Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.685.2024.3.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Skutki podatkowe zawarcia umowy vPPA wirtualnej sprzedaży energii i gwarancji pochodzenia.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna; gwarancje; koszt-koszty uzyskania przychodów; przychód-powstanie przychodu; rozliczanie (rozliczenia)-rozliczenie finansowe; sprzedaż-sprzedaż wirtualna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Przychody z zysków kapitałowych-Przychody z udziału w zyskach osób prawnych; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 7b-ust. 1-pkt 6-lit. b; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15c-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 20 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) to polska spółka kapitałowa, prowadząca
    działalność gospodarczą w sektorze (...).
    Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”) w Polsce oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”),
    podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski na
    podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”).
    Wnioskodawca oferuje (...) usługi (...). Spółka świadczy również usługi (...). W zakres
    prowadzonych przez Spółkę usług wchodzi również (...).
    W ramach swojej działalności gospodarczej Spółka wykorzystuje znaczną ilość energii
    elektrycznej, która jest niezbędna do efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wydatki na nabycie energii elektrycznej stanowią w ocenie Wnioskodawcy istotne koszty
    prowadzenia przez niego działalności.
    Ze względu na ryzyko istotnych wahań cen energii elektrycznej oraz dążenie Spółki do
    prowadzenia działalności w sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o ochronę
    środowiska i klimatu), Spółka zawarła umowę tzw. wirtualnej sprzedaży energii, która
    stanowi umowę zaliczaną do tzw. umów typu cPPA (od ang. Corporate Power Purchase
    Agreement, w tłumaczeniu na język polski - „Korporacyjna Umowa Zakupu Energii”).
    Kontrakt typu cPPA jest stosunkowo nowym instrumentem będącym formą
    długoterminowej umowy zawieranej zwykle bezpośrednio przez producenta energii z
    odnawialnych źródeł i przedsiębiorstwo wykorzystujące znaczne wolumeny energii
    elektrycznej w ramach prowadzonej działalności. Celem tego typu kontraktu jest
    zabezpieczenie cen energii elektrycznej, które dany podmiot płaci (rozumiane jako
    skompensowanie wpływu potencjalnych wahań cen energii elektrycznej na wyniki
    finansowe podmiotu), a także umożliwienie temu podmiotowi realnie oddziaływać w
    sposób pozytywny na rozwój energetyki odnawialnej. Ekonomicznym rezultatem
    kontraktu cPPA jest ustalenie pomiędzy stronami stałej lub okresowo indeksowanej
    wskaźnikiem inflacji ceny energii elektrycznej, podlegającej rozliczeniu finansowemu przez
    z góry określony okres (co do zasady 5-15 lat).
    Wnioskodawca wraz z A Sp. z o.o. (dalej: „A”), zawarł „Wirtualną umowę zakupu energii
    oraz umorzenia gwarancji pochodzenia” (ang. „Virtualpowerpurchase and redemption of
    guarantees of orgin agreement”; dalej: „Umowa”, „Umowa vPPA” lub „vPPA”) z
    kontrahentem spoza Grupy (dalej: „Kontrahent”; łącznie ze Spółką i A - „Strony”, a każdy z
    tych podmiotów osobno - „Strona”).
    Kontrahent, z którym Spółka zawarła Umowę vPPA, jest podmiotem:

    I. zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT;
    II. posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy w Rzeczpospolitej Polskiej dla
        potrzeb CIT (siedziba na terytorium Polski);
    III. którego przedmiot działalności gospodarczej obejmuje m.in. hurtowy obrót energią
        elektryczną, gazem, prawami majątkowymi, uprawnieniami do emisji CO2 oraz
        gwarancjami pochodzenia. Wnioskodawca wskazuje, że Umowa została zawarta ze
        spółką zajmującą się obrotem, niemniej jest ona zawarta w oparciu o konkretne,
        wskazane w tej Umowie, źródło wytwórcze.
    Umowa vPPA została zawarta przez Strony do dnia (...) 2028 r. (o ile nie zostanie wcześniej
    rozwiązana/nie wygaśnie) i reguluje m.in. następujące kwestie:
      (i) zasady rozliczeń finansowych pomiędzy Stronami w związku z zagwarantowanym
        wolumenem energii elektrycznej (zasady te zostały szczegółowo opisane w dalszej
        części Wniosku),
      (ii) umorzenie przez Kontrahenta na rzecz Spółki atrybutów środowiskowych, w tym
        wypadku gwarancji pochodzenia (dalej: „Gwarancje Pochodzenia”),
      (iii) umorzenie przez Kontrahenta na rzecz Spółki zastępczych gwarancji pochodzenia
        (dalej: „Zastępcze Gwarancje Pochodzenia”),
      (iv) potencjalne inne płatności między Stronami, które mogą się pojawić w związku z jej
        realizacją (dalej łącznie: „Dodatkowe Płatności”).
    1. Rozliczenia finansowe w zakresie zabezpieczenia cen energii (wirtualnej sprzedaży
    energii elektrycznej - vPPA).
    1.1 Uwagi ogólne - Umowa jako umowa wirtualnej sprzedaży energii.
    Jak wskazano powyżej Umowa jest umową wirtualnej sprzedaży energii, a w rezultacie:
    - Kontrahent na bazie Umowy vPPA nie będzie sprzedawał Wnioskodawcy energii
      elektrycznej wytworzonej przez powiązane spółki z grupy Kontrahenta (dalej:
      „Wytwórcy”) w odnawialnych źródłach energii elektrycznej (dalej: „OZE”), co oznacza,
      że na podstawie Umowy pomiędzy Kontrahentem a Spółką nie będzie dochodziło do
      faktycznych dostaw energii elektrycznej. Kontrahent nie będzie dostarczał fizycznie
      energii elektrycznej Spółce, nie będzie przenosił na Spółkę tytułu prawnego do
      energii elektrycznej. W praktyce, nabycie energii elektrycznej (fizyczne dostawy)
      przez Wnioskodawcę dla celów prowadzonej działalności gospodarczej będzie miało
      miejsce w ramach odrębnych transakcji, które nie są objęte niniejszym Wnioskiem.
    - Umowa - w zakresie zabezpieczenia ceny energii elektrycznej - będzie rozliczana
      wyłącznie finansowo, tj. w środkach pieniężnych, w oparciu o strukturę tzw.
      kontraktu finansowego odnoszącego się do uzgodnionych przez Strony cen i
      wolumenu energii elektrycznej (dalej: „Rozliczenie finansowe vPPA”). Strony rozliczą
      się z różnicy pomiędzy przyjętą w Umowie ceną referencyjną - w Umowie jako
      „Contract Price” (dalej: „Cena Stała”) a ceną zmienną kalkulowaną w sposób opisany
      w vPPA - w Umowie jako „Market Price” (dalej: „Cena Zmienna”).
    - W ramach Umowy, Kontrahent zagwarantuje wytworzenie poprzez posiadaną przez
      Wytwórców skonkretyzowaną w vPPA infrastrukturę wytwórczą (instalacje wiatrowe,
      dalej: „Infrastruktura OZE”) określonego wolumenu energii elektrycznej (dalej:
      „Wolumen Kontraktowy”).
    - Formuła współpracy i rozliczeń między Stronami, wynikających z Umowy vPPA, opierać
      się będzie na konstrukcji instrumentu pochodnego o charakterze zabezpieczającym
      (hedgingowym), w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
      obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 722 ze zm., dalej:
      „UOIF”). Zgodnie z tym przepisem, instrumentami finansowymi są m.in. niebędące
      papierami wartościowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na
      stopę procentową oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem

      bazowym jest towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą
      być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron (do której
      to kategorii w ocenie Wnioskodawcy należy zaliczyć Umowę).
    - Opisywany instrument nie stanowi prawa majątkowego, w przypadku, którego
      instrumentem bazowym są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz
      uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i który mógłby być zrealizowany poprzez
      dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku.
    - Poza Spółką, A i Kontrahentem nie ma innych podmiotów biorących udział w
      transakcji, które mogłyby mieć wpływ na treść zawartej Umowy vPPA, w
      szczególności ustalenia w zakresie terminów i innych warunków rozliczeń
      wskazanych w Umowie zależały jedynie od Spółki, A i Kontrahenta.
    1.2. Mechanizm Rozliczenia finansowego vPPA.
    A. Okresy rozliczeniowe przewidziane w Umowie.
    Umowa jest rozliczana w oparciu o wskazane w niej przedziały czasowe, służące
    wzajemnym rozliczeniom Stron, tj. interwał rozliczeniowy (dalej jako: „Interwał
    Rozliczeniowy”) - określony w Umowie jako miesiąc kalendarzowy (rozpoczynający się o
    godzinie 00:00 pierwszego dnia kalendarzowego takiego miesiąca kalendarzowego i
    kończący się o godzinie 23:59 ostatniego dnia kalendarzowego takiego miesiąca
    kalendarzowego).
    B. Ceny przewidziane w Umowie.
    Umowa wskazuje dwie ceny energii, w oparciu o które następuje Rozliczenie finansowe
    vPPA w formule kontraktu finansowego (ustalana będzie różnica między ww. dwoma
    cenami), i które umożliwią realizację zabezpieczającego celu tej Umowy, tj.:
    - Cenę Stałą - z góry określoną w Umowie cenę za MWh, oraz
    - Cenę Zmienną - średnią arytmetyczną ceny energii elektrycznej z I Fixingu Rynku Dnia
      Następnego Towarowej Giełdy Energii (dalej: „TGE”) określoną dla danego Interwału
      Rozliczeniowego.
    C. Kalkulacja kwoty Rozliczenia finansowego vPPA za poszczególne Interwały
      Rozliczeniowe.
    Dla każdego Interwału Rozliczeniowego, Kontrahent powinien obliczyć kwotę
    rozliczeniową (dalej: „Kwota Rozliczeniowa”) równą iloczynowi różnicy kwoty Ceny Stałej
    (dalej: „Kwota Ceny Stałej”) i kwoty Ceny Zmiennej (dalej: „Kwota Ceny Zmiennej”) oraz
    zagwarantowanego wolumenu energii elektrycznej wynikającej z załącznika do Umowy
    vPPA dla każdego z miesięcy kalendarzowych (ang. Guaranteed Volume, dalej:
    „Gwarantowany Wolumen”), a więc obliczana jest zgodnie z następującym wzorem:
    Kwota Rozliczeniowa = Gwarantowany Wolumen * (Kwota Ceny Stałej - Kwota Ceny
    Zmiennej)
    Jeżeli tak obliczona Kwota Rozliczeniowa będzie:
    - większa od zera (będzie mieć wartość dodatnią), to Kwota Rozliczeniowa będzie należna
      Kontrahentowi od Spółki (dalej: „Dodatnia Kwota Rozliczeniowa”);
    - mniejsza od zera (będzie mieć wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako wartość
      bezwzględna) będzie należna Spółce od Kontrahenta (dalej: „Ujemna Kwota
      Rozliczeniowa”);
    - równa zero, to wówczas żadna ze Stron nie jest uprawniona do otrzymania płatności.
    Po zakończeniu danego Interwału Rozliczeniowego Kontrahent - w terminie wskazanym w
    Umowie - dostarczy Wnioskodawcy oświadczenie rozliczeniowe, przedstawiające Kwotę
    Rozliczeniową za ten okres.

    Przedstawiony powyżej sposób określania wyniku w ramach Umowy w oparciu o
    mechanizm kontraktu finansowego będzie bazowym rozliczeniem między Spółką, a
    Kontrahentem umożliwiającym zabezpieczenie cen energii elektrycznej zużywanej przez
    Wnioskodawcę, która jest rozliczana w relacji z podmiotami trzecimi niebędącymi stroną
    Umowy (przy czym zabezpieczenie powinno być rozumiane jako częściowe
    skompensowanie/ograniczenie wpływu potencjalnych wahań cen energii elektrycznej na
    wyniki finansowe Spółki, tj. zarówno w sytuacji wzrostu i spadku Ceny Zmiennej i cen
    faktycznie płaconych przez Spółkę w stosunku do Ceny Stałej).
    Wnioskodawca nie przewiduje wystąpienia w Umowie odrębnego wynagrodzenia w
    obszarze części zabezpieczającej ceny energii elektrycznej (poza wskazanymi powyżej
    kwotami), które Kontrahent otrzymywałby od Spółki lub Spółka od Kontrahenta.
    Wraz z zawarciem Umowy vPPA Wnioskodawca oczekuje, że przedstawiona formuła
    działania kontraktu pozwoli na uzyskanie Spółce względnie stałej i przewidywalnej w
    dłuższym okresie ceny energii elektrycznej, zbliżonej do wynikającej z Umowy Ceny Stałej
    (dla tej części/wolumenu energii elektrycznej zużywanej przez Spółkę, która zostanie
    objęta vPPA) - efekt ten zostanie uzyskany dzięki pojawieniu się dodatkowego, wyłącznie
    pieniężnego rozliczenia (tj. dodatniej lub ujemnej różnicy), będącego istotą vPPA
    (niezależnego od kwot płaconych za zużytą energię do podmiotów trzecich niebędących
    stroną vPPA), które częściowo skompensuje/ograniczy wpływ potencjalnych wahań cen
    energii elektrycznej na wyniki finansowe Spółki.
    Mając na uwadze powyższe, transakcje w ramach Umowy vPPA będą skutkowały
    rozpoznaniem przychodów lub kosztów przez Wnioskodawcę, które będą wynikały,
    odpowiednio, z konieczności rozliczenia dodatniej lub ujemnej różnicy z Kontrahentem
    przez Spółkę.
    Jeżeli w wyniku rozliczenia Umowy vPPA Spółka w danym okresie:
    - będzie zobowiązana do zapłaty Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahenta,
      wówczas związany z tym wydatek będzie ponoszony ze środków finansowych Spółki (tj.
      wydatek uszczupli majątek Spółki), zaś jego wartość nie będzie w jakikolwiek sposób
      zwrócona Spółce (tj. rozliczenie za dany okres będzie miało charakter definitywny),
    - będzie uprawniona do otrzymania Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahenta,
      wówczas osiągnięty w związku z tym przychód będzie miał charakter definitywny (tj. w
      sposób trwały zwiększy majątek Spółki).
    D.

## Dodatkowe informacje

.
    Wnioskodawca pragnie wyraźnie podkreślić, że przystąpienie przez Spółkę do Umowy
    vPPA nie jest przejawem tzw. działalności spekulacyjnej czy usługowej, w ramach której
    Spółka zawodowo przeprowadzałaby transakcje na instrumentach finansowych
    /instrumentach pochodnych w celu osiągnięcia zysku. Celem wskazanej transakcji nie jest
    uzyskiwanie dodatkowych przychodów przez Spółkę w związku z wahaniami cen energii
    elektrycznej na rynku, lecz wyłącznie (przynajmniej częściowe) skompensowanie
    /ograniczenie potencjalnego wpływu wahań cen energii elektrycznej na wyniki finansowe
    Spółki (hedging) osiągane w związku z prowadzeniem podstawowej działalności.
    Zabezpieczenie cen energii jest istotnym elementem ograniczenia potencjalnych strat
    finansowych, jakich Wnioskodawca mógłby doznać w przypadku niekorzystnych zmian na
    rynku cen energii elektrycznej oraz jest elementem wdrażanej przez Spółkę strategii
    zmiany struktury pochodzenia nabywanej energii elektrycznej poprzez stopniowe
    zwiększanie udziału odnawialnych źródeł energii w tym zakresie. Umowa vPPA ma
    stanowić zabezpieczenie głównej działalności Spółki, a jej zawarcie jest racjonalnym
    działaniem z punktu widzenia dużej zmienności cen na rynku energii. W tym kontekście
    należy również wskazać, że z uwagi na fakt, że energia elektryczna nie jest nabywana
    przez Spółkę na podstawie Umowy, a zawarcie Umowy vPPA nie wpłynęło bezpośrednio
    na procesy związane z prowadzeniem podstawowej działalności gospodarczej przez
    Spółkę. Celem Umowy jest przede wszystkim zabezpieczenie (hedging) cen energii

    elektrycznej nabywanej przez Wnioskodawcę, więc jej zawarcie wywołało jedynie efekt
    finansowy i pozwoli na ustabilizowanie ceny zakupu energii elektrycznej przez Spółkę w
    przyszłości.
    W związku z zawarciem Umowy vPPA Spółka nie poszerzyła zakresu przedmiotu
    działalności wskazanego w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: „KRS”) o działalność w
    obszarze instrumentów finansowych/instrumentów pochodnych.
    Wnioskodawca nie zaangażował dodatkowych istotnych aktywów w związku z działaniami
    związanymi z zawarciem Umowy vPPA. Nie planuje również angażować ich w przyszłości w
    związku z bieżącą realizacją Umowy vPPA, w tym m.in. Spółka nie nabyła na chwilę obecną
    żadnych dodatkowych aktywów materialnych i niematerialnych dotyczących tego obszaru
    i nie planuje w przyszłości dokonywać, np. jakichkolwiek zakupów aktywów zaliczanych do
    środków trwałych w tym zakresie. Możliwe jest jednak, że w związku z zawarciem Umowy
    vPPA i jej realizacją Wnioskodawca będzie zobowiązany do ustanowienia i utrzymywania
    dodatkowych zabezpieczeń tego kontraktu w postaci np. gwarancji bankowej lub
    gwarancji udzielonej przez spółkę dominującą Wnioskodawcy. Może się jednak zdarzyć, że
    Wnioskodawca zatrudni dodatkowy personel do obsługi administracyjnej współpracy na
    gruncie Umowy - np. do zbierania danych, monitorowania współpracy, itp. Obecne i
    planowane w przyszłości zaangażowanie administracyjne Spółki oraz jej personelu
    związane z obsługą Umowy będzie nieznaczne w stosunku do podstawowej działalności
    gospodarczej w obszarze usług (...).
    W ocenie Wnioskodawcy, realizowane przez niego przepływy pieniężne związane z
    Rozliczeniem finansowym vPPA będą nieznaczne w stosunku do przepływów pieniężnych
    realizowanych w związku z prowadzeniem podstawowej działalności gospodarczej Spółki
    w sektorze (...).
    Ponadto, Spółka nie zawierała w przeszłości umów vPPA, ani też nie świadczyła usług w
    ramach kontraktów vPPA, których przedmiotem są instrumenty finansowe.
    Wnioskodawca nie podejmuje obecnie, ani nie zamierza podejmować w przyszłości
    żadnych działań mających na celu poszukiwanie potencjalnych usługobiorców wśród
    podmiotów trzecich (tj. podmiotów innych niż podmiotów powiązanych ze Spółką,
    zainteresowanych zabezpieczeniem w analogicznym zakresie jaki Spółka otrzymała od
    Kontrahenta w związku z zawarciem Umowy vPPA). Mając na uwadze zmienność cen na
    rynku energetycznym, Spółka nie wyklucza możliwości zawarcia kolejnych umów vPPA z
    tym samym lub innym Kontrahentem, dotyczących zabezpieczenia cen dla dodatkowych
    wolumenów energii elektrycznej zużywanych przez Wnioskodawcę, np. w sytuacji wzrostu
    zapotrzebowania na energię elektryczną zużywaną przez Spółkę dla podstawowej
    działalności w sektorze (...).
    W ocenie Wnioskodawcy, świadczenie usług przez Kontrahenta nie stanowi stałych i
    niezbędnych czynności stanowiących podstawę funkcjonowania Spółki, a będzie miało
    charakter pomocniczy względem podstawowej działalności Wnioskodawcy, którą, jak
    wskazano powyżej, jest działalność (...).
    Jednocześnie należy wskazać, że Kontrahent (na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT)
    zrezygnował ze zwolnienia od podatku VAT usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7,
    12, 38-41 ustawy o VAT, świadczonych na rzecz podatników i tym samym wybrał
    opodatkowanie tych usług. Równocześnie, Spółka w momencie składania Wniosku nie
    zamierza rezygnować ze zwolnienia z VAT, niemniej niewykluczone, że w przyszłości
    Spółka podejmie decyzję o skorzystaniu z tzw. opcji opodatkowania VAT wybranych usług
    finansowych (na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT) - Spółka złoży wówczas
    właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opcji
    opodatkowania VAT tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
    rezygnuje ze zwolnienia.
    2. Gwarancje pochodzenia.

    Wytwórcy wytwarzając energię elektryczną z odnawialnych źródeł (w Infrastrukturze OZE)
    otrzymują tzw. gwarancje pochodzenia, które potwierdzają pochodzenie energii z
    odnawialnych źródeł (dalej: „Gwarancje pochodzenia”). Aby zrealizować cele związane z
    prowadzeniem działalności w sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o środowisko i
    klimat), Spółka będzie nabywać Gwarancje pochodzenia w celu ich umorzenia. Zgodnie z
    dostępnymi na rynku OZE opcjami w tym zakresie, nabywca Gwarancji pochodzenia może
    albo samodzielnie dokonać zakupu Gwarancji pochodzenia, a następnie je umorzyć, albo
    też kontrahent w ramach umowy dokonuje umorzenia na rzecz nabywcy. Zgodnie z
    Umową vPPA, którą zawarła Spółka, Kontrahent dokonuje umorzenia Gwarancji
    pochodzenia na rzecz Spółki za odrębnym wynagrodzeniem. Umorzenie realizowane jest
    za pośrednictwem Rejestru Gwarancji Pochodzenia (dalej: „Rejestr” lub „RGP”)
    prowadzonego przez TGE.
    Spółka wskazuje przy tym, że zgodnie z Umową, Spółka ma możliwość zmiany sposobu
    przekazania Gwarancji pochodzenia przez Kontrahenta z ich umorzenia na rzecz Spółki na
    nabycie Gwarancji pochodzenia przez Spółkę - zmiana taka musi zostać poprzedzona
    powiadomieniem Kontrahenta przez Spółkę.
    W tym kontekście należy wskazać, że jak wynika z art. 120 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
    o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.; dalej: „ustawa o
    OZE”), Gwarancja Pochodzenia to dokument wydany przez Prezesa Urzędu Regulacji
    Energetyki (dalej: „Prezes URE”), w trybie określonym przez ustawę o OZE, stanowiący dla
    odbiorcy końcowego potwierdzenie wartości środowiskowych wynikających z unikniętej
    emisji gazów cieplarnianych oraz, że podana w nim ilość energii elektrycznej
    wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej została wytworzona z
    odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii w rozumieniu
    ustawy o OZE. Zgodnie z art. 122 ust. 8 ustawy OZE, gwarancje pochodzenia wydaje się w
    postaci elektronicznej i przekazuje do rejestru gwarancji pochodzenia, prowadzonego na
    zasadach przewidzianych w art. 124 ustawy o OZE. Z kolei, stosownie do art. 124 ust. 7
    ustawy o OZE, przeniesienie gwarancji pochodzenia następuje z chwilą dokonania
    odpowiedniego wpisu w RGP.
    Umorzenie Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki i czynności związane z kontraktem
    finansowym (Rozliczenia finansowe vPPA) są odrębnymi rozliczeniami. Umorzenie
    Gwarancji pochodzenia jest rozliczane oddzielnie, w oparciu o cenę jednostkową
    Gwarancji pochodzenia określoną dla każdej 1 MWh energii elektrycznej uzgodnionej w
    ramach Umowy vPPA.
    Płatności z tytułu umorzenia Gwarancji pochodzenia rozliczane są kwartalnie, czyli w
    przyjętym w Umowie interwale rozliczeniowym dla Gwarancji pochodzenia (ang.
    Settlement Period for Redemption of GoOs, dalej: „Interwał Rozliczeniowy GP”), a faktura
    dokumentująca dokonane w danym kwartale kalendarzowym umorzenie Gwarancji
    pochodzenia wystawiana jest przez Kontrahenta w terminie wskazanym w Umowie po
    zakończeniu kwartału kalendarzowego, za który wystawiana jest faktura. Spółka dokonuje
    zapłaty na rzecz Kontrahenta należności z tytułu dokonanego na jej rzecz umorzenia
    Gwarancji pochodzenia w terminie wskazanym w Umowie - po otrzymaniu faktury
    dokumentującej umorzenie Gwarancji pochodzenia.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że od lat podejmuje kluczowe działania w wielu
    ważnych obszarach społeczno-środowiskowych. Cele działań realizowanych przez Grupę
    (w tym Spółkę) w ramach strategii zrównoważonego rozwoju (dalej: „...”) obejmują m.in.
    wspieranie aktywności zawodowej kobiet, osiągnięć sportowców, wdrażanie rozwiązań
    ograniczających emisję CO2, poprawianie efektywności (...). Spółka stworzyła
    kompleksową strategię (...), aby zapewnić strukturę ramową dla swoich działań i określić
    jasne cele na przyszłość. Realizacja (...) w ramach Spółki, a także całej Grupy, publikowana
    jest na stronie internetowej Grupy Wnioskodawcy w formie raportu z realizacji działań
    podejmowanych w ramach obszarów (...) dla każdego roku podatkowego.

    (...) obejmuje tematy (...) - w tym z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (dalej:
    „CSR”), w ramach której Spółka podejmuje działania związane między innymi z ekologią i
    ochroną środowiska. Spółka, realizując działania z zakresu CSR (w tym między innymi
    płacąc za umorzenie Gwarancji pochodzenia przez Kontrahenta lub nabywając Gwarancje
    pochodzenia), zamieszcza i będzie zamieszczała stosowne informacje na swojej stronie
    internetowej oraz w mediach społecznościowych. Przykładowo, Spółka dba, by w swoim
    asortymencie posiadać część opakowań pochodzących z recyklingu, Wnioskodawca
    prowadzi również inicjatywę polegającą na oddawaniu niepotrzebnych przedmiotów przez
    (...). Dodatkowo, Spółka wprowadziła w aplikacji mobilnej innowacyjną funkcję dla polskich
    użytkowników, która pozwala klientom sprawdzić (...). Spółka prowadzi również wyjątkowy
    program, w którym we współpracy z samorządami realizuje szereg inicjatyw wspierających
    zrównoważone i odporne środowisko miejskie. Dodatkowo, urządzenia (...) wyposażane są
    w (...), a Spółka intensywnie rozwija flotę (...) usytuowanych w pobliżu (...).
    W rezultacie, umarzanie Gwarancji pochodzenia na rzecz Wnioskodawcy wpisuje się w
    szerszy katalog aktywnych działań podejmowanych przez Spółkę w ramach polityki CSR,
    które odzwierciedla cele Spółki, w tym odpowiada na wymagania rynkowe związane z
    rosnącym naciskiem na prowadzenie działalności w sposób zrównoważony (m.in. z
    ograniczeniem wpływu na środowisko i klimat). Wnioskodawca, chcąc pozostawać
    istotnym graczem na rynku (...) będzie uiszczał płatności z tytułu umorzenia przez
    Kontrahenta Gwarancji pochodzenia.
    Umarzane Gwarancje pochodzenia są wykorzystywane do poświadczania źródła energii
    elektrycznej wykorzystywanej przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, wpisując się - jak wskazano powyżej - w podejmowaną przez nią aktywność
    w zakresie CSR, i mając dla niej wartość marketingową (wizerunkową). Gwarancje
    pochodzenia (dzięki którym Spółka wspiera środowisko naturalne i działalność
    przedsiębiorstw funkcjonujących w branży OZE) sprawiają, że Spółka kreuje swój
    wizerunek jako firmy społecznie odpowiedzialnej (w tym jako firmy korzystającej z energii
    elektrycznej pochodzącej ze źródeł odnawialnych).
    W ocenie Spółki brak podejmowania działań w tym obszarze mógłby stanowić przesłankę
    negatywnie wpływającą na jej przyszłe przychody i sprzedaż opodatkowaną VAT oraz
    mógłby spowodować odpływ klientów Spółki, którzy przy podejmowaniu decyzji o
    współpracy z danym partnerem biznesowym uwzględniają to, w jaki sposób dany partner
    prowadzi działalność gospodarczą i czy m.in. ogranicza negatywny wpływ na środowisko i
    klimat. Ponadto, w dłuższej perspektywie czasu - zgodnie z oczekiwaniami Wnioskodawcy
    - nabywanie energii z OZE oraz umarzanie na jego rzecz Gwarancji pochodzenia powinno
    wpłynąć na jeszcze większe zaufanie klientów do marki Wnioskodawcy, a w konsekwencji
    przyczynić się do generowania większych zysków z działalności operacyjnej.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo:
    Dodatnia Kwota Rozliczeniowa.
    Dodatnia Kwota Rozliczeniowa sama w sobie, tzn. jako wynik kalkulacji zgodnie z
    mechanizmem wskazanym w Umowie vPPA, nie stanowi instrumentu finansowego, o
    którym mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.
    U. z 2023 r. poz. 646, 825, 1723 i 1941) - dalej: „UOIF”.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Dodatnia Kwota Rozliczeniowa stanowi Kwotę
    Rozliczeniową należną Kontrahentowi od Spółki - w przypadku, gdy wynik vPPA w danym
    Interwale Rozliczeniowym będzie większy od zera (będzie mieć wartość dodatnią).
    Dodatnia Kwota Rozliczeniowa stanowi zatem wyłącznie jeden z możliwych sposobów
    pieniężnego rozliczenia Umowy vPPA. Rozliczenie to jest dla tej umowy kluczowe, jednak
    jego wynik sam w sobie (taki jak np. Dodatnia Kwota Rozliczeniowa) nie stanowi
    instrumentu finansowego.

    Niemniej, co Spółka pragnie podkreślić, będąca przedmiotem wniosku Umowa vPPA w
    ujęciu całościowym jest instrumentem finansowym - na co wskazuje mechanizm rozliczeń
    opisany we wniosku o interpretację, wynikiem którego może być zarówno Dodatnia, jak i
    Ujemna Kwota Rozliczeniowa. Wykazuje on cechy instrumentu wskazanego w art. 2 ust. 1
    pkt 2 lit. d UOIF, tzn. instrumentu pochodnego, dla którego instrumentem bazowym jest
    towar, tj. energia elektryczna, i który będzie wykonywany wyłącznie przez rozliczenie
    finansowe między Stronami.
    Innymi słowy, z uwagi na charakterystykę mechanizmu rozliczeń, to Umowa vPPA stanowi
    instrument finansowy, o którym mowa w UOIF, natomiast Dodatnia Kwota Rozliczeniowa
    to kwota należna w efekcie Kontrahentowi na podstawie Umowy vPPA - w przypadku, gdy
    Kwota Rozliczeniowa w danym Interwale Rozliczeniowym będzie miała wartość dodatnią.
    Mając na uwadze powyższe, w kontekście zdarzenia przyszłego opisanego w
    przedmiotowym wniosku, Dodatnia Kwota Rozliczeniowa:
    - na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa
      o CIT”) jest (z perspektywy Spółki) wydatkiem, który Spółka w przyszłości może ponosić
      w związku z dokonywaniem płatności na rzecz Kontrahenta w wyniku Rozliczenia
      finansowego Umowy vPPA, możliwym do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
      dla Spółki,
    - na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”) -
      wynagrodzeniem (odpłatnością) za usługę świadczoną przez Kontrahenta na rzecz
      Spółki w związku z uczestnictwem w opisanych we wniosku transakcjach
      zabezpieczenia cen energii elektrycznej na podstawie Umowy vPPA, w sytuacji, gdy
      Spółka będzie zobowiązana do zapłaty na rzecz Kontrahenta Kwoty Rozliczeniowej za
      dany Interwał Rozliczeniowy (Dodatnia Kwota Rozliczeniowa).
    W kontekście ustawy o VAT dodatkowego zaznaczenia wymaga, że w opinii Spółki, w
    związku z powyższą klasyfikacją jako instrument finansowy, usługa świadczona przez
    Kontrahenta na rzecz Spółki co do zasady podlegałaby zwolnieniu z VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT. Niemniej, jak wskazano we wniosku, Kontrahent (na
    podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT) zrezygnował ze zwolnienia od podatku VAT usług,
    o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12, 38-41 ustawy o VAT, świadczonych na rzecz
    podatników i tym samym wybrał opodatkowanie tych usług. W związku z tym, Kontrahent
    udokumentuje tę usługę fakturami wystawianymi na Spółkę zawierającymi kwotę VAT. W
    związku z tym Spółka zadała pytanie oznaczone we wniosku nr 14, które pozostaje
    aktualne.
    Gwarancje pochodzenia.
    Gwarancje pochodzenia nie wykazują natomiast cech któregokolwiek z instrumentów
    finansowych zdefiniowanych w UOIF.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, z art. 120 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o
    odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.; dalej: „ustawa o OZE”)
    wynika, że Gwarancja pochodzenia to dokument wydany przez Prezesa Urzędu Regulacji
    Energetyki (dalej: „Prezes URE”), w trybie określonym przez ustawę o OZE, stanowiący dla
    odbiorcy końcowego potwierdzenie wartości środowiskowych wynikających z unikniętej
    emisji gazów cieplarnianych oraz, że podana w nim ilość energii elektrycznej
    wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej została wytworzona z
    odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii w rozumieniu
    ustawy o OZE. Zgodnie z art. 122 ust. 8 ustawy OZE, gwarancje pochodzenia wydaje się w
    postaci elektronicznej i przekazuje do rejestru gwarancji pochodzenia, prowadzonego na
    zasadach przewidzianych w art. 124 ustawy o OZE. Z kolei, stosownie do art. 124 ust. 7
    ustawy o OZE, przeniesienie gwarancji pochodzenia następuje z chwilą dokonania
    odpowiedniego wpisu w RGP.
    Innymi słowy, Gwarancje pochodzenia stanowią swego rodzaju certyfikaty administracyjne
    związane z regulacją rynku energetycznego i OZE.

    Jak również wskazano we wniosku, aby zrealizować cele związane z prowadzeniem
    działalności w sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o środowisko i klimat), Kontrahent
    będzie dokonywać umorzenia Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki za odrębnym
    wynagrodzeniem (lub ewentualnie Spółka będzie nabywać Gwarancje pochodzenia).
    W tym miejscu należy podkreślić, że umorzenie Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki
    /nabycie Gwarancji pochodzenia przez Spółkę jest rozliczeniem odrębnym od Rozliczenia
    finansowego vPPA (pomimo, że oba rodzaje rozliczeń wynikają z tej samej Umowy vPPA).
    Spółka będzie dokonywała zapłaty na rzecz Kontrahenta należności z tytułu dokonanego
    umorzenia Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki/nabycia Gwarancji pochodzenia w
    terminie wskazanym w Umowie - po otrzymaniu odpowiedniej faktury.
    Mając na uwadze powyższe, w kontekście zdarzenia przyszłego opisanego w
    przedmiotowym wniosku, Gwarancje pochodzenia stanowią swoiste certyfikaty
    administracyjne, niestanowiące instrumentów finansowych, natomiast wydatki, które
    Spółka będzie ponosić w związku z umorzeniem Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki
    /nabyciem Gwarancji pochodzenia przez Spółkę:
    - na gruncie przepisów ustawy o CIT, w ocenie Spółki, stanowią koszty uzyskania
      przychodów dla Spółki,
    - na gruncie przepisów ustawy o VAT są wynagrodzeniem (odpłatnością) za usługę
      świadczoną przez Kontrahenta w związku z umorzeniem Gwarancji pochodzenia na
      rzecz Spółki/nabyciem Gwarancji pochodzenia w imieniu Spółki.
    W przypadku decyzji Spółki o chęci zrezygnowania ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT, Spółka będzie zarejestrowana jako podatnik VAT
    czynny oraz złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
    opcji opodatkowania wskazanych w tym przepisie usług przed początkiem okresu
    rozliczeniowego, od którego rezygnuje ze zwolnienia.
    Usługi nabywane przez Spółkę od Kontrahenta w zakresie Dodatniej Kwoty
    Rozliczeniowej oraz umorzenia przez Kontrahenta Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki
    lub nabycia Gwarancji pochodzenia w imieniu Spółki są (będą) wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych.
    Zaznaczenia wymaga przy tym, że związek ten może mieć charakter pośredni, tzn. zakupy
    te nie będą mogły być przypisane do konkretnych czynności opodatkowanych VAT, ale
    wspierać będą opodatkowaną VAT ogólną działalność gospodarczą Spółki jako całość
    (zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, jak wskazano w uzasadnieniu
    stanowiska Wnioskodawcy do pytań nr 14 i 15, przesłanki prawa do odliczenia VAT
    naliczonego w odniesieniu do faktur dokumentujących takie transakcje również będą
    spełnione).
    Pytania
    1. Czy przychody, które Wnioskodawca może osiągać w związku z otrzymywaniem
      płatności z tytułu Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahenta w wyniku Rozliczenia
      finansowego vPPA należy kwalifikować jako przychody z tytułu zysków kapitałowych w
      świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT?
    2. Czy wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z dokonywaniem
      płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahenta w wyniku
      Rozliczenia finansowego vPPA, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla
      Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich poniesienia?
    3. Czy wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w związku z dokonywaniem
      płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahenta w wyniku
      Rozliczenia finansowego vPPA, będą kosztami uzyskania przychodu podlegającymi

      limitom w zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów na podstawie
      art. 15c ust. 1 ustawy o CIT?
    4. Czy podstawę opodatkowania CIT powinna stanowić Ujemna Kwota Rozliczeniowa
      należna Wnioskodawcy za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowany wynik
      rozliczenia Umowy vPPA za cały miesiąc)?
    5. Czy wydatek ponoszony przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta powinien być
      rozpoznany jako koszt podatkowy w wysokości Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej
      należnej Kontrahentowi za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowanego wyniku
      rozliczenia Umowy vPPA za cały miesiąc)?
    6. Czy wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z umorzeniem Gwarancji
      pochodzenia na rzecz Spółki lub nabyciem Gwarancji pochodzenia, będą stanowiły
      koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą
      potrącalne w dacie ich poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W ocenie Wnioskodawcy przychodów, które Spółka może osiągać w związku
    otrzymywaniem płatności Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahenta w wyniku
    Rozliczenia finansowego vPPA, nie należy kwalifikować jako przychodów z tytułu
    zysków kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, a tym samym
    przychody te powinny być rozpoznawane jako przychód z tzw. koszyka zysków
    operacyjnych.
    2. W ocenie Wnioskodawcy wydatki, które Spółka może ponosić w związku dokonywaniem
    płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahenta w wyniku Rozliczenia
    finansowego vPPA, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich poniesienia.
    3. W ocenie Wnioskodawcy wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w
    związku z dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz
    Kontrahenta w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, będą kosztami uzyskania
    przychodu niepodlegającymi limitom w zakresie w zaliczenia ich do kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    4. W ocenie Wnioskodawcy, podstawę opodatkowania powinna stanowić Ujemna
    Kwota Rozliczeniowa należna Spółce za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowany
    wynik rozliczenia Umowy vPPA za cały miesiąc).
    5. W ocenie Wnioskodawcy, wydatek ponoszony przez Spółkę na rzecz Kontrahenta
    powinien być rozpoznany jako koszt podatkowy w wysokości Dodatniej Kwoty
    Rozliczeniowej należnej Kontrahentowi za cały Interwał Rozliczeniowy (tj.
    skumulowanego wyniku rozliczenia Umowy vPPA za cały miesiąc).

    6. W ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka może ponosić w związku z
    umorzeniem Gwarancji pochodzenia na jej rzecz lub nabyciem Gwarancji
    pochodzenia, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    A. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym
    jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, które zostały wymienione w
    art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art.
    11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy
    przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta
    w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Według art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa
    się przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z
    wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu
    przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych.
    Jak wynika z art. 4a pkt 22 ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o pochodnych
    instrumentach finansowych - oznacza to instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2
    ust. 1 pkt 2 lit. c-i UOIF.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i UOIF, za instrumenty finansowe uważa się niebędące
    papierami wartościowymi:
      c) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne
      instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy,
      waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do emisji lub inny
      instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są
      wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem instrumentów
      pochodnych, o których mowa w art. 10 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE)
      2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu
      Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i
      warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć
      zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (dalej: „Rozporządzenie 2017/565”),

      d) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz
      inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są
      wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie
      pieniężne według wyboru jednej ze stron,
      e) opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których
      instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, pod
      warunkiem, że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami
      finansowymi, z wyłączeniem produktów energetycznych będących przedmiotem
      obrotu hurtowego na OTF, które muszą być wykonywane przez dostawę,
      f) niedopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi opcje,
      kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty pochodne,
      których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez
      dostawę, a które nie są przeznaczone do celów handlowych i wykazują właściwości
      innych pochodnych instrumentów finansowych,
      g) instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego,
      h) kontrakty na różnicę,
      i) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp procentowych
      oraz inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian klimatycznych, stawek
      frachtowych oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych danych statystycznych, które
      są wykonywane przez rozliczenie pieniężne albo mogą być wykonane przez
      rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, a także instrumenty pochodne,
      o których mowa w art. 8 Rozporządzenia 2017/565, i inne, które wykazują
      właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych.
    Umowa vPPA, zgodnie z opisem stanu faktycznego [winno być: zdarzenia przyszłego –
    przyp. organu], w swojej istocie jest instrumentem pochodnym o charakterze
    zabezpieczającym (hedgingowym) i stanowi instrument finansowy, o którym mowa w art.
    2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Umowa vPPA stanowi
    zatem instrument pochodny w rozumieniu art. 4a pkt 22 ustawy o CIT, którego celem
    będzie zabezpieczenie przychodów Spółki.
    Wnioskodawca wskazuje, że celem zawarcia Umowy vPPA jest ograniczenie potencjalnego
    wpływu wahań cen energii elektrycznej na wyniki finansowe Spółki osiągane w związku z
    prowadzeniem przez nią podstawowej działalności gospodarczej w sektorze (...).
    Zapewnienie stałego poziomu cen energii jest istotnym elementem ograniczenia
    potencjalnych strat finansowych, na jakie Spółka mogłaby być narażona w przypadku
    niekorzystnych zmian na rynku energii elektrycznej oraz jest elementem wdrażanej przez
    Spółkę strategii zmiany struktury pochodzenia nabywanej energii elektrycznej poprzez
    stopniowe zwiększanie udziału odnawialnych źródeł energii. Umowa vPPA ma więc służyć
    zabezpieczeniu głównej działalności Spółki, a jej zawarcie jest racjonalnym działaniem z
    punktu widzenia dążenia do stabilizacji kosztów energii elektrycznej dla Spółki w obliczu
    dużej zmienności cen na rynku energii. Wnioskodawca pragnie jednocześnie podkreślić, że
    przystąpienie przez Spółkę do Umowy vPPA nie jest przejawem tzw. działalności

    spekulacyjnej czy usługowej, w ramach której Spółka zawodowo przeprowadzałaby
    transakcje na instrumentach finansowych/ instrumentach pochodnych w celu osiągnięcia
    zysku.
    Z powyższego bezspornie wynika więc, że instrument finansowy w postaci vPPA służy
    zabezpieczeniu przychodów, niezaliczanych do zysków kapitałowych Spółki. Mając na
    uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, przychodów, które Spółka może osiągać w
    związku otrzymywaniem płatności Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahenta w
    wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, nie należy kwalifikować jako przychodów z tytułu
    zysków kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, a tym samym
    przychody te powinny być rozpoznawane jako przychód z tzw. koszyka zysków
    operacyjnych.
    Prawidłowość stanowiska przedstawionego przez Spółkę w niniejszym wniosku została
    potwierdzona przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej
    interpretacji wydanej 2 czerwca 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.149.2022.1.SG, w
    indywidualnej interpretacji wydanej 10 marca 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.13.2023.2.
    AK, jak również w indywidualnej interpretacji wydanej 25 stycznia 2024 r. sygn. 0114-
    KDIP2-2.4010.565.2023.3.ASK oraz w indywidualnej interpretacji wydanej 27 lutego 2024 r.
    sygn. 0114-KDIP2-2.4010.641.2023.4.ASK.
    B. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu oraz utrwaloną praktykę organów
    podatkowych i sądów administracyjnych, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, muszą zostać łącznie spełnione następujące przesłanki:
    - wydatek ten został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi
      on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik), wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość
      poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
      gospodarczą,
    - wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
      przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - wydatek ten został należycie udokumentowany,
    - wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust.
      1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków,
      których zaliczanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo
      ograniczone).
    Z uwagi na ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie co do ich kwalifikacji podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów lub wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyżej wymienione warunki uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, Spółka wskazuje, iż:
    - wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahenta
      będzie ponoszony ze środków finansowych Spółki (tj. wydatek uszczupli majątek
      Spółki),
    - wartość tego wydatku nie będzie w jakikolwiek sposób zwrócona Spółce (tj. rozliczenie
      za dany okres będzie miało charakter definitywny),

    - wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu Umowy vPPA
      będzie bezspornie związany z działalnością Spółki, gdyż będzie służył zabezpieczeniu
      możliwości prowadzenia działalności przez Spółkę w sposób stabilny (tj.
      niezakłócony istotnymi wahaniami cen energii elektrycznej) i umożliwiający lepsze
      prognozowanie przyszłych wyników Spółki. W związku z tym, że wydatki na nabycie
      energii elektrycznej stanowią istotne koszty prowadzenia działalności operacyjnej
      Wnioskodawcy, zawarł on Umowę vPPA w celu zachowania poziomu cen energii
      elektrycznej na przewidywalnym poziomie, tak aby efektywnie prowadzić swoją
      działalność gospodarczą, tj. osiągać oczekiwane dochody z tytułu podstawowej
      działalności poprzez ustalenie kosztów energii elektrycznej na przewidywalnym
      poziomie, co jest istotne zwłaszcza z perspektywy obecnej sytuacji na rynku
      energetycznym, która wiąże się z ryzykiem wahań cen energii elektrycznej. Jak
      wspomniano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego [winno być:
      zdarzenia przyszłego – przyp. organu], jednym z celów Spółki jest również dążenie
      do prowadzenia działalności w sposób zrównoważony, a więc z dbałością o ochronę
      środowiska i klimatu, do czego ma przyczynić się realizowany plan stopniowego
      przejścia przez Spółkę na wykorzystywanie energii elektrycznej pochodzącej ze
      źródeł odnawialnych,
    - wydatek ponoszony w związku z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu
      Umowy vPPA będzie miał na celu uzyskanie, zachowanie lub zabezpieczenie
      przychodów, jak też może mieć wpływ na wysokość osiągniętych przychodów - jak
      wspomniano wyżej, w celu zawarcia Umowy vPPA jest zminimalizowanie wpływu
      wahań cen energii elektrycznej na działalność Spółki, tak aby móc prowadzić ją w
      sposób efektywny, tj. osiągać oczekiwane dochody z tytułu podstawowej
      (operacyjnej) działalności poprzez ustalenie kosztów energii elektrycznej na
      przewidywalnym poziomie. Zawarcie Umowy vPPA ma zatem wpływ na wysokość
      osiąganych przychodów ze źródeł innych niż kapitałowe przez Spółkę oraz służy
      zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Ponadto należy wskazać, że w przypadku,
      jeżeli to Kontrahent będzie zobowiązany do dokonania zapłaty ujemnej różnicy na
      rzecz Spółki, Wnioskodawca będzie osiągał przychody z tytułu Umowy vPPA oraz
      ograniczy w ten sposób potencjalne straty, które mogłyby wyniknąć ze wzrostu cen
      energii elektrycznej. Niemniej, z uwagi na konstrukcję vPPA, która zabezpiecza
      interesy obydwu stron tego kontraktu, Spółka ponosi wydatki z tytułu zawarcia vPPA
      - ze względu na brak możliwości dokładnego prognozowania przyszłych cen energii
      elektrycznej,
    - wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu Umowy vPPA
      będzie przez Spółkę należycie udokumentowany (poprzez dokumenty rozliczeniowe
      w formie ustalonej między Stronami w Umowie vPPA),
    - wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu Umowy vPPA nie
      znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków, których zaliczanie w
      ciężar kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo ograniczone).
    Mając więc na uwadze powyższe, wydatki, które Wnioskodawca w przyszłości może
    ponosić w związku z dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz
    Kontrahenta w wyniku Rozliczenia finansowego Umowy vPPA, zdaniem Wnioskodawcy
    będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT.
    W odniesieniu do ustalenia momentu ujęcia poniesionych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma podział kosztów na bezpośrednio związane z
    przychodami (dalej: „koszty bezpośrednie”) oraz inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (dalej: „koszty pośrednie”).
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednie, poniesione w latach
    poprzedzających dany rok podatkowy oraz w danym roku podatkowym, są potrącalne w
    tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

    Koszty bezpośrednie, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego
    poniesione po jego zakończeniu do dnia:
    a) sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu do
      złożenia deklaracji CIT- 8, jeżeli podatnik zobowiązany jest do sporządzenia
      sprawozdania, albo
    b) złożenia deklaracji CIT-8, nie później jednak niż do upływu terminu do złożenia tej
      deklaracji, jeżeli podatnik ten nie jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania
      finansowego,
    - zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, są ujmowane dla celów podatkowych w roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania
    finansowego lub po upływie terminu na złożenie deklaracji CIT-8 (wg zasad określonych w
    art. 15 ust. 4b ustawy o CIT), są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
    który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f- 4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Koszty pośrednie, czyli koszty niezwiązane z osiągnięciem konkretnego przychodu, są
    zatem potrącalne w dacie ich poniesienia. W przypadku, gdy koszty te dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
    danego roku podatkowego, stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Opierając się na powyższym podziale, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki, które
    Spółka może ponosić w ramach rozliczeń na podstawie Umowy vPPA, powinny zostać
    uznane za koszty pośrednie, które są związane z działalnością operacyjną Spółki. Nie
    warunkują one bowiem uzyskania konkretnego przychodu, lecz mogą mieć wpływ na
    wysokość przychodów operacyjnych (ze źródeł innych niż kapitałowe) oraz służą
    zabezpieczeniu ryzyka Spółki związanego z prowadzoną działalnością. Dodatkowo, koszty
    te nie będą kosztami rezerw ani biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, nie będą
    stanowiły one zatem kosztów niestanowiących uzyskania przychodów na podstawie
    wyjątku wymienionego w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Biorąc pod uwagę fakt, że koszty te
    nie będą dotyczyły okresu przekraczającego rok podatkowy i będzie możliwe określenie,
    którego okresu dotyczą, nie będą miały do nich zastosowania zasady proporcjonalnego
    rozpoznawania kosztów pośrednich, które zostały określone w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT
    (zdanie drugie).
    W związku z tym, za datę poniesienia kosztu uzyskania przychodu w sytuacji
    przedstawionej przez Spółkę, należy przyjąć dzień, na który koszt zostanie ujęty w

    księgach rachunkowych Spółki (a więc zostanie zaksięgowany, w formie innej niż rezerwa
    lub bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów) na podstawie odpowiedniego dowodu
    księgowego wystawionego w formie ustalonej z Kontrahentem w Umowie vPPA.
    Powyższe stanowisko wyrażone zostało również m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny
    (dalej: „NSA”) w wyroku z 1 lutego 2011 r. (sygn. akt II FSK 1724/09), w którym NSA doszedł
    do wniosku, że: „wobec tego, że stracie poniesionej na realizacji nierzeczywistych
    instrumentów pochodnych nie można przyznać charakteru kosztu bezpośredniego w
    rozumieniu art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, to stanowi ona koszt pośredni potrącalny w dacie
    poniesienia, tj. ujęcia w ewidencji księgowej (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT)”.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka może ponosić w związku
    dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahenta w wyniku
    Rozliczenia finansowego vPPA, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w
    świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich poniesienia.
    C. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 3.
    W związku z implementacją dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r.
    ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    (Dz.U.UE.L.2016.193.1 z dnia 19 lipca 2016 r., dalej jako: „Dyrektywa ATAD”),
    znowelizowane zostały przepisy ustawy o CIT w zakresie tzw. niedostatecznej kapitalizacji
    (art. 15c w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. oraz wprowadzenie
    (uchylonego już) art. 15ca ustawy o CIT).
    Według art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w
    części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze
    wskazanych kwot - kwotę 3 milionów złotych albo 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce
    sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, pomniejszonej o przychody o charakterze
    odsetkowym (bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1), nad sumą kosztów
    uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do
    kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-
    16m, oraz zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym kosztów
    finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub
    wartości niematerialnej i prawnej (przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z art. 15c
    ust. 1).
    Zgodnie z art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego,
    podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające
    opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się
    wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    Zgodnie z definicją kosztów finansowania zewnętrznego zawartą w art. 2 pkt 1 Dyrektywy
    ATAD, są nimi wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty
    ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem
    finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym - choć nie tylko - płatności w
    ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak

    obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień
    dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu islamskiego, element odsetkowy
    finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki
    skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów lub amortyzacja
    skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania
    w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach,
    kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień
    dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego
    korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z
    zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty
    gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z
    uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek”.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do nowelizacji przepisów ustawy o CIT wprowadzających
    zasady wynikające z Dyrektywy ATAD w zakresie limitowania kosztów finansowania
    dłużnego do ustawy o CIT (uzasadnienie do projektu ustawy nowelizującej - Druk nr 1878,
    str. 16 i 17): „Zakres definicji kosztów finansowania zewnętrznego jest szeroki. Jest on w
    szczególności szerszy od obecnego zakresu przedmiotowego analogicznych przepisów
    krajowych, określonego w art. 16 ust. 7b (definicja pożyczki) i art. 15c ust. 8 (definicja
    odsetek) ustawy o CIT. Obecny zakres przedmiotowy regulacji wymaga zatem
    dostosowania (rozszerzenia) do zakresu przewidzianego dyrektywą”.
    Jak wynika z powyższego, katalog kosztów finansowania dłużnego obejmuje zasadniczo
    wszelkie obciążenia, które związane są z pozyskaniem finansowania dłużnego przez
    podatników i korzystaniem z uzyskanych środków finansowych. Katalog obciążeń zawarty
    w powyższych przepisach ma charakter otwarty, co potwierdza wykorzystanie zwrotu „w
    szczególności”.
    Biorąc pod uwagę wyłącznie literalne brzmienie definicji kosztów finansowania dłużnego
    zawarte w ustawie o CIT, można byłoby twierdzić, że wydatki, które Spółka w przyszłości
    może ponosić w związku dokonywaniem płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej
    na rzecz Kontrahenta w wyniku Rozliczenia finansowego Umowy vPPA spełniają definicję
    kosztów finansowania dłużnego jako koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty
    pochodnych instrumentów finansowych i jako takie, mogą podlegać limitowaniu na
    podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, należy mieć jednak na uwadze również inne niż literalna rodzaje
    wykładni przepisów ustawy o CIT. W ocenie Wnioskodawcy, w oparciu o efekty wykładni
    celowościowej oraz prounijnej, każdorazowo o tym, czy dany koszt stanowi „koszt
    finansowania dłużnego” powinno decydować, czy jest to „koszt związany z uzyskaniem
    środków finansowych i z korzystaniem z nich”.
    W ocenie Spółki, analizując przepis art. 15c ust. 12 ustawy o CIT z uwzględnieniem
    wykładni celowościowej tej regulacji, wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w
    związku z dokonywaniem płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz
    Kontrahenta w wyniku Rozliczenia finansowego Umowy vPPA nie powinny być
    kwalifikowane jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15 ust. 12 ustawy o
    CIT. Zdaniem Wnioskodawcy, celem przepisu jest bowiem określenie katalogu kosztów
    finansowania dłużnego w taki sposób, aby objąć nim możliwie szerokie spektrum
    wydatków związanych z uzyskaniem środków finansowych w ramach finansowania
    zewnętrznego (dłużnego) i korzystaniem z nich. Zawarcie Umowy vPPA nie wiąże się
    natomiast z pozyskaniem środków finansowych w żadnej formie, a jedynie z
    zapewnieniem stałej i przewidywalnej wysokości cen energii elektrycznej wykorzystywanej
    przez Spółkę w bieżącej działalności gospodarczej, a celem zabezpieczenia są de facto
    zobowiązania inne niż finansowe. Koszty te nie będą tym samym związane z
    pozyskiwaniem i korzystaniem z finansowania dłużnego przez Spółkę, tj. nie będą
    ponoszone w związku z zabezpieczeniem tzw. zobowiązań finansowych. Pomimo, że w
    praktyce nie można wykluczyć, że niektóre instrumenty pochodne i wydatki związane z ich

    zawarciem mogłyby być kwalifikowane jako koszty określone w art. 15c ust. 12 ustawy o
    CIT (np. jeżeli byłyby związane bezpośrednio z pozyskaniem lub korzystaniem z
    finansowania dłużnego), zdaniem Wnioskodawcy nie dotyczy to Umowy vPPA - z uwagi na
    jej charakter i cel zawarcia. Wnioskodawca zwraca również uwagę, że analizowane
    przepisy stanowią w istocie implementację do polskiego porządku prawnego regulacji
    wynikających z Dyrektywy ATAD, w związku z czym zasadne jest zastosowanie wykładni
    prounijnej. Biorąc pod uwagę wykładnię językową Dyrektywy ATAD, która w art. 2 pkt 1
    zawiera definicję „kosztów finansowania zewnętrznego”, należy zauważyć, że odnosi się
    ona bezpośrednio do kosztów instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących
    zabezpieczenia finansowania zewnętrznego. Jako że w ramach implementacji przepisów
    dyrektywy unijnej państwa członkowskie powinny realizować cel jej przepisów (przy
    pewnej dowolności stosowanych w tym celu środków), Wnioskodawca pragnie zaznaczyć,
    że - z uwzględnieniem przepisów Dyrektywy ATAD - kwalifikacja przyszłych kosztów
    wynikających z Umowy vPPA jako „kosztów finansowania dłużnego” byłaby sprzeczna z
    wykładnią prounijną analizowanych przepisów.
    Brak obowiązku limitowania kosztów związanych z transakcjami o charakterze
    zabezpieczającym (tj. transakcjami hedgingowymi), zawieranymi w celu zabezpieczenia
    działalności operacyjnej podmiotu, w tym kluczowych dla jego działalności transakcji, w
    tym wynikających z rozliczeń w ramach vPPA, został potwierdzony przykładowo w
    interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia
    10 marca 2023 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.13.2023.2.AK), w której organ, zgodził się ze
    stanowiskiem wnioskodawcy, zgodnie z którym „W ocenie Wnioskodawcy, analizując
    przepis art. 15c ust. 12 ustawy o CIT z uwzględnieniem wykładni celowościowej tej
    regulacji, wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w związku z dokonywaniem
    płatności z tytułu ujemnej różnicy na rzecz Kontrahenta w wyniku rozliczenia Umowy vPPA
    nie powinny być kwalifikowane jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15
    ust. 12 ustawy o CIT”.
    Dodatkowo, stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do oceny, jakiego rodzaju koszty
    powinny być kwalifikowane jako koszty finansowania dłużnego, jest potwierdzane w
    orzecznictwie sądów administracyjnych - przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (dalej jako: „WSA”) w Gdańsku z 22 stycznia 2020 r. (sygn. akt I SA/GD
    1692/19), w którym Sąd stwierdził, iż: „Zarówno ujemne, jak i dodatnie różnice kursowe z
    tytułu wyceny oraz wyniki z rozliczenia finansowego instrumentów pochodnych typu
    forward i swap w części w jakiej służą zabezpieczeniu ryzyka walutowego związanego z
    zaciągniętym kredytem walutowym, jako koszty finansowania zewnętrznego winny być
    kwalifikowane do kosztów finansowania dłużnego, o którym mowa w art. 15c ust. 12 u.p.d.
    o.p. Natomiast wykorzystywane przez Skarżącą instrumenty pochodne foward i swap w
    celu zabezpieczenia się przed ryzykiem walutowym jak również zabezpieczenia ryzyka
    zmiany kursów walut dotyczące prowadzonej działalności operacyjnej (w szczególności
    handlu surowcami i produktami naftowymi, innymi towarami, itd.), przepływów
    inwestycyjnych oraz wyceny instrumentów pochodnych, nie są związane z pozyskiwaniem
    finansowania zewnętrznego zatem nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, o
    którym mowa w art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p.”.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane także w wyroku WSA w Opolu z 25 września
    2019 r. (sygn. akt I SA/Op 221/19), utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 7 października
    2022 r. (sygn. akt II FSK 108/20), w którym WSA stwierdził: „Słusznie zatem, skarżąca w
    swojej argumentacji zwraca szczególną uwagę na to, że stosowane przez nią instrumenty
    pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów, nie zaś pozyskiwaniu
    kapitału zewnętrznego do finansowania swojej działalności. Wyraźnie też w stanie
    faktycznym wskazała, iż stosowane instrumenty mają na celu wyłącznie zabezpieczenie się
    przed skutkami zmiany kursu waluty, co mając na uwadze specyfikę działalności Spółki w
    zakresie dystrybucji produktów ropopochodnych zarówno w branży hurtowej, jak i
    detalicznej, jest racjonalnym działaniem mającym na celu wyłącznie zabezpieczenie
    przychodów przed negatywnym skutkami wahań kursów walut. W tym stanie rzeczy,

    skoro wskazane w opisie stanu faktycznego stosowane przez Spółkę instrumenty
    finansowe nie mają charakteru zewnętrznego dokapitalizowania jej działalności, organ
    zajmując odmienne stanowisko naruszył art. 15c ust. 12 ustawy o CIT”.
    Konkludując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić
    w związku dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahenta
    w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, będą kosztami uzyskania przychodu
    niepodlegającymi limitom w zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    D. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 4.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe.
    Jak wynika z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą
    i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o
    CIT, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż
    dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.
    Choć powyższy przepis zawiera generalną zasadę momentu powstania przychodu
    podatkowego, to jednocześnie wskazuje na występowanie określonych wyjątków w tym
    zakresie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Natomiast stosownie do art. 12 ust. 3d ustawy o CIT, przepis ust. 3c stosuje się
    odpowiednio do dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego.
    Powyższe oznacza zatem, że jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach
    rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Umowa vPPA określa przedział czasowy, służący wzajemnym rozliczeniom Stron, tj.:
    Interwał Rozliczeniowy, który w Umowie określony jest jako miesiąc kalendarzowy.
    Jednocześnie, zgodnie z Umową, kwota Rozliczenia Finansowego vPPA (tj. kwota będąca
    podstawą do wystawienia faktury) jest obliczana za dany Interwał Rozliczeniowy. W
    ramach rozliczenia vPPA, Spółka oblicza dla każdego Interwału Rozliczeniowego Kwotę
    Rozliczeniową, która obliczana jest jako iloczyn różnicy Kwoty Ceny Stałej i Kwoty Ceny
    Zmiennej oraz Gwarantowanego Wolumenu. Natomiast faktura obejmująca Kwotę
    Rozliczeniową należną od danej Strony za dany Interwał Rozliczeniowy wystawiana jest po
    zakończeniu Interwału Rozliczeniowego.
    Skoro zatem rozliczenie Umowy vPPA następuje w ustalonych okresach rozliczeniowych
    (określonych jako Interwały Rozliczeniowe), obejmujących miesiąc kalendarzowy, to mając
    na uwadze zasady dotyczące powstania przychodu podatkowego zawarte w art. 12 ust. 3c
    i 3d ustawy o CIT, w ocenie Wnioskodawcy datą powstania przychodu będzie ostatni dzień
    okresu rozliczeniowego określonego w umowie - a więc, w przypadku vPPA, Interwału
    Rozliczeniowego.

    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy postawę opodatkowania powinna stanowić Ujemna
    Kwota Rozliczeniowa należna za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowany wynik
    rozliczenia Umowy vPPA za cały miesiąc).
    E. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 5.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Biorąc pod uwagę przywołane powyżej przepisy można stwierdzić, że decydujący dla
    potrącenia kosztów pośrednich (a za takie, jak już wcześniej wskazano, należy uznać
    koszty związane z wydatkami ponoszonymi na rzecz Kontrahenta, które Spółka może
    ponosić w wyniku rozliczeń związanych z Umową vPPA), zgodnie z ustawą o CIT, jest dzień,
    na który ujęto koszt w księgach rachunkowych, jeżeli jako koszt pośredni dotyczy on roku,
    w którym został poniesiony.
    Tak jak wskazano już w uzasadnieniu do pytania nr 3, Umowa vPPA określa przedział
    czasowy, służący wzajemnym rozliczeniom Stron, tj.: Interwał Rozliczeniowy, który w
    Umowie określony jest jako miesiąc kalendarzowy.
    Jednocześnie, zgodnie z Umową, kwota Rozliczenia Finansowego vPPA (tj. kwota będąca
    podstawą do wystawienia faktury) jest obliczana za dany Interwał Rozliczeniowy. W
    ramach rozliczenia vPPA, Spółka oblicza dla każdego Interwału Rozliczeniowego Kwotę
    Rozliczeniową, która obliczana jest jako iloczyn różnicy Kwoty Ceny Stałej i Kwoty Ceny
    Zmiennej oraz Gwarantowanego Wolumenu. Natomiast faktura obejmująca Kwotę
    Rozliczeniową należną od danej Strony za dany Interwał Rozliczeniowy wystawiana jest po
    zakończeniu Interwału Rozliczeniowego.
    Mając na uwadze, że Umowa rozliczana w okresach rozliczeniowych ustalonych jako
    Interwały Rozliczeniowe (obejmujące miesiąc kalendarzowy), zdaniem Wnioskodawcy,
    wydatki ponoszone przez Spółkę na rzecz Kontrahenta, powinny być rozpoznane jako
    koszt podatkowy w wysokości Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej należnej Kontrahentowi za
    dany Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowanego wyniku rozliczenia Umowy vPPA za cały
    miesiąc).
    F. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 6.
    Możliwość zaliczenia wydatków związanych z umorzeniem Gwarancji pochodzenia na
    rzecz Spółki lub nabyciem Gwarancji pochodzenia przez Spółkę do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.

    Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu oraz utrwaloną praktykę organów
    podatkowych i sądów administracyjnych, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, muszą zostać łącznie spełnione następujące przesłanki:
    - wydatek ten został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi
      on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie
      została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
      gospodarczą,
    - wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
      przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - wydatek ten został należycie udokumentowany,
    - wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust.
      1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków,
      których zaliczanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo
      ograniczone).
    Z uwagi na ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie co do ich kwalifikacji podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów lub wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyżej wymienione warunki uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, Spółka wskazuje, iż (przy czym Wnioskodawca wskazuje, że analogiczne
    wnioski będą również dotyczyły nabycia Gwarancji pochodzenia przez Spółkę, do którego
    może dojść w przypadku dokonania zmiany metody, którą przewiduje Umowa vPPA):
    - wydatek ponoszony na rzecz Kontrahenta z tytułu umorzenia Gwarancji pochodzenia
      będzie ponoszony ze środków finansowych Spółki (tj. wydatek uszczupli majątek
      Spółki),
    - wartość tego wydatku nie będzie w jakikolwiek sposób zwrócona Spółce (tj. rozliczenie
      za dany okres będzie miało charakter definitywny),
    - wydatek związany z umorzeniem Gwarancji pochodzenia będzie związany z
      działalnością gospodarczą Spółki i będzie miał na celu zachowanie lub
      zabezpieczenie źródła przychodów, jak też może mieć wpływ na wysokość
      osiąganych przychodów;
    W tym kontekście Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w świetle koncepcji związku
    przyczynowego, koszty uzyskania przychodów stanowią takie wydatki podatnika, których
    poniesienie może chociażby potencjalnie wpływać na powstanie przychodu lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem dążenia do uzyskania przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródła, a nie rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnego
    przychodu. Użycie w art. 15 ust. 1 ustawy CIT zwrotu „w celu” oznacza bowiem, że nie
    zawsze wydatek musi przynieść skutek w postaci osiągnięcia przychodu, zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródła.
    Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać
    według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku.
    Kosztami uzyskania przychodu będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Oznacza to,
    że ponoszone koszty powinny cel realizować lub co najmniej zakładać realnie jego
    osiągnięcie.

    Dla oceny ponoszonych wydatków pod kątem kwalifikacji podatkowej istotne jest więc
    określenie ich związku z działalnością gospodarczą oraz ich celowości, a więc dążenia do
    uzyskania przychodów lub zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym, związek wydatku z tytułu umorzenia na rzecz
    Wnioskodawcy Gwarancji pochodzenia z działalnością gospodarczą prowadzoną przez
    Spółkę, jak też związek przyczynowy między poniesionym wydatkiem a osiągnięciem (lub
    możliwością osiągnięcia) lub zwiększeniem osiąganego przez podatnika przychodu, nie
    jest możliwy do wskazania w oderwaniu od definicji społecznej odpowiedzialności biznesu.
    CSR, z ang. Corporate Social Responsibility, posiada wiele definicji. Departament Ekonomii
    Społecznej i Pożytku Publicznego w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na
    stronie internetowej wyjaśnił istotę CSR w następujący sposób: „Społeczną
    odpowiedzialność biznesu określa się jako koncepcję, dzięki której przedsiębiorstwa na
    etapie budowania strategii dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne i ochronę
    środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy. Bycie odpowiedzialnym nie
    oznacza tylko spełnienia wszystkich wymogów formalnych i prawnych, ale oprócz tego
    zwiększone inwestycje w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska i relacje z otoczeniem
    firmy, czyli dobrowolne zaangażowanie. Społeczna odpowiedzialność jest procesem, w
    ramach którego przedsiębiorstwa zarządzają swoimi relacjami z różnorodnymi
    interesariuszami, którzy mogą mieć faktyczny wpływ na sukces w działalności
    gospodarczej”.
    Zgodnie z definicją prezentowaną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną ISO
    26000, „społeczna odpowiedzialność jest rozumiana jako odpowiedzialność organizacji za
    wpływ podejmowanych decyzji i działań na społeczeństwo i środowisko, zapewnianą przez
    przejrzyste i etyczne postępowanie, które:
    - przyczynia się do zrównoważonego rozwoju, w tym zdrowia i dobrobytu społeczeństwa,
    - uwzględnia oczekiwania interesariuszy (osób lub grup, które są zainteresowane
      decyzjami lub działaniami organizacji),
    - jest zgodne z obowiązującym prawem i spójne z międzynarodowymi normami
      postępowania,
    - jest zintegrowane z działaniami organizacji i praktykowane w jej relacjach, które dotyczą
      działań organizacji podejmowanych w obrębie jej sfery oddziaływań” (za dr Magdaleną
      Rojek-Nowosielską, RPEiS 2017, Nr 3).
    Przedstawione rozumienie CSR potwierdzają organy podatkowe, w tym Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.186.2020.1.BD: „(...) odpowiedzialność biznesu to efektywna strategia zarządzania,
    która poprzez prowadzenie dialogu społecznego na poziomie lokalnym przyczynia się do
    wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstw na poziomie globalnym i jednocześnie
    kształtowania warunków dla zrównoważonego rozwoju społecznego i ekonomicznego”.
    W praktyce CSR oznacza budowanie pozytywnych i trwałych relacji zarówno z partnerami
    społecznymi, jak i z biznesowymi, w tym zarówno z otoczeniem zewnętrznym, jak i
    wewnętrznym. CSR podnosi wiarygodność firmy w oczach jej pracowników, partnerów
    handlowych, jak i władz i społeczności lokalnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, postrzeganie Spółki jako społecznie odpowiedzialnej oraz jej
    rzeczywiste działania w obszarze CSR mają lub mogą mieć wpływ, m.in. na:
    1. płynne, bezkonfliktowe i niezakłócone prowadzenie działalności operacyjnej,
    2. reputację Spółki,
    3. zdolność pozyskiwania i zatrzymywania kontrahentów,

    4. zdolność pozyskiwania i zatrzymywania pracowników,
    5. morale, zaangażowanie i wydajność pracowników,
    6. opinie instytucji finansowych o Spółce (co może mieć wpływ m.in. na zdolność
    kredytową Spółki),
    7. relacje Spółki z innymi przedsiębiorstwami, instytucjami rządowymi, mediami,
    organizacjami pozarządowymi oraz społecznością, w obrębie której Spółka funkcjonuje.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, w prowadzonej działalności gospodarczej,
    Spółka, w ramach podstawowego celu polegającego na generowaniu przychodów z
    działalności operacyjnej, uwzględnia także kwestie związane z ekologią,
    odpowiedzialnością społeczną i (...) (powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie zarówno w
    corocznym raporcie dotyczącym działań podejmowanych na rzecz (...), jak i w polityce (...)
    wdrożonej przez Spółkę). Umarzanie Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki wpisze się
    tym samym w szerszy katalog działań podejmowanych przez Spółkę w kierunku dbania o
    klimat i ochronę środowiska i nie jest jedynym przejawem ich aktywnych działań na rzecz
    ekologii.
    W ocenie Spółki, mimo iż umarzanie Gwarancji pochodzenia na rzecz Wnioskodawcy nie
    stanowi kluczowego elementu podstawowej działalności operacyjnej wykonywanej przez
    Spółkę, charakter ponoszonych wydatków - jako związanych z nabywaniem energii
    pochodzącej z odnawialnych źródeł, a konsekwentnie ochroną środowiska i dbałością o
    klimat - wskazuje, iż stanowią one wydatki na działania prowadzone w ramach społecznej
    odpowiedzialności biznesu przez Wnioskodawcę, i jako takie posiadają niewątpliwy
    związek z działalnością gospodarczą Spółki.
    Warto dodać, że Wnioskodawca, jako Spółka należąca do grupy publicznej (notowanej na
    giełdzie), zobowiązany jest do raportowania danych niefinansowych w wyżej
    wspomnianym raporcie (...), w których przedstawia wyniki wyliczeń dotyczących (...) Spółki,
    czyli emisji CO2, na które składa się również zużycie energii, zaś Gwarancje pochodzenia
    oraz energia pochodząca ze źródeł odnawialnych są częścią prezentowanych danych,
    wskazujących na ograniczenie wpływu środowiskowego w zakresie wspomnianego (...).
    Aktywność w obszarze (...) i CSR skutkuje tym, że Wnioskodawca identyfikowany jest jako
    Spółka realizująca oczekiwania otoczenia: klientów, partnerów biznesowych oraz instytucji
    finansowych, które w coraz większym stopniu biorą pod uwagę kwestie środowiskowe np.
    przy decyzjach kredytowych. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020
    /852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone
    inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (potocznie zwane Taksonomią),
    którym objęta jest Spółka czy Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019
    /2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze
    zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (zwane również
    Rozporządzeniem SFDR od Sustainable Finance Disclosure Regulation), a także inne
    regulacje unijne powodują, że Spółka zobowiązana jest do wykazania swoich działań w
    obszarze ograniczania wpływu na środowisko. Dodatkowo kwestie polityki klimatycznej,
    wpływu środowiskowego i zarządzania tymi tematami są objęte oceną przez agencje
    ratingowe, a także są obszarem zapytania i zainteresowania inwestorów. Wszystko to
    składa się na to, że bez odpowiednich działań w zakresie zarządzania środowiskiem,
    Spółka może utracić możliwość dostępu do kapitału, niezbędnego do prowadzenia
    działalności i rozwoju przedsiębiorstwa.
    Tym samym, działania podejmowane przez Spółkę, w długofalowej perspektywie mogą
    przynosić wymierne efekty w postaci zwiększania przychodów poprzez poszerzanie grona
    kontrahentów (także tych działających globalnie) oraz pozyskiwanie i utrzymywanie

    wykwalifikowanych, doświadczonych i zaangażowanych pracowników. We współczesnym
    otoczeniu biznesowym, CSR oraz (...) mają istotny wpływ na sukces przedsiębiorstwa na
    rynku oraz mogą zwiększyć przewagę konkurencyjną Wnioskodawcy, a także stanowić
    element wyróżniający przedsiębiorstwo na tle innych podmiotów gospodarczych. Z kolei
    brak właściwych relacji z kontrahentami mógłby przeszkodzić, a nawet uniemożliwić
    Wnioskodawcy efektywne prowadzenie działalności gospodarczej.
    Mając więc na uwadze powyższe rozważania, poprzez płatności z tytułu umorzenia
    Gwarancji pochodzenia, Wnioskodawca będzie podejmował kroki związane z realizacją
    swoich celów w obszarze (...) i CSR dotyczące ekologii i ochrony środowiska. Spółka
    wskazuje, że powyższe działania - tj. jej szeroko pojęte zaangażowanie w obszar ochrony
    środowiska, realizowane w szczególności poprzez korzystanie z energii z odnawialnych
    źródeł i związane z tym umarzanie Gwarancji pochodzenia na jej rzecz ma długofalowy
    wpływ na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów Spółki.
    Zważywszy na rosnącą świadomość społeczeństwa, podejmowanie działań
    proekologicznych i prowadzenie działalności z dbałością o środowisko i klimat, istotnie
    wpływa na budowę pozytywnych oraz trwałych relacji z partnerami biznesowymi,
    klientami i pracownikami oraz, co ważne, pozwala na wzmocnienie rozpoznawalności
    przedsiębiorstwa, jak również prowadzonej przez niego działalności. Wszystkie wskazane
    czynniki mogą wpłynąć pośrednio na zwiększenie wysokości przychodów uzyskiwanych
    przez Spółkę oraz na zabezpieczenie i zachowanie istniejących źródeł przychodów. W
    nowoczesnym otoczeniu biznesowym, w którym CSR stanowi istotny element działań
    podejmowanych przez podmioty operujące na rynku, zaniedbanie działań w tym obszarze
    mogłoby to doprowadzić do spadku przychodów Spółki lub nawet utraty źródeł ich
    osiągania.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na działalność dotyczącą (...) czy też CSR, które Spółka
    będzie ponosiła w związku z umorzeniem Gwarancji pochodzenia na jej rzecz są
    racjonalne i uzasadnione, jako zmierzające w sposób pośredni do osiągania przychodów,
    jak i zabezpieczenia oraz zachowania źródła tych przychodów.
    W tym kontekście Spółka pragnie przytoczyć stanowisko organu przedstawione w
    interpretacji indywidualnej z dnia 18 sierpnia 2021 r. wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.226.2021.1.MZA), w której organ uznał, że:
    „należy zwrócić uwagę także na aspekt świadomości działań podatnika oraz przyjętą przez
    niego strategię ich realizacji. CSR ma na celu budowanie pozytywnego obioru danego
    podmiotu w społeczeństwie. Zaufanie konsumentów, obywateli ma w przyszłości
    przełożyć się na osiągnięcie celów finansowych, a więc powiększenie przychodów.
    Realizacja celów CSR nie następuje zatem przez sam wydatek, ale przez zbudowanie
    wizerunku podmiotu, który przełoży się na skutki finansowe. Świadome inwestowanie w
    ramach społecznej odpowiedzialności biznesu wymaga informowania o tych działaniach”.
    W tym kontekście, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka, ponosząc wydatki
    dotyczące CSR, zamieszcza stosowne informacje w ogólnodostępnych źródłach – w
    szczególności na stronie internetowej Wnioskodawcy.
    - wydatek związany z umarzaniem Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki będzie należycie
      udokumentowany przez Spółkę (poprzez dokumenty rozliczeniowe w formie ustalonej
      między Stronami),
    - wydatek związany z umarzaniem Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki nie znajduje się
      w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za
      koszty uzyskania przychodów (lub wydatków, których zaliczanie w ciężar kosztów
      uzyskania przychodów zostało ustawowo ograniczone);
    W tym kontekście, Spółka wskazuje w szczególności, że wydatków związanych z
    umarzaniem Gwarancji pochodzenia na jej rzecz nie należy jej zdaniem kwalifikować jako
    kosztów reprezentacji.

    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup
    żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji terminu „reprezentacja”. Zgodnie ze
    stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 17
    czerwca 2013 r. o sygn. akt II FSK 702/11, celem ponoszenia kosztów reprezentacyjnych
    jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy,
    działalności, etc., w tym wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami (klientami). Dla
    uznania wydatków za koszty poniesione na reprezentację nie jest koniecznie, by posiadały
    one takie cechy jak wystawność, wytworność czy okazałość. Nie są to bowiem wartości
    wymierne, nie ma możliwości stworzenia jednakowego miernika dla określenia poziomu
    wystawności, wytworności, okazałości czy przepychu dla wszystkich podmiotów
    gospodarczych. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć
    przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów
    jest wykreowanie ww. obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.
    Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne wydane przez
    organy podatkowe, m.in. interpretacja indywidualna z 5 lutego 2020 r., nr 0111-KDIB1-
    2.4010.489.2019.1.MZA, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził:
    „Dokonując zatem oceny zakresu pojęciowego „reprezentacji” wywieść z powyższego
    należy, że reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania i
    rozpowszechniania wizerunku podatnika, jako podmiotu gospodarczego. Ocena
    charakteru wydatku (jako celu reprezentacyjnego) możliwa jest na podstawie całokształtu
    działalności prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków i powinna być
    dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą
    może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji jaką
    będzie spełniać w firmie”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszenie wydatków w ramach CSR również jest związane z
    budowaniem wizerunku podmiotu, który ponosi takie wydatki. Niemniej, ich ponoszenie -
    mimo że może skutkować pozytywną zmianą w postrzeganiu Spółki jako przedsiębiorcy
    na rynku - związane jest w pierwszej kolejności z realizacją celu prowadzenia działalności
    gospodarczej przez Spółkę w sposób odpowiedzialny, z uwzględnieniem interesów
    społecznych oraz ochrony środowiska (w tym, celu zminimalizowania ewentualnego
    negatywnego wpływu działalności Spółki na środowisko), a także relacji z różnymi grupami
    interesariuszy. Działania te będą bowiem budowały zaufanie wobec Spółki oraz umożliwią
    utrzymanie i poprawę relacji z kluczowymi interesariuszami oraz otoczeniem społeczno-
    gospodarczym Wnioskodawcy. W efekcie, działania podejmowane przez Spółkę nie są
    ukierunkowane na wykreowanie wizerunku w rozumieniu przedstawianym przez sądy
    administracyjne w ramach interpretacji pojęcia „reprezentacja”, ponieważ poprawa
    wizerunku Spółki może być jednym z efektów - jednak nie głównym lub jednym z głównych
    - umarzania Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki, zaś ponoszenie tych wydatków
    realizuje przy tym szereg innych celów opisanych przez Spółkę.
    W ocenie Spółki wydatki, które Spółka poniesie z tytułu umorzenia Gwarancji pochodzenia
    na jej rzecz, nie stanowią kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28
    ustawy o CIT, ani innych wydatków wymienionych wprost w katalogu wydatków
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i konsekwentnie nie powinny być
    wyłączone z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko, zgodnie z którym wydatki zmierzające do realizacji działań CSR nie
    stanowią wydatków reprezentacyjnych potwierdził m.in. Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2020 r. o sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.186.2020.1.BD, w której stwierdził, że: „(...) Za wydatki na reprezentację należy bez
    wątpienia uznać te koszty, których wyłącznym bądź dominującym celem jest stworzenie
    pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy (czy działalności,
    etc.), a zatem, wykreowanie pozytywnych relacji z obecnymi czy też potencjalnymi

    kontrahentami (klientami). Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny,
    należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Słowo „reprezentacja”, w rozumieniu
    omawianego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi
    działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec
    innych podmiotów. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi
    podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej
    zasobności, profesjonalizmu, jego reputacji. Przy tak zdefiniowanym terminie
    „reprezentacji” kwestia wystawności, okazałości czy też ponadprzeciętności nie ma
    żadnego znaczenia. W kontekście powyższego zauważyć jednak należy, że jak wynika z
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, celem ponoszonych przez Spółkę wydatków
    związanych z realizacją założeń CSR jest zwiększenie rozpoznawalności priorytetów i
    działań społecznych Spółki, zwiększenie świadomości roli społecznej Spółki wśród
    mieszkańców regionu, a także aktywne uczestnictwo w zrównoważonym rozwoju
    społeczności i regionów, z którymi Spółka jest związana”.
    Za możliwością kwalifikacji wydatków związanych z CSR jako kosztów uzyskania
    przychodów opowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach z
    31 marca 2023 r. sygn. 0114-KDIP2-3.4010.36.2019.11.S/SP, z 10 listopada 2022 r. sygn.
    0114-KDIP2-2.4010.38.2022.2.KW, z 14 września 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.424.2022.1.EJ, z 21 kwietnia 2021 r. sygn. 0114-KDIP2-2.4010.51.2021.1.SP, oraz z 1
    lipca 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.186.2020.1.BD - w której organ stwierdził, iż: „(...)
    działania Spółki niewątpliwie wpisują się w definicję społecznej odpowiedzialności biznesu.
    Zatem, wydatki takie stanowią/mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Ponadto, nie
    znajdą się one również w negatywnym katalogu wymienionym w art. 16 ustawy o CIT”.
    Mając więc na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka będzie
    ponosić w związku z umorzeniem Gwarancji pochodzenia na jej rzecz lub nabyciem
    Gwarancji pochodzenia (w przypadku dokonania zmiany metody, którą przewiduje
    Umowa vPPA), będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Moment ujęcia wydatku związanego z umorzeniem Gwarancji pochodzenia na rzecz Spółki
    lub nabyciem Gwarancji pochodzenia przez Spółkę jako kosztu uzyskania przychodów.
    W odniesieniu do ustalenia momentu ujęcia poniesionych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma podział kosztów na koszty bezpośrednie i
    koszty pośrednie.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednie, poniesione w latach
    poprzedzających dany rok podatkowy oraz w danym roku podatkowym, są potrącalne w
    tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Wyjątek od reguły wyrażonej w powyższym przepisie stanowią koszty bezpośrednie,
    odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego poniesione po jego zakończeniu
    do dnia:
    a) sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu do
      złożenia deklaracji CIT- 8, jeżeli podatnik zobowiązany jest do sporządzenia
      sprawozdania, albo
    b) złożenia deklaracji CIT-8, nie później jednak niż do upływu terminu do złożenia tej
      deklaracji, jeżeli podatnik ten nie jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania
      finansowego.
    Takie koszty, zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, są ujmowane dla celów podatkowych
    w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania
    finansowego lub po upływie terminu na złożenie deklaracji CIT-8 (wg zasad określonych w
    art. 15 ust. 4b ustawy o CIT), są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
    który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów. Koszty pośrednie, czyli koszty niezwiązane z osiągnięciem
    konkretnego przychodu, są zatem potrącalne w dacie ich poniesienia. W przypadku, gdy
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, stanowią one koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Opierając się na powyższym podziale, Spółka stoi na stanowisku, że wydatki, które Spółka
    będzie ponosić w ramach rozliczeń dotyczących umarzanych na jej rzecz Gwarancji
    pochodzenia, powinny zostać uznane za koszty pośrednie, które są związane z
    działalnością operacyjną Spółki. Nie warunkują one bowiem uzyskania konkretnego
    przychodu, lecz w długofalowym ujęciu mogą mieć wpływ na wysokość przychodów
    operacyjnych Spółki (ze źródeł innych niż kapitałowe) poprzez realizację celów opisanych
    przez Spółkę we wcześniejszej części uzasadnienia.
    Dodatkowo, koszty te nie będą kosztami rezerw ani biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów, nie będą stanowiły zatem kosztów niestanowiących uzyskania przychodów na
    podstawie wyjątku wymienionego w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Biorąc pod uwagę fakt, że
    koszty te nie będą dotyczyły okresu przekraczającego rok podatkowy i będzie możliwe
    określenie, którego okresu dotyczą, nie będą miały do nich zastosowania zasady
    proporcjonalnego rozpoznawania kosztów pośrednich, które zostały określone w art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT (zdanie drugie).
    Ponadto, pomimo że umorzenie na rzecz Spółki Gwarancji pochodzenia będzie niejako
    związane z realizacją Umowy vPPA, samych Gwarancji pochodzenia nie należy uznawać za
    pochodne instrumenty finansowe, o których mowa w art. 4a pkt 22 ustawy o CIT. W
    związku z tym, do wydatków na ich umorzenie nie znajdą zastosowania przepisy
    dotyczące rozliczeń transakcji na pochodnych instrumentach finansowych, w tym art. 16
    ust. 1 pkt 8b ustawy o CIT.
    W związku z tym, w sytuacji przedstawionej przez Spółkę, za datę poniesienia kosztu
    uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, należy przyjąć dzień, na
    który koszt zostanie ujęty w księgach rachunkowych Spółki (a więc zostanie zaksięgowany,
    w formie innej niż rezerwa lub bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów) na podstawie
    odpowiedniego dowodu księgowego wystawionego w formie ustalonej z Kontrahentem w
    Umowie vPPA.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka będzie ponosiła w związku
    z umorzeniem Gwarancji pochodzenia na jej rzecz, będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich
    poniesienia - tj. w momencie umorzenia Gwarancji pochodzenia.
    Dodatkowo, w razie dokonania zmiany sposobu dostarczenia Gwarancji pochodzenia na
    ich nabycie przez Spółkę (zamiast umorzenia ich przez Kontrahenta na rzecz Spółki), w

    ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w związku z
    nabywaniem Gwarancji pochodzenia, również będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich
    poniesienia - tj. w momencie dokonania stosownego wpisu w RGP.
    Prawidłowość stanowiska przedstawionego przez Spółkę w niniejszym wniosku została
    potwierdzona przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej
    interpretacji wydanej 10 marca 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.13.2023.2.AK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Natomiast odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast
    Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich
    wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.