Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.452.2025.3.ŁW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Sprzedaż części działek oraz możliwość wystawienia faktury
tylko przez Wnioskodawcę.
Słowa kluczowe: działalność-działalność rolnicza
faktura
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 3
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży części
    działek nr A i B oraz możliwości wystawienia faktury tylko przez Wnioskodawcę. Uzupełnił
    go Pan pismem z 25 lipca 2025 r. (wpływ 25 lipca 2025 r.) oraz pismem z 18 sierpnia 2025
    r. (wpływ 18 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości
    (...) stanowiącej działkę nr A o powierzchni 1,8979 ha oraz współwłaścicielem
    nieruchomości (w ramach wspólności majątkowej, w udziałach po 1/2) położonej w
    miejscowości (...) stanowiącej działkę nr B o powierzchni 1,4295 ha.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.
    Wnioskodawca wraz z żoną są właścicielami działki nr B w ramach wspólności majątkowej
    małżeńskiej. Natomiast działka nr A została nabyta przez Wnioskodawcę na podstawie
    umowy darowizny, w której żona Wnioskodawcy za Jego zgodą darowała Mu działkę do
    Jego majątku osobistego.
    Wnioskodawca wraz z żoną (w ramach wspólności majątkowej) wraz z firmą (...) Spółka
    akcyjna z siedzibą w (...) dnia 24 kwietnia 2025 r. zawarli w formie aktu notarialnego
    przedwstępną umowę sprzedaży, zgodnie z którą Wnioskodawca zobowiązuje się do
    sprzedaży części działki nr A (ok. 21 arów) oraz części działki nr B (ok. 4 ary) należącej do
                                              2Wnioskodawcy i Jego żony (w udziałach po 1/2) o łącznej powierzchni 2480 m.

    Nieruchomość jest niezabudowana, posiada miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego. Dla działek nr A i nr B położonych w miejscowości (...), zgodnie z
    zaświadczeniem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że
    zgodnie z MPZP Gminy (...), działka nr A położona w (...) stanowi w części tereny zabudowy
    usługowej, z podstawowym przeznaczeniem pod usługi komercyjne, a w części tereny
    zieleni nieurządzonej zagrożone zalaniem wodą stuletnią, z podstawowym
    przeznaczeniem pod łąki i pastwiska, obudowę biologiczną rzek i cieków; natomiast
    działka nr B położona w (...) stanowi w części tereny zabudowy usługowej, z podstawowym
    przeznaczeniem pod usługi komercyjne, a w części tereny zieleni nieurządzonej zagrożone
    zalaniem wodą stuletnią, z podstawowym przeznaczeniem pod łąki i pastwiska, obudowę
    biologiczną rzek i cieków i w części tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z
    podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
    Wnioskodawca przed sprzedażą działki nie podejmował ani nie będzie podejmował
    czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych, zmierzających
    do podniesienia wartości przedmiotowej działki np. uzbrojenia terenu, doprowadzenia
    mediów, ogrodzenia terenu, lub innych. Wnioskodawca nie podejmował również działań o
    charakterze marketingowym np. reklama.
    W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość co do konieczności naliczenia
    podatku VAT.
    Doprecyzowanie opisu sprawy (pismem z 25 lipca 2025 r.)
    W odpowiedzi na pytanie:
    1. Z jakiego tytułu (jakiej działalności) jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT?
    wskazał Pan:
      Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT z tytułu prowadzenia
      pozarolniczej i rolniczej działalności gospodarczej.
    W odpowiedzi na pytanie:
    2. Kiedy otrzymał Pan w drodze darowizny działkę nr A?
    wskazał Pan:
      Działka A została darowana Wnioskodawcy przez żonę za jego zgodą do jego majątku
      osobistego w dniu 26 maja 2025 r. na podstawie Aktu notarialnego.
    W odpowiedzi na pytanie:
    3. W jaki dokładnie sposób wykorzystywał Pan działkę nr A przez cały okres jej posiadania?
    wskazał Pan:
      Działka A przez cały okres jej posiadana wykorzystywana była/jest przez
      Wnioskodawcę w celach rolniczych.
    W odpowiedzi na pytanie:
    4. Czy wykorzystywał Pan działkę nr A w ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą? Jeżeli tak, to proszę wskazać na czym polegała
    /polega ta działalność i w jakim okresie była/jest wykonywana?
    wskazał Pan:
      Tak, działka A była/jest wykorzystywana przez Wnioskodawcę w ramach działalności
      gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Działalność ta polega na
      prowadzeniu działalności rolniczej, w tym uprawie roślin oraz wykorzystywaniu
      działki na potrzeby produkcji rolnej. Działalność jest wykonywana od nabycia działki
      do chwili obecnej.

    W odpowiedzi na pytanie:
    5. Czy wykorzystywał Pan działkę nr A w ramach działalności rolniczej, o której mowa w art.
    2 pkt 15 ustawy? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
    a) czy prowadził/prowadzi Pan gospodarstwo rolne jako rolnik ryczałtowy w rozumieniu
      art. 2 pkt 19 ustawy, zwolniony od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43
      ust. 1 pkt 3 ustawy?
    b) czy z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego był/jest Pan zarejestrowanym,
      czynnym podatnikiem podatku VAT?
    wskazał Pan:
      Tak, działka A była/jest wykorzystywana w ramach działalności rolniczej, o której
      mowa w art. 2 pkt 15.
      a) nie,
      b) tak.
    W odpowiedzi na pytanie:
    6. Czy z działki nr A sprzedawał Pan płody rolne opodatkowane podatkiem od towarów i
    usług? Czy też produkty rolne z ww. działki były wykorzystywane wyłącznie na Pana
    własne potrzeby.
    wskazał Pan:
      Nie, z działki A nie sprzedawano płodów rolnych opodatkowanych VAT. Produkty
      rolne były/są wykorzystywane na własne potrzeby.
    W odpowiedzi na pytanie:
    7. Czy udostępniał Pan działkę nr A osobom trzecim? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
      a) w jakim okresie (kiedy) działka była udostępniana osobom trzecim?
      b) na podstawie jakiej umowy (najem, dzierżawa, użyczenie, inna umowa – jaka)
        działka była udostępniana osobom trzecim?
      c) czy udostępnienie działki było czynnością odpłatną czy nieodpłatną?
    wskazał Pan:
      Tak, część działki (ok. 21 arów) A została udostępniona osobom trzecim, tj. spółce (...)
      Sp. z o.o., z którą zawarto umowę przedwstępną sprzedaży:
      a) od 24 kwietnia 2025 r.,
      b) umowa dzierżawy,
      c) odpłatna.
    W odpowiedzi na pytanie:
    8. Czy działka nr A była wykorzystywana przez Pana (przez cały okres jej posiadania) na
    cele prywatne (osobiste)? Jeśli tak, to proszę wskazać, jakie konkretnie Pana cele
    prywatne zaspokajała i w jakim okresie?
    wskazał Pan:
      Jak wyżej wspomniano z działki A nie sprzedawano płodów rolnych opodatkowanych
      VAT. Produkty rolne były/są wykorzystywane na własne potrzeby od chwili nabycia
      działki do chwili obecnej.
    W odpowiedzi na pytanie:
    9. Kiedy oraz w wyniku jakich czynności został Pan wraz z żoną właścicielem działki nr B?
    wskazał Pan:

      Wnioskodawca wraz z żoną zostali właścicielami działki B na podstawie Aktu
      notarialnego z dnia 10 grudnia 2013 r.
    W odpowiedzi na pytanie:
    10. W jaki sposób działka nr B była wykorzystywana przez Pana i/lub Pana żonę (proszę
      szczegółowo opisać w jaki sposób i przez jaki okres faktycznie wykorzystywał Pan i/lub
      Pana żona ww. działkę przez cały okres jej posiadania i do jakich czynności:
      zwolnionych, opodatkowanych, czy niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT)?
      Informacji proszę udzielić oddzielnie dla Pana i Pana żony.
    wskazał Pan:
      Działka B była/jest wykorzystywana wyłącznie przez Wnioskodawcę w ramach
      rolniczej działalności gospodarczej do czynności podlegających opodatkowaniu VAT,
      od jej nabycia do chwili obecnej.
      Żona Wnioskodawcy nie wykorzystywała działki B w żaden sposób.
    W odpowiedzi na pytanie:
    11. Czy działka nr B była wykorzystywana przez Pana i/lub Pana żonę w działalności
      gospodarczej? Jeśli była wykorzystywana wyłącznie przez Pana żonę, to proszę
      wskazać, od kiedy i w jakim zakresie Pana żona prowadzi działalność gospodarczą oraz
      czy jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług z tego
      tytułu?
    wskazał Pan:
      Nie, działka B nie była/nie jest wykorzystywana przez Wnioskodawcę ani jego żonę w
      działalności gospodarczej.
    W odpowiedzi na pytanie:
    12. Czy działka nr B była wykorzystywana przez Pana i/lub Pana żonę na cele działalności
      rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
    a) czy prowadził/prowadzi Pan/Pana żona gospodarstwo rolne jako rolnik ryczałtowy w
      rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy, zwolniony od podatku od towarów i usług na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy?
    b) czy z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego był/jest Pan/Pana żona
      zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT?
    wskazał Pan:
      Tak, działka B była/jest wykorzystywana przez Wnioskodawcę w ramach działalności
      rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15. ustawy VAT:
      a) nie,
      b) tak.
    W odpowiedzi na pytanie:
    13. Czy z działki nr B sprzedawał Pan i/lub Pana żona płody rolne opodatkowane
      podatkiem od towarów i usług? Czy też produkty rolne z ww. działki były
      wykorzystywane wyłącznie na Pana i/lub Pana żony własne potrzeby?
    wskazał Pan:
      Nie, z działki B Wnioskodawca nie sprzedawał płodów rolnych opodatkowanych VAT.
      Produkty rolne były/są wykorzystywane na własne potrzeby.
    W odpowiedzi na pytanie:
    14. Czy udostępniał Pan i/lub Pana żona działkę nr B osobom trzecim? Jeżeli tak, to proszę
      wskazać:

    a) przez kogo – Pana i/lub Pana żonę oraz w jakim okresie (kiedy) działka była
      udostępniana osobom trzecim?
    b) na podstawie jakiej umowy (najem, dzierżawa, użyczenie, inna umowa – jaka) działka
      była udostępniana osobom trzecim?
    c) czy udostępnienie działki było czynnością odpłatną czy nieodpłatną?
    wskazał Pan:
      Tak część działki (ok. 4 ary) B została udostępniona osobom trzecim, tj. spółce (...) Sp.
      z o.o., z którą zawarto umowę przedwstępną sprzedaży:
      a) przez Wnioskodawcę i jego Żonę,
      b) umowa dzierżawy,
      c) odpłatną.
    W odpowiedzi na pytanie:
    15. Czy działka nr B była wykorzystywana przez Pana i/lub Pana żonę (przez cały okres jej
      posiadania) na cele prywatne (osobiste)? Jeśli tak, to proszę wskazać, jakie konkretnie
      cele prywatne Pana i/lub Pana żony zaspokajała i w jakim okresie?
    wskazał Pan:
      Jak wyżej wspomniano z działki B nie sprzedawano płodów rolnych opodatkowanych
      VAT. Produkty rolne były/są wykorzystywane na własne potrzeby od chwili nabycia
      działki do chwili obecnej
    Doprecyzowanie opisu sprawy (pismem z 18 sierpnia 2025 r.)
    W odpowiedzi na pytanie:
    1. Do jakich czynności opodatkowanych wykorzystywał Pan działkę nr A?
    wskazał Pan:
      Na działce A uprawiano kukurydzę i rzepak. Wnioskodawca nie sprzedawał tych
      płodów rolnych.
    W odpowiedzi na pytanie:
    2. Do jakich czynności opodatkowanych wykorzystywał Pan działkę nr B?
    wskazał Pan:
      Na działce B również prowadzono uprawę kukurydzy i rzepaku – nie było to
      sprzedawane.
    Pytania
    1. Czy planowana sprzedaż części przedmiotowych działek nr A i nr B będzie podlegała
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2. W przypadku uznania, iż przedmiotowe działki będą podlegać opodatkowaniu
      podatkiem VAT, czy faktura sprzedaży może zostać wystawiona tylko przez
      Wnioskodawcę?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Pana zdaniem, podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.

    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w
    sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży.
    Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta,
    handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego
    wolny zawód, to w świetle art. 15 ust. 2 ustawy, nie można podmiotu dokonującego
    dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności.
    W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy podmiot dokonujący
    sprzedaży gruntu podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go
    za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie
    dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania
    terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego
    dla sprzedawanego obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego
    przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, z którego wynika,
    że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z
    siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
    Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów,
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach

    terenu czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego
    rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych
    okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Ponieważ Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań charakterystycznych dla
    aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców uważa Pan, że sprzedaż działki nie powinna
    podlegać podatkowi VAT.
    W tej sprawie można się również powołać na jeden z wyroków sądowych, tj. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2024 r., I FSK 755/21.
    Ad 2.
    Pana zdaniem:
    Art. 15. [Podatnicy]
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Małżeństwo nie zostało więc wymienione jako kategoria podatników określonych w art. 15
    ust. 1 ustawy o VAT.
    Zwrócił na to uwagę NSA w wyroku z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 183/15. Powołana
    ustawa indywidualizuje bowiem podatników mówiąc m.in. o osobach fizycznych, a
    przecież każdy z małżonków jest odrębną osobą fizyczną. To zaś oznacza, że status
    podatnika VAT mają oboje małżonkowie, jak i każdy z osobna.
    Tak więc, możliwe są więc trzy sytuacje:
    - stroną umowy są oboje małżonkowie wówczas każde z nich jest podatnikiem VAT,
    - stroną umowy jest wyłącznie mąż. Tylko on jest wtedy podatnikiem VAT,
    - stroną umowy jest wyłącznie żona. Tylko ona jest wówczas podatnikiem VAT.
    Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie również w interpretacji
    indywidualnej z 3 listopada 2020 r., sygn. akt 0112-KDIL1-3.4012.320.2020.2.TK, w której
    to Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyjaśnił, że „jeżeli przedmiotem dzierżawy jest
    rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i
    usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej
    opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje dzierżawy we własnym imieniu (jest stroną
    czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z
    nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług”.
    Zatem, podatnikiem VAT będzie ten z małżonków, który faktycznie dokonuje czynności
    związanych z dzierżawą, tj. zawarł umowę.
    Uwzględniając powyższe, w przypadku uznania, iż przedmiotowa transakcja podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, Wnioskodawca będzie miał prawo do wystawienia FV
    tylko w swoim imieniu (na całą wartość sprzedaży).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
    - nieprawidłowe – w zakresie wskazania, czy planowana sprzedaż części przedmiotowych
      działek nr A i nr B nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

    - prawidłowe – w zakresie stwierdzenia, że faktura dokumentująca ww. sprzedaż może
      zostać wystawiona tylko przez Wnioskodawcę.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z dnia 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości,
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
        udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo
      c) własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Według art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego
    wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki
    majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od
    towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik podatku
    VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy:
      W przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne
      lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o
      którym mowa w art. 96 ust. 1.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy:
      Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących wyłącznie
      działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
      1) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
      pierwszym zasiedleniem;
      2) dostawa terenu budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze; (...).
    Analiza powyższych przepisów prawa wspólnotowego wskazuje, że podatnikiem podatku
    od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku nieruchomości, podlegać
    będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności
    gospodarczej, o której mowa w ustawie, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub pewnym okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Należy stwierdzić, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania
    nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym,
    wykorzystywanie majątku osobistego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest
    dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla

    opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie
    to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Wobec tego nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku
    osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu
    jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne
    jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W tym miejscu zasadnym jest powołanie art. 2 pkt 15 ustawy, zgodnie z którym:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o działalności rolniczej – rozumie się przez
      to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego,
      szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą,
      gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i
      sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i
      owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz
      chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w
      szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy
      roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie
      drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę
      dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę
      innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki
      leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41
      00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych.
    Mając na względzie definicję działalności gospodarczej, zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy,
    należy uznać, że działalność rolnicza, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy, mieści się w
    pojęciu działalności gospodarczej.
    Zatem rolnik, w świetle przepisów ustawy – co do zasady – posiada status podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Co istotne, w sytuacji gdy
    rolnik dokona rejestracji i uzyska miano podatnika podatku VAT czynnego, oznacza to, że
    prowadzi on działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT według właściwej
    stawki tego podatku.
    W niniejszej sprawie należy przytoczyć – celem wyjaśnienia – orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r., w sprawach C-180/10 i C-181
    /10. I tak, z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej (C-181/10) wynika, że czynności związane ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie
    mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
    które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu

    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W powyższym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że
    osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006
    /112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
    Jednakże co ważne, wskazane orzeczenie Trybunału odnosiło się do rolnika, który
    korzystał ze zwolnienia od podatku VAT. Natomiast w przypadku, gdy sprzedaży działki
    należącej do przedsiębiorstwa rolnego dokonuje rolnik będący zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem VAT, należy uznać, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą
    podejmowaną przez podatnika VAT czynnego.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże wynika
    z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia
    TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego
    wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z
    dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który
    stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku prywatnego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie

    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT z tytułu
    prowadzenia pozarolniczej i rolniczej działalności gospodarczej.
    Wraz z żoną jest Pan właścicielem działki nr B w ramach wspólności majątkowej
    małżeńskiej. Natomiast działka nr A została nabyta przez Pana na podstawie umowy
    darowizny, w której żona za Pana zgodą, darowała Panu działkę do Pana majątku
    osobistego.
    Wraz z żoną (w ramach wspólności majątkowej) oraz z firmą (...) Spółka akcyjna z siedzibą
    w (...), dnia 24 kwietnia 2025 r. zawarli Państwo w formie aktu notarialnego przedwstępną
    umowę sprzedaży, zgodnie z którą zobowiązuje się Pan do sprzedaży części działki nr A
    (ok. 21 arów) oraz części działki nr B (ok. 4 ary) należącej do Pana i Pana żony (w udziałach
                        2po 1/2) o łącznej powierzchni 2480 m.
    Działka nr A przez cały okres jej posiadana wykorzystywana była/jest przez Pana w celach
    rolniczych. Działka nr A była/jest wykorzystywana przez Pana w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Działalność ta polega na
    prowadzeniu działalności rolniczej, w tym uprawie roślin oraz wykorzystywaniu działki na
    potrzeby produkcji rolnej. Działalność jest wykonywana od nabycia działki do chwili
    obecnej. Działka nr A była/jest wykorzystywana w ramach działalności rolniczej, o której
    mowa w art. 2 pkt 15 ustawy. Z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego był/jest Pan
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Część działki nr A (ok. 21 arów)
    została udostępniona przez Pana odpłatnie osobom trzecim, tj. Spółce (...) Sp. z o.o., z
    którą zawarto umowę przedwstępną sprzedaży.
    Działka nr B była/jest wykorzystywana wyłącznie przez Pana w ramach rolniczej
    działalności gospodarczej do czynności podlegających opodatkowaniu VAT, od jej nabycia
    do chwili obecnej.
    Działka nr B nie była/nie jest wykorzystywana przez Pana ani Pana żonę w działalności
    gospodarczej. Działka nr B była/jest wykorzystywana przez Pana w ramach działalności
    rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy VAT. Z tytułu prowadzenia gospodarstwa
    rolnego był/jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Część działki
    nr B (ok. 4 ary) została udostępniona przez Pana i Pana żonę odpłatnie osobom trzecim, tj.
    Spółce (...) Sp. z o.o., z którą zawarto umowę przedwstępną sprzedaży.
    Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą wskazania, czy planowana sprzedaż
    części przedmiotowych działek nr A i nr B będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pan podjął w odniesieniu do działek będących przedmiotem zbycia.
    Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że fakt prowadzenia
    działalności rolniczej, z tytułu której jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku VAT i wykorzystywania przedmiotowych działek jako element gospodarstwa
    rolnego w działalności rolniczej, ma znaczenie dla opodatkowania podatkiem VAT dostawy
    części ww. działek. W niniejszej sprawie wskazane działki są częścią gospodarstwa rolnego

    i były wykorzystywane do działalności rolniczej, w tym do uprawy roślin oraz na potrzeby
    produkcji rolnej.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedmiotowe działki nie były
    wykorzystywane przez Pana w celach prywatnych (osobistych) w całym okresie ich
    posiadania. Jak wynika z okoliczności sprawy przedmiotem sprzedaży będą działki, które
    były wykorzystywane w działalności gospodarczej (działalności rolniczej), z tytułu której
    jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Zatem, w odniesieniu do
    sprzedaży części przedmiotowych działek, nie można uznać, że przedmiotem dostawy
    będą składniki Pana majątku osobistego, a ich sprzedaż, będzie stanowiła realizację prawa
    do rozporządzania majątkiem osobistym.
    Zaznaczenia bowiem wymaga, że ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że
    aby nieruchomości nie stanowiły majątku związanego z działalnością gospodarczą, nie
    mogą one służyć takiej działalności w całym okresie ich posiadania.
    Tak więc analiza przedstawionego we wniosku opisu sprawy, powołanych regulacji oraz
    aktualnego orzecznictwa, prowadzi do wniosku, że należy Pana uznać za podatnika
    podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży wydzielonej części działek nr A i nr B.
    W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego
    działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży przez Pana
    wydzielonej części ww. działek, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako
    odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Ad 1.
    Podsumowując stwierdzić należy, że planowana sprzedaż części przedmiotowych działek
    nr A i nr B będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    nieprawidłowe.
    Kolejne Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy faktura dokumentująca sprzedaż części
    ww. działek może zostać wystawiona tylko przez Wnioskodawcę.
    W odniesieniu do powyższej kwestii, należy wskazać, że w myśl art. 106b ust. 1 pkt 1
    ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Zgodnie z art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    W oparciu o art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
        wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,

      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
        mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
        wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
        5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
        końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź
        otrzymano całość lub część zapłaty.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    Jak wyjaśniono powyżej, to Pan będzie stroną dokonującą czynności opodatkowanej
    podatkiem VAT, a w konsekwencji – będzie Pan podatnikiem z tytułu sprzedaży części
    działek nr A i nr B.
    Tym samym, będzie Pan zobowiązany udokumentować sprzedaż ww. nieruchomości na
    rzecz Spółki (...) S.A., wystawiając we własnym imieniu fakturę, na której wykaże Pan całą
    cenę sprzedaży, z uwzględnieniem uregulowań zawartych w art. 106b ustawy.
    Ad 2.
    Podsumowując, faktura sprzedaży dokumentująca sprzedaż części ww. działek powinna
    zostać wystawiona tylko przez Pana.
    Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie

    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Pana,
    należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
    został złożony przez Pana, zaznaczam, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla
    Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.