Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.932.2024.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-12
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wartości diet.
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja służbowa; dieta; podróż
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 52

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 23 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 23 grudnia 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

PODATNIK zamierza od początku roku 2025 świadczyć na terytorium Niemiec usługi opieki
    całodobowej nad osobami starszymi i w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego.
    Do tych usług mają należeć w szczególności:

    - usługi w zakresie utrzymania higieny osobistej, w szczególności: pielęgnacja ciała,
      pomoc przy ubieraniu i rozbieraniu, myciu, czesaniu, wspomaganie przy wstawaniu,
      siadaniu, kładzeniu się,
    - pomoc w pracach domowych, w szczególności: robienie prania, przygotowywanie
      posiłków, zakupy, sprzątanie, karmienie zwierząt domowych itd.,
    - pomoc w utrzymywaniu kontaktów społecznych, w szczególności: wychodzenie na
      spacer z podopiecznym, odwiedziny u rodziny i przyjaciół, wizyty u lekarzy, w kinie i
      teatrze.
    By zrealizować przedstawiony powyżej zamiar, PODATNIK zamierza od początku roku
    2025 wraz z innymi osobami prowadzącymi działalność w tym samym lub podobnym
    zakresie wynająć na terytorium Niemiec w pełni wyposażone biuro (zwane dalej:
    wspólnym biurem). W tym wspólnym biurze w Niemczech PODATNIK zamierza
    zameldować na początku 2025 r. na bazie niemieckich przepisów działalność gospodarczą
    w opisanym powyżej zakresie, tj. opieki nad osobami starszymi i prowadzenia
    gospodarstwa domowego.
    W biurze tym PODATNIK wykonywać będzie wyłącznie prace biurowe, w szczególności:
    - redagować, drukować i podpisywać umowy na świadczenie usług opieki całodobowej,
    - wystawiać i/lub wysyłać faktury za wykonane usługi,
    - wykonywać przelewy, np. podatkowe czy też na ubezpieczenia,
    - szykować dokumenty do sporządzenia przez doradcę podatkowego deklaracji
      podatkowych, przy czym możliwe jest, że część z tych usług PODATNIK wykona z
      pomocą osób trzecich, np. biura serwisowego, tłumacza itd.
    Pytanie, czy ww. wspólne biuro stanowić będzie zakład podatkowy w rozumieniu umowy
    w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu między Polską a Niemcami, jest
    przedmiotem odrębnego wniosku o interpretację indywidualną.
    Każdorazowo przed wyjazdem do Niemiec PODATNIK w miejscu swojego zamieszkania
    będzie ustalał warunki danej umowy na świadczenie usług.
    W tym celu będzie on musiał – zachowując porządek chronologiczny:
    - wyszukać nowego klienta i/lub postarać się o nowy kontrakt u dotychczasowego klienta,
    - ustalać warunki umowy dotyczące rodzaju usług do wykonania i zakresu tych usług czy
      też okresu trwania umowy itd.,
    - ustalać wynagrodzenie za faktycznie wykonane usługi,
    - ustalać okresy wypowiedzenia umowy,
    - ustalać kary umowne za brak zapłaty wynagrodzenia w terminie.
    Usługi opieki całodobowej i w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego PODATNIK
    będzie wykonywał w miejscu określonym w danej umowie na świadczenie usług. Miejscem
    tym będzie dom lub mieszkanie osoby wymagającej opieki i/lub potrzebującej pomocy w
    pracach domowych (np. przy sprzątaniu – patrz wyżej), znajdujące się na terytorium
    Niemiec. A zatem, by wykonać daną usługę, PODATNIK będzie musiał się za każdym razem
    udać do miejsca jej wykonania. W tym miejscu PODATNIK będzie również nocował, co
    podyktowane jest charakterem przedmiotowej usługi – opieki całodobowej. By mógł on w
    pełni zachować swoją sferę prywatną, zostanie mu udostępniony odpłatnie odrębny
    zamykany pokój; oczywiście będzie on mógł odpłatnie współkorzystać ze znajdujących się
    w danym domu/mieszkaniu kuchni i łazienki.
    Po upływie okresu świadczenia usług PODATNIK będzie zobowiązany natychmiast opuścić
    to miejsce. Innymi słowy: PODATNIK będzie świadczyć ww. usługi u swoich Klientów za
    każdym razem w miejscu, o którym się dowie dopiero w momencie zawarcia danej umowy

    na ich świadczenie. Podczas świadczenia przedmiotowych usług PODATNIK będzie musiał
    sam ponieść koszty swojego wyżywienia. Nie będzie miało przy tym znaczenia, czy
    stosowne towary spożywcze/usługi gastronomiczne zakupi osobiście czy też zapłaci za nie
    swoim Klientom, którzy takich zakupów dokonają. Czas trwania pojedynczej usługi opieki
    całodobowej będzie wynosić z uwagi na jej ogromny zakres maksymalnie dwa lub rzadziej
    trzy miesiące. Po zakończeniu wykonywania takiej usługi PODATNIK będzie wracał do
    swojego miejsca zamieszkania (patrz wyżej) w Polsce. By nabrać sił do wykonania
    kolejnych usług, pobyt PODATNIKA w Polsce w przerwie pomiędzy usługami opieki
    całodobowej w Niemczech będzie wynosił co najmniej kilka tygodni.
    Podatnik szacuje, że w każdym roku usługi opieki całodobowej i w zakresie prowadzenia
    gospodarstwa domowego wykona w Niemczech z przerwami maksymalnie 3-4 razy. A
    zatem jego faktyczny pobyt w Niemczech po zsumowaniu pojedynczych usług będzie się
    wahał między 6 a 9 miesiącami, W zależności od sytuacji, w szczególności czy PODATNIK
    każdą usługę będzie wykonywał dla innego klienta czy też klienci będą się powtarzać, jak
    również, czy wykonane przez niego usługi będzie rozliczał raz na miesiąc czy też rzadziej,
    PODATNIK podczas okresu swojego pobytu w Niemczech będzie korzystać ze wspólnego
    biura według wszelkiego prawdopodobieństwa od kilku do maksymalnie kilkunastu razy w
    ciągu roku.
    Na wykonanie zadań biurowych, opisanych powyżej (np. drukowanie umów, wystawianie
    faktur itd.) więcej nie będzie bowiem potrzebne. Oczywiście częstsze korzystanie ze
    wspólnego biura może okazać się konieczne w wyniku jakiś nieprzewidzianych zdarzeń
    (np. zmiany zakresu usług do wykonania, zmiany wysokości wynagrodzenia itd.), jednak z
    uwagi na charakter wykonywanych usług – opiekę całodobową – rozszerzenie zakresu
    usług do wykonania wydaje się raczej niemożliwe, dlatego sytuacje, o których mowa
    powyżej, należy potraktować jako wyjątkowe i rzadkie.
    PODATNIK szacuje, że w wyniku prowadzenia przedstawionej działalności osiągnie z tego
    tytułu w roku podatkowym dochód w przedziale między 12.000 a 22.000 euro. PODATNIK
    nie zamierza ustanawiać w Niemczech miejsca zamieszkania. W mieszkaniu/domu osoby
    wymagającej opieki będzie przebywał wyłącznie podczas wykonywania usług, tj. podczas
    świadczenia opieki całodobowej i w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego.
    PODATNIK nie planuje założenia działalności gospodarczej w Polsce. PODATNIK
    opodatkowuje swoje dochody w Polsce podatkiem PIT na zasadach ogólnych (tj. wg skali).
    Pytania
    1. Czy PODATNIK postąpi prawidłowo, gdy wyjazdy do domów/mieszkań swoich klientów
      (osób wymagających opieki i/lub potrzebujących pomocy w pracach domowych) na
      terytorium Niemiec w celu wykonania przedmiotowych usług opieki całodobowej i/lub
      prowadzenia gospodarstwa domowego potraktuje jako podróże służbowe, jeżeli
      dochody uzyskane z tytułu przedstawionej działalności z uwagi na brak zakładu
      podatkowego w Niemczech będą podlegać opodatkowaniu w Polsce?
    2. Czy PODATNIK postąpi prawidłowo, gdy za każdy dzień świadczenia usług w domach
      /mieszkaniach swoich klientów w Niemczech zaliczy do kosztów uzyskania
      przychodów wartość diet właściwych dla Niemiec w wysokości określonej w
      Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013r. w
      sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej i
      samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, jeżeli dochody
      uzyskane z tytułu przedstawionej działalności z uwagi na brak zakładu podatkowego w
      Niemczech podlegać będą opodatkowaniu w Polsce, a wyjazdy w celu wykonania ww.
      usług opieki całodobowej i/lub prowadzenia gospodarstwa domowego zostaną
      potraktowane jako podróże służbowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1.

    Podatnik nie będzie posiadać zakładu podatkowego w Niemczech, ponieważ wspólne
    biuro, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, należy uznać za placówkę w myśl art.
    5 ust. 4 lit. e) i f) Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    majątku z dnia 14 maja 2003r. (zwanej dalej Umową), tj. taką, która nie stanowi zakładu w
    rozumieniu Umowy.
    Brak zakładu oznacza, że PODATNIK jako rezydent polski, tj. podlegający w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, uzyskane dochody z tytułu
    przedstawionej działalności musi opodatkować w Polsce (podstawa prawna: art. 7 Umowy
    w zw. z art. 3 ust. 1, ust. 1a, art. 4a i art. 9 ust. 1 ustawy o PIT).
    Ani ustawa o PIT, ani ustawa o CIT nie definiują pojęcia podróży służbowej
    (przedsiębiorcy). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego podróż służbowa to
    zjawisko charakteryzujące się przemijającym czasem trwania wykonywania konkretnie
    określonego zadania poza miejscem faktycznego (!) stałego wykonywania działalności
    (pracy) (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012r., II UK 87/12, z dnia 9
    lutego 2010r., I PK 57/09 i z dnia 3 grudnia 2009r., II PK 138/09). Zadanie to musi być
    skonkretyzowane, nie może mieć charakteru generalnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z
    dnia 10 października 2013r., II UK 104/13); wykonanie tego zadania w ramach podróży
    służbowej nie musi się jednak ograniczać do jednorazowego działania przedsiębiorcy, ale
    może polegać na wykonywaniu szeregu zadań w określonym cyklu (por. wyrok Sądu
    Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2010r., III Aua 949/10). Przyjęcie wystąpienia
    podróży służbowej przedsiębiorcy uwarunkowane jest więc świadczeniem usług poza
    miejscem faktycznego (!) stałego wykonywania działalności (por. wyroki Sądu Apelacyjnego
    w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014r., III Aua 1501/13, z dnia 29 maja 2013r., III AUa 1515
    /12 i z dnia 12 grudnia 2012r., III AUa 1078/12).
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika jednoznacznie, że PODATNIK – w miejscu swojego
    zamieszkania w Polsce wyszuka sobie najpierw klienta, a następnie ustali z nim
    szczegółowe warunki współpracy, czyli rodzaj i zakres usług, jakie będzie miał do
    wykonania, miejsce ich wykonania, wysokość wynagrodzenia, okresy wypowiedzenia itd.,:
    - we wspólnym biurze w Niemczech zredaguje i podpisze umowę na świadczenie usług
      na ustalonych uprzednio warunkach,
    - uda się do ustalonego miejsca wykonywania usługi, tj. domu lub mieszkania osoby
      wymagającej opieki i/lub potrzebującej pomocy w pracach domowych, znajdującego
      się na terytorium Niemiec i tam wykona przedmiotową usługę.
    Oznacza to, że jedynym stałym miejscem, w której PODATNIK faktycznie prowadzi swoją
    działalność, jest miejsce jego zamieszkania, gdyż to w tym miejscu analizuje i podejmuje
    najważniejsze decyzje operacyjne, gospodarcze i finansowe, usługi opieki całodobowej i
    /lub prowadzenia gospodarstwa domowego, jakie PODATNIK ma do wykonania, są
    szczegółowo określone w umowie na świadczenie usług, tzn. należy je uznać za
    skonkretyzowane, miejscem świadczenie przedmiotowych usług jest dom lub mieszkanie
    osoby wymagającej opieki i/lub potrzebującej pomocy, który może znajdować się w
    dowolnym miejscu na terytorium Niemiec, czyli z całą pewnością nie jest to stałe miejsce
    prowadzenia działalności przez PODATNIKA, czyli jego miejsce zamieszkania w Polsce.
    Reasumując: wyjazdy PODATNIKA do domów/mieszkań jego klientów (osób wymagających
    opieki i/lub potrzebujących pomocy w pracach domowych) na terytorium Niemiec w celu
    wykonania usług opieki całodobowej i/lub prowadzenia gospodarstwa domowego
    stanowią w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego podróże służbowe.
    Ad 2.
    Wydatek poniesiony przez PODATNIKA stanowi koszty uzyskania przychodów, jeżeli
    spełnia on ustawowe warunki skodyfikowane w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, tj.:

    - został poniesiony przez PODATNIKA, czyli został on pokryty z jego zasobów
      majątkowych, i
    - jest definitywny (rzeczywisty), czyli nie został PODATNIKOWI zwrócony w jakikolwiek
      sposób i/lub też postaci, i
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez PODATNIKA działalnością (gospodarczą), i
    - został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów i/lub
      może mieć wpływ na ich wielkość, i
    - został właściwe udokumentowany.
    Ponadto wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art.
    23 ust. 1 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W konsekwencji oznacza to, że wszystkie poniesione przez PODATNIKA wydatki mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile – pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z osiągniętymi przychodami i/lub służą zachowaniu i/lub zabezpieczeniu
    funkcjonowania źródła przychodów, i – nie znajdują się w katalogu wydatków
    wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o PIT.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika jednoznacznie, że PODATNIK podczas świadczenia
    usług opieki całodobowej i/lub prowadzenia gospodarstwa domowego będzie musiał sam
    ponieść koszty swojego wyżywienia, tj. albo stosowne towary spożywcze/usługi
    gastronomiczne zakupi osobiście albo też zapłaci za nie swoim Klientom, którzy takich
    zakupów dokonają.
    Oznacza to, że PODATNIK:
    - sam poniesie przedmiotowy wydatek,
    - wydatek ten jest definitywny,
    - pozostaje w (bezpośrednim) związku z prowadzoną działalnością,
    - wydatek te ma na celu uzyskanie przychodów,
    - jest udokumentowany rachunkami lub też potwierdzeniami przelewów bankowych za
      zakupy/usługi gastronomiczne.
    Tym samym warunki z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT należy uznać za spełnione.
    Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT za koszty uzyskania przychodów nie
    uważa się „wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność
    gospodarczą i osób z nimi współpracujących – w części przekraczającej wysokość diet
    przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez
    właściwego ministra.
    Tymi odrębnymi przepisami jest Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia
    29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej i samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.
    U. z 2013 r. poz. 167).
    Z postanowień art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT wynika jednoznacznie, że osoby
    prowadzące działalność gospodarczą – tu: PODATNIK – mają prawo uwzględnić jako
    koszty uzyskania przychodów wartości diet za czas podróży służbowych w ramach
    określonego w powołanym Rozporządzeniu limitu, tzn. do wysokości diet przysługującym
    pracownikiem. Godnym odnotowania jest fakt, że przedmiotowe unormowanie ustawowe
    nie zawiera żadnych wyłączeń podmiotowych i przedmiotowych, w szczególności nie
    zawiera żadnych ograniczeń ze względu na rodzaj, charakter czy też miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Tym samym PODATNIK ma prawo za każdy dzień świadczenia usług w domach
    /mieszkaniach swoich klientów w Niemczech, czyli za każdy dzień podróży służbowych,

    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet właściwych dla Niemiec w
    wysokości określonej w powołanym Rozporządzeniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      - posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      - przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że planuje Pani zarejestrować
    działalność gospodarczą na terytorium Niemiec, w ramach której będzie Pani świadczyć
    usługi opieki nad osobami starszymi i prowadzenia gospodarstwa domowego. Zamierza
    Pani wraz z innymi osobami prowadzącymi działalność w tym samym lub podobnym
    zakresie wynająć na terytorium Niemiec w pełni wyposażone biuro – w którym zamierza
    Pani zameldować w 2025 r. na bazie niemieckich przepisów działalność gospodarczą. W
    biurze tym będzie Pani wykonywać wyłącznie prace biurowe. Każdorazowo przed
    wyjazdem do Niemiec, w miejscu swojego zamieszkania, tj. w Polsce będzie Pani
    natomiast ustalała warunki danej umowy na świadczenie usług. W tym celu będzie Pani:
    - wyszukiwać nowego klienta i/lub starać się o nowy kontrakt u dotychczasowego klienta,
    - ustalać warunki umowy dotyczące rodzaju usług do wykonania i zakresu tych usług czy
      też okresu trwania umowy itd.,
    - ustalać wynagrodzenie za faktycznie wykonane usługi,
    - ustalać okresy wypowiedzenia umowy,
    - ustalać kary umowne za brak zapłaty wynagrodzenia w terminie.

    Usługi opieki całodobowej w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego będzie Pani
    wykonywała w miejscu określonym w danej umowie na świadczenie usług. Będzie to
    miejsce zamieszkania osoby wymagającej opieki i/lub potrzebującej pomocy w pracach
    domowych znajdujące się na terytorium Niemiec. Będzie tam Pani również nocowała.
    Zostanie dla Pani udostępniony odpłatnie odrębny, zamykany pokój, może Pani również
    odpłatnie współkorzystać ze znajdujących się w domu/mieszkaniu kuchni oraz łazienki. Po
    upływie okresu świadczenia usług będzie Pani zobowiązana do opuszczenia domu
    /mieszkania podopiecznego. Będzie Pani także sama ponosiła koszty wyżywienia. Czas
    trwania pojedynczej usługi opieki całodobowej będzie wynosić maksymalnie dwa lub
    rzadziej trzy miesiące. Po zakończeniu usługi będzie Pani wracać do Polski. Przerwy
    między wykonywanie usług na terytorium Niemiec będą wynosiły kilka tygodni. W
    Niemczech biuro będzie Pani wykorzystywać od kilku do maksymalnie kilkunastu razy. Nie
    zamierza Pani ustanawiać w Niemczech miejsca zamieszkania. Swoje dochody, z uwagi na
    brak zakładu podatkowego w Niemczech, opodatkowuje Pani w Polsce na zasadach
    ogólnych.
    Pani wątpliwość dotyczy kwestii uznania Pani wyjazdów na terytorium Niemiec, w celu
    wykonywania usług opieki całodobowej i/lub prowadzenia gospodarstwa domowego za
    podróż służbową oraz czy będzie miała Pani prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wartości diety właściwej dla Niemiec w wysokości określonej w
    rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej i samorządowej jednostce sfery budżetowej
    z tytułu podróży służbowych za każdy dzień świadczenia usług w miejscu zamieszkania
    podopiecznego.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższa definicja ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony
    przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego
    kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego
    przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość
    zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast
    zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem
    przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    O tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje
    podmiot prowadzący tę działalność. Zwracam jednak uwagę, że nie każdy wydatek
    ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może stanowić koszt
    uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od postawy opodatkowania. Takimi
    kosztami bowiem nie mogą być – co do zasady – wydatki enumeratywnie wymienione w
    art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Na podstawie powyższego stwierdzam, że aby wydatek poniesiony przez podatnika
    stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    To oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu kosztów wymienionych w
    przywołanym art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z osiągniętymi przychodami bądź służą zachowaniu albo zabezpieczeniu
    funkcjonowania źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży
      służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi
      współpracujących – w części przekraczającej wysokość diet przysługujących
      pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego
      ministra.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa w tej regulacji, jest rozporządzenie Ministra Pracy
    i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167).
    Z powołanego powyżej przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że osobom prowadzącym działalność gospodarczą przysługuje
    prawo uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wartości diet za czas podróży
    służbowych w ramach określonego limitu, tzn. do wysokości diet przysługujących
    pracownikom. Zakresem omawianego unormowania zostały więc objęte osoby
    prowadzące działalność gospodarczą bez żadnych wyłączeń podmiotowych i
    przedmiotowych.
    W szczególności przepis ten nie przewiduje żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych
    ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej ani też nie rozróżnia wyjazdu służbowego w celu zawarcia
    umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego, czy świadczenia usługi w
    wykonywaniu zawartej umowy. Jedyne ograniczenie ustanowione tym przepisem odnosi
    się do limitu wartości, która może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
    Ustawodawca wyłącza bowiem z kosztów wartość diet z tytułu podróży służbowych osób
    prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet
    przysługujących pracownikom.
    Zasadniczą natomiast przesłanką decydującą o kwalifikacji danego wyjazdu jako podróży
    służbowej jest jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też za podróż
    służbową należy uznać bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań
    związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą poza siedzibą firmy, zarówno w
    kraju, jak i poza jego granicami w celu osiągnięcia przychodów lub zachowaniu albo
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy oraz powołanych przepisów
    prawa podatkowego stwierdzam, że podróże, jakie Pani planuje odbywać poza miejsce
    zamieszkania, gdzie faktycznie prowadzi Pani swoją działalność, oraz z uwagi na brak
    zakładu na terytorium Niemiec, będą podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną
    przez Panią pozarolniczą działalnością gospodarczą. To oznacza, że do kosztów uzyskania
    przychodów tej działalności będzie Pani mogła zaliczyć diety z tytułu podróży z miejsca
    zamieszkania do miejscowości, w której będzie Pani wykonywać działalność gospodarczą,

    tj. świadczyć usługi opieki całodobowej nad osobami starszymi i/lub prowadzenia
    gospodarstwa domowego w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących
    pracownikom, określoną w odrębnych przepisach.
    Podsumowanie: wyjazdy do domów/mieszkań swoich klientów (osób wymagających opieki
    i/lub potrzebujących pomocy w pracach domowych) na terytorium Niemiec w celu
    wykonania usług opieki całodobowej i/lub prowadzenia gospodarstwa domowego są
    podróżami służbowymi.
    Jednocześnie – na podstawie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – będzie miała Pani prawo do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów wartości diety właściwej dla Niemiec w wysokości określonej w
    rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej i samorządowej jednostce sfery budżetowej
    z tytułu podróży służbowych za każdy dzień świadczenia usług w miejscu zamieszkania
    podopiecznego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawił, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wskazuję, że powołane przez Panią orzeczenie sądu administracyjnego nie może wpłynąć
    na ocenę prawidłowości przedstawionej przez Panią kwestii. Nie negując tego orzeczenia,
    jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – teza badanego rozstrzygnięcia nie ma
    zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.