Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.135.2017.11.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-04-01
Teza: Opodatkowanie dostawy towarów w ramach transakcji łańcuchowej.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa); świadczenie-miejsce świadczenia przy dostawie towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2

**Interpretacja indywidualna po wyroku sądu**

**– stanowisko prawidłowe**

Szanowni Państwo,

1) ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 27 kwietnia 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2870/17 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 1833/18 i

2) stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

5 maja 2017 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 kwietnia 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania dostawy towarów w ramach transakcji łańcuchowej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Jesteście Państwo podmiotem z siedzibą w Niemczech, zarejestrowanym dla celów VAT i celów transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Polski.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywacie Państwo towary od podmiotu z Grupy (\`(...)\`) (dalej „Dostawca”), które następnie odsprzedajecie nabywcom z innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Towary są transportowane bezpośrednio z magazynu Dostawcy zlokalizowanego w Polsce do nabywcy z innego państwa członkowskiego. Spełnione są zatem warunki dla uznania analizowanych transakcji za tzw. „transakcje łańcuchowe”.

Dostawca nie jest zainteresowany ostatecznym przeznaczeniem towarów, organizowaniem ich transportu, czy gromadzeniem dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Polski.

Państwo nabywacie towary na warunkach Incoterms 2010 - FCA (…), inaczej Free Carrier (\`(...)\`named place) - Franco przewoźnik (\`(...)\` określone miejsce).

Zgodnie ze wskazaną regułą, co do zasady, sprzedający ponosi koszty transportu, załadunku oraz ubezpieczenia do momentu przekazania towarów pierwszemu przewoźnikowi wskazanemu przez kupującego, w oznaczonym miejscu (w przedstawionym stanie faktycznym w (…)).

W rezultacie, towar uznaje się za dostarczony Państwu w momencie jego załadunku przez przewoźnika w (\`(...)\`). W tym momencie następuje przeniesienie ryzyka uszkodzenia lub utraty towaru z Dostawcy na Państwa.

Transport towarów realizowany jest przez profesjonalnego przewoźnika (dalej „Przewoźnik”), transportującego towary z terytorium Polski ((\`(...)\`)) do miejsca ich przeznaczenia na terenie innego kraju członkowskiego. Przewoźnik świadcząc swoje usługi działa w oparciu o umowę zawartą ze Spółką. W ramach przedstawionych transakcji to bowiem Państwo występujecie jako podmiot odpowiedzialny za organizację transportu.

Państwa Spółka kontaktuje się z przewoźnikiem w celu potwierdzenia dostępności oraz gotowości towarów do odbioru, bierze udział w technicznych aspektach organizacji transportu z Polski poprzez stały kontakt z przewoźnikiem, uzgadnia z przewoźnikiem datę odbioru towarów, a także informuje przewoźnika o szczegółach transportu, tj. np. o wadze i rozmiarze produktów, adresie wysyłki. Ponadto Państwo uzgadniacie z przewoźnikiem sposób załadunku towarów i wymogi, jakie muszą spełniać środki transportu, kontaktujecie się z Przewoźnikiem w celu potwierdzenia daty oraz innych szczegółów wysyłki towarów.

Przewoźnik przygotowuje dokumenty CMR w Państwa imieniu. Dokumenty przewozowe potwierdzające dostarczenie towarów przekazywane są Państwu. Dostawca co do zasady nie bierze udziału w opisanym powyżej procesie organizacji transportu. Rola Dostawcy w procesie związanym z transportem ogranicza się do przekazania towarów przewoźnikowi w miejscu ustalonym przez strony transakcji, tj. na terytorium Polski w (\`(...)\`). Wysyłka towarów spoczywa na Państwu i to Państwo a nie Dostawca ponosicie ryzyko związane z należytym i odpowiednim transportem towarów.

Przewoźnik obciąża Państwa kosztami transportu, wystawiając faktury dokumentujące wyświadczone usługi, w treści których wskazuje Państwa Spółkę jako ich nabywcę.

Pomimo, że Dostawca nie jest, jak wskazano powyżej, zainteresowany ostatecznym przeznaczeniem sprzedawanych przez siebie towarów, to jednak z uwagi na to, iż jest to podmiot z Grupy (\`(...)\`), posiada on wiedzę o tym, że towary mają być transportowane do nabywcy z innego państwa Unii Europejskiej. Jest to informacja dostępna w systemie informatycznym używanym przez obydwa podmioty, tj. Dostawcę i Państwa. Co więcej, informacja taka, ze względu na stosowane w Grupie (\`(...)\`) rozwiązania systemowe (funkcjonujący w Grupie zintegrowany system informatyczny) umieszczana jest na fakturze dokumentującej sprzedaż towarów przez Dostawcę na Państwa rzecz.

Jak już podkreślono, objęte zapytaniem dostawy realizowane są na warunkach FCA ((\`(...)\`)), co oznacza, że z chwilą załadunku towaru przez przewoźnika w (\`(...)\`), strony uznają dostawę za zrealizowaną. Od tego momentu Dostawca nie angażuje się w proces dostarczenia towarów do finalnego nabywcy czyli Państwa klienta, nie zwraca się do Przewoźnika ani do Państwa Spółki o informację dotyczącą losów towarów dostarczonych w ramach opisywanej we wniosku transakcji.

W rezultacie prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w ramach transakcji pomiędzy Dostawcą a Państwem przenoszone jest na Państwa na terytorium Polski.

W tym przypadku nie uzgodniono, że dostawa na Państwa rzecz uznawana będzie za dostawę ruchomą.

Dostawca nie zobowiązał się do weryfikowania, czy towary zostaną dostarczone do ich Finalnego nabywcy. Obowiązek taki ciąży na Państwu.

Państwo nie podaliście Dostawcy swojego numeru VAT z innego kraju, który wraz z informacją o zamiarze wywiezienia towaru poza terytorium Polski uzasadniałby uznanie analizowanej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów opodatkowaną 0% stawką VAT. Wręcz przeciwnie, na potrzeby analizowanych transakcji podajecie Państwo Dostawcy swój polski numer VAT.

W związku z tym Dostawca klasyfikuje realizowane przez siebie dostawy jako dostawy towarów za wynagrodzeniem na terytorium Polski, opodatkowane stawką podstawową VAT - 23%, co potwierdzają wystawiane na Państwa rzecz faktury - zawierające wyliczoną przy zastosowaniu tej stawki kwotę podatku.

Zarówno Państwo jak i Dostawca uznajecie, że jakkolwiek Dostawca posiada dane ostatecznego nabywcy w innym państwie członkowskim, z uwagi na wdrożone w Grupie (\`(...)\`) rozwiązania systemowe, to jednak intencją Państwa nie jest informowanie Dostawcy o wywozie towaru poza terytorium Polski w celu zrealizowania warunków niezbędnych dla przypisania transportu do dostawy towaru realizowanej na Państwa rzecz.

Dostawca nie jest zainteresowany weryfikowaniem prawidłowości wprowadzonych do systemu danych i ostatecznego przeznaczenia towaru.

Państwo posługujecie się wobec Dostawcy polskim numerem identyfikacji podatkowej, co zgodnie z wolą stron potwierdza, że w przypadku dostaw do kontrahentów z innych państw członkowskich intencją Stron nie jest przypisanie transportu do dostawy realizowanej na jej rzecz, a w konsekwencji „przeniesienie” na Dostawcę obowiązku weryfikowania, czy towary zostały dostarczone do innego państwa Unii Europejskiej, gdyż Państwa Spółka zamierza samodzielnie rozpoznać wywóz towarów z kraju do innego państwa UE.

Państwo rozpoznajecie realizowane przez siebie na rzecz podmiotów z innych państw członkowskich dostawy jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, do których, po spełnieniu warunków wynikających z przepisów ustawy o VAT, zastosowanie znajduje 0% stawka VAT.

Dostawy te realizowane są na warunkach Incoterms 2010 - DDP (oznaczone miejsce przeznaczenia, tj. miejscowość położona na terytorium innego państwa członkowskiego).

Zgodnie ze wskazaną regułą, obowiązkiem sprzedającego jest dostarczenie towaru do określonego miejsca przeznaczenia, z poniesieniem wszelkich kosztów i ryzyk z tym związanych, oraz postawienie go do dyspozycji kupującego, oclonego, na środku transportu, gotowego do wyładunku. Obowiązkiem kupującego jest wyładunek towaru.

W rezultacie, w tym przypadku towar uznaje się za dostarczony przez Państwa Spółkę w momencie jego postawienia do dyspozycji nabywcy we wskazanym miejscu położonym poza terytorium Polski. Z tą chwilą następuje przeniesienie ryzyka uszkodzenia lub utraty towaru z Państwa Spółki na nabywcę.

Na wystawianych na rzecz nabywców z innych państw członkowskich fakturach zamieszczacie Państwo informację: „wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów opodatkowana wg stawki podatku 0%”. Informacja ta zamieszczona jest na fakturze również w odpowiednim języku obcym.

Jak podkreślono powyżej, transport sprzedawanych towarów do nabywców z innych państw organizowany jest i koordynowany przez Państwa i to w następstwie Państwa dostawy towary opuszczają terytorium Polski.

Państwa Spółka posiada otrzymane od Przewoźnika dokumenty, potwierdzające dostarczenie towaru w innym państwie członkowskim do podatnika podatku od wartości dodanej, którego numer identyfikacyjny figuruje na wystawianych przez Państwa fakturach. Dokumenty te nie są przekazywane Dostawcy lecz pozostają u Państwa Spółki, w imieniu której Przewoźnik przygotowuje te dokumenty.

Takie udokumentowanie opisanych transakcji odpowiada ustalonym pomiędzy kontrahentami warunkom dostaw, w ramach których Dostawca rozpoznaje swoją dostawę na Państwa rzecz jako dostawę krajową, opodatkowaną z zastosowaniem stawki VAT 23%, a Państwo z kolei rozpoznajecie swoją dostawę do kolejnego podmiotu w łańcuchu jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Natomiast nabywca z innego państwa członkowskiego, dysponujący fakturą wystawioną przez Państwa z informacją o dokonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinien rozpoznać dokonane przez siebie nabycie, jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium państwa zakończenia transportu.

**Pytanie**

Czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym z uwagi na opisane warunki i okoliczności transakcji, w przedstawionym stanie faktycznym transport towarów jest przyporządkowany dostawom dokonywanym przez Państwa na rzecz podmiotu z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a w konsekwencji Państwo zobowiązani jesteście rozpoznać swoje dostawy jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów z Polski do unijnych nabywców i odpowiednio zaraportować je w deklaracji VAT i informacji podsumowującej?

**Państwa stanowisko w sprawie**

Państwa zdaniem, mając na względzie warunki oraz okoliczności realizowanych dostaw, w przedstawionym stanie faktycznym transport towarów, zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o VAT jest przyporządkowany dostawom dokonywanym przez Państwa do podmiotów z innych państw członkowskich. W rezultacie dostawy te stanowią dostawy ruchome, które powinny być klasyfikowane jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.

Państwo zobowiązani jesteście zatem rozpoznać je jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów z Polski do unijnych nabywców i odpowiednio zaraportować je w deklaracji VAT i informacji podsumowującej.

Uzasadnienie stanowiska.

Uwagi ogólne - Państwa interes prawny do wystąpienia z wnioskiem w zakresie objętym pytaniem.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, realizowane przez Państwa dostawy spełniają warunki dla uznania ich za dostawy dokonywane w ramach tzw. transakcji łańcuchowych. Z uwagi na fakt, że w ramach tych transakcji tylko jednej z dostaw może być przyporządkowany transport towarów istotnym jest określenie, która z realizowanych dostaw - dostawa pomiędzy Dostawcą a Państwem, czy dostawa pomiędzy Państwem a nabywcą z innego państwa członkowskiego, będzie mieć taki charakter. Prawidłowe ustalenie wskazanej kwestii niewątpliwie dotyczy prawnopodatkowej sytuacji Państwa jako przedsiębiorcy i podatnika podatku VAT - obowiązku rozliczenia bądź nie podatku należnego VAT z tytułu sprzedaży na terytorium kraju.

Biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego rozstrzygniecie powyższej kwestii ma w Państwa przypadku, kluczowe znaczenie dla prawidłowej realizacji obowiązków wynikających z przepisów ustawy o VAT w szczególności zaraportowania transakcji w rejestrach i deklaracjach VAT.

Uzasadnienie stanowiska.

Państwa dostawa jako element tzw. dostawy łańcuchowej w rozumieniu ustawy o VAT.

Stosownie do treści art. 7 ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Tego rodzaju transakcje określane są mianem tzw. transakcji łańcuchowych. Jak wynika z powołanego przepisu transakcje łańcuchowe cechują się tym, że towar, będący przedmiotem więcej niż jednej dostawy, jest fizycznie wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu w kolejności nabywcy.

Mając zatem na względzie przedstawione okoliczności stanu faktycznego należy uznać, że transakcje realizowane pomiędzy Dostawcą a Państwem i kolejnymi podmiotami, w ramach których towar jest transportowany bezpośrednio od Dostawcy do podmiotu nabywającego towary od Państwa odpowiadają definicji transakcji łańcuchowych.

Jak wynika z art. 7 ust. 8 ustawy o VAT, każda z dostaw w ramach transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy. Powyższe implikuje również odpowiednie skutki w zakresie opodatkowania VAT, co ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy w ramach takich dostaw dokonuje się transgranicznego przemieszczenia towaru.

Zasady przyporządkowania transportu w ramach transakcji łańcuchowych.

W świetle przepisu art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT - miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Z kolei zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy - w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych miejscem dostawy towarów jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

W przypadku natomiast gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, przy czym towar ten jest wysyłany lub transportowany, to wysyłka lub transport tego towaru są przyporządkowane tylko jednej dostawie. Jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy to, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towaru należy przyporządkować jego dostawie.

Jednocześnie stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku przewidzianych w ust. 2 tego artykułu transakcji łańcuchowych, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że w przypadku tzw. dostaw łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kilku dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport). W konsekwencji, w przypadku gdy w wyniku takich dostaw dochodzi do przemieszczenia towarów z Polski do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, tylko jedna z tych dostaw będzie mogła być uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej „WDT”) opodatkowaną stawką 0% (tzw. dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalanie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

W świetle powyższego, zasadniczą kwestią dla właściwego opodatkowania przedmiotowych transakcji jest ustalenie, do której z dostaw w "łańcuchu" należy przyporządkować transport towarów (która z dostaw będzie tzw. "dostawą ruchomą"). Właściwe przyporządkowanie transportu ma decydujące znaczenie z punktu widzenia ustalenia miejsca świadczenia dla każdej z takich dostaw, a tym samym określenia skutków podatkowych poszczególnych dostaw w ramach transakcji łańcuchowej. Od ustalenia której dostawie w łańcuchu należy przyporządkować fizyczny transport towarów będzie zależało, w którym państwie (rozpoczęcia, czy zakończenia wysyłki) poszczególni podatnicy będą zobowiązani rozliczyć podatek VAT.

W przypadku transgranicznego przemieszczenia towarów - pomiędzy różnymi państwami członkowskimi - wszystkie dostawy dokonane przed dostawą, do której będzie przyporządkowany transport lub wysyłka towarów, będą miały bowiem charakter transakcji krajowych w państwie rozpoczęcia wysyłki towaru i będą w rezultacie opodatkowane stawką VAT właściwą dla transakcji krajowych, wszystkie późniejsze dostawy po tej dostawie będą miały charakter dostaw krajowych w państwie przeznaczenia towaru. Natomiast sama transakcja, której będzie przyporządkowany transport lub wysyłka będzie miała cechy wewnątrzwspólnotowej dostawy i odpowiednio wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, potencjalnie zatem (przy założeniu spełnienia warunków przewidzianych we właściwych przepisach, tu w art. 42 ustawy o VAT) z perspektywy dostawcy będzie opodatkowana stawką VAT 0%.

Co do zasady przyjmuje się zatem, że w przypadku, gdy:

‒ transport organizuje I podmiot w łańcuchu - pierwsza z dostaw (pomiędzy podmiotem I i II) jest dostawą, której należy przyporządkować transport towarów. Dostawa ta stanowi dla sprzedawcy WDT w kraju rozpoczęcia wysyłki, a dla nabywcy WNT w kraju jej zakończenia. Kolejne zaś dostawy stanowią dostawy krajowe w państwie zakończenia wysyłki;

‒ transport organizuje ostatni podmiot w łańcuchu - ostatnia z dostaw (dostawa do ostatniego podmiotu w łańcuchu) stanowi WDT dla sprzedawcy (przedostatniego podmiotu) w kraju rozpoczęcia wysyłki oraz odpowiednio WNT dla nabywcy w państwie zakończenia wysyłki, natomiast poprzedzające ją dostawy klasyfikowane są jako dostawy krajowe w państwie rozpoczęcia wysyłki.

Natomiast w sytuacji, gdy transport organizuje nabywca, który dokonuje również jego dalszej dostawy, przyjmuje się że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dla tego nabywcy. Przy czym, zgodnie z przywołanym powyżej art. 22 ust. 2 ustawy o VAT przewidziana w tym przepisie zasada przyporządkowania wysyłki lub transportu dostawie dokonanej do nabywcy, który transportuje lub wysyła towar i dokonując również jego dalszej dostawy, nie znajduje zastosowania, gdy z warunków dostawy wynika że transport należy przyporządkować dostawie dokonywanej przez tego nabywcę (tu: Państwa Spółkę) na rzecz kolejnego podmiotu w łańcuchu dostaw. W praktyce oznacza to, że o tym czy transport powinien zostać przyporządkowany dostawie na rzecz tego podmiotu, czy też dostawie realizowanej przez ten podmiot decydować będą warunki dostawy.

W opisanym we wniosku stanie faktycznym Państwo działacie jako drugi podmiot w łańcuchu - nabywacie towar od Dostawcy, a następnie odsprzedajecie go unijnemu kontrahentowi.

Transakcja składa się zatem z dwóch dostaw:

(i) dostawa od Dostawcy do Państwa;

(ii) dostawa od Państwa do unijnego kontrahenta.

Zgodnie z przepisami o VAT tylko jedna z tych dostaw stanowić będzie dostawę tzw. ruchomą, która powinna zostać zaraportowana w Polsce jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Dla udzielenia odpowiedzi na Państwa pytanie postawione w niniejszym wniosku zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie w pierwszej kolejności, któremu z podmiotów można przypisać organizację transportu - który z podmiotów zaangażowanych wysyła lub transportuje towar, i czy warunki na jakich realizowane są poszczególne dostawy powodują wyłączenie domniemania ustanowionego w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.

Organizacja transportu w ramach dostaw łańcuchowych, w których uczestniczy Państwa Spółka.

W Państwa ocenie, w opisanym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że to Państwo jesteście podmiotem odpowiedzialnym za transport towarów nabywanych od Dostawcy.

Jak zostało opisane w stanie faktycznym, to pomiędzy Państwem oraz Przewoźnikiem została zawarta umowa regulująca transport. Państwo ponosicie koszt transportu.

Co więcej, to Państwo wykonujecie w ramach opisanej we wniosku transakcji istotne funkcje związane z realizacją transportu, bez których transport ten nie byłby możliwy. Przede wszystkim, po uzgodnieniu dostępności produktów z Dostawcą, kontaktujecie się z Przewoźnikiem w celu potwierdzania dostępności i gotowości towarów do odbioru, bierzecie udział w technicznych aspektach organizacji transportu poprzez stały kontakt z Przewoźnikiem, uzgadniacie z Przewoźnikiem termin odbioru towarów, a także takie elementy dostawy jak wagę i rozmiar towarów, adres wysyłki. Dokumenty przewozowe przygotowywane są przez Przewoźnika w imieniu Państwa Spółki, która to również przechowuje te dokumenty dla celów m.in. związanych z potwierdzeniem zrealizowanego na jej zlecenie transportu. To również Państwo, a nie Państwa kontrahenci ponosicie ryzyka związane z transportem.

Wszystkie ww. okoliczności potwierdzają zatem, że w opisanych przez Państwa transakcjach, podmiotem który organizuje transport towarów w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o VAT jesteście Państwo. Za organizatora transportu nie można natomiast uznać Dostawcy, gdyż jego rola w całym procesie ogranicza się do przekazania towarów Przewoźnikowi na terytorium Polski w (\`(...)\`) (dostawa na warunkach FCA (\`(...)\`)), ani tym bardziej nabywcy, który nabywa towary na warunkach DDP.

Biorąc powyższe pod uwagę nie ulega wątpliwości, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym towar jest transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy - nabywcą tym jesteście Państwo.

Przyporządkowanie transportu dostawom pomiędzy Państwem a nabywcami z innych państw.

W analizowanym przypadku o tym, czy transport towarów powinien zostać przyporządkowany dostawie pomiędzy Dostawcą a Państwa Spółką, czy też dostawie pomiędzy Państwem a Waszymi unijnymi kontrahentami decydować powinny zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT warunki dostawy.

W tym kontekście Państwo zauważacie, że ustawa o VAT nie definiuje pojęcia "warunki dostawy", o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT. Nie precyzuje również, jakie konkretnie warunki dostawy należy brać pod uwagę w celu ustalenia, której z dostaw w łańcuchu należy przypisać transport. Ustawa o VAT nie zawiera bowiem ani katalogu takich warunków ani tym bardziej nie dokonuje ich gradacji.

Nie ulega jednak wątpliwości, że pojęcie „warunków dostawy” powinno być rozumiane jako obejmujące wszelkie okoliczności pozwalające na ustalenie, która dostawa spełnia przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.

Na takie rozumienie pojęcia „warunków dostawy” wskazuje ugruntowane stanowisko organów podatkowych (wyrażane zarówno w publikowanych komunikatach jak i wydawanych interpretacjach podatkowych), doktryna, a przede wszystkim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE” lub „Trybunał”) oraz polskich sądów administracyjnych.

Przykładowo chcielibyście Państwo w tym miejscu odwołać się do opublikowanej przez Ministerstwo Finansów w dniu 2 września 2013 r. broszury informacyjnej pt. „Transakcje Łańcuchowe oraz Transakcje Trójstronne” (opublikowanej na oficjalnej stronie Ministerstwa Finansów – www.finanse.mf.gov.pl), w której Minister Finansów wskazał, że celem prawidłowego przyporządkowania wysyłki lub transportu wewnątrzwspólnotowego jednej z dokonanych dostaw należy dokonać całościowej oceny wszystkich okoliczności z tym związanych pozwalających na ustalenie, która dostawa spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową (vide: s. 2 in fine ww. broszury ). Formułując takie stanowisko Minister Finansów uznał, że w tym zakresie należy odwołać się do wskazówek zawartych w wyrokach TSUE w sprawie C-245/04 (EMAG) oraz w sprawie C-430/09 (Euro Tyre Holding).

Do wyroku TSUE w sprawie C-430/09 (Euro Tyre Holding) odwołują się organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych analizujących kwestię miejsca opodatkowania dostaw realizowanych w ramach transakcji łańcuchowych oraz sądy administracyjne. W związku z czym, wskazówki wynikające z przedmiotowego orzeczenia uwzględnione zostały przez Państwa przy ocenie prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego.

W wyroku w sprawie C-430/09 (Euro Tyre Holding) Trybunał wskazał, że jeśli chodzi o pytanie, której dostawie przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, jeżeli w ramach transakcji łańcuchowej jest on dokonywany przez nabywcę dokonującego dalszej dostawy towaru, to biorąc pod uwagę, że w przepisach szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) - brak jest jakiejkolwiek ogólnej zasady w tym zakresie odpowiedź na to pytanie zależy od ogólnej oceny wszystkich szczególnych okoliczności pozwalających na ustalenie, która dostawa spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową (por. pkt 27 z uzasadnienia wyroku).

W przedmiotowej sprawie spółka niderlandzka ETFI dokonująca dostaw na warunkach Incoterms „ex works” na rzecz nabywców z siedzibą w Belgii, którzy transportowali towar do innego państwa członkowskiego, uznała swoją dostawę za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów opierając się na nadanych nabywcom belgijskich numerach identyfikacji podatkowej, którymi posłużyli się oni dla celów tych transakcji, oraz na oświadczeniu, złożonym przy odbiorze towarów z magazynu dostawcy, wskazującym, że towary zostaną przetransportowane do Belgii. Jednocześnie, jak wynikało z przedstawionego w wyroku stanu faktycznego, nabywcy dokonali zbycia przedmiotowych towarów na rzecz kolejnego podmiotu, przy czym zgodnie z uzgodnionymi warunkami dostawy, transport towarów do zakładu tego podmiotu miał zostać dokonany odpowiednio na rachunek i ryzyko belgijskich spółek, które w ramach analizowanych transakcji łańcuchowych występowały jako pierwszy nabywca.

W tym stanie faktycznym, organy podatkowe zakwestionowały prawo ETH do zastosowania zwolnienia z VAT dostaw do belgijskich nabywców uznając, iż są to dostawy krajowe. Sąd krajowy zwrócił się do Trybunału z zapytaniem w jaki sposób w świetle art. 28c część A zdanie wprowadzające i \[art. 28c część A\] lit. a) szóstej dyrektywy w związku z art. 8 ust. I lit. a) i b), art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy i art. 28b część A ust. 1 szóstej dyrektywy, w przypadku gdy w odniesieniu do tych samych towarów pomiędzy podatnikami, którzy działali w takim charakterze, zrealizowane zostały dwie następujące po sobie dostawy, w przypadku których chodzi o tylko jedną wewnątrzwspólnotową wysyłkę lub pojedynczy wewnątrzwspólnotowy transport, należy ustalić, której dostawie przypisać wewnątrzwspólnotowy transport, gdy transport towarów został zrealizowany przez osobę posiadającą zarówno cechę kupującego przy pierwszej dostawie, jak i sprzedającego przy drugiej dostawie lub na jej rachunek.

Analizując przedmiotowe zagadnienie Trybunał wyjaśnił, że sam fakt, że dla pierwszej dostawy zastosowano warunki EXW oraz, że transport organizowany był przez drugi podmiot w łańcuchu, nie może przesądzać o tym, iż transport przypisany będzie drugiej dostawie. Jak wskazał TSUE (pkt 34 uzasadnienia wyroku) „w przypadku, gdy nabywca uzyskuje prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w państwie członkowskim dostawy i przejmuje na siebie obowiązek przetransportowania go do państwa członkowskiego przeznaczenia, jak ma to miejsce w przypadku dostaw, których warunkiem jest odbiór towarów z magazynu dostawcy, powinny być brane pod uwagę w miarę możliwości intencje nabywcy w chwili nabycia, o ile są one poparte obiektywnymi okolicznościami.

Jak wynika z wyroku TSUE okolicznościami uzasadniającymi przypisanie transportu do pierwszej dostawy było:

‒ uzyskanie prawa do dysponowania towarem jak właściciel przez drugi podmiot w łańcuchu na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy;

‒ wskazanie przez drugi podmiot w łańcuchu na zamiar przetransportowania towaru do innego państwa członkowskiego:

‒ przedstawienia dostawcy numeru identyfikacyjnego VAT nadanego nabywcy (drugiemu podmiotowi w łańcuchu) przez państwo, do którego miały być przetransportowane towary;

‒ przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel na drugiego nabywcę (trzeci podmiot w łańcuchu) w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego.

TSUE zezwolił aby w przypadku, gdy zostaną spełnione wszystkie wskazane powyżej warunki, transport przypisany został do pierwszej dostawy, uznając, że będą to okoliczności uzasadniające uznanie, iż transport wykonano w ramach pierwszej dostawy (pkt 45 uzasadnienia wyroku).

Jak wynika z powyższego orzeczenia, ustalenie czynności, której należy przypisać transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawie (\`(...)\`) następuje w świetle całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową (pkt 44 uzasadnienia wyroku).

Odnosząc przedstawioną w wyroku TSUE argumentację do opisanego we wniosku stanu faktycznego należy zauważyć, że w przypadku transakcji realizowanej przez Państwa nie zostały spełnione przesłanki, które pozwoliłby uznać, że transport towarów do innego niż Polska państwa członkowskiego wykonywany był w ramach dostawy na Państwa rzecz. Państwo nie poinformowaliście swojego Dostawcy o zamiarze przetransportowania towarów poza terytorium Polski - informacja o unijnym nabywcy widniejąca w systemie informatycznym (i w związku z tym automatycznie drukowana na fakturach Dostawcy), w żaden sposób nieweryfikowana przez Dostawcę i niepotwierdzana z Państwem nie może zostać uznana za wskazanie intencji Państwa o zamiarze przetransportowania towarów do innego niż Polska państwa członkowskiego. Jak wskazano Dostawca jest co prawda w posiadaniu informacji sugerującej, że towary zostaną najprawdopodobniej odsprzedane kolejnemu podmiotowi mającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego, niemniej dysponuje on taką informacją nie z uwagi na fakt, że Państwo działacie celem poinformowania go o tym fakcie, lecz jedynie z uwagi na przyjęte w Grupie rozwiązania systemowe (funkcjonujące rozwiązania informatyczne). Dodatkowo Państwo na potrzeby transakcji wskazywaliście Dostawcy swój polski numer VAT, potwierdzając tym samym, iż ewentualny transport towarów nie będzie realizowany w ramach dostawy na Państwa rzecz.

Nie zostały zatem spełnione dwa z czterech warunków wskazanych przez TSUE (wskazanie przez drugi podmiot w łańcuchu na zamiar przetransportowania towaru do innego państwa członkowskiego, przedstawienia dostawcy numeru identyfikacyjnego VAT nadanego nabywcy - drugiemu podmiotowi w łańcuchu - przez państwo, do którego miały być przetransportowane towary), uzasadniające uznanie za ruchomą pierwszej dostawy w przypadku, gdy towary wydane zostały pierwszemu nabywcy na warunkach EXW.

Istotną okolicznością, która nie może zostać pominięta przy ustalaniu konsekwencji VAT analizowanej transakcji jest również fakt, że Dostawca nie jest zainteresowany weryfikowaniem gdzie Państwo dostarczycie zakupione od niego towary, weryfikowaniem prawidłowości wprowadzonych do systemu danych odnośnie ostatecznego przeznaczenia towaru, czy gromadzeniem dokumentów potwierdzających dostawę. Dostawca ogranicza się jedynie do realizacji ciążącego na nim obowiązku w postaci wydania towaru Państwa Spółce (w jego imieniu Przewoźnikowi) w (\`(...)\`), na której to czynności kończy się jego rola w analizowanych transakcjach (od tego momentu Dostawca nie angażuje się w proces dostarczenia towarów do finalnego nabywcy czyli Państwa klienta).

Jak już podkreślano, transport sprzedawanych towarów do nabywców z innych państw organizowany jest i koordynowany przez Państwa i to w następstwie Państwa dostawy towary opuszczają terytorium Polski. Państwo posiadacie otrzymane od Przewoźnika dokumenty, przygotowane przez niego w Państwa imieniu, potwierdzające dostarczenie towaru w innym państwie członkowskim do podatnika podatku od wartości dodanej, którego numer identyfikacyjny figuruje na wystawianych przez Państwa fakturach. Państwo, posiadając wymagane przez przepisy ustawy o VAT dokumenty, rozpoznajecie dokonywane przez siebie dostawy jako WDT. Strony nie uzgodniły, że Państwo będziecie przekazywali wskazane dokumenty Dostawcy, który nie będąc również bezpośrednio informowanym przez Państwa o zamiarze wywozu towaru nie dysponuje danymi, które potwierdzałyby ostateczne przeznaczenie towaru.

W konsekwencji należy uznać, że transport wykonano w ramach Państwa dostawy, a to oznacza, że Państwo zobowiązani jesteście rozliczyć VAT z tego tytułu w Polsce raportując w deklaracjach VAT i informacjach podsumowujących wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz unijnych kontrahentów.

Państwo rozpoznajecie realizowane przez siebie na rzecz podmiotów z innych państw członkowskich dostawy jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, do których, po spełnieniu warunków wynikających z przepisów ustawy o VAT, zastosowanie znajduje 0% stawka VAT. Klasyfikacji tej odpowiada również informacja zawarta na wystawianych przez Państwa fakturach stanowiąca potwierdzenie, że sprzedaż na rzecz podmiotów z innych państw członkowskich jest dokonywana w ramach transakcji rozpoznawanej jako WDT. Wystawiane faktury zawierają również NIP nabywcy nadany mu na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego oraz Państwa polski NIP.

W Państwa ocenie, z uwagi na fakt, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przechodzi z Dostawcy na Państwa na terytorium Polski, zaś podmiot ten nie posiada ostatecznej informacji oraz dokumentów potwierdzających dalszy wywóz towaru poza terytorium Polski, nie ma obiektywnych podstaw, by Dostawca potraktował dostawę realizowaną na Państwa rzecz jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Na powyższe nie wskazują bowiem, z perspektywy Dostawcy, intencje Państwa w chwili nabycia poparte obiektywnymi okolicznościami.

W analizowanej sprawie nie zachodzą obiektywne okoliczności, o których mowa w przywołanym powyżej wyroku TSUE o sygn. C-430/09, które wskazywałyby jednoznacznie na zamiar wywozu towarów na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Państwo podajecie Dostawcy swój polski numer VAT oraz nie przekazujecie mu dokumentów potwierdzających wywóz towarów na terytorium innego państwa członkowskiego, nie potwierdzacie mu również następnie wywozu towaru z kraju. Sama zaś rola Dostawcy w ramach transakcji kończy się w momencie wydania towaru Przewoźnikowi w magazynie ww. podmiotu w (\`(...)\`).

W świetle powyższych okoliczności, nawet jeśli towary zostaną ostatecznie wywiezione do innego państwa Unii Europejskiej, trudno jest uznać, iż transport wykonano w ramach pierwszej dostawy. W tym przypadku warunki i całościowe okoliczności analizowanych transakcji nie pozwalają na przypisanie transportu towarów do dostawy towarów pomiędzy Dostawcą a Państwem.

W konsekwencji zasada wynikająca z przepisu art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którą wysyłka lub transport powinny zostać przyporządkowane do dostawy dokonanej na rzecz podmiotu organizującego transport towarów nie znajdzie w tym przypadku zastosowania. Z warunków dostawy wynika bowiem, iż transport towarów powinien zostać przypisany dostawie realizowanej przez Państwa na rzecz kolejnego w łańcuchu nabywcy, tj. Państwa klienta z innego państwa członkowskiego.

Taką ocenę potwierdzają interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego wydawane przez organy podatkowe w analogicznych stanach faktycznych. Przykładowo wskazujecie Państwo w tym miejscu na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie: z dnia 17 marca 2016 r., znak IPPP3/4512-1078/15-2/KT oraz z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. IPPP3/443-90/14-2/KC, w których organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawców, iż to dostawa pomiędzy podmiotem, który organizował transport a jego klientem jest dostawą, której w ramach transakcji łańcuchowych należy przyporządkować transport, a w rezultacie uznać je za dostawy ruchome. W powołanych sprawach, podobnie jak w Państwa sprawie, nabywca organizujący transport, posługiwał się wobec innych uczestników dostaw swoim polskim numerem VAT, nie przekazywał również swojemu dostawcy dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Polski, nie działał celem poinformowania go o tym fakcie. W konsekwencji, dostawca ten rozpoznawał swoje dostawy jako odpłatne dostawy na terytorium kraju opodatkowane właściwą dla nich stawką krajową.

Organ podatkowy zgodził się z taką klasyfikacją podzielając stanowisko wnioskodawców, że w tych sprawach nie zaistniały obiektywne okoliczności, o których mowa w wyroku TSUE w sprawie C-430/09, które wskazywałyby na zamiar wywozu towarów na terytorium innego państwa członkowskiego UE - wnioskodawcy podawali bowiem swoim kontrahentom polski numer VAT oraz nie przekazywali im dokumentów potwierdzających wywóz towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Analogiczna sytuacja zachodzi też w sprawie objętej niniejszym wnioskiem o interpretację.

Podsumowując, w Państwa ocenie całościowa ocena warunków oraz okoliczności przedstawionych w opisie stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż transport towarów winien zostać przypisany drugiej dostawie, tj. dostawie realizowanej przez Państwa na rzecz podmiotu z innego państwa członkowskiego.

W rezultacie, mając na uwadze przywołane orzecznictwo TSUE oraz praktykę polskich organów podatkowych wyrażoną w cytowanych powyżej interpretacjach indywidualnych, Państwa zdaniem, dostawy na rzecz podmiotów z innych państw członkowskich realizowane w sposób przedstawiony w opisie stanu faktycznego stanowią dostawy ruchome. W celu natomiast określenia konsekwencji tych transakcji w zakresie VAT należy dodatkowo przeanalizować, czy spełniona zostanie definicja WDT.

Dostawy Państwa jako WDT.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się „wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w ust. 2-8 tego artykułu”.

Natomiast stosownie do ust. 2 cytowanego artykułu przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest m.in. podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

W związku z powyższym, mając na uwadze, iż dostawy towarów będące przedmiotem zapytania dokonywane przez Państwa (podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT) są związane z wywozem towarów do państw UE innych niż Polska realizowanym w wykonaniu dostaw (tj. czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT) oraz są dokonywane na rzecz nabywców z innych państw członkowskich - podatników posługujących się numerem identyfikacji podatkowej VAT-UE nadanym mu przez państwo członkowskie inne niż Polska, Państwa zdaniem wypełniają one ustawową definicję WDT zawartą w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.

Podsumowując, w kontekście wskazanych regulacji oraz przytoczonych orzeczeń, stoicie Państwo na stanowisku, iż w przypadku transportu towarów z Polski do innego kraju UE organizowanego przez Państwa - dostawa pomiędzy Państwem a podmiotami z innych państw członkowskich powinna być traktowana dla celów VAT jako WDT. Spełniona zostanie bowiem definicja WDT na gruncie art. 13 ust. 1 ustawy o VAT oraz przesłanki „przyporządkowania” transportu do tej dostawy zawarte w orzecznictwie TSUE (odnośnie do organizacji transportu przez drugi podmiot w łańcuchu jak i posługiwania się w odniesieniu do tych transakcji przez danego nabywcę numerem VAT-UE nadanym przez państwo na terytorium którego ma siedzibę, potwierdzającym jego zarejestrowanie na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w tym kraju).

W konsekwencji, dostawy dokonywane przez Państwa przedstawione w opisie stanu faktycznego stanowią wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Państwo jesteście zobowiązani do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na terytorium Polski.

Dostawa pomiędzy Dostawcą a Państwem jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Mając na względzie, że zgodnie z Państwa stanowiskiem przedstawionym powyżej transport towarów w ramach transakcji łańcuchowych realizowanych pomiędzy Dostawcą - Państwem - podmiotem z innego państwa członkowskiego powinien zostać przyporządkowany dostawom Państwa dla kolejnego w łańcuchu nabywcy, stoicie Państwo na stanowisku, że pierwsza z dostaw w "łańcuchu" stanowi w rezultacie dostawę nieruchomą, która jako poprzedzająca wysyłkę/transport towarów jest dokonana w Polsce, zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka stanowi dostawę towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Jak wskazano bowiem powyżej w ramach dostaw łańcuchowych tylko jednej z dostaw może zostać przyporządkowany transport towarów i tylko ona może zostać zakwalifikowana jako dostawa „ruchoma’’, pozostałe zaś dostawy uznawane są za dostawy „nieruchome”.

Mając zatem na względzie, że dostawa pomiędzy Dostawcą a Państwem poprzedza dostawę ruchomą realizowaną przez Państwa do podmiotu z innego państwa członkowskiego, do transakcji tej znajdzie zastosowanie cytowany powyżej przepis art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, stosownie do treści którego w przypadku dostaw łańcuchowych dostawę, która poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.

W rezultacie, w przypadku dostaw pomiędzy Dostawcą a Państwem nie zachodzą przesłanki dla uznania tych transakcji za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, zgodnie z art. 13 ustawy o VAT. W myśl bowiem tej regulacji, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu dostawy towarów na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, pod warunkiem jednak, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (por. art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT). Przesłanki te spełniają natomiast dostawy pomiędzy Państwem a podmiotami z innych państw UE.

**Interpretacja indywidualna**

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 14 czerwca 2017 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP1-2.4012.135.2017.1.RM, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 28 czerwca 2017 r.

**Skarga na interpretację indywidualną**

27 lipca 2017 r. wnieśliście Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 3 sierpnia 2017 r.

Wnieśliście Państwo o uchylenie interpretacji w całości.

**Postępowanie przed sądami administracyjnymi**

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 16 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2870/17.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 21 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 1833/18 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 21 maja 2021 r., natomiast wpłynął wraz ze zwrotem akt 4 stycznia 2022 r.

**Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku**

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

‒ uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

‒ ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Art. 7 ust. 8 ustawy stanowi, że:

W przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Transakcja łańcuchowa cechuje się zatem tym, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu nabywcy. Każda z dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

W myśl art. 13 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (…)

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Poza powołaną powyżej zasadą ustawa VAT wprowadza również dodatkowe zasady określenia miejsca świadczenia w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego odbiorcy.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, przy czym towar ten jest wysyłany lub transportowany, to wysyłka lub transport tego towaru są przyporządkowane tylko jednej dostawie; jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towaru należy przyporządkować jego dostawie.

Na podstawie regulacji art. 22 ust. 3 ustawy:

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Powołane przepisy wprowadzają generalną zasadę określenia miejsca dokonania dostawy towarów transportowanych (wysyłanych) w przypadku dostawy łańcuchowej, w której uczestniczą więcej niż dwa podmioty, a towar przesyłany jest bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy. W takim przypadku miejscem dostawy towarów transportowanych (wysyłanych) jest miejsce, z którego transport (wysyłka) się rozpoczyna. Przy czym w przypadku dostawy łańcuchowej miejscem dostawy poprzedzającej transport (wysyłkę) jest miejsce rozpoczęcia transportu, a dostawy następującej po transporcie (wysyłce) – miejsce zakończenia transportu (wysyłki). Wobec tego w celu ustalenia miejsca poszczególnych dostaw składających się na dostawę łańcuchową kluczowym jest ustalenie tego, której dostawie przypisany jest transport towarów.

Przepis art. 22 ust. 2 ustawy (zdanie pierwsze) stanowi, że w przypadku transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę „ruchomą”, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”. Natomiast zdanie drugie omawianego przepisu odnosi się wprost do sytuacji, kiedy towar jest wysyłany (transportowany) przez nabywcę dokonującego również jego dostawy, czyli przez podmiot kupujący i sprzedający ten sam towar. W takiej sytuacji ustawodawca wskazał, że transport (wysyłka) przyporządkowane są dostawie realizowanej dla tego nabywcy.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo podmiotem z siedzibą w Niemczech, zarejestrowanym dla celów VAT i dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Polski. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywacie Państwo towary od podmiotu z Grupy (\`(...)\`) (Dostawca), które następnie odsprzedajecie nabywcom z innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Towary są transportowane bezpośrednio z magazynu Dostawcy zlokalizowanego w Polsce do nabywcy z innego państwa członkowskiego. Transport towarów z terytorium Polski ((\`(...)\`)) do miejsca ich przeznaczenia na terenie innego kraju członkowskiego realizowany jest przez przewoźnika (Przewoźnik), który działa w oparciu o zawartą z Państwem umowę. Wysyłka towarów spoczywa na Państwu - ponosicie ryzyko związane z należytym i odpowiednim transportem towarów i jesteście podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu, tj. kontaktujecie się z przewoźnikiem w celu potwierdzenia dostępności oraz gotowości towarów do odbioru, bierzecie udział w technicznych aspektach organizacji transportu z Polski, uzgadniacie z przewoźnikiem datę odbioru towarów, informujecie przewoźnika o szczegółach transportu, tj. np. o wadze i rozmiarze produktów, adresie wysyłki, uzgadniacie sposób załadunku towarów i wymogi, jakie muszą spełniać środki transportu. Dostawca co do zasady nie bierze udziału w opisanym powyżej procesie organizacji transportu - jego rola w procesie związanym z transportem ogranicza się do przekazania towarów przewoźnikowi w miejscu ustalonym przez strony transakcji, tj. na terytorium Polski. Przewoźnik obciąża Państwa kosztami transportu, wystawiając faktury dokumentujące wyświadczone usługi, w treści których wskazuje Państwa jako ich nabywcę. Dostawca nie jest zainteresowany ostatecznym przeznaczeniem sprzedawanych przez siebie towarów jednak z uwagi na to, iż jest to podmiot z Grupy (\`(...)\`), Dostawca posiada wiedzę o tym, że towary mają być transportowane do nabywcy z innego państwa Unii Europejskiej. Jest to informacja dostępna w systemie informatycznym używanym przez obydwa podmioty, tj. Dostawcę i Państwa Spółkę. Co więcej, informacja taka, ze względu na stosowane w Grupie (\`(...)\`) rozwiązania systemowe (funkcjonujący w Grupie zintegrowany system informatyczny) umieszczana jest na fakturze dokumentującej sprzedaż towarów przez Dostawcę na Państwa rzecz. Na potrzeby analizowanych transakcji nie podaliście Państwo Dostawcy swojego numeru VAT z innego kraju lecz polski numer VAT.

Powzięliście Państwo wątpliwość, czy w przedstawionych okolicznościach sprawy transport towarów należy przyporządkować dostawom dokonywanym przez Państwa na rzecz podmiotu z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a w konsekwencji czy jesteście zobowiązani rozpoznać swoje dostawy jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów.

Z art. 22 ust. 2 ustawy wynika, że w przypadku transakcji łańcuchowych, w ramach których drugi w kolejności podmiot w łańcuchu organizuje transport towarów - co do zasady dostawa pomiędzy pierwszym a drugim podmiotem uznawana jest za dostawę, której należy przyporządkować transport (dostawę ruchomą), natomiast kolejne dostawy za tzw. dostawy nieruchome. Powyższa reguła znajduje jednak zastosowanie jedynie wówczas, gdy z warunków dostaw nie wynika, że wysyłkę lub transport towaru należy przyporządkować dostawie nabywcy, który dokonuje również jego dostawy. Z powołanego art. 22 ust. 2 ustawy wynika, że przesłankami, które determinują przyporządkowanie transportu do poszczególnych dostaw w ramach tzw. transakcji łańcuchowych, o których mowa w tym przepisie jest fakt organizacji transportu przez dany podmiot w łańcuchu oraz warunki na jakich realizowane są te dostawy.

Przy czym, ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „warunki dostawy”. Niemniej jednak można przyjąć, że jako „warunki dostawy” należy rozumieć całokształt okoliczności towarzyszących dostarczeniu towaru.

Jedną z okoliczności związanych z dostarczeniem towaru jest organizacja transportu. Zgodnie z potocznym rozumieniem, przez „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”. Zatem, dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub transport towarów, istotne jest, który podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką towarów. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest obciążony kosztami transportu. W efekcie tylko ta dostawa, do której przyporządkowany jest transport będzie miała charakter międzynarodowy.

W wyroku III SA/Wa 2870/17 Sąd zaznaczył, że wskazówki dotyczące warunków przypisania transportu do danej dostawy dostarcza przywołany przez Państwa wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 16 grudnia 2010 r. C-430/09 oraz wyrok z 6 kwietnia 2006 r. C-245/04 w sprawie EMAG Handel Eder OHG (szczególnie rozważania zawarte w opinii prejudycjalnej rzecznika generalnego).

W opinii wydanej w sprawie EMAG Handel Eder OHG o sygn. C-245/04, Rzecznik Generalny J. Kokott, wskazał m.in., że: „(…) to podmiot zlecający transport decyduje zasadniczo o tym, kiedy towar znajduje się w określonym miejscu, również jeśli do transportu angażowane są osoby trzecie. Zatem to podmiot, który zleca i organizuje transport, jest odpowiedzialny za towar, a w konsekwencji za prawidłowe określenie skutków podatkowych wynikających z przemieszczenia transgranicznego towaru (…).”

Jednocześnie, w wyroku z 6 kwietnia 2006 r. w sprawie EMAG Handel Eder OHG sygn. C-245/04, TSUE stwierdził: „Jeżeli w następstwie dwóch następujących po sobie dostaw tych samych towarów, które zostały zrealizowane odpłatnie między podatnikami działającymi w takim charakterze, ma miejsce pojedyncza wysyłka wewnątrzwspólnotowa lub pojedynczy transport wewnątrzwspólnotowy tych towarów, to owa wysyłka lub transport mogą być przypisane tylko jednej z tych dwóch dostaw, która – jako jedyna – zostanie zwolniona z opodatkowania na mocy art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (\`(...)\`).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a szóstej dyrektywy 77/388 zmienionej dyrektywą 95/7 określone jest jedynie miejsce dostawy skutkującej wysyłką lub transportem wewnątrzwspólnotowym towarów. Miejscem tym jest państwo członkowskie, w którym ta wysyłka lub transport zostały rozpoczęte. Miejsce dokonania pozostałej z dwóch dostaw ustala się zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b tej dyrektywy. Za miejsce to uznaje się państwo członkowskie rozpoczęcia albo państwo członkowskie zakończenia tej wysyłki lub transportu w zależności od tego, czy dostawą tą jest pierwsza, czy druga z dwóch następujących po sobie dostaw”.

Przy tym, w wyroku C-245/04 EMAG Handel Eder OHG, TSUE opisał sekwencję przejścia prawa do dysponowania towarem jak właściciel w transakcjach łańcuchowych: „(\`(...)\`) nawet jeśli dwie następujące po sobie dostawy skutkują tylko jedynym przemieszczeniem towarów, to należy uznać, że nastąpiły one jedna po drugiej. W rzeczywistości pośredni nabywca może przenieść na drugiego nabywcę prawo do rozporządzania towarem jak właściciel dopiero wtedy, gdy otrzymał je wcześniej od pierwszego sprzedawcy, a zatem druga dostawa może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy zrealizowana zostanie pierwsza dostawa”.

Z kolei w wyroku z 16 grudnia 2010 r. w sprawie C-430/09 Euro Tyre Holding BV, TSUE wskazał, że w sytuacji gdy towar jest wysyłany lub transportowany od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy przez podmiot pośredniczący, dla oceny która transakcja skutkuje wysyłką lub transportem towarów kluczowe jest określenie, gdzie podmiot pośredniczący przenosi prawo do dysponowania towarem jak właściciel na tego ostatecznego nabywcę. W wyroku tym TSUE stwierdził: „Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami, działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy (\`(...)\`) następuje w świetle całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową. W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy warunek ten jest spełniony w rozpatrywanym przezeń sporze”.

Wyrok ten został wydany w kontekście sprawy, gdzie podmiot pośredniczący (pierwszy nabywca, drugi dostawca) uzyskał prawo do dysponowania towarem jak właściciel w kraju rozpoczęcia wysyłki i zbył to prawo w kraju zakończenia wysyłki. Dlatego też w tej sprawie najważniejsze dla rozpoznania dostawy ruchomej, było określenie miejsca ostatniej dostawy.

Zatem, odnośnie określenia, która z dostaw w łańcuchu jest dostawą ruchomą - jak zauważono w przytoczonym wyroku TSUE C-430/09 - oprócz kwestii organizacji transportu, istotne jest również ustalenie, w którym kraju dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy uczestnikami transakcji.

Jednocześnie, w wyroku C-430/09, TSUE zwrócił uwagę, że: „(…) W przypadku gdy nabywca uzyskuje prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w państwie członkowskim dostawy i przejmuje na siebie obowiązek przetransportowania go do państwa członkowskiego przeznaczenia, jak ma to miejsce w przypadku dostaw, których warunkiem jest odbiór towarów z magazynu dostawcy, powinny być brane pod uwagę w miarę możliwości intencje nabywcy w chwili nabycia, o ile są one poparte obiektywnymi okolicznościami (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie X, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku, jeśli nabywcy, jako pierwsi kupujący wyrazili zamiar przetransportowania towarów do innego państwa członkowskiego niż państwo dostawy i przedstawili numer identyfikacyjny dla celów podatku VAT przyznany przez to inne państwo członkowskie, to spółka ETH mogła uznać, że wykonywane przez nią czynności stanowiły dostawy wewnątrzwspólnotowe. Jednak po przeniesieniu na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel dostawca realizujący pierwszą dostawę mógł zostać uznany za podatnika podatku VAT od tej czynności, jeżeli został poinformowany przez tego kupującego o okoliczności, że towar został odsprzedany innemu podatnikowi, zanim opuścił państwo członkowskie dostawy, i jeżeli w następstwie tej informacji nie wysłał nabywcy skorygowanej faktury zawierającej podatek VAT (…).”

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że towar transportowany będzie bezpośrednio od Dostawcy (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw) z Polski do nabywcy z innego państwa członkowskiego UE (trzeci podmiot w łańcuchu dostaw). Jednocześnie to Państwo (drugi podmiot w przedstawionym schemacie dostaw) uzgadniacie z Przewoźnikiem datę odbioru towarów, potwierdzacie dostępność oraz gotowość towarów do odbioru, informujecie przewoźnika o szczegółach transportu (np. o wadze, rozmiarze produktów, adresie wysyłki) jak również uzgadniacie sposób załadunku towarów i wymogi, jakie muszą spełniać środki transportu. Rola Dostawcy ogranicza się jedynie do wydania towaru. Zakres podejmowanych przez Państwa czynności przesądza więc o tym, że jesteście Państwo podmiotem odpowiedzialnym za techniczne i organizacyjne aspekty dotyczące transportu towarów.

Przy tym, Dostawca przenosi prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na Państwa w Polsce (w ramach dostawy dokonywanej pomiędzy Dostawcą i Państwem). Z kolei Państwo przenosicie prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na nabywcę z innego państwa członkowskiego UE poza terytorium Polski, w momencie postawienia towaru do dyspozycji nabywcy we wskazanym miejscu. Jednocześnie w analizowanym przypadku brak jest obiektywnych okoliczności, o których mowa w powołanym wyroku TSUE C-430/09, które wskazywałyby na zamiar wywozu towarów na terytorium innego państwa członkowskiego UE - Państwo podajecie Dostawcy polski numer VAT, nie informujecie Dostawcy o zamiarze wywozu towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE i nie przekazujecie Dostawcy dokumentów potwierdzających dostarczenie towaru w innym państwie członkowskim podatnikowi podatku od wartości dodanej. Dostawca nie jest zainteresowany ostatecznym przeznaczeniem towarów, organizowaniem ich transportu, ani gromadzeniem dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Polski. W konsekwencji, w tym konkretnym przypadku transport towarów należy przypisać drugiej dostawie w łańcuchu dostaw, tj. dostawie dokonanej przez Państwa na rzecz nabywcy z innego państwa członkowskiego UE. Tym samym, drugą transakcję w łańcuchu dostaw (dokonywaną pomiędzy Państwem i odbiorcą z innego niż Polska kraju członkowskiego UE), należy traktować jako „transakcję ruchomą” opodatkowaną jako transakcja międzynarodowa.

Tym samym, skoro Państwo - podatnik zarejestrowany w Polsce dla celów VAT i celów transakcji wewnątrzwspólnotowych dokonujecie/będziecie dokonywać dostawy towarów na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej, jednocześnie towar jest/będzie transportowany bezpośrednio z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE w wyniku dostawy towarów dokonanej przez Państwa na rzecz nabywcy z UE, jesteście/będziecie Państwo zobowiązani do rozliczenia na terytorium Polski podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy i wykazania ww. transakcji w deklaracji oraz informacji podsumowującej.

Natomiast dostawa towarów dokonana pomiędzy Dostawcą i Państwa Spółką jako poprzedzająca transport towarów powinna być uznana za transakcję o charakterze „nieruchomym”, którą należy uznać – stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy - za dokonaną i opodatkowaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, tj. na terytorium kraju. Tym samym, dostawa pomiędzy Dostawcą i Państwa Spółką powinna być opodatkowana na terytorium Polski jako dostawa krajowa.

Zatem, Państwa stanowisko, z którego wynika, że transport towarów, zgodnie z art. 22 ust. 2 i 3 ustawy jest przyporządkowany dostawom dokonywanym przez Państwa do podmiotów z innych państw członkowskich, w związku z czym dostawy te stanowią dostawy ruchome, które powinny być klasyfikowane jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy jest **prawidłowe**.

**Dodatkowe informacje**

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2870/17 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 1833/18.

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Macie Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).