Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.316.2025.1.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-29
Teza: Ustalenie ceny nabycia środka trwałego.
Słowa kluczowe: cena-cena nabycia
denominacja
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Określenie wartości
początkowej środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, prowadzący działalność gospodarczą od 1989, zarejestrowaną w Rejestrze
    Przedsiębiorców Centralnej Ewidencja i Informacji o Działalności Gospodarczej.
    Podstawowym rodzajem działalności Wnioskodawcy jest działalność sklasyfikowana w

    PKD pod nr 49.41.Z Transport drogowy towarów. Wnioskodawca wybrał opodatkowanie
    podatkiem dochodowym na podstawie art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, tj. opodatkowanie podatkiem liniowym, a ewidencja zdarzeń gospodarczych
    prowadzona jest w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.
    Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji podatkowej dotyczy zdarzenia faktycznego
    przedstawionego niżej.
    Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej. Nabycie tej nieruchomości
    nastąpiło na podstawie decyzji administracyjnej przekształcenia wieczystego użytkowania
    w prawo własności. Nieruchomość składająca się z działek:
    1) działka o powierzchni (...);
    2) działka o powierzchni (...);
    3) działka o powierzchni (...).
    Wnioskodawca ma wątpliwości dotyczące określenia wartości nieruchomości możliwej do
    zaliczenia w koszty podatkowe. W dniu (...).12.1994 r. pozostawał w związku małżeńskim,
    jednakże prawo użytkowania wieczystego oraz prawo własności kupił za pieniądze
    pochodzące z jego majątku osobistego. Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...).
    12.1999 r. nabył własność tej nieruchomości, pozostając w związku małżeńskim, w którym
    obowiązywała umowa majątkowa małżeńska ustanawiająca rozdzielność majątkową
    między małżonkami, zawarta dnia (...) stycznia 1999 r., a innych umów majątkowych
    małżeńskich nie zawierał, natomiast obecnie jest stanu cywilnego wolnego (rozwiedziony).
    Na nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza opodatkowana w całym
    okresie posiadania jej na własność. Działka nie była wcześniej ujawniona w ewidencji
    środków trwałych. (...). W czasie użytkowania nieruchomości miały miejsce szczególne
    okoliczności, takie jak denominacja złotego w 1995 r. oraz hiperinflacja z lat 90-tych.
    Z powodu opisanych powyżej zdarzeń Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić ceny zakupu
    wnoszonych do działalności gospodarczej działek i ma wątpliwość, w jakiej wartości
    należało zaewidencjonować wprowadzone do działalności przedmiotowe nieruchomości
    jako środek trwały do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu faktycznym Wnioskodawca może przyjąć za koszt
    nabycia nieruchomości wprowadzanych jako środki trwałe do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych na podstawie wyceny dokonanej w oparciu o
    treść art. 22g ust. 8 ustawy PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż nieruchomości uprzednio wykorzystywanej w
    działalności gospodarczej będzie skutkować powstaniem przychodu, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ustalenie
    wartości kosztu poniesionego na nabycie nieruchomości gruntowej powinno odbywać się
    na zasadach określonych w art. 22g ustawy PIT.
    W związku z powyższym Wnioskodawca, z uwagi na brak możliwości jednoznacznego i
    wiarygodnego ustalenia wartości początkowej, powinien zastosować art. 22g ust. 8 ustawy
    PIT i ustalić wartość początkową w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez
    podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z
    grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz
    stanu i stopnia ich zużycia.
    Uzasadnienie
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 1 w. zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT przychodem z
    działalności gospodarczej jest odpłatne zbycie składników majątku będących środkami

    trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi. Przy ustalaniu dochodu z
    prowadzonej działalności gospodarczej podatnik może uwzględnić koszty uzyskania
    przychodów uregulowane w art. 22 ust. 1 i kolejne ustawy PIT.
    Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien spełniać
    łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i
      być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
    · nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · być udokumentowany,
    · nie mieć charakteru osobistego.
    Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku
    przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z
    działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo
    spoczywa na podatniku. W niniejszym przypadku związek z poniesionych wydatków na
    nabycie nieruchomości wykorzystywanych dla celów działalności gospodarczej jest
    bezsprzeczny. W przypadku jednak niektórych rodzajów wydatków związanych z
    działalnością gospodarczą ustawodawca wprowadził szczególne reguły rozliczania
    podatkowych kosztów.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 zasadniczo nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków poniesionych m.in. na: nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania
    gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów. Wydatki na nabycie gruntu
    będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu dopiero w przypadku
    odpłatnego zbycia tego gruntu.
    Ponadto, szczególne zasady rozliczania kosztów podatkowych przewidziane zostały dla
    składników majątku przedsiębiorstwa zaliczanych do środków trwałych.
    Do środków trwałych podlegających amortyzacji zalicza się tylko te składniki majątku,
    które spełniają przesłanki określone w art. 22a ust. 1 powyższej ustawy, tj. są to składniki
    majątku stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we
    własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, których
    przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok, i które wykorzystywane są przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
    albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej
    w art. 23a pkt 1.
    Zaznaczyć należy, że wprowadzając do działalności gospodarczej nieruchomość jako
    środek trwały, należy wziąć pod uwagę art. 22c ww. ustawy, który wyłącza z amortyzacji
    grunty i prawo użytkowania wieczystego gruntów. Mimo to należy ustalić wartość
    początkową środka trwałego w postaci nieruchomości gruntowej. Przy ustalaniu wartości
    początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio
    (art. 22g ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Ponadto, stosownie do art. 22g ust. 1 ustawy PIT, za wartość początkową środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się:

    1) w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika
      przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie
      wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
    Zgodnie natomiast z art. 3.
    Przepisy ww. artykułu regulują kwestię ceny nabycia w następujący sposób „za cenę
    nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem
    naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do
    używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w
    drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych,
    opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek
    od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami
    podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie
    przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy
    podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena
    nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku” (art. 22g ust. 3
    ustawy PIT).
    Ponadto, stosownie do art. 22g ust. 5 ustawy PIT, cenę nabycia, o której mowa w ust. 3,
    oraz koszt wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, koryguje się o różnice kursowe,
    naliczone do dnia przekazania do używania środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej.
    Powyższe przepisy nie mogą mieć jednak zastosowania wprost w sytuacji Wnioskodawcy,
    ponieważ nie posiada jednoznacznej dokumentacji potwierdzającej kosztów nabycia i z
    uwagi na znaczny upływ czasu nie jest w stanie jej pozyskać, a dokumentacja ta, nawet
    uzyskana z archiwów nie pozwalałaby na określenie jednoznaczne wiarygodnej ceny
    nabycia, ponieważ nieruchomości opisywane we wniosku zostały nabyte na podstawie
    decyzji administracyjnej przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności.
    Jednakże, gdy nie można w sposób określony powyżej ustalić ceny nabycia środków
    trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub
    sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n ww. ustawy, wartość początkową tych
    środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z
    uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku
    poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich
    zużycia (art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Natomiast gdy podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, wartość początkową
    środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o
    których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika (art. 22g ust. 9
    powyższej ustawy).
    Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    przewidują możliwość ustalenia wartości początkowej środka trwałego w wartości
    rynkowej lub ustalonej przez biegłego jedynie w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie
    ceny nabycia lub kosztu wytworzenia.
    W przeciwnym wypadku należy zastosować klasyczne metody ustalenia wartości
    początkowej.
    Wskazówki co do tego, kiedy zachodzi sytuacja uzasadniająca ustalenie wartości
    początkowej w wysokości wartości rynkowej składnika majątku, zostały sformułowane w
    orzecznictwie. Kwestię związaną z wprowadzaniem środków trwałych nabytych poza
    działalnością gospodarczą, a następnie do działalności wprowadzonych, rozstrzygnął m.in.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r. II FSK 3654/16, cyt.
    „należy bowiem podkreślić, że przepis art. 22g ust. 8 i 9 u.p.d.o.f. zezwala na ustalenie
    wartości początkowej środka trwałego w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez

    podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z
    grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji oraz stanu i stopnia jego zużycia –
    jednakże wyłącznie wtedy, gdy nie można ustalić ceny nabycia środka trwałego nabytego
    przez podatnika przed dniem założenia ewidencji. Wskazana metoda ustalenia wartości
    środka trwałego nie jest alternatywą dla zasad ustalania tej wartości określonych w ust. 1,
    lecz obarczona jest warunkiem istnienia obiektywnej niemożności posiadania
    dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych przez podatnika wydatków na
    nabycie lub wytworzenie środka trwałego. Taka sytuacja ma miejsce zwykle wówczas, gdy
    do ewidencji wprowadzany jest środek trwały nabyty i wykorzystywany przez podatnika
    do celów poza działalnością gospodarczą. By tak jednak było, środek ten nie może
    pozostawać z działalnością gospodarczą w żadnym związku przed przekazaniem go na
    cele związane z działalnością gospodarczą”.
    Stanowisko takie zaprezentował również NSA w wyrokach z dnia 10 lipca 2006 r. o sygn.
    akt II FSK 1231/05 oraz wyroku z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2026/08.
    Również w wyroku z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt II FSK 1758/16, Naczelny Sąd
    Administracyjny orzekł, że „sięgnięcie po regulację szczegółową, tj. art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f.
    jest zasadne wówczas, gdy istnieją ku temu dostateczne racje. Taką przyczyną jest
    niemożność ustalenia ceny nabycia. Wskazana metoda ustalenia wartości środka trwałego
    nie jest więc alternatywą dla zasad ustalania tej wartości określonych w ust. 1, lecz
    obarczona jest warunkiem istnienia obiektywnej niemożności ustalenia m.in. wysokości
    poniesionych przez podatnika wydatków na nabycie środka trwałego. Taka sytuacja ma
    też miejsce zwykle wówczas, gdy do ewidencji wprowadzany jest środek trwały nabyty i
    wykorzystywany przez podatnika do celów poza działalnością gospodarczą”.
    Identycznie orzekł również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia
    14 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Po 946/18.
    Takie obiektywne przesłanki zachodzą niewątpliwie w sytuacji podatnika, który
    nieruchomości gruntowe nabył przez rozpoczęciem działalności gospodarczej.
    Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie wprowadził wcześniej do działalności gospodarczej
    nieruchomości objętych wnioskiem, to spełnienie przesłanki braku związku
    wcześniejszego z działalnością gospodarczą jest bezsporne. A zatem, wartość początkowa
    wniesionego gruntu winna być ustalona na podstawie wartości rynkowej, czyli zgodnie z
    art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny
    prawnej przedstawionego stanu faktycznego powinno zostać uznane za prawidłowe.
    Orzecznictwo sądów administracyjnych, w tak szczególnych sytuacjach, jaką jest brak
    możliwości ustalenia ceny nabycia środka trwałego przy nabyciu na mocy decyzji
    administracyjnej, wskazuje, że „niemożność ustalenia wartości początkowej ww. środków
    trwałych ma przy tym charakter obiektywny, gdyż podatnik nabył w drodze czynności
    cywilnoprawnej roszczenia wynikające z art. 7 dekretu Bieruta, co spowodowało, że stał
    się uprawniony do realizacji tych roszczeń, nie stał się jednak właścicielem tych
    nieruchomości. Na moment wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych, nie można
    było ustalić ceny nabycia, tak więc należało ustalić ich wartość przy zastosowaniu art. 22g
    ust. 8 u.p.d.o.f. (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 sierpnia 2020 r. sygn. I SA/Bk 182/20)”.
    Choć w przypadku Wnioskodawcy mówimy o przeniesieniu własności w drodze decyzji
    innej niż tzw. dekret Bieruta, to jednak jest to decyzja administracyjna z lat 90. ubiegłego
    wieku, co powoduje nie możliwość ustalenia ceny na nabycie.
    Ponadto podczas dokonywania wyceny środka trwałego na prawidłowe ustalenie wartości
    początkowej będą miały wpływ wszelkie wydatki mające związek z jego przystosowaniem
    do stanu kompletności i zdatności do użytku w dniu przyjęcia do używania. W związku z
    tym do wartości początkowej środka trwałego należy zaliczyć zarówno wydatki poniesione
    na jego zakup, jak również wydatki związane z jego remontem (ulepszeniem) poniesione
    do dnia przyjęcia tego środka trwałego do używania.

    Istotny jest również przepis art. 19 ust. 3 omawianej ustawy, zgodnie z którym wartość
    rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie
    cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i
    gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
    miejsca odpłatnego zbycia.
    Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że zasadnicze znaczenie dla sposobu
    ustalenia wartości początkowej środka trwałego ma sposób jego nabycia. Przy czym,
    możliwość ustalenia wartości początkowej środka trwałego przez wycenę dokonaną przez
    podatnika dotyczy jedynie przypadków, w których środek trwały został nabyty przed
    dniem założenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i
    brak jest możliwości ustalenia ceny nabycia. Ten sposób ustalenia wartości początkowej
    stanowi wyjątek od obowiązujących zasad ustalania tejże wartości według zasad
    określonych w art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawca jest zdania, że jak już wskazano, ustalenie wartości początkowej środka
    trwałego w drodze wyceny dokonywanej przez podatnika ma charakter wyjątku od
    ogólnej zasady ustalania tej wartości na podstawie rzeczywistych, udokumentowanych
    wydatków poniesionych na nabycie środka trwałego, który to wyjątek ma zastosowanie w
    jego stanie faktycznym. Jako wyjątek, ten sposób ustalenia wartości początkowej może być
    stosowany wyłącznie w ustawowo określonych sytuacjach, tj. wtedy, gdy ustalenie
    rzeczywistej wysokości wydatków na podstawie posiadanej dokumentacji nie jest możliwe
    z przyczyn obiektywnych. I tak też jest w przypadku Wnioskodawcy, który w istocie nabył
    własność nieruchomości na mocy decyzji administracyjnej.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis stanu
    faktycznego, należy stwierdzić, że Wnioskodawca będzie mógł ustalić wartość początkową
    wskazanych we wniosku działek gruntu na podstawie art. 22g ust. 8 ustawy PIT, tj. w
    drodze wyceny dokonanej przez siebie, z uwzględnieniem cen rynkowych środków
    trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub
    sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w
    art. 22a i art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym nie
    wszystkie wymienione w nich rodzaje składników majątku mogą podlegać amortyzacji
    podatkowej.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl natomiast art. 22c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów – zwane
      odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Mimo tego, że składniki majątkowe, o których mowa w tym przepisie, nie podlegają
    amortyzacji podatkowej, to dotyczą ich wszelkie konsekwencje związane z ich statusem
    jako środków trwałych czy też wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności
    podatnik ma obowiązek wprowadzić je do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych. Stanowi o tym przepis art. 22d ust. 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Z powyższego wynika, że określony składnik majątku podatnika jest środkiem trwałym,
    jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:
    · stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
    · został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
    · jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej
      jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
    · jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy
      najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b ww. ustawy.
    Po spełnieniu łącznie wszystkich ww. przesłanek określony składnik majątku spełnia
    definicję środka trwałego. Ponadto, wszystkie składniki majątku (poza składnikami
    wymienionymi w art. 22d ust. 1 omawianej ustawy), które stanowią środek trwały w
    rozumieniu tej ustawy, powinny zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych –
    niezależnie od tego, czy podlegają amortyzacji, czy też nie.
    Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych,
    która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych określa art. 22g ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich
      nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do

      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były
      wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości
      rynkowej.
    Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w szczególnych sytuacjach
    zezwalają również na odstąpienie od ogólnych zasad ustalania wartości początkowej
    zakupionego (albo wytworzonego) środka trwałego.
    Stosownie do art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez
      podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których
      mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości
      wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych
      środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok
      założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.
    W myśl art. 22g ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis
      art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się
      na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
      samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
      zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
    Z powyższych przepisów wynika, że możliwość ustalenia wartości początkowej środka
    trwałego przez wycenę dokonywaną przez podatnika dotyczy jedynie przypadków, w
    których nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych. Ten sposób ustalenia wartości
    początkowej stanowi wyjątek od obowiązujących zasad ustalania tej wartości wg zasad
    określonych w art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Niemożność ustalenia wartości początkowej środka trwałego zgodnie z generalną zasadą
    winna mieć przy tym charakter obiektywny, a więc dotyczyć np. tych sytuacji, w których
    podatnik nie posiada – bo nie musiał posiadać – stosownych dokumentów
    stwierdzających poniesionych przez niego wydatków na nabycie (bądź wytworzenie)
    określonego środka trwałego. Przepis art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nie ma służyć podnoszeniu rynkowej wartości nieruchomości dzięki
    odwołaniu się do ich aktualnych cen na rynku nieruchomości.
    Podkreślam przy tym, że właściwe udokumentowanie wydatków ponoszonych w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą jest obowiązkiem podatnika. Uznając bowiem
    wydatek za koszt uzyskania przychodów, podatnik odnosi ewidentną korzyść podatkową,
    ponieważ ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania.

    Ponadto wskazuję, że wydatki, które zostały poniesione w celu przystosowania środka
    trwałego do używania (wykorzystywania go w działalności gospodarczej), niezbędne do
    uczynienia z niego składnika majątku przedsiębiorstwa kompletnego i zdatnego do
    użytku, stanowią element ceny nabycia środka trwałego (art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Natomiast wydatki poniesione na
    ulepszenie środków trwałych (a więc składników majątku spełniających definicję środków
    trwałych i ujętych już w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych) powiększają wartość początkową tych środków trwałych, zgodnie z art. 22g ust.
    17 tej ustawy.
    Jednocześnie sposób rozliczenia wydatków na nakłady na nieruchomości zależy od tego,
    czy nakłady te stanowią odrębne, kompletne i zdatne do użytku środki trwałe, czy też nie.
    Jeśli nie stanowią one odrębnych środków trwałych, wówczas poniesione wydatki
    powiększają wartość początkową środka trwałego, jakim jest nieruchomość, jako wydatki
    na jego ulepszenie. Natomiast jeśli stanowią one odrębne środki trwałe (kompletne i
    zdatne do użytku), wówczas podlegają one amortyzacji jako odrębne od nieruchomości
    środki trwałe.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność
    gospodarczą od 1989 r. Jest Pan właścicielem nieruchomości gruntowej. Nabycie tej
    nieruchomości nastąpiło na podstawie decyzji administracyjnej przekształcenia
    wieczystego użytkowania w prawo własności. Prawo użytkowania wieczystego oraz prawo
    własności kupił Pan za pieniądze pochodzące z Pana majątku osobistego. Na
    nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza opodatkowana w całym okresie
    posiadania jej na własność. Działka nie była wcześniej ujawniona w ewidencji środków
    trwałych. (...). W czasie użytkowania nieruchomości miały miejsce szczególne okoliczności,
    takie jak denominacja złotego w 1995 r. oraz hiperinflacja z lat 90-tych.
    Wobec powyższego opisu – podkreślam, że sam zakup nieruchomości, a następnie
    ponoszone na nią nakłady związane były z prowadzoną przez Pana działalnością
    gospodarczą. Nie można przyjąć, że w związku z tą inwestycją ponosił Pan wydatki
    niemożliwe do udokumentowania, w szczególności w sytuacji, w której wiadomy od
    początku był cel wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Tym samym – brak jest podstaw prawnych do ustalenia wartości początkowej
    nieruchomości na podstawie art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przepisu tego nie można stosować do składników majątku, które zostały
    nabyte do celów prowadzonej działalności gospodarczej lub z zamiarem wykorzystywania
    ich na potrzeby tej działalności.
    Zatem w Pana przypadku wartość początkową nieruchomości powinien Pan ustalić
    zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    według udokumentowanej ceny nabycia.
    Na powyższe nie ma wpływu denominacja złotego wprowadzona ustawą z dnia 7 lipca
    1994 r. o denominacji złotego (Dz. U. Nr 84 poz. 386). Na mocy tej ustawy NBP dokonał
    ekwiwalentnej denominacji złotego, wprowadzając do obrotu pieniężnego nową polską
    jednostkę pieniężną.
    Jak wskazano w art. 2 ust. 2 ustawy o denominacji złotego:
      Nowa jednostka pieniężna, o której mowa w art. 1, będzie miała wartość równą 10
      000 starych złotych.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o denominacji złotego:
      Wszelkie prawa majątkowe, a także zobowiązania i należności pieniężne powstałe
      przed datą określoną w art. 1 ust. 1, a płatne po tej dacie – podlegają przeliczeniu w
      stosunku określonym w art. 2 ust. 2. W szczególności przeliczeniu, o którym mowa w
      zdaniu poprzednim, podlegają: wynagrodzenia za pracę, emerytury, renty, inne

      należności wynikające z praw i zobowiązań majątkowych (publicznych i prywatnych)
      bez względu na tytuł ich powstania, wartości materiałów i surowców, wkładów
      oszczędnościowych lokat i depozytów bankowych.
    Tym samym brak jest podstaw prawnych do zastosowania przez Pana rynkowej ceny
    nieruchomości.
    Podsumowanie: w Pana sprawie nie ma podstaw, aby koszt nabycia nieruchomości
    wprowadzanych jako środki trwałe do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych ustalić na podstawie wyceny dokonanej na podstawie art. 22g
    ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.