Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1-3.4012.476.2017.1.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-09-05
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków dotyczących przebudowy kompleksu sportowo-rekreacyjnego oddanego w dzierżawę.
Słowa kluczowe: dzierżawa; odliczenia-odliczenie podatku; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 5 lipca 2017 r. (data wpływu 13 lipca 2017 r.), uzupełnionym w dniu 10 sierpnia 2017 r. (data dopłaty), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania za podatnika podatku od towarów i usług Gminy Miejskiej lub Urzędu Miejskiego oraz prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu wydatków dotyczących realizacji inwestycji pn. „P…” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 lipca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 10 sierpnia 2017 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania za podatnika podatku od towarów i usług Gminy Miejskiej lub Urzędu Miejskiego oraz prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu wydatków dotyczących realizacji inwestycji pn. „P…”.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Gmina Miejska zrealizowała zadanie inwestycyjne pod nazwą „P…” współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Osi Priorytetowej 2 – „Turystyka” w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego 2007-2013. Na powyższą inwestycję 30 października 2009 r. została zawarta umowa o dofinansowanie ww. projektu pomiędzy Województwem a Gminą. Według podpisanej umowy wartość projektu miała wynieść 38.502.179,28 zł. Całkowite wydatki kwalifikowane projektu miały wynieść 31.390.863,33 zł. Na realizację projektu zostało Gminie przyznane dofinansowanie w formie dotacji rozwojowej o łącznej kwocie nieprzekraczającej: 21.876.292,66 zł (69,69% kwoty całkowitych wydatków kwalifikowanych). Wkład własny beneficjenta wyniósł 16.625.886,62 zł, w tym środki kwalifikowane – 9.514.570,67 zł.

Powyższy projekt przewidywał wykonanie następujących zadań:

1.  stadion piłkarski, w skład którego wchodzą dwa boiska oraz budynek socjalno-techniczny z trybunami,
2.  budowa dwóch całorocznych, zadaszonych kortów do gry w tenisa,
3.  całoroczne sztuczne lodowisko wraz z budynkiem socjalnym,
4.  ścianka wspinaczkowa,
5.  rampa skateboardowa,
6.  drogi dojazdowe i parkingi,
7.  przylegający do stadionu „….”.

Po zakończeniu inwestycji obiekt pozostał własnością Gminy. W ramach przetargu został wyłoniony dzierżawca (operator), który zarządza infrastrukturą i płaci Gminie czynsz dzierżawny na podstawie faktury VAT.

Beneficjentem zadania jest Gmina – samorządowa osoba prawna – której został nadany NIP i REGON.

Dnia 7 lipca 2009 r. Gmina zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z zapytaniem:

1.  Kto powinien posiadać status podatnika podatku VAT: Gmina – jako samorządowa osoba prawna, czy Urząd Miejski – jako jednostka organizacyjna prowadząca obsługę techniczno organizacyjną Gminy, a co za tym idzie, kto powinien był wystawiać faktury VAT?
2.  Czy Gmina – Beneficjent projektu miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego i wykazanego w fakturach zakupu towarów i usług nabytych do wykonania planowanej inwestycji, jeżeli po jej zakończeniu obiekt pozostał własnością Gminy, a w ramach przetargu został wyłoniony dzierżawca, który zarządza infrastrukturą i płaci czynsz dzierżawny Gminie?

W odpowiedzi Gmina otrzymała interpretację indywidualną …, z której wynikało, iż stanowisko we wniosku jest prawidłowe.

W związku z zakończeniem okresu trwałości Projektu Gmina, jako Beneficjent, zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 5 umowy o dofinansowaniu ww. projektu, ma obowiązek zwrócić się o kolejną interpretację. Przedstawiona powyżej inwestycja została wykonana zgodnie z założeniami. Zmianie uległy jedynie:

1.  wartość projektu z kwoty: 38.502.179,28 zł do kwoty 39.054.712,26 zł
2.  wydatki kwalifikowane z kwoty: 31.390.863,33 zł do kwoty 28.176.954,56 zł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy Gmina – jako samorządowa osoba prawna, jak również Beneficjent projektu – prawidłowo uznała siebie za podatnika podatku od towarów i usług?
2.  Czy Gmina mogła odliczyć podatek VAT naliczony i wykazany w fakturach zakupu towarów i usług nabytych do wykonania planowanej inwestycji, jeżeli po jej zakończeniu obiekt pozostał własnością Gminy, a w ramach przetargu został wyłoniony dzierżawca, który zarządza infrastrukturą i płaci czynsz dzierżawny Gminie?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Ad. 1 Gmina uważa, że jako osoba prawna powinna posiadać status podatnika VAT, dokonywać rozliczeń podatku i składać deklarację rozliczeniową VAT- 7. Posiadany przez Urząd Miejski numer identyfikacji podatkowej powinien być wykorzystywany, ale tylko w sytuacji, gdy Urząd jako jednostka organizacyjna w świetle obowiązujących ustaw podatkowych sama staje się płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracowników zatrudnionych w Urzędzie.

Ad. 2 Gmina mogła odliczyć podatek VAT wykazany w fakturach zakupu towarów i usług nabytych do wykonania planowanej inwestycji, gdyż wyłoniony w przetargu dzierżawca opłaca czynsz dzierżawny dla Gminy na podstawie faktur VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W związku z tym, że wniosek Gminy dotyczy stanu faktycznego, który zaistniał w 2009 r., niniejszą interpretację wydaje się na podstawie stanu prawnego obowiązującego w 2009 r.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

W myśl dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z ust. 6 przywołanego artykułu, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z przywołanych regulacji wynika, że gmina zarówno jako osoba prawna, jak i jednostka samorządu terytorialnego w zakresie czynności o charakterze cywilnoprawnym, posiada status podatnika podatku od towarów i usług.

Gmina, stosownie do art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Dz.U. Nr 142 , poz. 1591 ze zm.), posiada osobowość prawną wykonując zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Nałożone na gminę jako samorządową osobę prawną, zadania – w myśl art. 33 ww. ustawy – wykonywane są za pośrednictwem urzędu gminy.

Z powyższego wynika, że zdolność prawną, jak i zdolność do wykonywania czynności prawnych ma gmina (jednostka samorządu terytorialnego), nie zaś urząd, który jest jej aparatem pomocniczym.

Analiza treści cytowanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:

*   podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz
*   podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na postawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2008 r., Nr 220, poz. 1431, z późn. zm.) – przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Tak więc dzierżawa rzeczy jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7:

1.  suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3.  od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

\- z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

W systemie podatku od towarów i usług obowiązuje zasada niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że istotna jest intencja nabycia. Jeżeli dany towar lub usługa ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście, jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych. Jeżeli natomiast ma służyć czynnościom nieuprawniającym do odliczenia podatku od towarów i usług (niepodlegającym opodatkowaniu lub zwolnionym od podatku) w momencie dokonywania zakupu podatnik nie ma prawa do odliczenia tego podatku.

Należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Według art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Z powyższych regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Analiza treści wniosku oraz przywołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że Gmina Miejska jako osoba prawna, a nie Urząd Miejski, w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych jest podatnikiem podatku od towarów i usług, bez względu na fakt, który z tych podmiotów zawiera umowę, gdyż wszelkie czynności, których dokonuje Urząd w ramach zadań własnych Gminy jako aparat pomocniczy, dokonuje w imieniu i na rzecz ww. osoby prawnej. Zatem rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług powinna dokonać Gmina, gdyż to ona występuje w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy Gminie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych o których mowa we wniosku. Należy bowiem zauważyć, że po wybudowaniu opisane obiekty zostały oddane w dzierżawę. Zatem w tej konkretnej sytuacji Gmina będzie działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a umowa dzierżawy nie będzie miała charakteru publicznoprawnego lecz będzie miała charakter czynności cywilnoprawnej. Prawo do odliczenia podatku przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.