Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-755/14-3/MR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-09-11
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej.
Słowa kluczowe: działki; grunty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; nieruchomości-nieruchomość zabudowana; podatek-podatek od towarów i usług; sprzedaż; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy, przedstawione we wniosku z 8 lipca 2014 r. (data wpływu 11 lipca 2014 r.) uzupełnionym pismem z 5 września 2014 r. (data wpływu 10 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej **jest:**

*   **nieprawidłowe** – w części odnoszącej się do nieruchomości oznaczonej „3P”: obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz
*   **prawidłowe** – w części odnoszącej się do nieruchomości oznaczonej „R”: teren rolniczy, bez prawa zabudowy (zakaz wszelkiej zabudowy; możliwość upraw rolnych, sadowniczych, ogrodniczych i leśnych) oraz „ZL”: zakaz lokalizowania zabudowy niezwiązanej z gospodarką leśną; prowadzenie zorganizowanej, celowej gospodarki leśnej; dolesienie rodzimymi gatunkami drzew i krzewów, również liściastych.

UZASADNIENIE

W dniu 11 lipca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej. Wniosek uzupełniono 10 września 2014 r. o przeformułowanie pytania.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina (Wnioskodawca) zamierza zbyć nieruchomość – w trybie rokowań – tj. działkę o powierzchni ok. 46 ha. Dla zbywanej nieruchomości istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy z dnia 6 października 2008 r. – Dz. Urz. Woj., poz. 3302), zgodnie z którym działka sprzedawana posiada oznaczenia: 3P (ok. 21 ha), R (ok. 24 ha) i ZL (ok. 1 ha).

Plan dla oznaczenia „3P” przewiduje: obiekty produkcyjne, składy, magazyny.

Dla oznaczenia „R” przewiduje: teren rolniczy, bez prawa zabudowy (zakaz wszelkiej zabudowy; możliwość upraw rolnych, sadowniczych, ogrodniczych i leśnych).

Dla oznaczenia „ZL” przewiduje: zakaz lokalizowania zabudowy niezwiązanej z gospodarką leśną; prowadzenie zorganizowanej, celowej gospodarki leśnej; dolesienie rodzimymi gatunkami drzew i krzewów, również liściastych. Zgodnie z dalszymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczeniem podstawowym jest przeznaczenie, które powinno przeważać na danym obszarze, a przeznaczeniem dopuszczalnym jest przeznaczenie inne niż podstawowe, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe. Terenem, z kolei jest, część obszaru planu wyznaczona linią rozgraniczającą oznaczoną określonym symbolem na planie rysunku. Przedmiotem sprzedaży jest grunt oznaczony jako konkretna działka.

Działka, którą zamierza Gmina sprzedać składa się, w głównej mierze, z gruntów, których przeznaczeniem podstawowym (rola i lasy) jest to niezwiązane z prawem zabudowy (ok. 25 ha), a pozostałe grunty (ok. 21 ha) to grunty z możliwością zabudowy. Przeznaczeniem podstawowym dla całej działki oznaczonej Nr 201 jest zatem działalność rolnicza i leśna. Z chwilą sprzedaży określona działka jest działką niezabudowaną, a jej przeznaczenie w przyszłości przez nabywcę nie jest znane Gminie.

Na gruncie prawa podatkowego dostawa terenów niezabudowanych jest zwolniona od podatku od towarów i usług. Na dzień dostawy terenu (działki), tj. sprzedaży (zbycia), działka będzie terenem niezabudowanym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku).

Czy Gmina jako podatnik podatku od towarów i usług może zastosować zwolnienie, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) czy ma obowiązek naliczyć VAT od sprzedaży w wysokości 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, zwolnieniu od podatków od towarów i usług podlega dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Po nowelizacji ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) zdefiniowano termin „teren budowlany” (art. 2 pkt 33) wskazując, że są to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (\`(...)\`).

Gmina stoi na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym, dostawa terenu (czyli sprzedaż określonej działki) będzie podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług, gdyż w chwili dostawy Gmina dostarcza (sprzedaje) grunt (działkę) niezabudowany. W momencie dokonywania czynności dostawy Gminie nie są znane plany nabywcy, co do wykorzystania gruntu w przyszłości. Zatem z uwagi na wystąpienie tzw. zdarzenia przyszłego i niepewnego Gmina nie może założyć ad hoc, że nabywca na gruntach będzie realizował określone działania, które mogą zostać zakwalifikowane do kategorii terenów budowlanych. Zgodnie bowiem z obowiązującym planem miejscowym określony grunt (działka) jest w większości zakwalifikowana jako działka niebędąca przeznaczona pod zabudowę. Jest bowiem tak, że w planie wyraźnie wskazuje się zakaz zabudowy (na terenach rolnych) i zakaz zabudowy nie związanej z gospodarką leśną, a jedynie na pozostałej części tej działki przewiduje się możliwość jej wykorzystania w sposób, który można by było kwalifikować jako tereny budowlane, ale jedynie pod warunkiem, że nabywca rzeczywiście będzie chciał zrealizować taki cel. Aktualnie cel ten Gminie nie jest znany, tak samo, jak nie jest wiadomym, czy nabywca (po zakupie działki) nie wystąpi o zmianę przeznaczenia tej działki w całości, np. pod zalesienie, czy gospodarkę rolną bądź odwrotnie – pod działalność gospodarczą.

Zdaniem Gminy, na sprzedawanej działce dominują grunty na których obowiązuje albo całkowity zakaz zabudowy, albo ograniczony wyłącznie do gospodarki leśnej. Dominującym na sprzedawanej działce charakterem będzie zatem ten niezwiązany z aktywizacją gospodarczą (szerokim prawem do zabudowy). Działka sprzedawana zatem ma podstawowy charakter niebędący terenem budowlanym w rozumieniu ustawy „o podatku od towarów i usług”. Z tego faktu nie jest istotna możliwość zabudowy na pozostałej części działki, gdyż będzie miała ona w chwili sprzedaży przez Gminę charakter uzupełniający względem pozostałej i większej części działki. Taki pogląd wyraził, m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. I SA/Wr 1344/12. I choć wyrok ten zapadł przed zmianą ustawy „o podatku od towarów i usług” (wprowadzającą definicję legalną „teren budowlany”) to jego stanowisko należy uznać również za aktualne w obecnym stanie prawnym. Na taką możliwość wskazuje chociażby A. Bartosiewicz w komentarzu do art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – w zakresie dodanego pkt 33 – stwierdzając, że: „trzymanie się literalnej wykładni opartej na brzmieniu definicji prowadzi ad absurdum, w związku z czym taki wynik wykładni należy odrzucić i uznać, że tego rodzaju teren nie ma jednak charakteru terenu budowlanego” (chodziło o sytuację kwalifikacji przypadków, gdy dany teren objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale z uwagi na praktyczne i prawne aspekty owa zabudowa nie będzie możliwa).

W podobnej sytuacji (gmina, użytek rolny, niezabudowany, ale bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) Minister Finansów uznał, że brak jest podstaw do zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 13 września 2012 r., sygn. I FSK 1894/11) uznały stanowisko Ministra za niezgodne z obowiązującym prawem wskazując, że błędne jest stanowisko organu, który wywodzi, że z samego faktu możliwości zabudowy działki sprzedawanej należy ją opodatkować stawką podstawową, a tym samym taki teren nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Również w orzeczeniu z dnia 23 sierpnia 2012 r. (sygn. I FSK 1470/11) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że błędny jest pogląd Ministra Finansów, co do uznania, że nawet działka rolna na której przewiduje się możliwość zabudowy (w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) nie podlega zwolnieniu, o którym mowa wyżej. Sąd zauważył bowiem, że: „przyjęcie stanowiska jakoby możliwość zagospodarowania gruntu jakimikolwiek obiektami budowlanymi nadawała mu charakteru terenu przeznaczonego pod zabudowę, prowadziłoby do wniosku, że zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie miałoby zastosowania nawet do gruntów leśnych czy terenów zielonych”. W konkluzji Sąd ten wskazał, że: „nie sposób podzielić stanowiska organu, że jeśli na gruncie jest nawet iluzorycznie możliwość lokalizacji jakichkolwiek obiektów budowlanych nie można go uznać za tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę”.

Z powyższych względów Gmina stoi na stanowisku, że sprzedaż działki (gruntu) powinna korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy „o podatku od towarów i usług”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest:

*   **nieprawidłowe** – w części odnoszącej się do nieruchomości oznaczonej „3P”: obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz
*   **prawidłowe** – w części odnoszącej się do nieruchomości oznaczonej „R”: teren rolniczy, bez prawa zabudowy (zakaz wszelkiej zabudowy; możliwość upraw rolnych, sadowniczych, ogrodniczych i leśnych) oraz „ZL”: zakaz lokalizowania zabudowy niezwiązanej z gospodarką leśną; prowadzenie zorganizowanej, celowej gospodarki leśnej; dolesienie rodzimymi gatunkami drzew i krzewów, również liściastych.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z póżn.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Towarami – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L 347 s. 1 ze zm.) – „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. Natomiast „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Opodatkowaniu VAT podlega – na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE – odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.

I tak, jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z kolei, stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy – nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba, że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

W myśl natomiast przepisu art. 41 ust. 2 ustawy – dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Natomiast, w oparciu o art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%,
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy wynosi 8%.

Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy – zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 33 ustawy).

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 w zgodny sposób odpowiada zatem także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Z powyższej analizy wynika, że nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., niebędących terenami budowlanymi – są zwolnione od podatku VAT.

Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy należy przeanalizować możliwość zastosowania zwolnienia na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem – zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy wprowadzono – z dniem 1 stycznia 2014 r. – zmianę mającą na celu pełniejsze odwzorowanie przepisu art. 136 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, umożliwiającego zastosowanie zwolnienia od podatku dla dostawy towarów wykorzystywanych wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku, jeżeli przy nabyciu lub wytworzeniu tych towarów nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zmiana ta wiąże się również z odejściem od dotychczasowego warunku, że tylko w stosunku do towarów używanych przez podatnika, gdy okres ich używania wynosił co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, możliwe było zastosowanie zwolnienia od podatku VAT (art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązujący do 31 grudnia 2013 r.).

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że Gmina zamierza zbyć nieruchomość - w trybie rokowań - tj. działkę o powierzchni ok. 46 ha. Dla zbywanej nieruchomości istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka sprzedawana posiada oznaczenia: 3P (ok. 21 ha), R (ok. 24 ha) i ZL (ok. 1 ha). Plan dla oznaczenia „3P” przewiduje: obiekty produkcyjne, składy, magazyny. Dla oznaczenia „R” przewiduje: teren rolniczy, bez prawa zabudowy (zakaz wszelkiej zabudowy; możliwość upraw rolnych, sadowniczych, ogrodniczych i leśnych). Dla oznaczenia „ZL” przewiduje: zakaz lokalizowania zabudowy niezwiązanej z gospodarką leśną; prowadzenie zorganizowanej, celowej gospodarki leśnej; dolesienie rodzimymi gatunkami drzew i krzewów, również liściastych. Działka, którą zamierza Gmina sprzedać składa się, w głównej mierze, z gruntów, których przeznaczeniem podstawowym (rola i lasy) jest to niezwiązane z prawem zabudowy (ok. 25 ha), a pozostałe grunty (ok. 21 ha) to grunty z możliwością zabudowy. Przeznaczeniem podstawowym dla całej działki oznaczonej Nr 201 jest zatem działalność rolnicza i leśna. Z chwilą sprzedaży określona działka jest działką niezabudowaną, a jej przeznaczenie w przyszłości przez nabywcę nie jest znane Gminie.

Wskazać należy, że analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka będąca przedmiotem wniosku oznaczona jest w części jako „3P”, tj. obiekty produkcyjne, składy, magazyny. Zatem dopuszcza się możliwość zabudowy dla tej części działki.

Natomiast pozostała część działki oznaczona jest w planie zagospodarowania przestrzennego jako „R”: teren rolniczy, bez prawa zabudowy (zakaz wszelkiej zabudowy; możliwość upraw rolnych, sadowniczych, ogrodniczych i leśnych) oraz „ZL”: zakaz lokalizowania zabudowy niezwiązanej z gospodarką leśną; prowadzenie zorganizowanej, celowej gospodarki leśnej; dolesienie rodzimymi gatunkami drzew i krzewów, również liściastych – zatem w tej części działka ta stanowi teren niezabudowany, dla którego nie przewidziano możliwości zabudowy.

Wobec powyższego Wnioskodawca nie będzie dokonywał sprzedaży terenu w całości niezabudowanego innego niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę – zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, lecz gruntu w części przeznaczonego pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – o czym stanowi art. 2 pkt 33 ustawy.

Z wniosku nie wynika ponadto, aby przedmiotowy grunt był wykorzystywany przez Gminę wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. Zatem zastosowania nie będzie miał powołany art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że Gmina dokonując sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w części oznaczona jest jako „3P”: obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz „R”: teren rolniczy, bez prawa zabudowy (zakaz wszelkiej zabudowy; możliwość upraw rolnych, sadowniczych, ogrodniczych i leśnych) a także „ZL”: zakaz lokalizowania zabudowy niezwiązanej z gospodarką leśną; prowadzenie zorganizowanej, celowej gospodarki leśnej; dolesienie rodzimymi gatunkami drzew i krzewów, również liściastych – do jej całości nie może zastosować zwolnienia od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Dostawa przez Gminę przedmiotowej działki w części oznaczonej „3P”: obiekty produkcyjne, składy, magazyny, dla której przewidziano możliwość zabudowy, opodatkować podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej, tj. 23% – w myśl art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy.

W tej części uznano stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Natomiast dostawa pozostałej części działki, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest „R”: teren rolniczy, bez prawa zabudowy (zakaz wszelkiej zabudowy; możliwość upraw rolnych, sadowniczych, ogrodniczych i leśnych) oraz „ZL”: zakaz lokalizowania zabudowy niezwiązanej z gospodarką leśną; prowadzenie zorganizowanej, celowej gospodarki leśnej; dolesienie rodzimymi gatunkami drzew i krzewów, również liściastych – korzystać będzie ze zwolnienia od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Wobec powyższego uznano w tej części stanowisko Zainteresowanego za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.