Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.167.2025.1.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-04
Teza: Prawo do obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty
należnego VAT, z tytułu wpłat Payback na rzecz NFZ.
Słowa kluczowe: apteka
fundusz-Narodowy Fundusz Zdrowia
leki
noty-nota obciążająca
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 10

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do obniżenia przez Państwa podstawy opodatkowania

    oraz kwoty należnego VAT, z tytułu wpłat Payback na rzecz NFZ za okres, w którym
    dokonują Państwo wpłaty. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    „A” sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podmiotem zarejestrowanym jako
    czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca jest częścią grupy kapitałowej B. (dalej: „Grupa”), (...) w dziedzinie ochrony
    zdrowia.
    Misją Grupy jest odkrywanie nowych sposobów na poprawę jakości i wydłużenie ludzkiego
    życia. Grupa dostarcza innowacyjne, oparte na dowodach naukowych terapie (leki), które
    zapewniają pacjentom lepsze wyniki leczenia oraz pomagają rozwiązać niektóre z
    najtrudniejszych problemów zdrowotnych społeczeństw, odkrywając i opracowując
    przełomowe terapie oraz znajdując nowe sposoby dostarczania ich do możliwie jak
    największej liczby osób.
    W ramach swojej działalności Wnioskodawca prowadzi promocję i reklamę produktów
    leczniczych (leków) B. w Polsce oraz świadczy usługi pomocnicze w zakresie prowadzonych
    badań klinicznych, usługi konsultacyjne czy usługi wsparcia biznesowego na rzecz innych
    podmiotów z Grupy.
    Wnioskodawca odpowiedzialny jest także za organizację procesu sprzedaży produktów
    leczniczych dystrybuowanych przez Grupę (dalej: „Leki”), a w tym m.in. produktów
    podlegających refundacji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji
    leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów
    medycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 930 ze zm.; dalej: „Ustawa o refundacji”).
    Wnioskodawca kupuje Leki od powiązanych dostawców z Grupy, a następnie odpłatnie
    zbywa je do hurtowni farmaceutycznych, które dokonują ich dalszej odsprzedaży (ok. 80%
    całkowitej sprzedaży), aptek, podmiotów leczniczych, tj. szpitali w Polsce (dalej:
    „Kontrahenci”).
    Adresatem decyzji refundacyjnych zgodnie z którymi, określone dystrybuowane Leki
    zostają w danym zakresie objęte refundacją (w całości lub w części) ze środków
    publicznych (dalej: „Decyzje”) jest Wnioskodawca.
    Oznacza to w praktyce, że nabycie Leków objętych refundacją na podstawie ww. Decyzji,
    zarówno przez podmioty lecznicze dla celów realizacji świadczeń zdrowotnych, jak i przez
    pacjenta w aptece - finansowane jest częściowo lub w całości przez Narodowy Fundusz
    Zdrowia (dalej: „NFZ”).
    Decyzje wydawane są po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie
    objęcia danego produktu leczniczego refundacją (obejmującego negocjacje warunków
    refundacji dokonywane pomiędzy Spółką a Komisją Ekonomiczną działającą przy Ministrze
    Zdrowia oraz Ministrem Zdrowia) i określają m.in. zakres refundacji i urzędową cenę zbytu
    Leków. Zgodnie z Ustawą o refundacji, urzędowa cena zbytu powiększona o urzędową
    marżę hurtową stanowi cenę, po jakiej Kontrahenci każdorazowo nabywają podlegający
    refundacji Lek oraz maksymalną cenę, po jakiej podmiot leczniczy może nabyć Lek.
    Częścią decyzji są również instrumenty dzielenia ryzyka, tj. wynegocjowane między Spółką
    a Ministrem Zdrowia poufne, indywidualne warunki refundacji (dalej: „IWR”). Na ich
    podstawie, określane są zasady na jakich Spółka zobowiązana jest m.in. do dokonywania
    zwrotów z tytułu zawartych IWR na rzecz NFZ, w związku z objęciem Leków refundacją,
    których mechanizm opisany jest w załącznikach do Decyzji (dalej: „Payback”).
    W efekcie wysokość Payback ustalana jest każdorazowo w oparciu o algorytmy kalkulacji
    szczegółowo określone w otrzymanych przez Spółkę Decyzjach. Ponieważ Decyzje
    wydawane w stosunku do poszczególnych Leków opierają się na indywidualnie
    wynegocjowanych warunkach, konkretne algorytmy kalkulacji Payback czy zasady
    rozliczeń mogą różnić się w zależności od danego produktu (Leku).

    Co do zasady, wartość Payback uzależniona jest od faktycznej wartości refundacji Leków
    (tj. kosztów ponoszonych w tym zakresie przez NFZ). Zgodnie z uzgodnionymi
    indywidualnymi warunkami refundacji, Payback może być (w zależności od Leku, a
    konkretnie od algorytmu zawartego w danej Decyzji) kalkulowany m. in. jako
    równowartość odpowiadającej iloczynowi stałej, określonej w załączniku Decyzji kwoty
    oraz liczby opakowań jednostkowych Leków, których koszt został sfinalizowany w danym
    roku kalendarzowym przez NFZ ze środków publicznych lub jako iloczyn ustalonej w
    Decyzji kwoty oraz liczby pacjentów włączonych do terapii prowadzonej w oparciu o dany
    Lek.
    Również sam sposób rozliczenia należnego Payback może różnić się w zależności od
    postanowień konkretnej Decyzji. Ostateczna kwota Payback ustalana jest po zakończeniu
    danego roku kalendarzowego na podstawie faktycznych kosztów poniesionych przez NFZ
    na refundację poszczególnych Leków. W ciągu roku, rozliczenie Payback odbywa się z
    reguły w formie zaliczek (naliczanych np. w okresach miesięcznych lub kwartalnych) i
    dokumentowanych wystawianymi przez NFZ notami obciążeniowymi.
    Może zdarzyć się również inny sposób rozliczenia Payback, np. taki w ramach którego
    naliczany jest on dopiero po spełnieniu określonego warunku, w tym np. po przekroczeniu
    określonego wolumenu / wartości sprzedaży Leku - w takich okolicznościach nota
    obciążeniowa wystawiana jest przez NFZ po spełnieniu właściwego warunku lub po
    zakończeniu okresu rozliczeniowego wskazanego w Decyzji.
    W każdym przypadku płatność dokonywana jest przez Spółkę na rachunek bankowy NFZ,
    na podstawie otrzymanej od NFZ noty obciążeniowej.
    W tym kontekście warto zaznaczyć, iż na podstawie art. 11 ust. 5 Ustawy o refundacji, IWR
    mogą przybierać różnorodne formy w treści Decyzji, przykładowo:
    1) Zobowiązanie Wnioskodawcy do zwrotu do NFZ kwoty w wysokości X zł za każde
      zrefundowane przez NFZ opakowanie produktu leczniczego w uzgodnionych
      okresach, np. kwartalnie, na podstawie noty wystawionej przez NFZ. Dodatkowo w
      odniesieniu do każdego pacjenta, u którego stwierdzono brak określonego w decyzji
      efektu terapeutycznego (brak skuteczności leczenia) w danym okresie, od podania
      leku, zwrotu kwoty poniesionej na terapię takiego pacjenta przez NFZ w wysokości XX
      zł pomniejszonej o wartość podatku VAT w wysokości 8%, w danym terminie od
      otrzymania noty księgowej. Kwota zwrotu za brak określonego w decyzji efektu
      terapeutycznego, zostaje pomniejszona proporcjonalnie o Y zł za każdy pełny rok od
      daty podania leku do czasu stwierdzenia określonego w decyzji efektu
      terapeutycznego,
    2) Zobowiązanie Wnioskodawcy do dokonania na rzecz NFZ zwrotu kwoty stanowiącej
      równowartość iloczynu kwoty X zł oraz liczby opakowań jednostkowych leku
      sfinansowanych ze środków publicznych przez NFZ,
    3) Zobowiązanie Wnioskodawcy do zwrotu kwoty refundacji po przekroczeniu progu
      refundacji wskazanego w decyzji refundacyjnej w danym okresie, np.:
      a) kwoty: x zł w pierwszym roku obowiązywania decyzji refundacyjnej (pierwszych 12
      miesiącach obowiązywania tej decyzji),
      b) kwoty: y zł w uzgodnionym okresie obowiązywania tej decyzji, np. w kolejnych 12
      miesięcy; Kwota zwrotu odpowiada udziałowi kosztów refundacji leku: ZZZZ w
      ramach programu lekowego w kwocie przekroczenia sfinansowanej przez NFZ
      ponad uzgodnione progi. Udział w kwocie zwrotu jest wyliczany proporcjonalnie do
      udziału kosztów finansowania leku: ZZZZ w kosztach refundacji danych produktów
      leczniczych w danej grupie terapeutycznej stosowanych w programie lekowym,
      które zostały poniesione przez NFZ w okresach wskazanych w decyzji refundacyjnej,
    4) Zobowiązanie Wnioskodawcy do zwrotu uzgodnionego udziału procentowego leku w
      całkowitej kwocie refundacji poniesionej przez NFZ na finansowanie substancji

      czynnych XYZ w ramach programu lekowego ponad ustalone kwoty przekroczenia w
      danych okresach czasu, np. w pierwszych 12 miesiącach obowiązywania tej decyzji i
      innej wartości kwoty w kolejnych 12 miesiącach obowiązywania decyzji refundacyjnej,
      proporcjonalnie do udziału kosztów refundacji leku XXX w kwocie refundacji substancji
      czynnych: XYZ w ramach danego programu lekowego. Udział w kwocie zwrotu po
      przekroczeniu wskazanych w decyzji refundacyjnej kwot jest wyliczany
      proporcjonalnie do udziału kosztów finansowania leku, w kosztach refundacji
      produktów leczniczych zawierających substancje czynne XYZ stosowanych w
      programie,
    5) Zobowiązanie Wnioskodawcy do zwrotu do NFZ całości kosztów, jakie poniosą
      świadczeniodawcy w związku z nabyciem części leku XYZ stanowiących nadwyżkę
      technologiczną rozumianych jako wielokrotność kwoty X zł i ilości leku XXX, nabytego
      przez świadczeniodawcę w celu realizacji programu lekowego będącego przedmiotem
      decyzji w danym okresie ustalonym w decyzji refundacyjnej (pierwsze 12 miesięcy
      obowiązywania decyzji i kolejne 12 miesięcy) po przekroczeniu wskazanej kwoty w
      decyzji refundacyjnej.
    W tym miejscu Spółka wskazuje, iż niniejszy wniosek dotyczy stanu faktycznego oraz
    zdarzeń przyszłych, przy czym w treści wniosku wyszczególniono jedynie przykładowe
    IWR, obowiązujące w ramach wydawanych na rzecz Wnioskodawcy Decyzji. Tym niemniej
    w ocenie Spółki niezależnie od przyjętego aktualnie lub w przyszłości ramach danej Decyzji
    IWR, konsekwencje mechanizmu Payback na gruncie rozliczeń Spółki w podatku od
    towarów i usług (dalej: „VAT”) będą analogiczne, tj. przedstawione w treści niniejszego
    wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
    W efekcie, poprzez zastosowanie mechanizmu wynikającego z Decyzji, Spółka w wyniku
    sprzedaży leków objętych IWR generuje obroty opodatkowane VAT, które jednocześnie są
    efektywnie obniżane poprzez Payback. Przy czym w przypadku sprzedaży do hurtowni
    farmaceutycznych (tj. ok. 80% transakcji) Spółka najpierw dokonuje sprzedaży z
    uwzględnieniem pełnej wysokości marży, a po uzyskaniu potwierdzenia, że produkt został
    odsprzedany na rzecz szpitala lub apteki w cenie uwzględniającej IWR, Spółka wystawia
    notę korygującą na rzecz hurtowni.
    W konsekwencji, z jednej strony zgodnie z Decyzją poprzez objęcie produktu refundacją
    Spółka uzyskuje możliwość generowania obrotu z tytułu sprzedaży produktów objętych
    refundacją, a z drugiej zobowiązana jest do generowania wydatków związanych z
    wykorzystywaniem mechanizmu IWR.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania oraz
      kwoty VAT należnego w odniesieniu do dokonanych dostaw Leków o wartość Payback
      wypłaconego przez Spółkę na rzecz NFZ na podstawie Decyzji wydanych w stosunku
      do poszczególnych Leków i otrzymanych not obciążeniowych?
    2. Jeśli przedstawione przez Spółkę stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe to
      czy Spółce przysługuje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty VAT
      należnego o kwotę wynikającą z otrzymanej noty obciążeniowej w rozliczeniu za okres,
      w którym Spółka dokonuje wypłaty Payback?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Spółki w świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
      Spółka w przypadku dokonania wpłat (Paybacków) na rzecz NFZ, jest uprawniona do
      obniżenia podstawy opodatkowania VAT oraz VAT należnego o kwotę wynikającą z
      otrzymanej noty obciążeniowej.
    2. Zdaniem Spółki, obniżenie podstawy opodatkowania oraz kwoty VAT należnego o
      kwotę wynikającą z otrzymanej noty obciążeniowej może nastąpić w rozliczeniu za
      okres, którym dokonane zostały wypłaty Payback.

    Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1
    Rabat pośredni a podstawa opodatkowania VAT
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma
    otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze
    mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych
    przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy o VAT podstawę opodatkowania obniża się o:
    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
      jeżeli do niej nie doszło;
    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      o których mowa w ust. 1.
    Przy czym przyjmuje się, że na obniżenie podstawy opodatkowania VAT pozwala nie tylko
    obniżenie żądanej za dany towar bądź usługę ceny, ale także wypłata środków
    pieniężnych na rzecz nabywcy.
    Takie podejście znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie (np. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 2
    /12) oraz stanowiskach organów podatkowych (np. interpretacja ogólna Ministra Finansów
    z dnia 27 listopada 2012 r., nr PT3/033/10/423/AEW/12/P-618).
    Zgodnie z prezentowanym przez organy podatkowe podejściem, na obniżenie podstawy
    opodatkowania VAT wpływa także tzw. rabat pośredni. Przez rabat pośredni rozumie się
    co do zasady sytuację, w której rabat (bonus pieniężny) nie jest udzielany bezpośredniemu
    nabywcy danego towaru, lecz innemu podmiotowi w łańcuchu dystrybucji (tj. podmiotowi
    niebędącemu bezpośrednim kontrahentem dostawcy). W takich okolicznościach, jednolita
    linia interpretacyjna organów podatkowych potwierdza możliwość obniżenia podstawy
    opodatkowania oraz podatku VAT należnego na podstawie wystawianych w tym zakresie
    not księgowych.
    Z perspektywy celowościowej, analogiczne podejście powinno znaleźć zastosowanie także
    w przypadku, gdy rabat/płatność wpływająca na faktyczne obniżenie ceny z perspektywy
    nabywcy końcowego (tj. rabat pośredni) dokonywany był na rzecz podmiotu spoza
    łańcucha dystrybucji.
    Możliwość uwzględniania tego rodzaju rabatu pośredniego przy ustalaniu podstawy
    opodatkowania VAT znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”). Z orzecznictwa TSUE jednoznacznie wynika, biorąc pod
    uwagę fundamentalne zasady funkcjonowania VAT, nie można różnicować sytuacji
    podatnika udzielającego rabatu na rzecz konsumenta nabywającego towary, od sytuacji, w
    której rabat udzielany jest w obrocie towarami. W obu przypadkach bowiem, w
    konsekwencji udzielania rabatu, dochodzi do obniżenia ceny sprzedawanych towarów.
    Przykładowo TSUE w wyroku z 20 grudnia 2017 r., w sprawie C-462/16 Finanzamt Bingen-
    Alzey przeciwko Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG, wskazał, że „w świetle
    ustanowionej w prawie Unii zasady równego traktowania, art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że rabat przyznany na podstawie
    uregulowania krajowego przez przedsiębiorstwo farmaceutyczne przedsiębiorstwu
    oferującemu prywatne ubezpieczenie zdrowotne skutkuje obniżeniem podstawy
    opodatkowania na korzyść przedsiębiorstwa farmaceutycznego w rozumieniu tego

    artykułu, jeżeli dostawy produktów leczniczych są dokonywane z pośrednictwem hurtowni
    do aptek realizujących te dostawy na rzecz osób objętych prywatnym ubezpieczeniem
    zdrowotnym, które zwraca ubezpieczonym cenę nabycia produktów leczniczych.”
    Podejście takie wynika przede wszystkim z konstrukcji podstawy opodatkowania
    wyrażonej w ustawie o VAT oraz Dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
    (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), która oparta
    jest na zasadzie proporcjonalności VAT (tj. zachowaniu proporcji pomiędzy podstawą
    opodatkowania a ceną towarów i usług) oraz zasadzie neutralności VAT (zgodnie z którą
    ekonomiczny ciężar VAT powinien ponosić konsument, a nie podatnik).
    Mając na uwadze powyższe orzeczenia TSUE stwierdzić należy, że podstawę
    opodatkowania wyrażoną w art. 29a ust. 1 ustawy w zw. z art. 29a ust. 10 ustawy o VAT
    obniża się nie tylko o kwoty rabatów udzielonych przez podatnika bezpośrednim
    kontrahentom, ale także kolejnym w łańcuchu obrotu odbiorcom danego towaru, jeżeli
    fakt udzielenia takiego rabatu zostanie stosownie udokumentowany. Taka wykładnia art.
    29a ust. 10 ustawy o VAT, zapewnia prawidłową realizację zasady proporcjonalności VAT, a
    tym samym prawo podatnika do obniżenia obrotu w przypadku obniżenia ceny, np. w
    następstwie udzielonego rabatu, aby po korekcie podatek był nadal proporcjonalny do
    faktycznej ceny.
    Tym samym, w każdym przypadku dokonania korekty ceny, powinno następować
    odpowiednie obniżenie podstawy opodatkowania w odniesieniu do realizowanej
    transakcji. Nie byłoby bowiem zgodne z ww. zasadami, gdyby kwota, według której oblicza
    się podstawę opodatkowania VAT, była wyższa niż kwota faktycznie otrzymanej zapłaty.
    Co do zasady, celem indywidualnych warunków refundacji jest obniżenie kosztów
    refundacji polegające na współudziale Wnioskodawcy w finansowaniu produktów, które
    na ich wniosek zostały objęte refundacją.
    Istotą IWR jest zawarcie niejawnego porozumienia pomiędzy Wnioskodawcą a Ministrem
    Zdrowia. Na jego podstawie Spółka zobowiązuje się do zapewniania warunków objęcia
    refundacją, które będą obniżały koszty finansowania danego produktu (Leku), w stosunku
    do kosztów ponoszonych oficjalnie przez płatnika publicznego.
    Zastosowanie IWR związane jest z powszechnym oparciem poszczególnych systemów
    refundacyjnych na tzw. referencyjności cen. Referencyjność ta może mieć charakter
    zarówno wewnętrzny (w stosunku do innych odpowiedników), jak i zewnętrzny -
    porównujący warunki objęcia refundacją wnioskowanego produktu w innych krajach.
    Celem IWR, w kontekście oparcia systemów refundacyjnych na referencyjności cen, jest co
    do zasady ustalenie warunków objęcia refundacją, stanowiących, z jednej strony,
    tajemnicę przedsiębiorcy, z drugiej umożliwiających objęcie danego produktu
    finansowaniem ze środków publicznych. Zawarcie samego IWR pozwala zatem na
    obniżenie kosztów finansowania produktu refundowanego w danym państwie, przy
    jednoczesnym zachowaniu ich poufności. Skutkiem tego Wnioskodawca jako podmiot,
    który zawarł takie IWR unika konieczności ustalenia podobnych warunków objęcia
    refundacją w kraju, który w swoim systemie refundacyjnym będzie brał pod uwagę ceny
    uzyskane w Polsce.
    Jednocześnie, należy zwrócić uwagę na co wskazuje się w doktrynie, że sam instrument
    dzielenia ryzyka zawierany jest w decyzji refundacyjnej w postaci załącznika. Nie ma zatem
    charakteru umowy cywilnoprawnej, lecz pozostaje integralną częścią każdej Decyzji, w
    której został określony. Nadzór nad jego realizacją należy do wyłącznej kompetencji
    Prezesa NFZ, który zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach monitoruje, nadzoruje
    oraz kontroluje wykonanie instrumentów dzielenia ryzyka zawartych w Decyzjach.
    Zgodnie z art. 11 ust. 5 pkt 4 Ustawy o refundacji, wysokość urzędowej ceny zbytu
    uzależniona jest od zwrotu części wypłaconej refundacji podmiotowi zobowiązanemu do

    finansowania świadczeń ze środków publicznych. Wysokość poszczególnych kwot może
    jak w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego niniejszego wniosku zostać
    określona jako ryczałt zwracany za każde zrefundowane opakowanie.
    Tym samym, wydatek wynikający z IWR (Payback) jest każdorazowo mechanizmem
    wpływającym na sytuację finansową i podatkową Spółki a zarazem jest rozwiązaniem
    specyficznym, osadzonym wyłącznie w realiach sektora produktów refundowanych.
    Zdaniem Spółki, w przedmiotowym przypadku Paybacki są integralnym elementem
    kosztów związanych z funkcjonowaniem systemu refundacji.
    Wypłata Payback na rzecz NFZ (tj. podmiotu spoza łańcucha dostaw) na podstawie
    otrzymanych Decyzji stanowi rabat pośredni (w powyżej przedstawionym rozumieniu,
    który jest podstawą do obniżenia podstawy opodatkowania sprzedawanych Leków oraz
    odpowiednio kwoty VAT należnego).
    Istotny jest w tym kontekście fakt, iż dokonywana wypłata Payback jest ściśle powiązana
    ze sprzedażą konkretnego Leku w określonym czasie na rzecz określonych Kontrahentów.
    Wypłata Payback powoduje zatem zwrot części ceny Leków nabytych przez Kontrahentów.
    W konsekwencji, w momencie dokonania wypłaty Payback na rzecz NFZ, następuje
    rzeczywiste obniżenie ceny Leków objętych refundacją. Niezależnie od przyczyny
    dokonanej obniżki ceny, powinna ona mieć odzwierciedlenie przy ustalaniu podstawy
    opodatkowania VAT.
    Powyższe stanowisko zostało również poparte w orzecznictwie krajowych sądów
    administracyjnych, kształtującym się w znacznej mierze w oparciu o opisaną we
    wcześniejszej części wniosku, linię interpretacyjną prezentowana przez TSUE, tj. m.in. w
    oparciu o:
    1) przywołany na wcześniejszym etapie wniosku wyrok w sprawie C-462/16 Boehringer
      Ingelheim Pharma, w którym podstawą wypłaty rabatu przyznanego przez
      przedsiębiorstwo farmaceutyczne przedsiębiorstwu oferującemu prywatne
      ubezpieczenie zdrowotne (podmiotowi spoza łańcucha dostaw) były krajowe przepisy
      dotyczące częściowego zwrotu należności (rabaty) na produkty lecznicze;
    2) wyrok z 6 października 2021 r., w sprawie C-717/19 Boehringer Ingelheim RCV GmbH
      UPC Co. KG Magyarorszagi Fioktelepe przeciwko Nemzeti Adó-es Vamhivatal
      Fellebbviteli Igazgatósśga, wydanym w podobnym stanie faktycznym do sytuacji
      Spółki, w którym TSUE wskazał, że niezgodna z zasadą neutralności VAT byłaby
      sytuacja, w której dostawca towaru - przedsiębiorstwo farmaceutyczne, byłoby
      zobowiązane uiścić kwotę VAT wyższą niż finalny konsument, za którego należy
      postrzegać także państwową instytucję, która finansuje częściowo wartość leków
      (refundacja). Skoro obciążenie państwowej instytucji jest efektywnie niższe z uwagi na
      składki, które musi pokrywać na jego rzecz przedsiębiorstwo farmaceutyczne, to
      również VAT zapłacony przez przedsiębiorstwo farmaceutyczne, związany ze
      sprzedażą leków, powinien być odpowiednio niższy.
    W wyrokach wydawanych przez polskie sądy administracyjne w oparciu o zbliżone do
    analizowanego stany faktyczne, potwierdzana jest prawidłowość kwalifikacji rabatów
    pośrednich udzielanych na rzecz podmiotu trzeciego (nieuczestniczącego w łańcuchu
    dostaw), za obniżkę ceny, o której mowa w art. 29a ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 7 grudnia
    2022 r., sygn. akt I FSK 1922/19, Sąd potwierdził stanowisko stosownie, do którego: „w
    rozpoznanej sprawie obniżenie ceny produktów leczniczych następuje z kolei z uwagi na
    dokonywanie przez Spółkę zwrotu refundacji na rzecz NFZ. Obniżenie przez Spółkę ceny
    produktów leczniczych, która co prawda nie sprzedaje ich bezpośrednio do NFZ,
    powoduje w istocie zwrot części ceny produktów leczniczych nabytych przez hurtowników
    lub szpitale.
    Zatem w momencie, kiedy Spółka dokona zwrotu refundacji na rzecz NFZ, wówczas dla
    Spółki nastąpi rzeczywiste obniżenie ceny produktów leczniczych objętych tą refundacją.

    Takie obniżenie ceny nie dotyczy hurtowników oraz szpitali, którzy zapłacili Spółce cenę
    należną w pełnej wysokości. Mamy tu do czynienia zatem z pośrednim obniżeniem ceny.
    Niezależnie zatem od powodu dokonania obniżenia ceny, okoliczność ta powinna być
    brana pod uwagę przy ustalaniu podstawy opodatkowania. (...) Okoliczność, że NFZ nie
    jest bezpośrednim beneficjentem produktów leczniczych dostarczanych przez Skarżącą,
    nie prowadzi do zerwania bezpośredniego związku pomiędzy dostawą tych towarów a
    otrzymanym w zamian świadczeniem.”
    Z kolei, w wyroku NSA z 7 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 1890/19 podkreślono: „nie
    byłoby zatem zgodne z zasadą proporcjonalności podatku VAT, gdyby podstawa
    opodatkowania służąca do wyliczenia Skarżącej jako podatnika, była wyższa lub niższa niż
    kwota wynagrodzenia ostatecznie przez nią otrzymanego z tytułu dostawy danych
    produktów leczniczych objętych refundacją. Zatem, zmiana ceny danych produktów
    powinna wiązać się dla Skarżącej z obowiązkiem skorygowania podstawy opodatkowania
    VAT. (...) Co istotne, dokonywany przez Skarżącą zwrot refundacji na rzecz NFZ jest ściśle
    powiązany ze sprzedażą przez Skarżącą konkretnego produktu (leku) w określonym czasie
    na rzecz hurtowni lub szpitali. Okoliczność, że NFZ nie jest bezpośrednim beneficjentem
    produktów leczniczych dostarczanych przez Skarżącą, nie prowadzi do zerwania
    bezpośredniego związku pomiędzy dostawą tych towarów a otrzymanym w zamian
    świadczeniem.”
    Powyższa argumentacja została również potwierdzona przez NSA w wyroku z 7 grudnia
    2022 r., sygn. I FSK 2087/19 oraz w wyroku z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 1992/19.
    Mając na uwadze przywołane orzecznictwo TSUE oraz krajowych sądów
    administracyjnych, należy stwierdzić, że Payback wypłacany przez Spółkę na rzecz NFZ
    powinien obniżać efektywnie podstawę opodatkowania VAT dostawy towarów
    prowadzonej przez Spółkę na rzecz Kontrahentów, mimo iż stanowi on bonus pieniężny
    wypłacany podmiotowi spoza łańcucha dostaw.
    Odnosząc przytoczoną argumentację, należy zauważyć, że w rozpatrywanym przypadku, w
    związku z ponoszeniem przez NFZ części/całości kosztu związanego z nabyciem Leków
    przez ich ostatecznych odbiorców, to NFZ stanowił będzie w praktyce końcowego
    konsumenta, którego obciążenie finansowe jest obniżane przez otrzymanie od spółki
    kwoty Payback. W konsekwencji, VAT od dostawy realizowanej przez Wnioskodawcę,
    powinien być odpowiednio niższy, aby nie dochodziło do nałożenia VAT na podatnika,
    którym nie będzie jednocześnie obciążony konsument, gdyż stanowiłoby to naruszenie
    zasady neutralności VAT.
    Istotnym jest, że objęcie Leku refundacją oznacza, iż Lek ten sprzedawany jest przez dany
    podmiot po ściśle określonej cenie (urzędowa cena zbytu), a ponadto w przypadku, o
    którym mowa w art. 11 ust. 5 pkt 2 Ustawy o refundacji, podmiot obowiązany jest
    dokonać obniżenia tej ceny (np. poprzez udzielenie rabatu). Z kolei w przypadku, o którym
    mowa w art. 11 ust. 5 pkt 4 Ustawy o refundacji, podmiot obowiązany jest dokonać zwrotu
    części lub całości uzyskanej refundacji na rzecz NFZ (tj. sytuacja Spółki). Przy czym podmiot
    w ramach uzyskanej refundacji Leku nie otrzymuje z tego tytułu środków pieniężnych od
    NFZ. W rezultacie dokonując wpłat na rzecz NFZ w ramach instrumentu "zwrotu
    refundacji" podmiot (tu: Wnioskodawca) pomniejsza należność jaką uzyskał z tytułu
    sprzedaży danego konkretnego Leku do hurtowni farmaceutycznej, aptek czy szpitali.
    Jak zostało wskazane we wcześniejszej części niniejszego wniosku, w myśl zasady
    neutralności i proporcjonalności VAT, ciężar VAT nie powinien być przenoszony z
    konsumenta na podatnika. Skoro zatem NFZ (jako podmiot trzeci) otrzymuje zwrot części
    udzielonego finansowania w związku ze sprzedażą Leków (Payback), to ostatecznie kwota,
    którą musi on pokryć z tytułu tego finansowania będzie niższa. W takim wypadku, w
    świetle ww. zasad, podstawa opodatkowania VAT po stronie Spółki powinna zostać
    odpowiednio obniżona. Nabywca lub podmiot ponoszący ekonomiczny ciężar nabycia
    towaru, nie może bowiem ponosić niższego kosztu, podczas gdy sprzedawca w tym
    samym czasie będzie odpowiedzialny za zapłatę pełnej kwoty VAT, bez uwzględnienia

    obniżki uzyskanej przez nabywcę. Jednocześnie po stronie Spółki dochód ze sprzedaży
    Leków jest niższy z uwagi na konieczność wypłaty Payback, co powinno mieć
    odzwierciedlenie w podstawie opodatkowania VAT przy sprzedaży dokonywanej na rzecz
    Kontrahentów.
    W celu zachowania symetrii pomiędzy obciążeniem VAT nabywcy i sprzedawcy w
    przedstawionym stanie faktycznym, konieczne będzie zatem obniżenie podstawy
    opodatkowania VAT po stronie Wnioskodawcy.
    Warto podkreślić, że możliwość refundacji Leków ze środków publicznych, a więc także
    wypłata Payback (od której to w praktyce uzależniona jest możliwość objęcia Leków
    refundacją) są kluczowe dla prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej
    (tj. sprzedaży Leków). Bez refundacji, wolumen sprzedaży Leków byłby bowiem z
    pewnością zdecydowanie niższy. W związku z tym, wypłata Payback jest nierozerwalnie
    związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę i powinna mieć wpływ na
    ustalanie właściwej podstawy opodatkowania VAT sprzedaży Leków. Mając na uwadze
    powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że przysługuje jej prawo do obniżenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty VAT należnego w odniesieniu do dokonanych dostaw Leków o
    wartość Payback wypłacanego na rzecz NFZ, na podstawie Decyzji wydanych w stosunku
    do poszczególnych Leków oraz wystawionych not obciążeniowych, niezależnie od modelu
    IWR przyjętego na gruncie Decyzji wydanych na rzecz Spółki dotychczas (oraz mogących
    zostać wydanych w przyszłości)
    Warto podkreślić, że analogiczne stanowisko, w kontekście prawa do obniżenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty podatku należnego, zostało zaprezentowane interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) z:
    1) 16 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.315.2023.1.PRM,
    2) 20 lipca 2023 r., sygn. 0114-KDIP4.4012.318.2018.10.S.DS,
    3) 9 sierpnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.343.2024.1.WH.
    Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2
    W pierwszej kolejności warto podkreślić, że w analizowanej sprawie, nie znajdzie
    zastosowania art. 29a ust. 13 ustawy o VAT, zgodnie z którym obniżenia podstawy
    opodatkowania dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę
    korygującą (pod warunkiem, że z posiadanej przez tego podatnika dokumentacji wynika,
    że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki obniżenia podstawy
    opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług określone na fakturze
    korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest zgodna z posiadaną
    dokumentacją).
    Należy bowiem zauważyć, że przepis ten dotyczy rabatów bezpośrednich, w odniesieniu
    do których wystawiane są faktury korygujące. W przypadku obniżki ceny, kiedy między
    kontrahentami nie miała miejsca dostawa lub świadczenie usług i w rezultacie nie było
    wystawionej faktury z uwagi, iż nie jest możliwe odwołanie się do faktury pierwotnej
    obniżka ceny nie powinna być udokumentowane fakturą korygującą, ponieważ jest ona
    dokumentem potwierdzającym zmiany w bezpośredniej transakcji pomiędzy podatnikiem
    a nabywcą, któremu uprzednio podatnik wystawił fakturę z tego tytułu. W związku z tym
    uznać należy, że każda forma dokumentacyjna inna niż faktura korygująca będzie
    dopuszczalna.
    W analizowanym przypadku, Payback wypłacany jest jednak na rzecz podmiotu innego niż
    Kontrahent (tj. na rzecz NFZ) i w tym kontekście właściwa dla udokumentowania takiej
    płatności jest nota księgowa (tu: wystawiona przez NFZ nota obciążeniowa). Z uwagi na
    brak pierwotnej transakcji sprzedaży pomiędzy Spółką a NFZ, która dokumentowana
    byłaby fakturą, niemożliwe jest w tych okolicznościach również wystawienie faktury
    korygującej, a tym samym - zastosowanie powołanego wyżej przepisu.

    W efekcie, zasadnicze znaczenie w analizowanej sprawie będzie mieć moment wypłaty
    Payback (tj. transferu środków na rachunek NFZ), albowiem w tym momencie wywiera on
    rzeczywiste konsekwencje gospodarcze. Z tą chwilą bowiem NFZ staje się dysponentem
    przekazanych środków finansowych i dopiero wówczas Spółka jest uprawniona do
    obniżenia podstawy opodatkowania VAT na podstawie wystawionej przez NFZ noty.
    Stanowisko stosownie do którego: „Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że
    Premie pieniężne (rabaty) udzielone przez Wnioskodawcę zostaną udokumentowane
    notami księgowymi wystawionymi osobno dla każdego Detalisty przez Usługodawcę,
    działającego w tym zakresie w imieniu Spółki. Noty dla Detalistów będą również
    przekazywane Spółce. Skoro Wnioskodawca udziela Premii pieniężnej (rabatu) obniżając
    tym samym swoje wynagrodzenie z tytułu dokonanej przez niego sprzedaży to będzie miał
    prawo do obniżenia podstawy opodatkowania z tytułu udzielonego Detalistom rabatu. W
    przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania wyżej przytoczony art. 29a ust. 13
    ustawy, gdyż przepis ten dotyczy rabatów bezpośrednich, czyli takich które
    dokumentowane są za pomocą faktury korygującej. Wobec braku możliwości
    zastosowania art. 29a ust. 13 ustawy dla obniżenia podstawy opodatkowania, zasadnicze
    znaczenie powinien mieć moment, w którym wykreowana została podstawa do dokonania
    przedmiotowej korekty, tj. moment faktycznej wypłaty rabatu pośredniego” zostało
    zaprezentowane w interpretacji indywidualnej DKIS z 4 marca 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.1.2020.1.TK.
    Na marginesie warto wyjaśnić, że w przypadku obniżenia ceny, kiedy między
    kontrahentami nie miała miejsca dostawa lub świadczenie usług i w rezultacie nie było
    wystawionej faktury z uwagi na to, iż nie jest możliwe odwołanie się do faktury pierwotnej
    obniżenie ceny nie powinno być udokumentowane fakturą korygującą, o której mowa w
    art. 106j ustawy o VAT. Faktura korygująca jest bowiem dokumentem potwierdzającym
    zmiany w bezpośredniej transakcji pomiędzy podatnikiem a nabywcą, któremu uprzednio
    podatnik wystawił fakturę z tego tytułu. W związku z tym uznać należy, że każda forma
    dokumentacyjna inna niż faktura korygująca będzie dopuszczalna.
    Należy zaznaczyć, że przepisy ustawy o VAT nie regulują dokumentowania transakcji, w
    przypadku których nie jest wymagane wystawianie faktur korygujących. Należy zatem
    stwierdzić, że dopuszczalne jest dokumentowanie takich transakcji dowolnym
    dokumentem rozliczeniowym, np. notą księgową (tj. jak w sytuacji Spółki). Co prawda nota
    księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o VAT i jako taka nie
    jest objęta regulacją tych przepisów, tym niemniej brak jest przeciwwskazań na gruncie
    przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, dla takiego sposobu
    dokumentowania.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić można, że samo wystawienie noty obciążeniowej
    przez NFZ nie wywoła rzeczywistego efektu gospodarczego, a tym samym, prawo do
    obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty VAT należnego o kwotę wynikającą z
    otrzymanej noty obciążeniowej przysługuje Wnioskodawcy w rozliczeniu za okres, w
    którym Spółka dokona wypłaty Payback na rzecz NFZ.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych DKIS:
    1) z 16 listopada 2022 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.423.2022.2.MŻA,
    2) z 26 lipca 2022 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.307.2022.2.ICZ,
    3) z 11 sierpnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.386.2021.1.RR.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska w
    zakresie przedstawionych powyżej pytań.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, (...).
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z okoliczności zawartych we wniosku wynika, że są Państwo podmiotem zarejestrowanym
    jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT. Są Państwo częścią grupy kapitałowej B., (...) w dziedzinie ochrony zdrowia. Są
    Państwo odpowiedzialni za organizację procesu sprzedaży produktów leczniczych
    dystrybuowanych przez Grupę, a w tym m.in. produktów podlegających refundacji
    zgodnie z przepisami ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego
    przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Kupują Państwo Leki od
    powiązanych dostawców z Grupy, a następnie odpłatnie zbywają je do hurtowni
    farmaceutycznych, które dokonują ich dalszej odsprzedaży (ok. 80% całkowitej sprzedaży),
    aptek, podmiotów leczniczych, tj. szpitali w Polsce. Adresatem decyzji refundacyjnych
    zgodnie z którymi, określone dystrybuowane Leki zostają w danym zakresie objęte
    refundacją (w całości lub w części) ze środków publicznych są Państwo. Oznacza to w
    praktyce, że nabycie Leków objętych refundacją na podstawie ww. Decyzji, zarówno przez
    podmioty lecznicze dla celów realizacji świadczeń zdrowotnych, jak i przez pacjenta w
    aptece - finansowane jest częściowo lub w całości przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
    Częścią decyzji są również instrumenty dzielenia ryzyka, tj. wynegocjowane między
    Państwem a Ministrem Zdrowia poufne, indywidualne warunki refundacji. Na ich
    podstawie, określane są zasady na jakich są Państwo zobowiązani m.in. do dokonywania
    zwrotów z tytułu zawartych IWR na rzecz NFZ, w związku z objęciem Leków refundacją,
    których mechanizm opisany jest w załącznikach do Decyzji. W efekcie wysokość Payback
    ustalana jest każdorazowo w oparciu o algorytmy kalkulacji szczegółowo określone w
    otrzymanych przez Państwa Decyzjach. Ponieważ Decyzje wydawane w stosunku do
    poszczególnych Leków opierają się na indywidualnie wynegocjowanych warunkach,
    konkretne algorytmy kalkulacji Payback czy zasady rozliczeń mogą różnić się w zależności
    od danego produktu (Leku). Co do zasady, wartość Payback uzależniona jest od faktycznej
    wartości refundacji Leków (tj. kosztów ponoszonych w tym zakresie przez NFZ). Zgodnie z
    uzgodnionymi indywidualnymi warunkami refundacji, Payback może być (w zależności od
    Leku, a konkretnie od algorytmu zawartego w danej Decyzji) kalkulowany m. in. jako
    równowartość odpowiadającej iloczynowi stałej, określonej w załączniku Decyzji kwoty
    oraz liczby opakowań jednostkowych Leków, których koszt został sfinalizowany w danym
    roku kalendarzowym przez NFZ ze środków publicznych lub jako iloczyn ustalonej w
    Decyzji kwoty oraz liczby pacjentów włączonych do terapii prowadzonej w oparciu o dany
    Lek. Również sam sposób rozliczenia należnego Payback może różnić się w zależności od
    postanowień konkretnej Decyzji. Ostateczna kwota Payback ustalana jest po zakończeniu
    danego roku kalendarzowego na podstawie faktycznych kosztów poniesionych przez NFZ
    na refundację poszczególnych Leków. W ciągu roku, rozliczenie Payback odbywa się z

    reguły w formie zaliczek (naliczanych np. w okresach miesięcznych lub kwartalnych) i
    dokumentowanych wystawianymi przez NFZ notami obciążeniowymi. Może zdarzyć się
    również inny sposób rozliczenia Payback, np. taki w ramach którego naliczany jest on
    dopiero po spełnieniu określonego warunku, w tym np. po przekroczeniu określonego
    wolumenu / wartości sprzedaży Leku - w takich okolicznościach nota obciążeniowa
    wystawiana jest przez NFZ po spełnieniu właściwego warunku lub po zakończeniu okresu
    rozliczeniowego wskazanego w Decyzji. W każdym przypadku płatność dokonywana jest
    przez Państwa na rachunek bankowy NFZ, na podstawie otrzymanej od NFZ noty
    obciążeniowej.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii prawa do obniżenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w odniesieniu do dokonanych dostaw
    Leków o wartość Payback wypłaconego przez Państwa na rzecz NFZ na podstawie Decyzji
    wydanych w stosunku do poszczególnych Leków i otrzymanych not obciążeniowych.
    Ponadto w sytuacji gdy stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe mają Państwo
    wątpliwości dotyczące przysługującego Państwu prawa do obniżenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty VAT należnego o kwotę wynikającą z otrzymanej noty
    obciążeniowej w rozliczeniu za okres, w którym dokonują Państwo wypłaty Payback.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać na treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia
    12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia
    żywieniowego oraz wyrobów medycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 930), zwanej dalej
    ustawą o refundacji leków, zgodnie z którym:
      Objęcie refundacją leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia
      żywieniowego, wyrobu medycznego następuje w drodze decyzji administracyjnej
      ministra właściwego do spraw zdrowia.
    Jak wynika z art. 11 ust. 2 ustawy o refundacji leków:
      Decyzja administracyjna o objęciu refundacją, o której mowa w ust. 1, zawiera:
      1) oznaczenie (firmę) wnioskodawcy, adres siedziby albo miejsca wykonywania
      działalności gospodarczej;
      2) nazwę leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo
      nazwę i zastosowanie wyrobu medycznego, oraz jego dane identyfikujące;
      3) kategorię dostępności refundacyjnej;
      4) poziom odpłatności;
      5) cenę zbytu netto;
      6) termin wejścia w życie decyzji oraz okres jej obowiązywania;
      7) instrumenty dzielenia ryzyka, jeżeli zostały ustalone;
      8) (uchylony)
      9) zobowiązanie do dostarczenia wielkości dostaw w ujęciu rocznym, z
      uwzględnieniem podziału na poszczególne miesiące, jeżeli dotyczy, określonej
      wzorem, o którym mowa w art. 25 pkt 4, na dzień wydawania decyzji.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 5 ustawy o refundacji leków:
      Instrumenty dzielenia ryzyka, o których mowa w ust. 2 pkt 7, mogą dotyczyć:
      1) uzależnienia wielkości przychodu wnioskodawcy od uzyskiwanych efektów
      zdrowotnych;
      2) uzależnienia wysokości ceny zbytu netto od zapewnienia przez wnioskodawcę
      dostaw po obniżonej ustalonej w negocjacjach cenie leku, środka spożywczego
      specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobu medycznego;

      3) uzależnienia wysokości ceny zbytu netto od wielkości obrotu lekiem, środkiem
      spożywczym specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobem medycznym;
      4) uzależnienia wysokości ceny zbytu netto od zwrotu części uzyskanej refundacji
      podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń ze środków publicznych;
      4a) ustalenia zasad realizacji dostaw i ich rozliczeń dotyczących leków, środków
      spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych
      stosowanych w ramach programu lekowego lub leków stosowanych w ramach
      chemioterapii;
      5) ustalenia innych warunków refundacji mających wpływ na zwiększenie
      dostępności do świadczeń gwarantowanych lub obniżenie kosztów tych świadczeń.
    Wskazać należy, że objęcie leku refundacją oznacza, iż lek ten sprzedawany jest przez
    firmę farmaceutyczną po ściśle określonej cenie (cena zbytu netto), a ponadto w
    przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 5 pkt 2 ustawy o refundacji leków, firma
    farmaceutyczna obowiązana jest dokonać obniżenia tej ceny (np. poprzez udzielenie
    rabatu). Z kolei w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 5 pkt 4 ustawy o refundacji
    leków, firma farmaceutyczna obowiązana jest dokonać zwrotu części lub całości uzyskanej
    refundacji na rzecz NFZ. Przy czym firma farmaceutyczna w ramach uzyskanej refundacji
    leku nie otrzymuje z tego tytułu środków pieniężnych od NFZ. W rezultacie dokonując
    wpłat na rzecz NFZ w ramach instrumentu „zwrotu refundacji” firma farmaceutyczna
    pomniejsza należność jaką uzyskała z tytułu sprzedaży danego konkretnego leku
    refundowanego na rzecz hurtowni farmaceutycznej (szpitala czy apteki).
    Z powyższego wynika, że cena po jakiej dokonywana jest sprzedaż przez firmę
    farmaceutyczną leku refundowanego (tzw. cena zbytu netto) może być uzależniona od
    zastosowanego instrumentu dzielenia ryzyka. Przy czym instrumenty dzielenia ryzyka
    mogą polegać m.in. na udzielaniu rabatów nabywcom skutkujących obniżeniem ceny (art.
    11 ust. 5 pkt 2 ustawy o refundacji leków), jak też na dokonywaniu zwrotu części uzyskanej
    refundacji na rzecz NFZ (art. 11 ust. 5 pkt 4 ustawy o refundacji leków). Niezależnie jednak
    od tego, czy zastosowanie będzie miał instrument dzielenia ryzyka w postaci
    porozumienia rabatowego, czy w postaci porozumienia polegającego na zwrocie
    refundacji, jego zastosowanie skutkuje obniżeniem obrotu uzyskiwanego z tytułu
    sprzedaży leku refundowanego.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko co
    stanowi zapłatę, którą usługodawca/dokonujący dostawy towarów otrzymał z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.
    Zgodnie z treścią art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.

    Z przepisu tego wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Natomiast w myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Stosownie do art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
      sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
      charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Zatem każda z tych pozycji stanowi odrębną podstawę zmniejszenia podstawy
    opodatkowania i każda z wymienionych wyżej czynności powoduje zmniejszenie podstawy
    opodatkowania.
    Powyższe stanowisko jest zgodne z Dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z
    11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą, która w art. 73 oraz 90 ust. 1
    określa podstawę opodatkowania, przewidując uprawnienia do jej obniżenia w przypadku
    każdorazowego, faktycznego zmniejszenia obrotu. Przesłanką wystarczającą dla ustalenia
    podstawy opodatkowania jest zaistnienie samego faktu zmniejszenia obrotu, bez
    konieczności wykazywania go w jeden konkretny sposób. Jednocześnie przepisy ustawy
    jak i dyrektywy wyraźnie wskazują, że rzeczywiste kwoty rabatów mają być
    udokumentowane - podatnik winien przedstawić dowód rzeczywistej kwoty poniesionych
    kosztów.
    Konstrukcja podstawy opodatkowania w ustawie, odpowiadająca w swej istocie
    konstrukcji określonej w Dyrektywie, oparta jest na założeniu proporcjonalności VAT do
    ceny towarów i usług. Każda bowiem transakcja podlega podatkowi od towarów i usług
    obliczonemu w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako
    świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub usługi z uwzględnieniem stawki, jaka
    ma zastosowanie do dostawy lub świadczenia takich towarów i usług.
    Należy mieć na uwadze, że konstrukcja podstawy opodatkowania pozwala zrealizować
    fundamentalną zasadę neutralności podatku VAT. Ekonomiczny ciężar podatku VAT, co do
    zasady, powinien bowiem ponosić konsument, a nie podatnik. W ślad zatem za
    obniżeniem ceny transakcyjnej w formie rabatu powinno następować obniżenie podstawy
    opodatkowania tej transakcji, aby zachowana została zasada proporcjonalności podatku
    VAT do ceny towarów i usług. Jeśli podstawa opodatkowania przewyższa kwotę
    wynagrodzenia należnego podatnikowi, przynajmniej w części poniesie on ekonomiczny
    ciężar podatku, co naruszałoby zasadę neutralności tego podatku.

    W niniejszej sprawie zwrócić należy uwagę na treść wyroku NSA z 26 stycznia 2023 r.,
    sygn. akt I FSK 1992/19, w którym Sąd wskazał, że niezależnie do tego czy zastosowanie
    będzie miał instrument dzielenia ryzyka w postaci porozumienia rabatowego czy w postaci
    porozumienia typu Payback (zwrot refundacji), jego zastosowanie skutkuje obniżeniem
    obrotu uzyskiwanego z tytułu sprzedaży leku refundowanego. W efekcie, dokonując wpłat
    na rzecz NFZ w ramach instrumentu „zwrotu refundacji” firma farmaceutyczna
    pomniejsza należność jaką uzyskała z tytułu sprzedaży danego konkretnego leku
    refundowanego na rzecz hurtowni farmaceutycznej czy apteki. W przypadku refundacji -
    typu Payback - na rzecz NFZ mamy tu do czynienia z pośrednim obniżeniem ceny i
    niezależnie od powodu dokonania obniżenia ceny, okoliczność ta powinna być brana pod
    uwagę przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Jednocześnie NSA podkreślił, że
    dokonywany przez dany podmiot zwrot refundacji na rzecz NFZ jest ściśle powiązany ze
    sprzedażą ww. podmiotu konkretnego produktu (leku) w określonym czasie na rzecz
    hurtowni lub aptek. Okoliczności, że NFZ nie jest bezpośrednim beneficjentem produktów
    leczniczych dostarczanych przez ten podmiot nie prowadzi do zerwania bezpośredniego
    związku pomiędzy dostawą tych towarów a otrzymanym w zamian świadczeniem.
    NSA w ww. wyroku powołał się na orzeczenie TSUE z 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-462
    /16, zgodnie z którym:
      Art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że rabat przyznany
      na podstawie uregulowania krajowego przez przedsiębiorstwo farmaceutyczne
      przedsiębiorstwu oferującemu prywatne ubezpieczenie zdrowotne skutkuje
      obniżeniem podstawy opodatkowania na korzyść tego przedsiębiorstwa
      farmaceutycznego w rozumieniu tego artykułu, jeżeli dostawy produktów leczniczych
      są dokonywane za pośrednictwem hurtowników do aptek realizujących te dostawy
      na rzecz osób objętych prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym, które zwraca
      ubezpieczonym cenę nabycia produktów leczniczych.
    Również w powołanym także przez Państwa orzeczeniu TSUE z 6 października 2021 r. w
    sprawie C- 717/19 - Boehringer Ingelheim RCV GmbH UPC Co. KG Magyarorszagi
    Fióktelepe przeciwko Nemzeti Adó-es Vamhivatal Fellebbviteli Igazgatósaga, Trybunał
    stwierdził, że:
      Artykuł 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
      wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
      sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, iż
      przedsiębiorstwo farmaceutyczne nie może odliczyć od podstawy opodatkowania
      podatkiem od wartości dodanej części swojego obrotu pochodzącego ze sprzedaży
      produktów leczniczych finansowanych przez państwowy zakład ubezpieczeń
      zdrowotnych, którą przedsiębiorstwo to wypłaca temu zakładowi na podstawie
      umowy zawartej między nim a tym przedsiębiorstwem, ze względu na to, że kwoty
      wypłacone z tego tytułu nie zostały określone na podstawie kryteriów uprzednio
      ustanowionych przez owo przedsiębiorstwo w ramach jego polityki handlowej i
      wypłaty te nie zostały dokonane w celach promocyjnych.
    Dyrektywa 2006/112/WE w art. 73 oraz art. 90 ust. 1 określa podstawę opodatkowania,
    przewidując uprawnienia do jej obniżenia w przypadku każdorazowego, faktycznego
    zmniejszenia obrotu. Zgodnie z Dyrektywą 2006/112/WE, przesłanką wystarczającą dla
    ustalenia podstawy opodatkowania jest zaistnienie samego faktu zmniejszenia obrotu.
    Przepis ustawy przewiduje jednakże, że kwoty rabatów mają być udokumentowane,
    prawnie dopuszczone i obowiązkowe.
    Mając na uwadze powyższe orzeczenia TSUE stwierdzić należy, że podstawę
    opodatkowania wyrażoną w art. 29a ust. 1 ustawy w zw. z art. 29a ust. 10 ustawy obniża
    się nie tylko o kwoty rabatów udzielonych przez podatnika bezpośrednim kontrahentom,
    ale także kolejnym w łańcuchu obrotu odbiorcom jego towaru, jeżeli fakt udzielenia
    takiego rabatu zostanie stosownie udokumentowany. Taka wykładnia art. 29a ust. 10
    ustawy, zapewnia prawidłową realizację zasady proporcjonalności VAT, a tym samym

    prawo podatnika do obniżenia obrotu w przypadku obniżenia ceny, np. w następstwie
    udzielonego rabatu, aby po korekcie podatek był nadal proporcjonalny do faktycznej ceny
    (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 600/09).
    Konstrukcja podstawy opodatkowania oparta jest na założeniu proporcjonalności podatku
    VAT do ceny towarów i usług. W efekcie, każda transakcja podlega podatkowi VAT
    obliczonemu od rzeczywistej ceny towarów lub usług według stawki, jaka ma
    zastosowanie do takich towarów i usług. Przepisy Dyrektywy 2006/112/WE wskazują, że
    zasada proporcjonalności obowiązuje również w przypadku obniżenia podstawy
    opodatkowania w przypadku rabatów, opustów lub obniżek cen.
    Podkreślenia wymaga fakt, że ani w Dyrektywie 2006/112/WE ani też w ustawie
    prawodawca nie zdefiniował pojęcia „rabat”, zatem pojęcie to należy interpretować
    stosując przede wszystkim wykładnię językową. I tak, zgodnie ze „Słownikiem języka
    polskiego” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 825), „rabat” to „zniżka,
    opust od sumy należnej za towar przyznawany, np. przy kupnie dużej ilości towarów”.
    Zatem, rabat polega na pomniejszeniu ustalonej wcześniej ceny towaru lub usługi.
    Stwierdzić należy, że rabat bezpośredni jest przyznawany bezpośrednio pomiędzy
    sprzedawcą a nabywcą - stronami umowy kupna-sprzedaży. Natomiast rabat pośredni
    jest przyznawany kolejnemu podmiotowi (innemu niż nabywca) przez podatnika
    znajdującego się na początku łańcucha dostaw.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy wskazać należy, że z
    okoliczności omawianej sprawy wynika, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy
    ustawy o refundacji leków, które w treści art. 11 ust. 2 wskazują, że decyzja o refundacji
    leku zawiera m.in. cenę zbytu netto (pkt 5) oraz instrumenty dzielenia ryzyka, jeżeli zostały
    ustalone (pkt 7). Jednocześnie jak wynika z art. 11 ust. 5 pkt 4 ustawy o refundacji leków,
    instrumenty dzielenia ryzyka, o których mowa w ust. 2 pkt 7, mogą dotyczyć uzależnienia
    wysokości ceny zbytu netto od zwrotu części uzyskanej refundacji podmiotowi
    zobowiązanemu do finansowania świadczeń ze środków publicznych (mechanizm
    określany potocznie Payback).
    Dokonywanie przez Państwa zwrotu refundacji na rzecz NFZ powoduje obniżenie ceny
    produktów leczniczych, co wpływa na podstawę opodatkowania wyrażoną w art. 29a ust.
    1 ustawy, a tym samym kwotę podatku należnego. Wprawdzie nie sprzedają Państwo
    produktów leczniczych na rzecz NFZ, jednakże obniżenie ceny Leków powoduje zwrot
    ceny tych produktów nabywanych przez hurtownie. Oznacza to, że w momencie kiedy
    dokonują Państwo wypłaty Payback (zwrotu refundacji) na rzecz NFZ, wówczas następuje
    rzeczywiste (pośrednie) obniżenie ceny produktów leczniczych objętych refundacją.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
      106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
      korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
      w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
      4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
      ust. 1b.
    Zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
      ust. 1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Wskazać należy, że rzeczywisty obrót gospodarczy powinien mieć odzwierciedlenie w
    prowadzonej dokumentacji. Do obowiązków uczestników obrotu gospodarczego należy
    uwiarygodnienie dokonanych transakcji. Podatnik dokonujący obniżki cen towarów
    powinien posiadać dla celów dowodowych dokumenty świadczące o obniżce ceny na
    rzecz finalnego odbiorcy. Posiadanie takich dokumentów jest warunkiem
    potwierdzającym prawo do obniżenia podatku należnego po stronie sprzedawcy.
    W przypadku obniżki ceny, kiedy między kontrahentami nie miała miejsca dostawa lub
    świadczenie usług i w rezultacie nie było wystawionej faktury, z uwagi iż nie jest możliwe
    odwołanie się do faktury pierwotnej, obniżka ceny nie powinna być udokumentowane
    fakturą korygującą, o której mowa w art. 106j ustawy. Faktura korygująca jest bowiem
    dokumentem potwierdzającym zmiany w bezpośredniej transakcji pomiędzy podatnikiem
    a nabywcą, któremu uprzednio podatnik wystawił fakturę z tego tytułu. W związku z tym
    uznać należy, że każda forma dokumentacyjna inna niż faktura korygująca będzie
    dopuszczalna.
    W powołanym już wyżej orzeczeniu TSUE w sprawie C-717/19 Trybunał stwierdził, że:
      Artykuł 90 ust. 1 i art. 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że
      stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie a
      posteriori podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od warunku,
      aby podatnik uprawniony do zwrotu posiadał fakturę wystawioną na swoje nazwisko,
      stanowiącą wykonanie transakcji skutkującej zwrotem, nawet jeśli taka faktura nie
      została wystawiona, a wykonanie tej transakcji może zostać wykazane w inny sposób.
    W rozpatrywanej sprawie ze względu na brak bezpośrednich transakcji, pomiędzy
    Państwem a NFZ udokumentowanych fakturami, obniżenia podstawy opodatkowania i
    kwoty podatku należnego VAT wynikających z wypłaty Zwrotu Refundacji na rzecz NFZ, nie
    można potwierdzić fakturami korygującymi.
    Przepisy ustawy nie regulują dokumentowania transakcji, w przypadku których nie jest
    wymagane wystawianie faktur korygujących. Należy zatem stwierdzić, że dopuszczalne
    jest dokumentowanie takich transakcji dowolnym dokumentem rozliczeniowym, np. notą
    księgową. Nota księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy o podatku
    VAT i jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów, brak jest jednakże
    przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, dla
    takiego sposobu dokumentowania.

    W świetle powyższego, mają/będą mieli Państwo prawo do obniżenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty podatku z tytułu dostawy Leków o wartość Payback
    wypłaconego przez Państwa na rzecz NFZ na podstawie Decyzji wydanych w stosunku do
    poszczególnych Leków.
    Należy także podzielić Państwa stanowisko, że przysługuje/będzie przysługiwać Państwu
    prawo do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego VAT z tytułu
    dostawy Leków o wartość Payback wypłaconego przez Państwa na rzecz NFZ na
    podstawie Decyzji wydanych w stosunku do poszczególnych Leków, w rozliczeniu za okres,
    w którym dokonają Państwo wypłaty Payback na rzecz NFZ.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego,
    które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania
    interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.