Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.158.2025.2.APA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Ustalenie czy Spółka była zobowiązana do poboru podatku u
źródła (WHT) zgodnie z art. 21 ustawy o podatku dochodowym
od osób prawnych od wynagrodzenia wypłaconego
szwajcarskiemu podmiotowi z tytułu świadczenia usług
prawnych związanych ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych
na terytorium USA.
Słowa kluczowe: Szwajcaria
podatek-podatek pobierany u źródła
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
usługi-usługi doradcze
usługi-usługi prawnicze
zwolnienie-prawo do zwolnienia
zwolnienie-zwolnienie z pobrania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Zwolnienia z obowiązku poboru
podatku
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2025 r., wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 października 2025 r.
    (wpływ 13 października 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka działa jako kancelaria świadcząca usługi w zakresie własności przemysłowej, w tym
    obsługę (...).
    W dniu (...) 2025 r. Spółka otrzymała od podmiotu zagranicznego – (...) Szwajcaria – fakturę
    nr (...) na kwotę (...) USD.
    Przedmiotem faktury były następujące usługi prawne związane ze zgłoszeniem wzorów
    przemysłowych na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki:
    1. Usługi profesjonalne (...):
    · Opłata za zgłoszenie amerykańskiego wzoru przemysłowego (...),
    · Opłata za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców dla wzoru (...),
    · Opłata za zgłoszenie amerykańskiego wzoru przemysłowego (...),
    · Opłata za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców dla wzoru (...),
    · Koszty administracyjne (...),
    2. Koszty urzędowe (...):
    · Refakturowanie kosztów urzędowych za zgłoszenie wzoru amerykańskiego (...),
    · Refakturowanie kosztów urzędowych za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców
      dla wzoru (...),
    · Refakturowanie kosztów urzędowych za zgłoszenie wzoru amerykańskiego (...),
    · Refakturowanie kosztów urzędowych za spóźnione złożenie oświadczenia wynalazców
      dla wzoru (...).
    Podmiot zagraniczny przedstawił zaświadczenie o rezydencji podatkowej wystawione
    przez (...) w dniu (...) 2025 r., potwierdzające, że (...) podlega szwajcarskim podatkom
    dochodowym na szczeblu kantonalnym, komunalnym i federalnym.

    W dniu (...) 2025 r. Spółka dokonała przelewu walutowego na kwotę (...) USD na rachunek
    szwajcarskiego podmiotu w banku (...) z tytułem (...).
    Istotne elementy opisu sprawy Wnioskodawca zawarł we własnym stanowisku wskazując,
    że zagraniczna osoba prawna nie posiada w Polsce stałego zakładu.
    Uzupełnienie wniosku
    Usługi prawne dotyczące zgłoszenia wzorów przemysłowych w USA świadczone są przez
    zagraniczną osobę prawną – spółkę kapitałową, tj. (...), będącą spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością (...) z siedzibą w (...), Szwajcaria.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka była zobowiązana do poboru podatku u źródła
    (WHT) zgodnie z art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od
    wynagrodzenia wypłaconego szwajcarskiemu podmiotowi z tytułu świadczenia usług
    prawnych związanych ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych na terytorium USA?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Wnioskodawca (...) nie był zobowiązany do poboru podatku u źródła (WHT) od
    wynagrodzenia wypłaconego zagranicznej osobie prawnej – (...) – z tytułu usług prawnych
    związanych z reprezentacją przed (...), na podstawie stosowania postanowień Konwencji
    między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania z dnia 2 września 1991 r.
    Podatnik prawidłowo nie pobierał WHT, ponieważ przychody zagranicznej osoby prawnej
    z świadczenia tych usług podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie jej rezydencji
    (Szwajcarii) na podstawie postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania z dnia 2
    września 1991 r.
    Uzasadnienie.
    Podstawy do stosowania Konwencji polsko-szwajcarskiej.
    Artykuł 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską z
    dnia 2 września 1991 r. stanowi: „Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
    przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być
    opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być
    przypisane temu zakładowi.”.
    Przepis art. 5 Konwencji definiuje pojęcie „stałego zakładu” jako „stałą placówkę, przez
    którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa”. Art. 5 ust.
    4 Konwencji precyzuje, że nie stanowią stałego zakładu m.in. „stałe placówki utrzymywane
    wyłącznie w celu dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych albo
    wykonywania podobnej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter”.
    Brak stałego zakładu w Polsce.
    (...):
        1. Ma siedzibę i faktyczne zarządzanie w Szwajcarii – (...) potwierdziła, że spółka ma
        „head office” w (...) i jest zarejestrowana dla celów podatkowych w Szwajcarii.
        2. Nie prowadzi działalności w Polsce przez żaden stały zakład – świadczone usługi:
          a) polegają na czynnościach proceduralnych przed zagranicznym urzędem (...),
          b) są świadczone ze Szwajcarii na rzecz polskiego klienta,
          c) nie wiążą się z utrzymywaniem w Polsce stałej placówki służącej do
            świadczenia tych usług.

        3. Nie spełnia kryteriów stałego zakładu – brak w Polsce:
          a) stałej placówki fizycznej,
          b) przedstawiciela mającego pełnomocnictwo do zawierania umów,
          c) operacyjnych zespołów lokalnych.
    W konsekwencji, na podstawie art. 7 ust. 1 Konwencji, dochody (zyski) (...) z tych usług
    podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Szwajcarii, a nie w Polsce.
    Wyłączenie stosowania art. 21 ustawy o CIT.
    Chociaż art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    przewiduje pobór podatku u źródła w wysokości 20% od przychodów zagranicznych osób
    prawnych z tytułu świadczenia usług prawnych, przepis ten podlega ograniczeniom
    wynikającym z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 Konwencji: „Przy stosowaniu niniejszej konwencji przez Umawiające
    się Państwo, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie nie zdefiniowane
    będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Państwa w
    zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza konwencja.”.
    Konwencja, jako zobowiązanie międzynarodowe, ma pierwszeństwo przed przepisami
    prawa krajowego w zakresie, w jakim przepisy krajowe byłyby w sprzeczności z jej
    postanowieniami.
    Art. 7 Konwencji wyraźnie stanowi, że zyski przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają
    opodatkowaniu tylko w jego państwie rezydencji, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność w Polsce przez stały zakład. Nie ma takiego zakładu w niniejszej sprawie.
    Znaczenie zaświadczenia o rezydencji podatkowej.
    Zaświadczenie o rezydencji podatkowej wydane przez (...) z dnia (...) 2025 r. potwierdza, że:
        a) (...) ma siedzibę (head office) w (...),
        b) jest zarejestrowana pod numerem podatkowym (...),
        c) podlega szwajcarskim podatkom dochodowym na szczeblu kantonalnym,
        komunalnym i federalnym.
    Dokument ten stanowi potwierdzenie rezydencji podatkowej w rozumieniu art. 4
    Konwencji, co uprawniająco excepts podatnika od opodatkowania u źródła w Polsce.
    Brak obowiązku poboru WHT w świetle przepisów krajowych.
    Nawet przy założeniu, że art. 21 ustawy o CIT miałby potencjalnie zastosowanie, jego
    stosowanie jest ograniczone przez:
    1. Konwencję międzynarodową – w myśl art. 7 Konwencji, przychody zagranicznej osoby
      prawnej nie podlegają opodatkowaniu u źródła w Polsce, jeżeli nie prowadzi ona tam
      stałego zakładu.
    2. Ordynację podatkową – art. 14b Ordynacji podatkowej stanowi, że przepisy umów o
      unikaniu podwójnego opodatkowania mają pierwszeństwo przed przepisami prawa
      krajowego.
    3. Praktykę organów podatkowych – Krajowa Informacja Skarbowa nieraz potwierdza, że
      opodatkowanie u źródła wykluczone jest, gdy ma zastosowanie preferencja
      wynikająca z umowy międzynarodowej.
    Wnioski.
    1. Wnioskodawca prawidłowo nie pobierał podatku u źródła od wynagrodzenia
      wypłaconego (...), ponieważ zagraniczna osoba prawna nie prowadziła działalności w
      Polsce przez stały zakład.

    2. Art. 7 Konwencji wyłącza opodatkowanie u źródła w Polsce, upatrując podstawy
      opodatkowania wyłącznie w Szwajcarii – państwie siedziby przedsiębiorstwa.
    3. Zaświadczenie o rezydencji podatkowej potwierdza status rezydenta szwajcarskiego i
      stanowi dokumentacyjne poparcie stanowiska wnioskodawcy.
    4. Przepisy art. 21 ustawy o CIT nie znajdują zastosowania w zakresie, w jakim byłyby w
      sprzeczności z postanowieniami Konwencji polsko-szwajcarskiej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W tym
    nie jest przedmiotem interpretacji kwestia kwalifikacji nabytych usług jako usług
    prawnych, powyższe przyjęto jako element opisu sprawy niepodlegający ocenie.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).:
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń:
      doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych,
      zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i
      pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym
      charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

    W myśl natomiast art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e . Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka otrzymała od szwajcarskiej osoby
    prawnej fakturę na usługi prawne związane ze zgłoszeniem wzorów przemysłowych.
    Podmiot zagraniczny przedstawił zaświadczenie o rezydencji podatkowej potwierdzające,
    że ma siedzibę w (...) i podlega szwajcarskim podatkom dochodowym na szczeblu
    kantonalnym, komunalnym i federalnym.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka była zobowiązana do poboru podatku u
    źródła zgodnie z art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od
    wynagrodzenia wypłaconego szwajcarskiemu podmiotowi z tytułu świadczenia usług
    prawnych.
    Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła z tytułu dokonywanych przez Państwa
    płatności na rzecz szwajcarskiego podmiotu, należy odnieść się do przepisów Konwencji
    zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzoną w
    Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22 poz. 92, dalej: „umowa polsko-
    szwajcarska”).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1-3 umowy polsko-szwajcarskiej:
        1. Niniejsza konwencja dotyczy, bez względu na sposób poboru, podatków od
          dochodu i majątku, które pobiera się na rzecz Umawiającego się Państwa, jego
          jednostek terytorialnych lub władz lokalnych.
        2. Za podatki od dochodu i od majątku uważa się wszystkie podatki, które pobiera
          się od całego dochodu, od całego majątku albo od części dochodu lub majątku,
          włączając podatki od zysku z przeniesienia tytułu własności majątku ruchomego
          lub nieruchomego, podatki od ogólnych kwot wynagrodzeń wypłacanych przez
          przedsiębiorstwa, jak również podatki od przyrostu majątku.
        3. Do aktualnie istniejących podatków, których dotyczy konwencja, należą w
          szczególności:
          a) w Polsce

          1) podatek dochodowy od osób prawnych,
          2) podatek dochodowy od osób fizycznych
          (zwane dalej „podatkami polskimi”);
          b) w Szwajcarii:
          podatki federalne, kantonalne i komunalne
          1) od dochodu (cały dochód, przychód, dochód z majątku, zyski przemysłowe i
          handlowe, zyski z majątku i inne rodzaje dochodu) i
          2) od dochodu z majątku (całego majątku, majątku ruchomego i nieruchomego,
          aktywa handlowe, kapitał wypłacony i rezerwy oraz inne rodzaje majątku)
          (zwane dalej „podatkami szwajcarskimi”).
    Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt e umowy polsko-szwajcarskiej:
      W rozumieniu niniejszej konwencji, jeżeli z jej treści nie wynika inaczej określenia
      „przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego
      Umawiającego się Państwa” oznaczają, odpowiednio, przedsiębiorstwo prowadzone
      przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie
      i przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie;
    W myśl art. 5 ust 1-3 umowy polsko-szwajcarskiej:
        1. W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę,
          przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność
          przedsiębiorstwa.
        2. Określenie "zakład" obejmuje w szczególności:
        a) miejsce zarządu,
        b) filię,
        c) biuro,
        d) zakład fabryczny,
        e) warsztat oraz
        f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsce
        wydobywania zasobów naturalnych.
        3. Budowa, montaż lub instalacja stanowi zakład tylko wtedy, gdy okres ich
          prowadzenia trwa dłużej niż dwanaście miesięcy.
    Zgodnie z art. 7 umowy polsko-szwajcarskiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu
      zakładowi.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że należności płacone na rzecz
    szwajcarskiego kontrahenta stanowią zyski przedsiębiorstwa w myśl art. 7 umowy polsko-
    szwajcarskiej, które podlegają opodatkowaniu w Szwajcarii. Oznacza to, że Spółka
    posiadając certyfikat rezydencji podmiotu szwajcarskiego nie była zobowiązana do poboru
    podatku u źródła od dokonanych płatności.
    Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.