Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.849.2025.3.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
poniesionych wydatków.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
dzierżawa
gmina
infrastruktura
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    - prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków,
    - ustalenia wpływu powiązań, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT, na
      podstawę opodatkowania z tytułu odpłatnej usługi dzierżawy.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 października 2025 r.
    (data wpływu 9 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

1. Informacje ogólne
    Gmina Miejska (...) (dalej zwana: Miastem lub Gminą ) jest podatnikiem VAT czynnym.
    Gmina zawarła umowę o dofinansowanie projektu pn. (...) nr (...) w ramach programu
    Fundusze Europejskie dla Polski (...) 2021-2027 Priorytet .... Zrównoważona mobilność
    miejska Działanie .... Zrównoważona mobilność miejska. Projekt jest realizowany w
    partnerstwie z Gminą (...) (Gmina Miejska (...) - lider oraz Gmina (...) partner, umowa o
    partnerstwie nr (...) z dnia 7 grudnia 2023 r.).
    W ramach projektu zostaną podjęte m.in. następujące działania:
    1) zakup autobusów elektrycznych oraz ładowarek (Zadanie 1),
    2) budowa stacji ładowania autobusów (Zadanie 2),
    3) budowa centrum przesiadkowego - zakup tablic informacji pasażerskiej i biletomatów
      (Zadanie 4 Wydatek 4.2),
    4) zagospodarowanie terenu w pobliżu dworca PKP - budowa budynku socjalno-
      sanitarnego dla kierowców wraz z kasą biletową (Zadanie 5),
    5) modernizacja infrastruktury przystankowej w mieście tablice informacji pasażerskiej
      oraz biletomaty (Zadanie 6 Wydatek 6.2).
    2. Przedmiot wniosku.
    Przedmiotem wniosku są następujące zadania lub poszczególne wydatki w ramach
    konkretnych zadań, dla których podatek VAT w ww. projekcie został uznany za
    niekwalifikowalny (zadania, dla których podatek VAT został uznany za kwalifikowalny były
    przedmiotem odrębnej interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia
    12.09.2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.419.2024.2.JM):
    Zadanie nr 1: Zakup autobusów elektrycznych oraz ładowarek
    Zadanie wynika z potrzeby wymiany wyeksploatowanego taboru autobusowego na nowy,
    w pełni dostosowany do potrzeb pasażerów, w tym osób z niepełnosprawnościami oraz
    wyjścia naprzeciw regulacjom prawnym, zmierzającym w kierunku zaostrzania wymagań
    środowiskowych i wprowadzania preferencji dla pojazdów o alternatywnym względem
    silników spalinowych napędzie, przy jednoczesnej możliwości uzyskania wsparcia
    zewnętrznego na taki zakup. W związku z zakupem pojazdów konieczne jest również
    zapewnienie infrastruktury do ich ładowania. Pojazdy i ładowarki zostaną przekazane do
    użytkowania spółce komunalnej Miejski Zakład Komunikacyjny w (...) Sp. z o.o.

    Zakup pozwoli zastąpić .... autobusów napędzanych silnikami diesla spośród liczącego ....
    pojazdów taboru użytkowanego przez MZK na pojazdy z napędem elektrycznym.
    Zakupione ładowarki (8, w tym 1 mobilna) zostaną zamontowane w ramach Zadania nr 2,
    aby stanowić część stacji ładowania zakupywanych autobusów. Nowe, dostosowane w
    szerokim zakresie do potrzeb pasażerów, nie emitujące spalin autobusy wraz ze
    zmodernizowaną i rozbudowaną infrastrukturą przystankową, centrum przesiadkowym i
    aplikacją udoskonalą funkcjonowanie systemu miejskiej komunikacji zbiorowej na
    obszarze MOF i przełożą się na zwiększenie popularności tej formy mobilności.
    Zadanie obejmuje:
    - zakup 12 autobusów miejskich, niskopodłogowych z napędem elektrycznym o długości
      całkowitej zawierającej się w przedziale od 11,5 metra do 12,5 metra,
    - zakup ładowarek: ładowarki stacjonarne dwustanowiskowe 120 kW (2x60) - 7 sztuk,
      ładowarka warsztatowa przenośna 40 kW - 1 sztuka,
    - podłączenie ładowarek: 1 ładowarka 120 kW w stacji ładowania na obszarze działki
      drogowej, stanowiącej parking pojazdów komunikacji miejskiej, będący funkcjonalnie
      pętlą autobusową ul. (...) do drogi krajowej nr (...) oraz 6 ładowarek 120 kW w stacji
      ładowania na obszarze bazy zajezdni autobusów miejskich przy ul. (...) w (...),
    - opracowanie i wdrożenie systemu zarządzania ładowarkami .... i ładowarką 40kW,
      zwanego Systemem Monitorowania Pracy Ładowarek (SMPŁ).
    Podatek VAT wynikający z realizacji Zadania nr 1 w całości został uznany za
    niekwalifikowalny, gdyż pojazdy i urządzenia zostaną wydzierżawione spółce komunalnej
    „MZK w (...)” Sp. z o.o. (dalej „Spółka” lub „MZK Sp. z o.o.” lub „Operator”), na co najmniej,
    okres trwałości projektu (5 lat od zakończenia projektu).
    Zadanie nr 2: Budowa stacji ładowania autobusów
    Stacje ładowania są niezbędne do obsługi zakupywanego taboru o napędzie elektrycznym.
    Ich lokalizacja będzie się znajdować w bazie spółki jako najważniejszym miejscu dla
    systemu miejskiego transportu, a zarazem miejscu gdzie możliwe jest zbudowanie stacji
    transformatorowej (obecność infrastruktury elektroenergetycznej o odpowiednich
    parametrach) oraz w istotnym węźle końcowym, obsługującym kilka linii autobusowych, a
    zarazem miejscu umożliwiającym budowę stacji - ul. (...) - pętla autobusowa przy wlocie do
    obwodnicy (drogi krajowej nr (...)).
    Przedmiotem inwestycji jest budowa stacji ładowania elektrycznych pojazdów komunikacji
    miejskiej wraz z wykonaniem wewnętrznej kablowej linii zasilającej niskiego napięcia od
    złącza kablowego .... do stacji, budowa wyspy wydzielonej z istniejącego parkingu do
    posadowienia ładowarki i budowa wiaty osłaniającej urządzenie.
    Miejscem podłączenia jednej ładowarki 120 kW (2x60kW) zakupionej w ramach zadania nr
    1 „Zakup autobusów elektrycznych oraz ładowarek” będzie teren objęty inwestycją
    znajdujący się na obszarze działki drogowej stanowiącej parking pojazdów komunikacji
    miejskiej, będący funkcjonalnie pętlą autobusową przy wlocie ul. (...) do drogi krajowej nr
    (...).
    Miejscem podłączenia 6 ładowarek 120 kW (2x60kW) zakupionych w ramach zadania nr 1
    „Zakup autobusów elektrycznych oraz ładowarek” będzie zajezdnia autobusów miejskich
    przy ul. (...) 2 w (...).
    Przedmiotem niniejszego zadania będzie budowa stacji ładowania elektrycznych pojazdów
    komunikacji miejskiej wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz budowa kontenerowej
    stacji transformatorowej zasilającej urządzenia stacji ładowania, budowa kablowej
    wewnętrznej linii zasilającej, w tym średniego napięcia - od stacji transformatorowej PGE
    do stacji transformatorowej budowanej oraz linii niskiego napięcia od budowanej stacji
    transformatorowej do ładowarek, przebudowa placu manewrowego celem dostosowania
    go do nowej infrastruktury ładowania oraz budowa wiat osłonowych dla ładowarek

    pojazdów, wyposażenie zajezdni w mobilną ładowarkę o mocy 40kW, budowa linii
    telekomunikacyjnej z bazy do stacji ładowania, budowa mikroinstalacji fotowoltaicznej z
    magazynem energii na potrzeby ładowania pojazdów na dachu budynku warsztatowego
    zajezdni o mocy poniżej 50 kW.
    Podatek VAT wynikający z realizacji Zadania nr 2 w całości został uznany za
    niekwalifikowalny, gdyż stacje ładowania autobusów zostaną wydzierżawione spółce
    komunalnej MZK Sp. z o.o. na co najmniej, okres trwałości projektu (5 lat od zakończenia
    projektu).
    Zadanie nr 4: Zagospodarowanie terenu w pobliżu dworca PKP - utworzenie centrum
    przesiadkowego, budowa infrastruktury pieszej i rowerowej
    Wydatek 4.2
    Budowa centrum przesiadkowego - tablice informacji pasażerskiej oraz biletomat
    Centrum przesiadkowe wybudowane w kluczowym miejscu integrującym różne środki
    transportu musi zostać wyposażone w nowoczesne środki informacji pasażerskiej oraz
    biletomat, który pozwoli kupić bilet również w godzinach zamknięcia kasy biletowej.
    Wybudowane zostaną również złącza elektroenergetyczne do zasilania urządzeń.
    Podatek VAT wynikający z realizacji Zadania nr 4 Wydatek 4.2 w całości został uznany za
    niekwalifikowalny, gdyż urządzenia zostaną wydzierżawione spółce komunalnej MZK Sp. z
    o.o. na co najmniej, okres trwałości projektu (5 lat od zakończenia projektu).
    Zadanie nr 5: Zagospodarowanie terenu w pobliżu dworca PKP - budowa budynku
    socjalno-sanitarnego dla kierowców/kasy biletowej
    Centrum przesiadkowe powinno posiadać zaplecze sanitarne oraz pełnić funkcję punktu
    obsługi pasażera. W tym celu planuje się budowę niewielkiego budynku. Będzie pełnić
    funkcje kasy biletowej, punktu informacji pasażerskiej oraz sanitariatu dla kierowców
    komunikacji miejskiej; funkcjonalnie stanowić ma część centrum przesiadkowego.
    Budynek dostosowany będzie do potrzeb osób z różnymi potrzebami, w tym z
    niepełnosprawnościami (wyprofilowanie terenu i bezpośredni dostęp do budynku dla
    osób na wózku, dostępność toalety dla osób niepełnosprawnych, obniżona lada dla osób
    na wózku), wyposażony będzie w zadaszenie nad oknem kasy oraz posiadać będzie
    zieloną elewację.
    Przewiduje się wykorzystanie materiałów przyjaznych środowisku. Budynek w strefie pod
    ochroną .... jako zabytkowy zespół dworca kolejowego.
    Podatek VAT wynikający z realizacji Zadania nr 5 w całości został uznany za
    niekwalifikowalny, gdyż budynek zostanie wydzierżawiony spółce komunalnej MZK Sp. z o.
    o. n co najmniej, okres trwałości projektu (5 lat od zakończenia projektu).
    Zadanie nr 6: Modernizacja infrastruktury przystankowej w mieście
    Wydatek 6.2
    Tablice informacji pasażerskiej oraz biletomaty
    W ramach zadania zostanie zakupionych 6 biletomatów oraz 25 tablic informacji
    pasażerskiej z funkcją głosowego powiadamiania wraz z montażem na przystankach i
    budową przyłączy elektroenergetycznych.
    Podatek VAT wynikający z realizacji Zadania nr 6 Wydatek 6.2 w całości został uznany za
    niekwalifikowalny, gdyż urządzenia zostaną wydzierżawione spółce komunalnej MZK Sp. z
    o.o. na co najmniej, okres trwałości projektu (5 lat od zakończenia projektu).
    3. Zasady świadczenia odpłatnych usług transportu zbiorowego

    Bezpośrednim Beneficjentem Programu Fundusze Europejskie dla Polski (...) 2021-2027 w
    ramach Działania 03.01 „Zrównoważona mobilność miejska” („Program”) może być
    wyłącznie jednostka samorządu terytorialnego. Beneficjent Gmina Miejska (...) jest
    Organizatorem publicznego transportu zbiorowego na terenie miasta (...) oraz gminy (...).
    Operatorem jest natomiast spółka komunalna „MZK w (...)” Sp. z o.o., któremu Gmina
    Miejska (...) powierzyła, w trybie bezpośrednim bez zastosowania trybów prawa zamówień
    publicznych, usługi publicznego transportu zbiorowego, jako podmiotowi wewnętrznemu
    w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
    23.10.2007 r.
    W związku z powyższym Gmina Miejska (...) zawarła w dniu 18.12.2017 r. ze swoją spółką
    komunalną, w której posiada 100% udziałów, MZK Sp. z o.o. (dalej „Spółka” lub
    „Operator”), umowę na realizację usług świadczenia przewozów w publicznym transporcie
    zbiorowym na terenie Gminy Miejskiej (...) oraz na terenie Gminy (...) w ramach
    porozumienia samorządowego wraz z utrzymaniem infrastruktury przystanków
    komunikacji miejskiej zlokalizowanych na terenie miasta (...) w zamian za rekompensatę,
    na okres 10 lat tj. od dnia 01.01.2018 r. do dnia 31.12.2027 r.
    Zgodnie z Wytycznymi Programu, wszystkie zakupione w ramach projektu środki trwałe, w
    tym autobusy, ładowarki, stacje ładowania pojazdów, oprogramowanie, budynek socjalno-
    sanitarny z kasą biletową, tablice informacji pasażerskiej i biletomaty muszą pozostać
    własnością Beneficjenta przez cały okres realizacji projektu oraz w okresie jego trwałości
    tj. 5 lat od zakończenia projektu. W tym czasie Beneficjent może udostępnić zakupione w
    projekcie mienie spółce komunalnej, przy czym musi być ono użytkowane zgodnie z
    celami projektu.
    Gmina zaplanowała, iż przekaże Operatorowi opisane wyżej środki trwałe na podstawie
    odpłatnej umowy dzierżawy, przy czym czas obowiązywania takiej umowy nie może być
    dłuższy niż czas obowiązywania umowy o świadczenie usług publicznych. Konieczne jest
    wówczas wyraźne powiązanie zawieranej umowy z zawartą przez Gminę z Operatorem
    umową na świadczenie usług publicznych.
    Operator w ramach swojej działalności prowadzi m.in. sprzedaż i dystrybucję biletów oraz
    osiąga przychody z reklam, które są opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    Gmina, w związku z realizacją usług świadczenia przewozów w transporcie zbiorowym,
    przekazuje Operatorowi corocznie rekompensatę, która jest kalkulowana w oparciu o
    poniesione koszty przewozów pomniejszone o wygenerowane podczas świadczenia
    przewozów przychody (m.in. ze sprzedaży i dystrybucji biletów, reklam) z uwzględnieniem
    rozsądnego zysku. Rekompensata nie jest opodatkowana podatkiem VAT, co zostało
    potwierdzone interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia
    29.11.2016 r. sygn. 1061-IPTPP2.4512.415.2016.2.KK.
    Zgodnie z Wytycznymi, fakt przekazania Operatorowi należących do Gminy składników
    majątkowych ma wpływ na wyliczenie rekompensaty, co powinno znaleźć
    odzwierciedlenie w umowie o świadczenie usług publicznych, tak więc zapłacony na rzecz
    Gminy przez Spółkę czynsz dzierżawny będzie wliczony do należnej Operatorowi
    rekompensaty.
    Spółka prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od
    towarów i usług; korzysta z pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    Na dzień składnia niniejszego wniosku Gmina Miejska (...) zrealizowała Zadanie nr 1:
    Zakup autobusów elektrycznych oraz ładowarek oraz Zadanie nr 2: Budowa stacji
    ładowania autobusów. W związku z realizacją tych zadań powstały następujące środki
    trwałe i wartości niematerialne i prawne:
    1) (...)

    W dniu 02.06.2025 r. Gmina Miejska zawarła ze Spółką umowę na dzierżawę ww.
    składników majątku na okres od dnia 02.06.2025 r. do dnia 31.12.2027 r. ponieważ,
    zgodnie z Wytycznymi programu czas obowiązywania umowy dzierżawy nie może być
    dłuższy niż czas obowiązywania umowy o świadczenie usług publicznych tj. 31.12.2027 r.
    Jednak po zakończeniu obowiązywania umowy na świadczenie usług publicznych Miasto
    planuje zawrzeć ze Spółką umowę na kolejne 10 lat, w związku z czym zamierza także
    przedłużyć umowę dzierżawy co najmniej do końca okresu trwałości projektu.
    Zgodnie z zawartą umową dzierżawy koszty związane z utrzymaniem składników
    przedmiotu umowy (przeglądy techniczne, serwis, ubezpieczenie, podatki, bieżące
    naprawy i remonty) będzie ponosiła Spółka.
    Odpisy amortyzacyjne od zakupionych składników majątku oddanych w dzierżawę
    dokonywane będą przez Miasto. Miasto, zgodnie z obecnie obowiązującą polityką
    rachunkowości, będzie stosowało odpisy amortyzacyjne metodą liniową, począwszy od
    pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu przyjęcia tych środków do używania,
    do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie wysokości umorzenia z ich
    wartością początkową, lub w którym środki trwałe postawiono w stan likwidacji,
    sprzedano, przekazano lub stwierdzono niedobór. Do amortyzowania podstawowych
    środków trwałych Gmina stosuje stawki wynikające z ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm. - dalej
    także „ustawa z dnia 15 lutego 1992 r.”) Miasto nie będzie wykorzystywać autobusów i
    pozostałych składników majątku bezpośrednio w żaden sposób poza udostępnieniem ich
    Spółce w ramach dzierżawy. Po zakończeniu trwałości projektu Miasto planuje
    zakończenie realizacji ww. umów dzierżawy i wniesienie ww. składników majątku do Spółki
    w formie aportu, zgodnie z dotychczasową praktyką Miasta.
    W ramach umowy dzierżawy wartość czynszu dzierżawnego, który jest pobierany przez
    Miasto za udostępnienie składników majątku zakupionych w związku z realizacją projektu,
    został skalkulowany w wysokości odpowiadającej wartości ich miesięcznej amortyzacji,
    przy wykorzystaniu stawek amortyzacyjnych stosowanych przez Miasto. W związku z tym
    roczne wynagrodzenie netto należne Miastu wynikające z zawartej obecnie umowy
    dzierżawy będzie stanowiło:
    1) dla autobusów - 20% ich wartości netto,
    2) dla ładowarek - 10% ich wartości netto,
    3) dla systemu zarządzania ładowarkami - 50% ich wartości netto,
    4) dla stacji transformatorowej - 10% ich wartości netto,
    5) dla instalacji fotowoltaicznej - 10% ich wartości netto.
    Tak skalkulowany czynsz jest powiększany o podatek od towarów i usług płatny przez
    Spółkę w oparciu o wystawiane co miesiąc przez Miasto faktury.
    Kwota czynszu za dzierżawę ww. składników majątku będzie znacząca dla budżetu Miasta,
    chociaż będzie stosunkowo niewielka w stosunku do dochodów ogółem.
    Po podpisaniu umowy dzierżawy Miasto uzyskało informację od Spółki, iż stosowane w
    Spółce stawki amortyzacyjne dla autobusów, zgodnie z jej polityką rachunkowości są
    ustalane z uwzględnieniem faktycznego okresu ich ekonomicznej użyteczności, a nie na
    poziomie stawek wynikających z ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych, co zdaniem Spółki odzwierciedla rzeczywiste zużycie tych środków
    trwałych. Okres ekonomicznej użyteczności autobusów, których Spółka jest właścicielem
    ustalany jest przez Spółkę w przedziale między 10 a 15 lat.
    Dla autobusów elektrycznych przekazanych przez Miasto Spółce na podstawie umowy
    dzierżawy, ustalono 10-letni okres ekonomicznej użyteczności, z uwagi na 10-letni okres
    ich gwarancji udzielonej przez dostawcę. Na etapie postępowania przetargowego,
    określono, względem warunków oraz założeń co do okresu eksploatacji autobusów, 10-
    letni okres ekonomicznej i technicznej użyteczności wymagany, a następnie deklarowany
    przez producenta.

    Zgodnie z SIWZ i umową z dostawcą autobusów okres poszczególnych gwarancji na
    autobusy wynosi:
    a) na perforację spowodowaną korozją poszyć zewnętrznych oraz szkielet nadwozia i
      podwozia (minimum w zakresie odkształceń i pęknięć elementów, spoin itp.
      wynikających z wad wykonania lub wad konstrukcyjnych, a w szczególności
      spowodowanych przez korozję)) oraz na podwójne szyby (co najmniej w zakresie
      szczelności, parowania i zabrudzenia przestrzeni między szybami, rozklejania się
      pakietu szyb, pękania ramek okiennych) w oknach autobusu, o ile takie zastosowano –
      10 lat,
    b) na cały autobus - 60 miesięcy, bez limitu przebiegu,
    c) na elektryczny układ napędowy autobusu (obejmujący co najmniej silnik/silniki
      trakcyjne, falownik trakcyjny oraz inne urządzenia, odpowiedzialne za zarządzanie
      pracą elektrycznego układu napędowego) - 400.000 km, lub okres eksploatacji 6 lat w
      zależności co pierwsze nastąpi,
    d) na magazyn energii elektrycznej, w którym gromadzona jest energia elektryczna,
      elektrycznego układu napędowego minimum 120 miesięcy gwarancja ta obejmuje, co
      najmniej:
      - wszystkie elementy systemu, w tym akumulatory/baterie trakcyjne i system
        zarządzania energią (ang. Bartery Management System, zwany dalej BMS),
      - czynności kontrolne, obsługowe, naprawcze oraz materiały eksploatacyjne,
      - gwarantowany poziom energii dostępnej dla Zamawiającego (Ed) i zachowanie w
        całym okresie gwarancji pojemności energetycznej na poziomie nie mniejszym niż
        wymagana wartości energii dostępnej dla Zamawiającego (Ed) w rozumieniu dalszej
        części niniejszego załącznika, (zwanej dalej energią dostępną dla Zamawiającego
        lub Ed),
      - na gwarantowany przebieg autobusu, oznacza to, że Zamawiający będzie miał
        możliwość wykonania gwarantowanego przebiegu (w rozumieniu dalszej części
        niniejszego załącznika), w okresie gwarancji,
    e) na automatyczny system alarmowy i tłumienia ognia wybranych elementów autobusu -
      10 lat, gwarancja ta obejmuje, co najmniej:
      wszystkie elementy systemu - czynności kontrolne, obsługowe, naprawcze oraz
      materiały eksploatacyjne,
    f) na oprogramowanie i urządzenia określone w § 2 ust 1 pkt 3 Warunków Obsługi
      Gwarancyjnej, stanowiących załącznik nr 3 do projektowanych postanowień umowy –
      72 miesiące.
    W związku z tym, iż składniki majątku będącego przedmiotem umowy dzierżawy są
    faktycznie użytkowane przez Spółkę, która jest jednostką objętą skonsolidowanym
    bilansem Gminy Miejskiej (...), Miasto zamierza zmienić swoją politykę rachunkowości w
    zakresie stawek amortyzacyjnych dla autobusów przekazanych Spółce do użytkowania na
    podstawie umowy dzierżawy i przyjąć ją w wysokości 10%. Będzie to, zdaniem Miasta,
    odzwierciedlało faktyczny okres ich zużycia, a dane wykazane w sprawozdaniach
    finansowych Miasta będą spójne z innymi danymi w takim samym przedmiocie. Miasto
    zamierza następnie zmienić wysokość czynszu dzierżawnego i ustalić go na poziomie
    przyjętej stawki amortyzacyjnej tj. 10% wartości netto autobusów rocznie. Pozostałe
    składniki majątku przekazane Spółce na podstawie ww. umowy dzierżawy są
    amortyzowane zarówno przez Miasto jak i przez Spółkę przy użyciu stawek wynikających z
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    4. Pozostałe uwarunkowania stanu faktycznego wniosku
    Miasto wyjaśnia, że dotychczas działanie Gminy polegające na wyposażaniu Spółki w
    majątek każdorazowo polegało na przekazaniu jej na własność składników majątku w
    formie wkładu niepieniężnego w zamian za udziały. Jednocześnie Gmina dokonywała
    odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu/wytworzeniu przekazywanych aportem
    składników. W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, wyjątkowo, z powodu
    zastrzeżenia w realizowanym przez Gminę projekcie niezmienności własności

    dofinansowanej infrastruktury, dokonano wyboru przekazania składników majątku na
    podstawie odpłatnej umowy dzierżawy. Po zakończeniu realizacji projektu (okresie jego
    trwałości) zamiarem Gminy jest przekazanie majątku, zgodnie z dotychczasową praktyką,
    w formie wkładu niepieniężnego do Spółki.
    Gmina nie planuje zmieniać modelu finansowania zadania, tj. powierzenia świadczenia
    przewozów w publicznym transporcie zbiorowym spółce komunalnej MZK w zamian za
    rekompensatę - obecnie obowiązująca umowa jest zawarta na okres 10 lat tj. od dnia 1
    stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2027 r., gdyż zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1370
    /2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23.10.2007 r. dotyczącego usług
    publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające
    rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, okres obowiązywania takiej
    umowy jest ograniczony i nie może przekroczyć 10 lat, jednak Gmina planuje zawrzeć
    kolejną umowę ze Spółką po zakończeniu obowiązywania obecnej umowy.
    Zgodnie z Wytycznymi czas obowiązywania zawartej umowy dzierżawy nie może być
    dłuższy niż czas obowiązywania umowy o świadczenie usług publicznych, jednak Gmina, w
    związku z tym, że planuje zawrzeć kolejną umowę ze Spółką po zakończeniu
    obowiązywania obecnej umowy, planuje również zawrzeć umowę dzierżawy na kolejny
    okres, w związku z obowiązkiem zachowania niezmienności własności przez cały okres
    realizacji projektu oraz w okresie jego trwałości.
    Ponadto Miasto wskazuje, że:
    1) organizacja transportu zbiorowego należy do zadań własnych gminy (usługi
      użyteczności publicznej) i w związku z tą działalnością Gmina, ani Spółka nie muszą
      osiągać zysku,
    2) gmina ma swobodę w wyborze realizacji zadań w zakresie formy wykonywania
      gospodarki komunalnej (samodzielnie, zakład budżetowy, spółka komunalna), z
      zastrzeżeniem, że w zakresie wydatków ponoszonych w Projekcie objętym wnioskiem:
    a. Spółka - z uwagi na warunki dofinansowania - nie mogła samodzielnie ubiegać się o
    dofinansowanie;
    b. Gmina - w okresie trwałości Projektu - nie może wyzbyć się własności nabytych w
    ramach Projektu aktywów;
    3) Gmina powołała Spółkę w 2007 r. do realizacji zadań w zakresie transportu publicznego;
      wcześniej zadania w zakresie transportu wykonywano w formie zakładu;
    4) gdyby Gmina sama wykonywała zadania w zakresie transportu zbiorowego, to prawo do
      odliczenia przysługiwałoby jej w całości (Gmina dokonywałaby sprzedaży biletów i
      dokonywała odliczenie podatku naliczonego z tytułu pozyskania taboru),
    5) nie jest celowe i zasadne tworzenie wewnątrz Gminy wyspecjalizowanej struktury w celu
      realizacji zadań, skoro na wiele lat przed Projektem (2007 r., wcześniej zakład
      budżetowy), Gmina powołała spółkę komunalną,
    6) przyjęta forma oddania Spółce do używania majątku jest wynikiem braku możliwości
      uzyskania dofinansowania przez Spółkę,
    7) Gmina dąży do odzyskania od Spółki co najmniej tej części nakładów, która nie została
      pokryta dotacją (i tę część odzyska),
    8) Gmina otrzymała dotację na zakup, zatem nie musi uzyskać od Spółki zwrotu wydatku w
      tym zakresie,
    9) Gmina nie zmienia sposobu wykorzystania już posiadanego majątku, w celu
      wykreowania prawa do odliczenia (nabycie następuje ze z góry powziętym zamiarem
      oddania w dzierżawę, a następnie - wniesienia aportem do Spółki).

    Gmina uzyskała od uprawnionego rzeczoznawcy (dalej „Rzeczoznawca”) wycenę
    miesięcznego czynszu dzierżawnego poszczególnych składników majątku, które mają być
    przedmiotem dzierżawy Spółce.
    Wycena dotyczyła określenia wartości czynszu dzierżawnego dla:
    1) Autobus elektryczny - ....
    2) Ładowarka dwustanowiskowa .... wraz ze stacją ładowania.
    3) Ładowarka mobilna ....
    4) System zarządzania ładowarkami.
    Wartość według ceny nabycia poszczególnych składników majątku (w cenach netto) jest
    następująca:
    1) Autobus EV12 - .... (...) zł
    2) Ładowarka dwustanowiskowa ..... wraz ze stacją ładowania (...) zł
    3) Ładowarka mobilna .... (...) zł
    4) System zarządzania ładowarkami (...) zł.
    Rzeczoznawca przytoczył uwarunkowania prawne, w tym w szczególności art. 107 ust. 1
    Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2016/C/262/01) i wskazał, że: „Mając na
    uwadze przedstawione powyżej uwarunkowania związane z potencjalnym wystąpieniem
    korzyści finansowej, wynikającej z wydzierżawienia majątku publicznego, a w
    szczególności własnej spółce komunalnej, tj. Miejskiemu Zakładowi Komunikacyjnemu Sp.
    z o.o. w (...) niezwykle istotną kwestią jest aby warunki dzierżawy przedmiotowego mienia
    miały charakter rynkowy, a co za tym idzie:
    1) nie wywoływały jakiejkolwiek korzyści finansowej u dzierżawcy, w myśl art. 107 ust 1
      TFUE, oraz
    2) zapewniły Miastu jako wydzierżawiającemu oczekiwaną stopę zwrotu wymaganą przez
      rynek na podstawie ogólnie przyjętych kryteriów.
    W wycenie Rzeczoznawcy przedstawiono dwa warianty wyceny czynszu dzierżawnego,
    przy czym wariant pierwszy został zaproponowany przez Rzeczoznawcę, zaś wariant drugi
    został skalkulowany na wniosek Miasta.
    Wariant pierwszy obejmuje wycenę przy uwzględnieniu wydatku poniesionego przez
    Gminę (wkład własny Gminy). Określając wysokość czynszu dzierżawnego dla
    poszczególnych składników majątkowych przyjęto następujące założenia i wytyczne, tj.:
    1) Gmina Miejska (...) na zakup środków trwałych zawartych w Tabeli 1, tj. przedmiot
      dzierżawy, uzyskało dofinansowanie w ramach Funduszy Europejskich dla Polski (...)
      2021-2027 Priorytet .... Zrównoważona mobilność miejska Działanie .... Zrównoważona
      mobilność miejska w łącznej wysokości (...) zł, natomiast wkład własny Miasta wyniósł
      (...) zł - po korekcie uwzględniającej wartość rzeczywistą kosztów kwalifikowanych.
      Wobec powyższej okoliczności wysokość czynszu dzierżawnego określono względem
      poziomu faktycznych wydatków Miasta ze środków własnych, a nie łącznej wartości
      zakupu poszczególnych środków trwałych.
    2) Okres ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego określono względem
      warunków oraz założeń, co do okresu ich eksploatacji deklarowanych i wymaganych od
      producenta na etapie postępowania przetargowego, zawartych w ramach
      szczegółowego opisu przedmiotu zamówienia oraz zawartej Umowy nr (...) z 6 maja
      2024 roku - zatem przyjęto 10 letni okres ekonomicznej i technicznej użyteczności dla
      autobusów, ładowarek wraz z pozostałą infrastrukturą towarzyszącą (stacją ładowania)
      oraz systemu zarządzania ładowarkami.
    W celu zachowania konkurencyjnego charakteru umowy dzierżawy, wycenę poziomu
    czynszu dzierżawnego poszczególnych składników majątkowych określono wg
    następujących założeń, tj.:
    1) Zawarcie umowy dzierżawy przez Miasto należy postrzegać jako inwestycja kapitałowa,
      której celem jest osiągnięcie dochodów pieniężnych z przedmiotowego tytułu.

    2) Stawka czynszu dzierżawnego będzie odpowiadać aktualnym warunkom rynkowym (na
      dzień niniejszej wyceny), a co za tym idzie wysokość czynszu dzierżawnego będzie
      utrzymana na poziomie porównywalnym do oferowanych przez instytucje finansujące
      dot. najmu długoterminowego czy leasingu operacyjnego.
    3) Stawka czynszu wyrażona jest w złotych polskich bez podatku od towarów i usług VAT.
    4) Czas trwania umowy dzierżawy majątku może być krótszy lub równy okresowi
      ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego.
    5) Wartość przedmiotu dzierżawy obejmuje wysokość poniesionych nakładów związanych
      z zakupem środków trwałych w zakresie wyłącznie wkładu własnego Miasta.
    Przyjmując powyższe założenia wycenę stawki czynszu przeprowadzono w scenariuszu
    alternatywnym dla dzierżawcy dokonując symulacji wysokości czynszu dla najmu
    długoterminowego/leasingu operacyjnego wg następujących warunków finansowania, tj.
    okres dzierżawy 120 miesięcy (10 lat);
    - stała wartość czynszu dzierżawnego;
    - opłata wstępna: 0,00 zł;
    - marża nominalna w wysokości 0,85%;
    - oprocentowanie stałe na poziomie 5,16% - wg wartości kursu stopy swap publikowanych
      przez Komisję Europejską dla kontraktów Public Service Contract (PSC) w odniesieniu
      do kontraktów 10 letnich wyrażonych w PLN.
    W wariancie pierwszym wyceny czynszu, Rzeczoznawca wycenił czynsz dzierżawny za
    składniki majątkowe będące przedmiotem dzierżawy (w zł netto) bazując wyłącznie na
    części ceny zakupu, jaka przypada na wkład Miasta:
    1) Autobus EV12 - .... Wartość jednostkowa (...) zł ilość 12 wartość łączna (...) zł - miesięczny
      czynsz dzierżawny według wyceny w wariancie pierwszym: (...) zł netto;
    2) Ładowarka dwustanowiskowa .... wraz ze stacją ładowania wartość jednostkowa (...) zł,
      ilość 7, wartość łączna (...) zł; - miesięczny czynsz dzierżawny według wyceny w
      wariancie pierwszym: (...) zł netto;
    3) Ładowarka mobilna .... wartość jednostkowa (...) zł, ilość 1, wartość łączna (...) zł -
      miesięczny czynsz dzierżawny według wyceny w wariancie pierwszym: (...) zł netto;
    4) System zarządzania ładowarkami (...) zł - miesięczny czynsz dzierżawny według wyceny
      w wariancie pierwszym: (...) zł netto.
    W wariancie drugim wyceny Rzeczoznawca wskazał, że „Na wniosek Zamawiającego w
    ramach niniejszego opracowania ustalono dodatkowo rynkową stawkę czynszu
    dzierżawnego dla poszczególnych środków trwałych obliczonych od wartości netto ich
    zakupu, czyli od łącznych wydatków kwalifikowanych Miasta obejmujących zarówno wkład
    własny jak i poziom dofinansowania z Funduszy Europejskich dla Polski (...) 2021-2027
    Priorytet .... Zrównoważona mobilność miejska Działanie ....Zrównoważona mobilność
    miejska. Przedmiotową kalkulację przeprowadzono w scenariuszu alternatywnym dla
    dzierżawcy dokonując symulacji wysokości czynszu dla najmu długoterminowego/leasingu
    operacyjnego - przy tożsamych założeniach opisanych we wcześniejszej części
    opracowania - z wyjątkiem wskazanej wartości zakupu, a jej wyniki zaprezentowano
    poniżej w analogicznym układzie tabelarycznym”.
    W wariancie drugim wyceny czynszu, Rzeczoznawca wycenił czynsz dzierżawny za
    składniki majątkowe będące przedmiotem dzierżawy (w zł netto), z pominięciem
    okoliczności dofinansowania, jakie otrzymało Miasto:
    1) Autobus EV12 - .... - wartość netto (...) - miesięczny czynsz dzierżawny (...)
    2) Ładowarka dwustanowiskowa .... wraz ze stacją ładowania - miesięczny czynsz
      dzierżawny (...)
    3) Ładowarka mobilna ..... miesięczny czynsz dzierżawny (...)
    4) System zarządzania ładowarkami - miesięczny czynsz dzierżawny (...) zł netto.
    Na dzień złożenia wniosku Miasto nie wykonało prawa do odliczenia z tytułu wydatków
    ponoszonych w projekcie (w szczególności z tytułu nabycia autobusów).

    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy (pismem z 3 października 2025 r.)
    Na pytania zawarte w wezwaniu Wnioskodawca udzielił następujących odpowiedzi:
    Pytanie nr 1:
    1. Z opisu sprawy wynika, iż:
        Przedmiotem wniosku są następujące zadania lub poszczególne wydatki w
        ramach konkretnych zadań, dla których podatek VAT w ww. projekcie został
        uznany za niekwalifikowalny:
        (...) Zadanie nr 1: Zakup autobusów elektrycznych oraz ładowarek
        (...) Zadanie nr 2: Budowa stacji ładowania autobusów
        (...) Zadanie nr 4: Zagospodarowanie terenu w pobliżu dworca PKP - utworzenie
        centrum przesiadkowego, budowa infrastruktury pieszej i rowerowej
        Wydatek 4.2 Budowa centrum przesiadkowego - tablice informacji pasażerskiej
        oraz biletomat
        (...) Zadanie nr 5: Zagospodarowanie terenu w pobliżu dworca PKP - budowa
        budynku socjalno-sanitarnego dla kierowców/kasy biletowej
        (...) Zadanie nr 6: Modernizacja infrastruktury przystankowej w mieście
        Wydatek 6.2 Tablice informacji pasażerskiej oraz biletomaty
      Proszę wskazać jaka jest łączna wartość inwestycji objętej wnioskiem tj. całkowita
      wartość ww. zadań (wydatków)? Proszę wskazać wartość netto/brutto inwestycji.
    Odpowiedź na pytanie nr 1:
    1. Całkowita łączna wartość inwestycji objętej wnioskiem wynosi: (...) zł netto, (...) zł brutto.
      Zadania zrealizowane:
      - Zadanie 1: (...) zł netto, (...) zł brutto
      - Zadanie 2: (...) zł netto, (...) zł brutto
      Zadania planowane (koszty szacunkowe):
    - Zadanie 4: Wydatek 4.2: (...) zł netto, (...) zł brutto
    - Zadanie 5: (...) zł netto, (...) zł brutto
    - Zadanie 6: Wydatek 6.2: (...) zł netto, (...) zł brutto.
    Pytanie nr 2:
    2. Z opisu sprawy wynika, iż:
          (...) Miasto na zakup środków trwałych (tj. przedmiot dzierżawy), uzyskało
          dofinansowanie w ramach Funduszy Europejskich dla Polski (...) 2021-2027
          Priorytet .... Zrównoważona mobilność miejska Działanie .... Zrównoważona
          mobilność miejska w łącznej wysokości (...) zł, natomiast wkład własny Miasta
          wyniósł (...) zł.
      Proszę wskazać:
      a) czy podane kwoty stanowią wartości netto czy brutto?
      b) wysokość Państwa wkładu własnego w realizację ww. Inwestycji? Należy podać
        kwotę netto i brutto.
      c) wysokość dofinansowania do realizacji ww. Inwestycji. Należy podać kwotę netto i
        brutto.
    Odpowiedź na pytanie nr 2:
    2. Miasto uzyskało/uzyska dla ww. zadań procentowe dofinansowanie do kwoty netto
      wydatków kwalifikowalnych (podatek od towarów i usług jest wydatkiem
      niekwalifikowalnym w projekcie):
      Zadania zrealizowane:
      - Zadanie 1: dofinansowanie wyniosło (...) zł (85% wydatków kwalifikowalnych netto),
        wkład własny (...) zł (w tym podatek VAT),
      - Zadanie 2: dofinansowanie wyniosło (...) zł (85% wydatków kwalifikowalnych netto),
        wkład własny (...) zł (w tym podatek VAT),
      Zadania planowane:

      - Zadanie 4: Wydatek 4.2: planowane dofinansowanie wynosi (...) zł (85% wydatków
        kwalifikowalnych netto), wkład własny (...) zł (w tym podatek VAT),
      - Zadanie 5: planowane dofinansowanie wynosi (...) zł (85% wydatków kwalifikowalnych
        netto), wkład własny (...) zł (w tym podatek VAT),
      - Zadanie 6: Wydatek 6.2: planowane dofinansowanie wynosi (...) zł (85% wydatków
        kwalifikowalnych netto), wkład własny (...) zł (w tym podatek VAT).
    Pytanie nr 3:
    3. Z opisu sprawy wynika, iż:
          W dniu 02.06.2025 r. Gmina Miejska zawarła ze Spółką umowę na dzierżawę
          ww. składników majątku na okres od dnia 02.06.2025 r. do dnia 31.12.2027 r.
          ponieważ, zgodnie z Wytycznymi programu czas obowiązywania umowy
          dzierżawy nie może być dłuższy niż czas obowiązywania umowy o świadczenie
          usług publicznych tj. 31.12.2027 r. Jednak po zakończeniu obowiązywania
          umowy na świadczenie usług publicznych Miasto planuje zawrzeć ze Spółką
          umowę na kolejne 10 lat, w związku z czym zamierza także przedłużyć umowę
          dzierżawy co najmniej do końca okresu trwałości projektu.
      Proszę jednoznacznie wskazać:
      a) łączną miesięczną oraz roczną kwotę czynszu dzierżawnego w okresie od
        02.06.2025 r. do 31.12.2027 r. za składniki majątkowe (wartość netto i brutto)
        jaką Państwo otrzymują/będą otrzymywać na podstawie zawartej umowy
        dzierżawy z dnia 02.06.2025 r.
      b) łączną miesięczną oraz roczną kwotę czynszu dzierżawnego za składniki
        majątkowe (wartość netto i brutto) jaką Państwo będą otrzymywać po dniu
        31.12.2027 r. tj. w okresie od zakończenia obowiązującej obecnie umowy
        dzierżawy przez okres kolejnych 10 lat obowiązywania umowy dzierżawy.
    Odpowiedź na pytanie nr 3:
    3. Obecnie Projekt nie jest zakończony, w związku z czym Miasto obecnie pobiera czynsz
      dzierżawny wyłącznie od części oddanej do użytkowania Operatorowi, tj.
      a) autobusy
        - miesięcznie: (...) zł netto, (...) zł brutto
        - rocznie: (...) zł netto, (...) zł brutto
      b) ładowarki, stacje ładowania, stacja transformatorowa, instalacja fotowoltaiczna,
        system zarządzania ładowarkami
        - miesięcznie: (...) zł netto, (...) zł brutto
        - rocznie: (...) zł netto, (...) zł brutto
      Docelowo:
      a) w okresie od dnia 2 czerwca 2025 r. do dnia 31 grudnia 2027 szacunkowy
        maksymalny czynsz, po zrealizowaniu wszystkich zadań, na podstawie obecnie
        obowiązujących stawek będzie wynosił:
        - miesięcznie: (...) zł netto, (...) zł brutto
        - rocznie: (...) zł netto, (...) zł brutto
        Natomiast po planowanej zmianie wysokości stawek czynszu będzie wynosił:
        - miesięcznie: (...) zł netto, (...) zł brutto
        - rocznie: (...) zł netto, (...) zł brutto.
      b) po dniu 31 grudnia 2027 r. do końca okresu trwałości projektu ww. kwoty będą takie
        same jak w pkt a) powyżej.
    Pytanie nr 4:
    4. W jakiej relacji pozostaje/będzie pozostawał czynsz dzierżawny za rok z całkowitymi
      nakładami (dofinansowanie + wkład własny) poniesionymi na realizację inwestycji
      opisanej we wniosku? Jaki % w wartości nakładów, poniesionych na realizację ww.
      inwestycji stanowi/będzie stanowił roczny obrót z tytułu dzierżawy?

    Odpowiedź na pytanie nr 4:
    4. Łączna wartość poniesionych przez Gminę nakładów brutto wyniesie (...) zł.
      Roczny czynsz dzierżawny, zgodnie z obecnie obowiązującymi stawkami, wyniesie (...) zł
      brutto, co stanowi 18% poniesionych nakładów.
      Roczny czynsz dzierżawny, po planowanej zmianie wysokości stawek, wyniesie (...) zł
      brutto, co stanowi 10% poniesionych nakładów.
    Pytanie nr 5:
    5. Czy ww. czynsz dzierżawny, który otrzymają Państwo w całym okresie obowiązywania
      umowy dzierżawy umożliwi zwrot wydatków poniesionych na realizację ww.
      Inwestycji finansowanych wyłącznie z wkładu własnego? Jeśli tak, to należy wskazać,
      w jakim okresie?
    Odpowiedź na pytanie nr 5:
    5. Tak, przy czym przy obecnie obowiązujących stawkach będzie to ok. 2 lat, natomiast po
      planowanej zmianie stawek zwrot nastąpi w okresie ok. 3 lat.
    Pytanie nr 6:
    6. Czy ww. czynsz dzierżawny, który otrzymają Państwo w całym okresie obowiązywania
      umowy dzierżawy umożliwi zwrot wydatków poniesionych na realizację ww.
      Inwestycji finansowanych zarówno z wkładu własnego jak i dofinansowania? Jeśli
      tak, to należy wskazać, w jakim okresie?
    Odpowiedź na pytanie nr 6:
    6. Planowany okres dzierżawy to okres trwałości Projektu czyli ok. 9 lat. Przy obecnie
      obowiązujących stawkach całkowity zwrot poniesionych na realizację ww. zadań
      wydatków ogółem nastąpi po upływie ok 5,5 roku, przy czym dla autobusów będzie to
      5 lat, dla systemu zarządzania ładowarkami będą to 2 lata, dla budynku socjalno-
      sanitarnego dla kierowców/kasy - 40 lat, a dla pozostałych - 10 lat.
      Po zmianie stawek zwrot poniesionych wydatków ogółem nastąpi po ok. 10 latach, przy
      czym dla większości składników będzie to 10 lat, jedynie dla systemu zarządzania
      ładowarkami będą to 2 lata a dla budynku socjalno-sanitarnego dla kierowców/kasy
      zwrot nastąpi w okresie 40 lat.
      Jednocześnie podkreślić należy, iż Miasto planuje, po okresie trwałości projektu,
      przekazać ww. środki trwałe aportem do Spółki.
    Pytanie nr 7:
    Czy wysokość czynszu będzie skalkulowana z uwzględnieniem realiów rynkowych? Jeśli
    tak, to jakich konkretnie?
    Odpowiedź na pytanie nr 7:
    7. Tak. Miasto jest zdania, że zasadniczo czynsz będzie skalkulowany w oparciu o realia
      rynkowe. Podstawą jego ustalenia będą odpisy amortyzacyjne, okres ekonomicznej
      użyteczności składników majątku, nadto Miasto posiłkuje się wycenę rzeczoznawcy. W
      przypadku nowej stawki amortyzacji dla autobusów (obniżonej), wysokość czynszu
      będzie adekwatna do obniżonej stawki amortyzacji i będzie adekwatna do okresu
      użyteczności pojazdów, udzielonej gwarancji producenta, a także okresu eksploatacji
      autobusów przez Operatora.
      Miasto wyjaśnia ponownie, że w wariancie drugim wyceny czynszu, Rzeczoznawca
      wycenił czynsz dzierżawny za składniki majątkowe będące przedmiotem dzierżawy (w
      zł netto), z pominięciem okoliczności dofinansowania, jakie otrzymało Miasto,
      przyjmując następujące warunki finansowania:
      - okres dzierżawy 120 miesięcy (10 lat);
      - stała wartość czynszu dzierżawnego;
      - opłata wstępna: 0,00 zł;

      - marża nominalna w wysokości 0,85%;
      - oprocentowanie stałe na poziomie 5,16% - wg wartości kursu stopy swap;
        publikowanych przez Komisję Europejską dla kontraktów Public Service Contract
        (PSC) w odniesieniu do kontraktów 10 letnich wyrażonych w PLN2.
      Na podstawie powyższych parametrów czynsz dzierżawny netto autobusu Autobus
      EV12 -... Electric Rzeczoznawca ustalił na kwotę (...) zł netto.
      Miasto zgodnie z obecnie obowiązującą umową pobiera czynsz dzierżawny za
      autobusy w wysokości (...) zł netto.
      Z uwagi na charakter działalności Miasta, Miasto nie musi dążyć do uzyskania zysku z
      tytułu oddania składników majątku do używania Spółce (a nawet nie jest to
      uzasadnione) i z tego powodu przy kalkulacji czynszu nie uwzględniono kosztu
      odsetkowego oraz marży. Miasto podkreśla również, że z uwagi na zasady powierzenia
      Spółce realizacji zadań w zakresie usług przewozowych, przekazuje Operatorowi
      corocznie rekompensatę, która jest kalkulowana w oparciu o poniesione koszty
      przewozów pomniejszone o wygenerowane podczas świadczenia przewozów
      przychody (m.in. ze sprzedaży i dystrybucji biletów, reklam) z uwzględnieniem
      rozsądnego zysku. Zgodnie z wytycznymi, fakt przekazania Operatorowi należących do
      Gminy składników majątkowych ma wpływ na wyliczenie rekompensaty, co powinno
      znaleźć odzwierciedlenie w umowie o świadczenie usług publicznych, tak więc
      zapłacony na rzecz Gminy przez spółkę czynsz dzierżawny będzie wliczony do należnej
      Operatorowi rekompensaty.
      Podwyższenie czynszu o koszty odsetkowe i marżę nie ma uzasadnienia
      ekonomicznego, z uwagi na szczególny status Miasta jako podatnika (jednostka
      samorządu terytorialnego, realizująca zadanie własne poprzez spółkę komunalną). Z
      uwagi na uwarunkowania Projektu, Miasto musi pozostać właścicielem towarów/usług
      nabytych w Projekcie przez okres jego trwałości. Jednocześnie uwzględnienia wymaga,
      że Miasto nie ponosiło kosztów finansowania (odsetkowych) z uwagi finansowanie
      Inwestycji w Projekcie środkami własnymi oraz dotacją.
      Uwzględniając powyższe uwarunkowania miesięczny czynsz netto z tytułu dzierżawy 12
      autobusów - po planowanej zmianie polityki rachunkowości w zakresie stawek
      amortyzacyjnych dla autobusów przekazanych Spółce do użytkowania (przyjęciu stawki
      10%) oraz zmianie wysokości czynszu dzierżawnego netto i ustaleniu go na poziomie
      przyjętej stawki amortyzacyjnej, tj. 10% wartości autobusów rocznie — będzie wynosił
      miesięcznie (...) zł netto ((...) zł netto za autobus).
    Pytanie nr 8:
    8. Czy czynsz z tytułu dzierżawy ww. infrastruktury jest/będzie niższy od wartości rynkowej,
      równy wartości rynkowej czy wyższy od tej wartości?
    Odpowiedź na pytanie nr 8:
    8. W ocenie Wnioskodawcy obecny czynsz jest wyższy od wartości rynkowej, natomiast po
      zmianie stawek będzie odpowiadał wartości rynkowej.
      Z uwagi na charakter działalności Miasta oraz źródła finansowania, Miasto nie musi
      uzyskać zysku z tytułu oddania składników majątku do używania, ani zrekompensować
      kosztu finansowania zewnętrznego; z tego powodu przy kalkulacji czynszu nie
      uwzględniono marży i kosztu odsetkowego.
    Pytanie nr 9:
    9. Na jakim poziomie kształtują/będą kształtowały się dochody z tytułu dzierżawy
      infrastruktury powstałej w wyniku realizacji ww. Inwestycji w skali roku w stosunku do
      Państwa dochodów ogółem/dochodów własnych?

    Odpowiedź na pytanie nr 9:
    9. Planowane w 2025 roku dochody Miasta wynoszą ogółem (...) zł, a więc stosunek
      rocznego czynszu dzierżawnego, przy obecnie obowiązujących stawkach, w wysokości
      (...) zł netto (VAT nie jest dochodem Gminy), do dochodów Miasta ogółem wynosi 1,1%,
      natomiast po zmianie stawek roczny czynsz będzie wynosił (...) zł netto i będzie
      stanowił 0,6% dochodów Miasta.
    Pytanie nr 10:
    10. W związku z przedstawieniem w opisie sprawy dwóch wariantów wyceny czynszu
      dzierżawnego przez rzeczoznawcę, proszę wskazać, który wariant wyceny czynszu jest
      /będzie przez Państwa wybrany?
    Odpowiedź na pytanie nr 10:
    10. Żaden z wariantów wyceny nie będzie stanowił podstawy ustalenia czynszu
      dzierżawnego. Przytoczona w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wycena
      rzeczoznawcy nie będzie/nie była podstawą określenia wysokości czynszu
      dzierżawnego. Miasto ustaliło wysokość czynszu dzierżawnego kierując się zasadniczo
      wysokością rocznego odpisu amortyzacyjnego. Planowana wysokość czynszu ulegnie
      zmianie wyłącznie w odniesieniu do autobusów i będzie to związane ze zmianą rocznej
      stawki amortyzacyjnej, uwzględniającej przewidywany okres faktycznego korzystania z
      autobusów, okres efektywnej użyteczności wyznaczony gwarancją udzieloną przez
      producenta/dostawcę, okres eksploatacji przyjęty dla podobnych pojazdów w Spółce,
      okres użyteczności przyjęty przez rzeczoznawcę.
      Miasto uzyskało opinię rzeczoznawcy, jednak nie stanowiła ona wyłącznej podstawy
      ustalenia wysokości czynszu dzierżawnego, bowiem z uwagi na charakter działalności
      Miasta, Miasto nie musi uzyskać zysku z tytułu oddania składników majątku do
      używania Spółce i z tego powodu przy kalkulacji czynszu nie uwzględniono kosztu
      odsetkowego, ani marży.
      Wycenę rzeczoznawcy przytoczono jako okoliczności istotne w sprawie, umożliwiające
      odniesienie wysokości ustalonego czynszu do realiów rynkowych, przy czym konieczne
      jest uwzględnienie specyfiki wynikającej z:
      1) źródeł finansowania Inwestycji w Projekcie;
      2) charakteru działalności Miasta w zakresie organizacji transportu zbiorowego.
    Pytanie nr 11:
    11. Czy Operator/dzierżawca, któremu przekazali Państwo środki trwałe na podstawie
      odpłatnej umowy dzierżawy został wybrany w trybie przetargu?
    Odpowiedź na pytanie nr 10:
    11. Operatorem jest spółka komunalna „MZK w (...)” Sp. z o.o., któremu Gmina Miejska (...)
      powierzyła, w trybie bezpośrednim bez zastosowania trybów prawa zamówień
      publicznych, usługi publicznego transportu zbiorowego, jako podmiotowi
      wewnętrznemu w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu
      Europejskiego i Rady z dnia 23.10.2007 r.
    Pytanie nr 12:
    12. Jaka stawka amortyzacji jest stosowana dla wszystkich środków trwałych objętych
      wnioskiem w okresie od 02.06.2025 r. do 31.12.2027 r.? (proszę wskazać odrębnie dla
      każdego środka trwałego).
    Odpowiedź na pytanie nr 12:
    12. Obecnie, również w okresie od 02.06.2025 r. do 31.12.2027 r., Wnioskodawca stosuje
      następujące stawki amortyzacyjne:
      - Autobusy - 20% (Miasto planuje zmianę stawki na 10%),

      - Ładowarka mobilna - 10%,
      - Stacje ładowania - 10%,
      - Stacja transformatorowa - 10%,
      - Instalacja fotowoltaiczna - 10%,
      - System zarządzania ładowarkami - 50%,
      - Tablice informacji pasażerskiej i biletomaty - 10%,
      - Budynek socjalno-sanitarny dla kierowców/kasa biletowa - 2,5%.
    Pytanie nr 13:
    13. Jaka stawka amortyzacji będzie stosowana dla wszystkich środków trwałych objętych
      wnioskiem po dniu 31.12.2027 r. tj. w okresie od zakończenia obowiązującej obecnie
      umowy dzierżawy przez okres kolejnych 10 lat obowiązywania umowy dzierżawy?
      (proszę wskazać odrębnie dla każdego środka trwałego).
    Odpowiedź na pytanie nr 13:
    13. Po 31.12.2027 r. stawki amortyzacyjne będą takie same jak w pkt 12.
    Pytanie nr 14:
    14. Jeśli planują Państwo zmianę stawek amortyzacyjnych środków trwałych w czasie
      trwania umowy dzierżawy w całym okresie jej obowiązywania to proszę wskazać:
      a) kiedy nastąpi zmiana stawek amortyzacyjnych poszczególnych środków trwałych
        (proszę wskazać dokładną datę - dzień, miesiąc, rok)?,
      b) z jakiej stawki amortyzacyjnej na jaką zostanie zmieniona stawka amortyzacyjna
        poszczególnego środka trwałego?
      Proszę wskazać odrębnie dla każdego środka trwałego.
    Odpowiedź na pytanie nr 14:
    14. Miasto planuje zmienić stawki amortyzacyjne dla autobusów z 20% na 10%, poprzez
      zmianę polityki rachunkowości ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2025 r. Zmiana polityki
      rachunkowości oraz zmiana umowy dzierżawy zostanie przeprowadzona po
      otrzymaniu interpretacji indywidualnej, w związku z czym nie jest możliwe wskazanie
      konkretnej daty aneksowania umowy dzierżawy.
      Zmiana stawki amortyzacji, a w konsekwencji zmiana wysokości czynszu dzierżawnego
      będzie dotyczyła wyłącznie autobusów - Miasto planuje zastąpić stawkę 20% stawką
      10%, która w sposób bardziej precyzyjny odzwierciedla okres ekonomicznej
      użyteczności autobusów.
    Pytanie nr 15:
    15. Z opisy sprawy wynika, iż:
        Na dzień składania niniejszego wniosku Gmina Miejska (...) zrealizowała Zadanie
        nr 1: Zakup autobusów elektrycznych oraz ładowarek oraz Zadanie nr 2: Budowa
        stacji ładowania autobusów. W związku z realizacją tych zadań powstały
        następujące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne:
        (...) instalacja fotowoltaiczna, zlokalizowana na terenie MZK przy ul. (...) w (...) o
        wartości netto (...) zł.
      w kontekście przedstawionej informacji w opisie sprawy proszę jednoznacznie
      wskazać:
      a) gdzie konkretnie jest zamontowana instalacja fotowoltaiczna (na budynku/poza
        budynkiem)?
      b) czy są/będą Państwo w stanie wyodrębnić ponoszone wydatki na budowę
        instalacji fotowoltaicznej, zlokalizowanej na terenie MZK?
      c) czy umowa z przedsiębiorstwem energetycznym jest/będzie zawarta przez
        Państwo czy przez Operatora/MZK Sp. z o.o.?

      d) czy w związku z montażem instalacji fotowoltaicznej są/będą Państwo czy jest
        /będzie Operator/MZK Sp. z o.o. prosumentem energii odnawialnej, w
        rozumieniu art. 2 pkt 27a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych
        źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?
      e) czy ww. instalacja stanowi/będzie stanowiła mikroinstalację w rozumieniu art. 2
        pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii?
      f) jakie zasady rozliczenia wyprodukowanej z ww. instalacji fotowoltaicznej energii
        elektrycznej zostały/zostaną określone z przedsiębiorstwem energetycznym?
      g) czy ww. umowa przewiduje/będzie przewidywała wynagrodzenie dla Państwa /czy
        dla Operatora/ MZK Sp. z o.o. w związku z wyprodukowaną energią elektryczną z
        instalacji fotowoltaicznej?
      h) czy w przypadku instalacji fotowoltaicznej korzystają/będą korzystali Państwo czy
        korzysta/będzie korzystał Operator/MZK Sp. z o.o. z rozliczenia:
        - ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w
        oparciu o art. 4 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii? lub
        - wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w
        oparciu o art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii?
      i) czy ww. instalacja fotowoltaiczna mieści/będzie mieściła się w przepisach
        określonych w art. 4d ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii? Jeśli tak,
        prosimy wskazać konkretny punkt ww. przepisu.
      j) czy w przypadku wystąpienia nadwyżki energii elektrycznej wyprodukowanej przez
        instalację fotowoltaiczną i wprowadzonej do sieci wobec ilości energii
        elektrycznej pobranej z tej sieci:
        - mogą ją/będą mogli Państwo czy może/będzie mógł Operator/MZK Sp. z o.o.
        wykorzystać w późniejszym terminie? Jeżeli tak, to należy wskazać w jakim
        terminie?
        - niewykorzystana w określonym terminie nadwyżka „przepada”?
    Odpowiedź na pytanie nr 15:
    15. W odniesieniu do poszczególnych pytań Miasto wyjaśnia:
      a) instalacja fotowoltaiczna jest zamontowana na budynku hali warsztatowej Operatora;
      b) tak;
      c) instalacja fotowoltaiczna w żaden sposób nie oddaje i nie będzie oddawać
        nadprodukcji do sieci Operatora Systemu Dystrybucyjnego (dalej „OSD”). Całość
        wytworzonej energii jest i będzie skonsumowana na własne potrzeby, a więc
        umowa nie jest i nie będzie podpisana z przedsiębiorstwem energetycznym na
        sprzedaż energii, ani przez Gminę, ani przez Operatora;
      d) instalacja fotowoltaiczna w żaden sposób nie oddaje i nie będzie oddawać
        nadprodukcji do sieci OSD. Całość wytworzonej energii jest i będzie skonsumowana
        na własne potrzeby. Ponadto nie doszło do zawarcia umowy z przedsiębiorstwem
        energetycznym na sprzedaż energii. W związku z powyższym Wnioskodawca uważa,
        że Gmina/Operator/MZK Sp. z o.o. nie będzie prosumentem energii odnawialnej, w
        rozumieniu art. 2 pkt 27a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
        energii (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1436 ze zm.);
      e) zamontowana instalacja nie jest przyłączona do sieci energetycznej (instalacja
        pracuje w systemie zamkniętym), nie jest zawarta umowa na sprzedaż nadprodukcji
        z przedsiębiorstwem energetycznym, a wielkość instalacji nie przekracza 50
        kilowatów, w związku z czym nie jest to mikroinstalacja w rozumieniu art. 2 pkt 19
        ustawy o odnawialnych źródłach energii;
      f) zamontowana instalacja nie wprowadza wyprodukowanej energii z OZE do sieci
        dystrybucyjnej, w związku z czym nie będzie wykonywane rozliczenie ilości energii
        elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej w oparciu o art. 4 ust. 1 i art. 4
        ust. 1a pkt 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii;

      g) zamontowana instalacja nie wprowadza wyprodukowanej energii z OZE do sieci
        dystrybucyjnej. Ponadto nie doszło do zawarcia umowy z przedsiębiorstwem
        energetycznym na sprzedaż energii, więc takiego wynagrodzenia nie będzie;
      h) zamontowana instalacja nie będzie wprowadzać wyprodukowanej energii z OZE do
        sieci dystrybucyjnej, w związku z czym nie będzie wykonywane rozliczenie ilości
        energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej w oparciu o art. 4 ust. 1 i
        art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii;
      i) powyższa instalacja nie będzie wprowadzać energii do sieci właściwego operatora
        dystrybucyjnego, a więc nie mieści się w przepisach określonych w art. 4d ust. 2
        ustawy o odnawialnych źródłach energii;
      j) instalacja OZE w żaden sposób nie będzie oddawać nadprodukcji do sieci OSD, całość
        wytworzonej energii będzie skonsumowana na własne potrzeby.

## Pytanie

1. Czy po dokonaniu przez Miasto zmian polityki rachunkowości w zakresie stawek
      amortyzacyjnych dla autobusów przekazanych Spółce do użytkowania (przyjęciu stawki
      10%) oraz zmianie wysokości czynszu dzierżawnego netto i ustaleniu go na poziomie
      przyjętej stawki amortyzacyjnej, tj. 10% wartości autobusów rocznie Miastu będzie
      przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków
      poniesionych w związku z zakupem towarów i usług objętych niniejszym wnioskiem?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W odniesieniu do pytania nr 1 Miasto jest zdania, że będzie uprawnione do pełnego
    obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z zakupem
    towarów i usług objętych niniejszym wnioskiem.
    Powyższe stanowisko wynika z następujących okoliczności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiot w pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towar w lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. nie uznaje się za podatnika
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Z powyższego wynika że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od
    towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter
    cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko
    bowiem w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

    Warunek objęcia opodatkowaniem czynności Gminy jest spełniony, bowiem zarówno
    nabycie składnik w majątku, jak i oddanie w dzierżawę ma charakter cywilnoprawny.
    Gmina nie będzie działać jako organ władzy publicznej i w konsekwencji nie będzie mogła
    skorzystać z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Gmina ponosząc wydatki inwestycyjne będzie działać ze z góry powziętym zamiarem
    dokonania odpłatnej czynności, w reżimie cywilnoprawnym, zatem dzierżawa będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Gmina, działając jako podatnik,
    dokona czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 lub 8 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w
    zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Nabycie składników majątku następuje - jak
    wynika z wniosku - z zamiarem oddania ich w dzierżawę, tj. w celu wykonywania czynności
    odpłatnej, w ramach wykonywanej przez Miasto działalności gospodarczej.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości w podobnych przypadkach nie budzi
    wątpliwości (por. interpretacje z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-
    1.4012.994.2024.2.MSU, z dnia 6 grudnia 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.835.2024.1.JM,
    7 listopada 2024 r. sygn. 0114-KDIP4-1.4012.467.2024.2.DP, 6 listopada 2024 r. sygn. 0112-
    KDIL1-3.4012.554.2024.1.AKS, 25 stycznia 2024 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.560.2023.2.
    AKS).
    Miasto jest również zdania, że czynność oddania składników majątku w dzierżawę będzie
    podlegała opodatkowaniu i będzie uzasadniać wykonanie prawa do odliczenia. Miasto jest
    zdania, że czynsz dzierżawny autobusów, ustalony na poziomie przyjętej stawki
    amortyzacyjnej, tj. 10% wartości netto autobusów rocznie oraz w wysokości stawek
    amortyzacji przyjętych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. dla pozostałych składników - jest
    adekwatny i nie rodzi żadnego ryzyka nadużycia: odpowiada bowiem zarówno realiom
    rynkowym (vide wycena rzeczoznawcy), okresowi użytkowania autobusów (vide udzielona
    przez dostawcę gwarancja), a nadto odpowiada dopuszczalnemu odpisowi
    amortyzacyjnemu.
    Miasto podkreśla, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE, wysokość
    wynagrodzenia ustalonego dla czynności opodatkowanej nie ma wpływu na prawo do
    odliczenia podatku naliczonego. W tym kontekście Gmina zwraca uwagę na tezy wyroku
    TSUE z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie C-267/15 Gemeente Woerden przeciwko
    Staatssecretaris van Finaciën TSUE analizował zakres prawa do odliczenia podatku z tytułu
    nakładów na budynek dostarczony za cenę niższą od kosztu wytworzenia. Gmina
    Woerden zdecydowała – w miejsce oddania odnośnych budynków w najem - o sprzedaniu
    ich fundacji. Dwa budynki, z których jeden został podzielony na dwie części, zostały
    sprzedane za kwotę odpowiadającą około 10% kosztów budowy. W cenie sprzedaży został
    naliczony VAT.
    TSUE stwierdził, że: „40 Jeśli chodzi o fakt, że w sprawie rozstrzyganej w postępowaniu
    głównym podatnik dostarczył towar po cenie, która nie pokrywa jego kosztów
    wytworzenia, należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż wynik transakcji gospodarczej jest
    pozbawiony znaczenia w kontekście prawa do odliczenia, pod warunkiem że sama
    działalność jest objęta podatkiem VAT (zob. podobnie wyroki z dnia 20 stycznia 2005 r.,
    Hotel Scandic Gåsabäck, C 412/03, EU:C:2005:47, pkt 22; z dnia 9 czerwca 2011 r., Campsa
    Estaciones de Servicio, C 285/10, EU:C:2011:381, pkt 25).
    41 Co więcej, z orzecznictwa Trybunału wynika, że jeżeli cena dostawy jest niższa od
    kosztu wytworzenia, odliczenie nie może być ograniczone do części odpowiadającej
    różnicy między tą ceną a tym kosztem, nawet jeżeli rzeczona cena jest wyraźnie niższa niż
    koszt wytworzenia, chyba że cena ta jest czysto symboliczna (zob. podobnie wyrok z dnia
    21 września 1988 r., Komisja/Francja, 50/87, EU:C: 1988:429, pkt 16).

    42 Z powyższego wynika, że na przedłożone Trybunałowi pytanie należy odpowiedzieć, iż
    dyrektywę VAT należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w
    postępowaniu głównym, w sytuacji gdy podatnik zlecił wzniesienie budynku i sprzedał go
    po cenie niższej niż koszt jego budowy, podatnikowi temu przysługuje prawo do odliczenia
    całego VAT naliczonego w związku z budową tego budynku, a nie wyłącznie częściowego
    odliczenia tego podatku, w wysokości odpowiadającej częściom tegoż budynku, które jego
    nabywca przeznacza na działalność gospodarczą. Fakt, że nabywca ten przekazuje osobie
    trzeciej określoną część tego budynku do nieodpłatnego korzystania, nie ma w tym
    względzie żadnego znaczenia”.
    Z powyższego wynika, że:
    1) cena nawet w wartości 10% kosztów nabycia nie została przez TSUE uznana za
      symboliczną,
    2) odliczenie nie może być ograniczone do części odpowiadającej różnicy między tą ceną a
      tym kosztem, nawet jeżeli rzeczona cena jest wyraźnie niższa niż koszt wytworzenia,
    3) sprzedaż po cenie niższej niż koszt nabycia nie wpływa na możliwość odliczenia podatku
    Podobne wnioski wynikają również z wyroku TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-
    696/22. TSUE orzekł, że artykuł 168 lit. a) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2008
    /117, należy interpretować w ten sposób, że: w celu ustalenia istnienia bezpośredniego i
    ścisłego związku pomiędzy z jednej strony konkretną transakcją powodującą naliczenie
    podatku na wcześniejszym etapie łańcucha dostaw a z drugiej strony transakcjami na
    późniejszym etapie, które dają prawo do odliczenia, należy ustalić obiektywną treść tych
    transakcji, co oznacza, że należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich
    przebiegały wspomniane transakcje, a mianowicie w szczególności faktyczne
    wykorzystanie nabytych przez podatnika na wcześniejszym etapie łańcucha dostaw
    towarów i usług powodujących naliczenie podatku oraz wyłączną przyczynę tego nabycia,
    przy czym wzrost obrotów lub wartość transakcji podlegających opodatkowaniu nie są
    istotnymi elementami w tym zakresie. Jak wyjaśnił w tezie 94 „Stwierdzenie to znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału, z którego wynika, że art. 168 lit. a) dyrektywy
    2006/112 w żaden sposób nie uzależnia wykonania prawa do odliczenia od kryterium
    dotyczącego zwiększenia obrotu podatnika ani, bardziej ogólnie, od kryterium
    rentowności gospodarczej transakcji dokonanej na wcześniejszym etapie łańcucha
    dostaw. W szczególności brak zwiększenia wielkości obrotu podatnika nie może mieć
    wpływu na wykonanie prawa do odliczenia. Jak to zostało bowiem przypomniane w pkt 85
    niniejszego wyroku, wspólny system VAT gwarantuje neutralność każdej działalności
    gospodarczej pod względem ciężaru podatkowego, niezależnie od jej celu lub rezultatu,
    pod warunkiem że co do zasady podlega ona sama VAT”. Prawo do odliczenia nie zależy
    zatem od tego, jakiej wartości obroty zostaną zrealizowane z wykorzystaniem nabytego
    majątku. Nawet jeśli są one znacząco niższe od ceny nabycia, prawo do odliczenia
    podatku w całości powstaje.
    W wyroku TSUE z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt C-527/23 wskazano zaś, że „W tym
    względzie sąd odsyłający zauważa, że organ ten nie zaprzecza, iż rozpatrywane usługi
    administracyjne zostały rzeczywiście wyświadczone, i nie powołuje się na żadne oszustwo
    podatkowe, lecz odmawia uznania prawa do odliczenia ze względu na brak dowodu na
    niezbędność nabycia tych usług dla podatnika. Sąd odsyłający zastanawia się w tym
    względzie, czy na mocy dyrektywy VAT prawa do odliczenia naliczonego VAT można
    odmówić na podstawie subiektywnej oceny organu podatkowego dotyczącej niezbędności
    i zasadności nabycia takich usług, jeżeli zostanie stwierdzone, że związane z nimi koszty
    należą do kosztów ogólnych tego podatnika w rozumieniu orzecznictwa wynikającego w
    szczególności z wyroku z dnia 8 lutego 2007 r., Investrand (C 435/05, EU:C:2007:87, pkt
    24)”. TUSE wyjaśnił, że: „35 Kwestia, czy nabycie usług administracyjnych rozpatrywanych
    w postępowaniu głównym było konieczne lub stosowne, wydaje się również pozbawiona
    znaczenia, ponieważ dyrektywa VAT nie uzależnia wykonania prawa do odliczenia od
    kryterium rentowności gospodarczej transakcji powodującej naliczenie podatku. Wspólny

    system VAT gwarantuje bowiem pod względem ciężaru podatkowego neutralność każdej
    działalności gospodarczej, niezależnie od jej celu lub rezultatu, pod warunkiem że co do
    zasady ona sama podlega VAT. W związku z tym powstałe już prawo do odliczenia
    pozostaje nabyte, nawet jeżeli planowana działalność gospodarcza nie została później
    zrealizowana, a co za tym idzie, nie zaowocowała transakcjami podlegającymi
    opodatkowaniu lub podatnik nie mógł wykorzystać towarów lub usług uprawniających do
    odliczenia w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu z uwagi na okoliczności
    niezależne od jego woli (zob. podobnie wyrok z dnia 13 czerwca 2024 r., (Zarządcy i
    syndycy masy upadłości), C 696/22, EU:C:2024:499, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo).
    Co do zasady wysokość ustalonego czynszu dzierżawy nie ma zatem znaczenia dla
    powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego w całości. Podobne wnioski wynikają
    z wyroku NSA z dnia 5 maja 2023 r. sygn. I FSK 989/20. Okoliczności wydania tego wyroku
    mają istotne znaczenie w kontekście odwoływania się przez DKIS w Postanowieniu i Szefa
    KAS w Opinii do oczekiwanego okresu zwrotu inwestycji. W sprawie, na kanwie której
    zapadł wyrok NSA strona (podmiot prawa publicznego, podobnie jak Gmina, realizujący
    inwestycję w zakresie swoich zadań publicznych, niepodlegających opodatkowaniu)
    podkreśliła, że zasadnicza część wydatków dotyczy budowy samego stopnia wodnego
    (zadanie ustawowe), bez którego elektrownia nie może funkcjonować. Głównym celem
    inwestycji nie była jednak produkcja i sprzedaż energii, ale regulacja rzeki. Strona w tym
    zakresie wskazała, że prognozowane przychody ze sprzedaży energii są niewspółmiernie
    niskie w relacji do poniesionych kosztów. Strona powołując się na orzecznictwo TSUE
    wywiodła, że jeśli uzyskiwane przez podatnika wynagrodzenie za czynności, do których
    wykorzystuje nabyte towary i usługi, jest nieadekwatnie niskie do ponoszonych kosztów,
    to prawo do odliczenia może i powinno zostać ograniczone.
    Zgodnie z przedstawionymi w stanie faktycznym informacjami, według stanu na dzień 18
    listopada 2018 r. koszt realizacji przedsięwzięcia wyniósł łącznie 1.059.095.313 zł.
    Wnioskodawca szacował, że łączna suma przewidywanego dochodu rocznego z tytułu
    sprzedaży energii elektrycznej wynosić będzie około 6,6 mln zł. Oznacza to, że rocznie
    uzyskane dochody ze sprzedaży energii elektrycznej stanowią 0,62% poniesionych z tytułu
    realizacji przedsięwzięcia kosztów. Oznacza to, że inwestycja zostanie zamortyzowana po
    ponad 160 latach. Z powyższego wynika wyraźnie, że szacowane dochody roczne ze
    sprzedaży energii elektrycznej w porównaniu do kosztów poniesionych na realizację
    przedsięwzięcia mają charakter marginalny, niewystarczający dla wykreowania prawa do
    odliczenia podatku naliczonego.
    Co znamienne, DKIS ani sąd administracyjny, nie dopatrzył się nadużycia, ani braku prawa
    do odliczenia podatku z tego powodu, że zwrot z inwestycji był niewspółmiernie długi w
    stosunku do nakładów. NSA odrzucił pogląd, zgodnie z którym niski wolumen obrotów z
    użyciem danego składnika majątku podatnika, w porównaniu do kosztów nabycia
    /wytworzenia składnika majątku, uzasadnia brak powstania prawa do odliczenia. NSA
    wyjaśnił, że „4.5. W skardze kasacyjnej strona prezentuje jednak stanowisko, w myśl
    którego przy dokonywaniu wykładni omawianego przepisu należy dodatkowo uwzględnić
    założenie, że dla powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego konieczne jest
    również, aby uzyskanie obrotu opodatkowanego było głównym celem przedsięwzięcia, a
    nie jednym z celów pobocznych lub równorzędnych realizowanych przez podmiot
    publiczny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to nie znajduje
    oparcia w treści art. 86 ust. 1 cytowanej ustawy. Jak trafnie zauważył sąd pierwszej
    instancji przepisy art. 86 ust. 1, ust. 2a - 2g, art. 90 ust. 1 2 ustawy o VAT nie uzależniają
    prawa do odliczenia podatku naliczonego od czynników podniesionych przez skarżącą.
    Prawo do odliczenia powstaje u podatnika z tego względu, że dokonał on nabycia towarów
    i usług związanych z jego działalnością gospodarczą (czynnościami opodatkowanymi), bez
    względu na cel lub rezultat tej działalności. W tym znaczeniu prawo to powstaje w
    oderwaniu od woli podatnika, który w ramach swojej swobody decyzyjnej może z niego
    skorzystać lub nie”.

    Powyższe stanowisko wspiera wyrok TSUE z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie C-334/20
    „30 Po drugie, odnosząc się do stwierdzenia braku zwiększenia wielkości obrotu
    podatnika, który świadczyłby o nieużyteczności świadczonych na jego rzecz usług
    powodujących naliczenie podatku, należy na wstępie przypomnieć, że art. 168 lit. a)
    dyrektywy VAT zakłada, iż towary i usługi nabyte przez podatnika na wcześniejszym etapie
    obrotu są wykorzystywane na potrzeby jego opodatkowanych transakcji. W szczególności
    na podstawie art. 176 akapit pierwszy dyrektywy VAT z prawa do odliczenia zostały
    wyraźnie wyłączone wydatki, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą,
    takie jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkę lub wydatki reprezentacyjne. W ten
    sposób, o ile wydatki poniesione przez podatnika na wcześniejszym etapie obrotu muszą
    mieć charakter związany z działalnością gospodarczą, a nabyte towary lub usługi powinny
    być wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, o tyle ani art. 168
    lit. a), ani art. 176 akapit pierwszy dyrektywy VAT nie uzależniają wykonania prawa do
    odliczenia od kryterium dotyczącego zwiększenia wielkości obrotu podatnika ani, ogólniej
    rzecz biorąc, od kryterium rentowności gospodarczej transakcji dokonanej na
    wcześniejszym etapie obrotu. (...)
    35 W ramach tej oceny brak zwiększenia wielkości obrotu podatnika nie może mieć
    wpływu na wykonanie prawa do odliczenia. (...) 36 W niniejszym przypadku, o ile
    transakcja dokonana na wcześniejszym etapie obrotu, to znaczy świadczenie usług
    reklamowych na rzecz Amper Metal, stanowi transakcję podlegającą opodatkowaniu VAT
    zgodnie z zasadami przypomnianymi w pkt 26 i 27 niniejszego wyroku, okoliczność, że
    zapłacona cena jest wyższa od ceny rynkowej lub od ewentualnej wartości referencyjnej
    określonej przez organ podatkowy dla analogicznych usług reklamowych, nie może
    uzasadniać odmowy wykonania prawa do odliczenia na niekorzyść podatnika.
    40 Z uwagi na ogół powyższych rozważań trzeba stwierdzić, że art. 168 lit. a) dyrektywy
    VAT należy interpretować w ten sposób, że podatnik może odliczyć VAT naliczony z tytułu
    usług reklamowych, jeżeli takie świadczenie usług stanowi transakcję podlegającą VAT w
    rozumieniu art. 2 dyrektywy VAT i pozostaje w bezpośrednim i ścisłym związku z jedną lub
    kilkoma realizowanymi przez niego opodatkowanymi transakcjami lub z całą działalnością
    gospodarczą tego podatnika z tytułu kosztów ogólnych, przy czym nie należy brać pod
    uwagę okoliczności, że za te usługi jest nadmierna w stosunku do wartości referencyjnej
    określonej przez krajowy organ podatkowy lub że te usługi nie doprowadziły do
    zwiększenia wielkości obrotu tego podatnika”.
    Na uwagę zasługują również tezy TSUE zawarte w postanowieniu z dnia 3 września 2020 r.
    w sprawie C 610/19 Vikingo Fővállalkozó Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal
    Fellebbviteli Igazgatósága. TSUE w powyższym postanowieniu odrzucił również możliwość
    wnioskowania o nadużyciu z powodu posługiwania się - w ocenie organu podatkowego -
    niecelową ekonomicznie strukturą. W tezie 62 - 66 wskazał, że: „62 Tymczasem należy, po
    pierwsze, wskazać, jak przypomniano w pkt 41 i 42 niniejszego postanowienia, że prawo
    do odliczenia VAT ma zastosowanie niezależnie od celu i wyniku rozpatrywanej
    działalności gospodarczej, a kwestia, czy VAT należny z tytułu wcześniejszych transakcji
    dotyczących danych towarów został zapłacony skarbowi państwa, nie ma wpływu na to
    prawo. Ponadto zgodnie z orzecznictwem Trybunału podatnikom przysługuje co do
    zasady swoboda wyboru struktur organizacyjnych oraz sposobu dokonywania czynności,
    które uważają oni za najlepiej przystosowane do potrzeb swej działalności gospodarczej
    oraz w celu ograniczenia swoich obciążeń podatkowych (wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r.,
    WebMindLicenses, C 419/14, EU:C:2015:832, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).
    Zasada zakazu praktyk stanowiących nadużycie, która znajduje zastosowanie w dziedzinie
    VAT, zabrania jedynie całkowicie sztucznych konstrukcji, oderwanych od rzeczywistych
    zdarzeń gospodarczych, tworzonych wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowych,
    których uzyskanie byłoby sprzeczne z celami dyrektywy 2006/112 (zob. podobnie wyrok z
    dnia 17 grudnia 2015 r., WebMindLicenses, C 419/14, EU:C:2015:832, pkt 35, 36 i
    przytoczone tam orzecznictwo)”.

    Stanowisko Miasta uzasadnia również wykładnia celowościowa art. 5, art. 8, art. 29a ust. 1,
    art. 32 ust. 1 oraz 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Jak wynika np. opinii Rzecznika
    Generalnego z dnia 13 lutego 2025 r. w sprawie C-615/23, dotyczącej opodatkowania
    rekompensat otrzymywanych przez przewoźników świadczyć usługi publicznego
    transportu zbiorowego, dotacje takie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Podobnie neutralna w podatku od towarów i usług pozostaje dotacja do
    nabycia środków trwałych. Dodatkowo składniki majątku zarówno Miasto, jak i Spółka
    (jako dzierżawca) zamierzają wykorzystywać tylko dla czynności dających prawo do
    odliczenia podatku naliczonego. W takich okolicznościach umożliwienie odliczenia
    podatku naliczonego w całości nie narusza zasad podatku od wartości dodanej.
    Niezależnie od wysokości umówionego czynszu dzierżawnego podatek naliczony będzie
    podlegał w Spółce pełnemu odliczeniu (z uwagi na sposób wykorzystywania
    dzierżawionego majątku wyłącznie do czynności dających pełne prawo do odliczenia
    podatku naliczonego). Ponieważ dzierżawa nie następuje za symboliczną złotówkę, nie
    można dopatrywać się w sprawie próby nadużycia, czy też czynność nieodpłatnej. Trzeba
    również podkreślić, że Miasto nie dokonuje zmiany sposobu wykorzystywania już
    posiadanego majątku, ale od początku działa z góry powziętym zamiarem
    wykorzystywania majątku nabytego/wytworzonego w Projekcie do działalności odpłatnej,
    opodatkowanej. W okolicznościach przedstawionych we wniosku nie jest możliwe - z
    przyczyn od Miasta niezależnych - zagospodarowanie składników majątku nabytych w
    ramach opisanego Projektu poprzez przekazanie na własność składników majątku w
    formie wkładu niepieniężnego w zamian za udziały. Umowa jest zawierana na czas
    oznaczony, ale wynika to z ograniczeń nałożonych w obowiązujących przepisach prawa i
    wytycznych w ramach Projektu. Gmina ma zaś zamiar zawierania kolejnych umów ze
    Spółką.
    Gmina zwraca również uwagę, że gdyby Gmina sama wykonywała zadania w zakresie
    transportu zbiorowego, to prawo do odliczenia przysługiwałoby jej w całości (Gmina
    dokonywałaby sprzedaży biletów i dokonywała odliczenie podatku naliczonego z tytułu
    pozyskania taboru). Zważywszy jednak, że od 2007 r. zadania Gminy wykonuje
    wyspecjalizowany podmiot, (Spółka; wcześniej zadania te realizował zakład budżetowy) nie
    jest celowe i zasadne tworzenie wewnątrz Gminy wyspecjalizowanej struktury w celu
    realizacji zadań, skoro na wiele lat przed Projektem (2007 r., wcześniej zakład budżetowy),
    Gmina powołała spółkę komunalną.
    Miasto podkreśla również, że w okolicznościach sprawy nie można dopatrywać się ryzyka
    nadużycia w rozumieniu art. 5 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. z uwagi na
    ustalenie czynszu dzierżawnego (netto) w odniesieniu do autobusów na poziomie odpisu
    amortyzacyjnego przy obniżonej stawce 10%.
    W pierwszej kolejności należy podnieść, że w praktyce DKIS co do zasady nie jest
    kwestionowane ustalenie czynszu dzierżawnego, który odpowiada stawce amortyzacji (tak
    np. interpretacja z dnia 24 czerwca 2025 r. sygn. 0114-KDIP4-1.4012.249.2025.1.BS, z dnia
    20 czerwca 2025 r. sygn. 0111-KDIB3-2.4012.288.2025.2.AK, 20 czerwca 2025 r. sygn. 0112-
    KDIL3.4012.305.2025.2.KFK. Miasto jest zdania, że przyjęta obecnie w umowie wysokość
    czynszu, ustalona przy założeniu 5-letniego okresu amortyzacji nie jest uzasadniona,
    bowiem przewidywany efektywny okres użytkowania gospodarczego autobusów jest
    znaczenie dłuższy i wnosi co najmniej 10 lat. Wynika to nie tylko z danych przyjętych przez
    rzeczoznawcę, ale także okresu gwarancji udzielonej przez dostawcę pojazdów. W tych
    okolicznościach - zdaniem Miasta - zachodzą podstawy do ustalenia niższej stawki
    amortyzacji, a także obniżenia umówionego czynszu dzierżawnego.
    Dla celów bilansowych środki transportu, w tym autobusy zakwalifikowane do środków
    trwałych amortyzuje się według zasad ogólnych określonych w art. 32 ustawy o
    rachunkowości, tzn. drogą systematycznego, planowego rozłożenia jego wartości
    początkowej na ustalony okres amortyzacji. Ustawa o rachunkowości nie zawiera stawek
    amortyzacyjnych dla poszczególnych grup środków trwałych oraz nie wskazuje

    konkretnych metod amortyzacji, jakie należy stosować. Jednostki dla celów bilansowych
    ustalają indywidualnie okres i stawkę amortyzacji, a także dokonują wyboru metody
    amortyzacji.
    Rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do
    używania, a jej zakończenie - nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów
    amortyzacyjnych lub umorzeniowych z wartością początkową tego składnika,
    przeznaczenia go do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru. Przy ustalaniu
    okresu amortyzacji i rocznej stawki amortyzacyjnej uwzględnia się okres ekonomicznej
    użyteczności środka trwałego, na określenie, którego wpływają w szczególności:
    1) liczba zmian, na których pracuje środek trwały,
    2) tempo postępu techniczno-ekonomicznego,
    3) wydajność środka trwałego mierzona liczbą godzin jego pracy lub liczbą wytworzonych
      produktów albo innym właściwym miernikiem,
    4) prawne lub inne ograniczenia czasu używania środka trwałego,
    5) przewidywana przy likwidacji cena sprzedaży netto istotnej pozostałości środka
      trwałego.
    Szczegółowe wskazówki, jak ustalić okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego
    zawiera pkt 4.9-4.13 KSR nr 11. Standard ten wskazuje m.in., iż okres ekonomicznej
    użyteczności środka trwałego może być mierzony w sposób bezpośredni, za pomocą
    jednostek czasu (np. miesięcy, lat), lub w sposób pośredni - za pomocą jednostek miary
    potencjału użytkowego, właściwego dla danego środka trwałego. Miarą potencjału
    użytkowego są najczęściej jednostki naturalne, takie jak np.: liczba kilometrów, jaką może
    przejechać pojazd zgodnie z zakładanym czasem jego użytkowania, liczba odlewów, jakie
    można wykonać przy pomocy formy odlewniczej, liczba godzin pracy koparki, tony
    wydobytej kopaliny itp.
    Zgodnie z pkt 8.42-8.44 KSR nr 11, jednostka jest zobowiązana do systematycznej
    weryfikacji przyjętych okresów ekonomicznej użyteczności i stawek amortyzacji środków
    trwałych, nie później niż na koniec każdego okresu sprawozdawczego. Zweryfikowane
    stawki (stopy) amortyzacji stosuje się począwszy od nowego roku obrotowego. W zakres
    weryfikacji wchodzi także weryfikacja ceny sprzedaży netto istotnej pozostałości środka
    trwałego przyjętej na dzień ustalenia dotychczas stosowanego odpisu amortyzacyjnego.
    Wyniki przeprowadzonej weryfikacji mogą uzasadniać podwyższenie lub obniżenie stawki
    lub stopy amortyzacji. Przesłankę do weryfikacji okresu i stawki amortyzacji stanowi w
    szczególności: - ulepszenie środka trwałego, - dokonanie odpisu z tytułu trwałej utraty
    wartości środka trwałego oraz - dołączenie bądź odłączenie części dodatkowych lub
    peryferyjnych.
    Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych grup, podgrup lub rodzajów
    KŚT zawierają ustawy o podatku dochodowym. Prawo bilansowe nie stanowi wprost o
    możliwości stosowania stawek podatkowych dla celów bilansowych, jeżeli jednak
    stosowana dla celów podatkowych metoda i stawka amortyzacji odzwierciedla faktyczny
    ustalony okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego, to nie ma przeszkód, aby dla
    celów bilansowych stosować tę samą stawkę co do amortyzacji podatkowej.
    W przypadku gdy przebieg amortyzacji podatkowej w czasie nie oddaje istoty faktycznego
    zużywania się danego środka trwałego w okresie jego ekonomicznej użyteczności, to
    amortyzacja dla celów bilansowych powinna przebiegać w sposób niezależny od
    podatkowej.
    Warto dodać, że na podstawie art. 32 ust. 7 ustawy o rachunkowości, jednostka mikro,
    jednostka mała oraz jednostka, o której mowa w art. 3 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o
    działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, która spełnia warunki określone w art.
    3 ust. 1c pkt 1 albo ust. 1d ustawy o rachunkowości, może dokonywać odpisów
    amortyzacyjnych lub umorzeniowych od środków trwałych według zasad określonych w

    przepisach podatkowych. Przy czym przepis ten nie ma zastosowania do spółek
    kapitałowych, spółek komandytowo-akcyjnych i spółek jawnych lub komandytowych,
    których wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki
    kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne lub spółki z innych państw o podobnej do tych
    spółek formie prawnej (por. art. 32 ust. 8 ustawy o rachunkowości).
    Jednostka, która dokonuje odpisów amortyzacyjnych dwutorowo, czyli odrębnie według
    zasad podatkowych i bilansowych, powinna odpowiednio dostosować ewidencję
    księgową. W tym celu może prowadzić osobne ewidencje analityczne (np. osobne tabele
    amortyzacyjne) dla celów bilansowych i podatkowych.
    Zagadnienie dotyczące stawek (stóp) amortyzacji omówione zostało w pkt 8.14-8.24 KSR
    nr 11. Stawkę (kwotową) lub stopę (procentową) amortyzacji środka trwałego określa się
    po ustaleniu wartości podlegającej amortyzacji, okresu ekonomicznej użyteczności oraz
    metody amortyzacji. Na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, rozpoczęcie
    amortyzacji pojazdu uzależnione jest od wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r.). Odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej samochodu dokonuje się
    bowiem począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym został
    on wprowadzony do ewidencji środków trwałych, do końca tego miesiąca, w którym
    następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową samochodu
    lub w którym postawiono go w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono jego niedobór.
    Zasadniczo do amortyzacji samochodów stosuje się metodę liniową. Amortyzując je w ten
    sposób, podatnik ustala odpisy amortyzacyjne z zastosowaniem stawki z Wykazu rocznych
    stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik do ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych; wynosi ona 20%.
    Podatnicy mogą również obniżać stawki podane w Wykazie. Taką możliwość dopuszcza
    art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.: „Z językowego znaczenia regulacji art. 16i
    ust. 5 u.p.d.o.p. wynika wprost, że podatnicy mogą zmienić (podwyższyć lub obniżyć)
    stosowane stawki zaczynając od danego miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) -
    rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich
    ewidencji (czyli siłą rzeczy „na bieżąco”, a także wstecz) albo od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego. Brzmienie wykładanego przepisu (zdania
    drugiego) nie zawiera jakichkolwiek przesłanek do wprowadzenia ograniczenia
    postulowanego przez organ podatkowy, którego podstawę miałoby stanowić wyrwane z
    szerszego kontekstu sformułowanie „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego”. To końcowe sformułowanie zawarte w wykładanym przepisie dotyczy
    bowiem tylko części normy prawnej (przyszłości).” - wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24
    kwietnia 2025 r., I SA/Wr 838/24. Podobnie NSA w wyroku z dnia 19 marca 2025 r., II FSK
    856/22: „Osiągnięcie celu regulacji art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. możliwe jest niejednokrotnie
    jedynie w drodze zmiany stawki amortyzacji wstecz i korekty deklaracji podatkowej. Brak
    jest w konsekwencji podstaw prawnych uzasadniających wniosek, że wykładany przepis
    uniemożliwia dokonanie zmiany stawki amortyzacyjnej w trakcie danego roku
    podatkowego, z zastrzeżeniem dotyczącym konieczności zastosowania tej samej stawki
    amortyzacyjnej za wszystkie okresy rozliczeniowe danego roku podatkowego. Podatnik
    może zaplanować obniżenie lub podwyższenie stawek w sposób dla niego korzystny (tj. na
    przyszłość, jak i wstecz).” Przepis art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. wyraża
    generalną zasadę zezwalającą podatnikom na obniżanie stawek amortyzacyjnych
    stosowanych w odniesieniu do środków trwałych. Jednocześnie ustawodawca nie
    przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych obostrzeń, w szczególności nie
    wskazuje, że zmiana wysokości stawek amortyzacyjnych musi następować każdorazowo
    od pierwszego miesiąca roku podatkowego następnego po roku bieżącym. W
    obowiązujących przepisach ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. dotyczących amortyzacji
    ustawodawca nie odnosi się również w żaden sposób do „okresów”, czyli przedziałów
    czasu, których taka zmiana mogłaby dotyczyć. W konsekwencji powyższego, zmiany

    stawek amortyzacyjnych, w tym ich obniżenia można dokonać zarówno „na bieżąco” (tzn.
    korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów), jak i „wstecz” (tzn. za okresy
    wcześniejsze), z uwzględnieniem terminu przedawnienia.
    Z powyższego wynika zatem, że Miasto - przy ustalaniu stawki amortyzacji - nie musi
    kierować się wysokością stawek określoną w Wykazie (załącznik do ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r.). Przeciwnie – z powyższego wynika, że stawki ujęte w Wykazie mogą być
    nieadekwatne do przewidywanego efektywnego okresu używania środka trwałego. Z tego
    też względu w niniejszej sprawie, zdaniem Miasta, zasadnym jest obniżenie przyjętych
    stawek. Przemawia za tym w szczególności:
    1) przewidywany okres faktycznego korzystania z autobusów (umowa dzierżawy na czas
      obowiązywania umowy o świadczenie usług publicznych tj. 31.12.2027r., przy czym
      planowane jest zawarcie ze Spółką umowy na kolejne 10 lat, w związku z czym Miasto
      zamierza także przedłużyć umowę dzierżawy co najmniej do końca okresu trwałości
      projektu);
    2) okres efektywnej użyteczności wyznaczony gwarancją udzieloną przez producenta
      /dostawcę,
    3) okres eksploatacji przyjęty dla podobnych pojazdów w Spółce,
    4) okres użyteczności przyjęty przez rzeczoznawcę.
    Miasto podkreśla, że analogiczne przypadki, tj. zastosowania obniżonych stawek
    amortyzacji (a w konsekwencji określonego na ich podstawie czynszu dzierżawnego) były
    już przedmiotem oceny przez DKIS. DKIS w tych okolicznościach, mimo ustalenia stawek
    czynszu dzierżawnego poniżej stawek z Wykazu z załącznika do ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r.:
    1) nie dopatrzył się ryzyka nadużycia prawa;
    2) potwierdził prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    W interpretacji z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. 0114-KDIP4-1.4012.177.2025.1.RMA DKIS
    analizował przypadek, w którym gmina dokonała obniżenia stawki amortyzacji. Jak
    wyjaśniła „Powodem obniżenia przez Gminę stawki amortyzacyjnej jest przewidywany
    dłuższy efektywny okres użytkowania gospodarczego oczyszczalni ścieków wraz z
    infrastrukturą towarzyszącą i sieci wodnokanalizacyjnych, aniżeli wynikałoby to przy
    zastosowaniu ustawowej stawki 4,5% wynikającej z załącznika nr 1 do ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z uzasadnionymi przewidywaniami
    przedmiotowe środki trwałe (oczyszczalnia ścieków wraz z infrastruktura towarzyszącą,
    sieci wodociągowe i kanalizacyjne) będą użytkowany przez okres co najmniej 40 lat. A
    zatem właściwą stawką amortyzacyjną jest stawka 2,5% (40 lat x 2,5% = 100% amortyzacji
    środka trwałego). Przy ustawowej stawce amortyzacji wynoszącej 4,5%, środki trwałe
    zostałyby zamortyzowane księgowo już po niespełna 23 latach użytkowania. Środki trwałe
    zostały wykonywane z nowoczesnych materiałów technologicznych i w nowoczesnej
    technologii, co gwarantuje ich efektywne długoterminowe użytkowanie przez okres co
    najmniej 40 lat”. DKIS uznał, że w tych okolicznościach stawka czynszu dzierżawnego (w
    oparciu o obniżoną stawkę amortyzacji) jest uzasadniona (podobnie interpretacja z dnia
    20 lutego 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.1062.2024.2.MK).
    W okolicznościach przedstawionych we wniosku sytuacja jest analogiczna. Uzasadniony
    przewidywany czas użytkowania autobusów znacznie wykracza poza okres 5-letni,
    wynikający z Wykazu stanowiącego załącznik do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. Wynika to
    nie tylko z zakresu udzielonej gwarancji, ale także okres ekonomicznej użyteczności
    autobusów, których Spółka jest właścicielem i dla których okres ten jest ustalany przez
    Spółkę w przedziale między 10 a 15 lat. Miasto zwraca również uwagę, że w myśl art. 107
    ust. 1 TFUE: „Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie,
    wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów
    państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji
    poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest

    niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową
    między Państwami Członkowskimi”.
    W powyższym kontekście czynsz dzierżawny ustalony w oparciu o stawki amortyzacyjne
    środków trwałych z ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., bez ich obniżenia zważywszy okres
    ekonomicznej użyteczności autobusów budzi wątpliwości co jego rynkowego charakteru.
    Roczna wysokość czynszu dzierżawnego będzie równa stawce amortyzacyjnej dla
    autobusów w wysokości 20%. Po drugie należy również wziąć pod uwagę okres trwałości
    projektu, który musi być co do zasady utrzymany przez okres 5 lat od daty płatności
    końcowej na rzecz beneficjenta. W realiach przedmiotowej sprawy uwzględnienie
    powyższego oznacza konieczność zawarcia przez Miasto umowy dzierżawy z Operatorem
    na okres minimum 7-8 lat, a więc okres dłuższy niż okres amortyzacji środków trwałych
    objętych dofinansowaniem (zwykle 5 lat) - oznacza to uzyskanie przez Gminę przychodu
    znacząco przewyższającego wartość Projektu. Brak jest uzasadnienia rynkowego oraz
    ekonomicznego takiego działania. Trudno pogodzić idee i cele programu Fundusze
    Europejskie dla Polski (...) 2021-2027 z koniecznością ponoszenia przez Operatora kosztów
    de facto znacząco przewyższających uzasadnione koszty rynkowe. Celem polityki
    spójności jest bowiem zrównoważony rozwój a nie pogarszanie sytuacji ekonomicznej
    beneficjentów lub podmiotów z nimi powiązanych. Powyższe przemawia za
    uzasadnieniem obniżenia przez Miasto przyjętych stawek amortyzacji, a także ustalonego
    pierwotnie w umowie czynszu dzierżawnego. Stanowi także dodatkowy argument za
    przyjęciem tezy, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku brak jest przesłanek
    uzasadniających przypuszczenie, że mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w
    art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w
    ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich

    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu
    podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia, jest związek dokonanych zakupów z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje
    lub będzie istniał w przyszłości należy dokonać w momencie realizowania zakupów,
    zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się
    tym, że podatnik – aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie musi
    czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na
    potrzeby działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
      - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
      - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r.
    poz. 1153 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego.
    Natomiast art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że Gmina, wykonując we
    własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności

    gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku
    VAT.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy będzie przysługiwać
    Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych w
    związku z zakupem towarów i usług objętych niniejszym wnioskiem, po dokonaniu przez
    Miasto zmian polityki rachunkowości w zakresie stawek amortyzacyjnych dla autobusów
    przekazanych Spółce do użytkowania oraz zmianie wysokości czynszu dzierżawnego netto
    i ustaleniu go na poziomie przyjętej stawki amortyzacyjnej, tj. 10% wartości autobusów
    rocznie.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Analiza przywołanego art. 8 ust. 1 ustawy prowadzi do stwierdzenia, że przez usługę
    należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Przy czym, do uznania
    czynności za usługę, konieczne jest istnienie odbiorcy usługi. Tak więc usługą jest tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść.
    W tym miejscu należy wskazać, że w myśl art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Należy zauważyć, że umowa dzierżawy jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu
    rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy polegające na
    płaceniu umówionego czynszu. Zatem umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową
    nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone
    przepisami obowiązki.
    Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za
    możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za
    używanie rzeczy przez jej dzierżawcę.
    W związku z tym należy uznać, że dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Analiza okoliczności sprawy i ww. przepisów prowadzi do stwierdzenia, że odpłatne
    udostępnianie przez Gminę Infrastruktury powstałej w ramach Inwestycji, objętej
    zakresem wniosku na rzecz Spółki, na podstawie umowy dzierżawy, za które Gmina będzie
    pobierała wynagrodzenie, będzie stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT (będzie czynnością cywilnoprawną).
    Zatem – w odniesieniu do tej czynności – Gmina nie będzie działać jako organ władzy
    publicznej i w konsekwencji nie będzie mogła skorzystać z wyłączenia, o którym mowa w
    art. 15 ust. 6 ustawy.

    W analizowanym przypadku Gmina będzie występować w roli podatnika w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, a ww. czynność dzierżawy – jako usługa zdefiniowana w art. 8 ust. 1
    ustawy – będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Wskazać należy, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy
    nie przewidują zwolnienia od podatku dla usługi polegającej na odpłatnym udostępnianiu
    (dzierżawie) Infrastruktura powstałej w ramach Inwestycji na rzecz Spółki, za które Gmina
    będzie pobierała wynagrodzenie, w związku z czym, usługa ta nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku VAT, lecz będzie opodatkowana według właściwej stawki podatku.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach
    określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były
    wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach
    działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług.
    W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego są
    spełnione, gdyż – jak wynika z opisu sprawy – Gmina jest czynnym i zarejestrowanym
    podatnikiem podatku od towarów i usług, a Infrastruktura powstała w ramach Inwestycji,
    zostanie oddana do użytkowania Spółce w drodze Umowy dzierżawy.
    W zakresie odpłatnego udostępniania Infrastruktury na podstawie umowy dzierżawy będą
    działać Państwo w charakterze podatnika VAT wykonującego działalność gospodarczą, a
    czynność ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT i nie będzie korzystać ze
    zwolnienia z opodatkowania VAT.
    Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie obydwa warunki, o których mowa w art. 86
    ust. 1 ustawy są spełnione, ponieważ Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług, a wydatki na realizację przedmiotowej Infrastruktury – jak
    wynika z wniosku – będą służyły wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Mając zatem na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku
    warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą spełnione i będą mieli Państwo
    prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych w
    wyniku realizacji ww. Inwestycji, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek wskazanych w
    art. 88 ustawy.
    Podsumowując, Gminie będzie przysługiwać na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku
    od towarów i usług, prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków
    poniesionych w związku z zakupem towarów i usług objętych niniejszym wnioskiem, po
    dokonaniu przez Miasto zmian polityki rachunkowości w zakresie stawek amortyzacyjnych
    dla autobusów przekazanych Spółce do użytkowania oraz zmianie wysokości czynszu
    dzierżawnego netto i ustaleniu go na poziomie przyjętej stawki amortyzacyjnej, tj. 10%
    wartości autobusów rocznie. Prawo to będzie przysługiwać pod warunkiem niezaistnienia
    przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia

      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na
    ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.
    Odnośnie powołanych wyroków sądów administracyjnych zaznaczam, iż wyroki sądów
    administracyjnych, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do
    zasady, wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie
    rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem
    powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.
    Niniejszą interpretacją został załatwiony wniosek w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 1.
    Natomiast w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.