Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.118.2025.3.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Uznanie, że równowartość podatku od nieruchomości z tytułu
obiektów budowlanych wzniesionych na Przedmiocie
dzierżawy podlega uwzględnieniu w podstawie
opodatkowania z tytułu świadczonych usług dzierżawy oraz że
dzierżawca jest uprawniony do odliczenia podatku VAT z
tytułu otrzymanej faktury dokumentującej usługi dzierżawy w
części dotyczącej równowartości kwoty podatku od
nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych
na Przedmiocie dzierżawy.
Słowa kluczowe: dzierżawa
nieruchomości-podatek od nieruchomości
odliczenia-prawo do odliczenia
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Zagadnienia: Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie wskazania:
      - czy równowartość podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
        wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy podlega uwzględnieniu w podstawie
        opodatkowania z tytułu świadczonych przez A na rzecz B usług dzierżawy,
      - czy B jest uprawniona do odliczenia podatku VAT z tytułu otrzymanej od A faktury
        dokumentującej przedmiotowe usługi dzierżawy w części dotyczącej równowartości
        kwoty podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych na
        Przedmiocie dzierżawy.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 3 kwietnia 2025 r. (wpływ 3 kwietnia 2025 r.) oraz
    pismem z 25 kwietnia 2025 r. (wpływ 25 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    Opis stanu faktycznego

    A Sp. z o.o. Sp. k. (dalej: Wnioskodawca lub A) oraz B Sp. z o.o. (dalej: Zainteresowany lub
    B); (dalej łącznie: Strony), są czynnymi podatnikami VAT zarejestrowanymi dla celów VAT w
    Polsce.
    Strony zawarły trzy umowy dzierżawy dotyczące części nieruchomości gruntowej
    położonej w (...) (dalej: Umowy dzierżawy).
    Przedmiot dzierżawy stanowiły – w ramach umowy:
      1) z dnia 19 grudnia 2019 r. (zmodyfikowanej aneksem z dnia 7 kwietnia 2020 r.) –
        działki oznaczone numerem geodezyjnym 1 (o powierzchni (...) ha) oraz numerem 5
        (o powierzchni (...) ha),
      2) z dnia 28 lutego 2020 r. (uzupełnionej aneksami z dnia 7 kwietnia 2020 r. oraz z dnia
        4 stycznia 2022 r.) – działka oznaczona numerem geodezyjnym 2 o powierzchni (...)
        ha,
      3) z dnia 4 stycznia 2022 r. (zmienionej aneksem z dnia 13 stycznia 2022 r.) – działki
        oznaczonej numerem geodezyjnym 3 (o powierzchni (...) ha) oraz numerem 4 (o
        powierzchni (...) ha),
    – dalej łącznie: Przedmiot dzierżawy.
    W ramach wszystkich Umów dzierżawy Strony wskazały, że Przedmiot dzierżawy będzie
    wykorzystywany przez B (dzierżawcę) do celów prowadzenia działalności gospodarczej,
    polegającej na wzniesieniu i eksploatacji obiektów budowlanych, przeznaczonych na cele
    komercyjne, ze szczególnym uwzględnieniem najmu.
    W związku z tym Strony przewidziały, że dzierżawca (B) ma prawo do dokonania ulepszeń
    Przedmiotu dzierżawy w zakresie uzgodnionym z wydzierżawiającym (A), przy czym
    ulepszenia dokonywane będą na koszt dzierżawcy (B). Wydzierżawiający (A) wyraził tym
    samym zgodę na wybudowanie na Przedmiocie dzierżawy obiektów budowlanych w ww.
    celach. Wznoszenie przez dzierżawcę poszczególnych obiektów budowlanych na
    Przedmiocie dzierżawy nie wymagało wyrażania przez wydzierżawiającego odrębnych
    zgód.
    W ramach każdej z Umów dzierżawy Strony przewidziały, że w związku z oddaniem
    dzierżawcy (B) w dzierżawę Przedmiotu dzierżawy, wydzierżawiającemu (A) należny będzie
    miesięczny czynsz dzierżawny w określonych kwotach netto, powiększony o podatek VAT
    według stawki obowiązującej w danym okresie rozliczeniowym.
    W ramach Umów dzierżawy Strony ustaliły, że czynsz dzierżawny określony w kwocie
    netto zostanie powiększony o kwotę poszczególnych rat podatku rolnego naliczonego
    zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. 2024
    poz. 1176 ze zm.) od Przedmiotu dzierżawy. W przypadku natomiast, gdy Przedmiot
    dzierżawy zacznie podlegać podatkowi od nieruchomości, kwota czynszu zostanie
    analogicznie powiększona o kwotę poszczególnych rat tego podatku zgodnie z przepisami

    ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. 2023 poz. 70
    ze zm., dalej: Ustawa PiOL). Strony wskazały również, że kwota podatku uiszczonego przez
    Wydzierżawiającego zostanie uwzględniona w fakturze wystawionej na rzecz dzierżawcy
    (B) i przekazywanej mu do 5-tego dnia każdego miesiąca.
    W rezultacie, równowartość kwoty podatku od nieruchomości z tytułu Przedmiotu
    dzierżawy (tj. od łącznej powierzchni wydzierżawionego gruntu) uiszczanej obecnie przez
    A jest elementem kalkulacji czynszu dzierżawnego stanowiącego należne A wynagrodzenie
    z tytułu świadczonych usług dzierżawy. Usługi A podlegają opodatkowaniu według stawki
    podstawowej VAT (nie korzystają one ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36
    Ustawy VAT, dotyczącego dzierżawy na własny użytek na cele mieszkaniowe lub
    społecznych agencji najmu).
    W 2023 r. i 2024 r., zgodnie z określonym w Umowach dzierżawy celem, B wzniósł na
    Przedmiocie dzierżawy park handlowy składający się z szeregu obiektów budowlanych
    (zarówno budynków, jak i budowli, np. parkingów). Obowiązek podatkowy na gruncie
    Ustawy PiOL w związku z powstaniem tych obiektów budowlanych powstał zatem
    odpowiednio w 2024 r. i 2025 r., przy czym podatnikiem z tego tytułu jest A (jako właściciel
    nieruchomości gruntowej, na której te obiekty są posadowione i z którym to gruntem są
    trwale związane).
    W przeciwieństwie do równowartości kwoty podatku od nieruchomości z tytułu
    Przedmiotu dzierżawy, Umowy dzierżawy nie regulują kwestii obciążenia B
    równowartością kwoty podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
    wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy. Kwota ta nie stanowi zatem wprost w Umowach
    dzierżawy elementu kalkulacji należnego A czynszu dzierżawnego stanowiącego jej
    wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług dzierżawy. Mimo to A obciąża B
    równowartością tej kwoty poprzez wliczenie jej do podstawy opodatkowania z tytułu
    świadczonych usług dzierżawy.
    Doprecyzowanie opisu sprawy
    B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wykorzystuje obiekty budowlane wzniesione
    na Przedmiocie dzierżawy do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
    tj. świadczy usługi najmu komercyjnego (obiekty stanowią park handlowy, a najemcami są
    głównie sieci handlowe) opodatkowane według stawki VAT 23%.
    Pytania
      1. Czy równowartość podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
        wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy podlega uwzględnieniu w podstawie
        opodatkowania z tytułu świadczonych przez A na rzecz B usług dzierżawy?

      2. Czy – w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 – B jest uprawniona do
        odliczenia podatku VAT z tytułu otrzymanej od A faktury dokumentującej
        przedmiotowe usługi dzierżawy w części dotyczącej równowartości kwoty podatku
        od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych na Przedmiocie
        dzierżawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
      1) równowartość podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
        wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy podlega uwzględnieniu w podstawie
        opodatkowania z tytułu świadczonych przez A na rzecz B usług dzierżawy,
      2) B jest uprawniona do odliczenia podatku VAT z tytułu otrzymanej od A faktury
        dokumentującej opisane usługi dzierżawy w części dotyczącej równowartości kwoty
        podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych na
        Przedmiocie dzierżawy.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1
    Ustawy VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Z kolei wedle art. 8 ust. 1 Ustawy VAT przez świadczenie usług
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 Ustawy VAT.
    W ślad za przedstawicielami doktryny (por. J. Matarewicz [w:] Ustawa o podatku od
    towarów i usług. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 8.) należy wskazać, że każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów, stanowi co do zasady usługę w rozumieniu
    Ustawy VAT, o ile spełnione zostaną następujące warunki:
      1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
      2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie),
      3) pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą (beneficjentem) istnieje jawny lub
        choćby dorozumiany stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia
        wzajemne.
    Zgodnie natomiast z art. 693 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1761 ze zm., dalej: KC) przez umowę dzierżawy wydzierżawiający
    zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas

    oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu
    umówiony czynsz. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego
    rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
    Dzierżawa jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Świadczenie
    wydzierżawiającego (A) polega na oddaniu rzeczy (Przedmiotu dzierżawy) do używania
    dzierżawcy (B), który jest bezpośrednim beneficjentem tego świadczenia. Świadczeniu
    temu odpowiada świadczenie dzierżawcy (B) polegające na płaceniu umówionego czynszu
    (wynagrodzenia) wydzierżawiającemu (A). Pomiędzy Stronami istnieją ponadto stosunki
    zobowiązaniowe przewidujące powyższe świadczenia wzajemne (Umowy dzierżawy). W
    rezultacie świadczenie A polegające na oddaniu B Przedmiotu dzierżawy do używania i
    pobierania pożytków stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 Ustawy VAT. Co istotne,
    podstawę opodatkowania z tytułu świadczonej usługi jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od usługobiorcy lub
    osoby trzeciej (art. 29a ust. 1 Ustawy VAT). Przy czym podstawa opodatkowania, zgodnie z
    art. 29a ust. 6 Ustawy VAT, obejmuje również:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
        pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
        usługobiorcy.
    Z kolei wedle art. 29a ust. 7 Ustawy VAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
      poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Powyższe przepisy, jako regułę (a nie wyjątek) uznają więc doliczanie należności i kosztów
    dodatkowych bezpośrednio związanych z zasadniczym świadczeniem do podstawy
    opodatkowania tego świadczenia, wskazując tylko przykładowo na ich rodzaje. Oznacza
    to, że także inne, niewymienione wprost w tym przepisie należności i koszty dodatkowe,
    mogą być wliczane do podstawy opodatkowania świadczeń zasadniczych. W podstawie
    opodatkowania powinny zatem zostać ujęte wszelkie należności i koszty, formalnie
    odrębne od ceny świadczenia zasadniczego, jednakże w istocie składające się na zapłatę
    za to świadczenie zasadnicze.
    Tożsame stanowisko przedstawił również Dyrektor KIS w ramach interpretacji
    indywidualnej z dnia 19 lipca 2023 r. (sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.368.2023.2.AKA) wydanej

    w podobnym stanie faktycznym (dotyczącym obciążenia dzierżawcy równowartością
    kwoty podatku od nieruchomości):
    „Przepis art. 29a ust. 6 ustawy wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu
    wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka
    rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on
    kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które
    zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt
    bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca
    obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada
    włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu
    kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego
    świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem
    stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego”.
    Tożsame stanowisko przedstawił również Dyrektor KIS w interpretacjach indywidualnych z
    dnia 18 czerwca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL1-1.4012.265.2024.4.JKU) oraz z dnia 28 listopada
    2024 r. (sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.680.2024.2.MH).
    W ślad za wyrokiem NSA z dnia 25 września 2019 r. (sygn. akt: II FSK 3286/17) należy
    również wskazać, że posiadacz zależny (przez którego należy również rozumieć
    dzierżawcę), nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu obiektów
    budowlanych wzniesionych przez siebie na cudzym gruncie. Jednocześnie, jak słusznie
    wskazuje Dyrektor KIS w ww. interpretacji indywidualnej z dnia 19 lipca 2023 r. (choć taki
    wniosek wynika również z pozostałych dwóch wymienionych interpretacji oraz szeregu
    innych stanowisk Dyrektora KIS, gdyż prezentuje on w tym zakresie jednolite stanowisko):
    „Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu
    nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na inną osobę ze skutkiem
    zwalniającym właściciela z obowiązku podatkowego. Strony stosunku cywilnoprawnego
    mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu łączących je stosunków
    zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji)
    należności z tytułu ponoszonych przez właściciela nieruchomości opłat lub kosztów
    związanych z utrzymaniem nieruchomości, a więc również z tytułu podatku od
    nieruchomości. Niezależnie jednak od tego, czy zwracana wydzierżawiającemu przez
    dzierżawcę kwota podatku od nieruchomości została włączona do czynszu i stanowi jego
    element kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z czynszu, zawsze jest należnością
    obciążającą wydzierżawiającego, wynikającą z odpłatnego świadczenia usługi dzierżawy”.
    Należy zatem podkreślić, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości
    zarówno w stosunku do Przedmiotu dzierżawy (gruntu), jak i obiektów budowlanych
    (budynków i budowli) wzniesionych na tym gruncie przez B (dzierżawcę), ciąży na A
    (wydzierżawiającym), jako ich właścicielu. Strony, w ramach opisanych w stanie
    faktycznym umów dzierżawy, postanowiły wprost, że równowartość kwoty podatku od

    nieruchomości z tytułu Przedmiotu dzierżawy (gruntu) jest elementem kalkulacji czynszu
    dzierżawnego. Jest to zatem przewidziany umownie składnik wynagrodzenia A z tytułu
    świadczonej usługi dzierżawy podlegającej opodatkowaniu według stawki 23% VAT,
    stanowiący podstawę opodatkowania w oparciu o art. 29a ust. 1 Ustawy VAT.
    Niemniej, zdaniem Wnioskodawcy, w podstawie opodatkowania z tytułu świadczonych
    usług dzierżawy A powinna uwzględnić również równowartość kwoty podatku od
    nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych przez B na Przedmiocie
    dzierżawy (gruncie). Kwota ta nie jest co prawda wskazanym w Umowach dzierżawy
    elementem kalkulacji czynszu dzierżawnego należnego A, ale zwiększa kwotę należną od
    dzierżawcy z tytułu dzierżawy nieruchomości i jest, w ocenie Wnioskodawcy, bezpośrednio
    zawiązana ze świadczonymi przez A usługami dzierżawy. Gdyby nie świadczona usługa
    dzierżawy, z całą pewnością A nie obciążałby B ww. kwotą.
    Zatem, w ślad za przedstawionym powyżej stanowiskiem Dyrektora KIS, jako koszt
    bezpośrednio związany ze świadczoną usługą dzierżawy, którym A obciąża B, na
    podstawie art. 29a ust. 1 i 6 Ustawy VAT, powinien on być włączony do podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Kwota równowartości podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
    wzniesionych przez B na Przedmiocie dzierżawy (gruncie) stanowi zatem element
    rozliczeń z dzierżawcą nieruchomości (B), jest należnością bezpośrednio związaną z
    odpłatnym świadczeniem usługi dzierżawy przez A, a tym samym wchodzi do podstawy
    opodatkowania z tytułu tej usługi (opodatkowanej według stawki podstawowej VAT) wraz z
    wynagrodzeniem Wnioskodawcy (czynszem dzierżawnym) przewidzianym w Umowach
    dzierżawy. W związku z tym, na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, A jest
    zobowiązana wystawić na rzecz B fakturę z tytułu świadczonych usług dzierżawy, przy
    czym w ramach podstawy opodatkowania tego świadczenia powinna uwzględniać również
    równowartość kwoty podatku od nieruchomości, którym obciążana jest B, a także
    uwzględnić podatek należy VAT od takiej wartości.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast na mocy
    art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a Ustawy VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika VAT z tytułu nabycia towarów
    i usług.
    Stosownie do powyższych przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tj. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik VAT oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek VAT został naliczony, są wykorzystywane do

    wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których następstwem jest
    określenie podatku VAT należnego. Istotnym jest też, aby dane świadczenie nie zostało
    wskazane w art. 88 Ustawy VAT, jako negatywna przesłanka do odliczenia.
    Jak zatem wskazano w opisie stanu faktycznego, B jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku VAT w Polsce. Wskazać przy tym należy, że B wzniosła na
    wydzierżawionym gruncie szereg obiektów budowlanych składających się na park
    handlowy. Taka intencja była również ujawniona w Umowach dzierżawy, gdzie wskazano,
    że Przedmiot dzierżawy będzie wykorzystywany przez B (dzierżawcę) do celów
    prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na wzniesieniu i eksploatacji obiektów
    budowlanych, przeznaczonych na cele komercyjne, ze szczególnym uwzględnieniem
    najmu. Taki charakter działalności B potwierdza również – ujawniony w KRS – przedmiot
    przeważającej działalności (PKD) B „68 20 Z WYNAJEM I ZARZĄDZANIE
    NIERUCHOMOŚCIAMI WŁASNYMI LUB DZIERŻAWIONYMI”.
    W rezultacie, B nabywa od A przedmiotowe usługi dzierżawy w celu wykorzystania tych
    usług w ramach własnej działalności gospodarczej. Równowartość kwoty podatku od
    nieruchomości z tytułu obiektów budowalnych posadowionych na Przedmiocie dzierżawy,
    którą A obciąża B, jest natomiast bezpośrednio związana z usługą dzierżawy nabywaną
    przez B. Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy oraz Zainteresowanego, B jest uprawniona
    do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez A,
    dokumentującej te usługi także w części dotyczącej równowartości kwoty podatku od
    nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Zatem, aby uznać dane
    świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a
    odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie,
    czyli musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z przepisu art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że odnosi się on do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;

      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Przepis art. 29a ust. 6 ustawy wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu
    wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka
    rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on
    kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które
    zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt
    bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca
    obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada
    włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu
    kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego
    świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem
    stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.
            1W myśl art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), zwaną dalej „Kodeks cywilny”:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w
    granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa
    podatkowego.
    Zgodnie z art. 693 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy
      rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
      § 2. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju.
      Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
    Z przywołanego przepisu wynika, że dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu
    rzeczy do używania, jest świadczenie wydzierżawiającego, polegające na płaceniu
    umówionego czynszu. Wynika z tego, że umówiony między stronami czynsz jest
    wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie
    wzajemne, należne za używanie gruntu przez jego dzierżawcę.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazywanym za nią wynagrodzeniem. Dzierżawa stanowi więc
    odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zauważenia wymaga, że w przypadku dzierżawy nieruchomości ustawodawca nie
    zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie
    nimi dzierżawcy zależy wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na
    wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może
    uzasadniać odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym
    wyliczeniu (dla celów podatkowych).

    Z opisu sprawy wynika, że A Sp. z o.o. Sp. k. (dalej: Wnioskodawca lub A) oraz B Sp. z o.o.
    (dalej: Zainteresowany lub B); (dalej łącznie: Strony), są czynnymi podatnikami VAT
    zarejestrowanymi dla celów VAT w Polsce. Strony zawarły trzy umowy dzierżawy dotyczące
    części nieruchomości gruntowej (dalej: Umowy dzierżawy).
    Przedmiot dzierżawy stanowiły – w ramach umowy:
    1) z dnia 19 grudnia 2019 r. (zmodyfikowanej aneksem z dnia 7 kwietnia 2020 r.) – działki
      oznaczone numerem geodezyjnym 1 (o powierzchni (...) ha) oraz numerem 5 (o
      powierzchni (...) ha),
    2) z dnia 28 lutego 2020 r. (uzupełnionej aneksami z dnia 7 kwietnia 2020 r. oraz z dnia 4
      stycznia 2022 r.) – działka oznaczona numerem geodezyjnym 2 o powierzchni (...) ha,
    3) z dnia 4 stycznia 2022 r. (zmienionej aneksem z dnia 13 stycznia 2022 r.) – działki
      oznaczonej numerem geodezyjnym 3 (o powierzchni (...) ha) oraz numerem 4 (o
      powierzchni (...) ha),
    – dalej łącznie: Przedmiot dzierżawy.
    W ramach wszystkich Umów dzierżawy Strony wskazały, że Przedmiot dzierżawy będzie
    wykorzystywany przez B (dzierżawcę) do celów prowadzenia działalności gospodarczej,
    polegającej na wzniesieniu i eksploatacji obiektów budowlanych, przeznaczonych na cele
    komercyjne, ze szczególnym uwzględnieniem najmu.
    W związku z tym Strony przewidziały, że dzierżawca (B) ma prawo do dokonania ulepszeń
    Przedmiotu dzierżawy w zakresie uzgodnionym z wydzierżawiającym (A), przy czym
    ulepszenia dokonywane będą na koszt dzierżawcy (B). Wydzierżawiający (A) wyraził tym
    samym zgodę na wybudowanie na Przedmiocie dzierżawy obiektów budowlanych w ww.
    celach. Wznoszenie przez dzierżawcę poszczególnych obiektów budowlanych na
    Przedmiocie dzierżawy nie wymagało wyrażania przez wydzierżawiającego odrębnych
    zgód.
    W ramach każdej z Umów dzierżawy Strony przewidziały, że w związku z oddaniem
    dzierżawcy (B) w dzierżawę Przedmiotu dzierżawy, wydzierżawiającemu (A) należny będzie
    miesięczny czynsz dzierżawny w określonych kwotach netto, powiększony o podatek VAT
    według stawki obowiązującej w danym okresie rozliczeniowym.
    W ramach Umów dzierżawy Strony ustaliły, że czynsz dzierżawny określony w kwocie
    netto zostanie powiększony o kwotę poszczególnych rat podatku rolnego naliczonego
    zgodnie z przepisami ustawy o podatku rolnym od Przedmiotu dzierżawy. W przypadku
    natomiast, gdy Przedmiot dzierżawy zacznie podlegać podatkowi od nieruchomości,
    kwota czynszu zostanie analogicznie powiększona o kwotę poszczególnych rat tego
    podatku zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strony wskazały
    również, że kwota podatku uiszczonego przez Wydzierżawiającego zostanie uwzględniona
    w fakturze wystawionej na rzecz dzierżawcy (B) i przekazywanej mu do 5-tego dnia
    każdego miesiąca.

    W rezultacie, równowartość kwoty podatku od nieruchomości z tytułu Przedmiotu
    dzierżawy (tj. od łącznej powierzchni wydzierżawionego gruntu) uiszczanej obecnie przez
    A jest elementem kalkulacji czynszu dzierżawnego stanowiącego należne A wynagrodzenie
    z tytułu świadczonych usług dzierżawy. Usługi A podlegają opodatkowaniu według stawki
    podstawowej VAT.
    W 2023 r. i 2024 r., zgodnie z określonym w Umowach dzierżawy celem, B wzniósł na
    Przedmiocie dzierżawy park handlowy składający się z szeregu obiektów budowlanych
    (zarówno budynków, jak i budowli, np. parkingów). Obowiązek podatkowy na gruncie
    Ustawy PiOL w związku z powstaniem tych obiektów budowlanych powstał zatem
    odpowiednio w 2024 r. i 2025 r., przy czym podatnikiem z tego tytułu jest A (jako właściciel
    nieruchomości gruntowej, na której te obiekty są posadowione i z którym to gruntem są
    trwale związane).
    Umowy dzierżawy nie regulują kwestii obciążenia B równowartością kwoty podatku od
    nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy.
    Mimo to A obciąża B równowartością tej kwoty poprzez wliczenie jej do podstawy
    opodatkowania z tytułu świadczonych usług dzierżawy.
    B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wykorzystuje obiekty budowlane wzniesione
    na Przedmiocie dzierżawy do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
    tj. świadczy usługi najmu komercyjnego (obiekty stanowią park handlowy, a najemcami są
    głównie sieci handlowe) opodatkowane według stawki VAT 23%.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą wskazania, czy równowartość
    podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych wzniesionych na Przedmiocie
    dzierżawy podlega uwzględnieniu w podstawie opodatkowania z tytułu świadczonych
    przez A na rzecz B usług dzierżawy.
    W tej sytuacji należy rozstrzygnąć, czy przenoszona przez wydzierżawiającego na
    dzierżawcę kwota podatku od nieruchomości stanowi element kalkulacyjny czynszu
    dzierżawnego.
    Odnosząc się do powyższej kwestii, zauważyć należy, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    wynika, iż to nie odpłatność sama w sobie podlega opodatkowaniu, a świadczenie, za
    które odpłatność przysługuje. Dotyczy to także podatku od nieruchomości, który nie
    stanowi dostawy towarów ani świadczenia usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy.
    Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacja podatkowa”:
      Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne
      świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy,
      wynikające z ustawy podatkowej.
    Jest to więc świadczenie pieniężne nieekwiwalentne (w zamian za wpłacony podatek od
    nieruchomości podatnikowi nie przysługuje wzajemne świadczenie ze strony np.
    województwa czy gminy). Z tych też względów podatek od nieruchomości nie może być
    przedmiotem sprzedaży lub innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od

    towarów i usług, a w efekcie nie podlega „refakturowaniu”. Podatek ten ma charakter
    majątkowy i związany jest z posiadanym majątkiem, a nie wynagrodzeniem uzyskiwanym
    z tytułu posiadania nieruchomości.
    Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu
    nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na inną osobę ze skutkiem
    zwalniającym właściciela z obowiązku podatkowego. Strony stosunku cywilnoprawnego
    mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu łączących je stosunków
    zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji)
    należności z tytułu ponoszonych przez właściciela nieruchomości opłat lub kosztów
    związanych z utrzymaniem nieruchomości, a więc również z tytułu podatku od
    nieruchomości.
    Niezależnie jednak od tego, czy zwracana wydzierżawiającemu przez dzierżawcę kwota
    podatku od nieruchomości została włączona do czynszu i stanowi jego element
    kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z czynszu, zawsze jest należnością obciążającą
    wydzierżawiającego, wynikającą z posiadanego majątku.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, sam podatek od nieruchomości nie może
    być przedmiotem odsprzedaży. Jeżeli jednak strony umowy postanowią, że
    wydzierżawiający nieruchomość „przerzuca” koszt podatku od nieruchomości na
    korzystającego z nieruchomości, tj. dzierżawcę, wówczas koszt ten stanowi element
    cenotwórczy usługi dzierżawy.
    W tej sytuacji, przedmiotem opodatkowania jest skategoryzowana usługa, a nie zbiór
    wyodrębnionych w jej ramach kosztów. Z uwagi na powyższe, opodatkowaniu nie podlega
    koszt podatku od nieruchomości, ale usługa dzierżawy, w której jako element kalkulacyjny
    znajduje się koszt ww. podatku.
    Koszt podatku od nieruchomości jest należnością bezpośrednio związaną z odpłatnym
    świadczeniem usługi dzierżawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego, tak jak czynsz.
    W tym miejscu można przytoczyć prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2013 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 2954/12, który co prawda dotyczy opodatkowania przeniesienia na
    nabywcę gruntu (prawa wieczystego użytkowania gruntu) kosztów dodatkowej lub rocznej
    opłaty z tytułu użytkowania wieczystego lub jej części, opłaty za wyłączenie gruntu z
    produkcji rolniczej, renty planistycznej, opłaty adiacenckiej lub podatku od nieruchomości
    oraz sposobu dokumentowania tych kosztów. Niemniej jednak może on mieć
    zastosowanie w tej sprawie. W wyroku tym:
      Sąd podzielił w całości przedstawione przez organ interpretacyjny stanowisko, a w
      szczególności twierdzenie, że nie można sztucznie wyodrębniać z jednej
      kompleksowej dostawy, jaką stanowi sprzedaż nieruchomości, kwot
      odpowiadających określonym kosztom, jak np. części podatku od nieruchomości, czy
      innych świadczeń publicznoprawnych bezpośrednio związanych z taką transakcją, w
      celu ich przeniesienia na nabywcę bez opodatkowania. Ustalone z uwzględnieniem
      odrębnych przepisów daniny publiczne stanowią element cenotwórczy kosztów
      posiadania nieruchomości, który w przypadku jej sprzedaży wpływa bezpośrednio
      na jej cenę (wartość rynkową). Dlatego też niezależnie czy wskazane składniki będą
      elementem umowy sprzedaży nieruchomości, czy też odrębnie wskazanym w
      umowie kosztem (świadczeniem) przenoszonym na nabywcę w związku z dokonaną
      transakcją, stanowią w istocie jedno niepodzielne świadczenie. Ich zapłata stanowi
      obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy VAT i tym samym element podstawy
      opodatkowania dostawy towarów.
    Mając na uwadze powyższe, w analizowanej sprawie warto zaznaczyć, że podatek od
    nieruchomości, jest należnością bezpośrednio związaną z odpłatnym świadczeniem usługi
    dzierżawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach
    właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego – umowy dzierżawy. Bez

    stosunku cywilnoprawnego zobowiązującego A do oddania w dzierżawę nieruchomości B
    nie regulowałaby na rzecz A kosztu podatku od nieruchomości, zatem jest on wprost
    związany z umową dzierżawy i z niej wynika.
    Koszt podatku od nieruchomości nie może stanowić samodzielnego świadczenia, lecz jest
    elementem podstawowej czynności jaką jest dzierżawa. Koszt ten zalicza się do
    elementów świadczenia należnego z tytułu umowy dzierżawy i stanowi on wraz z
    czynszem dzierżawnym zapłatę za to świadczenie będącą podstawą opodatkowania, w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy. Jest zatem kosztem, który należy opodatkować na
    zasadach właściwych dla usługi dzierżawy.
    Podsumowując, równowartość podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
    wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy podlega uwzględnieniu w podstawie
    opodatkowania z tytułu świadczonych przez A na rzecz B usług dzierżawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Kolejną Państwa wątpliwością jest ustalenie, czy B jest uprawniona do odliczenia podatku
    VAT z tytułu otrzymanej od A faktury dokumentującej usługi dzierżawy w części dotyczącej
    równowartości kwoty podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
    wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
        W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
        opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
        art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
        Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
        otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Zasada ta
    wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w całości lub w części
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z
    art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 3a ustawy:
        Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
        podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
        gdy:
        1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
        a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
        b) (uchylona)

        2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
          zwolniona od podatku;
        3) (uchylony)
        4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
        a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych
          czynności,
        b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla
          których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
        c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
          Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
        5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
          przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
        6) (uchylony)
        7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
          czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na
          fakturze - w części dotyczącej tych czynności.
    Z przytoczonych wyżej regulacji prawnych wynika, że prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z faktury uzależnione jest nie tylko od spełnienia warunków
    wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, ale również od niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że:
      − A i B są czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT,
      − B, wykorzystuje obiekty budowlane wzniesione na Przedmiocie dzierżawy do
        czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj. świadczy usługi
        najmu komercyjnego (obiekty stanowią park handlowy, a najemcami są głównie
        sieci handlowe) opodatkowane według stawki VAT 23%.
    Zatem w okolicznościach omawianej sprawy, skoro B jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku VAT i wykorzystuje obiekty budowlane wzniesione na Przedmiocie
    dzierżawy do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, to należy
    stwierdzić, że B przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu otrzymanej od A
    faktury dokumentującej przedmiotowe usługi dzierżawy w części dotyczącej
    równowartości kwoty podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
    wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy. Należy, jednak wskazać, że prawo to przysługuje
    B, w sytuacji, gdy nie zaistnieją ograniczenia wynikające z art. 88 ustawy, inne niż
    wskazane w art. 88 ust. 4 ustawy.
    Podsumowując, B przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu otrzymanej od A
    faktury dokumentującej przedmiotowe usługi dzierżawy w części dotyczącej
    równowartości kwoty podatku od nieruchomości z tytułu obiektów budowlanych
    wzniesionych na Przedmiocie dzierżawy.
    Zatem, Państwa stanowisko, w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia

        przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
        tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym oraz opisem
    zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna
    (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.