Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.151.2025.1.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-29
Teza: Braku opodatkowania podatkiem VAT świadczonych usług
nieodpłatnej pomocy prawnej oraz nieodpłatnego
poradnictwa obywatelskiego.
Słowa kluczowe: doradztwo
doradztwo-doradztwo podatkowe
pomoc-pomoc prawna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 3-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 28 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT świadczonych usług
    nieodpłatnej pomocy prawnej oraz nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą B. przy ulicy (...) i
    wykonuje Pan zawód radcy prawnego. Przedmiotem prowadzonej przez Pana działalności
    jest świadczenie usług prawniczych.
    12 grudnia 2023 roku zawarł Pan z Powiatem A. umowę na świadczenie nieodpłatnej
    pomocy prawnej. Umowa została zawarta pomiędzy Powiatem a B., zwanym w Umowie
    Zleceniobiorcą.
    W § 1 umowy zapisano, że Zleceniodawca zleca a Zleceniobiorca przyjmuje do realizacji
    zlecenie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej na zasadach i w sposób
    przewidziany w niniejszej umowie oraz ustawie z 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy
    prawnej, o nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej.
    Przedmiot umowy był wykonywany w lokalu udostępnionym nieodpłatnie pod adresem
    wskazanym w umowie. Lokal wyposażony był w komputer z oprogramowaniem, drukarkę,
    a także dostęp do poszczególnych sieci w tym energetycznej, telekomunikacyjnej,
    Internetu. Lokal mógł być wykorzystywany wyłącznie dla celów świadczenia nieodpłatnej
    pomocy prawnej w ramach zawartej z Powiatem umowy.
    Powiat wypłacał Panu zryczałtowane wynagrodzenie miesięczne od stycznia do grudnia
    2024 roku, którego wysokość została określona w umowie i była stała, niezależnie od ilości
    udzielonych porad.
    W ramach umowy zobowiązał się Pan do wykonywania zlecenia osobiście w miejscu i
    czasie określonym przez Powiat i wskazanym w umowie. Dalsze zapisy umowy dotyczyły
    sytuacji osobistego świadczenia pomocy prawnej i ustanawiania zastępcy.
    Umowa została zawarta na czas oznaczony od stycznia do grudnia 2024 r. Każda ze stron
    mogła rozwiązać umowę z jednomiesięcznym wypowiedzeniem. Zmiany umowy wymagały
    formy pisemnej pod rygorem nieważności.
    Wskazać należy, że z tytułu realizacji umowy współpracy z Powiatem ponosił Pan jedynie
    koszty związane z dojazdem do lokalu przeznaczonego na świadczenie przedmiotu
    umowy.
    Zaznaczyć należy, że umowę zawarł Pan, jako B. i w taki też sposób rozliczał się Pan z
    Powiatem wystawiając faktury zgodnie z zapisem w umowie, że podstawą wypłaty
    wynagrodzenia jest faktura wystawiona przez Zleceniobiorcę na rzecz zleceniodawcy.
    Wynagrodzenie było także określone jako kwota brutto. Co miesiąc wystawiał więc Pan
    fakturę na kwotę brutto określoną w umowie, odprowadzając do US 23 % VAT od tej
    faktury. Nie działał Pan wówczas jednak, jako podmiot prowadzący swoją działalność
    gospodarczą, lecz jako osoba fizyczna pozostająca w dyspozycji Powiatu.
    Wynagrodzenie, które otrzymywał Pan od Powiatu za wykonywane usługi, będące
    przedmiotem wniosku, nie stanowi przychodu, o którym mowa w przepisach art. 12 ust. 1-
    6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast stanowi przychód, o
    którym mowa w przepisach art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Nie miał Pan wpływu na wysokość przyznanego wynagrodzenia wynikającego z zawartej z
    Powiatem umowy.
    Ryzyko gospodarcze i ekonomiczne za czynności wykonywane przez Pana z tytułu zawartej
    umowy ponosi Ministerstwo Sprawiedliwości, jako koordynator programu nieodpłatnej
    pomocy prawnej.
    Ponadto, w umowie nie zawarto postanowień, w ramach których Powiat wziąłby na siebie
    jakąkolwiek odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Pana
    na ich rzecz. Umowa stron nie zawiera postanowień dotyczących odpowiedzialności stron
    wobec osób trzecich, Powiat nie zobowiązał Pana do zawarcia umów ubezpieczenia od
    odpowiedzialności wobec osób trzecich, w związku z powyższym, odpowiedzialność
    wobec osób trzecich ponosi Powiat, z którym była zawarta umowa.

    18 grudnia 2024 roku zawarł Pan z tym samym Powiatem umowę na czas oznaczony od 1
    stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 roku. Jej zapisy są analogiczne jak powyżej. Z uwagi na
    fakt, że obecnie wykonuje i będzie Pan wykonywać tę umowę w następnych miesiącach,
    konieczne stało się złożenie zapytania na przyszłość, co do konieczności odprowadzania
    podatku VAT od wynagrodzenia wynikającego z tej umowy w kolejnych miesiącach po
    złożeniu niniejszego wniosku. W Pana ocenie świadcząc usługi w ramach umowy w lokalu
    wyznaczonym przez Powiat, nie działał Pan pod szyldem swojej kancelarii - tak jak to ma
    miejsce przy swojej działalności - lecz jako radca prawny - osoba fizyczna. Ludzie
    przychodzą do punktów nieodpłatnej pomocy prawnej jak do osoby fizycznej, której
    często nawet nie znają z imienia i nazwiska. Jako Zleceniobiorca nie ma Pan na nic wpływu,
    tak jak to jest przy swojej działalności - wszystko narzucone jest w umowie - lokal, sprzęt,
    usytuowanie punktu, godziny pracy, dzień dyżuru, wynagrodzenie. Klienci również
    umawiani są za pośrednictwem Starostwa Powiatowego. W ramach świadczonej umowy
    nie mógł Pan udzielać informacji, czy dostarczać wizytówek dotyczących jakichkolwiek
    odpłatnych świadczeń wykonywanych przez Pana w ramach działalności gospodarczej ani
    innych osób. W punkcie nie używa Pan swojego szyldu, pieczątki, nie podpisuje Pan
    sporządzanych projektów pism, nie reprezentuje Pan klientów przed sądem. Nie
    wykonuje się zatem typowych czynności, które wykonuje się w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej. Nie ponosi się także odpowiedzialności za świadczone usługi
    wobec osób trzecich. W Pana ocenie, świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach
    zawartej z Powiatem umowy na świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej, zawartej z B.,
    zwaną w umowie Zleceniobiorcą, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług (VAT). W przypadku gdy podatek ten został już opłacony co do umowy zawartej w
    2023 roku a wykonywanej przez cały rok 2024, odprowadzony podatek powinien zostać
    zwrócony. Co do zdarzenia przyszłego, uważa Pan, że spełnił łącznie wszystkie przesłanki z
    art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT i nie musi Pan płacić podatku VAT od świadczenia na
    rzecz Powiatu usług nieodpłatnej pomocy prawnej, nawet zawierając umowę, jako B.
    Należy także dodać, że na podobnym stanowisku stanął też w piśmie z 9 września 2024 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL1-1.4012.481.2024.2.MG. Ponadto w
    systemie informacji prawnej LEX czy innych ogólnie dostępnych artykułach dotyczących
    tego zagadnienia również można znaleźć stanowisko, że w sytuacji jak opisana powyżej
    nie zachodzi konieczność odprowadzenia podatku VAT od otrzymanego wynagrodzenia.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca, zawierając umowę na świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej z
    Powiatem, jako osoba prawna i jako B., zwanym w umowie Zleceniobiorcą, której
    przedmiotem jest świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej w oparciu o ustawę z 5
    sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie
    obywatelskim oraz edukacji prawnej, jest obowiązany do odprowadzenia podatku VAT od
    otrzymanego wynagrodzenia?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, świadcząc usługi w ramach umowy w lokalu wyznaczonym przez Powiat,
    nie działał Pan pod szyldem swojej kancelarii - tak jak to ma miejsce przy swojej
    działalności - lecz jako radca prawny - osoba fizyczna (nie w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej). Ludzie przychodzą do punktów nieodpłatnej pomocy prawnej
    jak do osoby fizycznej, której często nawet nie znają z imienia i nazwiska.
    Jako Zleceniobiorca nie ma Pan na nic wpływu, tak jak to jest przy swojej działalności -
    wszystko narzucone jest w umowie - lokal, sprzęt, usytuowanie punktu, godziny pracy,
    dzień dyżuru, wynagrodzenie. Klienci również umawiani są za pośrednictwem Starostwa
    Powiatowego.
    W ramach świadczonej umowy nie mógł Pan udzielać informacji, czy dostarczać wizytówek
    dotyczących jakichkolwiek odpłatnych świadczeń wykonywanych przez Pana w ramach
    działalności gospodarczej ani innych osób.

    W punkcie nie używa się swojego szyldu, pieczątki, nie podpisuje sporządzanych
    projektów pism, nie reprezentuje klientów przed sądem. Nie wykonuje się zatem
    typowych czynności, które wykonuje się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Nie ponosi się także odpowiedzialności za świadczone usługi wobec osób trzecich.
    W Pana ocenie, świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach zawartej z Powiatem
    umowy na świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej, zawartej z B., zwaną w umowie
    Zleceniobiorcą, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT).
    W przypadku gdy podatek ten został już opłacony co do umowy zawartej w 2023 r. i 2024
    r., a wykonywanej przez cały rok 2024 i obecnie, odprowadzony podatek powinien zostać
    zwrócony.
    Co do zdarzenia przyszłego, uważa Pan, że spełnił łącznie wszystkie przesłanki z art. 15
    ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT i nie musi Pan płacić podatku VAT od świadczenia na rzecz
    Powiatu usług nieodpłatnej pomocy prawnej, nawet zawierając umowę, jako B.
    Należy także dodać, że na podobnym stanowisku stanął też w piśmie z 9 września 2024 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL1-1.4012.481.2024.2.MG. Ponadto w
    systemie informacji prawnej LEX czy innych ogólnie dostępnych artykułach dotyczących
    tego zagadnienia również można znaleźć stanowisko, że w sytuacji jak opisana powyżej
    nie zachodzi konieczność odprowadzenia podatku VAT od otrzymanego wynagrodzenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą w myśl art. 7 ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie
    świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia
    odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy

    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Należy przy tym podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być
    wykonana przez podatnika. Warunkiem bowiem opodatkowania danej czynności
    podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze
    czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, po drugie musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku
    z jej wykonaniem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, będzie podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 15 ust. 3 ustawy:
      Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie
      uznaje się czynności:
      1) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
      2) (uchylony)
      3) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania
        tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności
        prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie
        czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych
        czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych
        czynności wobec osób trzecich.
    Na mocy art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się:
      1) (uchylony)
      2) przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej,
      naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w
      konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, przychody z
      tytułu udziału w badaniach i eksperymentach prowadzonych przez podmioty
      tworzące system szkolnictwa wyższego i nauki, jak również przychody z uprawiania
      sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz
      przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych;
      3) przychody z działalności duchownych, osiągane z innego tytułu niż umowa o pracę;

      4) przychody z działalności polskich arbitrów uczestniczących w procesach
      arbitrażowych z partnerami zagranicznymi;
      5) przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z
      pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób
      powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z
      wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7;
      6) przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo
      samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił
      wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu
      sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art.
      14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z
      tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji
      państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9;
      7) przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania,
      należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów
      stanowiących osób prawnych;
      7a) przychody otrzymywane przez członków Rady Mediów Narodowych;
      8) przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy
      o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
      jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
      prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje
      te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9;
      9) przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem,
      kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z
      tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika
      pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa
      w pkt 7.
    Z cytowanego przepisu art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy wynika, że dla uznania, że określone
    czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej
    działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy, istotne jest
    łączne spełnienie wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, tj. związanie
    zleceniobiorcy ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi
    stosunek prawny pomiędzy zlecającym a wykonującym zlecane czynności co do warunków:
        wykonywania tych czynności,
        wynagrodzenia, oraz
        odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Zatem, użycie słowa „samodzielnie” w kontekście art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, wyklucza
    opodatkowanie pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą przez

    umowę o pracę lub inny stosunek prawny tworzący więzi (stosunek podporządkowania)
    między pracodawcą a pracownikiem co do (w zakresie) warunków pracy, wynagrodzenia i
    odpowiedzialności pracodawcy.
    Oznacza to, że przychody z tytułu wykonywanych czynności nie tylko powinny być
    wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz
    także spełnione muszą zostać pozostałe kryteria przedmiotowe określające m.in. czy
    działanie usługodawcy odbywa się na warunkach ryzyka gospodarczego, a tym samym kto
    ponosi odpowiedzialność za wykonane usługi. Nie stanowią bowiem samodzielnej
    działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, tylko i wyłącznie te czynności, gdy pomiędzy zlecającym ich wykonanie i
    wykonującym zlecone czynności istnieją więzy tworzące stosunek prawny w zakresie
    warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego
    wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Odnośnie dwóch pierwszych warunków stwierdzić należy, że każdy w zasadzie stosunek
    prawny o charakterze odpłatnym, istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie
    danej czynności a podmiotem, który daną czynność wykonuje, jest w jakimś sensie
    określony co do warunków wykonywania danych czynności oraz wynagrodzenia.
    Nie będzie więc podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług osoba,
    która w ramach podpisanej umowy, tworzyć będzie ze zlecającym więzi analogiczne ze
    stosunkiem pracy, nie ponosząc tym samym ryzyka ekonomicznego w związku z
    wykonywanymi czynnościami. Tylko spełnienie wymogów wyłączających samodzielność
    działania, poprzez zawarcie więzi prawnej między zleceniodawcą a zleceniobiorcą co do
    warunków wykonywania zleconych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności
    zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich, pozwala wyłączyć
    wykonywane czynności z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Mając na uwadze fakt, że w zasadzie każdy stosunek prawny o charakterze odpłatnym,
    istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie danej czynności a podmiotem,
    który daną czynność wykonuje, określa wynagrodzenie oraz przynajmniej podstawowe
    warunki wykonywania czynności, należy uznać, że „odpowiedzialność zlecającego wobec
    osób trzecich” jest kryterium kluczowym dla oceny charakteru prawnopodatkowego
    danego podmiotu. Jest to czynnik odróżniający na gruncie ustawy o podatku VAT
    prowadzenie działalności gospodarczej (przesłanki warunkującej status podatnika
    podatku VAT) od innego rodzaju aktywności zawodowej niepowodującej powstania
    podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie ustawy.
    Znacząca jest w tym przypadku analiza istoty odpowiedzialności, wynikającej z charakteru
    stosunku prawnego łączącego Pana oraz Powiat.
    Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane zostało również w drugim akapicie art. 9
    ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11 grudnia 2006 r. Nr 347, str. 1, ze zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Na podstawie tego artykułu:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.

    W akapicie pierwszym, art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, określa osobę, która
    może stać się podatnikiem, jako każdą osobę, która niezależnie prowadzi w dowolnym
    miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Przepis art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wyjaśnia znaczenie terminu „samodzielnie”
    użytego w art. 9. Jak stanowi ww. art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Warunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1, przewidujący, że działalność gospodarcza
      jest prowadzona samodzielnie wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych
      osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi
      więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a
      pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności
      pracodawcy.
    W celu określenia granic pojęcia „działalności gospodarczej” i „podatnika” należy
    przypomnieć art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Przepis art. 9 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady stwierdza, że:
      Poza osobami, o których mowa w ust. 1, za podatnika uznawana jest każda osoba,
      która okazjonalnie dokonuje dostawy nowego środka transportu wysyłanego lub
      transportowanego do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę albo na rzecz
      sprzedawcy lub nabywcy, do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza
      terytorium państwa członkowskiego, ale na terytorium Wspólnoty.
    Przy czym, zgodnie z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi (...).
    Dyrektywa 2006/112/WE Rady wskazuje na bardzo szeroki zakres działalności
    gospodarczej, obejmujący wszystkie etapy produkcji, dystrybucji i dostarczania towarów i
    usług.
    To, że działalność gospodarcza, która ma być traktowana jako taka, nie jest działalnością
    wykonywaną okazjonalnie, nie oznacza, że działalność ta, aby mieścić się w zakresie
    podatku VAT, musi osiągnąć pewną liczbę operacji lub osiągnąć określony poziom
    dochodu. Decydującym elementem jest wola lub zamiar osoby dokonującej czynności, aby
    brać udział w produkcji, dystrybucji lub dostarczaniu dóbr lub usług. Elementem
    definiującym działalność gospodarczą na gruncie przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    jest to, że osoba, w celu wykonywania swoich działań, wykorzystuje zasoby ludzkie lub
    rzeczowe w taki sam sposób, jak są one wykorzystywane przez producenta, handlowca
    lub osoby świadczące usługi. Działalność gospodarcza w rozumieniu Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady będzie miała miejsce, gdy zaistnieje zamiar wykorzystania i zorganizowania
    środków w celu wzięcia udziału w produkcji, dystrybucji towarów lub świadczeniu usług.
    Przedmiotowe zagadnienie było również przedmiotem rozważań Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla
    przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas Primera y Segunda, C-235/85 Komisja
    Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów). TSUE w ww. orzeczeniach
    wskazał, że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która
    wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu,
    na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po
    stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób
    trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością.
    Ponadto, zgodnie z opinią RG M.G. Tesauro z 4 czerwca 1991 r. do sprawy C-202/90, co się
    tyczy warunków pracy należy przeanalizować czy pracownik jest niejako zintegrowany z
    organizacją pracodawcy (...) czy i w jakim zakresie może swobodnie zorganizować swoją
    działalność. Jest oczywistym, że możliwość swobodnego zorganizowania (wybór

    współpracowników, struktury niezbędne do wykonywania zadań, godziny pracy), jak też
    brak zintegrowania w przedsiębiorstwie czy w administracji stanowią elementy typowe dla
    działalności wykonywanej w sposób samodzielny. Jednakże poddanie się niektórym
    dyrektywom jak też pewnej kontroli czy władzy dyscyplinarnej pracodawcy, które
    odnajdujemy również w stosunku pracy nie wykluczają charakteru samodzielnego
    działalności. Co się tyczy warunków wynagrodzenia, okoliczność, że wynagrodzenie (także
    to określone ustawą) jest proporcjonalne do usług i charakter przypadkowy, który z tego
    wynika stanowią jasne wskaźniki istnienia stosunku samodzielnej pracy. Nie ma
    wątpliwości, że ryzyko w ramach stosunku pracy podporządkowanej spoczywa tylko na
    pracodawcy. W zakresie odpowiedzialności wskazano, że należy badać czy pracownik jest
    odpowiedzialny wobec osób trzecich za czynności i działania, które można mu przypisać
    (pkt 6).
    Zauważenia wymaga, że sformułowanie w powołanym art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy
    odnoszące się do odpowiedzialności, należy rozumieć jako odpowiedzialność
    zleceniodawcy, w stosunku do osób trzecich, za czynności realizowane przez
    zleceniobiorcę w ramach wykonywania zlecenia. Tylko w takim przypadku ryzyko
    wykonania czynności zleconych przechodzi z faktycznego wykonawcy na osobę zlecającą
    ich wykonanie, co wyklucza samodzielny charakter działalności zleceniobiorcy. Tak
    bowiem rozumiana odpowiedzialność za wykonanie czynności wskazuje, kto ponosi
    ryzyko prowadzonej działalności, a tym samym wskazuje na wyłączenie ze sfery
    samodzielności (i z grona podatników podatku od towarów i usług) tego podmiotu, który
    nie odpowiada za efekt wykonywanej pracy wobec osób trzecich.
    O wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług można zatem mówić w
    przypadku, gdy zleceniobiorcę będą łączyć ze zleceniodawcą więzi analogiczne jak w
    przypadku stosunku pracy, jako że nie będzie on ponosił ryzyka ekonomicznego w
    związku z wykonywaniem czynności, będących przedmiotem wskazanych umów, a
    odpowiedzialność za te czynności w stosunku do osób trzecich będzie bezwzględnie
    ponosił zlecający. Oznacza to, że z treści zawartych umów wynikać powinno zobowiązanie,
    które w swej istocie kładzie na zlecającego odpowiedzialność, zamiast na zleceniobiorcę,
    podobnie jak ma to miejsce w przypadku stosunku pracy.
    Powyższe oznacza, że jeżeli analiza umowy cywilnoprawnej (stosunku prawnego)
    pomiędzy zleceniobiorcą – Panem a zleceniodawcą – Powiatem wykaże, że spełnione są
    wszystkie trzy warunki, to nie można uznać Pana za podatnika VAT. Jednocześnie brak
    spełnienia któregokolwiek warunku oznacza, że zleceniobiorca występuje w charakterze
    podatnika VAT.
    Warunek pierwszy – warunki wykonywania czynności: należy uznać, że co do zasady w
    istotę typowej umowy zlecenia, której przedmiotem jest nieodpłatna pomoc prawna i
    nieodpłatne poradnictwo obywatelskie świadczone przez osobę fizyczną, wpisane jest
    wykorzystywanie infrastruktury i organizacji wewnętrznej zlecającego – w niniejszej
    sprawie Powiatu.
    W tym kontekście należy zauważyć, że wykorzystywanie infrastruktury i organizacji
    wewnętrznej zlecającego powoduje, że zleceniobiorca nie ponosi również w tym zakresie
    ryzyka ekonomicznego (co ma ścisły związek z tym jak kształtuje się wynagrodzenie –
    warunek drugi).
    Warunek drugi – wynagrodzenie: zakładając, że umowa przewiduje, że zleceniobiorca
    korzysta z infrastruktury i organizacji wewnętrznej zlecającego (spełniony warunek
    pierwszy), ustalenie, że warunek drugi jest spełniony w praktyce sprowadza się do
    weryfikacji czy umowa przewiduje stałe wynagrodzenie. Jeżeli umowa przewiduje stałe
    wynagrodzenie, to nie można mówić o ponoszeniu ryzyka ekonomicznego przez
    zleceniobiorcę.
    Warunek trzeci – odpowiedzialność zlecającego wobec osób trzecich: warunek będzie
    spełniony jeżeli zgodnie z umową odpowiedzialność jest po stronie zlecającego, a nie po

    stronie faktycznego wykonawcy – zleceniobiorcy, co wyklucza samodzielny charakter jego
    działalności. Warunek będzie także spełniony, gdy dana umowa nie przewiduje (nie
    wprowadza) takiej odpowiedzialności.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której
    przedmiotem jest działalność prawnicza. Od 12 grudnia 2023 r. świadczy Pan nieodpłatną
    pomoc prawną. Przedmiotem umowy był wykonywany w lokalu udostępnionym
    nieodpłatnie pod adresem wskazanym w umowie. Lokal wyposażony był w komputer z
    oprogramowaniem, drukarkę, a także dostęp do poszczególnych sieci w tym
    energetycznej, telekomunikacyjnej, Internetu. Lokal mógł być wykorzystywany wyłącznie
    dla celów świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach zawartej z Powiatem
    umowy. Powiat wypłacał Panu zryczałtowane wynagrodzenie miesięczne od stycznia do
    grudnia 2024 roku, którego wysokość została określona w umowie i była stała, niezależnie
    od ilości udzielonych porad. W ramach umowy zobowiązał się Pan do wykonywania
    zlecenia osobiście w miejscu i czasie określonym przez Powiat i wskazanym w umowie.
    Dalsze zapisy umowy dotyczyły sytuacji osobistego świadczenia pomocy prawnej i
    ustanawiania zastępcy. Umowa została zawarta na czas oznaczony od stycznia do grudnia
    2024 r. Zmiany umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności. Z tytułu
    realizacji umowy współpracy z Powiatem ponosił Pan jedynie koszty związane z dojazdem
    do lokalu przeznaczonego na świadczenie przedmiotu umowy. Umowę zawarł Pan, jako B.
    i w taki też sposób rozliczał się Pan z Powiatem wystawiając faktury zgodnie z zapisem w
    umowie, że podstawą wypłaty wynagrodzenia jest faktura wystawiona przez
    Zleceniobiorcę na rzecz zleceniodawcy. Wynagrodzenie, które otrzymywał Pan od Powiatu
    za wykonywane usługi, nie stanowi przychodu, o którym mowa w przepisach art. 12 ust. 1-
    6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast stanowi przychód, o
    którym mowa w przepisach art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Nie miał Pan wpływu na wysokość przyznanego wynagrodzenia wynikającego z
    zawartej z Powiatem umowy. Ryzyko gospodarcze i ekonomiczne za czynności
    wykonywane przez Pana z tytułu zawartej umowy ponosi Ministerstwo Sprawiedliwości,
    jako koordynator programu nieodpłatnej pomocy prawnej. W umowie nie zawarto
    postanowień, w ramach których Powiat wziąłby na siebie jakąkolwiek odpowiedzialność
    wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Pana na ich rzecz. Umowa stron nie
    zawiera postanowień dotyczących odpowiedzialności stron wobec osób trzecich, Powiat
    nie zobowiązał Pana do zawarcia umów ubezpieczenia od odpowiedzialności wobec osób
    trzecich, w związku z powyższym, odpowiedzialność wobec osób trzecich ponosi Powiat, z
    którym była zawarta umowa.
    18 grudnia 2024 roku zawarł Pan z tym samym Powiatem umowę na czas oznaczony od 1
    stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 roku. Jej zapisy są analogiczne jak powyżej. W Pana
    ocenie świadcząc usługi w ramach umowy w lokalu wyznaczonym przez Powiat, nie
    działała Pan pod szyldem swojej kancelarii - tak jak to ma miejsce przy swojej działalności -
    lecz jako radca prawny - osoba fizyczna. Ludzie przychodzą do punktów nieodpłatnej
    pomocy prawnej jak do osoby fizycznej, której często nawet nie znają z imienia i nazwiska.
    Jako Zleceniobiorca nie ma Pan na nic wpływu, tak jak to jest przy swojej działalności -
    wszystko narzucone jest w umowie - lokal, sprzęt, usytuowanie punktu, godziny pracy,
    dzień dyżuru, wynagrodzenie. Klienci również umawiani są za pośrednictwem Starostwa
    Powiatowego. W ramach świadczonej umowy nie mógł Pan udzielać informacji, czy
    dostarczać wizytówek dotyczących jakichkolwiek odpłatnych świadczeń wykonywanych
    przez Pana w ramach działalności gospodarczej ani innych osób. W punkcie nie używa Pan
    swojego szyldu, pieczątki, nie podpisuje Pan sporządzanych projektów pism, nie
    reprezentuje Pan klientów przed sądem. Nie wykonuje się zatem typowych czynności,
    które wykonuje się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ponosi się także
    odpowiedzialności za świadczone usługi wobec osób trzecich.

    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy jest Pan zobowiązany odprowadzić podatek z
    tytułu uzyskiwanego wynagrodzenia z umowy zawartej z Powiatem w przedmiocie
    realizacji świadczeń z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej i nieodpłatnego poradnictwa
    obywatelskiego.
    Analiza okoliczności sprawy i powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że świadczenie
    przez Pana usług z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej i nieodpłatnego poradnictwa
    obywatelskiego na podstawie zawartej umowy, nie mieści się w definicji działalności
    gospodarczej określonej w ustawie o podatku od towarów i usług.
    Realizując czynności na podstawie umowy zlecenia nie ponosi Pan odpowiedzialności
    wobec osób trzecich za wykonywane czynności oraz nie ponosi Pan ryzyka gospodarczego
    i ekonomicznego związanego z wykonywanymi ww. czynnościami. Wskazał Pan
    jednoznacznie, że Powiat nie zobowiązało Pana do zawarcia umów ubezpieczenia od
    odpowiedzialności wobec osób trzecich, nie ponosi Pan odpowiedzialności za wykonanie
    swoich czynności wobec osób trzecich, gdyż ponosi je Zleceniodawca. Ponadto, do
    wykonywania czynności wynikających z umowy wykorzystuje Pan lokal i infrastrukturę
    (sprzęt i materiały, zaplecze techniczne) zapewnioną przez Powiat. Co więcej, nie ma Pan
    wpływu na wysokość wynagrodzenia, która została narzucona przez Powiat.
    Powyższe okoliczności wskazują, że zawarcie opisanej umowy powoduje powstanie
    stosunku prawnego posiadającego cechy zbliżone do stosunku pracy, w ramach którego
    Pan jako Zleceniobiorca związany jest ze Zleceniodawcą – Powiatem – więzami prawnymi
    co do warunków wykonywania czynności, wynagrodzenia, a także odpowiedzialności
    Zleceniodawcy wobec osób trzecich.
    Wobec powyższego, przy spełnieniu wszystkich warunków określonych w art. 15 ust. 3 pkt
    3 ustawy, świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej w oparciu o ustawę z 5 sierpnia 2015
    r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz
    edukacji prawnej nie stanowi świadczenia usług w ramach prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym, skoro świadczenie przez Pana nieodpłatnej pomocy prawnej nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, to stwierdzić należy, że z tego tytułu nie powstał
    obowiązek podatkowy.
    W konsekwencji uznać należy, że nie był Pan zobowiązany z tego tytułu do wykazania
    podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego w deklaracjach podatkowych za
    poszczególne miesiące 2024 r.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące przepisy, należy stwierdzić, że z tytułu
    świadczenia usług nieodpłatnej pomocy prawnej, za które otrzymywał i otrzymuje Pan od
    Powiatu wynagrodzenie, nie jest Pan zobowiązany do odprowadzenia podatku od
    towarów i usług.
    Odnosząc się do kwestii zwrotu podatku zapłaconego przez Pana w 2023 r. i 2024 r. należy
    wskazać, że stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 12 ustawy:
      Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku
      naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w
      kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w
      innej wysokości.
    Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025
    r. poz. 111):

      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Na mocy art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji (zeznań) ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy jej
    sporządzeniu. Może on dotyczyć określenia wysokości zobowiązania podatkowego,
    wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku oraz innych danych zawartych w treści deklaracji.
    Skorygowanie deklaracji polega na ponownym, poprawnym już wypełnieniu deklaracji.
    Wskazane wyżej przepisy statuują ogólną zasadę, prawo podatnika do korygowania
    uprzednio złożonych deklaracji. Korekta deklaracji VAT zastępuje poprzednio złożoną
    deklarację, czyli za prawidłowe uważane są te dane, które zostały wykazane w
    skorygowanej deklaracji. Składając korektę deklaracji podatnik oświadcza, że jego wiedza
    w zakresie skonkretyzowania zobowiązania podatkowego uległa zmianie, a także wyraża
    wolę nadania swojemu uprzedniemu oświadczeniu wiedzy w tym przedmiocie
    odmiennego brzmienia. Zatem skorzystanie przez podatnika z wprowadzonej przez
    ustawodawcę instytucji korekty deklaracji powoduje, że złożona przez niego korygująca
    deklaracja zastępuje pierwotną (korygowaną) deklarację i pociąga za sobą skutki prawne,
    pozbawiając jednocześnie pierwotną deklarację mocy prawnej.
    Zatem, powinien Pan dokonać korekty za okres, w którym pierwotnie wykazał Pan
    podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku VAT należnego wynikające z wystawionych
    faktur dokumentujących czynności wykonywane na rzecz Powiatu.
    Tym samym, Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w
        dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji będzie się pokrywał z opisem stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Ponadto informujemy, że wszystkie informacje niezbędne z punktu widzenia przepisów,
    których interpretacji Pan oczekuje powinny wynikać z opisu stanu faktycznego, a nie z
    załączonych dokumentów. W ramach wydawania interpretacji prawa podatkowego
    Dyrektor KIS nie prowadzi postępowania dowodowego i nie analizuje załączników.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.