Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.1020.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art.
43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT dostawy działki.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
odszkodowania
powiat
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT dostawy działki nr 1.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Powiat jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Na podstawie ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 311) Starosta
    wydał decyzję Nr ... z dnia 22.01.2025 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
    (dalej: Decyzja ZRID), która stała się ostateczna z dniem 28.02.2025 r. dla działki nr 1 o
    pow. 0,0070 ha położonej w obrębie ..., gmina, powiat, województwo . W efekcie
    właścicielem ww. nieruchomości z dniem uprawomocnienia się decyzji ZRID stała się
    Gmina.
    Przedmiotowa nieruchomość była własnością Skarbu Państwa. Przedmiotową
    nieruchomość Skarb Państwa nabył nieodpłatnie Decyzją Naczelnika Gminy .. z dnia
    12.03.1977 r.
    Zgodnie z ustawą o gospodarowaniu nieruchomościami, Skarb Państwa w sprawach
    gospodarowania nieruchomościami reprezentują starostowie. Ustawa nakłada na
    starostów obowiązki zarządzania nieruchomościami Skarbu Państwa i ewidencjonowania
    ich. Starostowie, za zgodą wojewody, zbywają, nabywają, wydzierżawiają, wynajmują,
    użyczają oraz oddają w użytkowanie te nieruchomości.
    Nabycie działki nr 1 przez Skarb Państwa nie było opodatkowane podatkiem od towarów i
    usług oraz nie było udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku od towarów i
    usług. Ponadto nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu
    działki nr 1.
    Nieruchomość nr 1 jest niezabudowana oraz nieuzbrojona. Zlokalizowana jest w
    sąsiedztwie zagospodarowanych działek rolnych, lasów oraz kopalni piasku kwarcowego
    „...”. Nieruchomość posiada kształt o konfiguracji nieregularnej. Teren działki jest równy. W
    operacie szacunkowym wskazano, iż nieruchomość stanowi grunt z nasypem ziemnym z
    wyrobiska kopalnianego bez nasadzeń roślinnych i naniesień budowlanych. Dalsza analiza
    przedmiotowej nieruchomości wykazała, iż powierzchnia przedmiotowej nieruchomości
    została jedynie wyrównana urobkiem kopalnianym, tj. piaskiem i ziemią celem
    wyrównania powierzchni działki. Teren nieruchomości jest niezabudowany, równy bez
    widocznych nasypów, budynków lub innych budowli ziemnych.
    Na dzień wystawienia decyzji ZRID, tj. 22.01.2025 r. dla przedmiotowej nieruchomości nie
    istniał plan zagospodarowania przestrzennego.
    Na dzień wystawienia decyzji ZRID, tj. 22.01.2025 r. dla przedmiotowej nieruchomości nie
    została wydana decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja o lokalizacji celu publicznego.
    Przedmiotowa działka była przedmiotem postępowań odszkodowawczych.
    Odszkodowanie w wysokości 670,00 zł za przejętą działkę zostało ustalone w decyzji
    administracyjnej nr ... z dnia 21.08.2025 r. wydanej przez Starostę na podstawie operatu
    szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego.
    W dniu 17.09.2025 r. Gmina dokonała wpłaty ww. odszkodowania.

    W dniu 22.09.2025 Powiat wystawił fakturę sprzedażową nr ... dla Gminy, w której dla
    przedmiotowej dostawy działki nr 1 w zamian za odszkodowanie zastosował zwolnienie na
    podstawie art 43 ust 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z. 2025 r. poz.
    775) - dalej ustawa o VAT.
    Przedmiotowa działka nigdy nie służyła wykonywaniu przez Powiat działalności
    gospodarczej opodatkowanej VAT lub zwolnionej VAT.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z. 2025 r. poz. 775):
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa, prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
    Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z ww. przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju.
    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że czynność polegająca
    na przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie, stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez
    znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz
    wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w
    tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc
    tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub
    podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa

    własności towarów (w tym np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 2 ust. 33 ustawy o VAT, przez tereny budowlane rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    gospodarowaniu przestrzennym.
    Będąca przedmiotem dostawy w zamian za odszkodowanie działka nr 1 stanowi grunt
    niezabudowany, dla której nie zostały wydane decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja
    o lokalizacji celu publicznego. Ponadto nieruchomość nie została ujęta w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym można stwierdzić, iż
    działka nr 1 nie spełnia definicji terenu budowlanego, więc dostawa przedmiotowej
    nieruchomości mogła skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o
    VAT.

## Pytanie

Czy dostawa nieruchomości nr 1 w zamian za odszkodowanie mogła korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025, poz. 775)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Powiat stwierdza, iż transakcja przeniesienia prawa własności w zamian za
    odszkodowanie, nieruchomości niezabudowanej nr 1 położonej w obrębie ..., Gmina ,
    powiat mogła skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025, poz. 775).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian
      za odszkodowanie.
    Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.

    Zgodnie z ww. przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju.
    W sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez
    stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby
    była właścicielem tego dobra, a ponadto musi to być czynność odpłatna.
    Zatem, w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów i
    na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest
    „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz
    świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na
    przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (np. nieruchomości) w
    zamian za odszkodowanie, stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest
    fakt, że dostawa nie jest następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu
    władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w tym przypadku pełni
    funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę
    faktycznie odpłatną.
    Przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy –
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie,
    lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za
    wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością
    wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie dopiero, gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru.
    Aby doszło do odpłatnej dostawy towarów z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w rozumieniu art. 7
    ust. 1 pkt 1 ustawy, muszą wystąpić wszystkie elementy składające się na tę czynność, tj.
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel oraz ustalenie
    odszkodowania z tego tytułu. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa prawa własności
    towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania
    i ustalenia jego wysokości.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz.
    UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
      jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
      odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano
      te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
      cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Z opisu sprawy wynika, że Starosta wydał decyzję Nr ... z dnia 22.01.2025 r., o zezwoleniu
    na realizację inwestycji drogowej (dalej: Decyzja ZRID), która stała się ostateczna z dniem
    28.02.2025 r. dla działki nr 1. Na dzień wystawienia decyzji ZRID, tj. 22.01.2025 r. dla
    przedmiotowej nieruchomości nie istniał plan zagospodarowania przestrzennego. Na
    dzień wystawienia decyzji ZRID, tj. 22.01.2025 r. dla przedmiotowej nieruchomości nie
    została wydana decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja o lokalizacji celu publicznego.
    Przedmiotowa działka była przedmiotem postępowań odszkodowawczych.
    Odszkodowanie w wysokości 670,00 zł za przejętą działkę zostało ustalone w decyzji
    administracyjnej nr ... z dnia 21.08.2025 r. wydanej przez Starostę na podstawie operatu
    szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego. W dniu 17.09.2025 r.
    Gmina dokonała wpłaty ww. odszkodowania.
    Analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie spełnione
    zostały przesłanki warunkujące uznanie opisanej transakcji za dostawę towarów
    dokonywaną przez podmiot, który w odniesieniu do niej działa w charakterze podatnika
    VAT. Wydając nieruchomość za odszkodowaniem nie mogą Państwo skorzystać z
    wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy.
    W przypadku wywłaszczenia nieruchomości za odszkodowaniem nie są realizowane
    zadania, dla realizacji których zostali Państwo powołani. Dokonując przeniesienia prawa
    do rozporządzania nieruchomością, nie realizują Państwo ani zadań własnych, ani
    zleconych przez organ administracji rządowej.
    Oznacza to, że dostawa taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dochodzi do przeniesienia na inny podmiot – nabywcę – prawa do dysponowania
    towarem jak właściciel. Ponadto w analizowanej sprawie ma miejsce odpłatna dostawa
    towarów, przy czym odszkodowanie stanowi wynagrodzenie za przeniesienie własności tej
    nieruchomości.
    Tym samym dokonując zbycia wskazanej we wniosku działki nr 1 działają Państwo jako
    podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Art. 11a ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311):
      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej
      nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z
      dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2.
    Art. 11i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się
      przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy
      z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2021 r. poz. 485 oraz z 2023 r.
      poz. 28 i 1688).

    W przypadku wydawania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej zostały
    w całości wyłączone przepisy określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym, ustalenie lokalizacji drogi w ramach zezwolenia na realizację inwestycji
    drogowej może nastąpić niezależnie od tego, czy dla terenu, przez który ma przebiegać
    ta inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz
    niezależnie od treści postanowień takiego planu.
    Art. 12 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do
      dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.
    Art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
      dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych,
      - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
      ostateczna.
    W przypadku realizacji inwestycji drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych
    zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o
    zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji
    celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    Art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.
    Art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje
      ustalenie wysokości odszkodowania.
    Art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:

      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w
      odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na
      realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek
      właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym.
    Art. 17 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      Decyzja, o której mowa w ust. 1:
      1) (uchylony);
      2) zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych
        pomieszczeń;
      3) uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego
        zarządcę drogi;
      4) uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych;
      5) uprawnia do wydania przez właściwy organ dziennika budowy.
    Nadanie decyzji o wywłaszczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności prowadzi do
    uzyskania przez jednostki samorządu terytorialnego ekonomicznego władztwa nad
    nieruchomościami, które podlegają wywłaszczeniu.
    Art. 23 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o
      gospodarce nieruchomościami.
    Art. 112 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1145, ze zm.):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    Art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności
    nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby
    (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji.
    Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu
    Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość
    odszkodowania wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o
    zezwoleniu na realizację inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika
    jasno, że podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ
    administracji. Nie wymaga się tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze
    strony podmiotu wywłaszczanego.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zmiana przeznaczenia wywłaszczonej
    nieruchomości z terenu niebędącego terenem przeznaczonym pod zabudowę na teren
    przeznaczony pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym
    nieruchomość ta staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich
    jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia.
    Wywłaszczoną nieruchomość należy opodatkować z uwzględnieniem jej przeznaczenia
    sprzed wywłaszczenia.

    Zatem przeniesienie własności nieruchomości w zamian za odszkodowanie, stanowi
    odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, są
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług. W tym przypadku odszkodowanie pełni
    funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju
    dostawę faktycznie odpłatną. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie
    podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów – przeniesienie
    własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę
    odszkodowania.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych dostaw towarów i świadczenia usług zwolnienie od
    podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt
    niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze
    zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym,
    itp.
    Art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane
    – są zwolnione od podatku.
    Art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.):
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Art. 4 ust. 2 ww. ustawy:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w
    przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa
    administracyjnego.
    Przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć
    zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach
    zabudowy.
    Art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego – należy przez to rozumieć
      działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym,
      wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje
      międzynarodowe ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar
      metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz
      źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6
      ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 344, z późn. zm.).
    Art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi
      publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie
      robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także
      łączności publicznej i sygnalizacji.
    Stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca
    1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału
    Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami
    prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego
    gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz
    wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    Jak wynika z wniosku, na podstawie ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach
    przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Starosta wydał decyzję
    Nr ... z dnia 22.01.2025 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która stała się
    ostateczna z dniem 28.02.2025 r. dla działki nr 1. Nieruchomość nr 1 jest niezabudowana
    oraz nieuzbrojona. Na dzień wystawienia decyzji ZRID, dla przedmiotowej nieruchomości
    nie istniał plan zagospodarowania przestrzennego. Na dzień wystawienia decyzji dla
    przedmiotowej nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy lub
    decyzja o lokalizacji celu publicznego. Przedmiotowa działka była przedmiotem
    postępowań odszkodowawczych. Odszkodowanie w wysokości 670,00 zł za przejętą
    działkę zostało ustalone w decyzji administracyjnej nr ... z dnia 21.08.2025 r. wydanej
    przez Starostę na podstawie operatu szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę
    majątkowego. W dniu 17.09.2025 r. Gmina dokonała wpłaty ww. odszkodowania. Będąca
    przedmiotem dostawy w zamian za odszkodowanie działka nr 1, stanowi grunt
    niezabudowany dla której nie zostały wydane decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja
    o lokalizacji celu publicznego. Ponadto, nieruchomość nie została ujęta w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego.
    Zatem wskazać należy, że skoro na dzień wywłaszczenia na rzecz jednostki samorządu
    terytorialnego (Gminy) ww. działka nr 1 stanowiła teren niezabudowany, nieobjęty
    obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani decyzją o
    warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, to zmiana przeznaczenia ww.
    wywłaszczonej działki, nastąpiła w tym samym momencie, w którym nieruchomość ta
    stała się z mocy prawa własnością Gminy. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia. Zatem, właściwym jest stwierdzenie, że najpierw dochodzi do
    czynności wywłaszczenia, a dopiero następnie do dokonania zmiany przeznaczenia
    nieruchomości. Tym samym, wywłaszczona nieruchomość powinna zostać opodatkowana
    zgodnie z obowiązującą kwalifikacją nieruchomości w momencie wywłaszczenia.
    Zatem, ponieważ w momencie dostawy (wywłaszczenia) działka nr 1 była terenem
    niezabudowanym, niebędącym terenem przeznaczonym pod zabudowę, to jej dostawa
    korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

    Podsumowując, stwierdzam, że dostawa działki niezabudowanej nr 1 stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, korzystającą ze zwolnienia od podatku od
    towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.