Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443-200/09-6/S/MP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-03-08
Teza: Sprzedaż przez osobę fizyczną ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę w warunkach wskazujących, iż nie jest to czynione z zamiarem powtarzania tej czynności i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; podatnik; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2009 r. (data wpływu 03 marca 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 03 marca 2009 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

W dniu 08 kwietnia 2009 r. wydana została interpretacja indywidualna nr IPPP1-443-200/09-2/MP, w której stanowisko Wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe. Interpretacja ta była przedmiotem skargi wniesionej przez Wnioskodawcę. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1203/08 uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną nr IPPP1-443-200/09-2/MP z dnia 08 kwietnia 2009 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W grudniu 2006 r. Wnioskodawca wspólnie z żoną kupił działkę rolną położoną w B., na osiedlu Z. wraz z drogą dojazdową (nr działki 77/11, droga dojazdowa 77/13). Działka została nabyta celem wybudowania na niej domu jednorodzinnego i przeprowadzenia się z W. do B. Wnioskodawca i jego żona nigdy nie prowadzili i aktualnie nie prowadzą działalności gospodarczej w jakikolwiek sposób związanej z handlem nieruchomościami. Zakupiona działka, poza zamieszkiwanym obecnie mieszkaniem jest jedyną nieruchomością, jaka kiedykolwiek była ich własnością. Działka zawsze stanowiła majątek prywatny i nie była w żaden sposób wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie została nabyta z zamiarem odniesienia korzyści majątkowych i jej dalszej odsprzedaży. Tuż po zakupie działki Wnioskodawca wystąpił do UM w B. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek dotyczył jednego budynku parterowego (domu jednorodzinnego) z użytkowym poddaszem i garażem. Jest to dowód na to, iż Wnioskodawca nie myślał wówczas o dzieleniu i sprzedaży działki. Pośpiech wynikał z faktu, iż zakup działki został sfinansowany wysokooprocentowanymi kredytami gotówkowymi, a warunkiem niezbędnym otrzymania refinansowego kredytu hipotecznego była zmiana przeznaczenia gruntu na budowlany.

Na zlecenie Wnioskodawcy w czerwcu 2008 r. zostały wykonane badania geologiczne gruntu celem określenia możliwości wybudowania jednego budynku. W maju 2008 r. Wnioskodawca złożył wniosek do Zakładu Energetycznego w B. o podłączenie prądu na użytek korzystania z niego w domu jednorodzinnym. Powyższe działania wynikały z zamiaru budowy domu dla siebie.

W przeciągu minionych ponad 2 lat od zakupu działki plany Wnioskodawcy uległy zmianie. Aktualnie Wnioskodawca zamierza podzielić działkę na 5 mniejszych, 2 z nich zachować celem zbudowania domu dla siebie, a w przyszłości dla dziecka, natomiast 3 pozostałe sprzedać. W listopadzie 2008 r. z UM w B. Wnioskodawca otrzymał zgodę na podział działki na 5 mniejszych (plus drogę między nimi). Łączna wielkość działek przeznaczonych na sprzedaż wynosi 1960 m 2.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

*   czy przy sprzedaży trzech wydzielonych działek w bieżącym roku Wnioskodawca będzie musiał zapłacić podatek VAT (każdorazowo od kwoty sprzedaży) ?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż żadnej z trzech działek nie pociąga za sobą konieczności zapłaty podatku VAT. Wnioskodawca i jego żona nigdy nie prowadzili działalności gospodarczej polegającej na handlu nieruchomościami, nie dokonali zakupu działki z zamiarem jej dalszej odsprzedaży, działka zawsze stanowiła majątek prywatny. Działania Wnioskodawcy od momentu zakupu: uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, badania geologiczne, wniosek o przyłącze energetyczne, wynikały i służyły bezpośrednio celowi budowy własnego domu, nie zaś chęci podwyższenia wartości nieruchomości. Planowana sprzedaż 3 działek o łącznej powierzchni 1960 m2 jest aktem epizodycznym, bardzo niewielkim, niemającym miejsca w przeszłości i nie planowanym (poza opisanym) na przyszłość.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem towaru należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - wg zapisu art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy dokonywana jest przez podatnika podatku od towarów i usług lub przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem tego podatku, jeżeli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia częstotliwości, przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonego działania. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności lub zamiar powtarzalności.

Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w odniesieniu do danej czynności ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności w tym zakresie.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż nie jest to czynione z zamiarem jej powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawca wraz z żoną w grudniu 2006 r. kupili do majątku osobistego działkę rolną wraz z drogą dojazdową. Działka została zakupiona w celu wybudowania na niej w przyszłości domu, w którym Wnioskodawca mógłby zamieszkać. Na zlecenie Wnioskodawcy dokonano zmiany przeznaczenia ww. gruntu na budowlany, złożony został również wniosek o podłączenie prądu na użytek korzystania z niego w domu jednorodzinnym. Późniejsza zmiana planów Wnioskodawcy była powodem decyzji podziału ww. gruntu na 5 mniejszych działek, zachowania 2 z nich celem zbudowania w przyszłości domu oraz sprzedaży 3 pozostałych działek o łącznej powierzchni 1960 m2.

Wnioskodawca nie prowadzi ani nie prowadził działalności gospodarczej, nigdy wcześniej nie dokonywał sprzedaży innej nieruchomości i nie planuje takich transakcji w przyszłości. Grunt będący przedmiotem sprzedaży nie był w żaden sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Odnosząc przedstawione okoliczności do obowiązujących przepisów prawa należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w odniesieniu do transakcji sprzedaży gruntów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Nic nie wskazuje na to, że dokonując sprzedaży 3 działek Wnioskodawca będzie działał w charakterze handlowca. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego, w celu budowy domu jednorodzinnego, w którym Wnioskodawca mógłby zamieszkać wraz z rodziną. Nie można zatem uznać, że grunt został zakupiony w celu jego dalszej odsprzedaży.

Okoliczność, że Wnioskodawca podjął czynności przygotowawcze do sprzedaży wydzielonych działek nie zmienia faktu, iż nabył on działkę z zamiarem posadowienia na nim własnego domu. Uzyskanie warunków zabudowy, badania geologiczne podmokłego terenu, podłączenie energii elektrycznej należą do czynności koniecznych przy budowie domu. Wnioskodawca sprzedając działki będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, zatem, czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Sprzedaż przez Wnioskodawcę trzech wydzielonych działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.