Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-1335/11-4/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-01-20
Teza: Czy wykonywana ww. kontrola, przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, powinna być uznana jako usługa w stosunku do pozostałych współwłaścicieli nieruchomości i należy naliczyć VAT 23%?
Słowa kluczowe: budownictwo-budownictwo społeczne; usługi-usługi konserwacyjne; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Zakładu, przedstawione we wniosku z dnia – brak daty (data wpływu 14 października 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. (data wpływu 12 stycznia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czynności polegającej na kontroli stanu technicznego elementów budynku i instalacji za opodatkowaną podatkiem – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 października 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czynności polegającej na kontroli stanu technicznego elementów budynku i instalacji za opodatkowaną podatkiem. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Zakład na podstawie udzielonego pełnomocnictwa przez Burmistrza Miasta i Gminy, w imieniu gminy, współdziała w zarządzaniu nieruchomościami wspólnymi. Sprawa dotyczy, tzw. małych wspólnot do siedmiu lokali, gdzie nie określono sposobu zarządu i każdy ze współwłaścicieli ma obowiązek współdziałać w zarządzaniu nieruchomością wspólną, zgodnie z art. 200 Kodeksu cywilnego.

Zakład jako współwłaściciel, swoimi pracownikami, którzy mają odpowiednie uprawnienia budowlane, wykonuje ustawowe kontrole stanu technicznego elementu budynku i instalacji, zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Po wykonaniu kontroli okresowej, Zakład obciąża każdego ze współwłaścicieli poniesionymi kosztami, zgodnie z procentowym udziałem w nieruchomości.

W uzupełnieniu z dnia 4 stycznia 2012 r. Wnioskodawca wskazał, iż ustawowa, okresowa kontrola stanu technicznego budynku mieszkalnego polega na sprawdzeniu stanu technicznego elementów budynku i instalacji. Po dokonaniu kontroli sporządza się protokół, w którym określa się stopień zużycia poszczególnych elementów budynku oraz określa się potrzeby remontowe do wykonania. Powyższą kontrolę może przeprowadzić tylko osoba, która posiada odpowiednie uprawnienia budowlane.

W czasie wykonywania powyższej kontroli okresowej nie wykonuje się prac remontowych ani konserwacyjnych.

Kontrole w przypadku Wnioskodawcy przeprowadza się w budynkach o symbolu PKOB – 112.

Zainteresowany podkreśla, że problem dotyczy wyjaśnienia czy wykonywanie powyższej czynności, tj. okresowej kontroli stanu technicznego budynku mieszkalnego przez jednego z współwłaścicieli budynku jest dla pozostałych współwłaścicieli usługą czy nie i czy w przypadku obciążenia pozostałych współwłaścicieli kosztami ww. kontroli należy naliczać podatek VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wykonywana ww. kontrola, przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, powinna być uznana jako usługa w stosunku do pozostałych współwłaścicieli nieruchomości i należy naliczyć VAT 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, wykonywanie ustawowych obowiązków przez współwłaściciela nieruchomości wspólnej, nie może być uznane za świadczenie usług w stosunku do innych właścicieli nieruchomości i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z brzmieniem obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Odnosząc się do przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, powinna stanowić odpłatną dostawę towarów bądź odpłatne świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Zaznacza się, iż nie każde powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, iż oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zauważyć jednakże należy, iż jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy dla uznania, iż świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (świadczenie usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie, czy nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.

Należy stwierdzić, iż co do zasady czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie świadczącego usługę.

Kolejnym czynnikiem decydującym o tym czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie wynagrodzenie to może być wyrażone w pieniądzu.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług, rozumieć należy prawo podmiotu świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca, na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, współdziała w zarządzaniu nieruchomościami wspólnymi. Sprawa dotyczy, tzw. małych wspólnot do siedmiu lokali, gdzie nie określono sposobu zarządu i każdy ze współwłaścicieli ma obowiązek współdziałać w zarządzaniu nieruchomością wspólną.

Zakład jako współwłaściciel, swoimi pracownikami, którzy mają odpowiednie uprawnienia budowlane, wykonuje ustawowe kontrole stanu technicznego elementu budynku i instalacji, zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto, Wnioskodawca wskazał, iż ustawowa, okresowa kontrola stanu technicznego budynku mieszkalnego polega na sprawdzeniu stanu technicznego elementów budynku i instalacji. Po dokonaniu kontroli sporządza się protokół, w którym określa się stopień zużycia poszczególnych elementów budynku oraz określa się potrzeby remontowe do wykonania. Powyższą kontrolę może przeprowadzić tylko osoba, która posiada odpowiednie uprawnienia budowlane. W czasie wykonywania powyższej kontroli okresowej – jak wskazał Zainteresowany – nie wykonuje się prac remontowych ani konserwacyjnych. Po wykonaniu kontroli okresowej, Zakład obciąża każdego ze współwłaścicieli poniesionymi kosztami, zgodnie z procentowym udziałem w nieruchomości.

Kontrole przeprowadza się w budynkach o symbolu PKOB – 112.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy i opis zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku, należy stwierdzić, iż przedstawiona we wniosku sytuacja nosi znamiona odpłatnego świadczenia usług, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W analizowanej sprawie Wnioskodawca wykonuje czynności polegające na ustawowej i okresowej kontroli stanu technicznego elementu budynku i instalacji, zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zatem należy wskazać, iż ww. usługi Zainteresowany wykonuje jako odrębny podmiot, za które to usługi otrzymuje wynagrodzenie. W tym przypadku nie ma znaczenia fakt, iż przedmiotowe czynności będą wykonywane przez Zainteresowanego, będącego współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy kontrola, bowiem jak wskazano powyżej Wnioskodawca w tym przypadku traktowany jest jako odrębny podmiot, prowadzący niezależną działalność gospodarczą.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż Zainteresowany dokonując ww. kontroli będzie świadczył usługi, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże, zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.

I tak, w świetle art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Jednakże na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 i pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu i modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, w myśl ust. 12a powołanego artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Art. 41 ust. 12b ustawy stanowi natomiast, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

Na mocy art. 41 ust. 12c ustawy, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, iż warunkiem zastosowania 8% stawki, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji budynków lub ich dostawy. Po drugie, budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku.

Ponadto, na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011 r., zwanego dalej rozporządzeniem, stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 8% dla:

1.  towarów i usług wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia;
2.  robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;
3.  robót konserwacyjnych dotyczących:
    1.  obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,
    2.  lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12\- w zakresie w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2.

Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 rozporządzenia).

Przy czym, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia, przepisu ust. 1 pkt 3 powołanego wyżej § 7 rozporządzenia, nie stosuje się, jeżeli wartość towarów bez podatku wchodzących w podstawę opodatkowania świadczenia robót konserwacyjnych przekracza 50% tej podstawy.

Art. 2 pkt 12 ustawy, zawiera definicję obiektów budownictwa mieszkaniowego, zgodnie z którą obiektami takimi są budynki mieszkalne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Zgodnie zatem z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 8% dla robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (tj. budynków mieszkalnych jednorodzinnych do 300 m2 powierzchni użytkowej oraz lokali mieszkalnych do 150 m2 powierzchni użytkowej).

Dla obiektów i lokali wymienionych w § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, przewidziano możliwość zastosowania stawki obniżonej dla robót konserwacyjnych, pod warunkiem, że wartość towarów bez podatku wchodzących w podstawę opodatkowania świadczenia robót konserwacyjnych nie przekroczy 50% tej podstawy.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do przepisów prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 6 ww. ustawy Prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Z kolei w świetle art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.

Natomiast definicję remontu zawarto w pkt 8 tego artykułu. Zgodnie z jego brzmieniem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Modernizacja to „unowocześnienie i usprawnienie czegoś” – według Słownika języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN SA, strona internetowa – www.sjp.pwn.pl).

Obiekty budowlane, w świetle art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane, powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli:

1.  okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego:
    1.  elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu,
    2.  instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska,
    3.  instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych);
2.  okresowej, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów.

Jak wynika z treści wniosku, Zainteresowany dokonuje okresowej kontroli stanu technicznego elementów budynku mieszkalnego – sklasyfikowanego wg PKOB pod symbolem 112 – i jego instalacji, w oparciu o art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W ramach przeprowadzania ww. kontroli – jak wskazał Wnioskodawca – nie wykonuje się prac remontowych ani konserwacyjnych.

W świetle powyższych regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, iż ww. usługi wykonywane przez Wnioskodawcę nie będą stanowiły czynności w zakresie dostawy, budowy, remontu i modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budownictwa mieszkaniowego. Tym samym nie będą spełnione przesłanki, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy i przedmiotowe usługi nie będą korzystały z obniżonej 8% stawki podatku VAT, w oparciu o ww. przepis.

Ponadto, z uwagi na fakt, iż wykonywane prace polegające na okresowej kontroli stanu technicznego elementów budynku i instalacji nie będą stanowiły – jak wskazał Zainteresowany –usług konserwacyjnych mających na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku, zatem w tym przypadku nie znajdzie zastosowanie przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia.

Wobec powyższego, ze względu na fakt, iż ww. usługi świadczone przez Zainteresowanego nie zostały wymienione w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, jako czynności podlegające opodatkowaniu stawkami obniżonymi lub zwolnione od podatku, będą opodatkowane 23% stawką podatku VAT.

Reasumując, wykonywana przez Wnioskodawcę – będącego jednym ze współwłaścicieli nieruchomości – kontrola, będzie stanowiła odpłatną usługę, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, opodatkowaną 23% stawką podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.