Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-849/09-4/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-11-26
Teza: Czy tylko wynagrodzenie miesięczne w wysokości 1200 zł i wynagrodzenie za nadgodziny podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych a pozostałe elementy wypłaty są zwolnione z tego podatku?
Słowa kluczowe: Dania; płatnik; umowa-umowa zlecenia; wynagrodzenia; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2009 r. (data wpływu 3 września 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 10 listopada 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 3 września 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych o których mowa w art. 14b § 3, w związku z czym pismem z dnia 6 listopada 2009 r., znak: ILPB2/415-849/09-2/AJ wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia tego wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jednocześnie poinformowano Zainteresowaną, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ, a jego uzupełnieniem przez Wnioskodawczynię nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 10 listopada 2009 r. Natomiast odpowiedź na nie została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 12 listopada 2009 r. (data wpływu 16 listopada 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni podjęła działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez urząd miasta. Firma w 2008 roku zmieniła nazwę oraz siedzibę.

Przedmiotem działalności firmy jest wyszukiwanie miejsc pracy i pozyskiwanie pracowników.

Zainteresowana prowadzi działalność w oparciu o wymagany wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia – certyfikat o dokonaniu wpisu do rejestru z dniem 10 kwietnia 2009 r. Pierwszy wpis do rejestru został dokonany dnia 21 kwietnia 2008 r.

Od kilku miesięcy tego roku Wnioskodawczyni zawiera umowy zlecenia z polskim obywatelami na pracę u duńskich ogrodników.

Zleceniobiorcy zobowiązani są do wykonywania czynności polegających na pielęgnacji i flancowaniu roślin w szklarniach, na czynnościach manualnych związanych z pielęgnacją roślin.

W paragrafie 3 umowy zawarte są postanowienia dotyczące warunków wynagradzania Zleceniobiorcy oraz o stosowanych różnego rodzaju dopłatach.

Wzór takiej umowy opracował dla Wnioskodawczyni pracownik biura rachunkowego, które prowadzi Jej księgowość.

Zdaniem sporządzającego wzór umowy tylko wynagrodzenie w wysokości 1200 zł i wynagrodzenie za nadgodziny podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Pozostałe elementy są zwolnione z podatku dochodowego.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że w skład „pozostałych elementów wynagrodzenia” wchodzi bonus w wysokości 300 zł brutto miesięcznie dla Zleceniobiorcy, który korzysta z własnego auta i przewozi osoby do pracy oraz bonus w kwocie 840 zł miesięcznie dla Zleceniobiorcy, który korzysta z własnego mieszkania. Powyższe elementy wynagrodzenia związane są z podróżą Zleceniobiorców.

Zainteresowana wskazała również, że wniosek dotyczy spoczywającego na Niej obowiązku płatnika z tytułu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych Zleceniobiorców.

Żaden ze Zleceniobiorców nie prowadzi własnej działalności gospodarczej, a wykonuje tylko umowę cywilno-prawną, a więc nie ma podstaw do zaliczenia otrzymywanych świadczeń do kosztów uzyskania przychodów i nie zostaną one poniesione w celu osiągnięcia przez niego przychodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy tylko wynagrodzenie miesięczne w wysokości 1200 zł i wynagrodzenie za nadgodziny podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych a pozostałe elementy wypłaty są zwolnione z tego podatku?

Zdaniem Wnioskodawczyni, tylko wynagrodzenie miesięczne i wynagrodzenie za nadgodziny jest podstawą do obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast pozostałe elementy wypłaty są zwolnione z podatku.

Zainteresowana wskazuje, iż zgodnie z art. 21 pkt 1 ust., zwolnione od podatku dochodowego są „diety i inne należności za czas podróży osoby nie będącej pracownikiem - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jednym ze źródeł przychodów są przychody z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 13 pkt 8 ww. ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

1.  osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
2.  właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością

\- z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem działalności jest wyszukiwanie miejsc pracy i pozyskiwanie pracowników.

Zainteresowana zawiera umowy zlecenia z polskim obywatelami na pracę u duńskich ogrodników. Wnioskodawczyni wskazała, że w skład „pozostałych elementów wynagrodzenia” wchodzi bonus w wysokości 300 zł brutto miesięcznie dla Zleceniobiorcy, który korzysta z własnego auta i przewozi osoby do pracy oraz bonus w kwocie 840 zł miesięcznie dla Zleceniobiorcy, który korzysta z własnego mieszkania. Elementy te związane są z podróżą Zleceniobiorców.

Tut. Organ wskazuje, iż mając na uwadze wcześniej przytoczony art. 9 ww. ustawy, wszelkie elementy wynagrodzenia otrzymywane z tytułu umowy zlecenia podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, z wyjątkiem wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:

1.  podróży służbowej pracownika;
2.  podróży osoby niebędącej pracownikiem

\- do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Ponadto w myśl art. 21 ust. 13 ww. ustawy, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 16 lit. b) stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

1.  w celu osiągnięcia przychodów lub
2.  w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie odrębnych ustaw, lub
3.  przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
4.  przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Przy czym odrębnymi przepisami, o których mowa w cytowanym przepisie, są rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku:

*   w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. u. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) oraz,
*   w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. u. Nr 236, poz. 1991 ze zm.).

Zgodnie z § 2. ww. rozporządzenia w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z tytułu podróży, odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

1.  diety;
2.  zwrot kosztów:
    1.  przejazdów i dojazdów,
    2.  noclegów,
    3.  innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

W myśl z § 8 pkt 2 ww. rozporządzenia, zwrot kosztów przejazdu obejmuje cenę biletu określonego środka transportu, wraz z opłatami dodatkowymi, z uwzględnieniem przysługującej pracownikowi ulgi, bez względu na to, z jakiego tytułu ulga na dany środek transportu przysługuje.

Natomiast § 8 pkt 4 stanowi, że za przejazd w podróży, o której mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. u. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.).

Zgodnie z § 9 pkt 1 cyt. rozporządzenia, za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia.

Otrzymane przez Zleceniobiorcę bonusy, w wysokości 300 zł brutto miesięcznie za korzystanie z własnego auta i przewożenie osób do pracy oraz w kwocie 840 zł miesięcznie w przypadku korzystania z własnego mieszkania nie zostały wymienione w ww. rozporządzeniu.

W związku z tym nie zostały spełnione niezbędne warunki, aby świadczenia uzyskiwane przez zleceniobiorcę z tego tytułu korzystały ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem również one a nie tylko wynagrodzenie miesięczne i wynagrodzenie za nadgodziny jest podstawą do obliczenia podatku dochodowego.

Zakwalifikowanie przychodów do działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 8 ww. ustawy powoduje, iż na Wnioskodawczyni, jako płatniku dokonującym wypłat z powyższego tytułu ciąży obowiązek określony w art. 41 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl tego przepisu, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1 (art. 41 ust. 1a ww. ustawy).

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny i przytoczone przepisy prawne stwierdzić należy, iż pozostałe elementy wynagrodzenia w postaci bonusów w wysokości 300 zł brutto miesięcznie za korzystanie z własnego auta i przewożenie osób do pracy oraz w kwocie 840 zł miesięcznie w przypadku korzystania z własnego mieszkania otrzymywane przez Zleceniobiorców stanowią podlegający opodatkowaniu przychód ze źródła określonego w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy dodać, iż dokumenty dołączone do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.