Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.247.2025.2.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-26
Teza: W zakresie ustalenia momentu powstania skutku wygaśnięcia
Decyzji.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
decyzja-wygaśnięcie decyzji
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia
(SSE)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia w
    którym momencie powstaje skutek wygaśnięcia Decyzji w trybie określonym w art. 17 ust.
    5 ustawy WNI w postaci utraty prawa do zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art.
    17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT- jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    zwolnienia w SSE.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką akcyjną działającą pod firmą A. S.A. (dalej: Spółka lub
    Wnioskodawca), posiadającą siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski i podlegającą
    w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy CIT.
    Spółka prowadzi działalność produkcyjną polegającą na produkcji (...).
    W 2019 r. na rzecz Spółki wydana została przez B. sp. z o.o. decyzja o wsparciu nr (...)/(...) z
    dnia (...) maja 2019 r. (dalej: „Decyzja”). Po zakończeniu realizacji nowej inwestycji,
    otrzymanie decyzji skutkowało wyodrębnieniem przez Spółkę działalności związanej z
    Decyzją. W efekcie powyższego przychody oraz koszty związane z decyzją były rozliczane
    odrębnie, w ramach działalności zwolnionej z opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt
    34a ustawy o CIT.
    Przeprowadzone analizy finansowe skutkowały podjęciem przez Spółkę decyzji aby
    wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o wygaszenie Decyzji. Działając na podstawie
    art. 17 ust. 5 ustawy WNI Spółka wystąpiła wnioskiem z dnia (...) 2025 r. (data doręczenia
    organowi (...) 2025 r.) o wygaszenie Decyzji. Decyzją z dnia (...) 2025 r. Minister Rozwoju i
    Technologii wygasił posiadaną przez Spółkę Decyzję. W efekcie wygaszenie Decyzji Spółka
    utraciła prawo do zwolnienia dochodów osiągniętych z Decyzji, w oparciu o zwolnienie
    przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT.

## Pytanie

W którym momencie powstaje skutek wygaśnięcia Decyzji w trybie określonym w art. 17
    ust. 5 ustawy WNI w postaci utraty prawa do zwolnienia podatkowego, o którym mowa w
    art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki skutek wygaśnięcia Decyzji w trybie określonym w art. 17 ust. 5 ustawy
    WNI w postaci utraty prawa do zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1
    pkt 34a ustawy o CIT powstaje z dniem złożenia przez Spółkę wniosku do Ministra
    Rozwoju i Technologii.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY
    Tryb procedowanie wniosku Spółki miał szczególny charakter, zastosowanie bowiem
    znalazły przepisy ustawy WNI (art. 17 ust. 5). Decyzja w przedmiocie wygaszenia wpływa
    jednak wprost na sposób rozliczeń spółki na gruncie podatku dochodowego, w związku z
    koniecznością określenia momentu, od którego art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT nie
    znajdzie zastosowania w odniesieniu do dochodów związanych z Decyzją.
    Zdaniem Spółki, skutki wygaśnięcia zezwolenia wystąpią od dnia złożenia przez Spółkę
    wniosku do Ministra Rozwoju i Technologii o stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji - efektywnie
    dniem tym będzie dzień kiedy wniosek Spółki został doręczony właściwemu organowi tj.
    (...) 2025 r.
    W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że "bezprzedmiotowość wynika z
    ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na
    podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub
    przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany
    stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie

    prawnym, ale tylko w przypadku gdy powoduje ona taki skutek" (tak: J. Borkowski (w:) B.
    Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck,
    2024, s. 750-751).
    Uzasadniając powyższe stanowisko należy przywołać również pogląd wyrażony przez NSA
    w wyroku z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 86/12 w odniesieniu do wygaśnięcia decyzji
    wydanej w ramach tzw. specjalnych stref ekonomicznych. System stref ekonomicznych był
    poprzednikiem Polskiej Strefy Inwestycji oraz decyzji wydawanych w oparciu o ustawę
    WNI dlatego też poglądy dot. decyzji strefowych i dochodów zwolnionych z podatku na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 mogą w odniesieniu do momentu wygaśnięcia znaleźć
    zastosowanie także w przypadku zwolnienia podatkowego realizowanego zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 34a ustawy CIT. W powołanym powyżej wyroku NSA wskazuje, że „decyzja o
    stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutek od
    dnia złożenia przez stronę skarżącą wniosku o wygaszenie decyzji. Na mocy art. 16 ust. 6
    ustawy o sse do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia stosuje
    się przepisy kpa. Art. 162 par. 1 pkt 1 Kpa przewiduje stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ze
    względu na jej bezprzedmiotowość o ile podjęcie takiego rozstrzygnięcia nakazuje przepis
    prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Decyzja stwierdzająca
    wygaśniecie decyzji ma charakter aktu deklaratoryjnego i wywołuje skutki prawne ex tunc
    od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji. Zagadnienie
    bezprzedmiotowości decyzji wiąże się z istnieniem stosunku administracyjnoprawnego, a
    więc z istnieniem jego przedmiotu, podmiotów oraz obowiązków i uprawnień stron.
    Bezprzedmiotowość wynika m. in. z rezygnacji z uprawnień przez stronę (J. Borkowski, B.
    Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 765).
    Rezygnację uprawnionego z realizacji uprawnienia uznać należy za bezprzedmiotowość o
    charakterze przedmiotowym. Korzystanie z zezwolenia stało się dla strony skarżącej
    bezprzedmiotowe w dacie złożenia wniosku.”
    Stanowisko przemawiające za podejściem prezentowanym przez Spółkę wyrażone zostało
    również przez Dyrektora krajowej informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 13 grudnia
    2017 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.432.2017.1.BG gdzie wskazano, że „Stosownie bowiem do
    art. 19 ust. 5 SSE, minister właściwy do spraw gospodarki stwierdza wygaśnięcia
    zezwolenia na wniosek przedsiębiorcy, który nie skorzystał z pomocy publicznej,
    udzielanej zgodnie z ustawą, na podstawie tego zezwolenia lub przedsiębiorcy, który
    skorzystał z pomocy publicznej udzielonej zgodnie z ustawą i spełnił wszystkie warunki
    określone w zezwoleniu oraz warunki udzielania pomocy publicznej, o których mowa w
    przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4. Zatem wygaśnięcie zezwolenia wiąże się z
    dobrowolną rezygnacją przedsiębiorcy ze zwolnienia podatkowego na skutek okoliczności
    istotnych dla niego z punktu widzenia opłacalności prowadzenia działalności gospodarczej
    na terenie SSE. Dla przedsiębiorcy ubiegającego się o wygaśniecie zezwolenia strefowego
    znaczenie ma ustalenie, od którego momentu powstaje skutek wygaśnięcia zezwolenia na
    prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Zgodnie z poglądem
    wyrażonym w orzecznictwie decyzja ministra właściwego do spraw gospodarki w sprawie
    wygaśnięcia zezwolenia wywołuje skutki tzw. ex tunc. Oznacza to, że decyzja ta ma
    charakter deklaratoryjny i wywołuje skutek od dnia złożenia przez przedsiębiorcę wniosku
    o wygaszenie zezwolenia strefowego. Rezygnację uprawnionego z realizacji uprawnienia
    uznać należy za bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym. Korzystanie z
    zezwolenia stało się dla przedsiębiorcy bezprzedmiotowe w dacie złożenia wniosku.”
    Reasumując Spółka pozostawała uprawniona do złożenia wniosku o wygaszenie Decyzji.
    Wygaszenie w oparciu o art. 17 ust. 5 WNI skutkuje utratą prawa do zastosowania art. 17
    ust. 1 pkt 34a od dnia złożenia przez Spółkę wniosku z uwagi na fakt, że z tym dniem
    Decyzja stała się bezprzedmiotowa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”, „updop”),
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Stosownie natomiast do art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 updop,
      Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę
      opodatkowania nie uwzględnia się:
      1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;
      3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w
      przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność
      poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład
      uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli
      przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu
      przypadającego na zagraniczny zakład.
    Dochód - ustalony zgodnie z art. 7 albo 7a ust. 1, po odliczeniu (...) - stanowi podstawę
    opodatkowania, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22 i art. 24a.
    Jednocześnie należy wskazać, że dochód podatkowy może być przedmiotem zwolnienia z
    opodatkowania w szczególności na podstawie art. 17 ust. 1 updop. Wymieniony przepis
    zawiera katalog dochodów wolnych od podatku. Stwierdzenie, że dochód jest wolny od
    podatku, należy odczytywać jako wyłączenie z podstawy opodatkowania dochodów o
    jakich mowa w tym przepisie. Należy też dodać, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe
    zawarte w updop podlegają bardzo ścisłej interpretacji - ich zakres nie może być
    rozszerzany ani zawężany - ze względu na zasadę tzw. powszechności i równości
    opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność produkcyjną
    polegającą na produkcji (...). W 2019 r. na rzecz Spółki wydana została przez B. sp. z o.o.
    decyzja o wsparciu nr (...)/(...) z dnia (...) maja 2019 r. (dalej: „Decyzja”). Po zakończeniu
    realizacji nowej inwestycji, otrzymanie decyzji skutkowało wyodrębnieniem przez Spółkę
    działalności związanej z Decyzją. W efekcie powyższego przychody oraz koszty związane z
    decyzją były rozliczane odrębnie, w ramach działalności zwolnionej z opodatkowania
    zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Przeprowadzone analizy finansowe
    skutkowały podjęciem przez Spółkę decyzji aby wystąpić do właściwego organu z
    wnioskiem o wygaszenie Decyzji. Działając na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy WNI Spółka
    wystąpiła wnioskiem z dnia (...) 2025r. (data doręczenia organowi (...) 2025 r.) o wygaszenie
    Decyzji. Decyzją z dnia (...) 2025 r. Minister Rozwoju i Technologii wygasił posiadaną przez
    Spółkę Decyzję. W efekcie wygaszenie Decyzji Spółka utraciła prawo do zwolnienia
    dochodów osiągniętych z Decyzji, w oparciu o zwolnienie przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt
    34a ustawy CIT.
    Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz.U. z
    2025 r., poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla
    przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.

    Podstawą do skorzystania ze zwolnienia jest prowadzenie działalności gospodarczej
    określonej decyzją o wsparciu. Decyzja o wsparciu określa okres jej obowiązywania,
    przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany
    spełnić (art. 15 ustawy o WNI).
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o WNI:
      wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w
      formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio
      w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a updop,
      wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności
      gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu,
      o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.
      U. z 2023 r. poz. 74, 1688 i 2005), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o
      wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia
      nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej
      dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości,
      zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy CIT:
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
      dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji
      o wsparciu.
    Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o WNI,
      wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze
      decyzji, zwanej dalej „decyzją o wsparciu”.
    Przedmiotem decyzji o wsparciu - w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI - jest nowa
    inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na
    podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
    Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres
    obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które
    przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1-7 ustawy o WNI:
      1. Prawo do korzystania ze zwolnienia, od podatku dochodowego, na zasadach
      określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych
      albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, wygasa z upływem
      okresu, na jaki została wydana decyzja o wsparciu, w przypadku uchylenia albo
      stwierdzenia nieważności decyzji o wsparciu.
      2. Minister właściwy do spraw gospodarki uchyla decyzję o wsparciu, jeżeli
      przedsiębiorca:
      1) zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu
      na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu lub
      2) rażąco uchybił warunkom określonym w decyzji o wsparciu, lub
      3) nie usunął uchybień w realizacji warunków, o których mowa w pkt 2,
      stwierdzonych w toku kontroli, o której mowa w art. 22, w terminie do ich usunięcia
      wyznaczonym w wezwaniu ministra właściwego do spraw gospodarki.

      2a. Minister właściwy do spraw gospodarki uchyla albo zmienia decyzję o wsparciu,
      jeżeli jest to konieczne ze względu na decyzję Komisji Europejskiej, o której mowa w
      art. 15 ust. 2.
      3. Minister właściwy do spraw gospodarki uchyla decyzję o wsparciu również na
      wniosek złożony przez przedsiębiorcę.
      4. Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek przedsiębiorcy, może zmienić
      decyzję o wsparciu, przy czym zmiana nie może:
      1) dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia, określonego w decyzji o wsparciu w
      dniu jej wydania, o więcej niż 20%;
      2) skutkować zwiększeniem maksymalnej wysokości kosztów kwalifikowanych,
      określonych w zmienianej decyzji o wsparciu.
      5. Minister właściwy do spraw gospodarki stwierdza wygaśnięcie decyzji o wsparciu
      na wniosek przedsiębiorcy, który nie skorzystał z pomocy publicznej w ramach tej
      decyzji, albo przedsiębiorcy, który skorzystał z pomocy publicznej i spełnił wszystkie
      warunki określone w tej decyzji o wsparciu oraz warunki udzielania pomocy
      publicznej, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 3.
      6. Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, przedsiębiorca dołącza oświadczenie o
      niekorzystaniu z pomocy publicznej, na podstawie decyzji o wsparciu, której dotyczy
      wniosek, albo oświadczenie o zrealizowaniu warunków udzielania pomocy
      publicznej, o których mowa w ust. 5.
      7. Oświadczenia, o których mowa w ust. 6, składa się pod rygorem
      odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie
      jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Świadomy
      odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233
      § 6 Kodeksu karnego oświadczam, że dane zawarte we wniosku są zgodne z
      prawdą". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za
      składanie fałszywych zeznań.
    W myśl art. 21 ustawy o WNI:
      Do postępowań w sprawie wydania, uchylenia, zmiany, wygaśnięcia i stwierdzenia
      nieważności decyzji o wsparciu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
      - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572).
    Zgodnie z art. 162 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania
    administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej „KPA):
      1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji,
      stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:
      1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje
      przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;
      2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a
      strona nie dopełniła tego warunku.
      § 2. Organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli
      została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie
      dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie.
      § 3. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów
      § 1 i 2 w drodze decyzji.
    Stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w
    sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych
    inwestycji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1713 ze zm., dalej: „Rozporządzenie o WNI”)
    obowiązującego na dzień wydania dla Spółki decyzji o wsparciu:

      Wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje
      przedsiębiorcy począwszy od miesiąca, w którym upłynął termin zakończenia
      inwestycji określony w decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub
      wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego,
      które zdarzenie wystąpi wcześniej, z zastrzeżeniem wyjątku, o którym mowa w § 5
      ust. 6.
    Powyższe regulacje prawne ustanawiają podstawowe warunki korzystania z ulgi
    podatkowej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie Decyzji o
    wsparciu, jaką jest niezapłacony przez przedsiębiorcę strefowego podatek dochodowy.
    W myśl art. 17 ust. 5 updop:
      w razie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 34, lub uchylenia decyzji o
      wsparciu, o której mowa w ust. 1 pkt 34a, podatnik traci prawo do zwolnienia i jest
      obowiązany do zapłaty podatku na zasadach określonych w ust. 6.
    Zgodnie z art. 17 ust. 6 updop:
      w razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 5, podatnik jest obowiązany
      do zapłaty podatku należnego od dochodu wynikającego z cofniętego zezwolenia
      albo z uchylonej decyzji o wsparciu, w terminie właściwym do rozliczenia zaliczki za
      pierwszy okres przypadający do wpłaty zaliczki, o którym mowa w art. 25,
      następujący po miesiącu, w którym wystąpią te okoliczności, a gdy utrata prawa
      nastąpi w ostatnim miesiącu roku podatkowego - w zeznaniu rocznym. Kwotę
      podatku należnego do zapłaty stanowi:
    1) podatek niezapłacony od dochodu osiągniętego z działalności gospodarczej
      określonej w cofniętym zezwoleniu albo w uchylonej decyzji o wsparciu - jeśli
      podatnik korzystał z pomocy publicznej udzielonej w formie zwolnienia, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 34 albo 34a, wyłącznie w ramach jednego zezwolenia albo
      wyłącznie w ramach jednej decyzji, lub
    2) kwotę w wysokości stanowiącej maksymalną dopuszczalną pomoc publiczną
      określoną w zezwoleniu lub w tej uchylonej decyzji o wsparciu - jeśli podatnik
      korzystał z pomocy publicznej udzielonej w formie zwolnienia, o którym mowa w ust.
      1 pkt 34 albo 34a, w ramach więcej niż jednego zezwolenia lub w ramach więcej niż
      jednej decyzji o wsparciu albo w ramach zezwolenia lub zezwoleń i decyzji o
      wsparciu.
    Przepisy o WNI przewidują dwie odrębne procedury w zakresie zakończenia przez
    przedsiębiorcę prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o Decyzję, tj. uchylenie
    oraz wygaśnięcie Decyzji o wsparciu.
    Wygaśniecie Decyzji o wsparciu (art. 17 ust. 5 o WNI), w odróżnieniu od jego uchylenia (art.
    17 ust. 3 o WNI), nie ma charakteru sankcji za niespełnienie warunków określonych w
    Decyzji o wsparciu.
    Zatem wygaśnięcie Decyzji o wsparciu wiąże się z dobrowolną rezygnacją przedsiębiorcy
    ze zwolnienia podatkowego na skutek okoliczności istotnych dla niego z punktu widzenia
    opłacalności prowadzenia działalności gospodarczej na terenie objętym Decyzją o
    wsparciu. Dla przedsiębiorcy ubiegającego się o wygaśniecie Decyzji o wsparciu znaczenie
    ma ustalenie, od którego momentu powstaje skutek wygaśnięcia Decyzji o wsparciu na
    prowadzenie działalności w oparciu o te Decyzję.
    Decyzja ministra właściwego do spraw gospodarki w sprawie wygaśnięcia Decyzji o
    wsparciu wywołuje skutki tzw. ex tunc. Oznacza to, że decyzja ta ma charakter
    deklaratoryjny i wywołuje skutek od dnia złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o
    wygaszenie Decyzji o wsparciu. Rezygnację uprawnionego z realizacji uprawnienia uznać
    należy za bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym. Korzystanie z Decyzji o
    wsparciu stało się dla przedsiębiorcy bezprzedmiotowe w dacie złożenia wniosku.

    Stanowisko Spółki należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.