Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-315/10-2/MC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-06-30
Teza: Czy w wyniku wystawienia faktur korygujących dotyczących korekt in plus oraz in minus w zakresie rocznego rozliczenia opłaty eksploatacyjnej, Spółka powinna dokonać korekty przychodów podatkowych Spółki na bieżąco tj. w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za okres, w którym została wystawiona faktura korygująca?
Słowa kluczowe: faktura-faktura korygująca; opłata-opłata eksploatacyjna; przychód; przychód-moment powstania przychodów; przychód-opodatkowanie przychodu; przychód-przychody należne; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowanej przez Pełnomocników, przedstawione we wniosku z dnia 31 marca 2010 r. (data wpływu 6 kwietnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zmniejszenia lub zwiększenia przychodu wynikającego z faktury korygującej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 kwietnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zmniejszenia lub zwiększenia przychodu wynikającego z faktury korygującej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego.

W ramach prowadzonej działalności, Spółka dokonuje wynajmu powierzchni biurowej, powierzchni magazynowej oraz miejsc parkingowych. Zgodnie z zawartymi umowami najmu, najemcy zobowiązani są do płacenia czynszu w miesięcznych okresach rozliczeniowych, wynikających z faktur wystawionych przez Spółkę.

Oprócz czynszu, poszczególni najemcy zobowiązani są również do płacenia opłaty eksploatacyjnej na rzecz Spółki. Opłata ta stanowi zwrot na rzecz Spółki udziału najemcy we wszystkich kosztach rzeczywiście poniesionych przez Spółkę na potrzeby bieżącego utrzymania i zarządzania budynkiem (tzw. części wspólnych budynku i jego otoczenia).

Co do zasady, opłata eksploatacyjna obejmuje udział najemcy w kosztach takich jak:

*   koszty mediów, poniesione w związku z funkcjonowaniem całej nieruchomości i budynku, w tym: powierzchni wspólnych i powierzchni komunikacyjnych,

*   koszty utrzymywania zieleni,

*   koszty sprzątania części wspólnych wraz z utrzymaniem zimowym,

*   koszty ochrony części wspólnych obiektu,

*   koszty podatku od nieruchomości,

*   koszty ubezpieczenia obiektu,

*   koszty opłaty za zarządzanie.

Zgodnie z umowami najmu, opłata eksploatacyjna płatna jest w 12 równych miesięcznych płatnościach, które łącznie będą równały się szacunkowej opłacie eksploatacyjnej za dany rok kalendarzowy, obliczonej przez Spółkę w oparciu o zakładane koszty związane z utrzymaniem nieruchomości i budynku (udziałowi najemcy w rocznym budżecie opłat eksploatacyjnych). Rozliczenie tych płatności następuje na podstawie faktur wystawianych miesięcznie przez Spółkę.

Spółka otrzymuje faktury dotyczące kosztów eksploatacyjnych od dostawców zewnętrznych za dany rok podatkowy również w następnym roku podatkowym. Po zakończeniu danego roku i otrzymaniu faktur od dostawców, na podstawie rzeczywistych kosztów utrzymania nieruchomości i budynku obliczana jest rzeczywista opłata eksploatacyjna. Na jej podstawie Spółka zobowiązana jest do rozliczenia z najemcą ewentualnej różnicy między łączną wysokością szacunkowej opłaty eksploatacyjnej wniesionej przez najemcę w danym roku oraz kwoty rzeczywistej opłaty eksploatacyjnej należnej od najemcy za dany rok (dalej: „roczne rozliczenie opłaty eksploatacyjnej”). Ewentualna korekta opłaty eksploatacyjnej uzależniona jest od wielu zewnętrznych czynników. Spółka nie jest w stanie przewidzieć, czy w stosunku do budżetowanej opłaty eksploatacyjnej rzeczywiste koszty utrzymania części wspólnych nieruchomości ulegną zwiększeniu, zmniejszeniu czy też nie ulegną zmianie. Okoliczności te nie są znane, ani możliwe do przewidzenia w momencie wystawiania faktur pierwotnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Czy w wyniku wystawienia faktur korygujących dotyczących korekt in plus oraz in minus w zakresie rocznego rozliczenia opłaty eksploatacyjnej, Spółka powinna dokonać korekty przychodów podatkowych Spółki na bieżąco, tj. w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za okres, w którym została wystawiona faktura korygująca?

Zdaniem Wnioskodawcy, wystawiane przez Spółkę faktury korygujące dotyczące korekt in plus oraz in minus w zakresie rocznego rozliczenia opłaty eksploatacyjnej powinny korygować przychody podatkowe Spółki na bieżąco, tj. w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za okres, w którym została wystawiona faktura korygująca.

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zasady rozpoznawania przychodów określonych w art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uregulowane są w art. 12 ust. 3a - 3e.

Zgodnie z art. 12 ust. 3a wyżej wymienionej ustawy, za datę powstania przychodu uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c - 3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

*   wystawienia faktury albo

*   uregulowania należności.

Zasady wystawiania faktur korygujących regulują przepisy § 13 i § 14 powołanego już rozporządzenia fakturowego. z przepisu § 13 wynika, że faktura korygująca winna zostać wystawiona w przypadku, gdy po wystawieniu faktury pierwotnej udzielony został rabat, nastąpił zwrot sprzedawcy towarów oraz zwrot nabywcy kwot nienależnych, nastąpił zwrot nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu. Fakturę korygującą wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury (§ 14 ust. 1 rozporządzenia).

Faktura korygująca nie dokumentuje odrębnego, niezależnego zdarzenia gospodarczego, lecz odnosi się ściśle do stanu zaistniałego w przeszłości. Punktem odniesienia do faktury korygującej jest zatem faktura pierwotna.

Należy rozróżnić dwie sytuacje:

*   kiedy korekta jest wynikiem błędu - w takim przypadku korekta winna być przyporządkowana do roku, którego dotyczy,

*   kiedy korekta jest wynikiem późniejszych zdarzeń - w takim przypadku korekta powinna być rozpoznana na bieżąco.

Z pierwszą sytuacją mamy do czynienia, gdy faktura pierwotna dokumentująca sprzedaż została wystawiona błędnie (np. cena określona w sposób niezgodny z umową). Natomiast sytuacja druga dotyczy stanu, gdy faktura pierwotna została wystawiona poprawnie, natomiast po dokonaniu sprzedaży strony ustaliły np. rabat, bonifikatę, skonto lub też zwiększenie ceny.

W rozpatrywanej sytuacji okoliczność mająca wpływ na zmianę przychodów podatnika zaistniała już po wystawieniu pierwotnej faktury. w chwili jej wystawienia Spółka nie ma podstaw, aby jako przychód wykazywać inną kwotę niż wynikającą z owej faktury. Na dzień wystawienia faktury jest to jedyna prawidłowa kwota przychodu.

W przedmiotowej sprawie stwierdzenie, czy kwota pobranych przez Spółkę opłat na poczet kosztów eksploatacyjnych odpowiada opłacie obliczonej na podstawie faktycznie poniesionych przez Spółkę wydatków, czy też różni się od niej i w jaki sposób (in plus / in minus) oraz jaka jest kwota ewentualnej różnicy, jest możliwe do stwierdzenia po zakończeniu roku i otrzymaniu przez Spółkę wszystkich faktur dotyczących kosztów eksploatacyjnych od dostawców zewnętrznych.

W związku z tym, nie ma podstaw, aby dokonywać jej korekty wstecz, ponieważ korekta jest wynikiem późniejszych zdarzeń, tj. rocznego rozliczenia opłaty eksploatacyjnej. Skutki tych zdarzeń powinny być uwzględniane w rozliczeniach podatkowych na bieżąco.

Stanowisko Spółki przedstawione powyżej potwierdzają m.in. indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, a w szczególności:

*   interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 października 2009 r. (sygn. IPPB3/423-448/09-2/KK), wydana na gruncie podobnego stanu faktycznego, w której Dyrektor stwierdził, iż: „W dniu 31 marca 2009 r. Spółka wystawiła na wynajmującego fakturę z tytułu powstałej niedopłaty za opłaty eksploatacyjne. Wynajmujący zobowiązany jest do dopłaty kosztów eksploatacyjnych w terminie 21 dni od dnia otrzymania od Spółki faktury. Tak więc, należy stwierdzić, że odpłatność za świadczoną przez Spółkę usługę najmu w kwocie odpowiadającej wyliczanej „niedopłacie” stanowi przychód należny Spółki w roku 2009”.

*   interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2009 r. (sygn. IPPB3/423-461/09-2/JG), dotycząca rozliczenia różnicy pomiędzy wysokością opłat naliczonych najpierw w oparciu o koszty prognozowane, a następnie w oparciu o koszty rzeczywiście poniesione, w której Dyrektor stwierdził, iż: „Korekta faktury, którą Spółka zgodnie z postanowieniami umowy jest zobowiązana wystawić, wynika natomiast ze zdarzenia następującego po wystawieniu faktury (późniejszego, nieznanego w chwili wystawienia faktury pierwotnej), które to zdarzenie ma wpływ na ustalenie ostatecznej wysokości ceny z tytułu świadczonej usługi przesyłania energii elektrycznej. Reasumując, okoliczność mająca wpływ na zmianę przychodów podatnika, zaistniała już po wystawieniu pierwotnej faktury. w chwili jej wystawienia Spółka nie ma podstaw, aby jako przychód wykazywać inną kwotę niż wynikającą z owej faktury. Na dzień wystawienia faktury jest to jedyna prawidłowa kwota przychodu. w związku z czym nie ma podstaw, aby dokonywać jej korekty (wstecz), ze względu na zdarzenia, które miały miejsce w kolejnych okresach rozliczeniowych. Skutki tych zdarzeń powinny być uwzględniane w rozliczeniach podatkowych na bieżąco”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Jednocześnie informuje się, iż w zakresie opisu zdarzenia przyszłego została wydana odrębna interpretacja w dniu 30 czerwca 2010 r. nr ILPB3/423-315/10-3/MC.

Ponadto, zaznacza się, iż w zakresie stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych dotyczących podatku od towarów i usług wydane zostały interpretacje indywidualne w dniu 30 czerwca 2010 r. nr ILPP1/443-404/10-2/AW, ILPP1/443-404/10-3/AW, ILPP1/443-404/10-4/AW, ILPP1/443-404/10-5/AW, ILPP1/443-404/10-6/AW, ILPP1/443-404/10-7/AW.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.