Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.30.2025.1.AKR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Możliwość zastosowania 0% stawki podatku dla eksportu towarów, w przypadku przedstawionych we wniosku dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumentowanie; eksport; stawka; stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - eksport towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 7; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący możliwości zastosowania 0% stawki podatku dla eksportu
    towarów, w przypadku przedstawionych we wniosku dokumentów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A (dalej: „A” lub „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji (...).
    Spółka ma siedzibę działalności gospodarczej w Polsce oraz jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług; Spółka składa regularnie JPK-VAT-7.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka dokonuje między innymi
    transakcji sprzedaży wyprodukowanych przez siebie wyrobów na rzecz dwóch
    kontrahentów z Wielkiej Brytanii (około 20 tego typu transakcji miesięcznie). Dla celów
    podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) sprzedaż taka ma – od daty „brexitu” –
    charakter eksportu towarów (dalej: Eksport), który jest przedmiotem złożonego wniosku.
    Transakcje eksportowe, które były i są dokonane przez Spółkę na rzecz kontrahentów z
    Wielkiej Brytanii odbywają się na warunkach DAP (np. DAP Peterlee); każdorazowo Spółka
    jest organizatorem transportu, który realizuje z wykorzystaniem zewnętrznych firm
    spedycyjnych. Wywóz z terytorium Unii Europejskiej do Wielkiej Brytanii dokonywany jest
    najczęściej przez dwa porty zlokalizowane we Francji.

    Stosowany przez Spółkę proces organizacji dostaw do klientów w UK wygląda następująco:
    (...).
    Generalnie zdarzenia związane z brakiem wygenerowania potwierdzeń wywozu (dawniej
    IE599) się zdarzały. Spółka występowała wówczas z indywidualnymi wnioskami do
    odpowiedniego Urzędu Celno-Skarbowego; do wniosków dołączana była cała
    dokumentacja związana z dostawą towaru (faktura, packing list, CMR, IE529 [obecnie
    CC529], EAD, SAD oraz dodatkowo potwierdzenie płatności za dostawę oraz oświadczenie
    przewoźnika). Wówczas po pewnym czasie Spółka otrzymywała komunikaty IE599
    potwierdzające wywóz towaru.
    Od listopada 2024 r. jednak Spółka zauważyła znaczny wzrost przypadków braku
    komunikatów IE599. Być może jest to związane ze zmianą systemu Urzędu Celnego – w
    tym momencie dokumenty „IE” zostały zastąpione dokumentami „CC”. W listopadzie
    Spółka miała kilka przypadków braku CC599, natomiast w grudniu praktycznie wszystkie
    wysyłki nie otrzymały potwierdzeń. Obecnie w styczniu, Spółka również nie otrzymuje
    żadnych potwierdzeń wywozu w tym również tych zaległych z listopada i grudnia.
    Pytania
    1. Czy nieotrzymanie komunikatu IE599 w warunkach wskazanych we wniosku w terminie
      do 25. dnia drugiego miesiąca następującego po dostawie, pozwala Spółce na
      zastosowanie stawki zero do transakcji eksportowych dokonanych w listopadzie i
      grudniu 2024 r., w sytuacji posiadania oryginału dokumentu CMR potwierdzonego
      przez odbiorcę, dokumentacji pozwalającej na jednoznaczną identyfikację towaru
      (jego rodzaju, ilości i ceny – faktury, specyfikacje, listy załadunku, listy przewozowe
      etc.) oraz potwierdzenia zapłaty za transport oraz sprzedany towar?
    2. Pytanie jak w punkcie 1, z tym, że odnośnie transakcji eksportowych, które Spółka
      będzie dokonywać w przyszłości?
    Spółka zaznacza, że wniosek dotyczy wyłącznie sytuacji, w których posiadane przez Nią
    dokumenty (wymienione w opisie organizacji dostaw) są w posiadaniu Spółki na ww. datę,
    a ponadto potwierdzają one jednoznacznie, że dostawa eksportowa konkretnych towarów
    została zrealizowana.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Odnośnie Pytania 1:
    Stoją Państwo na stanowisku, że w sytuacji opisanej w stanie faktycznym, Spółka będzie
    miała prawo zastosować stawkę zero do dokonanego w listopadzie i grudniu 2024
    eksportu towarów w deklaracji składanej w terminie określonym w art. 41 ust. 7 ustawy o
    VAT (w styczniu lub lutym 2025 r., odpowiednio), pomimo nie uzyskania do tego dnia
    komunikatu CC599, pod warunkiem wszak posiadania łącznie:
    a) oryginału dokumentu CMR potwierdzonego przez odbiorcę,
    b) dokumentacji pozwalającej na jednoznaczną identyfikację towaru (jego rodzaju, ilości i
      ceny – faktury, specyfikacje, listy załadunku, listy przewozowe etc.) oraz
    c) potwierdzeń zapłaty za usługę transportową oraz za sprzedany towar.
    Odnośnie Pytania 2
    Państwa stanowisko jest identyczne jak do Pytania 1: jeżeli Spółka nie uzyska w stosunku
    do przyszłych dostaw komunikatu CC599 w terminie art. 41 ust. 7 ustawy o VAT, będzie
    mogła zastosować stawkę zero, pod warunkiem wszak posiadania łącznie:
    a) oryginału dokumentu CMR potwierdzonego przez odbiorcę,
    b) dokumentacji pozwalającej na jednoznaczną identyfikację towaru (jego rodzaju, ilości i
      ceny – faktury, specyfikacje, listy załadunku, listy przewozowe etc.) oraz

    c) potwierdzeń zapłaty za transport oraz sprzedany towar.
    Uzasadnienie
    Brak pozyskania przez Spółkę komunikatu CC599 jest w opisanej we wniosku sytuacji
    dostaw eksportowych spowodowany czynnikiem zewnętrznym, niezależnym od Spółki,
    która dopełniła wszelkich czynności uprawniających do jego uzyskania. Odmowa
    zastosowania stawki zero stanowiłaby w tej sytuacji nieracjonalną i niesprawiedliwą
    sankcję wobec podatnika, który dochował najwyższej staranności w organizacji i
    przeprowadzeniu dostawy, i w żaden sposób nie mógł wpłynąć na działania organów
    zaangażowanych w proces generowania i dostarczania komunikatu C599.
    Oprócz argumentów słusznościowych istnieją też wystarczające argumenty prawne
    takiego stanowiska, co Państwo wykazują przytaczając poniższe regulacje prawne, wyroki
    sądów oraz interpretacje Dyrektora KIS:
    Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, stawkę podatku 0% stosuje
    się w eksporcie towarów pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia
    deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający
    wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Art. 41 ust. 7 pozwala na przesunięcie terminu zadeklarowania eksportu ze stawką zero
    na kolejny okres rozliczeniowy, pod warunkiem otrzymania przez podatnika ww.
    dokumentu do daty złożenia deklaracji za ten (kolejny) okres.
    Natomiast ust. 6a precyzuje, że dokumentem tym jest w szczególności:
    a) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
    b) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
    c) zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem
      teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia,
      potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Ww. regulacja art. 41 ust. 6a posługuje się sformułowaniem „w szczególności”, co oznacza,
    że wskazany katalog dokumentów nie jest katalogiem zamkniętym. Stąd też podatnicy
    mogą dokumentować wywóz towarów także innymi dowodami, byleby wynikało z nich, że
    eksportowany towar opuścił terytorium Unii Europejskiej.
    Po pierwsze, jak wskazał w wyroku z 23 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
    w Łodzi, dodanie do art. 41 ustawy o VAT ustępu 6a miało zakończyć spory podatników z
    organami podatkowymi w zakresie dokumentowania eksportu. Zatem nie tylko
    wygenerowany z systemu dokument celny IE-599 czy też karta Jednolitego Dokumentu
    Administracyjnego (SAD) może być jedynym dokumentem potwierdzającym eksport poza
    UE, szczególnie, że część państw doręczenia towaru może takiego dokumentu nie
    stosować.
    Po drugie, w wyroku z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 828/12, dotyczącym
    dokumentowania eksportu pośredniego, NSA wskazał jednoznacznie, iż celem
    sformułowania określonych przez państwo członkowskie wymagań formalnych dla
    skorzystania ze stawki 0% w przypadku pośredniego eksportu towarów jest udowodnienie
    przez podatnika, że spełnione zostały warunki merytoryczne eksportu, głównie w zakresie
    wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Jeżeli jednak okoliczność ta zostanie
    wykazana innymi dowodami, w tym ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się
    postępowania podatkowego, organy podatkowe nie mogą takiej okoliczności pomijać,
    stosując do takiego wywozu stawkę jak dla obrotu krajowego, gdyż takie działanie nie
    tylko narusza zasadę neutralności, lecz jest nieadekwatne do poczynionych przez organy

    podatkowe ustaleń faktycznych i w konsekwencji przybiera formę sankcji podatkowej, a
    nie opodatkowania faktycznej czynności podlegającej VAT.
    Podobne stanowisko zajął TSUE w wyroku z 28 marca 2019 r., w sprawie C-275/18
    dotyczącej podatnika, który wysyłał pocztą poza terytorium Unii Europejskiej przedmioty
    kolekcjonerskie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że: „(...) w
    okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym brak poszanowania formalnego
    wymogu objęcia towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może
    prowadzić do tego, że eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało
    wykazane faktyczne wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” (pkt 38 wyroku).
    Warto przywołać również Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2020 r.,
    sygn. akt I FSK 2005/17. Sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia NSA dotyczyła
    podatnika, który dokonując sprzedaży za pośrednictwem Poczty Polskiej poza terytorium
    Unii Europejskiej, nie dopełnił wymagań formalnych w postaci zgłoszeń celnych
    wywozowych i w związku z tym nie posiadał dokumentów potwierdzających wywóz
    towarów poza terytorium Unii Europejskiej. We wskazanym wyroku NSA stwierdził:
    „Przenosząc te rozważania TSUE na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, co
    zaznaczono już wyżej, że organy uznały za bezsporne dokonywanie dostaw przez
    skarżącego na rzecz osób fizycznych spoza terytorium UE. W żadnym miejscu
    zaskarżonych decyzji nie ma mowy o tym, by organy kwestionowały faktyczny wywóz
    towarów poza obszar Unii. Jedynym powodem odmowy zastosowania do nich stawki 0%
    była okoliczność braku dokonywania przez podatnika zgłoszeń celnych wywozowych, a co
    za tym idzie braku dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE
    przez właściwy urząd celny”.
    W Interpretacji Dyrektora KIS z dnia 5 stycznia 2023 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.500.2022.1.
    MR Organ orzekł odnośnie sytuacji eksportu na rzecz konsumentów mających miejsce
    zamieszkania na terytorium Wielkiej Brytanii, z wysyłką towarów za pośrednictwem firmy
    kurierskiej. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie miał możliwości otrzymania od
    firmy kurierskiej elektronicznego potwierdzenia wywozu, tzw. komunikatu IE-599, o
    którym mowa w art. 41 ust. 6a pkt 1 ustawy.
    Wnioskodawca każdorazowo miał być jednak w posiadaniu potwierdzenia nadania
    (dokument przewozowy) opatrzonego unikalnym numerem paczki, kodem kreskowym
    oraz deklaracji celnej i faktury proforma, potwierdzenia doręczenia paczki, oraz
    szczegółowej faktury z firmy kurierskiej, z numerem doręczonej paczki. Wszystkie te
    dokumenty są pobieranie z systemu firmy kurierskiej z panelu klienta. Wnioskodawca do
    paczki, w której znajduje się towar będzie z kolei dołączał wystawioną przez siebie fakturę,
    dokumentującą sprzedaż danego towaru. Faktura wystawiana przez Wnioskodawcę
    będzie tożsama z fakturą proformą, tj. wykazuje te same dane dotyczące towaru, danych
    dostawcy i nabywcy oraz ceny zakupionego towaru. Z wniosku wynika także, że
    Wnioskodawca ma możliwość monitorowania przesyłki, tj. sprawdzenia miejsca, w którym
    znajduje się w danym momencie przesyłka, np. w którym oddziale przewoźnika jest
    paczka, czy w trasie, czy jest w oddziale doręczającym, czy jest doręczona, a także
    otrzymuje w systemie potwierdzenie doręczenia przesyłki do nabywcy.
    Ocena Organu w ww. sprawie okazała się w pełni zbieżna ze stanowiskiem podatnika: „Jak
    wynika zatem z opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie posiadać dokumenty,
    potwierdzające wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, tj. na terytorium
    Wielkiej Brytanii. Nie będą to wprawdzie dokumenty literalnie wymienione w art. 41 ust.
    6a ustawy, co jednak nie stanowi przeszkody w uznaniu, że spełniona została przesłanka
    w zakresie udokumentowania wywozu, pozwalająca na uznanie, że w analizowanej
    sprawie doszło do eksportu towarów do nabywców spoza Unii Europejskiej”.
    Tym samym, mając na uwadze powołane orzeczenia TSUE oraz NSA, należy uznać, że w
    przypadku, gdy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres

    rozliczeniowy Wnioskodawca będzie dysponować ww. dokumentami, to będzie miał
    prawo opodatkować dokonywane dostawy towarów z zastosowaniem stawki podatku VAT
    w wysokości 0%”.
    Podsumowując, skoro Spółka posiada dokumentację potwierdzającą bezsprzecznie
    dokonanie eksportu konkretnych towarów (zwłaszcza dokumenty CMR potwierdzone
    przez nabywcę oraz potwierdzenia zapłaty za transport i towar), a przy tym wywiązała się
    ona z wszelkich ciążących na niej obowiązków w zakresie prowadzenia procedur
    eksportowych, brak pozyskania urzędowego komunikatu CC599 nie stanowi przeszkody
    do zastosowania przez nią stawki zero do przedmiotowych transakcji eksportowych.
    Prawo do zadeklarowania eksportu ze stawką zero powstanie na etapie składania
    deklaracji podatkowej za drugi miesiąc następujący po dokonaniu eksportu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna
    dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    Natomiast jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      1) dostawcę lub na jego rzecz, lub

      2) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
        lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
        lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      – jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca, definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji, gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, oraz
    gdy jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego
    rzecz. Sytuacja kiedy eksporter lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje
    wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej – stanowi tzw. eksport bezpośredni.
    Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza terytorium
    Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę
    mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.
    Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter
    podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem
    świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów
    wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    W myśl przepisu art. 41 ust. 4 ustawy:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Jednakże zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy
        organ celny wydruk tego dokumentu;
      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
        zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
        systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo
        jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    W myśl art. 41 ust. 7 ustawy:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje
      tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy,
      lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania

      dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w
      terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla
      dostawy tego towaru na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 41 ust. 8 ustawy:
      Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny
      potwierdzający procedurę wywozu.
    Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy:
      Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
      terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7
      upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za
      okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
    Przepis art. 41 ust. 11 ustawy stwierdza natomiast, że:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w
      art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Wskazać należy, że aby uznać daną czynność za eksport towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:
    - ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza
      terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni)
      lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz (eksport
      pośredni),
    - wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi
    do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z kolei, aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości
    0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot
    potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych.
    Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl
    art. 2 pkt 8 ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie
    odpowiedniego dokumentu „urzędowego” zapobiegnie sprzedaży towarów, która to
    sprzedaż mogłaby być faktycznie nieopodatkowana w sytuacji braku wywozu towarów i
    zastosowania preferencyjnej stawki 0%.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo (Spółka) działalność gospodarczą w zakresie
    produkcji stalowych elementów do produkcji samochodów, w szczególności łożysk oraz
    części do łożysk. Mają Państwo siedzibę działalności gospodarczej w Polsce oraz są
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Składają Państwo regularnie JPK-VAT-
    7. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonują Państwo między innymi
    transakcji sprzedaży wyprodukowanych przez siebie wyrobów na rzecz dwóch
    kontrahentów z Wielkiej Brytanii (około 20 tego typu transakcji miesięcznie). Dla celów
    podatku od towarów i usług sprzedaż taka ma – od daty „brexitu” – charakter eksportu
    towarów. Transakcje eksportowe, które były i są dokonane przez Państwa na rzecz
    kontrahentów z Wielkiej Brytanii odbywają się na warunkach DAP (np. DAP Peterlee).
    Każdorazowo są Państwo organizatorem transportu, który realizują z wykorzystaniem
    zewnętrznych firm spedycyjnych. Wywóz z terytorium Unii Europejskiej do Wielkiej
    Brytanii dokonywany jest najczęściej przez dwa porty zlokalizowane we Francji.

    Stosowany przez Państwa (Spółkę) proces organizacji dostaw do klientów w UK wygląda
    następująco:
    (...).
    Generalnie zdarzenia związane z brakiem wygenerowania potwierdzeń wywozu (dawniej:
    IE599) się zdarzały. Występowali Państwo wówczas z indywidualnymi wnioskami do
    odpowiedniego Urzędu Celno-Skarbowego; do wniosków dołączana była cała
    dokumentacja związana z dostawą towaru (faktura, packing list, CMR, IE529 [obecnie
    CC529], EAD, SAD oraz dodatkowo potwierdzenie płatności za dostawę oraz oświadczenie
    przewoźnika). Wówczas po pewnym czasie otrzymywali Państwo komunikaty IE599
    potwierdzające wywóz towaru.
    Od listopada 2024 r. zauważyli Państwo znaczny wzrost przypadków braku komunikatów
    IE599. Być może jest to związane ze zmianą systemu Urzędu Celnego – w tym momencie
    dokumenty „IE” zostały zastąpione dokumentami „CC”. W listopadzie Spółka miała kilka
    przypadków braku CC599, natomiast w grudniu praktycznie wszystkie wysyłki nie
    otrzymały potwierdzeń. Obecnie w styczniu, Spółka również nie otrzymuje żadnych
    potwierdzeń wywozu w tym również tych zaległych z listopada i grudnia.
    Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy nieotrzymanie komunikatu IE599 w terminie
    do 25. dnia drugiego miesiąca następującego po dostawie, pozwala Państwu na
    zastosowanie stawki 0% do transakcji eksportowych dokonanych w listopadzie i grudniu
    2024 r. oraz transakcji eksportowych dokonywanych w przyszłości, w sytuacji posiadania
    oryginału dokumentu CMR potwierdzonego przez odbiorcę, dokumentacji pozwalającej na
    jednoznaczną identyfikację towaru (jego rodzaju, ilości i ceny – faktury, specyfikacje, listy
    załadunku, listy przewozowe etc.) oraz potwierdzenia zapłaty za transport oraz sprzedany
    towar.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki 0% do
    eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia
    deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz
    towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo opodatkować
    sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% muszą Państwo
    posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary
    opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów znajduje
    się w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy czym, pomimo tego, że katalog dokumentów
    wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy ma charakter otwarty, na co wskazuje użyty w
    ustawie zwrot „w szczególności”, nie można uznać, że jakikolwiek dokument
    potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na terytorium państwa trzeciego, oznacza
    spełnienie warunku, o którym mowa w ww. przepisie.
    W tym miejscu należy ponownie odnieść się do art. 2 pkt 8 ustawy, gdzie ustawodawca
    wyraźnie wskazał, iż o eksporcie towarów możemy mówić wówczas, gdy wywóz towarów z
    terytorium kraju poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez „właściwy organ celny
    określony w przepisach celnych”. Zatem mogą to być dokumenty, które wskazane są w
    przepisach celnych. W konsekwencji mogą to być dokumenty potwierdzone przez polskie
    organy celne, ale również przez organy celne z innych państw członkowskich UE.
    W trakcie trwania procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są nowe numery
    komunikatów (system AES obowiązujący do 30 października 2024 r.):
    - komunikat IE-515 – zgłoszenie towarów do procedury wywozu;
    - komunikat IE-518 – wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj.
      urząd, z którego wyjeżdża towar;
    - komunikat IE-529 – zwolnienie towarów do procedury wywozu;
    - komunikat IE-599 – potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na
      wyprowadzenie towarów.

    31 października 2024 r. zostały wprowadzone nowe wersje systemów obsługi procedur
    wywozowych i tranzytowych (system AES/ECS2 PLUS), zgodnie z którymi w trakcie trwania
    procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są nowe numery komunikatów:
    - komunikat CC515C – zgłoszenie towarów do procedury wywozu;
    - komunikat CD518C – wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj.
      urząd, z którego wyjeżdża towar;
    - komunikat CC529C – zwolnienie towarów do procedury wywozu;
    - komunikat CC599C – potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na
      wyprowadzenie towarów.
    Co do zasady, zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie
    elektronicznej z wykorzystaniem sytemu AES (Automatyczny System Eksportu) lub
    obowiązującego od 31 października 2024 r. systemu AES/ECS2 PLUS. Zgłoszenie celne
    (wywozowe) w postaci komunikatu IE-515 lub CC515C jest składane przez zgłaszającego
    do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez
    który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej) niezwłocznie po tym, jak towar
    opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone
    zgłoszenie celne) komunikat IE-518 lub CD518C zawierający wyniki kontroli
    przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu
    komunikatu IE-518 lub CD518C System generuje automatycznie komunikat IE-599 lub
    CC599C i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE-599 lub CC599C jest dokumentem
    celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium
    UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera. Przy czym, komunikat IE-599
    lub CC599C, może być wydany nie tylko przez krajową administrację celną, ale także przez
    inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na
    terenie innego państwa członkowskiego.
    Z powyższego wynika zatem, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza
    terytorium UE jest:
    - elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany w systemie AES lub obowiązujący od 31
      października 2024 r. komunikat CC599C otrzymany w systemie AES/ECS2 PLUS,
    - wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
    - elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany poza systemem AES lub komunikat CC599C
      otrzymany poza systemem AES/ECS2 PLUS, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania
    stawki 0% przy eksporcie towarów będzie również zgłoszenie wywozowe w formie
    papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia
    potwierdzona przez właściwy urząd celny.
    Należy również odwołać się do powołanego przez Państwa wyroku z dnia 28 marca 2019
    r., w sprawie C-275/18, w którym TSUE stwierdził, że: „(...) art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z
    art. 131 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby
    przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów
    przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały
    objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione
    materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego
    wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii”.
    Należy jednak wskazać, że ww. wyrok zapadł w okolicznościach, w których podmiot
    wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie
    wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. W takich
    okolicznościach TSUE stwierdził, że: „(...) brak poszanowania formalnego wymogu objęcia

    towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że
    eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne
    wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” (pkt 38 wyroku).
    Do powyższego orzeczenia TSUE odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21
    lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2005/17. Sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia NSA
    także dotyczyła podatnika, który dokonując sprzedaży za pośrednictwem Poczty Polskiej
    poza terytorium Unii Europejskiej, nie dopełnił wymagań formalnych w postaci zgłoszeń
    celnych wywozowych i w związku z tym nie posiadał dokumentów potwierdzających
    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    Podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem ww. rozstrzygnięcia ani organy
    podatkowe, ani sąd I instancji nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów poza
    obszar UE. Jedynym powodem odmowy prawa do zastosowania stawki 0% była
    okoliczność braku dokonywania przez podatnika zgłoszeń celnych wywozowych, a w
    konsekwencji braku dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE
    przez właściwy urząd celny.
    Jak wskazał NSA, w świetle wyżej cytowanego orzeczenia TSUE, dla zastosowania stawki
    VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka
    materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze
    (przesłanka formalna). W konsekwencji – w ocenie NSA – „(...) nie można odmówić
    podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie
    posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli
    eksport ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez
    organy kwestionowana”.
    Należy podkreślić, że zarówno wyrok TSUE C-275/18, jak również wyrok NSA sygn. akt I
    FSK 2005/17 zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów
    poza terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj. podmiotu
    uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych
    przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter działalności ww. podmiotów pozwala więc na
    przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego
    systemie elektronicznym mają przymiot dokumentu „urzędowego”, a tym samym jeżeli
    potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym
    mowa w art. 41 ust. 6a ustawy.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że zastosowanie stawki VAT 0% w
    eksporcie towarów jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik posiada dokumenty
    zawierające potwierdzenie wywozu towarów przez właściwy organ celny określony w
    przepisach celnych. W konsekwencji nie mogą to być takie dokumenty jak m.in. dokument
    CMR potwierdzony przez odbiorcę, dokumentacja pozwalająca na jednoznaczną
    identyfikację towaru, tj. faktury, specyfikacje, listy załadunku, listy przewozowe etc.,
    potwierdzenia zapłaty za transport oraz sprzedaży towar.
    Zatem, posiadanych przez Państwa ww. dokumentów nie można uznać za dokumenty o
    charakterze urzędowym, gdyż mają one jedynie charakter informacyjny. W opisanych we
    wniosku dokumentach to nie właściwy organ celny krajowy lub innego państwa
    członkowskiego lecz podmiot gospodarczy, tj. np. kontrahent, kupujący, przewoźnik
    odpowiedzialny za transport towarów, lub inny podmiot potwierdzają wywóz towarów
    poza terytorium UE.
    Tym samym, wymienione we wniosku dokumenty (dokument CMR, dokumentacja
    pozwalająca na jednoznaczną identyfikację towaru, potwierdzenie zapłaty za transport
    oraz sprzedany towar) nie są/nie będą dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów
    poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a ustawy. W
    konsekwencji na podstawie dokumentów opisanych we wniosku nie mogą/nie będą mogli
    Państwo zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu towarów.

    Podsumowując, stwierdzić należy, że pomimo posiadania przez Państwa oryginału
    dokumentu CMR potwierdzonego przez odbiorcę, dokumentacji pozwalającej na
    jednoznaczną identyfikację towaru (jego rodzaju, ilości i ceny – faktury, specyfikacje, listy
    załadunku, listy przewozowe etc.) oraz potwierdzenia zapłaty za transport oraz sprzedany
    towar, to nieotrzymanie przez Spółkę komunikatu IE599 lub CC599C w terminie do 25.
    dnia drugiego miesiąca następującego po dostawie towarów (tj. przed upływem terminu
    do złożenia deklaracji podatkowej za następny okres rozliczeniowy), nie pozwala/nie
    będzie pozwalać Spółce na zastosowanie stawki 0% do transakcji eksportowych
    dokonanych w listopadzie i grudniu 2024 r. oraz do transakcji eksportowych, które Spółka
    będzie dokonywać w przyszłości.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno -
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Stosownie do art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej:
      Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej
      zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do
      tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.
    Dodatkowo, wyjaśniam, iż wnioski o wydanie interpretacji indywidualnej rozpatrywane są
    w terminie, o którym mowa w ww. przepisie, tj. bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż
    w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Ponadto, wszystkie wnioski o wydanie
    interpretacji indywidualnej załatwiane są z zachowaniem kolejności wpływu.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków i interpretacji należy wskazać, że
    zarówno wyroki, jak i interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych
    sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na
    różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z
    indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu. Przytoczone orzeczenia Organ

    potraktował jako element Państwa argumentacji, lecz nie mogły mieć one wpływu na
    ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanych orzeczeń jako cennego
    źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy
    zwrócić uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą
    sprawę. Tym samym, powołane wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości
    rozstrzygnięcia przyjętego w przedmiotowej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Maja Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.