielem żadnej części budynku ani infrastruktury.

Dla celów VAT rozliczenie nakładów stanowi świadczenie usług. W myśl art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług rozumie się bowiem każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 Ustawy VAT. Odpłatnością w takim przypadku jest kwota, którą współwłaściciel musiałby zapłacić za przekazanie ulepszeń w znaczeniu ekonomicznym. Przedmiotem opodatkowania VAT są bowiem transakcje w znaczeniu ekonomicznym. Oznacza to, iż kwestia rozliczenia nakładów na wspólny grunt nie może być rozpatrywana w kategoriach przeniesienia własności w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. W praktyce rozliczenie nakładów stanowi formę przekazania właścicielowi gruntu wydatków na grunt, w tym wartości różnego rodzaju ulepszeń dokonanych na gruncie właściciela.

Przepisy prawa cywilnego nie nakładają obowiązku rozliczenia nakładów przez podmiot, który je poniósł. W przypadku, gdy podmiot, który dokonuje ulepszeń na gruncie nie przenosi na właściciela władztwa ekonomicznego nad dokonanymi ulepszeniami np. budynku, zachowując go dla siebie, i nie realizuje roszczenia o zwrot nakładów ani druga strona nie zwraca mu tych nakładów, to brak jest podstaw do uznania, iż następuje rozliczenie nakładów, a tym samym do uznania, iż doszło do czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych (por. interpretacja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy z dnia 3 stycznia 2005r. sygn. PP/443-201/04). W interpretacji z dnia 13 lutego 2009r. (nr ITPP1/443-1057/08/AJ) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wskazał, iż w przypadku braku zwrotu rzeczy wydzierżawiającemu nie powstaje roszczenie o zwrot nakładów. Ponadto w interpretacji tej organ podatkowy stwierdził, iż sprzedaż nieruchomości, na której dzierżawca wybudował budynek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w części dotyczącej budynku „dla celów VAT nie spełnia definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem Wnioskodawca nie przenosi prawa do rozporządzania budynkiem jak właściciel. Prawo to - do czasu rozliczenia nakładów - jest po stronie podmiotu, który za zgodą właściciela gruntu wybudował obiekt trwale z gruntem związany.”

Na brak konieczności rozliczenia nakładów wskazał również NSA W wyroku z dnia 28 czerwca 1995r. sygn. akt SA/Gd 3258/94 (opubl. POP z 1998r. Nr 6, poz. 250), stwierdzając, że „Gdy nabywca posiada w stosunku do zbywcy roszczenie z tytułu nakładów uprzednio poczynionych na nabywaną rzecz, nie dochodzi w wyniku umowy sprzedaży do przejęcia długów i ciężarów, gdyż poczynione na nabywanej nieruchomości nakłady nie stanowią nabycia praw, ponieważ prawem tym nabywca już dysponuje.”

Z tego orzecznictwa wynika zatem, iż skoro nabywca gruntu nie przejmuje roszczeń z tytułu nakładów na rzecz, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinna być wartość rynkowa rzeczy lub prawa pomniejszona o powyższe nakłady.

Z powyższego wynika, iż brak jest podstaw do rozliczenia nakładów na dom wraz z infrastrukturą pomiędzy Wnioskodawcą a współmałżonką. Jednocześnie przepisy prawa cywilnego i podatkowego nie wyłączają możliwości wykupu udziału w gruncie przez współwłaściciela.

Pomimo, iż dla celów VAT nakłady w postaci domu mogą stanowić odrębny przedmiot obrotu, to dla celów obrotu cywilno-prawnego nie mogą być oderwane od obrotu gruntem. Czynność prawna dotycząca ½ gruntu będzie przenosić również własność ½ budynku i infrastruktury stanowiących część składową tego gruntu. Nakłady (udział w budynku i infrastrukturze) będą natomiast wpływać na cenę zakupu gruntu — ze względu na to, iż sprzedawca ½ gruntu nie ponosił wydatków na dom i infrastrukturę cena sprzedaży gruntu lub udziału w gruncie nie powinna uwzględniać wartości nakładów (budynku).

Podsumowując Wnioskodawca stwierdził, iż zakup przez niego ½ gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli nie spowoduje konieczności dokonania przez Wnioskodawcę rozliczenia dla celów VAT nakładów poniesionych na wspólnym gruncie ani konieczności opodatkowania ½ wartości domu i infrastruktury podatkiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego stanu uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Stosownie do treści art. 29 ust. 4 powołanej ustawy o VAT, podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca wraz z żoną są współwłaścicielami działki nr 4827 oraz działki 81/1 w częściach ułamkowych. Każdy z współwłaścicieli posiada ½ udziału w prawie własności gruntu. Pomiędzy małżonkami obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej. Małżonkowie zostali wskazani jako adresaci pozwolenia budowlanego.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Wnioskodawca zawarł z klientem, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, umowę o wybudowanie domu na działce, ale bez przeniesienia prawa własności gruntu. Dom został wykonany na działce 4827. Natomiast na działce nr 81/1 została wybudowana droga z instalacjami podziemnymi. W momencie rozpoczęcia budowy domu Wnioskodawca nie miał założonej księgi wieczystej dla działki nr 4827.

Żona Wnioskodawcy nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uczestniczyła w budowie domu ani nie ponosiła wydatków na budowę domu. Żona Wnioskodawcy nie zobowiązała się zwrócić ½ wydatków Wnioskodawcy na budowę domu i infrastruktury. Żona Wnioskodawcy jest zarejestrowana dla celów VAT.

Według prawa cywilnego dom oraz droga stanowi część składową gruntu, a ½ praw do działki oraz domu wraz z infrastrukturą przysługuje żonie Wnioskodawcy.

Obecnie Wnioskodawca zamierza nabyć ½ gruntu wraz z częściami składowymi, tj. domem i infrastrukturą od małżonki a następnie przenieść własność całego gruntu na osobę, dla której wybudował dom wraz z infrastrukturą.

Umowa sprzedaży ½ gruntu zawarta pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną będzie skutkować również sprzedażą ½ domu i ½ praw do infrastruktury.

Cena sprzedaży ½ udziału w gruncie wraz ½ domu i infrastruktury nie będzie uwzględniać wartości ½ nakładów na dom i infrastrukturę.

W tym miejscu tut. organ pragnie zauważyć, iż z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady na budowę budynku lub budowli na cudzym gruncie stanowią z definicji część składową gruntu, a tym samym własność jego właściciela. W konsekwencji podmiot, który wybudował budynki na cudzym gruncie, nie może dokonać dostawy owych budynków, ponieważ nie ma do nich tytułu prawnego. Niemniej podmiot ten dysponuje prawem do takich nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu. Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a zatem nie uzależnia dostawy towarów od tytułu własności dostarczanych towarów.

Niemniej, należy stwierdzić, iż zbycie nakładów poniesionych na wybudowanie budynku lub budowli na cudzym gruncie nie może zostać uznane za odpłatną dostawę towarów, gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą (art. 2 pkt 6 ustawy), która mogłaby stanowić towar.

Zatem przeniesienie nakładów poniesionych na wybudowanie budynku lub budowli na cudzym gruncie należy zaliczyć do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ww. ustawy, gdyż dochodzi w tym przypadku do przeniesienia prawa majątkowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, w przedmiotowej sprawie gdyby Wnioskodawca wraz z drugim współwłaścicielem zdecydowali się na rozliczenie nakładów tj. Wnioskodawca skorzystałby z prawa do realizacji roszczenia o zwrot nakładów, to takie przeniesienie nie spełniałoby definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ale byłoby świadczeniem usług w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jako czynność zwrotu nakładów przez małżonka Wnioskodawcy za zapłatą określonej kwoty.

W niniejszej sprawie mamy jednakże do czynienia z sytuacją, w której Wnioskodawca, dokonał ulepszeń na gruncie współwłaściciela tj. swojego współmałżonka (budowa domu oraz infrastruktury), jednakże nie przeniósł na współmałżonka władztwa ekonomicznego nad dokonanymi ulepszeniami (budynku i infrastruktury) zachowując je dla siebie. Jednocześnie Wnioskodawca nie zwrócił się i nie zrealizował roszczenia o zwrot nakładów na budowę tegoż domu oraz infrastruktury, ani też współmałżonek Wnioskodawcy nie zwrócił mu tych nakładów.

Z tych też względów brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiło rozliczenie nakładów a dostawa towarów jaka nastąpi ze strony małżonka Wnioskodawcy na rzecz Wnioskodawcy nie może jednocześnie stanowić świadczenia usług ze strony Wnioskodawcy na rzecz małżonka.

Jak wynika z cyt. wyżej przepisu art. 8 ust. 1 cyt. ustawy o VAT opodatkowaniu podlega świadczenie usług jakim jest przeniesienie nakładów poniesionych na wybudowanie budynku lub budowli na cudzym gruncie. Jeśli jednak w niniejszej sprawie do takowego przeniesienia nakładów poczynionych na gruncie (działce nr 4827 i 81/1) nie doszło to nie może być mowy o świadczeniu usług ze strony Wnioskodawcy na rzecz współmałżonka z tytułu zwrotu nakładów, która podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT.

Tym samym transakcja nie spowoduje konieczności opodatkowania ½ wartości domu i infrastruktury podatkiem VAT, jako zwrotu nakładów.

Końcowo należy zauważyć, że organy podatkowe nie mają prawa ingerować w zawierane umowy i przyjęty w nich sposób rozliczeń pomiędzy kontrahentami, chyba że postanowienia umów naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w drodze postępowania podatkowego.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Tut. organ podatkowy pragnie nadmienić, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Stosownie do treści art. 15 § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, zaś art. 16 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, iż właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania.

Pod pojęciem właściwości należy zatem rozumieć zdolność organu podatkowego do prowadzenia określonego rodzaju spraw dotyczących podatków lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego.

Stosownie do art. 3 pkt 2 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Z powyższych przepisów wynika, iż organ wydaje interpretacje przepisów prawa podatkowego, w związku z czym nie jest kompetentny do interpretowania przepisów prawa cywilnego.

Odnośnie wskazanego we wniosku orzeczenia NSA z dnia 28 czerwca 1995r. SA/Gd 3258/94 stwierdzić należy, iż zapadło one w indywidualnej sprawie i tut. organ nie jest nim związany.

Natomiast powołane: informacja o zakresie i sposobie stosowania prawa podatkowego wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy dnia 3 stycznia 2005r., sygn. PP/443-201/04, jak również interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy dnia 13 lutego 2009r., Nr ITPP1/443-1057/08/AJ) kształtują sytuację prawną podatników, dla których zostały wydane, w ich indywidualnych sprawach, nie mają tym samym mocy prawa powszechnie obowiązującego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

W zakresie:

*   pytania 2 cyt: „Czy zakup przez Wnioskodawcę ½ gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli spowoduje konieczność wykazania przez Wnioskodawcę przychodu w wysokości ½ wartości domu i infrastruktury dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych?”,
*   pytania 3 cyt: „Czy zakup przez Wnioskodawcę ½ gruntu wraz z ½ domu i infrastruktury od drugiego ze współwłaścicieli bez uwzględnienia wartości ½ domu i infrastruktury w cenie nabycia ½ gruntu będzie skutkował powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego nabycia nakładów w wysokości ½ wartości domu i infrastruktury?”

zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.