Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-575/13-3/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-02-26
Teza: Czy w przypadku gdy zostanie podjęta decyzja o przekwalifikowaniu świadectw pochodzenia nabytych pierwotnie przez Spółkę w celu umorzenia - kwalifikowanych podatkowo jako koszty pośrednie, na świadectwa przeznaczone do sprzedaży, Spółka ma obowiązek dokonać korekty tych wydatków, ujętych wcześniej w ciężar kosztów pośrednich, w dacie podjęcia decyzji o przeznaczeniu tych świadectw do sprzedaży?
Słowa kluczowe: koszt-koszty bezpośrednie; koszt-koszty pośrednie; koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-potrącalność kosztów; umorzenie; wydatek; świadectwo-świadectwo pochodzenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej z 21 listopada 2013 r. (data wpływu 26 listopada 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia momentu rozpoznania kosztów uzyskania przychodów (pytanie nr 2) - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia momentu rozpoznania kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego.

Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzącym podstawową działalność gospodarczą w zakresie wydobycia i przetwarzania rud miedzi oraz sprzedaży wyprodukowanej z tych rud miedzi, metali szlachetnych i pozostałych metali nieżelaznych.

W ramach prowadzonej działalności Spółka, na podstawie zawartych umów, nabywa od firm energetycznych (podmiotów trzecich) energię elektryczną, która w głównej mierze nabywana jest na potrzeby własne Wnioskodawcy; w takiej sytuacji Spółka występuje jako odbiorca końcowy energii.

Jednakże część nabywanej energii (według ww. umów) kupowana jest przez Spółkę z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży. W tej sytuacji nabywca energii kupowanej od Wnioskodawcy występuje w roli odbiorcy końcowego. Sprzedaż energii elektrycznej do odbiorców końcowych dokonywana jest przez Spółkę na podstawie faktur sprzedaży, wystawianych za okresy rozliczeniowe, określone w umowach. Przychody z ww. tytułu rozpoznawane są w Spółce również w ww. okresach rozliczeniowych, zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 3c i ust. 3d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przepisy ustawy z dnia 10.04.1997r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 201 2r., poz. 1059 ze zm.), zawierają regulacje, zgodnie z którymi podmiot dokonujący sprzedaży energii elektrycznej do odbiorcy końcowego jest zobowiązany za rok, w którym dokonano sprzedaży tej energii:

*   uzyskać i przedstawić do umorzenia do 31 marca następnego roku Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwa pochodzenia albo
*   uiścić w terminie do 31 marca następnego roku opłatę zastępczą, równą iloczynowi jednostkowej opłaty zastępczej za 1 MWh i ilości energii elektrycznej, wyrażonej w MWh, wynikającą z obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia w danym roku.

Ww. opłata zastępcza nie stanowi opłat sankcyjnych wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wymaganą ilość świadectw do umorzenia za dany rok określają odrębne przepisy, tj. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 18.10.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu obowiązków uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia, uiszczenia opłaty zastępczej, zakupu energii elektrycznej i ciepła wytworzonych w odnawialnych źródłach energii oraz obowiązku potwierdzania danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym źródle energii (Dz.U. z 2012 r., poz. 1229) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26.07.2011 r. w sprawie sposobu obliczania danych podanych we wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia z kogeneracji oraz szczegółowego zakresu obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia tych świadectw, uiszczania opłaty zastępczej i obowiązku potwierdzania danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji (Dz.U. Nr 176, poz. 1052).

Koszty uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia albo poniesienia opłaty zastępczej uwzględniane są w kalkulacji cen ustalanych w taryfach na energię podmiotów zobowiązanych do przedstawienia świadectw do umorzenia (zapłacenia opłaty zastępczej), przyjmując, że jednostka energii elektrycznej sprzedawana przez daną firmę odbiorcom końcowym jest w tej samej wysokości obciążona tymi kosztami. Obowiązek kalkulacji taryfy, uwzględniającej w cenie sprzedaży koszt świadectw pochodzenia (opłaty zastępczej) wynika z ww. rozporządzeń Ministra Gospodarki. Zatem, Wnioskodawca dokonując zakupu energii z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży dla odbiorcy końcowego, uiszcza cenę zakupu, która nie zawiera kosztów świadectw pochodzenia (opłaty zastępczej), gdyż w tym przypadku Spółka nie występuje jako odbiorca końcowy. Jednakże cena sprzedaży tej energii dla odbiorcy końcowego - stosowana przez Wnioskodawcę - zgodnie z ww. regulacjami jest powiększana o koszty świadectw pochodzenia (opłaty zastępczej), które Spółka jest zobowiązana przedstawić do umorzenia (lub uiścić opłatę zastępczą) za dany rok.

Prawa wynikające ze świadectw pochodzenia energii są prawami majątkowymi, które mogą być przedmiotem obrotu. Imienne świadectwa pochodzenia wydaje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na wniosek firm energetycznych, zajmujących się wytwarzaniem energii elektrycznej.

Spółka, w związku z ciążącym na niej obowiązkiem przedstawienia tych świadectw do umorzenia, nabywa je w trakcie roku na podstawie faktur zakupu, w oparciu o szacunki, co do ilości niezbędnej do umorzenia na dany/przyszły rok.

W sytuacji, w której Spółka nabędzie zbyt dużą ilość określonych świadectw w stosunku do liczby takich świadectw wymaganych przez Prawo energetyczne do umorzenia za dany rok, Spółka podejmuje decyzję o ich przeznaczeniu do umorzenia w kolejnych latach, bądź też decyzję o ich przekwalifikowaniu z grupy świadectw przeznaczonych do umorzenia na grupę świadectw do zbycia (sprzedaży) na rzecz podmiotów trzecich.

Nabywane przez Spółkę w trakcie roku prawa wynikające ze świadectw pochodzenia kwalifikowane są bilansowo jako towary i utrzymywane na zapasie do dnia ich umorzenia przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

Jednocześnie Spółka informuje, że w zakresie kwalifikacji zakupu świadectw pochodzenia w ciężar kosztów podatkowych Spółka posiada interpretację indywidualną z dnia 6 października 2008 r., która stanowi, iż koszty nabycia świadectw pochodzenia nabytych w celu umorzenia za dany rok należy kwalifikować podatkowo jako koszty pośrednie. Niemniej jednak z uwagi na zaistniałe zmiany w zakresie stanu faktycznego związanego z faktycznym wykorzystaniem przez Spółkę nabytych świadectw pochodzenia, Spółka zwraca się ponownie o potwierdzenie przyjętego przez nią sposobu ujęcia wydatków poniesionych na ich nabycie na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  W którym momencie (miesiącu) wydatki związane z zakupem świadectw pochodzenia energii elektrycznej winny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, gdy przedmiotowe świadectwa przeznaczone są do umorzenia za lata następujące po roku ich nabycia?
2.  Czy w przypadku gdy zostanie podjęta decyzja o przekwalifikowaniu świadectw pochodzenia nabytych pierwotnie przez Spółkę w celu umorzenia - kwalifikowanych podatkowo jako koszty pośrednie, na świadectwa przeznaczone do sprzedaży, Spółka ma obowiązek dokonać korekty tych wydatków, ujętych wcześniej w ciężar kosztów pośrednich, w dacie podjęcia decyzji o przeznaczeniu tych świadectw do sprzedaży?

Przedmiot niniejszej interpretacji stanowi odpowiedź na pytanie nr 2. Wniosek Spółki w zakresie pytania nr 1 został rozpatrzony odrębną interpretacją indywidualną wydaną w dniu 26 lutego 2014 r. nr ILPB3/423-575/13-2/KS.

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym, zmiana przeznaczenia świadectw pochodzenia nabytych w celu umorzenia, winna skutkować zmianą kwalifikacji tych kosztów na gruncie podatkowym.

Jak Spółka wskazała w uzasadnieniu stanowiska w zakresie pytania pierwszego, wydatki na nabycie świadectw pochodzenia przeznaczonych przez Spółkę do umorzenia winny stanowić koszty podatkowe o charakterze pośrednim. Natomiast w sytuacji podjęcia decyzji o zmianie ich przeznaczenia, tj. o ich sprzedaży, Spółka winna dokonać reklasyfikacji tych kosztów.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi jednak moment (miesiąc) dokonania korekty kosztów nabycia świadectw pochodzenia przeznaczonych do odsprzedaży, które jako nabyte w celu ich umorzenia zostały zaliczone w ciężar kosztów pośrednich, na zasadach określonych w art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a następnie przekwalifikowane do sprzedaży.

Zdaniem Spółki, reklasyfikacja tych kosztów winna mieć miejsce w dacie podjęcia przez Spółkę decyzji o sprzedaży świadectw pochodzenia, przy czym korekta kosztów nabycia tych świadectw ujętych pierwotnie w dacie poniesienia kosztu, winna być dokonana w rachunku bieżącym, tj. w okresie zmiany klasyfikacji tych kosztów.

Na prawidłowość stanowiska Spółki wskazuje fakt, iż nabycie świadectw pochodzenia, dokonywane jest w celu wywiązania się Wnioskodawcy z obowiązków nałożonych przez prawo energetyczne. Zatem podstawowym celem nabycia świadectw pochodzenia jest ich umorzenie, które ma związek z realizowaną przez Spółkę sprzedażą energii elektrycznej. Oznacza to, że w dacie dokonania ich zakupu Spółka nie posiada dokładnej wiedzy, co do ilości świadectw niezbędnej do ich umorzenia, czego skutkiem są nadwyżki nabywanych świadectw, które mogą - w zależności od decyzji Spółki - zarówno być umarzane w latach następnych, jak i podlegać zbyciu (sprzedaży).

Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż jego zamiarem nie jest obrót świadectwami pochodzenia, a jedynie wywiązanie się z ustawowych obowiązków. Decyzja o sprzedaży nadwyżki posiadanych świadectw pochodzenia podejmowana jest przede wszystkim ze względów ekonomicznych, o czym decyduje zasadniczo wzrost ceny świadectw na rynku, co powoduje, że w pewnych okolicznościach przetrzymywanie przez Spółkę nadwyżki posiadanych świadectw jest nierentowne.

Wobec tego, w ocenie Spółki, moment (miesiąc) reklasyfikacji kosztów i w związku z tym korekty uprzednich księgowań tych wydatków determinuje data podjęcia decyzji Spółki w zakresie sprzedaży świadectw pochodzenia. Tym samym Spółka nie widzi podstaw do dokonywania korekty wstecznej kosztów ujętych uprzednio w roku nabycia świadectw pochodzenia jako koszty pośrednie, gdyż w tym wypadku korekta ta winna być dokonana w okresie przekwalifikowania tych kosztów na koszty bezpośrednie.

Spółka wskazuje, że zaprezentowane przez nią stanowiska, co do daty rozpoznania kosztów nabycia świadectw przeznaczonych w latach przyszłych do umorzenia, jak i momentu dokonania korekty kosztów - w przypadku podjęcia decyzji o sprzedaży świadectw nabytych pierwotnie w celu umorzenia, podzielane są również przez organy podatkowe, m.in. przez:

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z 10 maja 2013 r. o sygn. ILPB3/423-69/13-2/JG,
*   Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 30 listopada 2011 r. o sygn. IPPB5/423-414/11-3/TO,
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji z 23 stycznia 2012 r. o sygn. IPTPB3/423-283/11-4/MF,
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z 27 maja 2011 r. o sygn. IBPBI/2/423-240/11/MO.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

W odniesieniu do powołanych przez Spółkę interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszących, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.