Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.525.2025.4.JSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług (w zakresie
    pytania oznaczonego nr 3) jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 27 maja 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący w
    podatku od towarów i usług kwestii ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, wpłynął 20 sierpnia 2025 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 9 października
    2025 r. (wpływ 10 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. (dalej: Spółka) jest spółką kapitałową z siedzibą w (...).
    Spółka jest traktowana jak osoba prawna celów podatkowych w (...).
    Spółka jest rezydentem podatkowym w (...), w rozumieniu (...) w sprawie eliminowania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania
    uchylaniu się i unikaniu opodatkowania, podpisanej w (...).
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż towarów (m.in. (...)).
    Spółka zamierza dokonywać w Polsce sprzedaży towarów.
    W tym celu, Spółka zamierza skorzystać ze wsparcia funkcjonalności platformy
    internetowej (serwis Y.). Serwis Y. ma za zadanie ułatwić proces sprzedaży towarów
    należących do Spółki. Serwis Y. należy do spółki kapitałowej z siedzibą w Polsce (dalej: Y.).
    W tym celu, Spółka zawrze umowę (dalej: Umowa) z Y.
    Na podstawie Umowy:
    a) Y. będzie przechowywać towary należące do Spółki; towary będą przechowywane w
    magazynach będących własnością Y.,
    b) Po dokonaniu zakupu towaru w serwisie Y., pracownicy Y. skompletują oraz spakują
    zakupiony towar do wysyłki,
    c) Proces dostawy towarów z magazynu Y. do klienta będzie zarządzany przez Y.,
    d) Y. będzie zarządzać zwrotami towarów, w tym odbieraniem zwróconych towarów i ich
    ponownym magazynowaniem, gdy jest to możliwe.
    e) Y. będzie zapewniać bezpośrednią obsługę klienta w zakresie: (i) Statusu zamówienia,
    (ii) Informacji o wysyłce, (iii) Podstawowych zapytań dotyczących zwrotów,
    f) Y. będzie pośredniczyć w sporach między kupującymi oraz Spółką w ramach programu
    ochrony kupujących; program jest stworzony i zarządzany przez Y.,
    g) Y. będzie mogła drukować etykiety zwrotne (w związku ze zwrotem towarów),
    h) Y. będzie pobierać płatności od kupujących i rozliczać te kwoty na koncie sprzedawcy
    Spółki po odliczeniu prowizji i opłat,
    i) Y. udostępni Spółce funkcjonalność w sieci Internet - Panel Sprzedawcy umożliwiający
    Spółce efektywne zarządzanie i wspieranie procesów sprzedaży na platformie Y.
    Spółka podkreśla przy tym, że:
    a) Y. nie będzie negocjować ani zawierać umów sprzedaży towarów w imieniu Spółki,
    b) Y. nie będzie bezpośrednio pozyskiwać klientów dla Spółki,
    c) Spółka nie będzie miała uprawnień do wydawania bezpośrednich instrukcji lub
    wytycznych pracownikom Y.,
    d) Spółka nie może decydować o zakresie użycia przez Y. aktywów/personelu do
    wykonania usług,
    e) Spółka nie będzie posiadać prawa do swobodnego wstępu do magazynów Y.,
    f) Spółka nie ma wiedzy, który z magazynów/pomieszczeń będzie wykorzystywany celem
    świadczenia usług przez Y.,
    g) Y. działa jako niezależny dostawca usług, zarządzając własnym personelem oraz
    aktywami,
    h) wszystkie decyzje dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę będą
    podejmowane w (...),

    i) wszystkie decyzje zarządcze dotyczące procesu sprzedaży towarów w serwisie Y. będą
    podejmowane w (...).
    j) Y. nie reklamuje towarów należących do Spółki, chyba że Spółka wyrazi na to zgodę;
    Spółka będzie zachowywać pełną kontrolę nad udziałem w inicjatywach reklamowych,
    k) Spółka nie będzie posiadać w Polsce aktywów oraz zatrudniać w Polsce personelu, który
    będzie obsługiwał proces sprzedaży towarów w serwisie Y.,
    l) Spółka nie będzie wysyłać własnych pracowników/innych osób do pracy w magazynach
    Y.,
    m) Spółka nie będzie posiadać w Polsce oddziału,
    n) Spółka nie będzie posiadać w Polsce biura, lokalu ani innych pomieszczeń.
    W (...) roku Spółka zawarła umowę o pracę z polskim obywatelem (dalej: Pracownik).
    Pracownik jest zatrudniony na stanowisku Manager (...) w celu zmaksymalizowania
    sprzedaży w Polsce oraz uzgadniania z klientami/potencjalnymi klientami /końcowymi
    użytkownikami specyfikacji produktów, warunków dostawy.
    Do obowiązków Pracownika należy:
    a) Określanie planów obsługi klienta dla dużych/istotnych potencjalnych klientów i
    klientów lub grup w określonym rynku (końcowych użytkowników) w celu prowadzenia i
    prioryteryzacji codziennych działań związanych z obsługą klienta zgodnie z planem
    marketingowym i sprzedaży dla segmentu,
    b) Wprowadzanie Produktów Spółki i ich prezentowanie potencjalnym klientom w celu
    uzyskania zapytania ofertowego,
    c) Przygotowywanie propozycji handlowych i negocjowanie warunków w taki sposób, aby
    uzyskać interesujące umowy (maksymalizacja marży sprzedaży i wolumenów krótko i
    długoterminowych na dostawę produktów Spółki),
    d) Monitorowanie sporów i "reklamacji handlowych", w celu utrzymania równowagi
    między minimalizacją kosztów a utrzymaniem dobrej i opłacalnej relacji z Klientem,
    e) Analiza, kontrola i monitorowanie problemów z płatnościami klientów w celu
    osiągnięcia równowagi między ograniczaniem kwot zaległych a utrzymaniem dobrej i
    opłacalnej relacji z klientem.
    Główne terytorium pracy Pracownika to terytorium Polski. Pracownik odbywa zagraniczne
    podróże służbowe.
    Pracownik będzie podlegał bezpośrednio Dyrektorowi Regionalnemu ds. Sprzedaży.
    Spółka nie będzie wynajmować biura dla Pracownika. Pracownik będzie wykonywał swą
    pracę z lokalu, który wykorzystuje dla celów mieszkalnych. Spółka nie ma prawa do
    użytkowania do tego lokalu w jakikolwiek sposób.
    Pracownik nie jest uprawniony do zawierania umów w imieniu Spółki.
    Pracownik nie jest upoważniony do niezależnego negocjowania umów/warunków/cen.
    Pracownik jest jedynie pośrednikiem w przekazywaniu w ramach negocjacji ww. danych,
    które zostały ustalone w (...).
    Spółka nie wynajęła Pracownikowi samochodu celem wykonania obowiązków służbowych,
    natomiast wypłaca Pracownikowi dodatek, z którego Pracownik może pokryć koszty
    samochodu w zakresie podróży służbowych.
    Spółka nabyła komputer (laptop) oraz telefon komórkowy dla Pracownika, celem
    wykonywania pracy na rzecz Spółki.
    W uzupełnieniu wniosku wyjaśnili Państwo, że:

    Usługi świadczone na rzecz Spółki przez Y., opisane w opisie zaistniałego stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego we wniosku z 20 sierpnia 2025 r. podlegają ogólnej zasadzie miejsca
    opodatkowania wyrażonej w art. 28b Ustawy o VAT.
    Wnioskodawca jednocześnie podkreśla, iż kwestia ustalenia zasady miejsca
    opodatkowania usług świadczonych przez Y. na rzecz Spółki nie jest przedmiotem
    poniższego wniosku a wskazana wyżej zasada miejsca opodatkowania tych usług stanowi
    element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i w związku z tym Wnioskodawca nie
    wnosi o wydanie interpretacji przez Organ w tym zakresie.
    Ponadto wskazali Państwo, że zależy Państwu na uzyskaniu stanowiska Organu w zakresie
    powstania lub braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego UE 282/2011 i tym samym ustalenia skutków
    prawnopodatkowych dla Spółki w zakresie miejsca opodatkowania usług nabywanych
    przez Spółkę - wskazanych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego we Wniosku
    (przy zastosowaniu ogólnej zasady miejsca opodatkowania wyrażonej w art. 28b Ustawa z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775)).
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu
    wniosku i oznaczone nr 3)
    Czy biorąc pod uwagę przedstawiony w niniejszym wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie
    przyszłe, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z który m Wnioskodawca nie posiada oraz
    nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, a w konsekwencji
    miejscem świadczenia usług nabywanych przez Spółkę od Y. jest oraz będzie miejsce
    siedziby działalności gospodarczej Spółki (poza terytorium Polski)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy nie posiada oraz nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    wykonawczego 282/2011, a w konsekwencji miejscem świadczenia usług nabywanych
    przez Spółkę od Y. jest oraz będzie miejsce siedziby działalności gospodarczej Spółki (poza
    terytorium Polski). (stanowisko przeformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)
    Ad 3
    Zdaniem Wnioskodawcy nie posiada oraz nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    wykonawczego 282/2011.
    Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej (z pewnymi wyjątkami,
    które nie mają tutaj zastosowania). Jednakże stosownie do treści art. 28b ust. 2 ustawy o
    VAT w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Biorąc pod uwagę powyższe, prawidłowa ocena, czy dany podmiot posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego świadczone są usługi –
    determinuje określenie miejsca świadczenia usług zgodnie z art. 28b ustawy o VAT.
    Mimo że ustawa o VAT odnosi się do pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” to jednak ani ustawa o VAT, ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie
    zawierają definicji tego pojęcia. Definicji takiej nie zawiera również dyrektywa 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej.

    Doprecyzowanie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    wprowadziło dopiero Rozporządzenie UE nr 282/2011, które obowiązuje od dnia 1 lipca
    2011 r. Jako że rozporządzenia unijne mają moc bezpośrednio obowiązującą państwa
    członkowskie i nie wymagają implementacji do krajowego porządku prawnego, dla celów
    ustalenia czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce, należy odwołać się do definicji przewidzianej w Rozporządzeniu UE, która z
    wejściem w życie tego rozporządzenia stała się częścią polskiego porządku prawnego.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 Rozporządzenia UE nr 282/2011, przez "stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej" na potrzeby nabycia usług należy rozumieć
    dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    W art. 11 ust. 2 Rozporządzenia UE nr 282/2011 w podobny sposób zdefiniowane zostało
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” na potrzeby świadczenia usług.
    Mianowicie miejsce to powinno się charakteryzować wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    Jednocześnie art. 11 ust. 3 Rozporządzenia UE nr 282/2011 stanowi, że fakt posiadania
    numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto trzeba podkreślić, że w pkt 14 preambuły do Rozporządzenia UE nr 282/2011
    zostało wskazane, że powyższa definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności” oparta
    jest na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), które
    Polska – wstępując w struktury UE – przyjęła do swojego porządku prawnego. Tym
    samym, przy ustaleniu, czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, należy uwzględnić
    dotychczasowy dorobek orzeczniczy TSUE.
    W świetle przytoczonego powyżej art. 11 Rozporządzenia UE nr 282/2011, aby można było
    mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności” miejsce prowadzenia działalności musi
    charakteryzować się cechami takimi jak:
    a) posiadanie odpowiedniego zaplecza personalnego,
    b) posiadanie odpowiedniego wyposażenia technicznego (infrastruktura),
    c) ponadto oba wskazane powyżej uwarunkowania muszą charakteryzować się
    wystarczającą stałością oraz samodzielnością, niezbędną do podejmowania decyzji
    dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb tego miejsca.
    Podkreślić należy, iż jak wynika z orzecznictwa TSUE, aby można określić powstanie
    stałego miejsca prowadzenia działalności danego podmiotu potrzebne jest spełnienie
    łącznie wszystkich wskazanych powyżej warunków. Równocześnie należy pamiętać, że
    kwestia analizy kryteriów, które muszą być spełnione, aby można było mówić o powstaniu
    dla danego podatnika stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium innego państwa członkowskiego była przedmiotem licznych orzeczeń TSUE.
    W pierwszej kolejności można przykładowo wskazać wyrok z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie
    C-168/84 Gunter Berkholz v. Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadl, w którym TSUE stwierdził,
    że stałe miejsce prowadzenia działalności wystąpi jedynie wówczas, gdy w danym miejscu
    znajdują się na stałe również pracownicy.
    W wyroku z dnia 20 lutego 1997 r. w sprawie C-260/95 Commissioners of Customs and
    Excise v. DFDS A/S TSUE wskazał, że usługi świadczone przez biuro podróży, posiadające
    siedzibę w jednym państwie, poprzez firmę – pośrednika działającego w drugim państwie,

    mogą być uważane za świadczone w tym drugim państwie, jeśli spółka ta, działająca jako
    jednostka pomocnicza dla biura podróży, ma personel oraz zaplecze techniczne, typowe
    dla stałego miejsca prowadzenia działalności. Z orzeczenia tego wyprowadzić można
    istotny wniosek, że stałe miejsce prowadzenia działalności niekoniecznie musi być
    związane z posiadaniem własnego personelu, tj. z zatrudnianiem pracowników i z
    posiadaniem własnego zaplecza technicznego. Podatnik może bowiem uzyskać strukturę
    o wystarczającym stopniu trwałości poprzez zawarcie umów z innymi podmiotami (np.
    najmu, dzierżawy, obsługi magazynowej itp.).
    Nie sposób również pominąć orzeczenia TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-
    605/12 Welmory sp. z o.o. v. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, w którym TSUE zajął się
    problematyką powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w przypadku bliskiej
    współpracy dwóch podmiotów powiązanych. Z uzasadnienia do wyroku w tej sprawie
    wynika, że aby jedną spółkę można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia
    działalności, powinna ona dysponować przynajmniej strukturą charakteryzującą się
    wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez drugą spółkę do własnych potrzeb
    działalności gospodarczej. W kontekście stanu faktycznego tamtej sprawy (działalność
    polegająca na sprzedaży internetowych „bidów”) TSUE stwierdził, że strukturą
    umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług na potrzeby własnej działalności byłoby
    przykładowo wyposażenie informatyczne, serwery i odpowiednie oprogramowanie.
    W kontekście cytowanego powyżej orzeczenia w sprawie C-605/12 Welmory istotny jest
    również wyrok TSUE z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 Dong Yang Electronics Sp. z
    o.o. W wyroku tym TSUE podkreślił, że nie można wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną. Jak zauważył TSUE, o ile możliwe jest, aby spółka
    zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, o tyle taka kwalifikacja zależy od materialnych przesłanek ustanowionych
    Rozporządzeniem UE, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej.
    Z wyroku w sprawie C-547/18 Dong Yang Electronics Sp. z o.o. należy zatem wyprowadzić
    wniosek, że co do zasady jedna spółka nie może stanowić „stałego miejsca prowadzenia
    działalności” dla drugiej spółki, nawet jeżeli są to podmioty powiązane. Sytuację przeciwną
    należy uznać za wyjątek, który powinien mieć dostateczne uzasadnienie w świetle
    łączących obie spółki więzi gospodarczych i handlowych.
    Kolejny wyrok TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium Ltd potwierdził,
    że wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie
    posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem. Wyrok ten po
    raz kolejny podkreślił znaczenie posiadania własnego zaplecza personalnego. Z wyroku
    tego wynika, że własnym zapleczem personalnym podatnika nie mogą być pracownicy
    zewnętrznego usługodawcy, który jedynie świadczy zwykłe usługi na rzecz podatnika i
    zachowuje pełną niezależność od niego.
    Wreszcie należy również wspomnieć wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333
    /20 Berlin Chemie, z którego wynika, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. W analizowanej sprawie
    zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez
    spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na
    wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
    Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi
    na rzecz spółki niemieckiej. Istotne jest zatem w kontekście stałego miejsca prowadzenia
    działalności, że te same zasoby ludzkie i techniczne, nie mogą być wykorzystywane
    zarówno do świadczenia, jak i otrzymywania tych samych usług.

    Ad a) Kryterium odpowiedniego zaplecza personalnego
    Pierwszym z wymagających rozważenia kryteriów jest kryterium odpowiedniego zaplecza
    personalnego.
    Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego należy stwierdzić, że Wnioskodawca
    zatrudnia tylko jednego Pracownika w Polsce, którego zakres obowiązków został
    przedstawiony powyżej. Wnioskodawca nie wysyła oraz nie zamierza wysłać przy tym
    swoich obecnych pracowników (zatrudnionych zagranicą) do Polski w celu stałego
    współuczestniczenia w prowadzenia działalności.
    Jednocześnie należy podkreślić, że Wnioskodawca dokonać ma jedynie nabycia opisanych
    w zdarzeniu przyszłym usług obsługi logistycznej towarów od Y. Pracownicy Y. pozostaną
    przy tym całkowicie niezależni od Wnioskodawcy formalnie (tj. brak węzła prawnego), jak
    również faktycznie (tj. brak jakiejkolwiek faktycznej podległości), a zatem nie wystąpi
    jakakolwiek podległość służbowa pracowników Y. wobec Wnioskodawcy.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że Wnioskodawca nie
    dysponuje i nie będzie dysponować odpowiednim zapleczem personalnym w Polsce.
    Zatem kryterium istnienia odpowiedniego zaplecza personalnego należy uznać za
    niespełnione, ponieważ Wnioskodawca ani nie dysponuje własnym, odpowiednim
    zapleczem personalnym, ani też nie można stwierdzić, aby Wnioskodawca uzyska kontrolę
    nad odpowiednim zapleczem personalnym w postaci pracowników Y., którzy to
    pracownicy pozostaną całkowicie niezależni od Spółki.
    Ad b) Kryterium odpowiedniego wyposażenia technicznego (infrastruktura)
    Drugim z omawianych kryteriów jest kryterium posiadania odpowiedniego zaplecza
    technicznego, tj. odpowiedniej infrastruktury.
    Jak zaznaczono w stanie faktycznym, Spółka nie posiada w Polsce żadnego zaplecza
    technicznego. Ponadto Wnioskodawca nie posiada na terenie Polski na podstawie
    żadnego tytułu (własności, najmu, dzierżawy, etc.) praw do nieruchomości. Spółka nie
    najmuje i nie będzie najmować biura lub innych powierzchni w związku z działalnością
    Pracownika.
    Ze względu na to, że zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym Spółka nabywać ma usługi
    od Y. należy zauważyć, że Wnioskodawca w żadnym stopniu nie będzie sprawował kontroli
    nad zasobami wykorzystywanymi przez Y. do świadczenia usług na jej rzecz. Spółka nie
    będzie miała prawa do korzystania z magazynów Y. tak jakby były jej własnością, ani do
    użytkowania żadnej innej infrastruktury technicznej należącej do Y.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że Spółka nie będzie
    dysponować zasobami technicznymi na terytorium Polski w wyniku zawarcia Umowy z Y.
    Wobec powyższego nie można uznać, że Spółka posiada lub będzie posiadała
    odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza technicznego, konieczną dla powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Tym samym w ocenie Wnioskodawcy nie zostaje spełnione również drugie kryterium
    niezbędne dla uznania, że Wnioskodawca posiada lub będzie posiadać stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Ad c) Kryterium stałości oraz samodzielności niezbędnej do podejmowania decyzji
    dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb tego miejsca
    Ostatnim kryterium, które musi być spełnione, aby można było mówić o stałym miejscu
    prowadzenia działalności gospodarczej, jest kryterium stałości oraz samodzielności
    niezbędnej do podejmowania decyzji (niezależności).
    W ocenie Spółki, wobec przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, nie
    zostaje również spełniona przesłanka niezależności działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Spółkę w Polsce.

    Jak zostało to wskazane powyżej w opisie stanu faktycznego, działania podejmowane
    przez Pracownika na terytorium Polski nie charakteryzują się samodzielnością w stosunku
    do działalności wykonywanej przez Spółkę w (...).
    Pracownik nie jest i nie będzie uprawniony do podejmowania wiążących decyzji
    dotyczących działalności Spółki, tj. zawierania umów oraz kształtowania polityki cenowej.
    W rezultacie wszystkie decyzje strategiczne związane z procesem sprzedaży dokonywane
    są i będą przez zarząd i uprawnionych pracowników Spółki w (...).
    W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie została i
    zostanie również spełniona przesłanka prowadzenia działalności gospodarczej w sposób
    niezależny od działalności Spółki w (...).
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że nie zostaje
    spełnione również trzecie z rozpatrywanych kryteriów niezbędnych dla uznania, że
    Wnioskodawca posiada lub będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, tj. kryterium stałości oraz samodzielności niezbędnej do
    podejmowania decyzji dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb
    tego miejsca.
    Dodatkowo, powyżej wskazane okoliczności potwierdzają, w ocenie Wnioskodawcy, iż
    Spółka nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce infrastruktury, która pozwoliłaby jej na
    odbiór usług świadczonych przez Y. Miejscem odbioru/konsumpcji tych usług jest siedziba
    Spółki w (...), gdzie znajdują się zasoby techniczne oraz ludzkie Wnioskodawcy, za
    pośrednictwem których Spółka prowadzić będzie swoją działalność, z wykorzystaniem m.
    in. usług Y. w zakresie sprzedaży towarów Spółki.
    Ponadto, co istotne, uznanie, iż Spółka posiadać ma w Polsce stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, które odbiera usługi świadczone przez Y. prowadziłoby do
    konkluzji, iż te same zasoby wykorzystywane są zarówno do świadczenia, jak i odbioru
    tych samych usług. To z kolei stałoby w sprzeczności z orzecznictwem TSUE (por. w
    szczególności wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini), zaaprobowanym również przez polskie sądy oraz organy podatkowe (por.
    przykładowo przywołany już wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r. o sygn. I FSK 968/20).
    Tym samym z przeprowadzonej analizy wynika, że Wnioskodawca nie posiada oraz nie
    będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na zakończenie należy dodać, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wypowiadał się
    już wielokrotnie na temat braku istnienia w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w zbliżonych stanach faktycznych. Przykładowo można wskazać
    następujące interpretacje indywidualne:
    1) interpretacja indywidualna z dnia 14 kwietnia 2023 r., znak: 0114-KDIP1-
    2.4012.69.2023.1.RST;
    2) interpretacja indywidualna z dnia 15 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-
    2.4012.27.2024.2.RST;
    3) interpretacja indywidualna z dnia 29 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-
    2.4012.134.2024.1.RST.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, w zakresie podatku od towarów i
    usług (pytanie oznaczone nr 3), jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Końcowo nadmieniam, że jednolity tekst ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług ogłoszony jest w Dzienniku Ustaw z 2025 r. poz. 775, ze zm.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
    dacie zaistnienia zdarzenia;
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
    dniu wydania interpretacji.
    Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług (

## Pytanie

oznaczone nr 3), natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, wskazać należy, iż
    dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym
    stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w
    każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwo sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.