Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.670.2021.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-10-12
Teza: obowiązki podatkowe z tytułu świadczonych usług na terenie Niemiec
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; Niemcy; obowiązek-obowiązek podatkowy; opodatkowanie-unikanie podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy - przedstawione we wniosku z dnia 11 lipca 2021 r.(data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP 11 lipca 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 września 2021 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP 20 września 2021 r.),o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych usług na terenie Niemiec – **jest prawidłowe**.

**UZASADNIENIE**

W dniu 11 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych usług na terenie Niemiec.

W dniu 20 września 2021 r., na wezwanie Organu, Wnioskodawca uzupełnił wniosek.

**We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny:**

Wnioskodawca od czerwca 2016 r. prowadził działalność jednoosobową z siedzibą na terenie Polski. Wykonywał usługi remontowo-budowlane. Był podwykonawcą na terenie Polski i Niemiec. Rozliczał się i płacił podatki w Polsce w formie ryczałtu. Według Niemieckiego Urzędu Skarbowego Wnioskodawca powinien to robić w Niemczech. W związku z tym żądają od Niego rozliczenia i zapłacenia podatków na rzecz Niemiec za wszystkie wykonane usługi na terenie Niemiec, jak i Polski, za lata 2017 i 2018. Pomimo, że ww. podatki zapłacił już jako polski podatnik i obywatel, w Polsce. Wnioskodawca w Niemczech nie wykonywał pracy na umowę o pracę, ani umowę zlecenia. Jego stałe miejsce zamieszkania i siedziba firmy znajdowały się w Polsce. W Niemczech wynajmował mieszkanie tylko do celów noclegowych w trakcie wykonywanych tam usług. Centrum życiowe, rodzina, mieszkanie, dokumentacja firmy, itp. znajdowały się w Polsce. Od końca lipca 2017 r. i w 2018 r. głównym zleceniodawcą Wnioskodawcy była jedna firma, ale nie tylko. Każde zlecenie od ww. firmy to inny projekt, pod innym adresem i w żaden sposób nie był ze sobą powiązany. Także żadna budowa nie trwała aż 12 miesięcy. Były to raczej krótkie projekty, zazwyczaj łazienek. W międzyczasie Wnioskodawca zjeżdżał do Polski, gdzie również wykonywał usługi. Jego praca w Niemczech miała też charakter pozarolniczej działalności gospodarczej, ponieważ z art. 5b pkt 1 i pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie są spełnione: ponosił pełną odpowiedzialność przed głównym klientem za rezultat wykonywanych prac (pkt 1), ponieważ to On decydował o tym, czy projekt został dobrze wykonany i spełnia Jego oczekiwania. Ponosił również ryzyko gospodarcze, finansowe, wykonując te prace (pkt 3). Gdyby praca Wnioskodawcy nie spodobała się inwestorowi, nie dotrzymałby terminu jej wykonania, zrobiłby coś źle, to sam musiałby pokryć dodatkowe koszty zużytego materiału, nie zostałyby Mu również wypłacone pieniądze za dany projekt.

W piśmie z dnia 20 września 2021 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że zarejestrował działalność gospodarczą na terenie Polski w dniu 15 czerwca 2016 r. i tam ją prowadzi. Tego samego dnia, tj. 15 czerwca 2016 r. Wnioskodawca złożył oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 5,5% od uzyskanego przychodu. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (budownictwo) są sklasyfikowane pod symbolami wg PKD 20.07 następująco: 43.29.Z (przeważający), 43.39.Z, 43.12.Z, 43.11.Z, 43.22.Z, 42.91.Z, 43.21.Z, 43.31.Z, 43.13.Z.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne prowadzona przez Wnioskodawcę działalność w zakresie budownictwa jest działalnością usługową. Świadczone przez Wnioskodawcę na terenie Niemiec usługi nie są wykonywane poprzez położony tam zakład w rozumieniu art. 5 umowy z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 9). Wnioskodawca nie posiada też na terenie Niemiec stałej placówki w rozumieniu art. 5 ww. umowy. Miejsce zarządu, biuro, księgowość, miejsce składowania narzędzi potrzebnych do pracy znajdują się na terenie Polski, a prace budowlane na terenie Niemiec nie trwają dłużej niż kilka miesięcy. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawca posiada też centrum interesów osobistych i gospodarczych. tj. rodzinę, przyjaciół, mieszkanie, księgowość, konta bankowe i cały majątek. Stały adres zamieszkania Wnioskodawca również ma w Polsce. Wnioskodawca na terenie Niemiec wykonuje usługi w miejscu wyznaczonym przez zlecającego te usługi, ale nie w wyznaczonym przez zlecającego czasie (o czasie wykonywania usług Wnioskodawca decyduje sam). Usługi te nie podlegają również szczegółowym instrukcjom wydawanym przez podmiot zlecający. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze związane z działalnością gospodarczą wykonywaną w Niemczech. W związku z wykonywaną pracą na rzecz zleceniodawcy miejsce prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności w Niemczech nie posiada następujących cech: stałego charakteru, wykonywania działalności za pośrednictwem tej placówki, istnienia pomieszczeń, miejsca zarządu, biura, filii i warsztatu, a narzędzia potrzebne do wykonania usług stanowią własność Wnioskodawcy i przechowuje je w swoim samochodzie dostawczym. Oprócz przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Niemiec, Wnioskodawca uzyskuje również przychody z tej samej działalności gospodarczej na terenie Polski. Z tytułu prowadzenia ww. działalności, wykonywanej na terenie Niemiec i Polski. Wnioskodawca złożył zeznanie podatkowe za lata, których dotyczy wniosek, tj. 2017 r. i 2018 r. W Polsce opłacił należny z tego tytułu podatek.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie** (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):

Czy Wnioskodawca słusznie uznaje, że podatek od przychodów uzyskanych na terenie państwa niemieckiego, zgodnie z prawem, powinien być płacony w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku),zgodnie z art. 3 ust. 1 i 1a, 2a, 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca podlega obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów w Polsce (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 4 i 5 umowy z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku Wnioskodawca podlega wyłącznie opodatkowaniu w Polsce.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.**

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast art. 3 ust. 1a ww. ustawy precyzuje, że za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Z kolei, art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zatem, rozstrzygające znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ww. przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp.

Z kolei – „centrum interesów gospodarczych”, to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.

Podsumowując, ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu, czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W niniejszej sprawie należy powołać zapisy Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90; dalej: „Umowa polsko-niemiecka”).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.

Stosownie do art. 4 ust. 2 Umowy polsko-niemieckiej, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami, została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Umowa polsko-niemiecka.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Jak wynika z opisu przedstawionego we wniosku, Wnioskodawca od czerwca 2016 r. prowadził działalność jednoosobową z siedzibą na terenie Polski. Wykonywał usługi remontowo-budowlane. Był podwykonawcą na terenie Polski i Niemiec. Rozliczał się i płacił podatki w Polsce w formie ryczałtu. Według Niemieckiego Urzędu Skarbowego Wnioskodawca powinien to robić w Niemczech. W związku z tym żądają od Niego rozliczenia i zapłacenia podatków na rzecz Niemiec za wszystkie wykonane usługi na terenie Niemiec, jak i Polski, za lata 2017 i 2018. Pomimo, że ww. podatki zapłacił już jako polski podatnik i obywatel, w Polsce. Wnioskodawca w Niemczech nie wykonywał pracy na umowę o pracę, ani umowę zlecenia. Jego stałe miejsce zamieszkania i siedziba firmy znajdowały się w Polsce. W Niemczech wynajmował mieszkanie tylko do celów noclegowych w trakcie wykonywanych tam usług. Centrum życiowe, rodzina, mieszkanie, dokumentacja firmy, itp. znajdowały się w Polsce. Od końca lipca 2017 r. i w 2018 r. głównym zleceniodawcą Wnioskodawcy była jedna firma, ale nie tylko. Każde zlecenie od ww. firmy to inny projekt, pod innym adresem i w żaden sposób nie był ze sobą powiązany. Także żadna budowa nie trwała aż 12 miesięcy. Były to raczej krótkie projekty, zazwyczaj łazienek. W międzyczasie Wnioskodawca zjeżdżał do Polski, gdzie również wykonywał usługi. Jego praca w Niemczech miała też charakter pozarolniczej działalności gospodarczej, ponieważ z art. 5b pkt 1 i pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie są spełnione: Ponosił pełną odpowiedzialność przed głównym klientem za rezultat wykonywanych prac (pkt 1), ponieważ to On decydował o tym, czy projekt został dobrze wykonany i spełnia Jego oczekiwania. Ponosił również ryzyko gospodarcze, finansowe, wykonując te prace (pkt 3). Gdyby praca Wnioskodawcy nie spodobała się inwestorowi, nie dotrzymałby terminu jej wykonania, zrobiłby coś źle, to sam musiałby pokryć dodatkowe koszty zużytego materiału, nie zostałyby Mu również wypłacone pieniądze za dany projekt. Świadczone na terenie Niemiec usługi nie są wykonywane poprzez położony tam zakład w rozumieniu art. 5 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu t majątku. Wnioskodawca nie posiada też na terenie Niemiec stałej placówki w rozumieniu art. 5 ww. umowy. Miejsce zarządu, biuro, księgowość, miejsce składowania narzędzi potrzebnych do pracy znajdują się na terenie Polski, a prace budowlane na terenie Niemiec nie trwają dłużej niż kilka miesięcy. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawca posiada też centrum interesów osobistych i gospodarczych. tj. rodzinę, przyjaciół, mieszkanie, księgowość, konta bankowe i cały majątek. Stały adres zamieszkania Wnioskodawca również ma w Polsce. Wnioskodawca na terenie Niemiec wykonuje usługi w miejscu wyznaczonym przez zlecającego te usługi, ale nie w wyznaczonym przez zlecającego czasie (o czasie wykonywania usług Wnioskodawca decyduje sam). Usługi te nie podlegają również szczegółowym instrukcjom wydawanym przez podmiot zlecający. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze związane z działalnością gospodarczą wykonywaną w Niemczech. W związku z wykonywaną pracą na rzecz zleceniodawcy miejsce prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności w Niemczech nie posiada następujących cech: stałego charakteru, wykonywania działalności za pośrednictwem tej placówki, istnienia pomieszczeń, miejsca zarządu, biura, filii i warsztatu, a narzędzia potrzebne do wykonania usługi stanowią własność Wnioskodawcy i przechowuje je w swoim samochodzie dostawczym. Oprócz przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Niemiec Wnioskodawca uzyskuje również przychody z tej samej działalności gospodarczej na terenie Polski. Z tytułu prowadzenia ww. działalności, wykonywanej na terenie Niemiec i Polski. Wnioskodawca złożył zeznanie podatkowe za lata, których dotyczy wniosek, tj. 2017 r. i 2018 r. W Polsce opłacił należny z tego tytułu podatek.

Wobec tak przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że ośrodek interesów życiowych Wnioskodawcy znajduje się w Polsce. Stąd Wnioskodawca, jako polski rezydent podatkowy, podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił m.in. pozarolniczą działalność gospodarczą (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 6 powołanej ustawy, ilekroć jest w niej mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

– prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się, w myśl art. 5b ust. 1 ww. ustawy, czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;

2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;

3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Należy wskazać, że określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 1 Umowy polsko-niemieckiej).

Zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. Umowy, określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

a) miejsce zarządu,

b) filię,

c) biuro,

d) fabrykę,

e) warsztat i

f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy (art. 5 ust. 3 ww. Umowy polsko-niemieckiej).

Jednocześnie w art. 5 ust. 4 Umowy polsko-niemieckiej zostało zastrzeżone, że bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu, określenie „zakład” nie obejmuje:

a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;

c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Analiza zapisu art. 7 ust. 1 Umowy polsko-niemieckiej wskazuje m.in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji (czyli w Polsce), natomiast w państwie zakładu (w Niemczech) opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu.

W konsekwencji, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem, że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego siedziby.

Mając powyższe na względzie, w sytuacji, gdy Wnioskodawca posiada na terenie Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych oraz nie posiada na terytorium Niemiec zakładu w rozumieniu art. 5 ww. umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, uznać należy, że przychód uzyskany przez Niego z tytułu usług świadczonych na terytorium Niemiec, w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce, podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, wg wybranej przez Wnioskodawcę formy opodatkowania przychodów, jeżeli świadczenie usług dla kontrahenta zagranicznego nie wyłącza możliwości opodatkowania w wybranej przez Niego formie opodatkowania.

Wobec powyższego, miejscem opodatkowania wszystkich przychodów włącznie uzyskanymi na terenie Niemiec jest Polska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Końcowo zaznaczyć należy, że tutejszy Organ wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.), jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawcę i Jego stanowiskiem, tym samym Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku ww. postępowań okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu.

Dodać należy, że w kontekście zadanego pytania, wyznaczającego zakres rozpatrzenia wniosku, przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia była wyłącznie kwestia dotycząca ustalenia rezydencji podatkowej Wnioskodawcy w związku ze świadczeniem usług na terytorium Niemiec oraz kraju, w którym dochody z tej działalności winny zostać opodatkowane. Nie była natomiast przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia kwestia dotycząca ustalenia, czy Wnioskodawca posiada zakład na terytorium Niemiec, w rozumieniu art. 5 ust. 3 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, ani wybranej formy opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej. Powyższe informacje, stanowiły bowiem element opisu sprawy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n ww. ustawy, nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.