Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.623.2025.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Opodatkowanie usługi pośrednictwa w najmie
długoterminowym samochodu osobowego poza terytorium
UE.
Słowa kluczowe: VAT marża
samochód-samochód osobowy
usługi-usługi turystyczne
wynajem-wynajem samochodów
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Podstawa opodatkowania usług
turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Stawka podatku dla usług turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28j-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28n
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 7
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 września 2025 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z
    12 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania
    usługi pośrednictwa w najmie długoterminowym samochodu osobowego poza terytorium
    UE na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę na terytorium RP i będącego czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polską spółką prawa handlowego, zarejestrowaną jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług w Polsce. Spółka nie posiada zagranicznych
    oddziałów ani przedstawicielstw. Wszystkie czynności związane z prowadzoną przez
    Spółkę działalnością gospodarczą są wykonywane przez pracowników zatrudnionych i
    przebywających na terytorium RP. Właściwymi dla Spółki organami administracji
    podatkowej są (...) oraz (...). Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest działalność
    pośredników turystycznych (79.11.B) oraz pozostała działalność usługowa w zakresie
    rezerwacji, gdzie indziej niesklasyfikowana (79.90.C).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka między innymi oferuje usługi w
    zakresie pośrednictwa w kompleksowej organizacji podróży (w tym podróży służbowych)
    w szczególności poprzez pośrednictwo w rezerwacji hoteli, wynajmu samochodów
    osobowych (krótko i długoterminowego), zakupu biletów kolejowych, lotniczych,

    autobusowych. Powyższe czynności są dokonywane w imieniu Spółki, ale na rzecz
    każdorazowego kontrahenta. Co do zasady kontrahentami Spółki są podmioty
    zarejestrowane jako czynni podatnicy podatku od towarów i usług w Polsce.
    Modelowa transakcja/świadczenie usługi pośrednictwa w najmie długoterminowym
    samochodu osobowego przez Spółkę wygląda w ten sposób, że kontrahent zwraca się do
    Spółki o zarezerwowanie w wypożyczalni samochodów pojazdu o konkretnych
    parametrach specyfikacji, na konkretny okres czasu, ze wskazaniem miejsca otrzymania i
    zdania pojazdu przez kontrahenta. Pracownicy Spółki dokonują stosownej rezerwacji, a w
    wyznaczonym terminie bezpośrednio kontrahent odbiera pojazd w wyznaczonym miejscu
    i to kontrahent zwraca pojazd bezpośrednio do wypożyczalni. Po zdaniu przez
    kontrahenta pojazdu najem jest rozliczany w ten sposób, że wypożyczalnia wystawna
    stosowną fakturę VAT na rzecz Spółki, a następnie Spółka (na bazie informacji zawartych
    na fakturze otrzymanej od wypożyczalni) wystawia fakturę na rzecz kontrahenta. Faktura
    końcowa składa się z pozycji stanowiących de facto refakturę kosztów wynikających z
    pierwotnej faktury wystawionej przez wypożyczalnię oraz pozycję stanowiącą
    wynagrodzenie dla Spółki za świadczone usługi pośrednictwa.
    W związku z tym, że jeden z kontrahentów (będący czynnym podatnikiem podatku VAT i
    mający siedzibę na terytorium RP), na rzecz którego świadczona była usługa pośrednictwa
    najmu długoterminowego samochodu osobowego na terenie Meksyku, zakwestionował
    prawidłowość i zasadność naliczenia 23% podatku VAT w odniesieniu do pozycji na
    fakturze stanowiącej refakturę kosztów najmu pojazdu Spółka powzięła wątpliwości czy w
    takich sytuacjach podatek VAT jest przez nią naliczany prawidłowo.

## Pytanie

Czy w przypadku świadczenia usługi pośrednictwa w najmie długoterminowym
    samochodu osobowego poza terytorium UE, na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę na
    terytorium RP i będącego czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, pozycje na
    fakturze stanowiące refakturę kosztów najmu pojazdu winny podlegać powiększeniu o
    stosowną stawkę podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku opisanym powyżej, pozycje na fakturze końcowej,
    stanowiące refakturę kosztów związanych z najmem pojazdu, powinny zostać
    powiększone o stosowną stawkę podatku VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej „ustawa”), miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz
    podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i la, art. 28g
    ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Zgodnie z art. 28j ust. 1 ustawy miejscem świadczenia usług krótkoterminowego wynajmu
    środków transportu jest miejsce, w którym te środki transportu są faktycznie oddawane
    do dyspozycji usługobiorcy, zaś z ust. 2 cytowanego artykułu wynika, że przez
    krótkoterminowy wynajem środków transportu, o którym mowa w ust. 1 rozumie się
    ciągłe posiadanie środka transportu lub korzystanie z niego przez okres nieprzekraczający
    30 dni, a w przypadku jednostek pływających - przez okres nieprzekraczający 90 dni.
    Zestawiając zatem brzmienie art. 28j ust. 1 i 2 ustawy z art. 28b ust. 1 ustawy uznać
    należy, że w przypadku świadczenia na rzecz podatnika usług długoterminowego wynajmu
    środków transportu, miejscem świadczenia usługi będzie każdorazowo miejsce, w którym
    podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.
    Ponadto, z uwagi na fakt, iż przy świadczeniu usług pośrednictwa Spółka działa we
    własnym imieniu, ale na rzecz kontrahenta, to zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 2a ustawy

    uznać należy, że Spółka sama otrzymała i świadczyła te usługi. Przez świadczenie usług,
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, rozumieć należy każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nic
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    W tym stanie rzeczy, z uwagi na odpłatny charakter świadczonych przez Spółkę na
    terytorium kraju usług pośrednictwa w najmie długoterminowym pojazdów osobowych,
    zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, usługi te podlegają
    opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Według art. 8 ust. 2a ustawy:

      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia (opodatkowania) danej usługi. Miejsce
    świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej wynikającej z art. 15 ust. 2
    ustawy, w myśl tego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą
    zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    nich są usługi związane z wynajmem środków transportu.
    I tak, zgodnie z art. 28j ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług krótkoterminowego wynajmu środków transportu jest
      miejsce, w którym te środki transportu są faktycznie oddawane do dyspozycji
      usługobiorcy.
    W myśl art. 28j ust. 2 ustawy:
      Przez krótkoterminowy wynajem środków transportu, o którym mowa w ust. 1,
      rozumie się ciągłe posiadanie środka transportu lub korzystanie z niego przez okres
      nieprzekraczający 30 dni, a w przypadku jednostek pływających - przez okres
      nieprzekraczający 90 dni.
    W myśl art. 28j ust. 3 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług polegających na wynajmie, innym niż wynajem
      krótkoterminowy, środków transportu na rzecz podmiotów niebędących
      podatnikami jest miejsce, gdzie usługobiorca posiada siedzibę, stałe miejsce
      zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, z zastrzeżeniem ust. 4.
    Przy czym, zgodnie z art. 39 ust. 1 rozporządzenia 282/2011 (Rozporządzenie Wykonawcze
    Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do
    Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE L 77 z 23 marca 2011, str. 1, ze zm.):
      Na użytek stosowania art. 56 dyrektywy 2006/112/WE czas ciągłego posiadania lub
      użytkowania środka transportu, który jest przedmiotem wynajmu, jest określany na
      podstawie umowy zawartej przez strony.
      Umowa jest podstawą domniemania, które można obalić w razie jakichkolwiek
      przesłanek wynikających ze stanu faktycznego lub prawnego, pozwalających na
      ustalenie faktycznego czasu ciągłego posiadania lub użytkowania środka transportu.
      Spowodowane siłą wyższą przekroczenie przewidzianego w umowie czasu wynajmu
      krótkoterminowego w rozumieniu art. 56 dyrektywy 2006/112/WE nie ma wpływu na
      określenie czasu ciągłego posiadania lub użytkowania środka transportu.
    Należy zwrócić uwagę, że w odniesieniu do usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust.
    1 ustawy zostało określone inne miejsce świadczenia niż wynikające z zasady ogólnej.
    W myśl art. 28n ust. 1 - 3 ustawy:
    1. W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, miejscem
      świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

    2. W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone ze
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego
      się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
      świadczenia usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
      miejscem świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest miejsce,
      w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    W tym miejscu należy wskazać, że art. 119 ustawy jest odstępstwem od zasady ogólnej
    zawartej w art. 29a ustawy dotyczącej sposobu określania podstawy opodatkowania
    podatkiem VAT przy sprzedaży towarów i usług.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    Stosownie do art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik:
      1) (uchylony);
      2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;
      4) (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania do usług turystyki.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Zgodnie z art. 119 ust. 7 ustawy:
      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 %, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    Ustawa o VAT nie zawiera definicji legalnej pojęcia „usługi turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych.
    Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 306 i 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.
    I tak, zgodnie z art. 306 ust. 1 Dyrektywy:

      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
    Z kolei art. 306 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że:
      Do celów stosowania rozdziału dotyczącego procedury szczególnej dla biur podróży,
      organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    W myśl art. 307 Dyrektywy:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (...).
    Ww. przepisy Dyrektywy nie przesądzają, że tylko usługa kompleksowa, która obejmuje
    swym zakresem cząstkowe usługi, np.: transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie, zwiedzanie itp. może być objęta szczególną procedurę VAT marża.
    Na mocy art. 308 Dyrektywy:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo polską spółką prawa handlowego,
    zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce. Nie
    posiadacie Państwo zagranicznych oddziałów ani przedstawicielstw. Przedmiotem
    przeważającej działalności Państwa Spółki jest działalność pośredników turystycznych
    (79.11.B) oraz pozostała działalność usługowa w zakresie rezerwacji, gdzie indziej
    niesklasyfikowana (79.90.C). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej oferujecie
    Państwo usługi w zakresie pośrednictwa w kompleksowej organizacji podróży (w tym
    podróży służbowych) w szczególności poprzez pośrednictwo w rezerwacji hoteli, wynajmu
    samochodów osobowych (krótko i długoterminowego), zakupu biletów kolejowych,
    lotniczych, autobusowych. Powyższe czynności są dokonywane w imieniu Spółki, ale na
    rzecz każdorazowego kontrahenta. Co do zasady kontrahentami Spółki są podmioty
    zarejestrowane jako czynni podatnicy podatku od towarów i usług w Polsce.
    Modelowo świadczenie usługi pośrednictwa w najmie długoterminowym samochodu
    osobowego przez Spółkę wygląda w ten sposób, że kontrahent zwraca się do Spółki o
    zarezerwowanie w wypożyczalni samochodów o konkretnych parametrach specyfikacji, na
    konkretny okres czasu, ze wskazaniem miejsca otrzymania i zdania pojazdu przez
    kontrahenta. Pracownicy Spółki dokonują stosownej rezerwacji, a w wyznaczonym
    terminie bezpośrednio kontrahent odbiera pojazd w wyznaczonym miejscu i to
    kontrahent zwraca pojazd bezpośrednio do wypożyczalni. Po zdaniu przez kontrahenta
    pojazdu najem jest rozliczany w ten sposób, że wypożyczalnia wystawna stosowną fakturę
    VAT na rzecz Spółki, a następnie Spółka (na bazie informacji zawartych na fakturze
    otrzymanej od wypożyczalni) wystawia fakturę na rzecz kontrahenta. Faktura końcowa
    składa się z pozycji stanowiących refakturę kosztów wynikających z pierwotnej faktury
    wystawionej przez wypożyczalnię oraz pozycji stanowiącej wynagrodzenie dla Spółki za
    świadczone usługi pośrednictwa.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w
    przypadku świadczenia usługi pośrednictwa w najmie długoterminowym samochodu

    osobowego poza terytorium UE, na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę na terytorium
    RP i będącego czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, pozycje na fakturze
    stanowiące refakturę kosztów najmu pojazdu winny podlegać powiększeniu o stosowną
    stawkę podatku od towarów i usług.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy przede wszystkim odwołać się do
    orzecznictwa TSUE dotyczącego zastosowania szczególnej procedury, jaką jest VAT-marża
    w turystyce.
    Zgodnie z wyrokiem TSUE z 26 września 2013 r. w sprawie C-193/11, procedura marży
    służy równoważonemu podziałowi wpływów pochodzących z poboru tego podatku
    pomiędzy państwa członkowskie. Wskazując na art. 307 dyrektywy 2006/112/WE TSUE
    podkreślił, że transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez
    biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
    świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Pojedyncza usługa podlega
    opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi. W efekcie państwo
    członkowskie, w którym następuje konsumpcja danej usługi (np. świadczona przez
    prowadzącego hotel) uzyskuje wpływy z VAT z tego tytułu, a wpływy z marży biura
    podróży, które taką usługę sprzedaje turyście - uzyskuje państwo siedziby biura podróży.
    W wyroku tym TSUE oceniał również, w kontekście art. 119 ust. 3 ustawy, znaczenie
    pojęcia „podróżny”, jakim posłużył się prawodawca unijny w przepisach dyrektywy 2006
    /112/WE regulujących procedurę szczególną dla biur podróży (art. 306-310). TSUE doszedł
    do przekonania, że pojęcie to należy rozumieć szeroko („podejście oparte na kliencie”), a
    zatem procedura VAT-marża ma zastosowanie, gdy bezpośrednim odbiorcą usługi jest
    każdy klient (instytucja, przedsiębiorca, biuro podróży). TSUE odnotował przy tym korektę
    stanowiska samej Komisji Europejskiej, która uznała, że pojęcie „podróżny” oznacza nie
    tylko osobę fizyczną, ale także osobę prawną, która nabywa podróż zorganizowaną na
    swoje własne potrzeby (np. spółkę nabywającą usługi turystyczne dla swoich
    pracowników) i która jest tym samym końcowym odbiorcą usługi turystycznej - z
    wyłączeniem osoby, która odsprzedaje nabytą usługę innej osobie. Art. 119 ust. 3 ustawy,
    jasno wskazuje, że procedura VAT-marża znajduje zastosowanie bez względu na to, kto
    nabywa usługę turystyki, jeżeli czyni to w warunkach określonych tym przepisem.
    Jednocześnie TSUE wskazał, że okoliczność, że w 1977 r., tj. w czasie, gdy przyjmowana
    była procedura szczególna dla biur podróży, większość tych biur sprzedawała swoje usługi
    bezpośrednio konsumentowi końcowemu, nie oznacza, że prawodawca pragnął
    ograniczyć stosowanie tej procedury do tego typu sprzedaży i wykluczyć z niego sprzedaż
    na rzecz innych podmiotów gospodarczych.
    Wskazać również należy, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa
    112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek
    turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs
    and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy
    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4
    lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl
    2746/10, CBOSA).

    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur
    podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych
    czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Tym samym, aby podatnik korzystał z procedury szczególnej VAT-marża, świadczący
    usługę związaną z turystyką musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na
    własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych
    podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty (klienta). I z taką sytuacją mamy do
    czynienia w przypadku usług najmu długoterminowego samochodów osobowych przez
    Państwa Spółkę na rzecz swoich klientów.
    Natomiast bez znaczenia jest fakt, że podmiot świadczący usługi związane z turystyką nie
    jest biurem podróży, czy też organizatorem wycieczek turystycznych, jak również, że
    odbiorcami usług są wyłącznie klienci biznesowi, a więc podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą, którzy dokonują zakupu usług zasadniczo na potrzeby podróży służbowych
    swoich pracowników.
    Zatem, w niniejszej sprawie, fakt, że opisane usługi są odsprzedawane na rzecz
    przedsiębiorców niebędących „podróżnymi”, jak również to, że nie jesteście Państwo
    typowym biurem podróży, czy też organizatorem wycieczek turystycznych, ale
    „pośrednikiem turystycznym”, nie ma wpływu na zastosowanie procedury szczególnej VAT-
    marża do odsprzedawanych usług.
    Powyższe potwierdza również orzeczenie NSA z 6 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1578/16, w
    którym Sąd wskazał, że nie ma podstaw, aby ograniczyć stosowanie procedury VAT-marża
    wyłącznie do usług świadczonych na rzecz turysty jako osoby nabywającej usługi o
    charakterze rekreacyjnym. Zgodnie z tym wyrokiem:
      „(...) z punktu widzenia procedury VAT marża bez znaczenia jest cel, w jakim klient
      odbywa podróż. Akcentowanego przez Sąd pierwszej instancji celu, jakim kieruje się
      turysta nabywając usługę turystyczną, a mianowicie wypoczynku, rekreacji, rozrywki,
      nie da się wywieść z definicji pojęcia „turysta” zawartej w art. 3 pkt 9 u.u.t. Zgodnie
      bowiem z tą definicją, turysta to osoba, która podróżuje do innej miejscowości poza
      swoim stałym miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której
      celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która
      korzysta z noclegu przynajmniej na jedną noc. Skoro zatem, jak wynika z definicji
      usług turystycznych zamieszczonej w art. 3 ust. 1 u.u.t., usługi te obejmują oprócz
      usług hotelarskich i przewodnickich, także wszystkie inne usługi świadczone
      turystom lub odwiedzającym, to nie ma powodów, aby za usługi świadczone
      turystom uznać tylko usługi o celach wypoczynkowych, poznawczych i
      rozrywkowych. Jak bowiem wskazano wyżej nie są to cele, które w art. 3 ust. 9 u.u.t.
      określają turystę jako nabywcę usług uprawniających do korzystania z procedury
      opodatkowania marży. Celów tych nie przypisano również odwiedzającym w art. 3
      pkt 10 u.u.t.”
    W niniejszej sprawie należy także odnieść się do możliwości objęcia procedurą VAT-marża
    sprzedaży pojedynczej usługi świadczonej przez Państwa na rzecz klienta, w
    analizowanym przypadku usługi najmu długoterminowego samochodu osobowego.
    Co do sprzedaży pojedynczej usługi wypowiedział się TSUE w wyroku z 12 listopada 1992
    r., w sprawie C-163/91. Trybunał wskazał, że samo tylko zapewnianie zakwaterowania w
    obiekcie wypoczynkowym przez biuro podróży wystarcza do tego, aby zastosowanie miała
    procedura szczególna przewidziana w art. 306-310 dyrektywy 2006/112/WE, znaczenie
    innych dostaw lub świadczenia usług, które ewentualnie towarzyszą owej usłudze
    zakwaterowania, nie może mieć wpływu na kwalifikację prawną omawianej sytuacji, to
    oznacza, że objęta jest ona procedurą szczególną dla biur podróży.

    Podobne stanowisko zajął Sąd w wyroku TSUE z 29 czerwca 2023 r. C-108/22. Zgodnie z
    tym wyrokiem:
      „art. 306 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że świadczenie
      podatnika polegające na zakupie usług noclegowych od innych podatników i na ich
      odsprzedaży innym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą jest objęte
      procedurą szczególną VAT mającą zastosowanie do biur podróży, mimo że usługom
      tym nie towarzyszą usługi dodatkowe”.
    TSUE w orzeczeniu C-108/22 zwrócił również uwagę, że:
      „(...) wyłączenie z zakresu zastosowania art. 306 dyrektywy VAT usług świadczonych
      przez biuro podróży na tej tylko podstawie, że obejmują one jedynie
      zakwaterowanie, prowadziłoby do skomplikowanej procedury podatkowej, w której
      przepisy stosowane w zakresie VAT uzależnione byłyby od elementów
      konstytutywnych usług oferowanych na rzecz każdego podróżnego. Taka procedura
      podatkowa byłaby sprzeczna z celami tej dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia 19
      grudnia 2018 r., Alpenchalets Resorts, C-552/17, EU:C:2018:1032, pkt 25-28 i
      przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że świadczenie przez biuro podróży
      zakwaterowania wakacyjnego podlega owej szczególnej procedurze opodatkowania,
      nawet jeśli usługa ta obejmuje jedynie zakwaterowanie. W tym względzie należy
      wskazać, że ponieważ samo tylko zapewnienie zakwaterowania wakacyjnego przez
      biuro podróży wystarcza do tego, aby zastosowanie miała procedura szczególna
      przewidziana w art. 306-310 dyrektywy VAT, znaczenie innych dostaw lub
      świadczenia usług, które ewentualnie towarzyszą owej usłudze zakwaterowania, nie
      może mieć wpływu na kwalifikację prawną omawianej sytuacji, to znaczy na to, że
      objęta jest ona procedurą szczególną dla biur podróży (zob. podobnie wyrok z dnia
      19 grudnia 2018 r., Alpenchalets Resorts, C-552/17, EU:C:2018:1032, pkt 29-33).
      W konsekwencji Trybunał orzekł, że art. 306-310 dyrektywy VAT należy interpretować
      w ten sposób, że samo tylko udostępnienie przez biuro podróży obiektu
      wypoczynkowego wynajmowanego od innych podatników lub też udostępnienie
      obiektu wypoczynkowego, któremu to udostępnieniu towarzyszą dodatkowe usługi,
      niezależnie od znaczenia tych usług dodatkowych, stanowią, każde z nich,
      pojedynczą usługę objętą procedurą szczególną dla biur podróży (wyrok z dnia 19
      grudnia 2018 r., Alpenchalets Resorts,C-552/17, EU:C:2018:1032, pkt 35).
      W niniejszej sprawie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
      wynika, że C. sprzedaje usługi noclegowe w hotelach oraz innych obiektach o
      podobnej funkcji zarówno w Polsce, jak i za granicą. Tymczasem orzecznictwo
      Trybunału wydane w kontekście świadczenia przez biuro podróży zakwaterowania
      wakacyjnego, jak wskazano w pkt 26-28 niniejszego wyroku, ma na celu
      uregulowanie również sytuacji sprzedaży usług zakwaterowania w hotelach i innych
      obiektach. W tym względzie należy w szczególności sprecyzować, że geograficzne
      zróżnicowanie położenia hoteli i obiektów będących przedmiotem tych usług może
      samo w sobie powodować praktyczne trudności, których uniknięcie ma na celu ta
      szczególna procedura opodatkowania, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt
      21 niniejszego wyroku”.
    Treść powyższego wyroku wskazuje na to, że świadczenie podatnika polegające na
    zakupie usług noclegowych od innych podatników i na ich odsprzedaży innym podmiotom
    prowadzącym działalność gospodarczą jest objęte procedurą szczególną VAT-marża
    mającą zastosowanie do biur podróży, mimo że usługom tym nie towarzyszą usługi
    dodatkowe.
    Ponadto, TSUE w wyroku z 9 grudnia 2018 r., sygn. C-552/17 wskazał, że:
      W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że wyłącznie z zakresu
      zastosowania art. 306 dyrektywy VAT usług świadczonych przez biuro podróży na tej

      tylko podstawie, że obejmują one jedynie zakwaterowanie, prowadziłoby do
      skomplikowanej procedury podatkowej, w której przepisy stosowane w zakresie VAT
      uzależnione byłyby od elementów konstytutywnych usług oferowanych na rzecz
      każdego podróżnego. Taka procedura podatkowa byłaby sprzeczna z celami tej
      dyrektywy (zob. Podobnie wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r., Alpenchalets Resort,C-552
      /17, EU:C:2018:1032, pkt 25-28 i przytoczone tam orzecznictwo.
    W kwestii sprzedaży pojedynczych usług i opodatkowania ich w procedurze marży należy
    również odnieść się do art. 119 ust. 2 ustawy o VAT, który wskazuje, że przez usługi dla
    bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi
    turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.
    Zatem, co do zasady, usługa turystyki składa się z wielu świadczeń. Jednakże w związku z
    istniejącymi wyżej wskazanymi orzeczeniami TSUE w zakresie opodatkowania
    pojedynczych usług procedurą VAT-marża, przepisy art. 119 ustawy o VAT należy
    interpretować z uwzględnieniem przedmiotowego orzecznictwa.
    Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości należy ustalić, czy sprzedaż usługi
    długoterminowego wynajmu samochodu osobowego na rzecz klienta mieści się w
    kategorii usług turystycznych, do których zastosowanie ma procedura szczególna marży
    dla biur podróży.
    W przedmiotowej sprawie Państwa Spółka oferuje usługi w zakresie pośrednictwa w
    kompleksowej organizacji podróży (w tym podróży służbowych) w szczególności poprzez
    pośrednictwo w rezerwacji hoteli, wynajmu samochodów osobowych (krótko i
    długoterminowego), zakupu biletów kolejowych, lotniczych, autobusowych. Czynności są
    dokonywane w imieniu Spółki, ale na rzecz każdorazowego kontrahenta. Odnośnie usług
    wynajmu samochodów osobowych Kontrahent zwraca się do Spółki o zarezerwowanie w
    wypożyczalni samochodów o konkretnych parametrach specyfikacji, na konkretny okres
    czasu, ze wskazaniem miejsca otrzymania i zdania pojazdu przez kontrahenta, natomiast
    pracownicy Spółki dokonują stosownej rezerwacji, a w wyznaczonym terminie
    bezpośrednio kontrahent odbiera pojazd w wyznaczonym miejscu i to kontrahent zwraca
    pojazd bezpośrednio do wypożyczalni. Niewątpliwie jest to zatem działalność zbliżona do
    działalności biura podróży. Z przytoczonego orzecznictwa TSUE wynika bowiem
    jednoznacznie, że świadczenie podatnika polegające na zakupie usług noclegowych od
    innych podatników i na ich odsprzedaży innym podmiotom prowadzącym działalność
    gospodarczą jest objęte procedurą szczególną VAT-marża mającą zastosowanie do biur
    podróży, mimo, że w danym przypadku usługom tym nie towarzyszą usługi dodatkowe.
    Powyższa konkluzja wynikająca z orzecznictwa TSUE dotycząca usług noclegowych
    znajduje odniesienie również do innych usług np. transportu, nabywanego i
    odsprzedawanego w tożsamych okolicznościach jak zakwaterowanie.
    Zatem, mając na uwadze orzecznictwo TSUE, należy uznać, że w opisanym zagadnieniu do
    sprzedaży usług najmu długoterminowego samochodu osobowego na rzecz klientów
    powinna mieć zastosowanie procedura szczególna, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy
    i należy opodatkować tę usługę przyjmując za podstawę opodatkowania marżę wyliczoną
    zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy. Miejscem świadczenia takiej usługi, zgodnie z art. 28n
    ustawy jest Polska ze względu na to, że Państwa siedziba znajduje się w Polsce.
    Jednocześnie wskazali Państwo, że po zdaniu przez kontrahenta pojazdu najem jest
    rozliczany w ten sposób, że wypożyczalnia wystawna stosowną fakturę VAT na rzecz
    Spółki, a następnie Spółka wystawia fakturę na rzecz kontrahenta. W związku z
    powyższym dla okoliczności przedstawionych w analizowanym zagadnieniu, nie znajdzie
    zastosowania przepis art. 8 ust. 2a ustawy, gdyż działają Państwo na własny rachunek.
    Podsumowując, jesteście Państwo podmiotem, o którym mowa w art. 119 ustawy,
    ponieważ dokonujecie czynności podobnych do czynności wykonywanych przez biura
    podróży, odsprzedajecie nabyte (dla bezpośredniej korzyści klienta) we własnym imieniu i
    na własny rachunek usługi, które ze względu na ich rodzaj mogą być sprzedawane przez
    biura podróży tj. usługi noclegowe w hotelach, bilety kolejowe, lotnicze i autobusowe oraz

    usługi wynajmu samochodów osobowych. Usługi wynajmu samochodów osobowych są
    nabywane przez Państwa Spółkę od podmiotów trzecich, tj. właścicieli wypożyczalni, a
    następnie są odsprzedawane kontrahentom.
    Zasadnym jest zatem przyjęcie, że odsprzedaż opisanych we wniosku usług najmu
    długoterminowego samochodu osobowego podlega opodatkowaniu zgodnie z zasadami
    procedury VAT-marża, o której mowa w art. 119 ustawy. W związku z tym miejscem
    świadczenia ww. usług jest miejsce gdzie usługodawca, czyli Państwa Spółka, posiada
    siedzibę działalności gospodarczej (zgodnie z art. 28n ust. 1 ustawy), tj. terytorium Polski.
    Jak wynika z art. 119 ust. 1 i 2 ustawy, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług
    turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust.
    5. Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
    zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu
    nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, przy
    czym przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
    składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
    wyżywienie, ubezpieczenie.
    Jak już wyżej wskazałem, do świadczenia przez Państwa usług turystyki w postaci
    świadczenia usługi długoterminowego najmu samochodu osobowego powinna mieć
    zastosowanie procedura szczególna, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy i sprzedaż
    taką należy opodatkować przyjmując za podstawę opodatkowania marżę wyliczoną
    zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przypadku świadczenia usługi
    pośrednictwa w najmie długoterminowym samochodu osobowego poza terytorium UE
    pozycje na fakturze stanowiące refakturę kosztów najmu pojazdu winny podlegać
    powiększeniu o stosowną stawkę podatku od towarów i usług należy uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.