Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.547.2025.5.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Wydanie interpretacji dotyczącej skutków podatkowych cesji
wierzytelności z tytułu zawarcia umowy faktoringu niepełnego.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności
koszt-koszty uzyskania przychodów
moment
przychód
umowa-umowa faktoringu
wierzytelność
wysokość
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna
zasada
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4b
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 4 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 października 2025 r. – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym
    Zainteresowany będący stroną postępowania:
      (...)
    Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
      (...)
    łącznie dalej jako „Wnioskodawcy”.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca G jest osobą fizyczną, wspólnikiem spółki (...) spółka jawna (dalej: „Spółka”).
    Zainteresowani są pozostałymi wspólnikami spółki jawnej. Trzej zainteresowani tj.: D, K, L
    są osobami fizycznymi. Wszyscy wspólnicy, osoby fizyczne są polskimi rezydentami
    podatkowymi podlagającymi na terenie RP opodatkowaniu od całości swoich dochodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast, Zainteresowany GMBH (dalej:
    „GMBH”) jest spółką prawa niemieckiego prowadzącą działalność w formie spółki GMBH
    odpowiednik polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. GMBH jest niemieckim

    rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym wyłącznie od niektórych uzyskiwanych na terenie RP dochodów
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Spółka korzysta z usług tzw. faktoringu niepełnego na podstawie umowy faktoringu (dalej:
    „Umowa”) z 22 października 2024 r. zawartej z bankiem S.A. (dalej: „Faktor”). Zgodnie z
    Umową, jej integralną część stanowią Ogólne Warunki Factoringu (dalej: „OWF”).
    Umowa oraz OWF określają zasady systematycznego nabywania przez Faktora
    wierzytelności zarówno już istniejących, jak i przyszłych przysługujących Spółce, z tytułu
    świadczenia usług i dostawy towarów na rzecz określonych kontrahentów (Odbiorców).
    Zgodnie z poszczególnymi zapisami OWF poszczególnym pojęciom przypisuje się
    określone znaczenie:
    Limit zaangażowania: kwota, do której faktor udziela finansowania klientowi (Spółce) w
    ramach Umowy (maksymalna kwota zaangażowania).
    Zaangażowanie: kwota wypłaconych klientowi zaliczek na poczet ceny nabycia
    wierzytelności, powiększona o należne Faktorowi wynagrodzenie.
    Limit finansowania odbiorcy: ustalona indywidualnie decyzją Faktora przykazaną klientowi
    w formie elektronicznej, maksymalna objęta finansowaniem, suma niespłaconych
    wierzytelności brutto przysługujących od danego odbiorcy.
    Zgodnie z zapisami OWF, Faktor nabywa wszystkie wierzytelności przysługujące Spółce
    wobec Odbiorców powstałe od dnia zawarcia Umowy do dnia całkowitej spłaty
    zaangażowania. Faktor może nabyć także wierzytelności powstałe przed dniem zawarcia
    Umowy. Nabycie przez Faktora wierzytelności następuje z chwilą powstania wierzytelności.
    Umowa nie precyzuje w jaki sposób następuje nabycie wierzytelności powstałych przed
    dniem zawarcia Umowy, jednak na potrzeby wniosku Wnioskodawca prosi, aby przyjąć, że
    zostają one nabyte w momencie zgłoszenia oraz zaakceptowania przez Faktora.
    Nabycie przez Faktora wierzytelności nie powoduje przejęcia przez faktora zobowiązań
    klienta i kosztów wynikających z umowy handlowej zawartej z odbiorcą. W szczególności
    Faktor nie przejmuje odpowiedzialności z tytułu rękojmi i gwarancji.
    Wraz z nabywaną wierzytelnością przechodzą na Faktora wszelkie związane z nią prawa, w
    szczególności prawo do odsetek za czas opóźnienia odbiorcy w wykonaniu obowiązku
    zapłaty oraz prawne zabezpieczenia spłaty wierzytelności.
    Zgodnie z ideą faktoringu niepełnego oraz OWF, Faktor płaci na rzecz Spółki cenę nabycia
    wierzytelności, która jest równa nominalnej kwocie wierzytelności brutto. Termin zapłaty
    określony został na 2 dni od dnia otrzymania przez Faktora zapłaty wierzytelności na jego
    rachunek.
    Zgodnie z Umową oraz OWF, Spółka uprawniona jest także do otrzymania zaliczek na
    poczet ceny nabycia. W celu otrzymania zaliczki, Spółka zgłasza odpowiednią
    wierzytelność do Faktora po czym Faktor wypłaca Spółce zaliczkę. Kwota zaliczki wynosi
    90% wartości brutto wierzytelności tj. ceny nabycia.
    Zgodnie z OWF, Faktor zwolniony jest z obowiązku wypłaty zaliczki w licznych
    przypadkach, w szczególności w sytuacji, w której Odbiorca zwleka z spłatą wierzytelności
    dłużej, niż określony w umowie termin płatności. W przypadku, w którym Faktor nie ma
    obowiązku wypłaty zaliczki może on w każdym momencie przenieść na Spółkę
    wierzytelność wraz z wszelkimi prawami z nią związanymi (zwrotny przelew
    wierzytelności), co zwalnia również Faktora z obowiązku zapłaty ceny nabycia.
    Powyższe oznacza, że na podstawie zawartej Umowy, faktor nie przejmuje ryzyka
    związanego z wierzytelnością. Ryzyko niezapłacenia przez Odbiorcę pozostaje przez cały
    okres istnienia wierzytelności na Spółce, bowiem w przypadku nieuiszczenia należności
    przez Odbiorcę, wierzytelność jest przenoszona przez Faktora na Spółkę.

    W związku z umową, Faktor otrzymuje wynagrodzenie, przy czym wynagrodzenie to nie
    jest przedmiotem niniejszego wniosku.
    Wszystkie faktury objęte umową faktoringu niepełnego są wystawione na odbiorców z UE,
    dotyczą sprzedaży usług na rzecz podatników z innego kraju UE podlegają opodatkowaniu
    VAT w kraju odbiorcy usługi oraz dotyczą sprzedaży WDT z zastosowaniem stawki 0%,
    spełniając warunki do zastosowania tej stawki.
    W uzupełnieniu wniosku z 21 października 2025 r. Wnioskodawca wskazuje, że spółka
    jawna, której Zainteresowani są wspólnikami w okresie, którego dotyczy wniosek, nie jest
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Wierzytelności własne, będące przedmiotem sprzedaży zostały uprzednio zarachowane
    przez Zainteresowanych jako przychód należny zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT lub
    art. 14 ust. 1 ustawy o PIT. Zainteresowani zaliczają wartość ww. wierzytelności do
    przychodów podatkowych w momencie, w którym stają się one należne, choćby nie
    zostały faktycznie otrzymane. Za datę powstania przychodu uznaje się dzień wydania
    rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania
    usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury.
    Wskazane we wniosku wierzytelności nie stanowią szczególnych rodzajów wierzytelności
    własnych (np. wierzytelność nieściągalna, wierzytelność przedawniona, wierzytelność z
    tytułu kredytu albo pożyczki, wierzytelność z tytułu obligacji albo odsetek).
    Transakcje zawierane przez Zainteresowanych nie są dokonywane z podmiotami
    powiązanymi w rozumieniu art. 11a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    oraz odpowiednio art. 23m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca oraz Zainteresowani jako wspólnicy Spółki zobowiązani są do
      rozpoznania przychodów oraz kosztów związanych z cesją wierzytelności na rzecz
      Faktora (z tytułu podpisanej umowy faktoringu niepełnego) niezależnie od faktu
      rozpoznania przychodów oraz kosztów związanych z sprzedażą usługi/dostawy
      towarów na rzecz Odbiorców/kontrahentów?
    2. Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 zostanie uznane za
      nieprawidłowe, to w którym momencie powinien on oraz pozostali Zainteresowani
      wykazać przychód i koszt z tytułu sprzedaży wierzytelności?
    3. Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 zostanie uznane za
      nieprawidłowe, to w jakiej wysokości Wnioskodawca oraz pozostali Zainteresowani
      powinni rozpoznać przychód z tytułu sprzedaży wierzytelności? (część pytania z
      wyłączeniem rozpoznania kosztu z tytułu sprzedaży wierzytelności)
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. W zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydane
    zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W ocenie Wnioskodawcy, zarówno on jak i Zainteresowani jako wspólnicy Spółki, nie są
    zobowiązani do rozpoznania przychodów oraz kosztów związanymi z cesją wierzytelności
    na rzecz Faktora z tytułu podpisanej umowy faktoringu niepełnego.
    Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, źródłami przychodów są (...) pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości

    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o PIT, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu
    wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
    sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z
    tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Zgodnie jednak z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT, do przychodów, o których mowa w ust.
    1 i 2, nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw
    towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a
    także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w
    naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe.
    Jak wynika natomiast z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się
    pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które
    zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub
    zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    W ocenie Wnioskodawcy, przy realizacji opisanej w stanie faktycznym umowy, nie
    powstaje po jego stronie przychód podatkowy. Wnioskodawca rozpatruje przychód
    podatkowy zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawy o PIT w związku z wykonaniem
    usługi/dostawy towarów na rzecz swoich kontrahentów.
    Natomiast, w przypadku factoringu niepełnego z punktu widzenia ekonomicznego nie
    dochodzi w ocenie Wnioskodawcy do sprzedaży wierzytelności. Na podstawie Umowy, na
    Wnioskodawcy pozostaje całe ryzyko związane z wierzytelnością. W przypadku braku
    zapłaty przez kontrahenta za usługę/dostawę towarów, Wnioskodawca nie otrzyma
    wynagrodzenia, w związku z czym nie można uznać, że dochodzi w tym przypadku do
    sprzedaży wierzytelności. Z punktu widzenia Wnioskodawcy, Faktor pełni jedynie rolę
    technicznego pośrednika pomiędzy Wnioskodawcą a kontrahentem, którego zadanie
    ogranicza się do przekazania kwoty otrzymanej od kontrahenta na rachunek
    Wnioskodawcy. Faktor wypłaca także zaliczki na poczet ceny za wierzytelność, natomiast z
    punktu widzenia Wnioskodawcy są to de facto pożyczki, których kwoty kapitału pozostają
    neutralne podatkowo na gruncie PIT oraz CIT.
    Faktoring niepełny nie skutkuje więc definitywnym przeniesieniem wierzytelności w sensie
    ekonomicznym. Mimo, że dochodzi do cesji wierzytelności na Faktora, to zasadnicza cecha
    tej instytucji polega na tym, że Faktorant nadal ponosi odpowiedzialność za wypłacalność
    pierwotnego dłużnika. Jeśli kontrahent nie spełni swojego świadczenia wobec Faktora nie
    zapłaci za dostarczony towar lub wykonaną usługę to Faktorant zobowiązany jest do
    zwrotu uzyskanych wcześniej środków. To oznacza, że środki otrzymane od Faktora mają
    wyłącznie charakter tymczasowy, warunkowy i nietrwały, co wyklucza możliwość uznania
    ich za definitywny przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami opodatkowania dochodu, przychód podatkowy powinien
    mieć charakter trwałego przysporzenia majątkowego, ostatecznie związanego z majątkiem
    podatnika. W przypadku faktoringu niepełnego trudno mówić o takim przysporzeniu
    skoro środki uzyskane od Faktora mogą podlegać obowiązkowi zwrotu w sytuacji braku
    zapłaty ze strony kontrahenta. Co więcej, nie zachodzi tu również nowy stosunek
    obligacyjny rodzący samodzielne źródło przychodu, cesja wierzytelności nie stanowi
    bowiem odrębnej odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług, a jedynie
    instrument służący poprawie płynności finansowej przedsiębiorstwa.

    W świetle powyższego, operacja faktoringu niepełnego nie może być traktowana jako
    samodzielne zdarzenie gospodarcze prowadzące do powstania nowego przychodu
    podatkowego ani jako zdarzenie generujące odrębny koszt uzyskania przychodu.
    Przychód powstaje wyłącznie w momencie wykonania usługi lub dostawy towarów,
    zgodnie z zasadami ogólnymi, natomiast wszelkie inne skutki ekonomiczne związane z
    faktoringiem, takie jak prowizje i inne opłaty, mogą być kwalifikowane jako koszty
    finansowe jednak nie jako strata z tytułu sprzedaży wierzytelności, która de facto nie
    została skutecznie sprzedana. Tym samym, rozpoznawanie odrębnych przychodów i
    kosztów w związku z cesją wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego prowadziłoby
    do oderwania rozliczeń podatkowych od rzeczywistej treści ekonomicznej transakcji, a tym
    samym naruszenia zasady, że opodatkowaniu podlega rzeczywisty dochód, a nie tylko
    formalny przebieg zdarzeń.
    Dodatkowo, należy stanowczo podkreślić, że rozpoznawanie przychodu zarówno w
    momencie wykonania pierwotnej usługi lub dostawy towarów, jak i ponownie przy cesji
    wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego, prowadziłoby do nieuzasadnionego
    podwójnego wykazania przychodu podatkowego. Taka konstrukcja byłaby sprzeczna z
    elementarną zasadą, że dane świadczenie gospodarcze może skutkować powstaniem
    przychodu podatkowego tylko raz w momencie, gdy podatnik uzyskuje z niego trwałe,
    realne przysporzenie majątkowe. Jeżeli wierzytelność wynika z jednej usługi lub dostawy,
    to nie można twierdzić, że podatnik dwukrotnie wzbogaca się w związku z tą samą
    czynnością: raz, gdy powstaje należność wobec kontrahenta, i drugi raz, gdy otrzymuje od
    Faktora środki, które przecież nie mają charakteru definitywnego i mogą podlegać
    zwrotowi. Taka praktyka prowadziłaby do nienaturalnego i nieuzasadnionego zawyżenia
    podstawy opodatkowania, co nie znajduje oparcia ani w przepisach podatkowych, ani w
    zasadach rzetelnego odwzorowania rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych.
    Faktoring nie będzie powodował powstania przychodu podatkowego po stronie
    Faktoranta. Należy się w tym zakresie odwołać się do powszechnie stosowanej definicji
    przychodu. Za przychód uznaje się trwałe (ostatecznie powiększające aktywa), bezzwrotne
    i definitywne przysporzenie majątkowe. Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, do
    przychodów zalicza się także przychody należne, który stanowią należne kwoty, nawet jeśli
    osoba prawna ich nie otrzymała. Trzeba również zaznaczyć, że nie każde przysporzenie,
    spełniające wyżej wymienione warunki, będzie uznawane za przychód. Przysporzenia
    niezaliczane do przychodów wymienione zostały wymienione w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT
    (np. kwoty naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek czy zwrócenie udziałów w
    spółdzielni) i jest to katalog zamknięty. Przenosząc powyższe na umowę faktoringu
    wskazuje się, że zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, Faktorant rozpozna przychód
    należny na podstawie faktury, która dokumentuje sprzedaż towaru albo świadczenie
    usługi. W takiej sytuacji czynności związane z umową faktoringu, takie jak wykup
    wierzytelności przez Faktora i spłata kwoty wierzytelności dostawy, nie wywołają skutków
    podatkowych. Faktoring niepełny można uznać za sposób windykacji, który nie zwiększy
    przychodów. Dostawca dostaje tylko raz zapłatę za dostawę towarów lub świadczenia
    usług i nie powinno mieć znaczenia, że ostatecznie płaci Faktor, a nie podmiot
    zobowiązany z pierwotnego stosunku prawnego. Faktorant powinien wykazywać przychód
    jednorazowo, w momencie rozpoznania przychodu należnego, wykazanego na fakturze
    sprzedażowej. Opodatkowanie transakcji faktoringowej prowadziłoby do podwójnego
    opodatkowania przychodu. Konsekwentnie uznanie, że umowa faktoringu niepełnego nie
    powoduje powstania dodatkowego przychodu podatkowego oznacza, że Faktorant nie
    może także uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów wartości zbywanej
    wierzytelności. Tym samym, zgodnie z przedstawioną argumentacją, umowę faktoringu
    niepełnego należy uznać za umowę, która nie skutkuje powstaniem przychodu na gruncie
    podatku CIT i PIT.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, przy cesji wierzytelności na podstawie
    Umowy nie powstają możliwe do wykazania koszty podatkowe. Zgodnie bowiem z art. 22
    ust. 1 ustawy o PIT: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu

    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    W myśl natomiast art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Z powyższych przepisów wprost wynika, że podstawowym warunkiem uznania wydatku za
    koszt uzyskania przychodów jest jego powiązanie z przychodem lub zabezpieczeniem jego
    źródła. Jak jednak wskazano wyżej w związku z realizacją umowy faktoringu niepełnego
    nie powstaje przychód podatkowy, w związku z czym Wnioskodawca oraz Zainteresowani
    nie będą tym samym uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości
    wierzytelności, która w drodze cesji przechodzi na Faktora.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, zarówno po jego stronie jak i innych
    zainteresowanych na skutek realizacji umowy factoringu niepełnego i cesji wierzytelności
    nie powstaje przychód podatkowy oraz koszt podatkowy. Należy podkreślić, że żaden
    przepis ustawy o CIT i PIT nie wskazuje wprost, że w przypadku factoringu niepełnego
    należy wykazać przychody i koszty w zeznaniu podatkowym, a niewykazanie ich nie ma w
    sytuacji Wnioskodawców oraz Zainteresowanych wpływu na wielkość podatnika, stawkę
    podatku, ustalenie właściwości urzędu skarbowego itd. czyli Wnioskodawca oraz
    Zainteresowani nie naruszają żadnych obowiązków podatkowych.
    Ad. 2
    Jeżeli organ uznałby stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe,
    tj. uznałby, że Wnioskodawca oraz Zainteresowani są zobowiązani do rozpoznania
    przychodu podatkowego oraz uprawnieni do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów,
    to w ocenie Wnioskodawcy przychód ten oraz koszt powinni oni rozpoznać w momencie
    powstania wierzytelności lub cesji wierzytelności powstałej przed zawarciem Umowy na
    rzecz Faktora.
    Zgodnie z cytowanym wcześniej art. 12 ust. 3 ustawy o CIT należy przyjąć, że momentem
    powstania przychodu podatkowego jest chwila, w której po stronie podatnika powstaje
    wierzytelność możliwa do prawnie skutecznego dochodzenia. To rozumienie przychodów
    należnych znajduje również uzasadnienie w literaturze prawnopodatkowej, gdzie
    wskazuje się, że przychód podatkowy stanowi wyłącznie definitywne przysporzenie, tj.
    takie, które w sposób trwały i bezzwrotny powiększa majątek podatnika.
    W myśl art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust.
    3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż
    dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    W świetle przywołanych regulacji, a także zapisów Umowy i OWF, należy przyjąć, że
    nabycie wierzytelności przez Faktora następuje najpóźniej w dacie wystawienia faktury
    VAT. Zatem, skoro zapisy wskazują na przeniesienie wierzytelności właśnie w tej dacie, to
    wówczas powstaje również obowiązek rozpoznania przychodu.
    W analizowanym stanie faktycznym, fakt zbycia wierzytelności stanowi samodzielne
    zdarzenie gospodarcze, niezależne od pierwotnego stosunku zobowiązaniowego
    pomiędzy wierzycielem a jego dłużnikiem. Zgodnie bowiem z art. 509 § 1 Kodeksu
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: „KC”):

    Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew),
    chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości
    zobowiązania.
    Z kolei, zgodnie z art. 510 § 1 KC, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa
    zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba
    że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Przeniesienie wierzytelności w ramach umowy sprzedaży, jak również ich włączenie do
    systemu faktoringowego, należy zatem traktować jako zbycie prawa majątkowego. To z
    kolei przesądza o konieczności zastosowania art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, a nie zasady
    kasowej, która odnosiłaby się do momentu faktycznego uzyskania zapłaty.
    Wobec powyższego, momentem powstania przychodu podatkowego nie jest moment
    zapłaty przez dłużnika wierzytelności na rachunek Faktora, lecz moment przeniesienia
    wierzytelności na Faktora co w praktyce odpowiada dacie wystawienia faktury VAT.
    Natomiast, w przypadku wierzytelności powstałych przed dniem zawarcia umowy w
    ocenie Wnioskodawcy, przychód podatkowy powstaje w momencie cesji wierzytelności, a
    więc w dniu zaakceptowania wierzytelności przez Faktora po jej zgłoszeniu.
    W tym samym momencie, zdaniem Wnioskodawcy, podlega wykazaniu koszt uzyskania
    przychodu związany ze zbywaną wierzytelnością. W przypadku kosztów bezpośrednio
    związanych z uzyskiwanym przychodem zastosowanie znajduje art. 22 ust. 5 ustawy o PIT,
    u podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
    bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
    podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym
    osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b, oraz art. 15
    ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami,
    poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są
    potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Z powyższych przepisów wprost wynika, że momentem wykazania kosztów, które można
    bezpośrednio przypisać do danego przychodu, jest moment osiągnięcia tego przychodu.
    Oznacza to, że koszty bezpośrednie związane z zbyciem wierzytelności Wnioskodawca
    oraz zainteresowani powinni wykazać w momencie osiągnięcia odpowiadających im
    przychodów.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, zarówno on, jak i Zainteresowani,
    powinni rozpoznawać przychód podatkowy oraz koszty uzyskania przychodu w momencie
    powstania wierzytelności, tj. co do zasady w momencie wystawienia faktury VAT lub cesji
    wierzytelności powstałej przed dniem zawarcia Umowy.
    Ad. 3
    Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 zostałoby uznane przez organ za
    nieprawidłowe, w jego ocenie zarówno on jak pozostali Zainteresowani powinni
    rozpoznawać przychód w pełnej wysokości wartości nominalnej brutto wierzytelności.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 7ca ustawy o PIT, przychodem z działalności gospodarczej są
    również przychody z odpłatnego zbycia wierzytelności dotyczącej prowadzonej
    działalności gospodarczej, w tym w sposób określony w art. 17 ust. 1 pkt 9, w wysokości jej
    wartości wyrażonej w cenie określonej w umowie; w tym przypadku przepisy pkt 7b, 7c i
    7e stosuje się odpowiednio;
    Natomiast, w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o CIT, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy,
    praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w
    umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega
    od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód
    w wysokości wartości rynkowej.

    W kontekście sprzedaży wierzytelności przez Spółkę na rzecz Faktora, uzyskiwane
    wynagrodzenie niezależnie od tego, że może być wypłacane w częściach (zaliczka oraz
    reszta ceny po uregulowaniu przez dłużnika), stanowi cenę sprzedaży wierzytelności. To
    właśnie ta cena, wskazana w umowie, stanowi podstawę do rozpoznania przychodu. W
    ocenie Wnioskodawcy, a także zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów, nie należy
    dzielić tego prawa majątkowego (wierzytelności) na poszczególne elementy, lecz przychód
    rozpoznaje się całościowo jako cenę ustaloną w umowie sprzedaży jednorazowo (zdaniem
    Wnioskodawcy w momencie wskazanym w stanowisku dotyczącym pytania nr 2).
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, powinien on oraz pozostali
    Zainteresowani rozpoznać przychód podatkowy w wysokości wartości nominalnej brutto
    wierzytelności, która podlegać będzie cesji na rzecz Faktora.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
    - nieprawidłowe w zakresie rozpoznania przychodów i kosztów uzyskania przychodów z
      tytułu sprzedaży wierzytelności w ramach umowy faktoringu;
    - prawidłowe w zakresie momentu rozpoznania przychodów i kosztów ich uzyskania w
      związku ze sprzedażą wierzytelności w ramach umowy faktoringu oraz wysokości
      przychodów, w jakich należy je ustalić.
    Wyjaśniam ponownie, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii wysokości kosztów
    uzyskania przychodów w związku z cesją wierzytelności na rzecz Faktora, którą objęte jest
    częściowo Państwa pytanie oznaczone we wniosku nr 3. W tym zakresie Państwa wniosek
    wspólny jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
    Niniejsza interpretacja nie dotyczy również skutków podatkowych w związku z cesją
    wierzytelności na rzecz Faktora na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. W
    tym zakresie Państwa wniosek wspólny jest przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem jaki wywołuje umowa
    faktoringu, jest zmiana osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o
    przepisy zawarte w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.) w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale I Zmiana wierzyciela.
    Faktoring uważany jest za umowę łączącą w sobie elementy różnych umów, np. cesji
    wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z
    tych umów. W praktyce przyjęła się definicja, na podstawie której można stwierdzić, że
    faktoring polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących
    przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za określoną kwotę
    odpowiadającą wierzytelności, pomniejszoną o prowizję faktora. Ponadto, w ramach
    umowy faktor zobowiązuje się do dokonania czynności dodatkowych.
    Wyróżnia się podział na faktoring właściwy i niewłaściwy. Faktoring właściwy polega na
    tym, że faktor na mocy zawartej umowy o przelew wierzytelności przejmuje nie tylko
    wszelkie wierzytelności służące sprzedawcy (usługodawcy) względem nabywcy, ale
    dodatkowo obciąża go ryzyko niewypłacalności tego ostatniego. Zatem, w umowie
    faktoringu właściwego ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosić będzie faktor (tzw. ryzyko
    dei credere). Mamy tu do czynienia z definitywnym przejściem wierzytelności
    przedsiębiorcy na faktora, zostaje między stronami zawarta specyficzna „umowa
    sprzedaży” wierzytelności, gdyż ten właśnie rodzaj faktoringu nie łączy ze sobą prawa
    „regresu”.

    Faktoring niewłaściwy polega na tym, że ryzyko wypłacalności dłużnika (nabywcy towaru
    lub usługi) nie przechodzi na faktora, czyli przelew wierzytelności ze sprzedawcy
    (dostawcy, usługodawcy) na faktora nie jest definitywny. Mamy tutaj brak obciążenia
    faktora ryzykiem nieściągalności wierzytelności od dłużnika.
    Z punktu widzenia faktoranta zawarcie umowy faktoringu ma więc na celu poprawę
    płynności finansowej wierzyciela poprzez możliwość wcześniejszego dysponowania
    środkami finansowymi należnymi takiemu wierzycielowi od dłużnika. Dzięki usłudze
    faktoringu podatnik uzyskuje środki finansowe zaraz po wystawieniu faktury, niezależnie
    od wskazanego terminu jej płatności.
    W tym miejscu należy również wskazać, że przepisy podatkowe nie regulują stosunków
    cywilnoprawnych (zasad zawierania umów cywilnoprawnych, porozumień), ani nie mają
    wpływu na ich treść, w tym ustalenia dotyczące terminów płatności. Zgodnie z
    obowiązującą w prawodawstwie polskim zasadą swobody umów, strony transakcji mogą
    dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada ta ma
    również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. Organ podatkowy nie ma prawa
    ingerować w treść zawieranych umów i przyjęte w nich ustalenia, chyba że postanowienia
    umów naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w trakcie
    przeprowadzonego przez organ postępowania podatkowego.
    Wskazać należy, że cesja wierzytelności uregulowana została w przepisach art. 509-518
    ustawy Kodeks cywilny.
    Stosownie do przepisu art. 509 § 1 i § 2 tej ustawy:
        wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
        (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
        właściwości zobowiązania.
        Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
        szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Zgodnie z art. 510 § 1 powyższej ustawy:
        umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
        przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
        szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    W świetle powyższych przepisów, przeniesienie wierzytelności polega na tym, że prawa
    przysługujące zbywcy (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę
    wierzytelności. Właściwość zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika
    pozostają bez zmian, gdyż w wyniku umowy cesji wierzytelności zmienia się tylko
    wierzyciel. W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji) wierzytelności wygasa u
    dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają
    natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy
    nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem), a dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą
    wierzytelności, jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne.
    Zauważyć należy także, że zgodnie z art. 498 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
        gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda
        z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
        przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości
        oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być
        dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.
    Treść powyższych przepisów wskazuje zatem, że wierzytelność jest prawem majątkowym,
    które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Z analizy przepisów Kodeksu cywilnego wynika, że zbycie wierzytelności podmiotowi
    trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem –

    jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty
    tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego
    zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego
    podmiotu. Uzyskana przez faktoranta w wyniku sprzedaży tej wierzytelności kwota nie
    może być zatem traktowana jako spłata wierzytelności dokonana przez pierwotnego
    dłużnika. W konsekwencji wierzyciel (faktorant), należność uzyskaną za zbywaną
    wierzytelność powinien zaliczyć do swoich przychodów w podatku dochodowym. Ma w
    związku z tym również prawo do uwzględnienia kosztów uzyskania tych przychodów.
    Ze względu na brak szczególnych przepisów w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych odnoszących się do opodatkowania usług faktoringu, zastosowanie znajdą
    zasady ogólne.
    Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
        przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
        pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,
        za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
        produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
        zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
        pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
        otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
        skont.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o CIT,
        Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
        wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
        rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika
        proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku
        braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału)
        są równe.
        Zasady wyrażone w ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów
        uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania
        przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy
        opodatkowania lub podatku.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o CIT,
        przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług
        jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez
        uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej
        tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości
        wartości rynkowej.
    Dla ustalenia przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych istotnym
    zagadnieniem jest określenie daty uzyskania przychodu, z którą ustawa o podatku
    dochodowym od osób prawnych łączy moment powstania obowiązku podatkowego.
    Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez
    ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ustawy CIT:
        za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
        ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
        wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
        1) wystawienia faktury albo

        2) uregulowania należności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT:
        kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Reasumując, odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności
    wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego
    (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży
    towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności
    skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania
    przychodu.
    Jak wynika z przedstawionych we wniosku okoliczności, Spółka korzysta z usług tzw.
    faktoringu niepełnego. Zgodnie z ideą umowy Faktor płaci na rzecz Spółki cenę nabycia
    wierzytelności, która jest równa nominalnej kwocie wierzytelności brutto.
    Wierzytelności własne, będące przedmiotem sprzedaży zostały uprzednio zarachowane
    przez Wspólnika jako przychód należny zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT.
    Sprzedaż wierzytelności własnej, jeżeli wierzytelność ta uprzednio, na podstawie art. 12
    ust. 3 ustawy o CIT, została zarachowana jako przychód należny, stanowi zatem odrębne
    zdarzenie, które skutkuje powstaniem przychodu należnego ze zbycia tej wierzytelności.
    Zatem, w przypadku sprzedaży wierzytelności własnej podatnik powinien wykazać
    przychód należny, w wysokości jej wartości wyrażonej w cenie określonej w umowie, a
    więc nominalnej kwocie wierzytelności brutto.
    Przychód ze sprzedaży wierzytelności powinien zostać rozpoznany zgodnie z zasadami
    wskazanymi w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, czyli w dniu zbycia tego prawa majątkowego,
    nie później jednak niż w dniu wystawienia faktury lub uregulowania należności.
    Sposób, w jaki należy rozliczyć koszty uzyskania przychodów jest uzależniony od stopnia
    ich powiązania z uzyskiwanymi przychodami, tj. od tego, czy dany wydatek można
    zakwalifikować do kosztów bezpośrednio, czy też innych niż bezpośrednio związanych z
    przychodami.
    Stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
        koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione
        w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne
        w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
        przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

        koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące
        się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego
        roku podatkowego do dnia:
        sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
        złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
        - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające
        im przychody.
    Stosownie do art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:
        koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące
        się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym
        mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym
        po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności za nieprawidłowe uznać należy
    zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1. Odpłatne
    zbycie przez Spółkę wierzytelności w ramach umowy faktoringu wywołuje bowiem po
    stronie Wspólnika tej Spółki skutki w podatku dochodowym od osób prawnych w postaci
    wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu.
    Jak wskazano we wniosku:
    - Zgodnie z zapisami OWF Faktor nabywa wszystkie wierzytelności przysługujące Spółce
      wobec Odbiorców powstałe od dnia zawarcia Umowy do dnia całkowitej spłaty
      zaangażowania;
    - Nabycie przez Faktora wierzytelności następuje z chwilą powstania wierzytelności;
    - Faktor może nabyć także wierzytelności powstałe przed dniem zawarcia Umowy;
    - Umowa nie precyzuje jednak w jaki sposób następuje nabycie wierzytelności powstałych
      przed dniem zawarcia Umowy, jednak na potrzeby wniosku Wnioskodawca prosi, aby
      przyjąć, iż zostają one nabyte w momencie zgłoszenia oraz zaakceptowania przez
      Faktora.
    - Faktor płaci na rzecz Spółki cenę nabycia wierzytelności, która jest równa nominalnej
      kwocie wierzytelności brutto.
    Uwzględniając zatem powyższe wyjaśnienia zgodzić należy się ze stanowiskiem
    wyrażonym we wniosku, w świetle którego:
    - przychód ze zbycia wierzytelności Wspólnik Spółki powinien rozpoznać w momencie
      powstania wierzytelności;
    - w przypadku wierzytelności powstałych przed dniem zawarcia umowy przychód
      podatkowy powstaje w momencie cesji wierzytelności, a więc w dniu zaakceptowania
      wierzytelności przez Faktora po jej zgłoszeniu,
    - Wspólnik powinien rozpoznać koszty uzyskania przychodu analogicznie jak przychody, tj.
      w momencie powstania wierzytelności lub cesji wierzytelności powstałej przed
      zawarciem Umowy na rzecz Faktora;
    - Wspólnik powinien rozpoznać przychód podatkowy w wysokości wartości nominalnej
      brutto wierzytelności, która podlegać będzie cesji na rzecz Faktora.
    Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności za prawidłowe uznać należy
    zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 oraz nr 3 w

    części dotyczącej ustalenia, w jakiej wysokości Wspólnik będący podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych powinien rozpoznać przychód z tytułu sprzedaży
    wierzytelności.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu
    faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem w oparciu o opis okoliczności
    faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego,
    stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku
    ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z
    których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

G. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.