Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.1014.2024.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-12
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości nabytej w spadku.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
skutki podatkowe
spadek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami złożonymi 6 marca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wniosek dotyczy ustalenia skutków podatkowych z odpłatnego zbycia nieruchomości
    uzyskanej z tytułu dziedziczenia własności.

    W kwietniu 2021 r., w szpitalach kolejno zmarli na COVID-19 Pana rodzice: matka A A - 18
    kwietnia 2021 r. i ojciec B B – 25 kwietnia 2021 r. W następstwie wraz z rodzeństwem
    (siostra i brat) otrzymaliście spadek w postaci domu jednorodzinnego w X przy ul.(...).
    Nieruchomość objęta jest księgą wieczystą nr (...).
    Stwierdzenie nabycia spadku nastąpiło na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w
    (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r., sygn. akt (...), o stwierdzeniu nabycia spadku, jako
    współwłaściciel w 1/3 części ww. nieruchomości (pozostałe 2/3 przypadły rodzeństwu).
    Zostało to zgłoszone w formularzu SD-Z2, nr dokumentu (...), w (...), w Urzędzie
    Skarbowym 13 stycznia 2023 r.
    Do sprzedaży ww. nieruchomości doszło 13 marca 2024 r. (akt notarialny - Repertorium A
    numer ...). Do zawarcia umowy sprzedaży uzyskano dodatkowo zaświadczenie Naczelnika
    Urzędu Skarbowego w (...) z dnia 27 lutego 2024 r., znak sprawy (...), UNP: (...),
    stwierdzające, że podatek od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia po ojcu B B nie
    należy się, gdyż zastosowano zwolnienie od podatku na podstawie art. 4a ustawy o tym
    podatku.
    W związku ze sprzedażą odziedziczonej nieruchomości przed upływem 5 lat od nabycia
    spadku, może zrodzić się zobowiązanie podatkowe, jednak w przypadku sprzedaży
    odziedziczonego domu, którego spadkodawca był właścicielem dłużej niż 5 lat od końca
    roku kalendarzowego w którym spadkodawca wybudował nieruchomość, zobowiązanie to
    nie następuje. Miało to miejsce w tym przypadku, gdyż budynek był wybudowany przez
    spadkodawcę w 1978 r. jako majątek wspólny małżonków. Wobec powyższego, w związku
    z odpłatnym zbyciem nieruchomości, przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, okres pięciu lat, w myśl art. 10 ust. 5 tej ustawy, należy
    liczyć od końca roku, w którym nastąpiło wybudowanie nieruchomości przez
    spadkodawcę. Należy zatem stwierdzić, że okres 5 lat minął. Zatem, nienastępująca w
    wykonywaniu działalności gospodarczej sprzedaż nieruchomości dokonana 13 marca
    2024 r. nie stanowi dla Pana źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku
    z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie
    ciąży na Panu obowiązek zapłaty podatku dochodowego z tytułu sprzedaży w 2024 r.
    nieruchomości nabytej w spadku. Zatem, nie jest Pan zobowiązany do złożenia zeznania
    PIT-39 za 2024 r., w związku ze sprzedażą ww. nieruchomości.
    W uzupełnieniu wniosku na pytanie Organu o treści: „kto i kiedy oraz na podstawie jakiej
    czynności (np. kupno) nabył nieruchomość położoną w X przy ul. (...)? Czy nieruchomość ta
    weszła do majątku wspólnego A A i B B?”, wskazał Pan, że A A i B B, jako małżeństwo,
    otrzymali nieruchomość przy ul. (...) stanowiącą wówczas tylko działkę oznaczoną jako pgr
    (...), objętą KW (...), na podstawie umowy darowizny z 18 maja 1972 r. sporządzonej w
    formie aktu notarialnego w Państwowym Biurze Notarialnym w X przy ul. (...), Rep A nr (...).
    Na przedmiotowej działce wybudowali budynek mieszkalny, który 13 stycznia 1978 r.
    otrzymał pozwolenie na użytkowanie w formie decyzji wydanej przez Kierownika Wydziału
    Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w X.
    Spadek po zmarłej A A nabył w całości jej mąż B B (pkt 1 postanowienia Sądu Rejonowego
    w X z 1 sierpnia 2022 r., sygn. akt (...). Spadek po B B nabyli córka C C (z domu ...), syn D D,
    syn Pan - każdy w 1/3 części (pkt 2 ww. postanowienia Sądu Rejonowego w X z 1 sierpnia
    2022 r., sygn. akt ...). Budynek położony w X przy ul. (...) wchodził w skład spadku po A A i B
    B, co zostało ujęte w Pana zeznaniu SD-Z2. Nie był przeprowadzony dział spadku po
    zmarłych A A i B B.
    Na podstawie umowy z 13 marca 2024 r. zbył Pan całość swojego udziału, tj. 1/3
    nieruchomości (równocześnie ze zbyciem przez każdego z pozostałych spadkobierców po
    ich 1/3 udziału nieruchomości) jednemu nabywcy i sprzedaż ta nie nastąpiła w
    wykonywaniu działalności gospodarczej przez żadnego ze sprzedających.

## Pytanie

Czy właściwie interpretuje Pan powyższy przypadek, że Pana zobowiązanie podatkowe w
    tym przypadku nie występuje? Czy ma Pan obowiązek zgłosić zbycie spadku
    (nieruchomości)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, w wyżej opisanym przypadku, nienastępująca w wykonywaniu działalności
    gospodarczej, sprzedaż nieruchomości nie stanowi dla Pana źródła przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. W konsekwencji, nie ciąży na Panu obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego z tytułu sprzedaży w 2024 r. nieruchomości nabytej w spadku. Nie jest Pan
    zobowiązany do złożenia zeznania PIT-39 za 2024 r., w związku ze sprzedażą ww.
    nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Jednocześnie, według art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub

      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli
    nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy
    zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością
    gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży
    nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie
    tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który
    dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez
    spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, nabytej w drodze
    spadku istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia tej nieruchomości przez
    spadkodawcę.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek”
    ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do
    regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 922 § 1 powołanej ustawy:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Na podstawie art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Jak stanowi art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Według treści art. 931 § 1 Kodeksu cywilnego:
      W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz
      jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca
      małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku.
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia sporządzony przez notariusza potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do
    tego spadku od momentu jego otwarcia.

    Zgodnie z art. 1035 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego
      oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w
      częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.
    W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    Z treści wniosku wynika, że A A i B B (Pana rodzice), jako małżeństwo, otrzymali
    nieruchomość przy ul. (...), stanowiącą wówczas tylko działkę oznaczoną jako pgr (...),
    objętą KW (...), na podstawie umowy darowizny z 18 maja 1972 r. sporządzonej w formie
    aktu notarialnego w Państwowym Biurze Notarialnym w X, Rep A nr (...). Na
    przedmiotowej działce wybudowali budynek mieszkalny, który 13 stycznia 1978 r.
    otrzymał pozwolenie na użytkowanie.
    W kwietniu 2021 r. w szpitalach kolejno zmarli Pana rodzice: matka A A- 18 kwietnia 2021
    r. i ojciec B B – 25 kwietnia 2021 r. Spadek po zmarłej A A nabył w całości jej mąż B B.
    Spadek po B B nabyli: córka C C (z domu ...), syn D D oraz Pan - każdy w 1/3 części.
    Budynek położony w X przy ul. (...) wchodził w skład spadku po A A i B B. Nie był
    przeprowadzony dział spadku po zmarłych A A i B B. Stwierdzenie nabycia spadku
    nastąpiło na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r.,
    sygn. akt (...), o stwierdzeniu nabycia spadku, Pan jako współwłaściciel w 1/3 części ww.
    nieruchomości (pozostałe 2/3 przypadły rodzeństwu).
    Na podstawie umowy z 13 marca 2024 r. sprzedał Pan całość swojego udziału, tj. 1/3 w
    nieruchomości (równocześnie ze zbyciem przez każdego z pozostałych spadkobierców po
    ich 1/3 udziału nieruchomości) jednemu nabywcy i sprzedaż ta nie nastąpiła w
    wykonywaniu działalności gospodarczej przez żadnego ze sprzedających.
    Z uwagi na fakt, że nieruchomość będąca przedmiotem spadku stanowiła składnik
    majątku wspólnego małżonków, tj. Pana rodziców, zasadnym jest odniesienie się do
    przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 2809 ze zm.).
    Przepis art. 31 § 1 tej ustawy stanowi, że:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei z art. 35 ww. Kodeksu wynika:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
    bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej
    chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim
    stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.

    W świetle natomiast art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego). Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku
    wspólnego.
    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością
    ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez
    każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    Zaprezentowane stanowisko znajduje odzwierciedlenie w podjętej przez Naczelny Sąd
    Administracyjny uchwale w składzie siedmiu sędziów z 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2
    /17, w której Sąd stwierdził, że:
      Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego
      zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c
      ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z
      2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.) nabytych przez współmałżonka w wyniku
      dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest
      dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku
      wspólnego małżonków.
    W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nabycia
    nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej
    przewidzianej w art. 31 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, nie ma
    możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest
    możliwe nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków pozostających we
    wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co wynika z istoty
    wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność bezudziałowa, a w
    czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku
    wspólnego jako całości. Nie mogą także rozporządzać udziałem w jakimkolwiek
    przedmiocie należącym do tego majątku.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro, z uwagi na wspólność majątkową,
    nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia
    nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od
    daty nabycia nieruchomości w drodze spadku. Dla oceny skutków podatkowych
    odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie
    tego składnika do majątku wspólnego i to, że tego wydatku – w momencie jego
    poniesienia – nie można przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o
    określonej wielkości.
    Innymi słowy, w przypadku nabycia nieruchomości (praw majątkowych) przez małżonków
    pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej przewidzianej w art. 31 ustawy
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy, nie ma możliwości określenia tego, w jakich częściach
    nastąpiło nabycie nieruchomości (praw majątkowych), o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest możliwe nabycie
    nieruchomości (praw majątkowych) w określonym udziale przez małżonków
    pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co
    wynika z istoty wspólności małżeńskiej. Skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie
    można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości
    (praw majątkowych) w małżeństwie i przyjmuje się, że małżonkowie nabyli nieruchomość
    (prawo majątkowe) wspólnie w całości, to nie można liczyć terminu nabycia – określonego

    w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – od daty
    ustania ustawowej majątkowej wspólności małżeńskiej.
    W niniejszej sprawie należy również odnieść się do definicji nieruchomości zawartej w
    ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), w
    szczególności do art. 46 § 1, w myśl którego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Tym samym budynki trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości.
    Oznacza to, że własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki wybudowane
    na tym gruncie.
    Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być
    przedmiotem odrębnej własności. Zatem w sytuacji, gdy najpierw dochodzi do nabycia
    gruntu, a dopiero później wybudowany zostanie budynek, istotnym z podatkowego
    punktu widzenia jest moment nabycia gruntu.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych sprzedaży 13 marca 2024 r. przez Pana
    zabudowanej nieruchomości (udziału), w pierwszej kolejności zauważyć należy, że do
    nabycia przez Pana udziału doszło w drodze spadku po zmarłym 25 kwietnia 2021 r. ojcu.
    Pana ojciec wraz z Pana matką nabył zabudowaną nieruchomość w 1972 r. (umowa
    darowizny), w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Wobec powyższego, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z
    art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych już upłynął, gdyż przy
    jego obliczaniu należy uwzględnić moment nabycia prawa własności tej nieruchomości
    przez Pana ojca – do majątku wspólnego rodziców, tj. 1972 r.
    Podsumowując, sprzedaż przez Pana 13 marca 2024 r. zabudowanej nieruchomości, tj.
    udziału, nabytego w drodze spadku po zmarłym ojcu nie stanowi dla Pana źródła
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Sprzedaż nieruchomości (udziału) nastąpiła bowiem po upływie pięciu
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. nieruchomości
    przez Pana rodziców do wspólności małżeńskiej (1972 r.). Oznacza to, że nie jest Pan
    zobowiązany do złożenia zeznania PIT-39 za 2024 r., w związku ze sprzedażą ww.
    nieruchomości (udziału).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy wskazać, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście zadanego pytania i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga innych
    kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania i własnego
    stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego, w
    związku z czym nie dokonuje analizy dołączonych do wniosku dokumentów.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji

    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego.
    Końcowo wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, w związku z czym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie
    wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. pozostałych współwłaścicieli).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.