Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.453.2021.10.BK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-18
Teza: W zakresie ustalenia, czy koszty kredytu zaciągniętego przez C
stanowią koszt podatkowy inny niż bezpośrednio związany z
przychodem i w konsekwencji podlegają zaliczeniu do kosztów
uzyskania przychodów w dacie poniesienia (tj. ujęcia płatności
odsetek w księgach) zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT oraz
czy koszty kredytu powinny zostać alokowane przez
Zainteresowanych do przychodów z zysków kapitałowych oraz
innych źródeł przychodów w takim stosunku, w jakim
pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych
źródeł w ogólnej kwocie przychodów zgodnie z art. 15 ust. 2b
w zw. z ust. 2 i 2a ustawy CIT. Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy
dotyczące pytania nr 2 jest nieprawidłowe, to w zakresie
ustalenia, czy koszty kredytu powinny zostać alokowane przez
Zainteresowanych do przychodów z zysków kapitałowych oraz
innych źródeł przychodów z zastosowaniem klucza ustalonego
według proporcji (obliczonej na moment wykorzystania
kredytu) udziału kwoty kredytu przeznaczonej na dany cel w
całkowitej kwocie kredytu, tj. proporcji około 65% jako
kosztów ze źródła przychodów z zysków kapitałowych oraz
około 35% do kosztów ze źródła przychodów innych niż z
zysków kapitałowych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3
1

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W zakresie pytania Nr 1 odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska.
    Jednocześnie zauważyć należy, że w myśl art. 15 ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm.; dalej: „ustawa
    o CIT”),
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, naliczonych, lecz niezapłaconych
      albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    W świetle powyższych przepisów, koszt podatkowy mogą stanowić jedynie zapłacone
    odsetki od kredytu, a data ujęcia tego wydatku w księgach rachunkowych, będzie
    momentem poniesienia kosztu podatkowego.
    Ad pytania Nr 2 i 3
    Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika
      proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku
      braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są
      równe.
    W myśl art. 5 ust. 1a ww. ustawy:
      Przychody z zysków kapitałowych, przypisane wspólnikowi na podstawie ust. 1,
      zwiększają przychody wspólnika uzyskane z tego źródła.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o CIT:
      Zasady wyrażone w ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów
      uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
      zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub
      podatku.
    W ramach art. 5 ustawy o CIT, ustawodawca uregulował zatem ściśle określony sposób
    przypisywania przychodów z udziału w spółce niebędącej osobą prawną i kosztów ich
    uzyskania jej wspólnikom będącym podatnikami podatku dochodowego od osób
    prawnych.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła
      przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli
      koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze
      źródła przychodów.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
      Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik
      ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego
      opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
      odpowiednio.
    Z uwagi na obowiązującą od 1 stycznia 2018 r. nowelizację ustawy o CIT, wprowadzającą
    podział przychodów osób prawnych na dwie kategorie, tj. przychody z zysków
    kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, ustawodawca dostosował
    regulację dotyczącą alokacji kosztów pośrednich przez dodanie art. 15 ust. 2b ustawy o
    CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2b ustawy o CIT:
      W przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz
      przychody z innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do
      przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z
      przychodami.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że spółka komandytowa,
    w której Zainteresowani pełnią funkcję komandytariuszy, zaciągnęła kredyt, z którego
    środki były częściowo przeznaczone na nową inwestycję finansową, tj. na zakup obligacji
    wyemitowanych przez podmiot powiązany (ok. 65% wartości kredytu) oraz częściowo na
    refinansowanie zaciągniętego wcześniej kredytu długoterminowego przeznaczonego na
    udzielenie pożyczki podmiotowi powiązanemu (ok. 35% wartości kredytu). W związku z
    powyższym kredytem, pożyczkobiorca ponosi koszty finansowania dłużnego. Koszty
    związane z kredytem, jakie były i są ponoszone, to przykładowo: odsetki, prowizje, opłata
    aranżacyjna (płatność jednorazowa w momencie uruchomienia kredytu), opłaty za
    administrowanie oraz inne koszty dające się powiązać z kredytem.
    Przedmiotem wątpliwości Zainteresowanych jest m.in. kwestia ustalenia, czy koszty
    kredytu (za lata w których spółka komandytowa była jeszcze transparentna podatkowo)
    powinny zostać alokowane przez Zainteresowanych do przychodów z zysków
    kapitałowych oraz innych źródeł przychodów w takim stosunku, w jakim pozostają
    osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów
    zgodnie z art. 15 ust. 2b w zw. z ust. 2 i 2a ustawy o CIT czy też z zastosowaniem klucza
    ustalonego według proporcji (obliczonej na moment wykorzystania kredytu).
    Jak już wskazano, kosztami uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów (...). Ustawodawca
    w sposób wyraźny wskazuje więc, że wydatki dotyczące danego źródła przychodów, należy
    odnieść do kosztów dotyczących tego samego źródła przychodów.
    Zgodnie z powyższym wydatki związane z obsługą kredytu powiązane z danym źródłem
    przychodów należy odnieść do kosztów dotyczących tego samego źródła przychodów.

    W omawianej sprawie środki pozyskane z kredytu bankowego zostały wykorzystane na
    zakup obligacji wyemitowanych przez podmiot powiązany, jak również na refinansowanie
    zaciągniętego wcześniej kredytu długoterminowego przeznaczonego na udzielenie
    pożyczki podmiotowi powiązanemu.
    W celu alokacji kosztów związanych z ww. kredytem do odpowiedniego źródła przychodu,
    w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie do jakiego źródła przychodu
    zakwalifikować należy przychód uzyskany z obligacji, a do jakiego źródła przychód
    uzyskany z udzielonej pożyczki długoterminowej. Przy czym zauważyć należy, że na
    gruncie ustawy o CIT, przychodu pożyczkodawcy nie stanowi spłata pożyczki w części
    kapitałowej, a jedynie faktycznie otrzymane od pożyczkobiorcy odsetki. Analogicznie w
    przypadku wykupu obligacji, za przychód obligatariusza należy uznać jedynie odsetki
    wypłacone przez emitenta, nie zaś kwotę nominalną wykupionych obligacji.
    Przepis art. 7b ust. 1 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy
    zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne
    transakcje gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych co oznacza,
    że wszelkie inne przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej
    kategorii przychodów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera przepisów regulujących
    bezpośrednio sposobu rozpoznawania przychodów z wykupu obligacji.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT:
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z papierów wartościowych
      i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów
      finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do
      zysków kapitałowych.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz. U. z 2020 r. poz.
    1208 ze zm.):
      Obligacje są papierami wartościowymi emitowanym w serii, w którym emitent
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i
      zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia. Można zatem
      przyjąć, że charakter obligacji jest zbliżony do pożyczki, która w myśl art. 720 § 1
      ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1740)
      stanowi umowę, na mocy której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na
      własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do
      gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą
      ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W myśl natomiast art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 328 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o) papierach wartościowych - rozumie się przez to:
      akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. -
      Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 i 2320), prawa do akcji,
      warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty
      inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa
      majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu,
      wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.
    Z powołanych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że papierami wartościowymi są m.
    in. również obligacje.
    Przytoczony wyżej art. 7 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT wprost wskazuje, że za przychody z
    zysków kapitałowych uważa się przychody z papierów wartościowych i pochodnych
    instrumentów finansowych. Jednocześnie, z przychodów tych wyłączono przychody
    uzyskiwane z pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu
    przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych. Analogicznego

    wyłączenia nie zawarto natomiast w odniesieniu do przychodów z papierów
    wartościowych, w związku z czym, przychody te (w tym przychody z obligacji) powinny
    zostać w całości zaliczone do źródła „zyski kapitałowe”.
    Przy prawidłowym kwalifikowaniu przychodu do odpowiedniego źródła, należy jednak
    również określić charakter danej transakcji z udziałem pochodnych instrumentów
    finansowych.
    Jak wskazano wyżej, co do zasady, przychody osiągane z tytułu transakcji z udziałem
    pochodnych instrumentów finansowych (w rozumieniu ustawy o CIT), powinny być
    kwalifikowane do źródła „zyski kapitałowe”. Wyjątek dotyczy jednak pochodnych
    instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów
    niezaliczanych do zysków kapitałowych (tj. instrumentów zabezpieczających przychody
    /koszty z pozostałej działalności podatnika), które powinny być zaliczane do przychodów z
    innych źródeł.
    W związku z powyższym, do źródła przychodów z innych źródeł (tj. z pozostałej
    działalności podatnika) powinny być kwalifikowane przychody osiągane przez podatnika z
    tytułu: realizacji transakcji z udziałem:
      (i) instrumentów, które nie posiadają na gruncie ustawy o CIT statusu pochodnych
        instrumentów finansowych oraz
      (ii) pochodnych instrumentów finansowych (w rozumieniu ustawy o CIT), których celem
        jest zabezpieczenie dochodu z pozostałej działalności podatnika.
    Natomiast przychody (straty) z tytułu realizacji transakcji z udziałem pozostałych
    instrumentów finansowych, w rozumieniu ustawy o CIT (tj. np. o charakterze
    niezabezpieczającym przychodów/kosztów podatnika) należy kwalifikować do źródła:
    „zyski kapitałowe”.
    Pochodne instrumenty finansowe o charakterze niezabezpieczającym to takie
    instrumenty, które stanowią samoistne, niezależne operacje (nie związane z przedmiotem
    działalności podatnika), mające na celu osiągnięcie zysku z posiadanego kapitału.
    Natomiast instrumenty o charakterze zabezpieczającym to instrumenty, nie stanowiące
    samoistnych, niezależnych operacji zawieranych w celu osiągnięcia zysku z posiadanego
    kapitału, mające na celu zapewnienie stosownego zabezpieczenia dla określonego rodzaju
    działalności podmiotu w szczególności zabezpieczenie przychodów/kosztów tej
    działalności.
    Z kolei zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. l ustawy o CIT,
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się, odsetki od pożyczki udzielonej
      osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od
      takiej pożyczki lub ich wysokość uzależnione są od osiągnięcia zysku przez tę osobę
      prawną lub spółkę lub od wysokości tego zysku (pożyczka partycypacyjna).
    Zauważyć należy, że odsetki od pożyczki są świadczeniem akcesoryjnym i powinny być
    kwalifikowane do źródła przychodów analogicznie jak pożyczki, których dotyczą. Zatem
    odsetki, które dotyczą przychodów z zysków kapitałowych określonych w art. 7b ustawy o
    CIT, winny być kwalifikowane do źródła, do którego kwalifikowane są przychody (odsetki
    nie stanowią odrębnej - samodzielnej kategorii kosztu ale „dzielą los” pożyczki w związku z
    którą powstają przychody). Odsetki od pożyczek partycypacyjnych zwiększą koszty
    uzyskania przychodu z tego źródła. Za taką kwalifikacją przemawia, wykładnia art. 7b
    ustawy o CIT.
    Z ww. przepisu art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. l ustawy o CIT wynika, że odsetki od pożyczki
    udzielone osobie prawnej stanowią przychody z zysków kapitałowych wyłącznie w sytuacji
    gdy dotyczą pożyczki partycypacyjnej. Natomiast w sprawie będącej przedmiotem

    wniosku, nie wynika aby udzielona podmiotowi powiązanemu pożyczka, na którą środki
    pozyskane zostały z kredytu bankowego, który to kredyt został refinansowany kolejnym
    zaciągniętym kredytem bankowym była pożyczką partycypacyjną.
    Zauważyć należy, że pożyczka partycypacyjna nie została uregulowana w obowiązujących
    w Polsce przepisach prawa cywilnego. Podobnie, definicja pożyczki partycypacyjnej nie
    została wskazana w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z praktyką obrotu gospodarczego, przez pożyczkę partycypacyjną należy
    rozumieć ustalenie, na podstawie którego podmiot udziela innemu podmiotowi
    finansowania w celu realizacji inwestycji w zamian za udział w przyszłym zysku
    osiągniętym z tej inwestycji. Pożyczkodawca przejmuje na siebie część ryzyka finansowego
    związanego z wykorzystaniem pożyczki przez pożyczkobiorcę. Inwestycyjny charakter
    pożyczki partycypacyjnej wiąże się z niższym wynagrodzeniem (lub nawet jego brakiem),
    gdy pożyczkobiorca wykazuje stratę. Pożyczkobiorca otrzymuje korzyść w formie
    gwarancji niższych obciążeń w okresie, w którym inwestycja nie przynosi zysku, za cenę
    wyższego wynagrodzenia w przypadku wystąpienia takiego zysku.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro w sytuacji, gdy pożyczka ta nie jest
    pożyczką partycypacyjną, to przychody uzyskane z ww. pożyczki nie stanowią przychodów
    z zysków kapitałowych, tylko stanowią przychody z innych źródeł.
    W związku z faktem, że środki pozyskane z kredytu bankowego zostały przez Państwa
    wykorzystane zarówno na zakup obligacji, jak i na refinansowanie kredytu zaciągniętego w
    celu udzielenia pożyczki podmiotowi powiązanemu - ponoszone koszty związane z
    obsługą kredytu bankowego stanowią koszty związane zarówno z przychodami z zysków
    kapitałowych jak i z przychodami z innych źródeł.
    Poniesione koszty w postaci odsetek od kredytu bankowego jako koszty niezwiązane
    bezpośrednio z uzyskiwanymi przez Państwa przychodami stanowią niewątpliwie koszty
    pośrednie.
    Proces alokacji kosztów pośrednich (których nie można przypisać do żadnego źródła
    przychodów) powinien przebiegać dwuetapowo. W pierwszej kolejności podatnik
    powinien ustalić na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, jakie koszty pośrednie może
    rozpoznać jako koszt uzyskania przychodów dla celów podatkowych, a jakie koszty należy
    wyłączyć z kalkulacji wyniku podatkowego. Następnie kwota podatkowych, pośrednich
    kosztów uzyskania przychodów (będąca efektem pierwszej alokacji na podstawie art. 15
    ust. 2 i 2a ustawy o CIT) powinna zostać ponownie alokowana − tym razem na podstawie
    art. 15 ust. 2b ustawy o CIT − poprzez jej rozdzielenie między źródła: zyski kapitałowe oraz
    inne niż zyski kapitałowe. Alokacja kosztów pośrednich do tych źródeł dotyczyć może
    jedynie kwoty kosztów pośrednich, która została alokowana na pierwszym etapie do
    kosztów podatkowych. Pozostałe koszty, tj. koszty alokowane do przychodów zwolnionych
    oraz niepodlegających opodatkowaniu, nie są uwzględniane w wyniku podatkowym
    podatnika − nie ma więc potrzeby ich alokacji do przychodów z zysków kapitałowych lub
    przychodów z innych źródeł. To przyporządkowanie winno nastąpić na podstawie
    właściwie sporządzonych dokumentów i prowadzonych ksiąg podatkowych. Zaznaczyć
    należy, że ustawodawca nie określił innego sposobu przyporządkowania kosztów w
    sytuacji uzyskiwania przychodów z zysków kapitałowych oraz przychodów z innych źródeł
    przychodów. Brak możliwości takiego przyporządkowania obliguje podatnika do
    zastosowania metody przypisania wysokości kosztów określonej w ww. przepisach.
    Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i
    obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających
    na poszczególne źródła.
    W niniejszej sytuacji metoda alokacji zgodnie z kluczem przychodowym nie znajdzie
    zastosowania, bowiem z opisu sprawy wynika, że zaciągnęliście Państwo kredyt, z którego
    środki były częściowo przeznaczone na nową inwestycję finansową, tj. na zakup obligacji
    wyemitowanej przez podmiot powiązany (ok. 65% wartości kredytu) oraz częściowo na

    refinansowanie zaciągniętego wcześniej kredytu długoterminowego przeznaczonego na
    udzielenie pożyczki (dalej: „Pożyczka”) podmiotowi powiązanemu (ok. 35% wartości
    kredytu).
    Z powyższego wynika, że jesteście Państwo w stanie ustalić jaka część kosztów związanych
    z obsługą kredytu bankowego dotyczy finansowania zakupu obligacji, a jaka część wiąże
    się z udzieloną podmiotowi powiązanemu pożyczką. Możecie zatem Państwo również
    ustalić jaka część kosztów kredytu związana jest z przychodem ze źródła zyski kapitałowe,
    a jaka część z przychodem z działalności operacyjnej i w odpowiedniej wysokości alokować
    ww. koszty do wskazanych źródeł przychodu.
    Skoro więc w przedmiotowej sprawie Zainteresowani mogą przypisać poniesione koszty
    związane z obsługą kredytu bankowego do odpowiedniego źródła przychodu, to nie ma
    podstaw do zastosowania klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2, 2a i 2b ustawy o
    CIT.
    Podsumowując, w opisanym we wniosku stanie faktycznym, środki pozyskane z kredytu
    bankowego zostały przez Państwa wykorzystane zarówno na zakup obligacji, jak i na
    refinansowanie kredytu zaciągniętego w celu udzielenia pożyczki podmiotowi
    powiązanemu - ponoszone koszty związane z obsługą kredytu bankowego stanowią
    koszty związane zarówno z przychodami z zysków kapitałowych jak i z przychodami z
    innych źródeł.
    Tym samym opisane we wniosku koszty związane z obsługą kredytu bankowego stanowią
    koszty uzyskania przychodu w proporcji, w jakiej część kosztów dotyczy finansowania
    zakupu obligacji, a jaka część wiąże się z udzieloną podmiotowi powiązanemu pożyczką, a
    więc 65% wartości kosztów związanych z obsługą kredytu bankowego stanowi koszt
    związany z przychodami z zysków kapitałowych, a 35% wartości kredytu stanowi koszt
    związany z przychodami z innych źródeł.
    Zatem Państwa stanowisko, zgodnie z którym koszty związane z obsługą kredytu
    bankowego powinny zostać alokowane przez Zainteresowanych do przychodów z zysków
    kapitałowych oraz innych źródeł przychodów z zastosowaniem klucza ustalonego według
    proporcji (obliczonej na moment wykorzystania kredytu) udziału kwoty kredytu
    przeznaczonej na dany cel w całkowitej kwocie kredytu, tj. proporcji około 65% jako
    kosztów ze źródła przychodów z zysków kapitałowych oraz około 35% do kosztów ze
    źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, z uwagi na brak możliwości
    zastosowania alokacji kosztów zgodnie z kluczem przychodowym, należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, który obowiązywał w dniu wydania
    pierwotnej interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

A (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania
    oznaczonego we wniosku Nr 1 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.