Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.572.2025.6.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-17
Teza: Uznanie, że planowana sprzedaż nieruchomości (działki nr1),
będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAt i nie będzie
korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy,
oraz nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na
podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Słowa kluczowe: dzierżawa
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
opodatkowanie
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 33
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    uznania, że planowana sprzedaż nieruchomości (działki nr 1), będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem VAT i nie będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 113
    ust. 1 ustawy, oraz nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Uzupełnił go Pan pismem z 30 lipca 2025 r. (wpływ 1 sierpnia 2025 r.) i pismem z 5
    września 2025 r. (wpływ 8 września 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, będący osobą fizyczną oraz rezydentem podatkowym Rzeczypospolitej
    Polskiej, posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski. W dniu 20
    lipca 2020 r. nabył niezabudowaną nieruchomość gruntową położoną w jednostce
    ewidencyjnej (...) - obszar wiejski, powiat (...), województwo (...). Nieruchomość nie jest
    uzbrojona w infrastrukturę techniczną i znajduje się na terenie, dla którego nie
    obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Nieruchomość została zakupiona od osoby fizycznej za kwotę (...) zł. Przedmiotem nabycia
    była jedna działka o numerze ewidencyjnym (...) (obręb (...) (...) - Obszar Wiejski), objęta
    księgą wieczystą nr KO (...) (dalej: „Nieruchomość”).
    Działka została nabyta przez Wnioskodawcę do majątku prywatnego, niezwiązanego z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. Transakcja zakupu nie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, ponieważ w momencie nabycia korzystał on ze zwolnienia podmiotowego na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (VAT). Jako podatnik
    zwolniony podmiotowo, Wnioskodawca nie miał statusu czynnego podatnika VAT, a tym
    samym nie miał prawa do odliczenia VAT naliczonego (zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o
    VAT).
    Zakup miał charakter inwestycji prywatnej - stanowił lokatę kapitału w grunt
    niezabudowany. Choć brano pod uwagę możliwość przyszłych korzyści majątkowych (np.
    dzierżawy lub inwestycji budowlanej), to w momencie zakupu nie istniał konkretny plan
    dotyczący wykorzystania Nieruchomości. Zakup nie był związany z działalnością
    gospodarczą.
    Po pewnym czasie Wnioskodawca zdecydował się udostępnić Nieruchomość w ramach
    działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba fizyczna. Nieruchomość nie została
    jednak wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Początkowo została oddana w
    dzierżawę spółce X sp. z o.o. (dalej: „Kupujący”). Następnie, po decyzji o zawieszeniu
    działalności gospodarczej, umowę przekształcono aneksem - od 17 stycznia 2021 r.
    Nieruchomość była wynajmowana przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną, poza
    działalnością gospodarczą.
    Stronami umowy najmu byli:
        A.A. (Wnioskodawca) - wynajmujący,
        X sp. z o.o. - najemca.
    W pierwszym okresie po nabyciu nieruchomość była wykorzystywana przez
    Wnioskodawcę wyłącznie do celów prywatnych - miała charakter rekreacyjny. Działka

    znajduje się w atrakcyjnej lokalizacji, w pobliżu morza, i stanowiła miejsce mojego
    wypoczynku podczas wakacji, które spędzał tam z rodziną. Z uwagi na brak własnego
    budynku, nocował Pan w pobliskich kwaterach. Wnioskodawca posiada dzieci w wieku
    szkolnym, co dodatkowo uzasadniało ten prywatny, okazjonalny charakter użytkowania
    nieruchomości.
    Po pewnym czasie działka została oddana do odpłatnego korzystania na rzecz spółki
    spółce X sp. z o.o. (Kupującemu) na podstawie umowy cywilnoprawnej. Od momentu
    zawarcia tej umowy nieruchomość nie była już wykorzystywana przez Wnioskodawcę
    osobiście ani rekreacyjnie. Początkowo - od 24 sierpnia 2020 r. - udostępnienie
    nieruchomości miało charakter działalności gospodarczej i było ujęte w prowadzonej
    przez Wnioskodawcę działalności zarejestrowanej. Następnie, na mocy aneksu do
    pierwotnej umowy dzierżawy, z dniem 17 stycznia 2021 r. zmieniono formę korzystania z
    nieruchomości - od tego momentu dzierżawa (a faktycznie najem) miała charakter
    prywatny i nie była już związana z działalnością gospodarczą.
    Udostępnienie nieruchomości - zarówno w formie dzierżawy gospodarczej, jak i
    późniejszego najmu prywatnego - miało charakter odpłatny, a wszystkie rozliczenia
    pomiędzy stronami zostały udokumentowane fakturami.
    Przez cały okres wynajmu nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej z VAT. Wnioskodawca nie dokonywał rozliczenia podatku
    należnego VAT z tytułu dzierżawy ani najmu, gdyż jako podatnik korzystał ze zwolnienia
    podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W
    żadnym z okresów nie została przekroczona wartość sprzedaży netto w wysokości 200.000
    zł, uprawniająca do zastosowania tego zwolnienia.
    Podkreślić należy, że przedmiotowa nieruchomość - działka nr 1, objęta KW nr (...) - była
    przez cały okres jej posiadania wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej z
    opodatkowania VAT, zarówno w ramach dzierżawy prowadzonej w działalności
    gospodarczej, jak i późniejszego najmu prywatnego. Nie była również nigdy zaliczona do
    środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Podstawą do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania VAT był art. 113 ust. 1 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. od 5 lipca Dz.U. 2025 r. poz. 775),
    który przewiduje możliwość zwolnienia podmiotowego dla podatników, których wartość
    sprzedaży nie przekroczyła wskazanego w ustawie limitu. Wnioskodawca korzystał z tego
    zwolnienia nieprzerwanie w całym okresie udostępniania nieruchomości.
    Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy Wnioskodawcy, Nieruchomość znajduje się na
    obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawca nie był i nie zamierza być inicjatorem uchwalenia takiego planu.
    Ewentualne działania w tym zakresie podjęła spółka X sp. z o.o. (Kupujący)
    Po upływie ponad dwóch lat od daty nabycia, Wnioskodawca zdecydował się na sprzedaż
    Nieruchomości spółce X sp. z o.o. Sprzedaż dotyczy wyłącznie gruntu - bez naniesień w
    postaci budynków, które stanowią własność Kupującego. Zabudowa obejmuje mniej niż
    połowę powierzchni działki. Ustalona cena sprzedaży to (...) zł - zgodna z wartością
    rynkową.
    Na przedmiotowej Nieruchomości wydzierżawiający (X sp. z o.o. Kupujący) postawił
    ośrodek wczasowy (numer działki, na której znajduje się ośrodek wczasowy wybudowany
    przez wydzierżawiającego to: 1). Ośrodek wczasowy wybudowany przez
    wydzierżawiającego na gruncie będącym przedmiotem sprzedaży został zrealizowany na
    podstawie pozwolenia na budowę - Decyzji Nr (...), wydanej przez Starostę (...) 28 stycznia
    2021 r. Inwestycja została zatem zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami
    prawa budowlanego i na podstawie wymaganych decyzji administracyjnych.
    Przedmiotem planowanej sprzedaży będzie wyłącznie grunt, bez znajdujących się na nim
    naniesień, w szczególności bez ośrodka wczasowego, który został wybudowany przez

    wydzierżawiającego (Kupującego). Przedmiotem sprzedaży jest jedna działka zabudowana
    przez Kupującego X Sp. z o.o. choć zabudowa zajmuje mniej niż połowę działki.
    Obecnie (wg wiedzy Wnioskodawcy) nie ma planu zabudowy przedmiotowej
    Nieruchomości budynkami/budowlami a dotychczasowa zabudowa ma charakter
    mieszkaniowy i turystyczny. W kwestii inicjatywy dotyczącej uchwalenia miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego i wynikające z ww. planu przeznaczenie
    Nieruchomości Wnioskodawca nie może zając stanowiska i z pewnością nie była w tym
    zakresie podejmowana inicjatywa Wnioskodawcy.
    W przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, na moment dostawy dla przedmiotowej działki niezabudowanej mogą
    być wydane decyzje o warunkach zabudowy. O plan zagospodarowania wystąpiła Spółka X
    Sp. z o.o. dzierżawca.
    Wnioskodawca, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (polegającą m.
    in. na pozyskiwaniu lekarzy do pracy w szpitalach i przychodniach), nie przekracza
    rocznego limitu sprzedaży uprawniającego do korzystania ze zwolnienia podmiotowego z
    VAT (art. 113 ust. 1 ustawy o VAT). Całość przychodów (zarówno z działalności
    gospodarczej, jak i z dzierżawy Nieruchomości) nie przekracza w skali roku kwoty 200 000
    zł netto.
    Wnioskodawca posiada inne nieruchomości, które nie są przeznaczone na sprzedaż:
    1) Dom - nabyty w 2007 r. w celach mieszkaniowych, sprzedany w 2012 r.
    2) Mieszkanie - otrzymane w darowiźnie od brata matki, sprzedane w 2020 r.
    Celem nabycia był cel mieszkaniowy.
    Wnioskodawca dokonywał sprzedaży dwóch nieruchomości zabudowanych w okresie
    ostatnich 15 lat. Sprzedaże te miały wyłącznie charakter prywatny i wynikały z potrzeby
    poprawy warunków mieszkaniowych rodziny Wnioskodawcy. Obie nieruchomości były
    wykorzystywane przez cały okres posiadania wyłącznie na własne cele mieszkaniowe i nie
    były związane z żadną prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W związku z powyższym transakcje te nie skutkowały obowiązkiem rejestracji jako czynny
    podatnik VAT ani obowiązkiem rozliczenia podatku należnego VAT. Wnioskodawca nie
    dokonywał żadnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie
    zajmujących się obrotem nieruchomościami. W szczególności nie prowadził działalności
    deweloperskiej, nie uzbrajał nieruchomości, nie podejmował działań marketingowych, nie
    dokonywał podziałów ani zmian przeznaczenia gruntów.
    Żadna z dokonanych sprzedaży nie powodowała powstania obowiązku podatkowego w
    zakresie podatku od towarów i usług, a w związku z ich realizacją Wnioskodawca nie
    rejestrował się jako podatnik VAT czynny, nie składał deklaracji VAT i nie wykazywał
    podatku należnego od tych transakcji.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W nadesłanym uzupełnieniu do wniosku w odpowiedzi na pytania Organu wskazał Pan:
    1) Kiedy i ile budynków składających się na ośrodek wczasowy Kupujący (X Sp. z o.o.)
      wybudował na dzierżawionej od Pana działce nr 1, jakie to budynki (proszę wymienić)?
      Odpowiedź: Na działce nr 1, której jest Pan właścicielem, budynki zostały wzniesione
      przez dzierżawcę - spółkę X sp. z o.o., na podstawie pozwolenia na budowę nr (...) z
      dnia 28 stycznia 2021 r., wydanego przez Starostę (...). Jako właściciel gruntu nie był
      Pan inwestorem tej inwestycji, nie ponosił Pan nakładów i nie jest właścicielem
      budynków. Z Pana wiedzy wynika, że spółka wzniosła na działce ośrodek wczasowy, w
      skład którego wchodzą budynki rekreacyjne przeznaczone do wypoczynku (domki

      letniskowe). Nie posiada Pan szczegółowej wiedzy co do liczby i rodzaju budynków -
      inwestycja należy w całości do dzierżawcy. Przedmiotem planowanej sprzedaży będzie
      wyłącznie grunt, bez budynków.
    2) Czy przed dostawą nieruchomości dojdzie pomiędzy Panem a Kupującym do rozliczenia
      nakładów poniesionych przez Kupującego na wybudowanie budynków składających
      się na ośrodek wczasowy? Jeżeli tak, to w jaki sposób nastąpi rozliczenie nakładów, a
      jeśli nie, to dlaczego?
      Odpowiedź: Przed dokonaniem dostawy nieruchomości nie dojdzie do rozliczenia
      nakładów poniesionych przez Kupującego.
      Wynika to z tego, że budynki ośrodka wczasowego zostały wybudowane przez
      dzierżawcę - spółkę X sp. z o.o. - na jego koszt i ryzyko, a zgodnie z ustaleniami stron
      nie stanowią one Pana własności.
      Sprzedaż będzie dotyczyła wyłącznie gruntu (działki nr 1). Kupujący, jako podmiot,
      który sfinansował i zrealizował inwestycję, pozostaje właścicielem budynków i nie ma
      potrzeby ani podstaw do jakichkolwiek rozliczeń z tytułu nakładów.
    3) Czy w momencie sprzedaży będzie Pan posiadać władztwo ekonomiczne (prawo do
      rozporządzania jak właściciel) nad budynkami stanowiącymi ośrodek wczasowy
      zlokalizowanymi na działce nr 1?
      Odpowiedź: W momencie sprzedaży nie będzie posiadał Pan władztwa
      ekonomicznego nad budynkami stanowiącymi ośrodek wczasowy zlokalizowanymi na
      działce nr 1.
      Budynki te zostały wybudowane przez dzierżawcę - spółkę X sp. z o.o. - na jego koszt i
      ryzyko, i zgodnie z wolą stron nie stanowią one Pana własności ani nie może Pan nimi
      rozporządzać jak właściciel.
      Przedmiotem sprzedaży będzie wyłącznie grunt (działka nr 1). Kupujący już obecnie
      dysponuje budynkami i będzie kontynuował korzystanie z nich po nabyciu działki.
    4) Czy w stosunku do wszystkich budynków stanowiących ośrodek wczasowy nastąpiło ich
      pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      775)? Jeżeli tak, to należy wskazać datę pierwszego zasiedlenia każdego z budynków i
      określić, czy od ich pierwszego zasiedlenia do momentu dostawy upłynie okres 2 lat.
      Odpowiedź: W odniesieniu do budynków stanowiących ośrodek wczasowy
      zlokalizowany na działce nr 1 nie jest Pan w stanie wskazać daty ich pierwszego
      zasiedlenia, ani określić czy od pierwszego zasiedlenia upłynął okres 2 lat.
      Wynika to z faktu, że budynki zostały wybudowane i oddane do użytkowania przez
      dzierżawcę - spółkę X sp. z o.o. - na jego koszt i ryzyko, i nie stanowią one Pana
      własności.
      Jako sprzedający nie dysponuje Pan dokumentacją ani informacjami dotyczącymi
      momentu oddania poszczególnych budynków do użytkowania.
      Przedmiotem sprzedaży będzie wyłącznie grunt (działka nr 1), bez budynków
      stanowiących własność Kupującego.
    5) Czy w stosunku do budynków znajdujących się na działce 1 Pan lub Kupujący tj.
      dzierżawca ponosił nakłady na ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku
      dochodowym, w stosunku do których przysługiwało Panu lub Kupującemu prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? Jeżeli tak, to
      proszę wskazać: kto ponosił te wydatki, kiedy były one ponoszone, czy wydatki te
      stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej każdego z budynków, czy od
      momentu dokonania ulepszeń każdego z budynków do momentu dostawy upłynie
      okres dłuższy niż 2 lata?

      Odpowiedź: W stosunku do budynków znajdujących się na działce nr 1 nie ponosił Pan
      żadnych nakładów na ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku
      dochodowym. Budynki te zostały wybudowane i użytkowane przez dzierżawcę - spółkę
      X sp. z o.o. - na jego koszt i ryzyko.
      Jako właściciel gruntu nigdy nie posiadał Pan prawa do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego, ponieważ korzysta Pan ze zwolnienia
      podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
      Nie posiada Pan wiedzy na temat ewentualnych nakładów ponoszonych przez
      dzierżawcę na ulepszenie budynków, ani czy spełniają one kryterium 30% wartości
      początkowej. Tego rodzaju wydatki mogły być dokonywane wyłącznie przez spółkę
      jako właściciela nakładów i pozostają poza moim zakresem rozliczeń podatkowych.
      W konsekwencji - w Pana przypadku nie wystąpiły nakłady na ulepszenie budynków,
      które dawałyby prawo do odliczenia VAT.
    6) Do jakich celów Pan lub wydzierżawiający wykorzystywał budynki stanowiące ośrodek
      wczasowy przez cały okres ich użytkowania, czy na własne potrzeby (jakie), czy do
      działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT, wyłącznie zwolnionej od
      podatku?
      Odpowiedzi należy udzielić dla każdego znajdującego się na działce nr 1 budynku
      odrębnie.
      Odpowiedź: Jako właściciel gruntu nigdy nie wykorzystywał Pan budynków
      stanowiących ośrodek wczasowy, ponieważ zostały one wybudowane i użytkowane
      wyłącznie przez dzierżawcę - spółkę X sp. z o.o.
      Z Pana wiedzy wynika, że spółka przeznaczała budynki do działalności gospodarczej w
      zakresie turystyki i rekreacji (prowadzenie ośrodka wczasowego).
      Ze względu na to, że nie jest Pan właścicielem budynków ani ich użytkownikiem, nie
      może się Pan szczegółowo wypowiadać co do sposobu ich rozliczania w podatku VAT
      przez dzierżawcę. Ze swojej strony może Pan jedynie wskazać, że Pana działalność w
      związku z nieruchomością ograniczała się do dzierżawy gruntu i była zwolniona z VAT
      na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
      Nie jest Pan w stanie udzielić odpowiedzi w rozbiciu na każdy budynek znajdujący się
      na działce nr 1.
      Wynika to z faktu, że budynki zostały wybudowane, użytkowane i ewentualnie
      ulepszane przez dzierżawcę-spółkę X sp. z o.o.-na jego koszt i ryzyko, i nie stanowią
      one mojej własności.
      Jako właściciel gruntu nie posiada Pan wiedzy ani dokumentacji pozwalającej na
      wskazanie dat pierwszego zasiedlenia, wartości początkowych, ewentualnych ulepszeń
      ani sposobu wykorzystywania budynków odrębnie dla każdego z nich.
      Może Pan jedynie ogólnie wskazać, że z Pana wiedzy wszystkie budynki wchodzące w
      skład ośrodka wczasowego były od początku wykorzystywane przez spółkę X sp. z o.o.
      w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej o charakterze
      turystycznym.
      Podsumowanie:
      Przedmiotem planowanej sprzedaży będzie wyłącznie grunt - działka nr 1 - bez
      budynków, które zostały wybudowane i są użytkowane przez dzierżawcę (Kupującego).
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku nr 2 i 3)
    1) Czy planowana sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej (działka nr 1, objęta
      księgą wieczystą nr (...), będącej własnością Wnioskodawcy i wykorzystywanej w
      ramach działalności objętej zwolnieniem podmiotowym z VAT, będzie podlegać

      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też będzie korzystać ze zwolnienia
      na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
      usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.)?
    2) Czy planowana sprzedaż nieruchomości gruntowej (działka nr 1, objęta KW nr (...),
      wykorzystywanej dotychczas wyłącznie w ramach działalności zwolnionej z VAT i
      położonej na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
      przestrzennego, może zostać uznana za dostawę terenu innego niż budowlany, a tym
      samym korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
      o VAT?
    Pana stanowisko w zakresie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy planowana sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej
    (działka nr 1, objęta księgą wieczystą nr (...)), będącej jego własnością i wykorzystywanej
    dotąd w ramach działalności objętej zwolnieniem podmiotowym z VAT, nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Sprzedaż ta będzie mogła
    korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361, ze zm., dalej: „ustawa o VAT”).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa
    towarów na terytorium kraju. Jednocześnie, stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 tej ustawy,
    podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą. Działalność
    gospodarcza, w rozumieniu przepisów VAT, obejmuje w szczególności czynności
    producentów, handlowców lub usługodawców, a także wykorzystywanie towarów lub
    wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jednakże, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, nie każda sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną skutkuje
    automatycznie uznaniem jej za podatnika VAT w odniesieniu do tej konkretnej transakcji.
    Kluczowe znaczenie ma to, czy dana osoba działa jak profesjonalny uczestnik rynku
    nieruchomości, podejmując szereg działań charakterystycznych dla obrotu gospodarczego
    w tym zakresie. W szczególności w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Słaby i Kuć)
    TSUE stwierdził, że sprzedaż nieruchomości podlega opodatkowaniu VAT tylko wtedy, gdy
    sprzedający podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu tymi nieruchomościami, takie
    jak ich uzbrajanie, scalanie, dzielenie, występowanie o decyzje o warunkach zabudowy,
    prowadzenie działań promocyjnych czy inwestycyjnych.
    W analizowanym przypadku żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie została spełniona.
    Sprzedający nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, nie
    podejmował działań deweloperskich, nie uzbrajał gruntu, nie dzielił działki, nie zabiegał o
    uzyskanie warunków zabudowy ani nie podejmował kampanii marketingowej zmierzającej
    do sprzedaży działki. Przeciwnie - sprzedaż nieruchomości została zainicjowana przez
    Kupującego, który sam zgłosił się z propozycją nabycia i samodzielnie przeprowadził
    wszelkie działania formalno-inwestycyjne związane z przygotowaniem nieruchomości do
    ewentualnej zabudowy. Wnioskodawca nie uczestniczył aktywnie w tych działaniach,
    wyraził jedynie zgodę na ich prowadzenie i nie odniósł z tego tytułu żadnych dodatkowych
    korzyści gospodarczych.
    Co istotne, zgodnie z treścią Aneksu nr 1 do Umowy dzierżawy z 24 sierpnia 2020 r.,
    zawartego 17 stycznia 2022 r., przedmiotowa nieruchomość została formalnie wycofana z
    majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Od tej chwili nieruchomość nie
    była już ujęta w ewidencji środków trwałych ani nie była wykorzystywana dla celów

    działalności gospodarczej objętej wpisem do CEIDG. Dzierżawa prowadzona od tego
    momentu miała charakter wyłącznie prywatny, a nie gospodarczy, co potwierdza, że
    nieruchomość stanowiła część majątku osobistego Wnioskodawcy.
    Zgodnie z ugruntowaną linią interpretacyjną oraz orzeczniczą, sprzedaż majątku
    prywatnego, dokonywana w ramach zwykłego zarządu, nie stanowi działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT. W wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 5 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 825/16), Sąd wyraźnie podkreślił,
    że sama okoliczność posiadania przez osobę fizyczną statusu przedsiębiorcy nie
    przesądza o kwalifikacji podatkowej konkretnej sprzedaży - liczy się rzeczywisty charakter i
    sposób wykonania tej czynności. Również w wyroku z 13 grudnia 2017 r. (sygn. akt II FSK
    3426/15), NSA wskazał, że dopiero łączne wystąpienie przesłanek takich jak: wielokrotność
    transakcji, podejmowanie działań inwestycyjnych, uzbrojenie terenu czy pozyskiwanie
    decyzji administracyjnych może świadczyć o prowadzeniu działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca nie wykonywał żadnych takich działań. Sprzedaż działki ma charakter
    jednorazowy i nie wpisuje się w schemat zawodowego obrotu nieruchomościami.
    Dodatkowo, Wnioskodawca nie prowadził wcześniej działalności inwestycyjnej w zakresie
    sprzedaży gruntów, a przedmiotowa transakcja ma charakter jednostkowy i okazjonalny.
    Co więcej, nawet gdyby uznać, że Wnioskodawca występuje w charakterze podatnika VAT,
    planowana sprzedaż i tak korzystałaby ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy o VAT. Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez
    podatników, których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła w poprzednim
    roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Wnioskodawca spełnia ten warunek, gdyż wartość
    jego sprzedaży w żadnym z ostatnich lat nie przekroczyła powyższego limitu. Działalność,
    którą prowadzi, objęta jest zwolnieniem podmiotowym, a sprzedaż działki stanowi
    zdarzenie incydentalne i nieprzekraczające granic zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Reasumując, planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie dokonywana w ramach
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie będzie zatem
    podlegała opodatkowaniu VAT. Nawet w przypadku odmiennej oceny przez organ
    podatkowy, transakcja ta korzystałaby ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art.
    113 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ Wnioskodawca nie przekroczył limitu obrotów
    uprawniającego do korzystania z tego zwolnienia.
    Ad. 2
    W ocenie Wnioskodawcy, planowana sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej,
    oznaczonej jako działka nr 1, objętej księgą wieczystą nr (...), wykorzystywanej dotychczas
    wyłącznie w ramach działalności zwolnionej z podatku VAT, powinna korzystać ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.). Transakcja dotyczy
    bowiem dostawy gruntu, który nie jest terenem budowlanym w rozumieniu przepisów o
    VAT.
    Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przepis ten wprowadza istotne
    rozróżnienie pomiędzy terenami budowlanymi (które podlegają opodatkowaniu) a
    gruntami niezabudowanymi o charakterze rolnym, leśnym czy naturalnym, których
    dostawa korzysta ze zwolnienia.
    Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, przez teren budowlany rozumie się teren
    przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy lub innymi dokumentami wydanymi na
    podstawie odrębnych przepisów. Tym samym, o zakwalifikowaniu danego gruntu jako
    terenu budowlanego decyduje jego planistyczna i administracyjna kwalifikacja, a nie
    subiektywne zamierzenia stron transakcji czy potencjalna przydatność do zabudowy.

    W niniejszej sprawie przedmiotem planowanej sprzedaży jest grunt niezabudowany,
    położony na obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego. Dla działki tej nie została również wydana żadna decyzja o warunkach
    zabudowy ani żaden inny dokument planistyczny, który formalnie przeznaczałby
    nieruchomość pod zabudowę. W konsekwencji, działka ta nie może zostać uznana za
    teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, a zatem jej sprzedaż powinna
    korzystać ze zwolnienia z podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zgodnie z treścią
    Aneksu nr 1 do Umowy dzierżawy z 24 sierpnia 2020 r. zwartego 17 stycznia 2022 r.
    nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży przestała być aktywem należącym do
    prowadzonej przez A.A. działalności gospodarczej.
    W tym świetle wynegocjowana umowa nie stanowi podstawy do naliczenia podatku VAT i
    jest poza jego zakresem. Tym samym jak wynika z orzecznictwa, w którym dominuje
    słuszna teza, iż sprzedaż majątku prywatnego, dokonywanego w ramach zwykłego
    zarządu prawem własności, sama w sobie nie stanowi działalności gospodarczej i w
    konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Sprzedaż nieruchomości „w wykonaniu działalności gospodarczej” ma zatem miejsce
    jedynie wówczas, gdy ta konkretna transakcja stanowi przedmiot (przejaw) działalności
    gospodarczej prowadzonej przez podatnika. Natomiast nie stanowi sprzedaży „w
    wykonaniu działalności gospodarczej” sprzedaż majątku prywatnego.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: updof),
    „działalnością gospodarczą” w rozumieniu przepisów przytoczonej ustawy jest działalność
    zarobkowa:
    a) wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa,
    b) polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 upof, cechą działalności gospodarczej jest prowadzenie jej w
    sposób zorganizowany i ciągły. Oznacza to, że sprzedaż nieruchomości następuje „w
    wykonaniu działalności gospodarczej” wówczas, gdy jest dokonywana w ramach
    określonych powtarzalnych, podejmowanych systematycznie i w sposób uporządkowany
    czynności, wiążących się określonymi nakładami (materialnymi lub nakładu pracy),
    wykraczającymi poza zwykły zarząd nieruchomością.
    Stanowisko to ma oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych - przykładowo można
    wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt
    II FSK 825/16: „Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10
    ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1509) wskazuje, rozpatrywany całościowo, zespół
    powiązanych ze sobą działań, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie
    prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności - łącznie - polegających na
    wielokrotnym zbywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży
    (tzn. w sposób wykraczający poza zwykłe użytkowanie mienia, poza sprzedażą).”
    Analogicznie NSA orzekł w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3426/15: „Na
    związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu

    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości”.
    Sprzedaż Nieruchomości nie nastąpi w powyżej opisanych okolicznościach,
    charakterystycznych dla działalności gospodarczej.
    Należy bowiem mieć na względzie, że przepisy o VAT zawierają własną, autonomiczną
    definicję „działalności gospodarczej”, która decyduje o przyznaniu statusu podatnika tego
    podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług „Działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów oraz wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    Z porównania powyższej definicji z definicją „działalności gospodarczej” zawartej w art. 5a
    pkt 6 updof wynika jednoznacznie, że zakres pojęcia „działalności gospodarczej” w
    rozumieniu przepisów o VAT jest znacznie szerszy niż w rozumieniu przepisów updof.
    W szczególności za „działalność gospodarczą” w rozumieniu ustawy o VAT uznawany jest
    najem prywatny - z którego przychody są na gruncie przepisów o podatku dochodowym
    kwalifikowane do odmiennego źródła przychodów niż pozarolnicza działalność
    gospodarcza.
    Z tego względu ewentualna kwalifikacja sprzedaży Nieruchomości jako objętej zakresem
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług sama w sobie nie daje podstaw do
    kwalifikowania jej jako dokonanej „w wykonaniu działalności gospodarczej” w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym. Przede wszystkim jednak warunkiem uznania danej
    czynności za wykonaną w warunkach „działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy o VAT nie jest - inaczej niż na gruncie przepisów o podatku dochodowym -
    wykonywanie jej w sposób „zorganizowany i ciągły”.
    W związku z powyższym możliwe jest zakwalifikowanie jako podlegającą opodatkowaniu
    VAT czynności sprzedaży nieruchomości, która nie spełnia powyższego wymogu, tzn.
    również wówczas, gdy nie jest dokonywana w ramach określonych powtarzalnych,
    podejmowanych systematycznie i w sposób uporządkowany czynności, wiążących się
    określonymi nakładami (materialnymi lub nakładu pracy). Jednocześnie niespełnienie
    powyższego warunku uniemożliwia uznanie, że sprzedaż nieruchomości nastąpiła w
    wykonaniu działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów updof.
    W przypadku sprzedaży Nieruchomości powyższy warunek nie będzie spełniony. Jak
    wskazano powyżej, sprzedaż ta nie nastąpiła w ramach systematycznej działalności
    handlowej, obejmującej dokonywanie w sposób powtarzalny czynności nabywania
    nieruchomości w celu dokonania ich odprzedaży. Końcowo należy wskazać na to, że
    również interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego wydawanych przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej potwierdzają, że uznanie sprzedaży
    nieruchomości za opodatkowaną VAT nie oznacza automatycznie, że stanowi ona
    sprzedaż dokonaną w wykonaniu działalności gospodarczej, podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym.
    Przykładowo można wskazać na interpretacje indywidualne z 30 września 2022 r. nr 0114-
    KDIP3-2.4011.704.2022.2.MG, z 3 października 2022 r. nr 0115-KDIT3.4011.536.2022.2.
    AWO i z 4 października 2022 r. nr 0115-KDIT3.4011.539.2022.2.JS. Powyższe interpretacje
    zostały wydane na tle stanu faktycznego, w którym sprzedający dokonując sprzedaży ww.
    nieruchomości działali w charakterze podatników VAT (co potwierdziły uzyskane przez
    nich interpretacje indywidualne).

    Okoliczność ta nie stanowiła jednak dla organu wydającego interpretację podstawy do
    wysnucia wniosku, że sprzedaż została dokonana „w wykonaniu działalności
    gospodarczej” w rozumieniu przepisów updof.
    Podobnie, w wydanych dla tego samego stanu faktycznego interpretacjach Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że opisana w nich sprzedaż nieruchomości jest
    objęta zakresem zastosowania przepisów o VAT (interpretacja z 25 listopada 2022 r. nr
    0114-KDIP1-1.4012.533.2022.3.MŻ) i zarazem nie skutkuje powstaniem przychodu
    podatkowego z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof
    (interpretacja z 17 stycznia 2023 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.905.2022.3. MS2). Zatem
    ewentualne zakwalifikowanie sprzedaży Nieruchomości jako podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług nie stanowi przesłanki zakwalifikowania przychodu
    uzyskanego z jej sprzedaży jako przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Całokształt przedstawionych okoliczności przemawia więc za uznaniem za prawidłowe
    stanowiska Wnioskodawcy, iż sprzedażą Nieruchomości nie będzie skutkować
    powstaniem przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W opisywanej sytuacji Sprzedaży Nieruchomości nie działa w charakterze podatnika VAT.
    Przede wszystkim od momentu nabycia Nieruchomości Sprzedający nie podejmował
    żadnych działań wiążących się z przygotowaniem jej do sprzedaży, w sposób angażujący
    własne zaawansowane środki, typowe dla profesjonalnych handlowców. Po pierwsze,
    Sprzedający nie podejmował systematycznych działań marketingowych
    charakterystycznych dla podmiotów prowadzących profesjonalny obrót
    nieruchomościami. Co więcej, nie ogłaszał nawet zamiaru sprzedaży Nieruchomości,
    natomiast przyszły Kupujący sam zgłosił się z ofertą zakupu Nieruchomości.
    Z drugiej strony, nie były także ponoszone żadne nakłady na ulepszenie Nieruchomości
    przez Sprzedającego - a w szczególności nakłady na uzbrojenie terenu - ani do zmiany jej
    stanu prawnego.
    Dopuszczalne jest, aby prywatny składnik majątku osoby fizycznej stał się składnikiem
    firmowym. Po wprowadzeniu nieruchomości na stan firmy właścicielem nadal jest ta sama
    osoba fizyczna. Wycofanie nieruchomości z majątku firmowego do majątku prywatnego,
    rozumianego jako przekazanie towaru na cele osobiste podatnika, podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, pod warunkiem że podatnikowi przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia lub wytworzenia nieruchomości. Jeśli
    natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku, to nieodpłatne przekazanie
    tego towaru pozostaje neutralne podatkowo.
    Przeniesienie nieruchomości z działalności gospodarczej do majątku prywatnego z opisu
    sprawy w opinii Sprzedającego było neutralne podatkowo. Podlegało by opodatkowaniu
    VAT, o ile przy nabyciu lub wytworzeniu nieruchomości podatnikowi przysługiwało prawo
    do odliczenia podatku naliczonego VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2, 9 ustawy o VAT zwalnia się z podatku VAT:
    [1] dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od
    podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało
    dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego;
    [2] dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Zarząd prywatnym majątkiem
    Jeżeli osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą lub jej nieprowadząca nabywa
    grunt do swojego majątku osobistego w ramach sprawowania zarządu nad prywatnym
    majątkiem niepowiązanym z działalnością istotnym warunkiem jest zdefiniowanie majątku
    prywatnego.

    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Z orzecznictwa wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości
    wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Trybunału Sprawiedliwości UE (sprawa C-291/92 - Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht.
    Podobna argumentacja została zaprezentowana np. wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    (sprawa C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE), gdzie Trybunał stwierdził, że
    majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jeżeli podatnik ponad wszelką wątpliwość jest w stanie stwierdzić, że zakup gruntu, dalsze
    działania związane z nim związane, w tym sprzedaż, wchodzą w zakres tylko tradycyjnego
    gospodarowania własnym osobistym majątkiem, wówczas nie ma znaczenia, jakie
    przeznaczenie gruntu wynika z planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o
    warunkach zabudowy), bowiem podatnik nie działa w charakterze podatnika VAT, a więc
    nie można go sklasyfikować jako prowadzącego działalność obejmującą wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10), z którego wynika, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy
    uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie
    stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Za podatnika VAT należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Wycofanie gruntu z działalności gospodarczej: Skoro grunt został wycofany z działalności
    gospodarczej na cele prywatne, to oznacza, że przestał być wykorzystywany w ramach
    działalności gospodarczej. Jednak Sprzedający dalej wynajmował go jako osoba prywatna.
    Takie wynajmowanie przez osobę fizyczną nie jest traktowane jako działalność
    gospodarcza, co oznacza, że nie wykonuje się czynności opodatkowanych VAT, ponieważ
    wynajem przez osobę prywatną nie jest objęty VAT. Dodatkowo VAT mógłby się pojawiać
    gdyby kwota obrotu z działalności gospodarczej i wynajmu przekroczyłyby kwotę 200 000
    zł co nie miało miejsca.
    Ponieważ grunt został kupiony prywatnie (a nie z odliczono VAT), to nie jest związany z
    VAT w żadnej formie, niezależnie od tego, że był wynajmowany w ramach działalności
    gospodarczej przez pewien czas.
    Sprzedaż gruntu przez osobę fizyczną, która nie odliczała VAT przy jego zakupie i nie
    wykorzystywała go w działalności gospodarczej po wycofaniu (tj. wynajmowała go
    wyłącznie prywatnie), nie będzie podlegała VAT. Aktywność ta nie jest związana z
    profesjonalnym obrotem nieruchomościami, a jedynie zarządzaniem własnym majątkiem.
    W sytuacji, gdy podatnik nie ma zamiaru nadawać temu działaniu stałego charakteru, nie
    można uznać, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Sprzedaż gruntu przez osobę fizyczną, która wycofała grunt z działalności gospodarczej i
    wynajmowała go prywatnie (po wycofaniu), nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT,
    ponieważ nieruchomość nie jest wykorzystywana na cele działalności gospodarczej. Fakt,
    że Sprzedający wciąż ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, nie wpływa na tę
    transakcję, ponieważ nieruchomość jest traktowany jako prywatny majątek. Ponadto, brak
    odliczenia VAT przy zakupie gruntu sprawia, że transakcja sprzedaży nie podlega VAT.

    Sprzedaż nieruchomości gruntowej wycofanej z działalności gospodarczej podlega VAT,
    jeśli sprzedający jest podatnikiem VAT i nieruchomość była wykorzystywana do
    działalności opodatkowanej VAT.
    Na przedmiotowej Nieruchomości zostały podjęte działania zwiększające jej wartość za
    zgodą Sprzedającego o charakterze inwestycyjnym. W stosunku do tej nieruchomości
    właściciel czyli Sprzedający Nieruchomość nie ponosił jakichkolwiek nakładów w celu jej
    uatrakcyjnienia ale za jego zgodą takie działania zostały wykonane przez Kupującego.
    Ostatecznie wartość początkowa Nieruchomości ulega zwiększeniu o poniesione nakłady
    na ulepszenie jedynie w sytuacji, gdy są one poniesione bezpośrednio przez podatnika (a
    nie przez podmiot korzystający - np. przez najemcę) - Pismo 12 listopada 2014 r. Izba
    Skarbowa w Warszawie IPPP1/443-1038/14-3/MP
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Zatem transakcja sprzedaży będzie mogła skorzystać ze zwolnią z VAT na mocy artykułu
    art. 43 ust. 10a pkt b ustawy o VAT w myśl którego zwalnia się od podatku: dostawę
    budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod
    warunkiem że:
    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których
    miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli
    ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle jest
    spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie -
    czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przejawem takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, można mówić, gdy
    czynności wykonane przez Sprzedającego przybierają formę zorganizowaną może to być
    np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    W stosunku do przedmiotowej Nieruchomości Sprzedający bezpośrednio nigdy nie
    podejmował żadnych działań marketingowych, nie ogłaszał sprzedaży w środkach
    masowego przekazu, w szczególności nie ogłaszał sprzedaży w Internecie, prasie, mediach
    społecznościowych, a poczynione działania inwestycyjne na przedmiotowej
    Nieruchomości nie były jego aktywnymi, bezpośrednimi działaniami.
    Sprzedający sam nie podejmował działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami, powyższe czynności inwestycyjne zostały jednak podjęte przez
    Kupującego.
    Reasumując, w stosunku do Nieruchomości nie były podejmowane przez Sprzedającego
    żadne aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, charakterystycznych dla
    podmiotów prowadzących działalność w zakresie obrotu nieruchomościami, takich jak
    działania marketingowe, czy zmierzające do zmiany charakteru działki, zwiększenia jej
    atrakcyjności itp. Wskazane okoliczności świadczą więc o tym, że sprzedaż Nieruchomości

    nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym, natomiast nie może być traktowana
    jako przejaw działalności handlowej w rozumieniu art. 5a pkt 6 updof. Dodatkowo nabycie
    Nieruchomości nie miało charakteru inwestycyjnego tylko służyło prywatnym potrzebom
    Sprzedającego i jego rodzinie. Prowadzenie działalności gospodarczej zawsze wiąże się z
    ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których
    wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone
    czynności.
    Co prawda Sprzedający udzielił Kupującemu zgody w sprawie postawienia domków
    letniskowych, jednakże czynności te zostały podjęte w celu przygotowania nieruchomości
    do zrealizowania na niej inwestycji, którą był zainteresowany Kupujący a nie Sprzedający,
    zatem Sprzedający nie uzyskiwał z poczynionych inwestycji żadnych korzyści.
    Podstawy prawne:
        art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
        art. 10 ust. 1 pkt 3, 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
        art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
        art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
        art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług
        art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług
        art. 2 pkt 33 ustawy o VAT
        art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług
        art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług
        art. 43 ust. 1 pkt 2, 9 ustawy o podatku od towarów i usług
        art. 43 ust. 10a pkt b ustawy o podatku od towarów i usług
        Wyrok NSA z 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 825/16
        Wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3426/15
        Interpretacja indywidualna z 30 września 2022 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.704.2022.2.
        MG,
        Interpretacja indywidualna z 3 października 2022 r. nr 0115-KDIT3.4011.536.2022.2.
        AWO
        Interpretacja indywidualna z 4 października 2022 r. nr 0115-KDIT3.4011.539.2022.2.
        JS.
        Interpretacja indywidualna z 25 listopada 2022 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.533.2022.3.
        MŻ
        Interpretacja indywidualna z 17 stycznia 2023 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.905.2022.3.
        MS2
        Interpretacja indywidualna z 12 listopada 2014 r. Izba Skarbowa w Warszawie IPPP1
        /443-1038/14- 3/MP
        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-291/92, Sprzedaż składników
        majątku osobistego w kontekście zakresu przedmiotowego podatku VAT.,
        FINANZAMT UELZEN v. DIETER ARMBRECHT Wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
        (sprawa C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE).

        Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
        sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10)
        oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
        Warszawie (C-181/10)

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (...);
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana
    tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W
    tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść definicji pojęcia
    „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób
    ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez
    oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg

    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pan podjął w odniesieniu do Nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 będącej
    przedmiotem sprzedaży.
    W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.

    Jak wynika z powyższego przepisu, najem/dzierżawa jest umową dwustronnie
    zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego,
    polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na
    płaceniu umówionego czynszu.
    W świetle przepisów ustawy, działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu czy
    dzierżawy niezależnie od tego, czy wynajmujący/wydzierżawiający działalność tę
    zarejestrował czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu (dzierżawy) stanowi w
    jego działalności środek trwały.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług dzierżawa stanowi
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą polegającą m.in. na
    pozyskiwaniu lekarzy do pracy w szpitalach i przychodniach. 20 lipca 2020 r. nabył Pan od
    osoby fizycznej, niezabudowaną nieruchomość (działkę nr 1). Zakup działki miał charakter
    inwestycji prywatnej, stanowił lokatę kapitału. W pierwszym okresie nieruchomość była
    wykorzystywana przez Pana do celów prywatnych – miała charakter rekreacyjny, ponieważ
    działka znajduje się w atrakcyjnej lokalizacji, w pobliżu morza i stanowiła miejsce Pana
    wypoczynku podczas wakacji, które spędzał Pan z rodziną. Wskazał Pan, że nie
    przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego, ponieważ transakcja
    zakupu nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W momencie nabycia korzystał Pan
    ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy. Ww. działka jest
    nieuzbrojona w infrastrukturę techniczną i znajduje się na terenie, dla którego nie
    obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Z upływem czasu w ramach działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba fizyczna
    zdecydował się Pan udostępnić Nieruchomość (działkę 1) spółce z o.o. w ramach umowy
    dzierżawy. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Z
    upływem czasu podjął Pan decyzję o zwieszeniu działalności gospodarczej, a umowa
    dzierżawy została przekształcona aneksem, na podstawie którego wynajmującym był Pan
    jako osoba fizyczna poza działalnością gospodarczą, a najemcą nadal spółka z o.o.
    Dzierżawa działki zarówno w formie działalności gospodarczej jak i późniejszego najmu
    prywatnego była odpłatna, a wszystkie rozliczenia między stronami zostały
    udokumentowane fakturami.
    Dzierżawca na działce nr 1 należącej do Pana wybudował ośrodek wczasowy. Według
    Pana wiedzy w skład ośrodka wczasowego wchodzą budynki rekreacyjne (domki
    letniskowe).
    Po upływie dwóch lat od daty nabycia, zdecydował się Pan na sprzedaż gruntu, bez
    znajdującego się na nim ośrodka wczasowego na rzecz spółki wydzierżawiającej.
    W kontekście przywołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że zarówno dzierżawa jak i
    najem nieruchomości (działki 1) wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej, bez względu na to, czy przedmiotowa nieruchomość ujęta była
    w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, czy też w związku z decyzją o
    zawieszeniu przez Pana działalności gospodarczej działka nadal była wynajmowana przez
    Pana jako osobę fizyczną. W konsekwencji najem/dzierżawa działki nr 1 stanowi odpłatne
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a świadcząc
    ww. usługi najmu/dzierżawy działa Pan jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy. Zatem, obrót uzyskany z tytułu świadczenia usług najmu/dzierżawy ww. działki nr
    1 stanowi obrót uzyskiwany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w
    zakresie najmu/dzierżawy.
    Podsumowując, posiadana działka nr 1 nie stanowi Pana „majątku prywatnego”, bowiem
    mając na uwadze sposób jej wykorzystywania do świadczenia usług najmu i dzierżawy, za

    które to usługi otrzymuje Pan stałe wynagrodzenie w postaci umówionego czynszu, nie
    może przesądzać, że służy wyłącznie do zaspokajania Pana potrzeb osobistych
    (prywatnych) – a tym samym stanowi Pana majątek prywatny.
    Pana wątpliwości dotyczą uznania, że planowana sprzedaż nieruchomości (działki nr 1),
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT i nie będzie korzystać ze zwolnienia na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, oraz nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Na mocy art. 47 § 1 ustawy – Kodeks cywilny:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Zgodnie z art. 47 § 2 ustawy - Kodeks cywilny:
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Na podstawie art. 48 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Przytoczony przepis łączy się z art. 191 ustawy Kodeks cywilny, wyrażającym klasyczną
    zasadę superficies solo cedit. Zgodnie z tym przepisem:
      Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z
      nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.
    Wzniesienie budynku w całości na cudzym gruncie ma miejsce z zachowaniem zasady
    superficies solo cedit. Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy
    nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie
    zatem z zasadą „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę
    nieruchomość, stają się one własnością właściciela gruntu.
    Zgodnie z art. 231 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Właściciel gruntu, na którym wzniesiono budynek lub inne urządzenie o wartości
      przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby ten, kto
      wzniósł budynek lub inne urządzenie, nabył od niego własność działki za
      odpowiednim wynagrodzeniem.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego właściciel gruntu oddanego w najem, dzierżawę,
    użyczenie jest również właścicielem wzniesionych na nim budynków i budowli. Sposób
    rozliczenia się przez strony umowy najmu/dzierżawy/użyczenia w związku z ulepszeniami
    poczynionymi przez użytkownika na nieruchomość, pozostawiony jest, w ramach swobody
    zawierania umów, woli stron, chyba że ze względu na treść lub cel umów w tym
    przedmiocie sprzeciwiałyby się właściwości (naturze) stosunku umowy najmu/dzierżawy
                                                    1/użyczenia, ustawie lub zasadom współżycia społecznego, co wynika z brzmienia art. 353
    Kodeksu cywilnego.
              1Zgodnie z art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Zgodnie z art. 694 ustawy Kodeks cywilny:
      Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów
      poniższych.

    W myśl art. 676 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może
      według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej
      ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.
    Na podstawie art. 705 ustawy Kodeks cywilny:
      Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest w braku odmiennej umowy,
      zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować
      stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego
    rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel”
    nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji, pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z
    10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie europejskim
    (orzeczenie C-320/88 Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien),
    w którym to orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:
      „wyrażenie «dostawa towarów» w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza
      także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie
      dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1),
    jednak jednocześnie zastrzegł, że
      „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu
      rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu
      artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy, że podmiot nabędzie tzw.
    własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i
    dysponowania uzyskanym towarem. Przykładowo dostawą towarów będzie faktyczne
    rozporządzanie nieruchomością nawet bez zachowania formy aktu notarialnego, sprzedaż
    rzeczy znalezionej, której własności znalazca jeszcze nie nabył.
    Zatem rozważając skutki podatkowe transakcji polegającej na dostawie gruntu na rzecz
    dzierżawcy, właściciela nakładów posadowionych na tym gruncie należy mieć na uwadze
    nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    O ile jest oczywiste, że zbycie gruntu spowoduje przeniesienie na nowego właściciela także
    własności posadowionych na nim budynków i/lub budowli, jako części składowych gruntu,

    to bynajmniej nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie do dostawy towarów, jakimi są
    niewątpliwie budynki i/lub budowle w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek niestanowiący
    własności zbywcy, to mimo, że ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego
    część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie
    dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno
    w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w
    takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zbycia przez Pana na rzecz
    dzierżawcy działki nr 1 wraz z naniesieniami w postaci budynków stanowiących ośrodek
    wczasowy niebędący Pana własnością, lecz dzierżawcy. Jednoznacznie wskazał Pan, że
    przed dokonaniem dostawy nieruchomości nie dojdzie do rozliczenia nakładów
    poniesionych przez dzierżawcę (Kupującego). To podmiot Kupujący sfinansował i
    zrealizował inwestycję. Nie był Pan inwestorem tej inwestycji, nie ponosił Pan nakładów i
    nie jest Pan właścicielem budynków i nie może Pan nimi rozporządzać. W momencie
    sprzedaży nie będzie posiadał Pan władztwa ekonomicznego nad budynkami
    stanowiącymi ośrodek wczasowy. Budynki te nie stanowią Pana własności.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy, w ramach planowanej dostawy, nie dojdzie więc do
    przeniesienia przez Pana prawa do rozporządzania ww. ośrodkiem wczasowym
    (nakładami) jak właściciel. W rozpatrywanej sprawie nastąpi bowiem sprzedaż wyłącznie
    prawa własności gruntu, a nie nakładów, które stanowią odrębną ekonomiczną własność
    innego podmiotu, tj. dzierżawcy. Innymi słowy, z Pana strony na gruncie prawa
    podatkowego nastąpi sprzedaż wyłącznie gruntu, a nie budynków stanowiących ośrodek
    wczasowy znajdujących się na tym gruncie.
    Zauważyć należy, że zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub
    zwolnienie od podatku.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług jednoznacznie wskazują, że zwolnienie od
    podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod
    zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z ww. zwolnienia z
    podatku od towarów i usług przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne
    niż budowlane. Przy czym, o tym, że dany teren jest terenem budowlanym przesądzają
    zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy.
    Jak wynika z treści wniosku, na nieruchomości (działce nr 1) znajdują się budynki tworzące
    ośrodek wczasowy. Należy stwierdzić, że dostawa ww. nieruchomości, nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis
    ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane,
    a taka sytuacja nie będzie mieć miejsca w opisanej sprawie, ponieważ grunt ten
    zabudowany jest budynkami stanowiącymi ośrodek wczasowy.

    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do działki nr 1 nie zaistnieją
    przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy
    rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy ww. działki nr 1 wynikające z
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku od
    towarów i usług i wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika
    (kilka dni, miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.
    Jak wskazał NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok TSUE z 8 grudnia 2005 r. w sprawie
      C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
      naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak wynika z wniosku, transakcja zakupu działki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    VAT. Zatem, w takiej sytuacji nie można mówić, że przysługiwało Panu prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przy nabyciu ww. działki nr 1, lub że takie prawo Panu nie
    przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.
    Ponadto działka w całym okresie posiadania nie była wykorzystywana do działalności
    zwolnionej ponieważ, po nabyciu nieruchomość była wykorzystywana przez Pana
    wyłącznie do celów prywatnych – miała charakter rekreacyjny. Z uwagi na atrakcyjne
    położenie, blisko morza, stanowiła miejsce Pana wypoczynku podczas wakacji, które
    spędzał Pan z rodziną. Tym samym nie zostanie spełniony drugi warunek tj.
    wykorzystywania jej tylko i wyłącznie do Pana działalności zwolnionej.
    Skoro więc dostawa działki nr 1 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9, jak również w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, to będzie
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej dla przedmiotu
    dostawy stawki podatku.
    W konsekwencji transakcja sprzedaży działki na rzecz dotychczasowego dzierżawcy będzie
    stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z

    art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy z tytułu, której Pan będzie
    występował jako podatnik podatku VAT o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    W myśl natomiast art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących
      dostaw terenów budowlanych.
    Z opisu sprawy wynika, że ustalona cena sprzedaży działki to (...) zł. W rezultacie w
    przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie podmiotowe od podatku
    VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, gdyż zostanie przekroczona wartość sprzedaży o
    której mowa w ust. 1 ww. przepisu.
    Mając zatem na uwadze, dokonując sprzedaży nieruchomości (działki nr 1) będzie Pan
    działał w charakterze podatnika podatku VAT i dostawa tej nieruchomości nie będzie
    podlegała żadnym zwolnieniom przewidzianym Ustawie o VAT, należy stwierdzić, że w
    myśl Ustawy o VAT dostawa nieruchomości (działki nr 1) będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla przedmiotu dostawy.
    Zatem, oceniając Pana stanowisko całościowo uznaję je za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.