Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.376.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: W zakresie oceny skutków podatkowych dokonanej konwersji
wierzytelności.
Słowa kluczowe: konwersja
wierzytelność-konwersja wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Dopłaty wnoszone do spółki oraz nadwyżki
ponad wartość nominalną udziałów/akcji (agio)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Reguły
zaliczenia dopłat wnoszonych przez wspólników lub
zysków zatrzymanych do kosztów uzyskania przychodu
(finansowanie wewnętrzne)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 7
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1j-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie oceny skutków podatkowych dokonanej konwersji
    wierzytelności.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 22 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A S.A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką akcyjną mającą siedzibę na
    terytorium Polski, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    od całości swoich dochodów. Spółka jest członkiem Grupy, do której należą spółki z
    siedzibą w Polsce i za granicą. Grupa prowadzi działalność (...).
    Spółka jest podmiotem dominującym w Grupie (dalej: „Grupa”). Grupa rozpoczęła
    działalność w (...) roku, jednak pod obecną (...) funkcjonuje od roku (...). Składa się ona z
    (...). Czas trwania Spółki, jak również wszystkich jednostek Grupy jest nieograniczony.
    Wnioskodawca oraz pozostałe spółki z Grupy nie zawarły umowy o utworzeniu
    podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki w ramach Grupy jest działalność
    holdingowa. W jej ramach, Spółka prowadzi działalność (...). Spółka prowadzi również
    działalność finansową związaną z (...). Spółka, jako podmiot holdingowy, co do zasady, nie
    dokonuje zakupu bądź sprzedaży udziałów w spółkach licząc na zysk ze wzrostu wartości
    udziałów, ale z uwagi na zyski długoterminowe wynikające z prowadzenia danego projektu.
    Z uwagi na specyfikę otoczenia biznesowego oraz dynamiczny rozwój Grupy, Spółka jako
    podmiot dominujący w Grupie wykonuje (...), na zasadach i w trybie określonych w
    przepisach Kodeksu spółek handlowych (dalej: „K.s.h.”), tj. w art. 177-180 K.s.h., oraz w
    umowach spółek. Wnoszone dopłaty mają co do zasady (z ograniczeniami wynikającymi z
    regulacji K.s.h.) charakter zwrotny, tj. Spółce (w przypadku podjęcia przez wspólnika lub
    wspólników spółki zależnej uchwały o zwrocie dopłat zgodnie z przepisami K.s.h.)
    przysługuje wobec spółki zależnej roszczenie o zwrot wniesionych uprzednio do tej spółki
    zależnej dopłat. Dopłaty wnoszone przez Spółkę do spółek zależnych nie są
    oprocentowane.
    W praktyce funkcjonowania Grupy zdarzają się sytuacje, w których w celu wzmocnienia
    sytuacji finansowej spółki zależnej, do której uprzednio wniesione zostały dopłaty, jak
    również w celu dokapitalizowania tej spółki w trwały sposób, Spółka oraz spółka zależna
    decydują się na przeprowadzenie konwersji przysługującej Spółce wierzytelności o zwrot
    dopłat na kapitał spółki zależnej. Z punktu widzenia formalnego konwersja odbywa się
    poprzez podjęcie przez wspólnika (wspólników) spółki zależnej uchwał o zwrocie dopłat
    oraz o podwyższeniu kapitału spółki, a następnie wzajemne wierzytelności Spółki (wobec
    spółki zależnej o zwrot dopłat) oraz spółki zależnej (wobec Spółki o wpłatę na
    podwyższenie kapitału) ulegają potrąceniu. Możliwe jest również przeprowadzenie
    konwersji w drodze bezpośredniego wniesienia wierzytelności z tytułu niezwróconej przez
    spółkę zależną dopłaty aportem do tej spółki zależnej. Podwyższenie kapitału spółki
    zależnej może nastąpić z wykorzystaniem tzw. agio, tj. poprzez objęcie udziałów w kapitale
    spółki zależnej po cenie rynkowej (odpowiadającej wartości przysługującej Spółce
    wierzytelności o zwrot dopłat) wyższej od wartości nominalnej tych udziałów (nadwyżka
    ceny ponad wartość nominalną udziałów jest wówczas przekazywana na kapitał zapasowy
    spółki zależnej).
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku z 22 sierpnia 2025 r. wskazali Państwo, że Spółka jest
    wyłącznym wspólnikiem spółek zależnych, których dotyczy wniosek o interpretację.

    W wyniku przeprowadzenia konwersji nie zostanie dokonany zwrot dopłat na rachunek
    Spółki.
    Z punktu widzenia prawnego konwersja kwot dopłat na kapitał spółki zależnej może
    zostać przeprowadzona w jeden z dwóch opisanych poniżej sposobów:
    a) poprzez potrącenie wzajemnych wierzytelności Spółki oraz spółki zależnej
    Spółka jako wspólnik spółki zależnej podejmuje uchwały o zwrocie dopłat przez spółkę
    zależną na rzecz Spółki oraz o podwyższeniu kapitału spółki zależnej. W wyniku tego
    powstaje wierzytelność Spółki wobec spółki zależnej o dokonanie zwrotu dopłat oraz
    wierzytelność spółki zależnej wobec Spółki o dokonanie wpłaty na podwyższony kapitał.
    Następnie dokonywane jest potrącenie wzajemnych wierzytelności, w wyniku czego na
    podstawie art. 498 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego obydwie wierzytelności umarzają się
    nawzajem i wygasają, a kapitał spółki zależnej ulega podwyższeniu.
    b) poprzez aport wierzytelności o zwrot dopłat
    Możliwe jest również przeprowadzenie konwersji poprzez podjęcie przez Spółkę uchwał o
    zwrocie dopłat przez spółkę zależną na rzecz Spółki oraz o podwyższeniu kapitału spółki
    zależnej na pokrycie, którego Spółka wnosi wkład (aport) w postaci przysługującej Spółce
    wierzytelności o zwrot dopłat. W wyniku tego również wierzytelność o zwrot dopłat
    wygasa, a kapitał spółki zależnej ulega podwyższeniu.
    Obydwa opisane powyżej tryby konwersji mogą zostać dokonane z zastosowaniem tzw.
    agio, tj. poprzez objęcie udziałów w kapitale spółki zależnej po cenie rynkowej
    (odpowiadającej wartości przysługującej Spółce wierzytelności o zwrot dopłat) wyższej od
    wartości nominalnej tych udziałów (nadwyżka ceny ponad wartość nominalną udziałów
    jest wówczas przekazywana na kapitał zapasowy spółki zależnej).
    Stosownie do przepisów prawa podatkowego, pierwotnie wniesione przez Spółkę dopłaty
    do spółek zależnych nie były przez Spółkę zaliczane do kosztów uzyskania przychodów
    (zostały dokonane zgodnie z przepisami KSH).

## Pytanie

Czy w przypadku dokonania konwersji wierzytelności o zwrot dopłat na kapitał spółki
    zależnej Spółka powinna w momencie dokonania tej konwersji rozpoznać przychód
    podatkowy, stanowiący przychód z zysków kapitałowych, w wysokości przysługującej
    Spółce wierzytelności o zwrot dopłat skonwertowanej na kapitał spółki zależnej, oraz
    jednocześnie odpowiadający temu przychodowi koszt jego uzyskania, odpowiadający
    wartości uprzednio wniesionych przez Spółkę do spółki zależnej dopłat, których kwota
    podwyższy w wyniku konwersji kapitał (zakładowy lub, w przypadku zaistnienia w ramach
    konwersji tzw. agio, również zapasowy) spółki zależnej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki w przypadku dokonania konwersji wierzytelności o zwrot dopłat na
    kapitał spółki zależnej Spółka powinna w momencie dokonania tej konwersji rozpoznać
    przychód podatkowy, stanowiący przychód z zysków kapitałowych, w wysokości
    przysługującej Spółce wierzytelności o zwrot dopłat skonwertowanej na kapitał spółki
    zależnej, oraz jednocześnie odpowiadający temu przychodowi koszt jego uzyskania,
    odpowiadający wartości uprzednio wniesionych przez Spółkę do spółki zależnej dopłat,
    których kwota podwyższy w wyniku konwersji kapitał (zakładowy lub, w przypadku
    zaistnienia w ramach konwersji tzw. agio, również zapasowy) spółki zależnej.
    Konwersja wierzytelności przysługującej wspólnikowi wobec spółki zależnej (np.
    wierzytelności o zwrot uprzednio wniesionych dopłat) na kapitał spółki zależnej jest
    czynnością pozwalającą na osiągnięcie celu w postaci dokapitalizowania spółki zależnej, z
    jednoczesnym pominięciem zbędnego etapu zwrotu wierzytelności przez spółkę zależną
    na rzecz wspólnika będącego jednocześnie wierzycielem, który następnie wnosiłby
    uzyskaną ze zwrotu wierzytelności kwotę tytułem wkładu do spółki zależnej. W wyniku

    konwersji wierzytelności na kapitał spółki zależnej dochodzi do podwyższenia kapitału
    spółki zależnej o wartość przysługującej wspólnikowi wierzytelności, a tym samym w
    istocie do zmiany sposobu finansowania spółki zależnej – z finansowania dłużnego na
    finansowanie kapitałowe.
    Przepisy Kodeksu spółek handlowych (dalej: „K.s.h.”) dopuszczają możliwość, aby spółka
    podwyższyła swój kapitał poprzez konwersję na ten kapitał dopłat, jakie zostały wniesione
    do tej spółki przez jej wspólnika (wspólników). W wyniku konwersji, wspólnik spółki
    otrzymuje nowe udziały lub wartość nominalna dotychczas posiadanych przez niego
    udziałów ulega podwyższeniu. W ramach konwersji wspólnik zobowiązuje się względem
    spółki wnieść wkład na pokrycie podwyższonego kapitału (wspólnik staje się dłużnikiem
    spółki z tytułu wniesienia wkładów na pokrycie podwyższonego kapitału). Równocześnie
    zaś spółka jest wtedy podmiotem zobowiązanym wobec wspólnika, z tytułu jego
    wierzytelności o zwrot dopłat.
    Innymi słowy, podjęcie uchwały o zwrocie dopłat powoduje powstanie po stronie
    wspólnika roszczenia wobec spółki. Roszczenie to może zostać wniesione na poczet
    podwyższenia kapitału zakładowego. W ten sposób dochodzi w sensie cywilnoprawnym
    do potrącenia wierzytelności z tytułu zwrotu dopłaty (przysługującej wspólnikowi) z
    wierzytelnością spółki o pokrycie kapitału (przysługującą jej wobec wspólnika). Następnie,
    wskutek umownego potrącenia wzajemnych wierzytelności, w przypadku gdy wartość obu
    wierzytelności jest taka sama, obie wierzytelności umarzają się wzajemnie. Możliwe jest
    również przeprowadzenie konwersji w drodze bezpośredniego wniesienia wierzytelności z
    tytułu niezwróconej przez spółkę zależną dopłaty aportem do tej spółki zależnej.
    Na gruncie ustawy o CIT, co do zasady wnoszenie dopłat do spółki oraz ich ewentualny
    zwrot, są zdarzeniami neutralnymi podatkowo, po stronie zarówno spółki, jak i wspólnika.
    Artykuł 12 ust. 4 pkt 11 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) wyłącza bowiem z
    zakresu przychodów te dopłaty, których wniesienie następuje w trybie i na zasadach
    określonych w odrębnych przepisach (chodzi o przepisy Kodeksu Spółek handlowych).
    Odpowiednio, zarówno wydatki na pokrycie kwoty dopłaty przez wspólnika, jak i wydatek
    dotyczący zwrotu dopłaty przez spółkę, nie są kosztami uzyskania przychodów u tych,
    wspólników co w sposób jednoznaczny określa art. 16 ust. 1 pkt 53 ustawy o CIT. Z kolei
    art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawy o CIT stanowi, że nie uznaje się za przychody podatkowe,
    zwróconych wspólnikom dopłat wniesionych do spółki zgodnie z odrębnymi przepisami –
    w wysokości określonej w złotych na dzień ich faktycznego wniesienia.
    Natomiast w odniesieniu do skutków podatkowych samej konwersji wierzytelności
    wspólnika o zwrot kwoty dopłat na kapitał spółki zależnej, należy zauważyć, że zgodnie z
    utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych i organów podatkowych, dla celów
    podatkowych, bez względu na sposób dokonania konwersji, konwersja przysługującej
    wspólnikowi wierzytelności na kapitał spółki zależnej stanowi wkład niepieniężny do spółki
    zależnej. Z orzecznictwa wynika bowiem, że wniesienie wkładu pieniężnego do spółki
    może polegać tylko na wpłacie gotówki lub na przelewie środków pieniężnych. W ocenie
    organów podatkowych oraz sądów administracyjnych, konwersja wierzytelności na udziały
    lub akcje jest natomiast uznawana za zamianę wierzytelności na inne prawo majątkowe w
    postaci udziałów (akcji) spółki, a tym samym konwersja wierzytelności na udziały (lub
    akcje) nie powinna zostać uznana za wniesienie wkładu pieniężnego.
    Takie stanowisko zaprezentował przykładowo (w stosunku do konwersji wierzytelności
    pożyczkowej) Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt II
    FSK 3432/18:
    „Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że za utrwalony w orzecznictwie
    sądowym należy uznać pogląd, że konwersja wierzytelności na kapitał dłużnika nie jest
    wniesieniem wkładu w formie pieniężnej, bo ten można zrealizować tylko przez wpłatę
    gotówki lub przy użyciu pieniądza bankowego (por. wyroki NSA: z dnia 17 grudnia 2014 r.
    sygn. akt II FSK 2758/12, LEX nr 1560198; z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 349/13,

    LEX nr 1659407; czy z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 593/18, LEX nr 3027083).
    Wytyczoną przez powyższe orzeczenia linię orzeczniczą kontynuuje też wyrok Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2014 r. (sygn. akt II FSK 2758/12). Jej istotę oddaje
    teza, że konwersja wierzytelności pożyczkowej wspólnika spółki kapitałowej na udziały
    /akcje w kapitale zakładowym spółki - dłużnika tej wierzytelności, niezależnie od jej
    kwalifikacji na gruncie prawa cywilnego, to jest uznania jej za potrącenia, nowację, przelew
    wierzytelności czy zwolnienie z długu, prowadzi do wniesienia do tej spółki wkładu
    niepieniężnego, a nie wkładu pieniężnego. Prowadzi bowiem do zamiany tej
    wierzytelności na inne prawo majątkowe, a zatem nie stanowi wpłaty gotówki lub uznania
    rachunku bankowego spółki (jeżeli użyty jest pieniądz bankowy)”.
    Innymi słowy, gdy dochodzi do konwersji długu na udziały, tj. w sytuacji, gdy dokonuje się
    podwyższenia kapitału spółki, a objęciem udziałów zainteresowany jest wspólnik
    posiadający wierzytelność wobec spółki, i następnie dokonuje z nią potrącenia
    wzajemnych wierzytelności, czemu nie towarzyszy faktyczny przelew środków
    pieniężnych, to taką operację dla celów podatkowych powinno się rozpoznawać jako
    wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu). Zatem z punktu widzenia podatkowego,
    konwersja wierzytelności wspólnika na kapitał spółki zależnej, niezależnie od sposobu jej
    dokonania oraz kwalifikacji na gruncie prawnym, stanowi wniesienie do spółki zależnej
    wkładu niepieniężnego.
    W konsekwencji, po stronie wspólnika spółki zależnej powstaje w wyniku konwersji, na
    podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT przychód podlegający opodatkowaniu, w
    wysokości wartości wkładu określonej w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku
    wartości wkładu określonej w innym dokumencie o podobnym charakterze - jeżeli jednak
    wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została
    określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze,
    przychodem jest wartość rynkowa takiego wkładu określona na dzień przeniesienia
    własności przedmiotu wkładu niepieniężnego.
    Za koszt uzyskania tego przychodu należy natomiast uznać, zgodnie z ogólną definicją
    wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, koszt poniesiony w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy).
    Zgodnie natomiast ze szczegółową regulacją przewidzianą w art. 15 ust. 1j ustawy o CIT, w
    przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce w zamian za wkład niepieniężny - na dzień
    objęcia tych udziałów (akcji) - ustala się koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art.
    12 ust. 1 pkt 7, w wysokości m.in.:
      1) wartości odpowiadającej kwocie pożyczki (kredytu), która została przekazana przez
        wnoszącego wkład na rachunek płatniczy spółki, nie wyższej jednak niż wartość
        wkładu z tytułu tej pożyczki (kredytu) określona zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy
        o CIT - jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest wierzytelność z tytułu tej
        pożyczki (kredytu);
      2) wartości wierzytelności, w części zaliczonej uprzednio do przychodów należnych -
        jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest wierzytelność zaliczona uprzednio
        do przychodów należnych podmiotu wnoszącego ten wkład; (...)
      3) faktycznie poniesionych, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów,
        wydatków na nabycie lub wytworzenie (innych niż wymienione w poprzednich
        punktach przepisu) składników majątku podatnika - jeżeli przedmiotem wkładu
        niepieniężnego są te inne składniki.
    Należy przy tym zauważyć również, że w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 9
    czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    wprowadzającej regulację art. 15 ust. 1j do ustawy o CIT, wskazano, że: „Propozycja
    dodania ust. 1j i 1k w art. 15 (...) ma bezpośredni związek z zaliczeniem, poprzez dodanie
    w art. 12 ust. 1 pkt 7, do przychodów nominalnej wartości udziałów (akcji) w spółce albo

    wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż
    przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część”.
    Jak wynika z powyższego, wprowadzenie regulacji art. 15 ust. 1j do ustawy o CIT zostało
    bezpośrednio powiązane z równoczesnym wprowadzeniem przepisu art. 12 ust. 1 pkt 7
    tej ustawy, stanowiąc odpowiednik uznania po stronie kosztów uzyskania przychodów
    wprowadzenia do ustawy nowej kategorii przychodów z tytułu wkładów niepieniężnych do
    spółek kapitałowych. Zatem intencją ustawodawcy było to, aby w każdym przypadku
    ustalenia przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT towarzyszyła możliwość
    przypisania do tych przychodów odpowiadających mu kosztów, określonych w art. 15 ust.
    1j ustawy o CIT.
    W ocenie Spółki, z regulacji zawartej w art. 15 ust. 1j pkt 3 ustawy o CIT w sposób
    jednoznaczny wynika, że w przypadku wniesienia do spółki zależnej wkładu
    niepieniężnego (za jaki zgodnie z jednolicie przyjętym obecnie w orzecznictwie
    podatkowym poglądem powinna być uznana konwersja wierzytelności wspólnika o zwrot
    dopłat na kapitał spółki zależnej), wniesiona przez wspólnika uprzednio do spółki dopłata
    stanowi faktycznie poniesiony, niezaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania
    przychodów, wydatek na nabycie przyszłej wierzytelności o zwrot dopłat, który to wydatek
    stanowi koszt uzyskania przychodu osiągniętego przez wspólnika w związku z konwersją
    wierzytelności o zwrot dopłat na kapitał spółki zależnej – ze względu na fakt, że
    wierzytelność ta jako składnik majątku wspólnika jest w wyniku dokonywanej konwersji
    przedmiotem wkładu niepieniężnego wspólnika do spółki zależnej.
    Powyższe stanowisko podzielił również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 6 sierpnia 2024 r., znak: 0114-KDIP2-2.4010.243.2024.2.
    IN, w której potwierdził prawidłowość stanowiska podatnika, według którego:
    „Wydatki na wytworzenie przez wspólnika wierzytelności własnej zostały faktycznie
    poniesione. Spółka wnosząc dopłatę (o charakterze zwrotnym) wydatkowała określoną
    kwotę kapitału poprzez wypływ środków pieniężnych celem powierzenia ich spółce
    zależnej. Poniesione przez Spółkę ww. wydatki, z chwilą tzw. konwersji wierzytelności na
    akcje spółki zależnej, staną się wydatkami definitywnymi. W rezultacie bowiem tego
    zdarzenia, Spółka nie będzie już posiadała należności o zwrot kwoty dopłat, a uzyska w to
    miejsce akcje w spółce zależnej, w stosunku do której przysługiwała jej co do zasady
    wierzytelność o zwrot dopłat. Kwota wydatkowanego na dopłaty kapitału nie została przez
    Wnioskodawcę zaliczona do kosztów podatkowych w dacie wydatkowania, z uwagi na
    przepisy ustawy o CIT. Wierzytelność własna zaś z tego tytułu należy do składników
    majątku Spółki, innych niż wymienione w art. 15 ust. 1j pkt 1-2 ustawy o CIT, ponieważ w
    przepisach tych jest mowa o środkach trwałych lub wartościach niematerialnych i
    prawnych oraz o udziałach (akcjach) w spółce albo wkładach w spółdzielni.
    Powyższe potwierdza, iż w razie zaistnienia opisanego we wniosku o interpretację
    zdarzenia przyszłego, tj. powstania przychodu z tytułu objęcia udziałów w zamian za wkład
    niepieniężny zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, Wnioskodawca powinien mieć
    prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków
    związanych z wniesionym przez niego wkładem, czyli kwot przekazanych wcześniej spółce
    zależnej środków pieniężnych z tytułu nieodzyskanych dopłat. Wierzytelność własna
    (wytworzona) musi stanowić koszt uzyskania przychodu w przypadku jej aportu do spółki
    zależnej.”
    Spółka wnosi zatem o potwierdzenie jej stanowiska, zgodnie z którym w przypadku
    dokonania konwersji wierzytelności o zwrot dopłat na kapitał spółki zależnej Spółka
    powinna w momencie dokonania tej konwersji rozpoznać przychód podatkowy,
    stanowiący przychód z zysków kapitałowych, w wysokości przysługującej Spółce
    wierzytelności o zwrot dopłat skonwertowanej na kapitał spółki zależnej, oraz
    jednocześnie odpowiadający temu przychodowi koszt jego uzyskania, odpowiadający

    wartości uprzednio wniesionych przez Spółkę do spółki zależnej dopłat, których kwota
    podwyższy w wyniku konwersji kapitał (zakładowy lub, w przypadku zaistnienia w ramach
    konwersji tzw. agio, również zapasowy) spółki zależnej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, iż
    została ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu, który o jej wydanie
    wystąpił, zatem nie jest ona wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej zgodnie z którym:
    Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz
    z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli
    stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.