Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-282/14/IB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-06-10
Teza: Czy płatnik składek tj. Sp. z o.o. prawidłowo pobrała zaliczkę na podatek dochodowy od zasądzonej kwoty odszkodowania w kwocie 28.080,00 zł, na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy w oparciu o przedstawiony stan faktyczny, kwota wynikająca z ugody sądowej tytułem odszkodowania jest kwotą wolną od podatku dochodowego na mocy przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? A tym samym, czy płatnik składek, tj. Sp. z o.o. miała obowiązek pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od zasadzonej kwoty odszkodowania i pomniejszyć przyznaną kwotę 135.000 zł o tę zaliczkę?
Słowa kluczowe: odszkodowania; pracownik; ugody-ugoda sądowa; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 4 marca 2014 r. (data wpływu 10 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

Wezwaniem z dnia 12 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy zwrócił się o wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego.

Pismem z dnia 20 maja 2014 r. (data wpływu 26 maja 2014 r.) uzupełniono wniosek w ww. zakresie.

W przedmiotowym wniosku oraz w jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 13 czerwca 2012 r., płatnik składek (Sp. z o.o.) rozwiązał z podatnikiem -Wnioskodawczynią umowę o pracę z zachowaniem 3 miesięcznego terminu wypowiedzenia, podając jako przyczynę niewystarczający profil wykształcenia, odwołanie z funkcji Prezesa Zarządu Spółki oraz łamanie przepisów prawa pracy, w związku z czym Wnioskodawczyni złożyła 19 czerwca 2012 r. do Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pozew o przywrócenie do pracy. Dnia 12 grudnia 2012 r. przed Sądem Rejonowym Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Wnioskodawczyni zawarła z płatnikiem ugodę, na mocy której płatnik składek rozwiązał z Nią na mocy porozumienia stron umowę o pracę oraz zobowiązał się, że zapłaci na Jej rzecz kwotę 135.000,00 zł tytułem odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę płatną w pięciu równych ratach, po 27.000,00 zł każda płatnych do :

*   pierwsza rata płatna do 10 stycznia 2013 r.,
*   druga rata płatna do 10 lutego 2013 r.,
*   trzecia rata płatna do 10 marca 2013 r.,
*   czwarta rata płatna do 10 kwietnia 2013 r.,
*   piąta rata płatna do 10 maja 2013 r. wraz z ustawowymi odsetkami w stosunku rocznym 13 % w przypadku opóźnienia w płatności kolejnych rat.

Pracodawca przekazał na rachunek bankowy podatnika stosownie do ww. postanowień ugody następujące kwoty:

1.  27.000,00 zł dnia 10 stycznia 2013 r.,
2.  17.280,00 zł dnia 8 lutego 2013 r.,
3.  22.140,00 zł dnia 8 marca 2013 r.,
4.  22.140,00 zł. dnia 9 kwietnia 2013 r.,
5.  18.360,00 zł dnia 9 maja 2013 r., stanowiące według płatnika składek należność odszkodowania po odliczeniu podatku dochodowego, na podstawie zastosowania normy z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która stanowi, że wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sadowej do wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono. Ponadto, płatnik poinformował podatnika formularzem PIT-11 o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2013, nieprawidłowo wskazując jako źródło przychodu, tj. należności ze stosunku pracy, służbowego, spółdzielczego i z pracy nakładczej, a także zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacone przez zakład pracy, o którym mowa w art. 31 ustawy oraz płatników, o których mowa w art. 42e ust. 1 ustawy kwotę l35.000,00 zł i wskazując zaliczkę -zdaniem podatnika- nienależnie pobraną przez płatnika w kwocie 28.080,00 zł.

W przesłanym uzupełnieniu wniosku wskazano, że wysokość i zasady ustalania przedmiotowego odszkodowania wynikały wprost z przepisów prawa pracy dotyczących niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę - art. 44, 45, 471 Kodeksu pracy. Nad zgodnością z prawem czuwał sąd na mocy art. 203 § 4 w związku z art. 223 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Wysokość przedmiotowego odszkodowania wynika zarówno ze wskazanych przepisów ustawowych oraz z istoty samej ugody sądowej mającej na celu poczynienie sobie wzajemnych ustępstw w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego, celem uchylenia zaistniałego sporu. Jedynie klauzule generalne dotyczące zasad współżycia społecznego ograniczają w tym wypadku wymiar obligacyjny ugody, która podlega swobodnemu uznaniu stron ją kształtujących oraz ocenie sądu.

„Odszkodowanie" przedstawione we wniosku dotyczyło niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę, na skutek rozwiązania przez płatnika składek Sp. z o.o. z podatnikiem – Wnioskodawczynią umowy o pracę z zachowaniem 3 miesięcznego terminu wypowiedzenia z rzekomych przyczyn: niewystarczający profil wykształcenia, odwołanie z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, łamanie przepisów prawa pracy; oraz następczego postępowania sądowego zainicjowanego pozwem o przywrócenie do pracy złożonym dnia 19 czerwca 2012 r., do Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zakończonego ugodą zawartą między podatnikiem a płatnikiem składek, na mocy której płatnik składek rozwiązał z podatnikiem na mocy porozumienia stron umowę o pracę oraz zobowiązał się do zapłaty rzeczonej kwoty.

Przepis art. 471 k.p. stanowi, iż odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 k.p., przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, jednakże nie można zakwalifikować rzeczonego „odszkodowania" przyznanego podatnikowi, jedynie jako ekwiwalentu pieniężnego w zamian za utracone korzyści z tytułu umowy o pracę, lecz również jako zadośćuczynienie za błędną kwalifikację pracowniczą, uzasadniającą rozwiązanie stosunku pracy. Natomiast decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy na mocy porozumienia stron, mimo zasadności przywrócenia podatnika do pracy, rozumianej w znaczeniu normatywnym Kodeksu pracy, była celowa ze względu na wzajemne stosunki stron, które uniemożliwiały skuteczną dalszą współpracę podatnika i płatnika składek.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy płatnik składek tj. Sp. z o.o. prawidłowo pobrała zaliczkę na podatek dochodowy od zasądzonej kwoty odszkodowania w kwocie 28.080,00 zł, na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Czy w oparciu o przedstawiony stan faktyczny, kwota wynikająca z ugody sądowej tytułem odszkodowania jest kwotą wolną od podatku dochodowego na mocy przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? A tym samym, czy płatnik składek, tj. Sp. z o.o. miała obowiązek pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od zasadzonej kwoty odszkodowania i pomniejszyć przyznaną kwotę 135.000 zł o tę zaliczkę?

Zdaniem Wnioskodawcy stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Za przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, uważa się w myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Użyty przez ustawodawcę zwrot „w szczególności" oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wymienione w ramach przykładu. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Takim przychodem jest również odszkodowanie wynikające z zawartej ugody sądowej z tytułu niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Zdaniem Wnioskodawczyni w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma przepis art. 21 ust. 1 pkt 3, zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Kwestie dotyczące stosunku pracy, w tym wypłaty odszkodowań z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę, zawarte zostały w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie odszkodowanie przyznano na podstawie ugody zawartej przed sądem. Należy przy tym stwierdzić, iż było to odszkodowanie, którego wysokość i zasady ustalania wynikają wprost z przepisów Kodeksu pracy. Co prawda strony negocjując ugodę mogły uzgodnić wysokość odszkodowania, ale musiała się ona mieścić w granicach przewidzianych prawem. Nad zgodnością z prawem zawartej ugody czuwał sąd na mocy art. 203 § 4 w związku z art. 223 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Wskazać również należy, że w przepis art. 21 ust 1 pkt 3 lit. g) ustawą z dnia 25 kwietnia 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 97, poz. 623) został zmieniony, w ten sposób, że w celu wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt SK 51/06 (Dz. U. Nr 226, poz. 1657) wprowadzono zapis zwalniający od podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymane odszkodowania wynikające z ugód sądowych. Trybunał Konstytucyjny m.in. orzekł, że art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g). PDOFizU w zakresie, w jakim wyłącza zwolnienie podatkowe w stosunku do odszkodowań uzyskanych na podstawie ugody sądowej jest niezgodny z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, niezgodność wyłączenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego w zakresie, w jakim obejmuje ono odszkodowanie ustalone ugodą sądową, polega na rażącej niespójności rozwiązań prawnych przyjętych w dwu gałęziach prawa, prowadząc do nadużycia zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Z jednej strony, ustawodawca zachęca strony do zakończenia postępowania ugodą, bez potrzeby wydawania orzeczenia przez sąd, z drugiej zaś wskazany wyżej przepis prawa podatkowego nakłada na osobę, która zaakceptowała ugodowe załatwienie sprawy, swego rodzaju sankcję finansową w postaci obowiązku zapłacenia podatku od uzyskanego odszkodowania. Według Trybunału, narzędzia jakimi dysponuje sąd dla sprawdzenia rzeczywistego powstania szkody i podstawy odpowiedzialności pozwanego są wystarczające, by zapobiec ugodom, które miałyby na celu naprawienie fikcyjnych szkód i w konsekwencji bezpodstawne uszczuplenie podstawy opodatkowania o kwotę rzekomego odszkodowania. W przypadku odszkodowań otrzymanych na podstawie ugód sądowych nie jest według Trybunału aktualna argumentacja stanowiąca ratio legis wyłączenia ze zwolnienia zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit g) ustawy. Uzasadniając niezgodność tego przepisu z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP Trybunał stwierdził, że zróżnicowanie sytuacji poszkodowanych, którzy wystąpili do sądu o odszkodowanie i ze względu na przebieg sprawy - uzyskali wyrok albo zawarli ugodę sądową nie znajduje uzasadnienia.

Dysponujący wyrokiem lub ugodą sądową znajduje się w takiej samej kategorii i dlatego w zgodzie z art. 32 ust 1 Konstytucji RP powinni być tak samo traktowani. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Lu 936/10 wskazał, że „trzeba mieć na uwadze, że nigdzie w przepisach prawa podatkowego nie pojawia się definicja pojęcia "odszkodowanie" stworzona wyłącznie na potrzeby tej dziedziny prawa. Tak więc to nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy jest to odszkodowanie, czy też nie. Jakkolwiek odszkodowanie jest niewątpliwie następstwem szkody, to jednak podstawową przesłanką zwolnienia odszkodowania od podatku, przewidzianą w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.o.p.d.f. jest otrzymanie go w sytuacji, gdy jego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. W świetle natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b u.o.p.d.f. konieczne jest, aby "inne odszkodowania" miały swoje umocowanie w wyroku lub ugodzie sądowej."

Dodatkowo, zgodnie ze stanowiskiem Sądu, wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2007 r. wydanego w sprawie oznaczonej sygn. akt III SA/Wa 872/07 należy przyjąć, że „ art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. stanowi nie o zwolnieniu odszkodowań do wysokości wynikającej z przepisów odrębnych ustaw (\`(...)\`), lecz o zwolnieniu odszkodowań, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw (\`(...)\`). W przepisie tym nie chodzi więc o wysokość faktycznie otrzymanego odszkodowania, lecz o jego istotę. Dodać także należy, iż w myśl art. 184 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c), ugody sądowe podlegają kontroli sądu, którego obowiązkiem jest uznanie ugody za niedopuszczalną, jeżeli jej treść jest niezgodna z prawem, zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Dodatkowo w sprawach pracowniczych, sąd jest zobowiązany do badania ugody, by ta nie naruszała słusznego interesu pracownika - art. 469 k.p.c."

Zasady ustalania i wysokość odszkodowania przyznanego Wnioskodawczyni w ugodzie sądowej, wynikają wprost z przepisów odrębnej ustawy, tj. Kodeksu pracy i równocześnie odszkodowanie to nie zostało wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a)-g) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem odszkodowanie to, zdaniem Wnioskodawczyni podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to równocześnie, że płatnik nie jest obowiązany do poboru zaliczki na podatek dochodowy od kwoty tego odszkodowania, tym samym Spółka nienależnie pobrała zaliczkę i pomniejszyła zasądzone ugodą sądową kwoty o wysokość podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, wolne od podatku są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Natomiast w przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a) i b) ustawy.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 3b cytowanej ustawy wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

1.  otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
2.  dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych wyżej przesłanek.

Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w jego uzupełnieniu, w dniu 12 grudnia 2012 r. przed Sądem Rejonowym Wnioskodawczyni zawarła z płatnikiem ugodę, na mocy której płatnik składek rozwiązał z Nią na mocy porozumienia stron umowę o pracę oraz zobowiązał się, że zapłaci na Jej rzecz kwotę 135.000,00 zł tytułem odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę. Wysokość i zasady ustalania przedmiotowego odszkodowania wynikały wprost z przepisów prawa pracy dotyczących niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę - art. 44, 45, 471 Kodeksu pracy.

Na podstawie art. 44 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy, o którym mowa w dziale dwunastym.

Stosownie do art. 45 § 1 ww. ustawy w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.

Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 1 ww. ustawy).

Przepisu § 2 nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 3 ww. ustawy).

Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 471 Kodeksu pracy).

Mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawczynię oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, iż otrzymane przez Nią odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem jego wysokość oraz zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. Kodeksu pracy.

W konsekwencji, od kwoty ww. odszkodowania płatnik nie miał obowiązku obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, 15-950 Białystok ul. H. Sienkiewicza 84 po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.