Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.164.2025.2.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Opodatkowanie otrzymanej płatności z tytułu kary umownej i
obowiązek wystawienia faktury.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
energia-energia elektryczna
faktura-wystawienie faktury
gwarancje
świadczenie-świadczenie usług
źródło-źródło odnawialne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania otrzymanej płatności z tytułu kary umownej i obowiązku
    wystawienia faktury. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    (...) S.A. ( (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką kapitałową, która
    prowadzi działalność gospodarczą w branży chemicznej. Spółka jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej jako: „VAT”) oraz podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych (dalej jako: „CIT”). Wnioskodawca posiada
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 3 ust.
    1 ustawy o CIT.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zużywa energię elektryczną,
    która jest niezbędna do prowadzenia działalności. Z uwagi na profil działalności Spółki i
    energochłonność produkcji chemikaliów, wydatki na nabycie energii elektrycznej stanowią
    materialne, istotne koszty prowadzenia działalności Spółki.
    Jednocześnie Wnioskodawca jest producentem o dobrze sprecyzowanych celach
    środowiskowych. Spółka zwraca szczególną uwagę na racjonalne wykorzystanie paliw i
    innych źródeł energii, traktując jako nadrzędną zasadę bezpieczeństwa energetycznego.
    Spółka podejmuje szereg działań organizacyjnych i efektywnościowych, których wdrożenie
    zmierza do poprawy energetycznego wyniku Spółki, zmniejszając tym samym
    oddziaływanie na środowisko i obniżając koszty energii. W tym celu grupa kapitałowa, do
    której należy Spółka wdrożyła system Zarządzania energią ISO 50001 oraz uchwaliła
    formalny dokument - Politykę Energetyczną - określający zasady zarządzania energią i cele
    energetyczne.
    Zgodnie z Polityką Energetyczną Spółka podejmuje działania na rzecz obniżania śladu
    węglowego zużywanej energii elektrycznej. W szczególności Wnioskodawca dokłada
    starań, aby możliwie jak największa ilość energii zużywanej w procesie produkcji miała
    pokrycie w gwarancjach pochodzenia energii z Odnawialnych Źródeł Energii (OZE). W
    efekcie prowadzonych działań w zakresie źródeł pochodzenia nabywanej energii Spółka
    zakłada ograniczanie zużycia surowców naturalnych, redukcję emisji CO oraz pozostałych 2
    zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska, pochodzących z energetycznego spalania
    paliw. Poprzez zakup gwarancji pochodzenia energii z OZE Spółka realizuje działania na
    rzecz neutralności klimatycznej. W obecnych warunkach gospodarczych i ekonomicznych,
    globalne cele środowiskowe muszą mieć przełożenie na efektywne działanie każdej gałęzi
    gospodarki, w tym także przemysłu chemicznego.
    Gwarancje pochodzenia energii elektrycznej z OZE są dokumentami poświadczającymi
    odbiorcy energii faktyczne wartości środowiskowe wynikające z uniknięcia emisji gazów
    cieplarnianych. Gwarancje pochodzenia potwierdzają, że energia elektryczna z której
    korzysta odbiorca została wytworzona z odnawialnych źródeł energii, tj. z wiatru, wody,
    słońca, biogazu czy źródeł geotermalnych.
    Gwarancje pochodzenia energii elektrycznej z OZE stanowią przedmiot obrotu na
    Towarowej Giełdzie Energii (TGE). Zgodnie z przepisami, gwarancje pochodzenia są
    wystawiane w postaci elektronicznej i przekazywane do Rejestru Gwarancji Pochodzenia
    (RGP).
    Prowadzenie działalności gospodarczej w oparciu o energię pochodzącą ze źródeł
    odnawialnych, pokrytą w Gwarancjach Pochodzenia, jest kwestią ważną dla Spółki w
    ramach realizowania przez nią Polityki Energetycznej, ale również w zakresie ochrony

    środowiska i redukcji emisyjności. Podejście Spółki jest równocześnie spójne ze strategią
    rozwoju zrównoważonych finansów w Polsce i powołaną przez Ministerstwo Finansów
    polską Platformą Zrównoważonych Finansów.
    Zakup Gwarancji Pochodzenia zielonej energii umożliwia obniżenie śladu węglowego
    zarówno samej Spółki, jak i wytwarzanych przez nią wyrobów.
    W związku z powyższym, realizując tym samym Politykę Energetyczną, Spółka zawarła
    Umowę Sprzedaży Gwarancji Pochodzenia Energii Elektrycznej z Odnawialnych Źródeł
    Energii (dalej: „Umowa”) z podmiotem trzecim (dalej: „Sprzedający”), tj. niebędącym
    podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu przepisów o cenach transferowych.
    Przedmiotem Umowy jest sprzedaż Gwarancji Pochodzenia, zgodnie z warunkami
    określonymi w tejże Umowie i regulaminie RGP. Gwarancje Pochodzenia dokumentują
    ustaloną w Umowie ilość energii elektrycznej, potwierdzając, że została ona wytworzona z
    Odnawialnych Źródeł Energii.
    W ramach Umowy Spółka (dalej również jako „Kupujący”) zobowiązała się nabyć od
    kontrahenta (Sprzedającego) Gwarancje Pochodzenia, z określonych terminów
    wytworzenia, przekazanych w określonych terminach, w określonych ilościach i cenach.
    Zgodnie z Umową, datą przeniesienia Gwarancji Pochodzenia jest data dokonania wpisu w
    odpowiednim rejestrze prowadzonym przez Towarową Giełdę Energii, potwierdzającego
    przeniesienie Gwarancji Pochodzenia z konta Sprzedającego na konto Spółki (Kupującego),
    na podstawie oferty sprzedaży, którą potwierdza Kupujący.
    Sprzedaż Gwarancji Pochodzenia dokumentowana jest przez Sprzedającego fakturą VAT.
    Zgodnie z Umową, każda ze Stron jest obowiązana do naprawienia szkody wyrządzonej
    drugiej stronie wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania swojego
    zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem
    okoliczności, za które strona nie ponosi odpowiedzialności.
    Umowa przewiduje m.in., że w przypadku, gdy Sprzedający nie zaoferuje Kupującemu do
    sprzedaży lub nie przeniesie na Kupującego Gwarancji Pochodzenia w danym okresie
    rozliczeniowym w ilości, terminach i na warunkach cenowych określonych w Umowie z
    przyczyn, za które Sprzedający ponosi odpowiedzialność, a brak złożenia oferty lub
    przeniesienia Gwarancji Pochodzenia nie będzie usprawiedliwiony działaniem siły wyższej
    lub niewykonaniem zobowiązania przez Kupującego (Spółkę), Sprzedający zobowiązany
    jest do zapłaty na rzecz Kupującego kary umownej w wysokości obliczonej na podstawie
    określonego w Umowie wzoru.
    Zgodnie z tym wzorem kara umowna stanowi iloczyn (i) określonego procenta stawki ceny
    netto dla 1 MWh energii elektrycznej wynikającej ze sprzedanych Gwarancji Pochodzenia
    dla danego Okresu Wytworzenia oraz (ii) różnicy pomiędzy ilością Gwarancji Pochodzenia
    podlegających sprzedaży w danym Okresie Rozliczeniowym, a ilością Gwarancji
    Pochodzenia faktycznie zaoferowanych przez Sprzedającego w danym Okresie
    Rozliczeniowym.
    Zgodnie z Umową kara umowna płatna jest na pierwsze żądanie Spółki (Kupującego) w
    terminie 14 dni od daty otrzymania noty obciążeniowej.
    Umowa stanowi przy tym, że żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość
    zastrzeżonej kary umownej przez Kupującego jest dopuszczalne, z zastrzeżeniem, że
    możliwość dochodzenia odszkodowania ograniczona jest do wysokości szkody jaką
    poniesie Spółka (Kupujący) w związku z nabyciem Gwarancji Pochodzenia od podmiotu
    trzeciego w sytuacji, gdy Sprzedający nie wywiąże się z obowiązku zaoferowania i
    sprzedaży Kupującemu (przeniesienia na Kupującego) Gwarancji Pochodzenia, na
    warunkach przewidzianych w Umowie, w ilościach i za cenę ustaloną zgodnie z Umową.
    Sprzedający zapłaci wtedy Spółce (Kupującemu) odszkodowanie równe różnicy pomiędzy
    (i) ceną Gwarancji Pochodzenia nabytych przez Kupującego od podmiotu trzeciego nie

    później niż do dnia 31 marca roku, w którym Sprzedający zobowiązany był złożyć ofertę, a
    (ii) zastrzeżoną w Umowie karą umowną.
    Wnioskodawca dodatkowo wyjaśnia i podkreśla, że obciążenie Sprzedawcy karą umowną
    nie stanowi refaktury - Umowa stanowi, że kara umowna należna Spółce jest kalkulowana
    w określony sposób i po zaistnieniu wskazanych w Umowie przesłanek (naruszeniu
    warunków Umowy). Kara umowna nie jest związana z żadnym świadczeniem Spółki - nie
    jest ona wynagrodzeniem za usługę, tylko rekompensatą za poniesione przez Spółkę
    straty lub utracone korzyści.
    Zastrzeżone w Umowie prawo dochodzenia odszkodowania przenoszącego wysokość
    zastrzeżonej kary umownej stanowi z kolei mechanizm dochodzenia rekompensaty
    wyrównującej szkodę Spółki, wynikającą z konieczności nabycia energii elektrycznej od
    podmiotu trzeciego po innej cenie niż ta zastrzeżona dla Kupującego w Umowie.
    W świetle powyższego, zastrzeżenie w Umowie kary umownej ma przede wszystkim na
    celu zabezpieczenie Spółki przed szkodą powstałą wskutek niewykonania lub
    nienależytego wykonania Umowy przez Sprzedającego i nie wiąże się z żadnym
    świadczeniem ze strony Spółki.
    W związku z tym Spółka chce potwierdzić skutki podatkowe na gruncie VAT związane z
    obciążeniem Sprzedającego karą umowną.
    Pytania
    1) Czy w przypadku, gdy Sprzedający nie zaoferuje Spółce (Kupującemu) do sprzedaży lub
      nie przeniesie na Spółkę Gwarancji Pochodzenia (na warunkach określonych w
      Umowie) należna Spółce płatność z tytułu kary umownej określonej w Umowie, nie
      będzie stanowić wynagrodzenia Spółki (w kwocie netto) za odpłatne świadczenie
      usługi podlegającej opodatkowaniu VAT?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że określone w Umowie obciążenie
      (kara umowna), jako niepodlegające VAT, nie powinno być dokumentowane fakturą?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) W przypadku, gdy Sprzedający nie zaoferuje Spółce (Kupującemu) do sprzedaży lub nie
      przeniesie na Spółkę Gwarancji Pochodzenia (na warunkach określonych w Umowie)
      należna Spółce płatność z tytułu kary umownej określonej w Umowie, nie będzie
      stanowić wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usługi podlegającej opodatkowaniu
      VAT.
    2) Tym samym jako obciążenie niepodlegające opodatkowaniu VAT, nie powinno być
      udokumentowane przez Spółkę fakturą VAT a innym dokumentem księgowym.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W zakresie pytania numer 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o VAT, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przy
    tym przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, rozumie się rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy wskazać, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT
    rozumiana jest jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

    Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W świetle powyższego przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Przy czym,
    świadczenie usług obejmuje również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania
    czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    bowiem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie,
    znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednocześnie zaznaczyć, że nie każde
    powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane
    za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Z treści powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT wynika, że dostawa towarów i
    świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane
    odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy realizującym świadczenie a odbiorcą, a w zamian za wykonanie świadczenia
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów
    lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego
    dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Zagadnienie odpłatności było wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). I tak, przykładowo w wyroku z dnia 8 marca 1988
    r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of
    Customs and Excise TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną
    odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie
    dostawcy towaru lub usługi, a ponadto, gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
    Z kolei w wyroku z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, TSUE podkreślił, że usługi świadczone są za
    wynagrodzeniem, wyłącznie, jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym
    usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym
    wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w
    istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
    W oparciu o powyższe zasadna jest konkluzja, że dana czynność podlega opodatkowaniu
    jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze
    stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym
    wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i
    jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towaru lub świadczącego usługę
    oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem
    dokonanej czynności.
    Jednocześnie należy zauważyć, że regulacje dotyczące odszkodowania są zawarte w
    ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.). Z

    postanowień art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego wynika, że zobowiązany do
    odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub
    zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego
    przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które
    poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.
    Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego, dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody
    wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    Jak z kolei stanowi art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, można zastrzec w umowie, że
    naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania
    niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna).
    Kara umowna ma więc charakter jednostronny i nie wiąże się z otrzymaniem
    jakiegokolwiek świadczenia. Zapłata kary nie jest związana ze zobowiązaniem się
    otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania
    czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatność o charakterze
    odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter
    świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań i kar umownych nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, i jako taka nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.
    Jak wskazano powyżej i co należy podkreślić, aby mówić o świadczeniu usług, w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT musi nastąpić czynność polegająca na przeniesieniu
    prawa do rozporządzania (dysponowania) towarem jak właściciel, co wiąże się z
    możliwością faktycznego dysponowania rzeczą przez nabywcę. W analizowanym
    przypadku, w związku z obciążeniem przez Wnioskodawcę Sprzedającego wskazaną karą
    umowną wynikającą z Umowy nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel. W rezultacie nie występuje dostawa towarów, w rozumieniu art. 7
    ust. 1 ustawy VAT.
    Jednocześnie obciążenie to nie spełnia przesłanek pozwalających uznać, że dochodzi do
    świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Jak wskazano powyżej, aby
    uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek
    zobowiązaniowy pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę.
    W przypadku Spółki i zawartej Umowy ze Sprzedającym nie dochodzi do transakcji
    ekwiwalentnej - świadczenia w zamian za wynagrodzenie. Należność obciążająca
    Sprzedającego (kara umowna) nie wiąże się z żadnym świadczeniem wzajemnym i ma
    charakter jednostronny - jest związana z odpowiedzialnością Sprzedającego wynikającą z
    przepisów prawa oraz zawartej przez strony Umowy. Należność obciążająca
    Sprzedającego (kara umowna) stanowi rodzaj rekompensaty dla Wnioskodawcy, nie zaś
    wynagrodzenie bezpośrednio związane z realizacją świadczenia.
    Zatem w przedstawionych okolicznościach pomiędzy Wnioskodawcą i Sprzedającym nie
    powstaje żaden stosunek prawny, z którego wynikałoby zobowiązanie do jakichkolwiek
    świadczeń wzajemnych, w zamian za wykonanie których powinno zostać wypłacone
    wynagrodzenie. Określona w Umowie kara umowna ma charakter jednostronny i
    obciążenie Sprzedającego wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania
    zobowiązania (zaoferowania do sprzedaży lub przeniesienia praw do Gwarancji
    Pochodzenia). Zobowiązanie Sprzedającego ma charakter sankcyjny - a nie stanowi

    wynagrodzenia za czynności dokonywane na jego rzecz przez Wnioskodawcę. Jak bowiem
    wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, bezwzględny obowiązek
    zapłaty kary umownej na rzecz Spółki (w kwocie obliczanej na zasadach określonych w
    Umowie) został z góry przewidziany w Umowie już na etapie jej podpisywania.
    Określona w Umowie kara umowna, którą Wnioskodawca może obciążyć Sprzedającego (z
    przyczyn leżących po jego stronie), nie będą stanowić wynagrodzenia za dostawę towaru
    bądź świadczenie usług, o których mowa w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. W
    konsekwencji Spółka w związku z nałożeniem kary umownej wynikającej z Umowy nie
    powinna rozpoznawać czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Powyższe znajduje uzasadnienie w wydanych interpretacjach indywidualnych m.in. z dnia
    7 listopada 2023 r. nr 0112-KDIL1-2.4012.348.2023.2.DS, z dnia 13 listopada 2020 r. nr
    0114-KDIP1-2.4012.327.2020.1.RM czy z dnia 20 marca 2023 r. nr 0111-KDIB3-
    3.4012.19.2023.3.JS.
    W świetle powyższego Wnioskodawca wnosi o uznanie jego stanowiska w zakresie pytania
    numer 1 za prawidłowe.
    W zakresie pytania numer 2
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem.
    Faktura jest dokumentem sformalizowanym - musi być wystawiona zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi,
    jeżeli odzwierciedla ona w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Przede wszystkim
    faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy o VAT mają znaczenie dowodowe.
    W konsekwencji uznając, że kary umowne (rekompensaty/ odszkodowania) z tytułu
    wyrządzonej szkody nie stanowią czynności podlegającej opodatkowaniu VAT należy
    wskazać, że brak jest podstaw do wystawienia faktury dokumentującej obciążenie karą
    umowną. Jak bowiem wynika z przywołanego powyżej przepisu z art. 106b ust. 1 ustawy
    VAT - faktury są dowodem dokumentującym sprzedaż.
    Zatem rozliczenie kary umownej powinno być udokumentowane na podstawie innego
    dokumentu księgowego, w tym notą księgową. Jednocześnie mając na względzie, że nota
    księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o VAT, nie jest
    objęta regulacją tych przepisów. Niemniej Spółka nie widzi przeciwskazań na gruncie
    przepisów VAT dla takiego sposobu dokumentowania.
    Podsumowując, otrzymanie przez Spółkę kary umownej wynikającej z Umowy jako
    niestanowiące wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT nie jest
    podstawą do wystawienia przez Wnioskodawcę faktury - zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1
    ustawy o VAT. Tym samym w ocenie Spółki prawidłowe jest udokumentowanie kary
    umownej innym dowodem księgowym, w tym notą księgową (obciążeniową).
    Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej z 21 grudnia
    2018 roku nr 0112-KDIL1-3.4012.665.2018.1.JN.
    W konsekwencji, Spółka uważa własne stanowisko w zakresie pytania numer 2 za
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie
    podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego
    stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą
    (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Świadczeniem usług jest
    każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady,
    podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem
    przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy). Aby uznać dane
    świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a
    odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.
    Przy czym, przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z 8 marca
    1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise) przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenia innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a

    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru
    lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany
    stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane są w ramach działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o OZE”:
      Gwarancja pochodzenia wytworzonych z odnawialnych źródeł energii w instalacjach
      odnawialnego źródła energii:
      1) energii elektrycznej,
      2) biometanu,
      3) ciepła albo chłodu,
      4) wodoru odnawialnego,
      5) biogazu,
      6) biogazu rolniczego
      - wyrażonych w MWh, zwana dalej „gwarancją pochodzenia”, wydawana w postaci
      elektronicznej, jest jedynym dokumentem poświadczającym odbiorcy końcowemu, że
      określona w tym dokumencie ilość odpowiednio energii elektrycznej, biometanu,
      ciepła albo chłodu, wodoru odnawialnego, biogazu albo biogazu rolniczego została
      wytworzona z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii
      i wprowadzona do sieci odpowiednio elektroenergetycznej, gazowej, wodorowej albo
      sieci ciepłowniczej lub chłodniczej, do której jest przyłączony co najmniej jeden
      odbiorca inny niż podmiot wytwarzający odpowiednio energię elektryczną, biometan,
      ciepło albo chłód, wodór odnawialny, biogaz albo biogaz rolniczy lub została
      wprowadzona w inne miejsce zgodnie z ust. 5.
    Jak wynika z art. 120 ust. 2 ustawy o OZE:
      Z gwarancji pochodzenia nie wynikają prawa majątkowe.

    Ma ona walor informacyjny dla odbiorcy końcowego o pochodzeniu energii i w rezultacie
    przyczynia się do zwiększenia świadomości ekologicznej społeczeństwa. Może też
    stanowić dodatkowe źródło dochodów dla wytwórców energii z OZE.
    W myśl art. 120 ust. 3 ustawy o OZE:
      Gwarancje pochodzenia są zbywalne. Zbycie gwarancji pochodzenia następuje
      niezależnie od obrotu prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw pochodzenia.
    Gwarancje pochodzenia wydaje Prezes URE na pisemny wniosek wytwórcy energii
    elektrycznej (w myśl art. 121 ust. 1 i art. 122 ust. 2 ustawy o OZE). Gwarancję pochodzenia
    wydaje się za wytworzoną energię z dokładnością do 1 MWh (zgodnie z art. 122 ust. 7
    ustawy o OZE).
    Zatem przedsiębiorca, będący wytwórcą energii ze źródeł odnawialnych, który wystąpi i
    uzyska gwarancję pochodzenia będzie mógł ją sprzedać, natomiast nabywca gwarancji
    pochodzenia może tę gwarancję wykorzystać w celu potwierdzenia efektu
    środowiskowego w postaci zmniejszenia śladu węglowego (rozumianego jako wszystkie
    lub wybrane oddziaływania produktu, usługi lub organizacji na środowisko). Z tego też
    względu adresatami gwarancji pochodzenia są podmioty zabiegające o ochronę
    środowiska.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo polską spółką kapitałową, która prowadzi
    działalność gospodarczą w branży chemicznej. Są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem podatku dochodowego od
    osób prawnych.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zużywają Państwo energię elektryczną,
    która jest niezbędna do prowadzenia działalności.
    Zgodnie z Polityką Energetyczną podejmują Państwo działania na rzecz obniżania śladu
    węglowego zużywanej energii elektrycznej. W szczególności dokładają Państwo starań,
    aby możliwie jak największa ilość energii zużywanej w procesie produkcji miała pokrycie w
    gwarancjach pochodzenia energii z Odnawialnych Źródeł Energii. W efekcie prowadzonych
    działań w zakresie źródeł pochodzenia nabywanej energii zakładają Państwo ograniczanie
    zużycia surowców naturalnych, redukcję emisji CO oraz pozostałych zanieczyszczeń 2
    wprowadzanych do środowiska, pochodzących z energetycznego spalania paliw. Poprzez
    zakup gwarancji pochodzenia energii z OZE realizują Państwo działania na rzecz
    neutralności klimatycznej.
    Gwarancje pochodzenia energii elektrycznej z OZE są dokumentami poświadczającymi
    odbiorcy energii faktyczne wartości środowiskowe wynikające z uniknięcia emisji gazów
    cieplarnianych. Gwarancje pochodzenia potwierdzają, że energia elektryczna z której
    korzysta odbiorca została wytworzona z odnawialnych źródeł energii, tj. z wiatru, wody,
    słońca, biogazu czy źródeł geotermalnych.
    Gwarancje pochodzenia energii elektrycznej z OZE stanowią przedmiot obrotu na
    Towarowej Giełdzie Energii.
    Realizując Politykę Energetyczną zawarli Państwo Umowę Sprzedaży Gwarancji
    Pochodzenia Energii Elektrycznej z Odnawialnych Źródeł Energii z podmiotem trzecim
    (Sprzedający).
    Przedmiotem Umowy jest sprzedaż Gwarancji Pochodzenia, zgodnie z warunkami
    określonymi w Umowie i regulaminie RGP. Gwarancje Pochodzenia dokumentują ustaloną
    w Umowie ilość energii elektrycznej potwierdzając, że została ona wytworzona z
    Odnawialnych Źródeł Energii.
    W ramach Umowy Państwo (Kupujący) zobowiązali się nabyć od kontrahenta
    (Sprzedającego) Gwarancje Pochodzenia, z określonych terminów wytworzenia,
    przekazanych w określonych terminach, w określonych ilościach i cenach.

    Zgodnie z Umową, każda ze Stron jest obowiązana do naprawienia szkody wyrządzonej
    drugiej stronie wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania swojego
    zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem
    okoliczności, za które strona nie ponosi odpowiedzialności.
    Umowa przewiduje m.in., że w przypadku, gdy Sprzedający nie zaoferuje Kupującemu do
    sprzedaży lub nie przeniesie na Kupującego Gwarancji Pochodzenia w danym okresie
    rozliczeniowym w ilości, terminach i na warunkach cenowych określonych w Umowie z
    przyczyn, za które Sprzedający ponosi odpowiedzialność, a brak złożenia oferty lub
    przeniesienia Gwarancji Pochodzenia nie będzie usprawiedliwiony działaniem siły wyższej
    lub niewykonaniem zobowiązania przez Kupującego, Sprzedający zobowiązany jest do
    zapłaty na rzecz Kupującego kary umownej w wysokości obliczonej na podstawie
    określonego w Umowie wzoru.
    Zgodnie z tym wzorem kara umowna stanowi iloczyn (i) określonego procenta stawki ceny
    netto dla 1 MWh energii elektrycznej wynikającej ze sprzedanych Gwarancji Pochodzenia
    dla danego Okresu Wytworzenia oraz (ii) różnicy pomiędzy ilością Gwarancji Pochodzenia
    podlegających sprzedaży w danym Okresie Rozliczeniowym, a ilością Gwarancji
    Pochodzenia faktycznie zaoferowanych przez Sprzedającego w danym Okresie
    Rozliczeniowym.
    Zgodnie z Umową kara umowna płatna jest na pierwsze żądanie Kupującego w terminie
    14 dni od daty otrzymania noty obciążeniowej.
    Umowa stanowi przy tym, że żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość
    zastrzeżonej kary umownej przez Kupującego jest dopuszczalne, z zastrzeżeniem, że
    możliwość dochodzenia odszkodowania ograniczona jest do wysokości szkody jaką
    poniesie Kupujący w związku z nabyciem Gwarancji Pochodzenia od podmiotu trzeciego w
    sytuacji, gdy Sprzedający nie wywiąże się z obowiązku zaoferowania i sprzedaży
    Kupującemu (przeniesienia na Kupującego) Gwarancji Pochodzenia na warunkach
    przewidzianych w Umowie, w ilościach i za cenę ustaloną zgodnie z Umową.
    Sprzedający zapłaci wtedy Spółce (Kupującemu) odszkodowanie równe różnicy pomiędzy
    (i) ceną Gwarancji Pochodzenia nabytych przez Kupującego od podmiotu trzeciego nie
    później niż do dnia 31 marca roku, w którym Sprzedający zobowiązany był złożyć ofertę, a
    (ii) zastrzeżoną w Umowie karą umowną.
    Zastrzeżone w Umowie prawo dochodzenia odszkodowania przenoszącego wysokość
    zastrzeżonej kary umownej stanowi mechanizm dochodzenia rekompensaty
    wyrównującej Państwa szkodę wynikającą z konieczności nabycia energii elektrycznej od
    podmiotu trzeciego po innej cenie niż ta zastrzeżona dla Kupującego w Umowie.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy w przypadku, gdy Sprzedający nie zaoferuje
    Państwu (Kupującemu) do sprzedaży lub nie przeniesie na Państwa Gwarancji
    Pochodzenia (na warunkach określonych w Umowie), należna Państwu płatność z tytułu
    kary umownej określonej w Umowie nie będzie stanowić Państwa wynagrodzenia za
    odpłatne świadczenie usługi podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, zgodnie z którą
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Definicja
    „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich
    działalności gospodarczej.
    Co do zasady każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy o
    podatku od towarów i usług. Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:

        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne
    świadczenie usług. Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym
    pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w taki sposób, że
    zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za konkretną, wyodrębnioną usługę
    świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń
    wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Wynagrodzenie musi być należne jednoznacznie za wykonanie tego świadczenia.
    Odnosząc powyższe w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę, że dokonanie przez
    Sprzedającego płatności - w przypadku nie zaoferuje on Państwu (Kupującemu) do
    sprzedaży lub nie przeniesienia na Państwa Gwarancji Pochodzenia (na warunkach
    określonych w umowie), wynika z zawartej między stronami Umowy (a więc pomiędzy
    stronami istnieje stosunek prawny). W oparciu o tę Umowę Państwo - podmiot oczekujący
    na przeniesienie na jego rzecz Gwarancji Pochodzenia godzi się niejako na odstępstwo od
    realizacji tej umowy, otrzymując za to wynagrodzenie w określonej Umownie wysokości.
    Zatem pomiędzy tolerowaniem przez Państwa (Kupującego) nie wywiązywania się przez
    Sprzedającego z postanowień umowy a otrzymaną płatnością istnieje bezpośredni
    związek przyczynowo-skutkowy. Sprzedający wypłaca na rzecz Państwa - swojego
    kontrahenta, wynagrodzenie w przypadku, gdy nie zaoferuje Państwu do sprzedaży lub
    nie przeniesie Gwarancji Pochodzenia w danym okresie rozliczeniowym w ilości,
    terminach i na warunkach cenowych określonych w Umowie, czyli spełnienia pierwotnego
    świadczenia, do którego się zobowiązał na mocy zawartego kontraktu. Jeżeli określone w
    Umowie okoliczności nie wystąpią, Sprzedający nie będzie zobowiązany do płatności
    kwoty w wysokości obliczonej na podstawie określonego w Umowie wzoru. Mamy więc w
    analizowanym przypadku do czynienia ze świadczeniem wzajemnym.
    Państwo, otrzymujący płatność z tytułu kwoty określonej w Umowie, nie podejmują w
    związku z niedostarczeniem Gwarancji Pochodzenia działań, które mogłyby skutkować
    negatywnymi skutkami dla Sprzedającego, np. żądanie zrealizowania umowy zgodnie z jej
    postanowieniami czy rozwiązanie tej umowy. Sprzedający odniesie więc korzyści - zawarta
    umowa nadal obowiązuje i może on osiągać przychody z działalności gospodarczej
    realizowanej w ramach kontraktu.
    Co istotne, Umowa stanowi przy tym, że żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość
    zastrzeżonej kary umownej przez Kupującego jest dopuszczalne, z zastrzeżeniem, że
    możliwość dochodzenia odszkodowania ograniczona jest do wysokości szkody jaką
    poniosą Państwo (Kupujący) w związku z nabyciem Gwarancji Pochodzenia od podmiotu
    trzeciego, w sytuacji, gdy Sprzedający nie wywiąże się z obowiązku zaoferowania i
    sprzedaży Państwu (przeniesienia na Kupującego) Gwarancji Pochodzenia, na warunkach
    przewidzianych w Umowie, w ilościach i za cenę ustaloną zgodnie z Umową. Sprzedający
    zapłaci wtedy Państwu (Kupującemu) odszkodowanie równe różnicy pomiędzy (i) ceną
    Gwarancji Pochodzenia nabytych przez Kupującego od podmiotu trzeciego nie później niż
    do dnia 31 marca roku, w którym Sprzedający zobowiązany był złożyć ofertę, a (ii)
    zastrzeżoną w Umowie karą umowną.
    Korzyścią Sprzedającego w tej sytuacji jest to, że opisana we wniosku płatność jest kwotą,
    która ogranicza/zmniejsza wysokość żądanego przez Państwa do Sprzedającego
    odszkodowania.

    Opisana płatność - jako świadczenie wzajemne, wbrew Państwa stwierdzeniu, nie spełnia
    zatem wskazanych przez Państwa kryteriów, o których mowa w art. 361 § 1, art. 471 i art.
    483 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze
    zm.) - nie ma charakteru kary umownej, tj. jednostronnego świadczenia o charakterze
    odszkodowawczym, które nie wiąże się z otrzymaniem jakiegokolwiek świadczenia.
    W świetle powyższego zachowanie Państwa - podmiotu oczekującego na dostarczenie
    określonej ilości Gwarancji Pochodzenia od Sprzedającego oraz przyjęcie zastępczego
    zobowiązania ze strony tego Sprzedającego (zamiast transferu Gwarancji Pochodzenia),
    należy uznać za świadczenie usług (tolerowanie określonej, zaistniałej sytuacji
    przewidzianej postanowieniami Umowy) podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem wynagrodzenie - w postaci kwoty w wysokości obliczonej na podstawie
    określonego w Umowie wzoru - stanowi formę zapłaty za umownie uzgodnione między
    stronami działania. Istnieje więc bezpośredni związek pomiędzy dokonanym
    świadczeniem a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem. Mamy więc w tym przypadku
    do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczeniem w zamian za wynagrodzenie.
    W konsekwencji w przypadku, gdy Sprzedający nie zaoferuje Państwu (Kupującemu) do
    sprzedaży lub nie przeniesie na Państwa Gwarancji Pochodzenia (na warunkach
    określonych w Umowie), należna Państwu płatność z tytułu kwoty określonej w Umowie
    stanowi/będzie stanowić wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usługi podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, które
    mieści się w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem, o których mowa w art. 5 ust.
    1 ustawy.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest zatem nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również obowiązku dokumentowania fakturą faktu
    obciążania Sprzedającego określoną w Umowie kwotą.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
        pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
        wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
        niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta
        z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
        pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
        1b.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak rozstrzygnięto w odpowiedzi na pytanie nr 1, w przypadku, gdy Sprzedający nie
    zaoferuje Państwu (Kupującemu) do sprzedaży lub nie przeniesie na Państwa Gwarancji

    Pochodzenia (na warunkach określonych w Umowie), należna Państwu płatność z tytułu
    kwoty określonej w Umowie będzie stanowić wynagrodzenie za odpłatne świadczenie
    usługi podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do art. 8 ust.
    1 ustawy, które mieści się w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem, o których
    mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.
    W opisanej sytuacji mamy zatem do czynienia ze sprzedażą w myśl definicji, o której
    mowa w art. 2 pkt 22 ustawy i tym samym stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy są
    /będą Państwo zobowiązani dokumentować obciążenie Sprzedającego kwotą określoną w
    Umowie poprzez wystawienie faktury.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zapadły
    one w indywidualnych sprawach osadzonych w innych stanach faktycznych i nie są
    wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację. Interpretacje organów
    podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników na podstawie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez podatnika. Powołane
    interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawarte w
    nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy.
    Każdą sprawę tutejszy Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie w odniesieniu
    do przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.