Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.381.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Ustalenie czy kwota przeznaczona przez nabywcę na spłatę
hipoteki stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
nieruchomości
spłata
zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 19-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie – 7 lipca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W czerwcu 2024 r. otrzymała Pani w darowiźnie od brata nieruchomość – prawo do
    użytkowania wieczystego gruntu wraz ze znajdującymi się na nim budynkami
    przemysłowo-magazynowymi.
    Nieruchomość była wcześniej wykorzystywana przez Pani brata w prowadzonej przez
    niego działalności gospodarczej (m.in. jako miejsce magazynowania i obsługi klientów),
    lecz po darowiźnie nie była przez Panią w żaden sposób użytkowana - ani osobiście, ani w
    ramach działalności, której Pani nie prowadzi. W momencie dokonania darowizny na
    nieruchomości wpisana była hipoteka na rzecz banku, zabezpieczająca kredyt zaciągnięty
    przez Pani brata na cele związane z jego działalnością gospodarczą. Hipoteka ta nie
    została wykreślona przed sprzedażą nieruchomości.
    W maju 2025 r. sprzedała Pani tę nieruchomość na rzecz urzędu gminy, w której znajduje
    się nieruchomość. Gmina nabyła nieruchomość w celu przeznaczenia jej pod inwestycję
    komunalną, a transakcja miała charakter cywilnoprawny (tj. nie odbyła się w trybie
    formalnego wywłaszczenia na podstawie specustawy drogowej lub o gospodarce
    nieruchomościami). Zgodnie z postanowieniami aktu notarialnego, część ceny sprzedaży
    (w wysokości ok. 31%) została przekazana przez kupującego – urząd gminy – bezpośrednio
    do banku, celem spłaty zadłużenia Pani brata i uzyskania dokumentu zezwalającego na
    wykreślenie hipoteki. Zostało to zapisane w akcie notarialnym. Warunkiem zawarcia
    umowy sprzedaży i skutecznego przeniesienia własności było spłacenie całego zadłużenia
    zabezpieczonego hipoteką. Bez tej spłaty bank nie wyraziłby zgody na wykreślenie
    hipoteki, a kupujący nie nabyłby nieruchomości.
    Kwota przekazana bankowi pochodziła z ceny sprzedaży i została potrącona z kwoty, którą
    Pani otrzymała jako sprzedająca. W efekcie nie otrzymała Pani całej ceny do własnej
    dyspozycji – część tej kwoty została wydatkowana na spłatę długu hipotecznego Pani
    brata, który nadal był wpisany w księdze wieczystej, lecz był to element niezbędny dla
    przeprowadzenia transakcji.

## Pytanie

Czy kwota przekazana przez nabywcę bezpośrednio do banku w ramach spłaty kredytu
    hipotecznego zabezpieczonego na sprzedawanej nieruchomości, zaciągniętego przez Pani
    brata (darczyńcę), może zostać uznana za koszt odpłatnego zbycia pomniejszający
    przychód ze sprzedaży w rozumieniu art. 19 ust. 2 ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że kwotę przekazaną z ceny sprzedaży przez nabywcę bezpośrednio do
    banku, celem spłaty kredytu hipotecznego brata (darczyńcy), należy uznać za koszt
    odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 19 ust. 2 ustawy o PIT.
    Zgodnie z tym przepisem, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości jest cena
    określona w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Choć spłacany kredyt nie
    był Pani osobistym zobowiązaniem, jego spłata była niezbędna do dokonania sprzedaży
    nieruchomości wolnej od obciążeń – czyli w formie, którą akceptował nabywca. Transakcja
    nie mogłaby dojść do skutku bez wykreślenia hipoteki.
    Fakt, że kwota spłaty trafiła bezpośrednio do banku, a nie przez Pani konto, nie ma
    znaczenia – nastąpiło to za Pani wiedzą, zgodą i z Pani udziałem w akcie notarialnym.
    Oznacza to, że wydatek został poniesiony przez Panią w sensie ekonomicznym i miał
    związek przyczynowo-skutkowy ze zbyciem nieruchomości.
    Stanowisko to potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych, m.in. wyrok NSA z
    2 lutego 2024 r. (sygn. II FSK 607/21), który wskazuje, że spłata długu hipotecznego, choć

    zaciągniętego przez inną osobę, może być uznana za koszt zbycia, jeśli była warunkiem
    przeprowadzenia transakcji.
    Ponadto podkreśla Pani, że nieruchomość nie była przez Panią wykorzystywana w
    działalności gospodarczej ani nie była środkiem trwałym, wobec czego sprzedaż nastąpiła
    w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    W związku z powyższym, koszt spłaty hipoteki powinien zostać zaliczony do kosztów
    odpłatnego zbycia, a tym samym powinien pomniejszyć on podstawę opodatkowania
    podatkiem dochodowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności
    gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące
    znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne.
    Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego,

    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw
    majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw.
    Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy
    odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy i praw majątkowych. Zatem, aktywa
    majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie
    aktywów majątku podatnika.
    Natomiast moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest
    zgodnie z normami prawa cywilnego. W tym zakresie należy odwołać się do przepisów
    ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), a w
    szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Jak stanowi art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    W myśl art. 237 Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania
    rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o
    przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość/prawo wieczystego
    użytkowania gruntu, to umowa darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę
    aktu notarialnego. Tym samym zawarcie umowy darowizny nieruchomości/prawa
    wieczystego użytkowania gruntu powoduje przejście jej/jego własności na obdarowanego
    z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę nieruchomość/to
    prawo wieczystego użytkowania gruntu obdarowanemu, a obdarowany darowiznę
    przyjmuje.
    Z opisu sprawy wynika, że w czerwcu 2024 r. otrzymała Pani w darowiźnie od brata prawo
    użytkowania wieczystego gruntu wraz ze znajdującymi się na nim budynkami
    przemysłowo-magazynowymi. Z kolei w maju 2025 r. sprzedała Pani je na rzecz gminy.
    Nieruchomość była wcześniej wykorzystywana przez Pani brata w prowadzonej przez
    niego działalności gospodarczej, lecz po darowiźnie nie była przez Panią w żaden sposób
    użytkowana – ani osobiście, ani w ramach działalności.
    Należy zatem stwierdzić, że sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz ze
    znajdującymi się na nim budynkami stanowiła dla Pani źródło przychodu podlegające
    opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ nastąpiła przed upływem 5 lat liczonych od końca roku, w którym
    nabyła Pani je w drodze darowizny.
    Stosownie do art. 30e ust. 1 cytowanej ustawy:

      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    W myśl art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Z treści przepisu art. 19 ust. 1 ww. ustawy wynika, że:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie. Należy zatem stosować językowe (potoczne) rozumienie tego
    wyrażenia, zgodnie z którym, za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych
    uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby
    transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć
    bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.
    Można do takich kosztów zaliczyć:
    · koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
    · prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości,
    · koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości,
    · wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej,
    · koszty i opłaty sądowe.
    Ustawodawca wprawdzie nie określił, jakie koszty należy uważać za koszty odpłatnego
    zbycia, niemniej w doktrynie wskazuje się, że mogą to być wyłącznie koszty, które muszą
    być ponoszone w związku ze zbyciem. Będą to więc – jak już wyżej wskazano – np. koszty
    związane z wyceną nieruchomości, koszty notarialne, koszty pośredników, ale także koszty
    związane z ponoszeniem ciężarów publicznoprawnych (por. J. Marciniak (red.), Podatek
    dochodowy od osób fizycznych, Warszawa 2011 r., s. 199, A. Bartosiewicz, R. Kubacki,
    Komentarz do art. 10, art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, LEX
    2010).
    Przepis art. 19 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że:
      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się
      na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
      samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
      zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
    Stosownie zaś do art. 19 ust. 4 ww. ustawy :
      Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie
      odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wezwie strony umowy do
      zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie
      odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania
      zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny

      znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli
      skarbowej określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli
      wartość ustalona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w
      cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający.
    Kosztów odpłatnego zbycia nie należy jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu,
    zasady ustalania których uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe,
      w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c).
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Określony w przywołanym wyżej art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych katalog wydatków, które w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub
    praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, nabytych w drodze darowizny, mogą
    zostać uznane za koszty uzyskania przychodu ma charakter katalogu zamkniętego, w
    związku z czym, tylko wydatki wyraźnie w nim wskazane mogą pomniejszyć uzyskany
    przychód.
    W świetle powyższego, podstawą obliczenia podatku dochodowego z odpłatnego zbycia
    nieruchomości/prawa majątkowego, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy
    przychodem z odpłatnego zbycia, określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych stanowiącym wartość wyrażoną w cenie określonej w
    umowie (jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości
    rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości
    wartości rynkowej), pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia rozumiane jako wszystkie
    wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść
    do skutku, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ww.
    ustawy, tj. udokumentowanymi nakładami, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynionymi w czasie ich posiadania oraz kwotą zapłaconego podatku od
    spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta
    do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i
    praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.
    W myśl art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W terminie określonym w ust. 1 (od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku
      następującego po roku podatkowym) podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w
      art. 30e.
    Ma Pani wątpliwości, czy spłata kredytu hipotecznego obciążającego prawo do
    użytkowania wieczystego gruntu wraz ze znajdującymi się na nim budynkami mieści się w
    pojęciu „kosztu odpłatnego zbycia” w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że kwota ceny sprzedaży nieruchomości nabytej
    w drodze darowizny może być pomniejszona o:
    - koszty odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy oraz
    - koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6d ustawy.
    Wyjaśnienia wymaga, że sam fakt spłaty przez Panią zadłużenia z tytułu zaciągniętego
    przez darczyńcę kredytu na cele związane z jego działalnością gospodarczą pozostaje bez
    wpływu na określenie przychodu ze sprzedaży prawa majątkowego/nieruchomości, o
    których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika
    to stąd, że kwota kredytu nie stanowi dla Pani kosztu odpłatnego zbycia. Kwota ta nie
    miała związku z odpłatnym zbyciem i nie była wydatkiem niezbędnym do dokonania
    odpłatnego zbycia prawa majątkowego/nieruchomości. Poza tym obowiązek spłaty
    kredytu nie ciążył na Pani, ale na darczyńcy.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz przedstawiony opis stanu faktycznego
    stwierdzam, że sprzedaż przez Panią prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz ze
    znajdującymi się na nim budynkami w 2025 r., przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie w drodze darowizny w 2024 r.,
    stanowi dla Pani źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Uzyskany z ww. tytułu dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na
    zasadach określonych w art. 30e ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Podstawą obliczenia podatku dochodowego jest dochód, stanowiący różnicę
    pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz
    ze znajdującymi się na nim budynkami określony zgodnie z art. 19 ww. ustawy, a kosztami
    uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Do kosztów tych można zaliczyć tylko takie wydatki, które są
    niezbędne aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku, czyli np. koszty związane z
    wyceną nieruchomości/prawa majątkowego, koszty notarialne czy koszty pośredników.

    Podsumowując, do kosztów odpłatnego zbycia, które pomniejszą przychód z odpłatnego
    zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz ze znajdującymi się na nim budynkami
    , o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    może Pani zaliczyć kwoty spłaty kredytu hipotecznego zabezpieczonego na przedmiocie
    sprzedaży, zaciągniętego przez darczyńcę na cele związane z jego działalnością
    gospodarczą.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Ponadto, nie jestem uprawniony do analizowania i oceny załączonych dokumentów.
    Jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Panią we
    wniosku, zadanym przez Panią pytaniem oraz zajętym stanowiskiem. W związku z
    powyższym załączone do wniosku dokumenty nie mogą stanowić przedmiotu
    merytorycznej analizy w niniejszej sprawie.
    W odniesieniu do powołanego wyroku sądu administracyjnego należy zauważyć, że zapadł
    on w indywidualnej sprawie określonego podmiotu i nie ma mocy wiążącej w sprawie
    będącej przedmiotem Pani wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.