Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/4510-384/15-2/MW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-07-17
Teza: Czy udzielenie dostawcom przez Bank na cele deweloperskie licencji do poszczególnych Technologii nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: licencja; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; technologia-nowe technologie; wartości-wartości niematerialne i prawne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 18

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 14 kwietnia 2015 r. (data wpływu 27 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy udzielenie dostawcom przez Bank na cele deweloperskie licencji do poszczególnych Technologii nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 kwietnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy udzielenie dostawcom przez Bank na cele deweloperskie licencji do poszczególnych Technologii nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

W ubiegłych latach Bank (dalej: „Wnioskodawca” lub „Bank”) wprowadzał do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych (tj. jako wartości niematerialne i prawne) technologie informatyczne, tj. programy komputerowe/systemy komputerowe (dalej: „Technologie”).

Technologie te stanowią wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o PDOP”) to znaczy stanowią nabyte przez Bank autorskie prawa majątkowe, które spełniają warunki określone w art. 16b ust. 1 ustawy o PDOP, tj.:

*   nadawały się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

*   przewidywany okres ich używania był dłuższy niż rok,

*   są wykorzystywane przez Bank na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Wnioskodawca planuje zwrócić się do niezależnej jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 roku o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1620 ze zm.) o sporządzenie ekspertyzy w odniesieniu do możliwości uznania Technologii za „nową technologię” w rozumieniu art. 18b ust. 2 ustawy o PDOP, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie dotychczas świadczonych przez Bank usług oraz nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnie 5 lat.

Ze względu na specyfikę wdrożenia (tj. fakt iż Technologie zostały wytworzone przez jej dostawców w sposób spersonalizowany do konkretnych potrzeb Banku) oraz przez wzgląd na potrzebę ochrony prawnej interesów Banku (tj. Bank jest zainteresowany, aby nabyta przez nią Technologia nie mogła zostać nabyta od dostawców lub udzielona dalsza licencja przez nich np. na rzecz podmiotów prowadzących działalność konkurencyjną do działalności Banku) Technologie zostały nabyte przez Bank od dostawców w formie umów o przeniesienie na Bank majątkowych praw autorskich do Technologii w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90 ze zm.).

W konsekwencji takiej formy prawnej nabycia przez Bank Technologii, jej dostawcy tracą z momentem zbycia m.in. prawo do przystosowywania, zmian układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym (tj. w Technologii) w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dlatego też, z perspektywy biznesowej, m.in. w celu umożliwienia Dostawcom dokonywania np. dalszych prac rozwojowych nad Technologiami, dostosowywania ich do nowych, pojawiających się w toku prowadzonej działalności gospodarczej potrzeb Banku, dokonywania modyfikacji i wyposażania Technologii w nowe moduły i funkcjonalności, Bank standardowo, w umowie przenoszącej majątkowe prawa autorskie do Technologii udzielił dostawcom poszczególnych Technologii niewyłącznych, nieodpłatnych (bez pobierania przez Bank z tego tytułu jakiegokolwiek wynagrodzenia od dostawców), nieograniczonych czasowo (wieczystych) i terytorialnie licencji do Technologii. Licencje te, z perspektywy prawnej, obejmowały pola eksploatacji i sposób wykorzystania taki sam, jak zakres praw Banku wynikający z posiadania majątkowych praw autorskich do tych Technologii (za wyjątkiem rozporządzania majątkowymi prawami autorskimi do tych Technologii).

W tym zakresie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą treści art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP w kontekście opisanego powyżej udzielenia przez Wnioskodawcę na rzecz dostawców licencji do poszczególnych Technologii w celach deweloperskich.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym stanie faktycznym udzielenie dostawcom przez Bank na cele deweloperskie licencji do poszczególnych Technologii nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP?

Zdaniem Wnioskodawcy, udzielenie dostawcom przez Bank na cele deweloperskie licencji do poszczególnych Technologii nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP.

Aby móc korzystać z ulgi, o której mowa w art. 18b ustawy o PDOP muszą zostać spełnione wszystkie warunki wynikające z tego przepisu. Wnioskodawca zaznacza, że jego wątpliwości dotyczą tylko i wyłącznie przesłanki negatywnej skorzystania z ulgi wynikającej z art. 18 ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP.

Dla celów niniejszego wniosku Bank zakłada, że pozostałe warunki wynikające z tego przepisu zostaną spełnione, w tym w szczególności Wnioskodawca uzyska pozytywne opinie niezależnej jednostki naukowej.

Przepisy dot. odliczenia na nabycie nowych technologii zostały wprowadzone przez ustawę o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej z dnia 29 lipca 2005 roku, (Dz. U. z 2005 r., nr 179, poz. 1484, z późn. zm.; dalej: „ustawa o wspieraniu działalności”). Głównym celem wprowadzenia tej ustawy było m.in. osiągnięcie wzrostu konkurencyjności i innowacyjności gospodarki. Miał on być osiągnięty poprzez szeroko rozumiany wzrost nakładów sektora prywatnego na działalność badawczą i rozwojową, w szczególności przez działania finansowe ukierunkowane na zwiększenie zainteresowania działalnością innowacyjną podmiotów sektora prywatnego.

Powyższy cel w zakresie prawa podatkowego miał zostać osiągnięty m.in. poprzez wprowadzenie zmian do przepisów ustawy o PDOP. Jak czytamy w uzasadnieniu do ustawy o wspieraniu działalności, „(\`(...)\`) Wprowadzenie zmian do przepisów o podatku PIT i CIT ma na celu zmniejszenie istniejących barier i stworzenie zachęty podatkowej dla inwestycji polegającej na zakupie nowej technologii przez możliwość natychmiastowego zaliczenia w koszty wydatków na B+R (badania i rozwój - przyp. Wnioskodawca), niezależnie od wyników prac badawczo-rozwojowych (działanie to mogłoby szybko zbliżyć wskaźniki nakładów na B+R w Polsce do innych krajów UE) oraz odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków na zakup nowej technologii w wysokości nie większej niż 50% (MSP) lub 30% (inne niż MSP).”

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zmiany wprowadzone do ustawy o PDOP wywierają wpływ przede wszystkim na przedsiębiorców. W kontekście tego, iż w ostatnich latach zauważalny jest znaczący rozwój bankowości elektronicznej w Polsce, czynnikiem, który niewątpliwie przyspieszył ten rozwój był między innymi transfer technologii. W efekcie możemy mówić o upowszechnieniu się zaawansowanych rozwiązań informatycznych w bankach, w szczególności platform elektronicznych wspomagających interakcję instytucji finansowej z klientem. Podstawą tych platform stanowią często jednak inne systemy komputerowe, które np. obsługują poszczególne procesy biznesowe.

Jak zostało wspomniane powyżej, Wnioskodawca udzielił na rzecz dostawców Technologii nabytych w formie przeniesienia majątkowych praw autorskich licencji do Technologii wyłącznie po to, aby zapewnić swoim dostawcom możliwość dokonywania na rzecz Banku ewentualnego dalszego rozwoju nabytych przez niego Technologii, tj. w tzw. celach deweloperskich. Ma to szczególne znaczenie w odniesieniu do technologii o charakterze informatycznym, ze względu na bardzo szybki proces dezaktualizacji takich systemów oraz w praktyce stałą konieczność ich rozwoju, ulepszania, dostosowywania do szybko zmieniającego się: otoczenia biznesowego ale także, np. szybkiego rozwoju sprzętu IT, na którym takie rozwiązania informatyczne operują.

W tym zakresie należy stwierdzić, że udostępnienie Technologii podmiotowi z branży IT - dostawcy danej Technologii, w celu tylko i wyłącznie dalszego rozwoju Technologii nie ma – w ocenie Wnioskodawcy – charakteru udostępnienia technologii stosownie do art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP. Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, licencja została udzielona jedynie w celach deweloperskich, mając na uwadze, że bez jej przekazania dostawca nie będzie w stanie wykonywać jakichkolwiek prac związanych z daną Technologią. Jej udzielenie ma więc charakter organizacyjny, służy zabezpieczeniu pozycji prawnej Banku jak też dostawcy, jednakże w dłuższym okresie ma na celu wyłącznie uzyskanie korzyści przez Bank oraz jego klientów a nie przez dostawców. Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż dostawcy nie mają również możliwości wykorzystywać danego oprogramowania w tożsamym co Bank zakresie a tylko wówczas tego typu sytuacja mogłaby ewentualnie wpływać na spełnienie warunku udostępnienia danej Technologii podmiotowi trzeciemu.

W szczególności, „zwrotne” przekazanie przez Bank licencji na rzecz dostawców Technologii, którzy przekazali Bankowi majątkowe prawa autorskie do tych programów komputerowych, z perspektywy biznesowej po stronie Banku nie ma na celu umożliwienia im komercyjnego wykorzystywania Technologii do własnych celów, czy np. ich dalszego zbywania na rzecz innych podmiotów występujących na rynku. Zdaniem Banku, takie wykorzystanie Technologii przez podmiot inny, niż korzystający z ulgi podatkowej wskazanej w art. 18b ustawy o PDOP mieści się w celu wprowadzenia do polskiego porządku prawnego przepisów dot. prawa do odliczenia, ponieważ służy rozwojowi technologii i innowacyjności na rynku.

W zakresie opisanej formuły współpracy z dostawcami najczęściej w dacie zakupu Technologii dochodzi do zwrotnego udzielenia licencji w powyższym zakresie co warunkuje możliwości realizacji skomplikowanych wdrożeń w zakresie rozwiązań IT, determinując możliwość udoskonalenia poszczególnych sfer działalności Banku. W praktyce tego typu rozwiązania są podyktowane nie tyle intencją Banku, co wymogami zewnętrznych dostawców określonych technologii IT, którzy uatrakcyjnią swoją ofertę biznesową dla oferowanych innowacyjnych rozwiązań oferując zarówno budowę kompleksowych i zaawansowanych Technologii oraz możliwość ich dalszego rozwoju w związku z wymaganiami Banku. Stąd w ocenie Wnioskodawcy tego typu sytuacja nie powinna rzutować na możliwość skorzystania z preferencji w formie ulgi na nowe technologie.

W ocenie Banku uznanie, że przekazanie licencji zwrotnej dostawcy oprogramowania w celu dalszego udoskonalania i rozwoju takiej technologii stanowi wypełnienie przesłanki negatywnej z art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP miałoby skutek wprost odwrotny do celu rozważanej ulgi technologicznej, tj. stanowiłoby to barierę w dalszym rozwoju technologicznym krajowej gospodarki (tj. skorzystanie z ulgi „zamrażałoby” ze względów podatkowych rozwój danej technologii w sposób sztuczny, przez trzyletni okres, o którym mowa w art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP). Zatem ściśle językowa wykładnia art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP, zgodnie z którą udzielenie dostawcom licencji do Technologii w zakresie opisanym w stanie faktycznym niniejszego wniosku wypełniałoby jego hipotezę, sprzeciwiałaby się ratio legis przepisów dot. odliczenia na nabycie nowych technologii.

W tym zakresie należy także zauważyć, że dostawcy otrzymali od Banku licencje do Technologii bez wyodrębnionej płatności z tego tytułu. W konsekwencji, licencje te nie będą mogły stanowić u dostawców wartości niematerialnych i prawnych, od których podmioty te mogłyby naliczyć amortyzację podatkową lub np. skorzystać z prawa do ulgi w odniesieniu do tych rozwiązań, na podstawie art. 18b ustawy o PDOP (brak wyodrębnionej zapłaty wynagrodzenia za nabycie licencji oznaczać będzie bowiem w tym przypadku brak podstawy do ulgi). W konsekwencji trudno byłoby zgodzić się z tym, iż doszło do efektywnego transferu danej Technologii na rzecz podmiotu trzeciego pozbawiającego Bank prawa do jej wykorzystania w określonych obszarach prowadzonej działalności gospodarczej.

Stosowane podejście podyktowane jest głównie zamiarem zabezpieczenia możliwości przyszłego rozwoju oraz modyfikacji nabytej Technologii w związku z dynamicznie zmieniającymi się potrzebami Banku. Działanie to wzbogaca jednocześnie ofertę handlową dostawcy zapewniając ramy prawne dla dalszych prac w ramach sprzedawanych na rzecz Banku produktów. Aspekt ten jest odpowiednio uwzględniany w cenie sprzedaży danego rozwiązania IT, w konsekwencji czego, wykonywane zgodnie z potrzebami Banku czynności developerskie nie podlegają odrębnemu kwantyfikowaniu.

Wnioskodawca pragnie również wskazać, iż opisany stan faktyczny dotyczy pojedynczych, specyficznych i zaawansowanych Technologii, które są budowane i modyfikowane wg indywidualnych i dynamicznie zmieniających się potrzeb Banku. Są to przypadki wyjątkowe, nie stanowiące powszechnej praktyki w zakresie realizowanych wdrożeń w obszarze IT.

Jak zostało wskazane powyżej, celem wprowadzenia analizowanego przepisu art. 18b ustawy o PDOP było stworzenie zachęty podatkowej dla inwestycji polegającej na zakupie nowej technologii. Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie licencji dostawcom w warunkach opisanych w analizowanym stanie faktycznym (tj. tzw. licencji deweloperskiej) w szczególności stanowi przykład działania, mającego za zadanie szeroko rozumiany rozwój innowacyjności w sektorze usług bankowych, w tym zakresie nie jest możliwe więc przypisanie czynności przekazania licencji charakteru udzielenia prawa do nowej technologii innym podmiotom.

Wnioskodawca zaznacza w tym zakresie, iż odstąpienie od reguł wykładni językowej na rzecz wykładni celowościowej jest możliwe. Przykładowo, w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2011 r. (sygn. II FPS 2/10) Sąd stwierdził, że: „(\`(...)\`) w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano kryteria stosowania różnych dyrektyw wykładni, przyznając pierwszeństwo zasadzie wykładni językowej i traktując pozostałe zasady wykładni, w tym wykładnię systemową i funkcjonalną, a także historyczną, jako subsydiarne”. W przytoczonym orzeczeniu Sąd wskazał, że odstępstwo od językowego sensu interpretowanego przepisu jest możliwe „(\`(...)\`) gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, niedorzecznego, gdy godzi w cel instytucji prawnej (podważa ratio legis przepisu), gdy pomija oczywisty błąd legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi”.

Wnioskodawca pragnie także zauważyć, iż jego stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej Ministra Finansów, który wskazuje, że nie każde udostępnienie/umożliwienie wykorzystywania nowych technologii przez podatnika korzystającego z ulgi podatkowej na rzecz podmiotów trzecich rozwiązania, z tytułu którego odliczono ulgę wypełnia hipotezę art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o PDOP (vide: interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. IPPB5/423-63/13-4/MW, interpretacja indywidualna z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. ILPB4/423-423/13-4/ŁM).

W związku z powyższym Bank wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn zm.), od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii.

Stosownie do art. 18b ust. 2 ww. ustawy, za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615, z późn. zm.).

Jak stanowi przepis art. 18b ust. 2a ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw, z wyjątkiem nabycia w drodze wkładu niepieniężnego.

Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia (art. 18b ust. 3 cytowanej ustawy).

W myśl art. 18b ust. 4 tej ustawy, podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji (art. 18b ust. 5 cytowanej ustawy).

Jak wynika z art. 18b ust. 6 ww. ustawy, odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, o których mowa w ust. 4 i 5. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć 50% kwoty ustalonej zgodnie z ust. 4 i 5 (art. 18b ust. 7 tej ustawy).

Zgodnie z art. 18b ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych:

1.  udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii; nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia lub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych, albo
2.  zostanie ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, lub zostanie postawiony w stan likwidacji, albo
3.  otrzyma zwrot wydatków na tę technologię w jakiejkolwiek formie.

Stosownie do art. 18b ust. 9 ww. ustawy, w razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 8, podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym wystąpiły te okoliczności, do zwiększenia podstawy opodatkowania o kwotę dokonanych odliczeń, do których utracił prawo, a w razie poniesienia straty - do jej zmniejszenia o tę kwotę. W przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 3, kwotę odliczeń, do której podatnik utracił prawo, określa się proporcjonalnie do udziału zwróconych wydatków w wartości początkowej nowej technologii.

Zgodnie z art. 18b ust. 10 cytowanej ustawy, przepisy ust. 9 stosuje się odpowiednio w razie utraty przez podatkową grupę kapitałową statusu podatnika. Obowiązek, o którym mowa w ust. 9, ciąży wówczas na spółce, która wprowadziła nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika m.in., że Bank w ubiegłych latach wprowadzał do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych (tj. jako wartości niematerialne i prawne) technologie informatyczne, tj. programy komputerowe/systemy komputerowe (dalej: „Technologie”).

Technologie te stanowią wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o PDOP”) to znaczy stanowią nabyte przez Bank autorskie prawa majątkowe, które spełniają warunki określone w art. 16b ust. 1 ustawy o PDOP, tj.:

*   nadawały się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

*   przewidywany okres ich używania był dłuższy niż rok,

*   są wykorzystywane przez Bank na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Ze względu na specyfikę wdrożenia (tj. fakt iż Technologie zostały wytworzone przez jej dostawców w sposób spersonalizowany do konkretnych potrzeb Banku) oraz przez wzgląd na potrzebę ochrony prawnej interesów Banku (tj. Bank jest zainteresowany, aby nabyta przez nią Technologia nie mogła zostać nabyta od dostawców lub udzielona dalsza licencja przez nich np. na rzecz podmiotów prowadzących działalność konkurencyjną do działalności Banku) Technologie zostały nabyte przez Bank od dostawców w formie umów o przeniesienie na Bank majątkowych praw autorskich do Technologii w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90 ze zm.).

W konsekwencji takiej formy prawnej nabycia przez Bank Technologii, jej dostawcy tracą z momentem zbycia m.in. prawo do przystosowywania, zmian układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym (tj. w Technologii) w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dlatego też, z perspektywy biznesowej, m.in. w celu umożliwienia Dostawcom dokonywania np. dalszych prac rozwojowych nad Technologiami, dostosowywania ich do nowych, pojawiających się w toku prowadzonej działalności gospodarczej potrzeb Banku, dokonywania modyfikacji i wyposażania Technologii w nowe moduły i funkcjonalności, Bank standardowo, w umowie przenoszącej majątkowe prawa autorskie do Technologii udzielił dostawcom poszczególnych Technologii niewyłącznych, nieodpłatnych (bez pobierania przez Bank z tego tytułu jakiegokolwiek wynagrodzenia od dostawców), nieograniczonych czasowo (wieczystych) i terytorialnie licencji do Technologii. Licencje te, z perspektywy prawnej, obejmowały pola eksploatacji i sposób wykorzystania taki sam, jak zakres praw Banku wynikający z posiadania majątkowych praw autorskich do tych Technologii (za wyjątkiem rozporządzania majątkowymi prawami autorskimi do tych Technologii).

Wobec powyższego opisu sprawy, wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą treści art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w kwestii udzielenia przez Wnioskodawcę na rzecz dostawców licencji do poszczególnych Technologii w celach deweloperskich.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż w cytowanym powyżej art. 18b ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawodawca wymienił sytuacje, które powodują definitywną utratę prawa do skorzystania z ulgi na nabycie nowej technologii. Z artykułu tego wynika, m.in., że podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych udzielił w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii (art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Wskazać należy, że zdefiniowana w art. 18b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ulga na nabycie nowej technologii, należy do przywilejów podatkowych, obejmujących wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych, zwolnienia od podatków, odliczenia, itp. mechanizmy zmniejszające obciążenia podatkowe. Zatem, jak podkreśla się w orzeczeniach sądowoadministracyjnych, przepisy traktujące o ulgach podatkowych należy interpretować ściśle, przyznając pierwszeństwo wykładni literalnej (językowej, gramatycznej).

Zatem, uwzględniając literalną wykładnię art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należy stwierdzić, że udzielenie przez Bank na rzecz dostawców licencji do poszczególnych Technologii w celach deweloperskich, stanowi, w myśl powołanego przepisu, udzielenie innym podmiotom prawa do nowej technologii.

Tym samym stanowisko Spółki przyjmujące, że udzielenie dostawcom przez Bank na cele deweloperskie licencji do poszczególnych Technologii nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należy uznać za nieprawidłowe.

Natomiast w odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.