Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.34.2025.3.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Skutki podatkowe umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu
hipotecznego oraz otrzymania dodatkowej kwoty z tytułu
zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
przychód
ugody
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego oraz
    otrzymania dodatkowej kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem. Uzupełnił go Pan
    pismem z 5 marca 2025 r. (wpływ 5 marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 7 lipca 2006 r. ... (dalej: „Wnioskodawca”) zawarł z bankiem .... z siedzibą w ... (dalej:
    „Bank”) umowę kredytu mieszkalnego „...” o numerze ... we frankach szwajcarskich na
    kwotę 122 469,62 CHF. Kredyt przeznaczony był na sfinansowanie kosztów nabycia
    nieruchomości − lokalu mieszkalnego, którego celem nie było zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych kredytobiorcy. Kredyt wypłacony został w walucie PLN (290 741,06 PLN).
    W okresie od 1 września 2006 r. do 1 września 2023 r. bank pobrał z rachunku
    Wnioskodawcy z tytułu należności z umowy kredytu łączną kwotę 322 729,17 PLN (spłata
    kapitału i odsetek). Wnioskodawca pozwał Bank do Sądu Okręgowego w ..., wnosząc o
    unieważnienie umowy w związku z zawartymi w niej klauzulami abuzywnymi. Sąd udzielił
    zabezpieczenia i wstrzymał obowiązek dokonywania spłat kredytu. Jeszcze przed
    wyznaczonym przez Sąd terminem rozprawy strony uzgodniły ugodowe rozwiązanie
    sporu. Strony dążą do zawarcia ugody sądowej, w wyniku której Bank będzie zobowiązany
    do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy uzgodnionej kwoty 29 000 PLN (zwanej w ugodzie
    kwotą dodatkową). Jednocześnie, w treści ugody z inicjatywy Banku zawarta została
    informacja, że w związku z wypłatą ww. kwoty dodatkowej 29 000 PLN po stronie
    kredytobiorcy powstaje przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11). Ponadto, Bank nie wyraża zgody na
    zmianę kształtu zapisów ugody zredagowanej przez Bank, to znaczy Bank narzuca
    jednostronnie treść ugody, zgodnie z którą:
    a) Bank wskaże w ugodzie wysokość zadłużenia kredytobiorcy w księgach rachunkowych
      Banku na dzień zawarcia ugody w walucie CHF oraz po przeliczeniu na walutę polską
      po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień
      zawarcia ugody;
    b) przedmiotem ugody jest zakończenie sporu, między innymi poprzez zmianę umowy
      kredytu w zakresie waluty na walutę polską na zasadach określonych w ugodzie,
      wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z umowy kredytu;
    c) za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
      podstawie umowy kredytu zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia stanowił
      kredyt złotowy udzielony na zmienionych warunkach wynikających z ugody, z
      zachowaniem pozostałych parametrów kredytu wynikających z umowy kredytu;
    d) po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, strony uzgadniają, iż pozostałe do
      spłaty zadłużenie kredytobiorcy wobec Banku z tytułu umowy kredytu na dzień
      zawarcia ugody wynosi 0,00 (słownie: zero) złotych. Tym samym strony uznają, iż
      kredyt został spłacony w całości;
    e) Bank zwalnia kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie kredytobiorcy) w kwocie
      złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w pkt a) powyżej, a
      kwotą zadłużenia wskazaną w pkt d) powyżej, a kredytobiorca dokonane zwolnienie z

      długu przyjmuje. Dodatkowo Bank zwalnia kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie
      kredytobiorcy) w kwocie stanowiącej wysokość kosztów i opłat, o których mowa w pkt
      a) powyżej, a kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje.
    W uzupełnieniu wniosku wskazano:
    W umowie wskazanego we wniosku kredytu mieszkaniowego „...” został wskazany
    następujący cel: „na budowę lokalu mieszkalnego ... położonego w ... przy ul. ..., kwartał ...,
    działka ew. ...”.
    Przedmiotowe mieszkanie zostało zakupione przez Wnioskodawcę w celu inwestycyjnym,
    z możliwością wynajmowania. Było ono okresowo wynajmowane i nadal stanowi lokatę
    kapitału ze względu na ciągły wzrost cen nieruchomości w ....
    Lokal mieszkalny został nabyty na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności
    lokalu mieszkalnego i jego sprzedaży sporządzonej w dniu 16 listopada 2007 r. przez ... −
    notariusza w ... za Rep. A nr .... Lokal nr ... znajduje się w budynku przy ul. ... w ....
    Do zakupionego z kredytu lokalu mieszkalnego Wnioskodawcy przysługuje prawo
    odrębnej własności lokalu mieszkalnego.
    Wnioskodawca jest jedynym właścicielem lokalu mieszkalnego, którego dotyczyła umowa
    kredytu.
    Na pytanie Organu o treści: „Co składa się na kwotę, w stosunku do której zostanie Pan
    zwolniony z długu, tj. czy jest to kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych, kwota
    tzw. odsetek karnych (odsetek od zadłużenia przeterminowanego) opłaty, jeżeli ich
    poniesienie przez kredytobiorców było niezbędne do zawarcia umowy kredytu, z
    wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń”, Wnioskodawca
    wskazał: „Zgodnie z treścią projektu ugody przedłożoną przez Bank: „§ 1
    1. Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia.
    2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
    realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że wykorzystał
    kwotę kredytu na realizację tego celu.
    3. W księgach rachunkowych Banku na dzień «ZAWARCIA UGODY» wysokość zadłużenia
    Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła «KWOTA» CHF:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): «KWOTA» CHF,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» CHF,
    - odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» CHF,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <<KWOTA>> CHF,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» CHF,
    - odsetki bieżące: «KWOTA» CHF,
    co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku
    Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody, zadłużenie Kredytobiorcy na
    dzień zawarcia Ugody wynosi «KWOTA» złotych:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): «KWOTA» złotych,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <<KWOTA» złotych,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki bieżące: « KWOTA » złotych,

    a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z Umową
    wynosi «KWOTA» złotych.
    4. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy. Strony dokonują
    zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach
    określonych w § 1 ust. 5 i nast.
    5. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia
    07.07.2006 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1 ust.
    6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy tj. okresu
    kredytowania − 358 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w
    ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat, prowizji i
    składek ubezpieczeniowych.
    6. Warunki udzielenia kredytu zlotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone w
    sposób następujący:
    1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
    290 741,08 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na
    walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,
    2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
    suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,55 %; w dniu wypłaty
    kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 5,74 %, zaś wartość
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu
    wynosiła 4,19 %; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M
    obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne
    okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne
    trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu
    poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni
    trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad
    liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu
    cywilnego,
    3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
    mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta
    Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest w tabeli
    „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR- od 2005 r” w
    kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR® 3M”, opublikowanej przez Komisję
    Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane
    statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących walutowych
    kredytów mieszkaniowych ” (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia
    Ugody),
    4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o
    którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w
    arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M” w pliku
    „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości dziennej wartości
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane
    opóźnione” opublikowanej przez GPW Benchmark S.A. na stronie internetowej:
    https://gpwbenchmark.pl/dane-opoznione.
    7. Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na
    poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia
    zostały określone w§ 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na
    podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a

    następnie rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejsza kapitał do
    spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane są kolejne odsetki,
    a niedobór powiększa kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego
    naliczane są kolejne odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej spłaty raty podlegają rozliczeniu
    do dnia zawarcia Ugody na zasadach określonych w § 1 ust. 6 pkt 2). Przed zawarciem
    niniejszej Ugody Bank przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę
    rozliczenia Umowy, a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.
    8. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji
    Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem § 1 ust. 5-7, pozostałe do spłaty zadłużenie
    Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosi 0,00
    /słownie: zero) złotych. Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Kredytobiorcy w
    związku z Umową. Jednocześnie Bank odstępuje od naliczania odsetek bieżących
    należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony uznają, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy został spłacony w całości.
    9. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie
    «KWOTA» złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3, a
    kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu
    przyjmuje. Na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z następującego tytułu w
    poniższych wysokościach:
    - kapitał: «KWOTA» złotych,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki bieżące: «KWOTA» złotych.
    Dodatkowo Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w
    kwocie «kwota» PLN stanowiącej wysokość kosztów i opłat, o których mowa w ust. 3, a
    Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje.”
    Z informacji przekazanej przez pełnomocnika banku, kwoty zaznaczone na żółto w
    projekcie ugody, w tym kwota w stosunku do której zostanie Pan zwolniony z długu,
    zostaną uzupełnione przez bank na dzień poprzedzający zawarcie ugody.
    Należy jednak zwrócić uwagę, że kwota zwolnienia z długu jest kwotą sztucznie
    wykreowaną przez bank w ugodzie, ponieważ w rzeczywistości następuje rozliczenie
    nadpłaconych kwot. Potwierdza to sam bank, który we własnym imieniu wystąpił z
    wnioskiem i otrzymał interpretację indywidualną znak 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR.
    W przytoczonych w treści interpretacji wyjaśnieniach Banku czytamy: „W wyniku takiej
    zmiany waluty zadłużenia Bank, co do zasady, dokonuje zwrotu Klientowi części
    wpłaconych przez niego kwot (dokonuje niejako zwrotu nadpłaconego przez niego kapitału
    /odsetek w porównaniu do sytuacji, w której finansowanie byłoby od początku udzielone
    w złotym polskim). Dodatkowo w odpowiedzi na pytanie „Czy w sytuacji umorzenia całości
    /części długu kredytu nie dojdzie do sytuacji, gdy Klient uiści do banku mniej, niż
    pierwotna wartość wypłaconego mu finansowania?” bank wskazuje wprost, że „Klient nie
    uiści do Banku mniej, niż pierwotna wartość wypłaconego mu finansowania (tj. zwróci co
    najmniej cały udostępniony mu kapitał)”.
    Powyższe potwierdza, że w wyniku przewalutowania i zwolnienia z długu opisanego w
    ugodzie nie powstanie po stronie Wnioskodawcy żadne przysporzenie podlegające
    opodatkowaniu.”.
    Na pytanie Organu o treści: „Wobec wskazania w opisie sprawy: „Dodatkowo bank zwalnia
    kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie kredytobiorcy) w kwocie stanowiącej wysokość

    kosztów i opłat (...)”, proszę wskazać, co należy rozumieć pod pojęciem „kosztów i opłat” −
    należy konkretnie wskazać jakie koszty i opłaty składają się na kwotę, w stosunku do
    której zostanie Pan zwolniony z długu, oraz czy poniesienie ww. opłat było niezbędne do
    zawarcia przedmiotowej umowy kredytowej”, Wnioskodawca wskazał: „Zgodnie z treścią
    projektu ugody wskazaną powyżej, chodzi o niezapłacone koszty i opłaty związane z
    Umową. Według wiedzy wnioskodawcy nie ma żadnych takich kosztów i opłat w
    odniesieniu do przedmiotowej umowy kredytu, zatem kwota zwolnienia w tym przypadku
    wynosi 0 złotych.”.
    Wskazana we wniosku ugoda z Bankiem zostanie zawarta w 2025 r. (pod warunkiem
    wyznaczenia przez sąd rozpoznający sprawę terminu w tym roku) na podstawie
    obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności art. 223 K.p.
    c.
    Na pytanie Organu o treści: „Na jakiej podstawie (w oparciu o jakie wartości lub wskaźniki)
    bank ustalił wysokość wskazanej we wniosku „dodatkowej kwoty”, którą wypłaci Panu po
    podpisaniu ugody, tj. kwotę 29 000 zł? Z czego wynika wysokość zaproponowanej Panu
    „dodatkowej kwoty” przez bank?”, Wnioskodawca wskazał: „Bank nie ujawnia takich
    informacji kredytobiorcy. Jest to kwota wypracowana w toku negocjacji z bankiem w
    rozmowach przedugodowych.”.
    Wskazana we wniosku „dodatkowa kwota” jest to zwrot części nienależnie pobranych
    świadczeń.
    Na pytanie Organu o treści: „Czy „dodatkowa kwota” jest zwrotem przez bank kwot, które
    w wyniku ugody uznano Panu za nadpłatę ponad należną bankowi spłatę zadłużenia
    kredytu?”, Wnioskodawca wskazał: „Tak, stanowi częściowy zwrot kwot przekraczających
    należną bankowi spłatę zadłużenia z tytułu zaciągniętego kredytu. Potwierdza to również
    przywołana powyżej interpretacja indywidualna znak 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, w
    której czytamy: „wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty jest zwrotem na rzecz
    Klienta środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania
    hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Jak zostało to zaznaczone we
    wniosku i powyżej, wypłata Dodatkowej Kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której
    na skutek zmiany waluty zadłużenia i przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj.
    wynikającego ze zmiany waluty zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot i
    /lub zwolnienia z długu w stosunku do całości/części istniejącego zadłużenia oraz
    Dodatkowej Kwoty) Klient uiściłby do Banku mniej, niż pierwotna wartość wypłaconego
    mu finansowania.”.
    Na pytanie Organu o treści: „Czy „dodatkowa kwota”, która zostanie Panu wypłacona
    przez bank w wysokości 29 000 zł stanowi przysporzenie ponad kwoty uiszczane przez
    Pana tytułem spłaty kredytu zaciągniętego w 2006 r., tj. dodatkowe przysporzenie
    wynikające z ugody?”, Wnioskodawca wskazał: „Nie, jest mniejsza niż różnica pomiędzy
    kwotą spłaconą na rzecz banku tytułem spłaty kredytu a kwotą uzyskaną przeze mnie w
    związku z zaciągnięciem kredytu.”.
    Kwota dodatkowa nie stanowi wynagrodzenia za odstąpienie przez Wnioskodawcę od
    dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej. Kwota dodatkowa jest
    świadczeniem stanowiącym zwrot części nienależnie pobranych przez Bank świadczeń,
    zaproponowanym przez Bank w celu zachęcenia Wnioskodawcę do zawarcia ugody,
    zamiast dalszego postępowania sądowego. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku gdyby
    postępowanie sądowe miało zakończyć się wyrokiem sądowym (zgodnie z dominującą
    linią orzeczniczą) kwota zasądzona na rzecz Wnioskodawcy przewyższałaby kwotę
    dodatkową. Cytując za interpretacją indywidualną nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR:
    „przepisy wewnętrzne przewidują, że Bank może dokonać wypłaty dodatkowej kwoty w
    wysokości nie wyższej niż kwota stanowiąca nadwyżkę zapłaconych przez Klienta rat

    kapitałowo-odsetkowych ponad kwotę wypłaconego przez Bank kapitału. Bank pilnuje by
    kwoty wypłacane Klientom w wyniku rozliczenia ugodowego nie przekroczyły różnicy
    między sumą spłat a kwotą wypłaconą.”.
    Wobec tego, w wyniku ugody to Wnioskodawca rezygnuje z części przysługującego Mu
    roszczenia, a nie na odwrót.
    Podsumowując, należy powtórzyć za przywołaną interpretacją indywidualną nr 0112-
    KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, że „Dodatkowa Kwota − bez względu na to, jak jest określana
    w przepisach wewnętrznych Banku, czy Ugodzie − jest w swej istocie zwrotem wpłat
    dokonanych przez Klienta, podobnie jak takim zwrotem są świadczenia wynikające ze
    zmiany waluty zadłużenia.”. W konsekwencji należy uznać, że kwoty te nie powodują
    powstania przychodu, a stanowisko Wnioskodawcy zaprezentowane we wniosku o
    wydanie interpretacji jest prawidłowe.
    Pytania
    1. Czy przewidziane ugodą zwolnienie kredytobiorcy z długu (umorzenie kredytu) będzie
      stanowiło po stronie Wnioskodawcy przychód/dochód podlegający opodatkowaniu?
    2. Czy zwrócona Wnioskodawcy przez Bank na podstawie ugody sądowej kwota, zwana
      „kwotą dodatkową”, stanowi przychód Wnioskodawcy opodatkowany podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W opinii Wnioskodawcy, mając na uwadze, iż zwolnienie z długu (umorzenie kredytu) nie
    będzie miało charakteru nieodpłatnego, lecz będzie dokonane ekwiwalentnie w zamian za
    rezygnację Wnioskodawcy z roszczeń do zwrotu kwot nadpłaconego kredytu/odsetek, w
    związku z powyższym nie będzie skutkowało powstaniem przychodu/dochodu
    podlegającego opodatkowaniu.
    Ad 2
    W opinii Wnioskodawcy, kwota dodatkowa, która ma być wypłacona przez Bank na
    podstawie ugody w zakresie, w jakim będzie kompensowała Wnioskodawcy kwoty
    nadpłaconego kredytu/odsetek od kredytu hipotecznego, nie będzie stanowiła przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż będzie
    wyłącznie zwrotem uprzednio nienależnie wpłaconych do Banku własnych środków
    pieniężnych.
    Uzasadnienie:
    Ad 1
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    „updof”), przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
    realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art.
    25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z cytowanym powyżej przepisem updof za przychody uznaje:
    - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika − tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika − tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości

      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z ściśle z faktem powstania przysporzenia
    majątkowego po stronie podatnika w związku z wartością wchodzącą do jego majątku. Za
    przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę
    pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 updof, uzyskiwane przez podatników przychody/dochody zostały
    sklasyfikowane w oparciu o ich specyfikę do różnych źródeł przychodów, w szczególności
    art. 10 ust. 1 pkt 9 updof, jako źródło przychodu, obejmujące uprzednio niesklasyfikowane
    (w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b updof) źródła, uznaje kategorię przychodu „inne źródła”. Tym
    samym katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym, co zapewnia realizację
    zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 updof, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wy płaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, przychód podatkowy z innych źródeł wystąpi w każdym przypadku, gdy
    podatnik uzyska realne korzyści majątkowe. W świetle powyższego przepisu uzyskanie
    przychodu w rozumieniu updof następuje w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów,
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. W analizowanym przypadku, zwolnienie z
    długu (umorzenie kredytu) przewidziane ugodą nie będzie miało charakteru
    nieodpłatnego świadczenia, gdyż Wnioskodawca zrezygnuje z wszelkich roszczeń wobec
    Banku w zakresie przysługującego mu zwrotu nienależnie pobranych przez Bank kwot
    spłaty kapitału i odsetek od kredytu hipotecznego obciążonych wadą abuzywności,
    odsetek za opóźnienie od tych kwot oraz kosztów postępowania. W przedmiotowym
    przypadku w ramach zawartej umowy kredytowej Bank udostępnił Wnioskodawcy kwotę
    290 741,06 PLN. Następnie Wnioskodawca spłacił do Banku kwotę 322 729,17 PLN. Mając
    na uwadze zawarte w umowie kredytowej klauzule abuzywne, stanowiące, zgodnie z
    dominującym obecnie orzecznictwem sądowym, o nieważności umowy kredytowej, w
    konsekwencji strony umowy powinny zwrócić sobie wzajemnie wszystko to, co uprzednio
    świadczyły. Porównanie kwoty uzyskanej przez Wnioskodawcę w związku z zaciągnięciem
    kredytu hipotecznego z kwotą spłaconą na rzecz Banku bezsprzecznie dowodzi, iż po
    stronie Wnioskodawcy nie doszło do uzyskania jakiegokolwiek przysporzenia
    majątkowego.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, sposób dokonania rozliczenia umowy kredytowej
    łączącej Wnioskodawcę z Bankiem i w tym zakresie wybór różnych instytucji prawa

    cywilnego (wyrok albo ugoda) nie może stanowić o powstaniu po stronie Wnioskodawcy
    przychodu/dochodu do opodatkowania. Z perspektywy przepisów updof kluczowe jest
    bowiem rozstrzygnięcie, czy w rezultacie rozliczenia umowy kredytu hipotecznego
    wystąpiło po stronie podatnika przysporzenie majątkowe.
    Ad 2
    Natomiast w zakresie kwoty dodatkowej przewidzianej ugodą z Bankiem, która w zasadzie
    stanowi zwrot części nienależnie pobranych przez Bank kwot w ramach harmonogramu
    spłaty kredytu, nie będzie ona stanowiła dla Wnioskodawcy przychodu/dochodu
    podlegającego opodatkowaniu na gruncie updof. Należy zwrócić uwagę, że kwota
    dodatkowa w wysokości 29 000 PLN jest mniejsza, niż różnica pomiędzy kwotą spłaconą
    na rzecz Banku tytułem spłaty kredytu a kwotą uzyskaną przez Wnioskodawcę w związku z
    zaciągnięciem kredytu (31 988,11 PLN). Wynika to z istoty ugody, która polega na
    czynieniu przez strony wzajemnych ustępstw. W takim przypadku kwota dodatkowa nie
    stanowi przysporzenia po stronie kredytobiorcy, a zatem nie mieści się w żadnym ze
    źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 updof. Zdaniem Wnioskodawcy, dla
    celów podatkowych zwrot taki jest neutralny podatkowo. W konsekwencji, Wnioskodawca
    nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu
    zapłaty przez Bank kwoty dodatkowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.

    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii

    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Przystępując do oceny skutków podatkowych planowanego umorzenia Panu przez Bank
    wierzytelności od zaciągniętego w 2006 r. kredytu hipotecznego, wskazać należy, że
    instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem
    wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył
    zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do
    czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem
    zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do
    zwolnienia z długu.
    Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie
    umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik)
    zwolnienie z długu.
    Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie jest przysporzenie po
    stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego majątku. Skoro zatem
    dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on przychód, bowiem uzyskuje
    on przysporzenie.
    Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają
    się dwa elementy:
    1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania,
    2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.
    Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności
    istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Poprawność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że

    „gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też
    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy”.
    Jak przedstawił Pan w opisie sprawy, Bank wystąpił z propozycją ugody, w której na dzień
    poprzedzający podpisanie ugody wskaże kwotę, w stosunku do której zwolni Pana z długu.
    Podpisując ugodę z Bankiem oświadczy Pan, że przyjmuje opisane powyżej zwolnienie z
    długu w zakresie pozostałego do spłaty salda kredytu (umorzenie Pana zadłużenia z tytułu
    kredytu).
    Skoro zatem, w wyniku ugody z Bankiem nastąpi zwolnienie Pana z długu (umorzenie
    Pana zadłużenia z tytułu kredytu), tj. wszelkich wierzytelności Banku wynikających z
    umowy kredytu i Pan to zwolnienie z długu przyjmie, to wskutek zmniejszenia Pana
    zobowiązań wobec Banku (umorzenia zadłużenia w zakresie pozostałego do spłaty salda
    kredytu), po Pana stronie nastąpi przysporzenie majątkowe.
    Przy czym, zauważyć należy, że zgodnie z art. 199a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      § 1. Organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia
      zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli
      złożonych przez strony czynności.
      § 2. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności
      prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.
      § 3. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań
      strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do
      istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki
      podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie
      istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.
    W odniesieniu do ww. przepisu prawa wskazuję, że organy podatkowe nie mają prawa
    ingerować w treść zawieranych ugód i przyjęte w nich ustalenia, chyba że postanowienia
    ugód naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w trakcie
    przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego. Zgodnie
    bowiem z art. 199a § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy dokonując
    ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie
    tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności, a jeżeli pod
    pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki
    podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.
    Natomiast organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie ma prawnej
    możliwości ingerencji w treść tych ugód. Z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa wynika
    bowiem, iż powołany art. 199a ww. ustawy nie ma zastosowania w postępowaniu w
    przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnej.
    Zatem, Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej nie jest właściwy do
    stwierdzenia czy kwota zwolnienia z długu – jak Pan wskazuje – jest kwotą sztucznie

    wykreowaną przez bank w ugodzie, oraz ewentualnie ustalenia czy w rzeczywistości
    zwolnienie z długu (umorzenie kredytu) na podstawie zawartej ugody będzie dokonane
    ekwiwalentnie w zamian za rezygnację Pana z roszczeń do zwrotu kwot nadpłaconego
    kredytu/odsetek – lecz jest właściwy do oceny skutków tej ugody na gruncie prawa
    podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, stwierdzić należy, że kwota wierzytelności z tytułu zaciągniętego w 2006 r. we
    frankach szwajcarskich kredytu hipotecznego, która zostanie Panu umorzona przez Bank,
    będzie stanowić dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem w tej części Pana stanowisko jest nieprawidłowe.
    Skutki podatkowe otrzymania dodatkowej kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem
    Powziął Pan wątpliwość, czy w konsekwencji otrzymania dodatkowej kwoty w wysokości
    29 000 zł z tytułu zawarcia ugody z Bankiem, po Pana stronie powstanie przychód zgodnie
    z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak stanowi art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania kwoty ustalonej w ugodzie, którą
    planuje Pan zawrzeć z Bankiem zauważyć należy, że w analizowanej sprawie wskazał Pan,
    iż „dodatkowa kwota” jest świadczeniem stanowiącym zwrot części nienależnie pobranych
    przez Bank świadczeń. Przedmiotowa kwota jest to zwrot kwot przekraczających należną
    Bankowi spłatę zadłużenia z tytułu zaciągniętego kredytu. Ponadto wskazał Pan, że ww.
    kwota nie stanowi dla Pana przysporzenia, ponieważ jest mniejsza niż różnica pomiędzy
    kwotą spłaconą na rzecz Banku tytułem spłaty kredytu a kwotą uzyskaną przez Pana w
    związku z zaciągniętym w 2006 r. kredytem. Nie stanowi ona również wynagrodzenia za
    odstąpienie przez Pana od dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej.

    Podkreślił Pan, że w przypadku gdyby postępowanie sądowe miało zakończyć się
    wyrokiem sądowym (zgodnie z dominującą linią orzeczniczą) kwota zasądzona na Pana
    rzecz przewyższałaby kwotę dodatkową.
    Zatem, otrzymanie ww. kwoty w ramach przysługującego Panu od Banku roszczenia w
    związku z ugodą, którą planuje Pan zawrzeć z Bankiem, nie spowoduje po Pana stronie
    dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Pana neutralna
    podatkowo.
    Podsumowując, w analizowanej sprawie wypłata przez Bank ww. kwoty nie spowoduje u
    Pana powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. W konsekwencji, nie będzie miał Pan obowiązku zapłaty podatku
    dochodowego od wypłaconej przez Bank ww. kwoty.
    Zatem w tej części Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.