Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.663.2025.1.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-28
Teza: Powstanie obowiązku podatkowego z tytułu dodatkowych
prac budowlanych oraz sposobu udokumentowania wzrostu
wynagrodzenia.
Słowa kluczowe: faktura-faktura korygująca
moment
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
postępowanie-postępowanie sądowe
usługi-usługi budowlane
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Zwiększenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 17
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy powstania obowiązku podatkowego z tytułu dodatkowych prac budowlanych oraz
    sposobu udokumentowania wzrostu wynagrodzenia. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce. Spółka jest przedsiębiorcą realizującym roboty budowlane.
    1 marca 2022 r. ogłoszone zostało postępowanie o udzielenie zamówienia prowadzonego
    w trybie podstawowym, na podstawie art. 275 pkt 1 ustawy Prawo zamówień publicznych,
    które to zamówienie polegało na przebudowie odcinka ulicy w mieście (...).
    11 kwietnia 2022 r. Spółka zawarła umowę z Zamawiającym, po rozstrzygnięciu
    postępowania o udzielenie zamówienia. Wynagrodzenie, zgodnie z zawartą przez Strony
    umową, określono na kwotę 849.706,14 złotych brutto. Zgodnie z treścią postanowień
    umowy przewidziano możliwość dokonania w niej zmian, w zakresie wynagrodzenia, w
    przypadku konieczności wykonania robót dodatkowych, nieujętych w zamówieniu.
    W trakcie realizacji umowy zaszły okoliczności wpływające na termin i koszt wykonania
    umówionych robót, o czym poinformowano Zamawiającego. W informacji przesłanej do
    Zamawiającego wskazano na przekroczenie terminu na uzgodnienie projektu
    architektoniczno-budowlanego układu drogowego, przekazania uwag do tego projektu,
    wykraczających poza opis przedmiotu zamówienia, a także na konieczność
    przeprowadzenia robót dodatkowych w postaci zaprojektowania i wysokościowej
    przebudowy gazociągu niskiego ciśnienia.
    19 września 2022 r. Spółka zawarła umowę podwykonawczą, której przedmiotem było m.
    in. wykonanie robót budowlanych w postaci przebudowy gazociągu, które stały się
    konieczne do wykonania w ramach robót dodatkowych. Część wynagrodzenia
    przypadająca na wykonanie tychże robót wynosiła 164.227,10 złotych netto, co stanowi
    201.999,33 złotych brutto. Umowa ta została, zgodnie z obowiązkami wobec
    Zamawiającego, wpierw przekazana do zatwierdzenia.
    W okresie od 13 do 16 września 2022 r. uzgadniano uwagi do umowy i 16 września 2022 r.
    pełnomocnik Zamawiającego zaakceptował projekt umowy dot. robót dodatkowych w
    postaci przebudowy gazociągu. W odpowiedzi, w swoim stanowisku z 14 października
    2022 r. Zamawiający wprawdzie wyraził zgodę na przedłużenie terminu na wykonanie
    przedmiotu umowy, jednocześnie odmówił uwzględnienia roszczenia o zapłatę
    wynagrodzenia za roboty dodatkowe, powołując się na konieczność przewidzenia przez
    wykonawcę prac, które zostały zlecone jako roboty dodatkowe oraz na ryczałtowy
    charakter wynagrodzenia umownego.
    21 listopada 2022 r. zgłoszono Zamawiającemu gotowość do odbioru przedmiotu umowy.
    Termin odbioru wyznaczono na 25 listopada 2022 r. i tego dnia dokonano odbioru całego
    zamówienia, bez istotnych zastrzeżeń.
    Spółka po odbiorze wystawiła fakturę w kwocie bez uwzględniania należności za prace
    dodatkowe w postaci przebudowy gazociągu.
    Ostatecznie w piśmie z 12 grudnia 2022 r. wystosowano do pozwanego wezwanie do
    zapłaty kwoty 201.999,33 złotych brutto w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma.
    Zamawiający w odpowiedzi z 30 grudnia 2022 r. odmówił uwzględnienia roszczenia o
    zapłatę wynagrodzenia za roboty dodatkowe.
    Spółka w lutym 2023 roku wniosła pozew przeciwko Zamawiającemu o zapłatę kwoty
    201.999,33zł wraz z odsetkami za opóźnienie i kosztami procesu. Strony prowadziły ponad

    dwuletni proces sądowy. W lipcu 2025 roku strony porozumiały się w trakcie procesu i
    zamierzają zawrzeć ugodę, w której Zamawiający zobowiąże się do zapłaty kwoty
    201.999,33 zł brutto, a Spółka zobowiąże się do wystawienia faktury korygującej na
    powyższą kwotę. Umowa zostanie zawarta na posiedzeniu Sądu, natomiast strony zawarły
    zapis, że Spółka wystawi fakturę korygującą zwiększającą podstawę opodatkowania w
    terminie 14 dni od umorzenia postępowania.
    W związku z powyższym, pojawiło się zagadnienie, w jaki sposób należy udokumentować
    wzrost wynagrodzenia i jak rozliczyć związany z nim podatek VAT.
    Pytania
    1. Czy w przywołanym powyżej zdarzeniu przyszłym, prawidłowym sposobem
      udokumentowania wzrostu wynagrodzenia będzie wystawienie faktury korygującej?
    2. Jaki będzie moment powstania obowiązku podatkowego w VAT, w przedstawionym
      zdarzeniu przyszłym, z tytułu dodatkowych prac budowlanych wykonanych przez
      Wnioskodawcę na rzecz gminy, których zasadność i wartość należnego wynagrodzenia
      zostanie uzgodniona przez strony w ugodzie sądowej, po której sąd wyda
      postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W ocenie Spółki, prawidłowym sposobem udokumentowania wzrostu wynagrodzenia
    będzie wystawienie w dniu uprawomocnienia się postanowienia umarzającego
    postępowanie sądowe faktury korygującej zwiększającej podstawę opodatkowania o
    kwotę 201.999,33 zł brutto.
    2. W ocenie Spółki, obowiązek podatkowy w VAT dla wykonanych na rzecz gminy
    dodatkowych prac budowlanych, których zasadność i wartość należnego wynagrodzenia,
    zostanie uzgodniona przez strony w ugodzie sądowej zawartej przed sądem powstanie w
    miesiącu wystawienia faktury korygującej. Faktura zostanie wystawiona w miesiącu w
    którym uprawomocni się postanowienie Sądu o umorzeniu postępowania w związku z
    zwartą przez Strony ugodą sądową.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z przepisem art. 29a ust. 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”), w przypadku
    zwiększenia podstawy opodatkowania, korekta tej podstawy powinna zostać dokonana w
    rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna powodująca to
    zwiększenie. Przepis ten reguluje moment, w którym podatnik jest obowiązany uwzględnić
    zmianę podstawy opodatkowania w deklaracji podatkowej, co ma kluczowe znaczenie dla
    prawidłowego rozliczenia podatku VAT.
    Celem faktur korygujących jest zapewnienie zgodności dokumentacji podatkowej z
    rzeczywistym przebiegiem zdarzeń gospodarczych. W sytuacji, gdy dochodzi do zmiany
    podstawy opodatkowania, podatnik ma obowiązek wystawić fakturę korygującą, która
    odzwierciedla aktualny stan transakcji. Faktury korygujące można podzielić na dwa
    rodzaje:
        faktury „in minus”, które zmniejszają podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku
        należnego,
        faktury „in plus”, które skutkują zwiększeniem podstawy opodatkowania i kwoty
        podatku należnego.
    W ramach powyższego podziału możliwe jest dalsze rozróżnienie faktur korygujących ze
    względu na przyczynę ich wystawienia:

    1. Korekta wynikająca z okoliczności istniejących w momencie wystawienia faktury
      pierwotnej – w takim przypadku korekta powinna być rozliczona w deklaracji
      podatkowej za okres, w którym ujęto fakturę pierwotną. Przykładem może być błędne
      wskazanie stawki VAT lub wartości transakcji.
    2. Korekta spowodowana przyczynami powstałymi po dokonaniu sprzedaży – np. w
      wyniku nowych okoliczności, takich jak zawarcie ugody sądowej, wyrok sądu które
      zmienia wartość transakcji. W takich przypadkach korekta powinna być ujęta w
      deklaracji podatkowej za okres, w którym wystawiono fakturę korygującą, pod
      warunkiem że przyczyna korekty nie była możliwa do przewidzenia w momencie
      wystawienia faktury pierwotnej.
    3. Późniejsze wykrycie błędu w fakturze pierwotnej – np. w wyniku audytu lub kontroli
      podatkowej, co skutkuje koniecznością korekty podstawy opodatkowania w deklaracji
      podatkowej za okres, w którym ujęto fakturę pierwotną.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że w 2022 r. miało miejsce zdarzenie gospodarcze w
    postaci podpisania umowy na realizację robót dodatkowych. Jednakże kwota należna za
    wykonanie tych robót była przedmiotem sporu pomiędzy Spółką a Zamawiającym.
    Zamawiający kwestionował zasadność oraz wysokość wynagrodzenia za roboty
    dodatkowe, co skutkowało brakiem uznania tej kwoty jako należności wymagalnej. W
    konsekwencji, Spółka skierowała powództwo do sądu w celu dochodzenia swoich praw.
    Ostatecznie strony osiągnęły porozumienie, zawierając ugodę, która określiła warunki
    zapłaty za wykonane roboty dodatkowe.
    Z perspektywy prawa podatkowego kluczowe znaczenie ma ustalenie momentu, w którym
    dochodzi do zmiany podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 29a ust. 17 Ustawy o VAT, w
    przypadku gdy po wystawieniu faktury zmieniły się okoliczności mające wpływ na
    podstawę opodatkowania, podatnik jest obowiązany do wystawienia faktury korygującej.
    W niniejszej sprawie kluczowym zdarzeniem powodującym zmianę podstawy
    opodatkowania nie jest samo podpisanie umowy na roboty dodatkowe w 2022 r., lecz
    zawarcie ugody przez strony. To właśnie ugoda, jako porozumienie kończące spór,
    ostatecznie potwierdziła kwotę należności oraz stworzyła po stronie Zamawiającego
    prawnie wiążące zobowiązanie do zapłaty.
    Zawarcie ugody, w świetle przepisów Kodeksu cywilnego (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze
    zm.), stanowi konsensualne rozstrzygnięcie sporu, które ma charakter wiążący dla stron.
    Dopiero w momencie podpisania ugody przez strony oraz prawomocnego postanowienia
    o umorzeniu postępowania sądowego powstała pewność co do wysokości należności, co
    umożliwiło Spółce ustalenie nowej podstawy opodatkowania.
    W konsekwencji, ugoda ta spełnia przesłanki określone w przepisach Ustawy o VAT jako
    okoliczność zmieniająca podstawę opodatkowania, co skutkuje obowiązkiem wystawienia
    faktury korygującej. Akceptacja i podpisanie ugody stanowi ugodową formę rozwiązania
    sporu, jednak spór pomiędzy stronami wygaśnie w pełni dopiero w momencie
    uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania Sądowego wszczętego
    przez Spółkę.
    Zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, faktura korygująca powinna zostać
    wystawiona w przypadku zmiany podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego.
    W niniejszej sprawie momentem decydującym o powstaniu tego obowiązku jest chwila
    uprawomocnienia się postanowienia umarzającego postępowanie o zapłatę w związku
    zawartą ugodą sądową, ponieważ to wtedy strony osiągną pewność co do wysokości
    należności za roboty dodatkowe. Wcześniejsze kwestionowanie kwoty przez
    Zamawiającego oraz brak jej uznania uniemożliwiały ustalenie podstawy opodatkowania
    w sposób ostateczny.
    Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że obowiązek podatkowy związany z korektą
    podstawy opodatkowania powstaje w okresie rozliczeniowym, w którym wystawiono

    fakturę korygującą. W konsekwencji, rozliczenie faktury korygującej powinno zostać
    dokonane w okresie rozliczeniowym, w którym została ona wystawiona, co znajduje
    potwierdzenie w utrwalonej praktyce organów podatkowych oraz orzecznictwie sądów
    administracyjnych.
    Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym kluczowym zdarzeniem mającym
    wpływ na zmianę podstawy opodatkowania jest zawarcie ugody pomiędzy Spółką a
    Zamawiającym oraz prawomocne postanowienie Sądu umarzające postępowanie w
    sprawie zapłaty w związku z zawartą ugodą sądową. Ugoda zawarta przed Sądem, jako
    porozumienie kończące spór, stanowi podstawę do ustalenia nowej kwoty należności, co
    skutkuje obowiązkiem wystawienia faktury korygującej przez Spółkę.
    Momentem powstania tego obowiązku jest uprawomocnienie się postanowienia sądu
    umarzające postępowanie o zapłatę kwoty 201.999,33 zł brutto w związku z zawartą przez
    strony ugodą sądową.
    Rozliczenie faktury korygującej powinno zostać ujęte w okresie rozliczeniowym, w którym
    faktura ta została wystawiona, tj. w miesiącu uprawomocnienia się postanowienia sądu o
    umorzeniu postępowania sądowego. Takie podejście jest zgodne z przepisami Ustawy o
    VAT oraz zapewnia prawidłowe rozliczenie podatkowe, uwzględniające specyfikę
    zaistniałych okoliczności gospodarczych.
    W konsekwencji, zgodnie z art. 29a ust. 17 ustawy o VAT, podatek VAT powinien zostać
    rozliczony w okresie rozliczeniowym, w którym wystawiono fakturę korygującą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do zapisu art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT,
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć
    przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które
    wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu
    będącego odbiorcą (nabywca usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do
    zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
      usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art.
      138f.
    W myśl art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury w przypadkach, o
      których mowa w art. 106b ust. 1, z tytułu świadczenia usług budowlanych lub
      budowlano-montażowych.
    Stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie
      określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego
    (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki) i
    nierozerwalnie związana jest z powstaniem obowiązku podatkowego. Wystawienie faktury
    należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu
    podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    W praktyce zdarzają się jednakże sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują
    zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera
    błędy. W takiej sytuacji ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania takiej faktury
    poprzez wystawienie faktury korygującej.
    Zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,

      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust.
      1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Z powyższego wynika, że faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur. Celem ich
    wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego
    rzeczywistości. Wystawia się je w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży
    w danym okresie rozliczeniowym.
    W myśl art. 29a ust. 17 ustawy:
      W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty tej podstawy
      dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna
      zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Istotą faktur korygujących jest zatem korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały
    rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. W przypadku kiedy ulega zmianie podstawa
    opodatkowania podatnik powinien wystawić fakturę korygującą.
    Faktury korygujące można generalnie podzielić na te, które powodują zmniejszenie
    podstawy opodatkowania (tzw. faktury korygujące „in minus”) oraz te, które wywołują
    skutki odwrotne, tj. w wyniku ich wystawienia wartość podstawy opodatkowania ulega
    podwyższeniu (tzw. faktury korygujące „in plus”). W ramach powyższego rozróżnienia
    można również dokonać podziału tychże faktur ze względu na powód ich wystawienia:
        jeżeli korekta spowodowana jest przyczynami powstałymi już w momencie
        wystawienia faktury pierwotnej, to powinna ona zostać rozliczona w deklaracji
        podatkowej za okres, w którym została wykazana faktura pierwotna;
        w sytuacji gdy korekta jest spowodowana przyczynami zaistniałymi po dokonaniu
        sprzedaży (przykładowo zaistniały nowe okoliczności transakcji skutkujące
        zwiększeniem podstawy opodatkowania), korekta powinna być dokonana w
        deklaracji podatkowej za miesiąc, w którym wystawiono fakturę korygującą. Taki
        przypadek będzie miał miejsce, gdy w fakturze pierwotnej podatek należny został
        wykazany w prawidłowej wysokości, natomiast przyczyna korekty powstała później i
        nie była możliwa do przewidzenia w momencie wystawienia faktury pierwotnej;
        późniejsze wykrycie błędu w fakturze pierwotnej stanowi przyczynę zwiększenia
        podstawy opodatkowania rozliczanej w deklaracji podatkowej za okres, w którym
        została wykazana faktura pierwotna.
    Należy zauważyć, że korekta zwiększająca („in plus”) dokonywana jest na bieżąco w
    przypadku, kiedy podatek należny z tytułu danej sprzedaży wykazany jest w prawidłowej
    wysokości (biorąc pod uwagę okoliczności aktualne na ten moment), a dopiero zdarzenie,
    które następuje po sprzedaży, stanowi podstawę do podwyższenia ceny, a w konsekwencji
    - dokonania korekty poprzez zwiększenie należnego podatku. Zatem dopiero zdarzenie
    skutkujące podwyższeniem ceny zwiększa wysokość prawidłowo wykazanej wcześniej
    podstawy opodatkowania i podatku należnego z tytułu dokonanej sprzedaży. Korekta
    podstawy opodatkowania, stosownie do ww. art. 29a ust. 17 ustawy, powinna być
    ujmowana w momencie zaistnienia zdarzenia skutkującego podwyższeniem ceny.
    W opisie sprawy podali Państwo informacje, z których wynika, że:

        11 kwietnia 2022 r. zawarli Państwo umowę z Zamawiającym, po rozstrzygnięciu
        postępowania o udzielenie zamówienia;
        zgodnie z treścią postanowień umowy przewidziano możliwość dokonania w niej
        zmian, w zakresie wynagrodzenia, w przypadku konieczności wykonania robót
        dodatkowych, nieujętych w zamówieniu;
        w trakcie realizacji umowy zaszły okoliczności wpływające na termin i koszt
        wykonania umówionych robót, o czym poinformowano Zamawiającego;
        w informacji przesłanej do Zamawiającego wskazano m.in. na konieczność
        przeprowadzenia robót dodatkowych w postaci zaprojektowania i wysokościowej
        przebudowie gazociągu niskiego ciśnienia;
        19 września 2022 r. zawarli Państwo umowę podwykonawczą, której przedmiotem
        było m.in. wykonanie robót budowlanych w postaci przebudowy gazociągu, które
        stały się konieczne do wykonania w ramach robót dodatkowych. Umowa ta została
        zgodnie z obowiązkami wobec Zamawiającego, wpierw przekazana do
        zatwierdzenia;
        Zamawiający odmówił uwzględnienia roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za roboty
        dodatkowe, powołując się na konieczność przewidzenia przez wykonawcę prac,
        które zostały zlecone jako roboty dodatkowe oraz na ryczałtowy charakter
        wynagrodzenia umownego;
        21 listopada 2022 r. zgłoszono Zamawiającemu gotowość do odbioru przedmiotu
        umowy. Termin odbioru wyznaczono na 25 listopada 2022 r. i tego dnia dokonano
        odbioru całego zamówienia, bez istotnych zastrzeżeń. Po odbiorze wystawili
        Państwo Fakturę w kwocie bez uwzględniania należności za prace dodatkowe w
        postaci przebudowy gazociągu;
        Ostatecznie w piśmie z 12 grudnia 2022 r. wystosowano do pozwanego wezwanie
        do zapłaty kwoty 201.999,33 złotych brutto w terminie 7 dni od daty otrzymania
        pisma. Zamawiający odmówił uwzględnienia roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za
        roboty dodatkowe;
        Wnieśli Państwo pozew przeciwko Zamawiającemu o zapłatę kwoty 201.999,33zł
        wraz z odsetkami za opóźnienie i kosztami procesu. W lipcu 2025 roku strony
        porozumiały się w trakcie procesu i zamierzają zawrzeć ugodę, w której
        Zamawiający zobowiąże się do zapłaty kwoty 201.999,33 zł brutto, a Państwo
        zobowiążą się do wystawienia faktury korygującej na powyższą kwotę;
        Umowa zostanie zawarta na posiedzeniu Sądu, natomiast strony zawarły zapis, że
        wystawią Państwo fakturę korygującą zwiększającą podstawę opodatkowania w
        terminie 14 dni od umorzenia postępowania.
    W przedstawionej sprawie, pomimo wykonania określonych robót budowlanych, z uwagi
    na kwestionowanie przez Zamawiającego zasadności zwiększenia należnego Państwu
    wynagrodzenia wynikającego z realizacji prac dodatkowych i tym samym braku możliwości
    ostatecznego ustalenia wartości tego wynagrodzenia, nie mieli Państwo możliwości
    określenia dla tych prac podstawy opodatkowania.

    Natomiast po zawarciu ugody sądowej wynagrodzenie za roboty budowlane oraz roboty
    dodatkowe ulegnie zmianie i w tej sytuacji będą Państwo zobowiązani do zwiększenia
    podstawy opodatkowania i podatku należnego w myśl art. 29a ust. 17 ustawy.
    Zatem prawidłowym sposobem udokumentowania wzrostu wynagrodzenia będzie
    wystawienie faktury korygującej do faktury pierwotnej.
    Podstawa opodatkowania ulegnie zwiększeniu, zatem korekty tej podstawy powinni
    Państwo dokonać w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna
    zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Z opisu sprawy wynika, że zawrą Państwo ugodę sądową, po której sąd wyda
    postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego. Tym samym zawarta ugoda stanie
    się prawomocna, gdy uprawomocni się postanowienie o umorzeniu postępowania.
    Zatem, w niniejszej sprawie przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania zaistnieje w
    momencie uprawomocnienia się postanowienia sądu o umorzeniu postępowania i
    uprawomocnieniu zawartej ugody.
    W konsekwencji, korekty podstawy opodatkowania powinni Państwo dokonać w deklaracji
    podatkowej w rozliczeniu za miesiąc, w którym dojdzie do uprawomocnienia się
    postanowienia sądu o umorzeniu postępowania.
    Tym samym, Państwa stanowisko, że:
        prawidłowym sposobem udokumentowania wzrostu wynagrodzenia będzie
        wystawienie w dniu uprawomocnienia się postanowienia umarzającego
        postępowanie sądowe faktury korygującej zwiększającej podstawę opodatkowania,
        rozliczenie faktury korygującej powinno zostać ujęte w okresie rozliczeniowym, w
        którym została wystawiona, tj. w miesiącu uprawomocnienia się postanowienia
        sądu o umorzeniu postępowania sądowego
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.