Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1001.2024.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Określenie czy wykonywane czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w związku z umową dotyczącą pozyskania i sprzedaży certyfikatów efektywności energetycznej.
Słowa kluczowe: certyfikaty; czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; energia; prawa-prawa majątkowe; świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie określenia czy wykonują Państwo czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT w związku z umową dotyczącą pozyskania i sprzedaży
    certyfikatów efektywności energetycznej przez Wykonawcę.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina X (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Gmina realizuje inwestycje, które uprawniają ją do uzyskania świadectw efektywności
    energetycznej (tzw. białych certyfikatów). Przykładowo Gmina zrealizowała inwestycję pn.
    „(...)”.
    System białych certyfikatów ma motywować do podejmowania przedsięwzięć, które służą
    podnoszeniu efektywności energetycznej i prowadzą do mniejszego zużycia energii. Białe
    certyfikaty są świadectwem tego, że dana inwestycja spełnia wymogi prowadzące do
    oszczędności energetycznej.
    Kwestia świadectw energetycznych została uregulowana w ustawie z dnia 20 maja 2016 r.
    o efektywności energetycznej (dalej: ustawa o efektywności energetycznej).
    W świetle art. 6 ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej, jednostka sektora
    publicznego realizuje swoje zadania, stosując co najmniej jeden ze środków poprawy
    efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej środkami poprawy
    efektywności energetycznej. Jak stanowi art. 6 ust. 2 tej ustawy środkami poprawy
    efektywności energetycznej są:
    1) realizacja i finansowanie przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności
      energetycznej;
    2) nabycie urządzenia, instalacji lub pojazdu, charakteryzujących się niskim zużyciem
      energii oraz niskimi kosztami eksploatacji;
    3) wymiana eksploatowanego urządzenia, instalacji lub pojazdu na urządzenie, instalację
      lub pojazd, o których mowa w pkt 2, lub ich modernizacja;
    4) realizacja przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 21
      listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej
      ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 554, 1162 i 1243);
    5) wdrażanie systemu zarządzania środowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 13
      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25
      listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie
      ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr
      761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz. Urz. UE L 342 z 22
      grudnia 2009, str. 1, z późn. zm.), potwierdzone uzyskaniem wpisu do rejestru EMAS, o
      którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie eko-
      zarządzania i audytu (EMAS) (Dz. U. z 2020 r. poz. 634);
    6) realizacja przedsięwzięć niskoemisyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 21
      listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej
      ewidencji emisyjności budynków.
    Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o efektywności energetycznej zobowiązuje m.in.
    przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie

    wytwarzania lub obrotu energią elektryczną do zrealizowania przedsięwzięć służących
    poprawie efektywności energetycznej, lub uzyskania i przedstawienia do umorzenia
    Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (URE) świadectwa efektywności energetycznej.
    Podmioty, które nie zrealizują powyższego obowiązku mogą uiszczać opłaty zastępcze.
    W związku z powyższym podmioty zobowiązane, w tym przedsiębiorstwa energetyczne są
    skłonne do pozyskiwania świadectw efektywności energetycznej. Mogą one nabyć białe
    certyfikaty, jeśli nie zrealizują inwestycji, które prowadzą do podwyższenia efektywności
    energetycznej i przedstawiać je do umorzenia Prezesowi URE.
    W świetle art. 19 ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej, poprawie efektywności
    energetycznej służą następujące rodzaje przedsięwzięć:
    1) izolacja instalacji przemysłowych;
    2) przebudowa lub remont budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi;
    3) modernizacja lub wymiana:
      a) oświetlenia,
      b) urządzeń lub instalacji wykorzystywanych w procesach przemysłowych,
        energetycznych, telekomunikacyjnych lub informatycznych,
      c) lokalnych sieci ciepłowniczych i lokalnych źródeł ciepła w rozumieniu art. 2 pkt 6 i 7
        ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów
        oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków,
      d) urządzeń przeznaczonych do użytku domowego,
      e) pojazdów służących do transportu drogowego lub kolejowego;
    4) odzyskiwanie energii, w tym odzyskiwanie energii w procesach przemysłowych;
    5) ograniczenie strat:
      a) związanych z poborem energii biernej,
      b) sieciowych związanych z przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej, gazu
        ziemnego lub paliw ciekłych,
      c) na transformacji,
      d) w sieciach ciepłowniczych,
      e) związanych z systemami zasilania urządzeń telekomunikacyjnych lub
        informatycznych,
      f) związanych z magazynowaniem i przeładunkiem paliw ciekłych;
    6) stosowanie, do ogrzewania lub chłodzenia obiektów, energii wytwarzanej w instalacjach
      odnawialnego źródła energii, ciepła użytkowego w wysokosprawnej kogeneracji w
      rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne lub ciepła
      odpadowego z instalacji przemysłowych.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, potwierdzeniem planowanej do zaoszczędzenia ilości
    energii finalnej wynikającej z przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju
    służących poprawie efektywności energetycznej, o których mowa w art. 19 ust. 1, jest
    świadectwo efektywności energetycznej.
    Z kolei w art. 20 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej uregulowano, że świadectwo
    efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:
    1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
      przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej
      albo
    2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy świadectwo efektywności energetycznej, zawiera
    imię i nazwisko lub nazwę, adres siedziby oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP)
    podmiotu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 pkt 1 albo 2 ustawy.

    Tym samym, jeśli o świadectwo ubiega się podmiot upoważniony, to jego dane znajdą się
    na świadectwie efektywności energetycznej.
    Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej, Prezes URE wydaje
    świadectwo efektywności energetycznej, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku o
    wydanie świadectwa efektywności energetycznej. Do wydawania świadectw efektywności
    energetycznej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –
    Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) o wydawaniu
    zaświadczeń.
    Dodatkowo należy mieć na względzie, że jak stanowi art. 30 ust. 1 ustawy o efektywności
    energetycznej, prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są
    towarem giełdowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
    towarowych. Prawa te są zbywalne.
    Co więcej, w art. 30 ust. 2 ww. ustawy uregulowano, że prawa majątkowe wynikające ze
    świadectwa efektywności energetycznej powstają z chwilą zapisania świadectwa
    efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie w rejestrze świadectw efektywności
    energetycznej i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.
    Ponadto, art. 30 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej stanowi, iż przeniesienie praw
    majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności energetycznej następuje z chwilą
    dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw efektywności energetycznej
    prowadzonym przez podmiot prowadzący:
    1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
      towarowych lub
    2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia
      29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
    - organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności
    energetycznej.
    Gmina w związku z realizacją inwestycji podnoszącej efektywność energetyczną, zawarła
    umowę (dalej: Umowa) ze spółką z o.o. (dalej: Wykonawca), w ramach której Wykonawca
    zobowiązał się do:
    a) przeprowadzenia i sporządzenia Audytu Efektywności Energetycznej, o którym mowa w
      art. 20 ust. 5 pkt 1 ustawy o efektywności energetycznej dla planowanego
      przedsięwzięcia;
    b) skompletowania, przygotowania oraz złożenia wniosku o wydanie świadectw
      efektywności energetycznej do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki;
    c) reprezentowania Gminy przed Urzędem Regulacji Energetyki oraz kompleksowej
      obsługi wniosku;
    d) przeprowadzenia i sporządzenia powykonawczego audytu efektywności energetycznej
      po zakończonej inwestycji;
    e) złożenia zawiadomienia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia wraz z załączonym
      audytem powykonawczym do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki;
    f) dokonania sprzedaży wydanych świadectwa efektywności energetycznej na Towarowej
      Giełdzie Energii S.A. po najwyższej możliwej cenie w okresie ich ofertowania.
    Jednocześnie w ramach Umowy Gmina zobowiązała się do:
    a) przekazania Wykonawcy dokumentacji projektowych niezbędnych do wykonania
      poszczególnych audytów efektywności energetycznej;
    b) udzielenia upoważnienia do złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla planowanego
      do realizacji przedsięwzięcia;

    c) poinformowanie Wykonawcy o terminie podpisania umowy z wykonawcą robót
      budowlanych na minimum 3 dni robocze przed nim;
    d) poinformowania Wykonawcy o fakcie zakończenia inwestycji w terminie do 10 dni
      roboczych od terminu podpisania ostatecznego protokołu odbioru;
    e) współpracy na każdym etapie realizacji Umowy w tym przede wszystkim udzielania
      prawidłowych, kompletnych i rzetelnych informacji i dokumentów niezbędnych do
      realizacji Umowy.
    Tym samym, Gmina zrealizowała inwestycję podnoszącą efektywność energetyczną.
    Jednocześnie, Gmina zawarła z Wykonawcą Umowę, w ramach której Wykonawca pozyska
    certyfikaty efektywności energetycznej i dokona ich sprzedaży, za jak najkorzystniejszą
    cenę. Wykonawca działa we własnym imieniu, ale na rzecz Gminy. Wykonawca złoży
    wniosek do Prezesa URE o wydanie świadectw energetycznych. Na certyfikatach
    efektywności energetycznej będą widnieć dane Wykonawcy (jako podmiotu
    upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2 ustawy o efektywności energetycznej).
    Wykonawca sprzeda białe certyfikaty na (...) po najwyższej możliwej cenie w okresie ich
    ofertowania. Gmina otrzyma od Wykonawcy środki pieniężne w wysokości stanowiącej
    100% wartości netto uzyskanej ze sprzedaży białych certyfikatów. Następnie Wykonawca
    za swoje czynności otrzyma wynagrodzenie w wysokości 12% wartości uzyskanej ze
    sprzedaży świadectw efektywności energetycznej powiększone o obowiązującą stawkę
    VAT (23%), które będzie dokumentowane wystawioną przez Wykonawcę fakturą VAT. W
    konsekwencji Gmina uzyska 88% wartości netto sprzedanych przez Wykonawcę białych
    certyfikatów. 12% wartości netto sprzedanych certyfikatów będzie stanowiło
    wynagrodzenie Wykonawcy.
    Gmina nie poniesie poza koniecznością wypłaty wynagrodzenia na rzecz Wykonawcy,
    żadnych kosztów związanych z pozyskaniem świadectw efektywności energetycznej.

## Pytanie

Czy w związku z zawartą z Wykonawcą Umową, Gmina wykona na rzecz Wykonawcy
    czynność opodatkowaną VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z zawartą z Wykonawcą Umową, Gmina nie będzie
    wykonywała na rzecz Wykonawcy czynności opodatkowanej VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej: ustawa o VAT) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jednocześnie, w świetle art. 15 ust. 6 cyt. ustawy, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z kolei w świetle art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak
      również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Jak wskazano w opisie sprawy, w analizowanej sytuacji, Gmina zrealizowała inwestycję
    podnoszącą efektywność energetyczną. Jednocześnie, Gmina zawarła z Wykonawcą
    Umowę, w ramach której Wykonawca pozyska certyfikaty efektywności energetycznej i
    dokona ich sprzedaży, za jak najkorzystniejszą cenę. Wykonawca działa we własnym
    imieniu, ale na rzecz Gminy. Wykonawca złoży wniosek do Prezesa URE o wydanie
    świadectw energetycznych. Na certyfikatach efektywności energetycznej będą widnieć
    dane Wykonawcy (jako podmiotu upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2 ustawy
    o efektywności energetycznej). Wykonawca sprzeda białe certyfikaty na (...) po najwyższej
    możliwej cenie w okresie ich ofertowania. Gmina otrzyma od Wykonawcy środki pieniężne

    w wysokości stanowiącej 100% wartości netto uzyskanej ze sprzedaży białych
    certyfikatów. Następnie Wykonawca za swoje czynności otrzyma wynagrodzenie w
    wysokości 12% wartości uzyskanej ze sprzedaży świadectw efektywności energetycznej
    powiększone o obowiązującą stawkę VAT (23%), które będzie dokumentowane
    wystawioną przez Wykonawcę fakturą VAT. W konsekwencji Gmina uzyska 88% wartości
    netto sprzedanych przez Wykonawcę białych certyfikatów. 12% wartości netto
    sprzedanych certyfikatów będzie stanowiło wynagrodzenie Wykonawcy.
    W ocenie Gminy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z umową powiernictwa.
    Powiernictwo nie jest regulowane w polskim prawie, tym samym mamy do czynienia z
                                      1tzw. umową nienazwaną. Warto jednak zaznaczyć, że w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: Kodeks cywilny) zawarto zasadę swobody umów. W
    świetle tej regulacji, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według
    swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze)
    stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Art. 750 Kodeksu cywilnego
    zakłada, że do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami,
    stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
    Umowa powiernictwa zakłada, że jej stronami są powierzający oraz powiernik. Powiernik
    zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej na rzecz powierzającego,
    działając we własnym imieniu.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedmiotowej sytuacji, otrzymane przez Gminę od
    Wykonawcy środki w związku ze sprzedażą przez Wykonawcę białych certyfikatów nie są
    wynagrodzeniem dla Gminy za jakąkolwiek czynność dokonaną na rzecz Wykonawcy.
    Gmina nie wykonuje ani odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy
    o VAT, ani nie świadczy usługi w rozumieniu art. 8 ust. 2 cyt. ustawy. W związku z zawartą
    Umową, to Wykonawca świadczy na rzecz Gminy usługę pozyskania i sprzedaży świadectw
    efektywności energetycznej, którą będzie dokumentował wystawianą na Gminę fakturą
    VAT. Wykonawca w świetle zawartej Umowy działa we własnym imieniu, ale na rzecz
    Gminy.
    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie w wydawanych interpretacjach indywidualnych.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 26 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-
    1.4012.248.2024.2.MK, uznano, że „Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze
    sprzedaży certyfikatów nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Nie istnieje bowiem
    usługa, którą wykonywaliby Państwo na rzecz B., a w konsekwencji przekazywanej kwoty
    nie można traktować jako wynagrodzenie za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy
    wynika, że nie wykonują Państwo na rzecz B. żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem
    byłaby przekazywana kwota. B. nie można uznać za beneficjenta, a więc za podmiot
    uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi. Przekazanie środków pieniężnych z tytułu
    sprzedaży certyfikatów przez B. na Państwa rzecz nie stanowi wynagrodzenia za czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Podobne podejście zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z dnia 18
    października 2022 r., sygn. 0114-KDIP4-1.4012.419.2022.2.BS, w której stwierdzono, że
    „Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa prowadzi
    zatem do stwierdzenia, że czynność przekazania Państwu przez A. (powiernika) środków
    uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów wynikająca z realizacji umowy powierniczej, nie
    będzie stanowić wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy. W niniejszej sprawie, A. zawarł Państwem umowę powierniczą dotyczącą
    pozyskania i sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. A. (powiernik) działa w
    imieniu własnym, ale na Państwa rzecz. Tym samym to A. (powiernik) świadczy usługę dla
    Państwa.
    Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie stanowi
    zapłaty za świadczenie usług. Nie istnieje bowiem usługa, którą wykonywaliby Państwo na

    rzecz A. (powiernika), a w konsekwencji przekazywanej kwoty nie można traktować jako
    wynagrodzenie za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie wykonują
    Państwo na rzecz A. żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana
    kwota. Tym samym, A. nie można uznać za beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący
    korzyść z otrzymanej usługi. Zatem przekazanie środków pieniężnych z tytułu sprzedaży
    certyfikatów przez A. (powiernika) na Państwa rzecz nie stanowi wynagrodzenia za
    czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Analogiczne stanowisko przedstawiono w interpretacji indywidualnej z dnia 8 lipca 2024 r.,
    sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.324.2024.3.ALN, w świetle której „Mając zatem na uwadze
    powołane wyżej przepisy oraz przedstawione okoliczności sprawy stwierdzić należy, że
    czynność przekazania środków pieniężnych z tytułu sprzedaży Białych Certyfikatów przez
    Wykonawcę na Państwa rzecz nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług i nie będzie mogła być udokumentowana fakturą. Czynność ta, jako
    niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, winna być
    udokumentowana innym dokumentem niż faktura, która jest zarezerwowana dla
    dokumentowania czynności z zakresu ustawy o podatku od towarów i usług, np. notą
    obciążeniową”.
    Podsumowując, Gmina jest zdania, że w związku z zawartą z Wykonawcą Umową, Gmina
    nie będzie wykonywała na rzecz Wykonawcy czynności opodatkowanej VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie
    jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania
    czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W

    przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
    winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną
    korzyść.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym
    świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania
    czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.
    Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć
    należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do
    żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy
    stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pomocne jest tutaj w szczególności orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (TSUE), które należy uwzględniać w procesie interpretacji przepisów na
    zasadzie prounijnej wykładni prawa.
    W wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise:
      „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał wskazał, że:
      „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Z przytoczonego orzecznictwa TSUE można wyprowadzić następujące warunki dotyczące
    uznania czynności za odpłatne świadczenie usług:
    - po pierwsze, musi istnieć usługa, a więc określone zachowanie usługodawcy na rzecz
      usługobiorcy,

    - po drugie, usługa musi mieć beneficjenta (konsumenta); oznacza to, że usługa musi
      wiązać się z powstaniem określonej i bezpośredniej korzyści po stronie usługobiorcy,
    - po trzecie, musi istnieć odpłatność, czyli wynagrodzenie za usługę; istotne przy tym
      jest, aby istniał bezpośredni związek między zapłaconym wynagrodzeniem a
      wykonaną usługą.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zasady nabywania, zbywania i umarzania świadectw efektywności energetycznej określa
    ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1047
    ze zm.).
    Art. 20 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej:
      Świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:
      1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
        przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności
        energetycznej albo
      2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Art. 30 ust. 1 – ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej:
      1. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są
        towarem giełdowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o
        giełdach towarowych. Prawa te są zbywalne.
      2. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają
        z chwilą zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na
        koncie w rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie
        informacji, o której mowa w art. 24 ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu
        posiadaczem tego konta.
      3. Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności
        energetycznej następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze
        świadectw efektywności energetycznej prowadzonym przez podmiot
        prowadzący:
      1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
        towarowych lub

      2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z
        dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
      - organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności
        energetycznej.
    W tym miejscu należy wskazać, że powiernictwo jako instytucja prawna nie jest
    uregulowane w prawie polskim. Podstawą do konstruowania czynności powierniczych jest
              1wyrażona w art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.) zasada swobody kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który
    dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz
    zleceniodawcy. Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego – istotą umowy zlecenia jest
    odpłatne (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu
    dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek
    zlecającego.
    W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy
    (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko co przy
    wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art. 740 zdanie 2
    Kodeksu cywilnego).
    Dla celów podatkowych pozyskanie świadectw efektywności energetycznej i odpłatne
    zbycie wynikających z nich praw majątkowych, przez powiernika w jego imieniu, ale na
    rzecz zlecającego, należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa prowadzi do
    stwierdzenia, że czynność przekazania Państwu przez podmiot upoważniony –
    Wykonawcę – środków pieniężnych uzyskanych z tytułu sprzedaży świadectw
    efektywności energetycznej, wynikająca z realizacji umowy na pozyskanie świadectw
    efektywności energetycznej i ich sprzedaży, nie będzie stanowiło wynagrodzenia z tytułu
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy ani świadczenia usług w rozumieniu
    art. 8 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie Wykonawca zawarł z Państwem ww. umowę
    dotyczącą pozyskania i sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. Wykonawca
    będzie działał w imieniu własnym, ale na Państwa rzecz. Tym samym to podmiot
    upoważniony - Wykonawca będzie świadczył usługi dla Państwa.
    Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie będzie
    stanowiło zapłaty za świadczenie usług. Nie będzie bowiem istniała usługa, którą
    wykonywaliby Państwo na rzecz Wykonawcy, a w konsekwencji przekazanej kwoty nie
    będzie można traktować jako wynagrodzenia za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy
    wynika, że nie będą Państwo wykonywali na rzecz Wykonawcy żadnego świadczenia,
    którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. Jak bowiem wskazali Państwo,
    Wykonawca dokona sprzedaży pozyskanych certyfikatów efektywności energetycznej w
    imieniu własnym, ale na rachunek Gminy. Tym samym, Wykonawcy nie można uznać za
    beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi.
    Mając zatem na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawione okoliczności sprawy
    stwierdzić należy, że czynność przekazania środków pieniężnych z tytułu sprzedaży
    certyfikatów efektywności energetycznej przez Wykonawcę na Państwa rzecz nie będzie
    stanowiło wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Państwo ponoszą ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Ponadto zauważam, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna nie wywiera zatem skutku
    prawnego dla Wykonawcy, który zawarł z Państwem umowę.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.