Zmiana wiążącej informacji stawkowej
Sygnatura: 0110-KSI2-2.442.20.2024.7.BŁ
Informacja zmieniana: 582372
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Rodzaj decyzji: 
Zmieniająca z urzędu decyzję WIS na podstawie art. 42h ust. 3
ustawy o podatku od towarów i usług
Data wydania: 2025-02-18
Teza: WIS TOWAR (świadczenie kompleksowe) – dostawa, transport i
montaż wolnostojącej wiaty (altany) ogrodowej.
Słowa kluczowe: towar
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 23%
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
świadczenie kompleksowe
Nomenklatura Scalona
CN: 
44 DREWNO I ARTYKUŁY Z DREWNA; WĘGIEL DRZEWNY
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XIII-Rozdział 2-art. 146ef-ust. 1-pkt 1

## Pytanie

czy świadczenie kompleksowe polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio
    nabytych komponentów, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do
    budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, należy traktować jako
    usługę modernizacji czy też jako dostawę towarów.
    Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale określił także, że „(...) jeśli czynności te
    polegają na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób
    tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą
    zabudowę meblową to mają one charakter usługi. Elementem dominującym jest bowiem
    w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części
    (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i
    dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym
    obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak
    zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części”.
    Równocześnie w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r. dano wyraz temu, że „wykonane na
    wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami
    konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w
    przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich
    utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego
    trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią”.
    Na podstawie przytoczonych fragmentów można wyprowadzić wniosek, że Naczelny Sąd
    Administracyjny, przy kwalifikacji świadczenia jako usługi bądź dostawy towaru, zwrócił
    uwagę na takie cechy jak czynność zaprojektowania oraz dopasowania, montaż
    komponentów, które wykonane zostały „na wymiar” oraz do konkretnego obiektu, jak
    również brak funkcjonowania komponentów w obrocie gospodarczym.
    Przechodząc natomiast do ustalenia, który z elementów świadczenia jest elementem
    dominującym wskazać należy, że altana ogrodowa sprzedawana jest jako gotowy produkt.
    Zgodnie z pismem z dnia 26 lutego 2024 r. „producentem wiaty ogrodowej (...) jest
    zewnętrzny dostawca. Wnioskodawca nabywa produkt gotowy do montażu – nie
    wytwarza żadnego z elementów altany ogrodowej we własnym zakresie, ani nie
    modyfikuje żadnych elementów nabytego produktu. Wszystkie elementy składowe altany
    ogrodowej, które są niezbędne do wykonania montażu zapakowane są oryginalnym
    kartonie otrzymanym od producenta. Wnioskodawca nie nabywa innych materiałów do
    montażu wiaty (altany) ogrodowej niż te, które zawiera oryginalne opakowanie. Natomiast
    za czynność technicznego mocowania altany ogrodowej do podłoża u klienta odpowiadają
    podwykonawcy, którzy zapewniają ewentualne maszyny i narzędzia niezbędne do

    wykonania usługi trwałego montażu altany (wiaty) do podłoża betonowego (np. wiertarki)
    we własnym zakresie”.
    Istotne jest, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby Wnioskodawca trudnił się
    projektowaniem wiaty (altany) ogrodowej. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na
    przygotowywanie projektu lub szczególne dopasowywanie wiaty. We wniosku oraz jego
    uzupełnieniach brak także informacji, aby Wnioskodawca dokonywał szczegółowego
    pomiaru istotnych parametrów obiektu budowlanego, które miałyby posłużyć do dalszego
    projektowania, wykonania oraz zamontowania wiaty (altany).
    W ocenie Organu, trudno mówić o samym procesie projektowania wiaty biorąc pod
    uwagę jej całokształt. Jak wynika z akt sprawy, Wnioskodawca sprzedaje klientowi gotowy
    produkt, którym zainteresowany jest klient, w oparciu o dane prezentowane na stronie
    internetowej Wnioskodawcy. Zdaje się zatem, że decyzyjność klienta przy wyborze ww.
    rozwiązania będzie sprowadzać się do wyboru rozmiaru tego systemu czy rodzaju
    materiału, z którego jest wykonane. Na podstawie powyższej zależności Organ stwierdza,
    że w analizowanym świadczeniu klient nie posiada szerokiej decyzyjności, gdyż wyboru
    towaru dokonuje na podstawie już zaprezentowanych, gotowych rozwiązań, ofert
    dostępnych na stronie internetowej sklepu prowadzonego przez Wnioskodawcę.
    Powyższe, w ocenie Organu, potwierdza także załącznik nr 1 do umowy „Lista produktów
    wraz z określonym wynagrodzeniem należnym zleceniobiorcy”, który – na potrzeby
    zawieranej przez Wnioskodawcę z podwykonawcą umowy – ukazuje poszczególne
    produkty oraz ich dostępne wymiary. Klient w ramach przedmiotowego świadczenia
    będzie dokonywał wyboru produktu niejako „z katalogu”, na podstawie informacji
    zamieszczonych na stronie internetowej Wnioskodawcy. Klient wybiera zatem gotowy
    produkt, który najbardziej odpowiada jego preferencjom. W przedmiotowej sprawie nie
    ma jednak mowy o indywidualnym projektowaniu, dostosowanym do przekazanych przez
    klienta preferencji i pobranych wymiarów.
    Akta sprawy nie wskazują także, aby Wnioskodawca trudnił się doradzaniem klientowi,
    oferowaniem pomocy w wyborze wiaty (altany), jej dopasowaniu do specyficznego stanu
    faktycznego każdego budynku i jego tarasu. Nie sposób zatem mówić, aby między
    Wnioskodawcą a klientem dochodziło do szczególnej interakcji mającej znaczenie w
    opisanym świadczeniu.
    Jak przybliżono wcześniej, Wnioskodawca nie zawiera umów, klient akceptuje wyłącznie
    regulamin sprzedaży. Wnioskodawca nie jest także producentem wiaty, nie wytwarza
    żadnego z elementów towaru we własnym zakresie, ani nie dokonuje jakiejkolwiek
    modyfikacji. Dostawca zewnętrzny dostarcza bowiem produkt gotowy do montażu.
    Wszystkie elementy niezbędne do montażu zapakowane są oryginalnym kartonie. Wiata
    jest zatem sprzedawana jako elementy zestawu, gotowego produktu, towaru
    kompletnego do montażu. Powyższe zdaje się potwierdzać sam Wnioskodawca, który
    posługuje się takimi sformułowaniami jak „produkt” czy „zestaw”.
    W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., w której Sąd
    wskazał, że elementem głównym świadczenia jest usługa montażu mowa o zgoła
    odmiennej sytuacji niż ta mająca miejsce w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd
    Administracyjny skupił bowiem swoją uwagę na okoliczność, że przedmiotem dostawy
    były komponenty, które po całościowym połączeniu stworzyły zabudowę (towar). W
    przedmiotowym postępowaniu Wnioskodawca wskazuje na elementy, jednakże są to tylko
    części gotowego „rozmontowanego” produktu. Zewnętrzny dostawca oferuje zatem towar
    gotowy, który z uwagi na zamontowanie oraz konieczność wysyłki bądź transportu ulega
    rozmontowaniu.
    Jest to jednak w dalszym ciągu towar handlowy, gotowy, kompletny, który może zostać
    zamontowany w każdym innym miejscu, u innego klienta, jeżeli konkretny zamawiający

    zrezygnuje ze świadczenia. Taki towar Wnioskodawca – sprzedawca może przetrzymywać
    w swoim magazynie do czasu aż inny klient nie złoży zamówienia na wiatę o takich
    parametrach jak ta oczekująca w opakowaniu.
    Okoliczności w jakich dochodzi do wykonania analizowanego świadczenia nasuwają
    wniosek, że wiata będąca przedmiotem dostawy, transportu i montażu, przypomina inne,
    podobne, dostępne na rynku rozwiązania, zestawy, do montażu, a nie zbiór
    komponentów. Wiatę trudno zatem identyfikować jako indywidualnie projektowaną,
    dopasowywaną konstrukcję, powstającą z komponentów.
    Zdaniem Organu, wiatę, która wybierana jest samodzielnie przez klienta na podstawie
    strony internetowej Wnioskodawcy, cechuje względna uniwersalność. Produkt nie jest
    bowiem projektowany na indywidualne zamówienie, do ściśle sprecyzowanych potrzeb i
    preferencji klienta, ale jest dostępny w przewidzianych przez producenta wymiarach,
    które ukazuje także załącznik nr 1 do umowy. Wiata jest zatem sprzedawana w
    określonych, fabrycznych wymiarach.
    Powyższe okoliczności potwierdzają, że w przedmiotowym świadczeniu nie mamy do
    czynienia z indywidualnym zamówieniem, na konkretny, spersonalizowany wymiar.
    Produkt dostępny jest w sklepie internetowym, a więc dochodzi niejako do wyboru
    produktu z katalogu, a nie jego specjalnego zaprojektowania i zamówienia, a następnie
    stworzenia. Przedmiotowe świadczenie złożone polega na dostawie, transporcie i
    montażu gotowego, typowego, mającego standardowe wymiary, produktu nabytego
    wcześniej od producenta.
    Ważne jest także zwrócenie uwagi na sam montaż wiaty. Zgodnie bowiem z przekazanymi
    informacjami, Wnioskodawca nie modyfikuje żadnych elementów nabytego produktu oraz
    nie stosuje do montażu innych materiałów niż te, które zawiera oryginalne opakowanie.
    Czynność montażu wiaty realizowana przez podwykonawców ma zatem na celu wyłącznie
    połączenie samych elementów zestawu za pomocą śrub dołączonych do zestawu wg
    szczegółowej instrukcji montażu przygotowanej przez producenta oraz ich
    przytwierdzenie do tarasu.
    Toteż w ocenie Organu, dla klienta największe znaczenie będzie miał właśnie towar, który
    zamawia w sklepie internetowym wraz z usługą montażu. Proces montażu wiaty mimo, że
    jest konieczny do jej działania, to jednak nie jest celem wiodącym świadczenia. Samo
    bowiem sprawienie, że towar będzie mógł być użytkowany, poprzez montaż do tarasu,
    jest czynnością techniczną, nie mającą zasadniczego znaczenia.
    Stąd też w przedmiotowej sprawie większe znaczenie będzie miał towar niż nakłady pracy.
    Praca w postaci montażu stanowi bowiem tylko działanie służące do zamontowania wiaty,
    natomiast końcowym celem świadczenia będzie przeniesienie prawa własności do towaru.
    Wnioskodawca nie dokonuje bowiem jakichkolwiek czynności mających na celu
    przystosowanie wiaty (altany) do indywidualnych potrzeb klienta, nie zmienia charakteru
    tego rozwiązania, ani nie przygotowuje towaru do specyficznych potrzeb klienta.
    Co istotne, Wnioskodawca wskazał, że „dla altany (wiaty) ogrodowej (...), będącej
    przedmiotem niniejszego wniosku, cena sprzedaży produktu (wraz z marżą
    Wnioskodawcy) to (...) brutto (w promocji (...) brutto), (...) natomiast cena usługi montażu
    tej altany ogrodowej (wraz z narzutem Wnioskodawcy na koszty wykonania usługi przez
    podwykonawców) kalkulowana jest na kwotę od (...) brutto”. W rezultacie, również w
    zakresie ceny, wartości poszczególnych elementów świadczenia polegającego na
    dostawie, transporcie i montażu wiaty (altany) przeważa wartość towaru – wiata (altana)
    ogrodowa (...).
    Organ konstatuje, że w przedmiotowej sprawie elementem dominującym jest zatem
    dostawa towaru – altany ogrodowej, a czynności o charakterze usługowym obejmujące
    transport i montaż stanowią elementy pomocnicze. Dla klienta największe znaczenie
    będzie miał właśnie towar – altana ogrodowa, którą klient sam zamawia na stronie
    internetowej Wnioskodawcy.

    Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania wszystkich czynności
    wchodzących w skład tego świadczenia, zgodnie z elementem głównym. W związku z
    powyższym, w dalszej części decyzji Organ dokona klasyfikacji oraz określi stawkę podatku
    od towarów i usług dla (elementu dominującego), tj. dla towaru – altany (wiaty ogrodowej)
    (...).
    Uzasadnienie klasyfikacji towaru w Nomenklaturze scalonej
    Wiążąca informacja stawkowa (WIS), wydawana na podstawie art. 42a ustawy, jest decyzją
    dokonującą klasyfikacji towarów albo usług według:
    1) Nomenklatury scalonej (CN),
    2) Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), albo
    3) Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015)
    na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru albo
    usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4 ustawy.
    Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy towary i usługi będące przedmiotem czynności, o
    których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym
    Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23
    lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej
    Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie
    wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem
    Rady, lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są
    klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie
    przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub
    przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub
    kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.
    Nomenklatura scalona (CN) zawarta jest w załączniku nr I do rozporządzenia Rady nr 2658
    /87 - art. 1 ust. 3 rozporządzenia. Nomenklatura scalona (CN) stanowi systematykę
    towarów w obrocie międzynarodowym i bazuje na Systemie Zharmonizowanym (HS),
    wprowadzonym w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego
    Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983 r.,
    której Wspólnota Europejska jest stroną (decyzja Rady 87/369/EWG z 7 kwietnia 1987, Dz.
    Urz. WE L 198 z 20.07.1987 r., str. 1).
    Nomenklatura scalona (CN) w zakresie 6 cyfr (podpozycje) w pełni jest zgodna z systemem
    HS, który jest przyjęty na świecie przez większość państw – stron konwencji. CN stanowi
    systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów podzielonych na duże grupy towarowe, które
    są podzielone na 21 sekcji, działy (2 cyfry CN), pozycje (4 cyfry CN), podpozycje (6 cyfr CN)
    oraz kody CN (8 cyfr CN).
    Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej (CN) podlega pewnym warunkom
    określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym
    jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany
    wyłącznie do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby
    być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod.
    W tym względzie należy zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli,
    decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo
    w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz
    uwagach do sekcji lub działów (por. w szczególności wyroki TSUE: z dnia 18 lipca 2007 r. w
    sprawie C-142/06, Olicom, pkt 16; z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych C-362
    /07 i C-363/07, Kip Europe i in., pkt 26; z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie C-150/08, Siebrand
    BV, pkt 24; z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie C-370/08, Data I/O, pkt 29; z dnia 20
    października 2022 r. w sprawie C-542/21, Mikrotīkls, pkt 22 ).

    Przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji towaru do danej pozycji Nomenklatury scalonej w
    pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury
    scalonej (ORINS), zawartymi w załączniku I do wyżej wskazanego rozporządzenia Rady.
    W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii L z dnia 31 października 2024 r.
    opublikowane zostało rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2024/2522 z dnia 23
    września 2024 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w
    sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
    Rozporządzenie stosuje się od 1 stycznia 2025 r.
    Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie
    orientacyjne, a do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z
    brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią
    powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami od 2 do 6. Nomenklatura
    scalona jest 8-znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS), a powołane
    wyżej Ogólne reguły interpretacji i uwagi do sekcji i działów pochodzą z Systemu
    Zharmonizowanego. Uwagi do sekcji i działów stanowią integralną część nomenklatury i
    zawierają szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji,
    podają listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i
    praktycznymi wskazówkami dla ich identyfikacji. Ich celem jest zapewnienie jednolitej
    interpretacji Systemu Zharmonizowanego i właściwej identyfikacji poszczególnych
    towarów, warunkującej poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub
    podpozycji taryfowych.
    Do ustalenia prawidłowej klasyfikacji towarów stosuje się również:
    1. Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów
      („Explanatory Notes”), Opinie klasyfikacyjne i Decyzje Komitetu Systemu
      Zharmonizowanego, które są wydawane i uaktualniane przez Światową Organizację
      Celną w Brukseli [World Customs Organization (WCO) – ustanowioną w 1952 r. jako
      Rada Współpracy Celnej]. Zmiany Not wyjaśniających do HS i Opinie klasyfikacyjne
      redagowane są przez Komitet HS Światowej Organizacji Celnej i przyjmowane zgodnie
      z artykułem 8 Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i
      Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. Polska
      wersja językowa Not do HS znajduje się w Systemie ISZTAR tj. przeglądarce Taryfowej
      utrzymywanej w ramach Informacyjnego Systemu Zintegrowanej Taryfy Celnej –
          [1]ISZTAR4
    2. Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej (CN), będące efektem pracy Sekcji
      Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane są
      przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2658/87
      po uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego.
      Skonsolidowana wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej, opublikowana
      została w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 119 z dnia 29 marca 2019
      r. Przyjmowane po tej dacie przez Komitet Kodeksu Celnego Noty wyjaśniające są
      publikowane w kolejnych Dziennikach Urzędowych Unii Europejskiej serii C.
    W celu jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej w zakresie klasyfikacji towarów,
    środkami służącymi do zachowania jednolitej klasyfikacji towarów są także:
    – rozporządzenia wykonawcze Komisji (UE) w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów
      (poprzednio rozporządzenia Komisji WE), w których określa się podpozycje taryfowe,
      jakie powinny być stosowane w odniesieniu do opisanych towarów, wydawane przez
      Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 po
      uzyskaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego,
    – wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

    – wiążące informacje taryfowe (WIT), o których mowa w art. 33 Rozporządzenia
      Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r.
      ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn.
      zm.).
    Noty wyjaśniające opracowane w odniesieniu do CN przez Komisję, a w odniesieniu do HS
    przez WCO, w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji,
    jednakże nie są prawnie wiążące. Ponadto, nawet jeśli opinie WCO dotyczące klasyfikacji
    towaru w ramach Systemu Zharmonizowanego nie mają mocy wiążącej, to stanowią dla
    klasyfikacji tego towaru w Nomenklaturze scalonej wskazówki, które przyczyniają się w
    istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji i podpozycji Nomenklatury
    scalonej.
    Jak wskazano powyżej, przystępując do klasyfikacji wyrobu w Nomenklaturze scalonej
    (CN), należy wyjść od reguły 1 ORINS, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację
    towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero
    gdy jest to niemożliwe, należy – przy zachowaniu kolejności – korzystać z następnych
    reguł, od 2 do 6.
    Z brzmienia Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej wynika bowiem
    jednoznacznie, iż zostały one ułożone sekwencyjnie i ze względu na to zastosowanie
    kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania
    uprzedniej reguły. Dopiero zatem gdy pierwsza reguła Ogólnych reguł interpretacji
    Nomenklatury scalonej nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z
    reguł od 2 do 6 (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt. V SA/Wa 71
    /16).
    W tym miejscu należy podkreślić, że klasyfikacji towarów w układzie odpowiadającym
    Nomenklaturze scalonej nie dokonuje się na podstawie nazw handlowych lub oznaczeń
    stosowanych na potrzeby innych ustaw. Jak już wcześniej bowiem wskazano – klasyfikacja
    towarów w Nomenklaturze scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na
    których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co
    oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub
    podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego
    towaru jest przypisany odpowiedni kod CN.
    W myśl reguły 2 a) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, wszelkie
    informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub
    niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego
    lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz
    wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w
    stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.
    Stosownie do reguły 3 b) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, jeżeli
    stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary na pierwszy rzut oka są klasyfikowane
    do dwóch lub więcej pozycji, klasyfikacji należy dokonać w następujący sposób:
    mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z
    różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie
    mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 3 a), należy klasyfikować tak, jak
    gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter,
    o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania.
    Według reguły 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, klasyfikacja towarów
    do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i
    uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych
    reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być
    porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej
    reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

    Zgodnie z tytułem, dział 44 Nomenklatury scalonej obejmuje „Drewno i artykuły z drewna,
    węgiel drzewny”.
    W uwagach ogólnych do działu 44 Nomenklatury scalonej wskazano:
    Artykuły z drewna występujące w postaci niezłożonej lub rozłożonej klasyfikowane są tak,
    jak odpowiadające im artykuły kompletne, pod warunkiem że ich części przedstawiane są
    razem. Podobnie dodatki lub części ze szkła, marmuru, metalu lub innego materiału
    przedstawiane razem z artykułami drewnianymi, do których należą, klasyfikowane są z
    takimi artykułami bez względu na to, czy są do nich przytwierdzone, czy nie.
    Zgodnie z tytułem pozycji 4418 Nomenklatury scalonej, obejmuje ona „Wyroby stolarskie i
    ciesielskie budowlane, z drewna, włącznie z drewnianymi płytami komórkowymi,
    połączonymi płytami podłogowymi, dachówkami i gontami”.
    Z Not wyjaśniających do poz. 4418 wynika, że pozycja ta obejmuje wyroby drewniane,
    również intarsje i mozaiki z drewna, używane w konstrukcjach budowlanych wszelkiego
    rodzaju itd., w postaci złożonej lub rozpoznawalne jako niezłożone części (np.
    przygotowane do zmontowania za pomocą wpustów, czopów, jaskółczych ogonów lub
    innych podobnych złączy), nawet z metalowym wyposażeniem, takim jak zawiasy, zamki
    itd. Określenie „wyroby stolarskie” dotyczy zwłaszcza budowlanego wyposażenia
    wewnętrznego (takiego jak drzwi, okna, okiennice, schody, framugi drzwi lub okien),
    natomiast określenie „wyroby ciesielskie” odnosi się do wyrobów drewnianych (takich jak
    belki, krokwie i zastrzały dachowe), używanych jako elementy konstrukcyjne lub w
    rusztowaniach, podporach łukowych itd. i obejmuje zmontowane szalunki do prac
    betoniarskich.
    Biorąc pod uwagę to, że altana (wiata ogrodowa) jest produktem złożonym, składającym
    się min. z drewna (...), panelu dachowego, wstępnie malowanej stali ocynkowanej, ramy
    (...), belki stalowej (...) oraz osprzętu kotwiącego w zestawie – zasadniczy charakter „altany
    ogrodowej” jest nadawany przez konstrukcję wykonaną z drewna.
    Uwzględniając powyższe, altana ogrodowa (...), stanowiąca element główny świadczenia
    kompleksowego, spełnia kryteria i posiada właściwości dla towarów objętych działem CN
    44.
    Zatem właściwą klasyfikacją jest kod Nomenklatury scalonej (CN) 4418 99 00 00 tj.
    „Wyroby stolarskie i ciesielskie budowlane z drewna, włącznie z drewnianymi płytami
    komórkowymi, połączonymi płytami podłogowymi, dachówkami i gontami - Pozostałe”.
    Klasyfikacja wyznaczona jest przez reguły 1, 2 a), 3 b) i 6 Ogólnych reguł interpretacji
    Nomenklatury scalonej oraz brzmienie kodu CN 4418.
    Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
    Przechodząc do kwestii określenia dla towaru odpowiedniej stawki podatku VAT, należy
    zwrócić uwagę, że ustawodawca w art. 42a ustawy enumeratywnie wymienił elementy
    jakie zawiera WIS. Norma ta jednoznacznie wskazuje i wytycza schemat, a właściwie
    kolejność, postępowania organu wydającego WIS.
    Organ dokonując rozstrzygnięcia, w oparciu o zebrany materiał dowodowy dokonuje w
    pierwszej kolejności klasyfikacji towaru. Następstwem prawidłowej klasyfikacji towaru do
    odpowiedniego kodu CN jest określenie odpowiedniej stawki podatku od towarów i usług.
    Przepisy ustawy nie przewidują możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od
    towarów i usług dla towarów sklasyfikowanych do działu 44 Nomenklatury scalonej (CN).
    W myśl art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art.
    83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Natomiast zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do
    końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
    11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347 i 641, 1615,

    1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym
    na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych
    przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny
    albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony
    Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony
    zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w
    ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto
    określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41
    ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.
    W konsekwencji, z uwagi na fakt, że towar (altana ogrodowa) sklasyfikowany do działu 44
    Nomenklatury scalonej (CN) nie spełnia przesłanek do zastosowania obniżonej stawki
    podatku VAT, jego dostawa, transport oraz montaż, podlega opodatkowaniu stawką VAT w
    wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Informacje dodatkowe:
    Niniejsza decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.442.20.2024.7.BŁ z dnia 18 lutego 2025 r.
    jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe
    lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie
    wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o
    interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5,
    43-300 Bielsko-Biała.
    Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń
    kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym
    przedmiotem niniejszej decyzji.
    Niniejsza decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.442.20.2024.7.BŁ z dnia 18 lutego 2025 r.
    wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d, organy podatkowe wobec podmiotu, na rzecz
    którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego
    wykonanego w okresie ważności decyzji (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem
    następujących przypadków:
    – podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie
      przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola
      podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została
      rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art.
      42b ust. 3 ustawy),
    – świadczenie kompleksowe, będące przedmiotem niniejszej decyzji, stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem
      nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
    W przypadku zastosowania się przez podatnika do wydanej na jego rzecz WIS nr 0111-
    KDSB1-2.440.421.2023.3.IKR z dnia 19 marca 2024 r. przed jej zmianą przepisy art. 14k-
    14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio (art. 42c ust. 2 ustawy).
    Jak stanowi art. 42c ust. 2b ustawy, w przypadku zmiany WIS z powodu wystąpienia
    przesłanek, o których mowa w art. 42h ust. 3 pkt 4, i zastosowania się przez podmiot, na
    rzecz którego została ona wydana, do zmienionej WIS od dnia następującego po dniu, w
    którym WIS została doręczona, do dnia doręczenia decyzji o zmianie WIS, przepisy art. 14k-
    14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.
    Powyższe uregulowania powodują, że Wnioskodawca w okresie od dnia następującego po
    dniu, w którym WIS nr 0111-KDSB1-2.440.421.2023.3.IKR z dnia 19 marca 2024 r. została
    doręczona, do końca stosowanego przez nią okresu rozliczeniowego w podatku od
    towarów i usług następującego po okresie rozliczeniowym, w którym doręczono niniejszą
    decyzję o zmianie WIS ma prawo wyboru, czy zastosuje zmienioną WIS, czy WIS nr 0111-
    KDSB1-2.440.421.2023.3.IKR z dnia 19 marca 2024 r.

    Jeżeli zatem wolą Wnioskodawcy będzie zastosowanie WIS przed jej zmianą, wówczas dla
    przedmiotu decyzji (świadczenia kompleksowego) w ww. okresie rozliczeniowym w
    podatku od towarów i usług można stosować stawkę podatku w wysokości 23% na
    podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy (Dz. U. z 2024 r., poz.
    361).
    Wybór którejkolwiek z powyższych opcji nie może skutkować niekorzystnymi skutkami
    prawnopodatkowymi dla Wnioskodawcy.
    Niniejsza decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.442.20.2024.7.BŁ z dnia 18 lutego 2025 r.
    jest wydawana na okres 5 lat i jest ważna od dnia następującego po dniu jej doręczenia.
    WIS traci ważność przed upływem tego okresu, z dniem:
    1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,
      albo
    2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
    – w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 1 i 2 ustawy).
    Decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.442.20.2024.7.BŁ z dnia 18 lutego 2025 r. wygasa z
    mocy prawa w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku
    odnoszących się do świadczenia kompleksowego, będącego przedmiotem niniejszej
    decyzji, w wyniku której wskazana w decyzji zmieniającej:
    1) klasyfikacja świadczenia kompleksowego według działu, pozycji, podpozycji lub kodu
      Nomenklatury scalonej (CN) lub
    2) stawka podatku właściwa dla świadczenia kompleksowego, lub
    3) podstawa prawna wskazanej w WIS stawki podatku
    – staje się niezgodna z tymi przepisami.
    Wygaśnięcie niniejszej decyzji WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi
    WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
    Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji
    podatkowej.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2
    Ordynacji podatkowej – służy Wnioskodawcy odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji należy przesłać przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego
    e-Urząd Skarbowy korzystając z pisma dedykowanego WIS udostępnionego w e-Urzędzie
    Skarbowym tj. Pismo WIS, rodzaj pisma – Odwołanie w sprawie WIS.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).
    [1] https://ext-isztar4.mf.gov.pl/taryfa_celna/