Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.395.2019.2.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-11-05
Teza: Skutki podatkowe zniesienia współwłasności działek bez dopłat.
Słowa kluczowe: działki; opodatkowanie; przychód; zniesienie-zniesienie współwłasności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 5 września 2019 r. (data wpływu 9 września 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności działek bez dopłat – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 września 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności działek bez dopłat.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka 1 z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna \[dalej: Wnioskodawca lub Spółka\] została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym 26 marca 2019 r. Zgodnie z danym ujawnionymi w KRS przeważającym elementem planowanej działalności Spółki będzie zakup i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT.

Natomiast powiązany ze Spółką podmiot – Spółka 2 z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna jest właścicielem nieruchomości gruntowych:

*   położonej w (…), o numerze (\`(...)\`), obręb (…), objętej księgą wieczystą KW nr (…) \[Nieruchomość 1\];

*   położonej w (…), o numerze (…), obręb (…), objętej księgą wieczystą KW nr (…) \[Nieruchomość 2\],

Spółka 1 oraz Spółka 2 są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. l pkt 4) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Dla obydwu Nieruchomości został uzyskany wypis z rejestru gruntów oraz wyrys mapy ewidencyjnej (Wypis z rejestru gruntów). W Wypisie z rejestru gruntów, Nieruchomość 1 została sklasyfikowana jako grunt Bp, tj. zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem – Bp. Z kolei, Nieruchomość 2 została sklasyfikowana jako grunt Ti, tj. inne tereny komunikacyjne (Zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U. 2001 nr 38 poz. 454.).

Dla obydwu Nieruchomości został również ustalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr (…) Rady Miejskiej w (…) z (…), w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta (…) położonej w rejonie ulic (…).

Nieruchomości oznaczone są w Planie symbolem (…). Zgodnie z Planem, przeznaczeniem podstawowym dla Nieruchomości są tereny zabudowy usługowej wraz z zagospodarowaniem oraz parking kubaturowy podziemny (§ 20 ust. 2 pkt 1 lit. a i c Planu). Z kolei, przeznaczeniem uzupełniającym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (§ 20 ust. 2 pkt 2 Planu).

Spółka 2 prowadzi również prace nad podziałem geodezyjnym Nieruchomości.

W ramach podziału geodezyjnego Nieruchomości nr 1 i 2 zostaną wyodrębnione działki:

*   na których wzniesione zostaną budynki B1, B2 i B3 \[obszar zagospodarowania\],

*   przeznaczone pod budowę drogi \[obszar drogowy\],

*   na których w dalszej przyszłości planowane są budynki B4 i B5 \[obszar inwestycyjny\].

Spółka 1 planuje zakup udziałów w prawie własności działek położonych na obszarze zagospodarowania i obszarze drogowym od Spółki 2, przy czym analogiczne transakcje dotyczące udziałów w prawie własności tych działek zostaną przeprowadzone także z dwoma innymi podmiotami powiązanymi (Spółka i pozostali nabywcy dalej określani są jako Nabywcy), Działki z obszaru inwestycyjnego pozostaną natomiast własnością (…).

W stosunku do działek z obszaru zagospodarowania (gdzie planowane jest wzniesienie budynków B1, B2 i B3) Nabywcy wystąpią o zniesienie współwłasności bez dopłat. W związku ze zniesieniem współwłasności działek współwłaściciele nie będą dokonywać między sobą dopłat lub spłat pieniężnych. Cztery wyodrębnione ewidencyjnie (geodezyjnie) działki będą przedmiotem zniesienia współwłasności bez dopłat. Po zniesieniu współwłasności na obszarze zagospodarowania powstaną oddzielne działki z odrębnymi księgami wieczystymi. W wyniku dokonanego zniesienia współwłasności działek z obszaru zagospodarowania, każdy ze współwłaścicieli (w tym Wnioskodawca) otrzyma działki odpowiadające pod względem wartości dokładnie wielkości dotychczasowego ułamkowego udziału tej strony ze współwłasności działek z obszaru zagospodarowania. Wartość otrzymanej części Nieruchomości przez każdego ze współwłaścicieli (w tym Spółkę) w wyniku podziału tej Nieruchomości, będzie mieściła się w udziale jaki współwłaścicielowi (w tym Spółce) przysługiwał we współwłasności. Działki z obszaru drogowego pozostaną natomiast współwłasnością Nabywców.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy zniesienie współwłasności działek bez dopłat będzie powodowało powstanie obowiązku podatkowego dla celów VAT?
2.  Czy zniesienie współwłasności działek bez dopłat będzie powodowało powstanie przychodu podatkowego dla celów CIT?

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie oznaczone Nr 2 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytania Nr 1 dotyczącego podatku od towarów i usług wniosek został rozpatrzony odrębnie.

Stanowisko Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy, na obydwa pytania stanowiące przedmiot wniosku należy odpowiedzieć twierdząco, ponieważ zniesienie współwłasności bez dopłat będzie neutralne podatkowo dla Spółki na gruncie CIT i VAT.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodem jest wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (z określonymi w ustawie o CIT wyjątkami).

W orzecznictwie wskazuje się na następujące cechy nieodpłatnego świadczenia: „Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 października 2006 r., II FPS 1/06 ONSA i WSA 2006, Nr 6, poz. 153; uchwała 7 sędziów NSA z dnia 24 października 2010 r., II FPS 1/10, ONSA i WSA 2010, Nr 4, poz. 58), jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. wyrok SN z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99, OSNP 2000, Nr 13, poz. 496; wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/09, OSNP 2003, Nr 11, poz. 261) jednolicie przyjmowano definicję nieodpłatnego świadczenia, jako obejmującą „wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. Aby konkretne świadczenie można było uznać za nieodpłatne, stanowiące źródło przychodu podlegające opodatkowaniu, musi dojść do zdarzenia prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody objęte opodatkowaniem. Nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie musi wynikać z zobowiązania cywilnoprawnego. Polega ono jedynie na uzyskaniu przez podatnika przychodu bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego.

Musi zatem nastąpić po stronie otrzymującego świadczenie korzyść majątkowa, która nie jest związana z jakimikolwiek kosztami lub inną formą ekwiwalentu na rzecz dającego świadczenie. Otrzymujący odnosi więc określoną korzyść pod tytułem darmym (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1578/06).

Podstawową cechą nieodpłatnego świadczenia jest to, że otrzymujący przysporzenie nie jest zobowiązany do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Aby zatem dane świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne, konieczne jest, by polegało ono wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie to uzyskał (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1007/11, publik. CBOSA). Innymi słowy, aby uznać dane świadczenie za świadczenie nieodpłatne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, musi wystąpić jednostronne przysporzenie po stronie podmiotu uzyskującego świadczenie, przysporzenie musi mieć charakter majątkowy i jednocześnie nie może ono być powiązane z istnieniem żadnego zobowiązania o charakterze wzajemnym” - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 września 2017 r. II FSK 2541/15.

Opisywany w stanie faktycznym sposób zniesienia współwłasności w stosunku do działek z obszaru zagospodarowania, nie pozwala na ustalenie elementu korzyści majątkowej w wyniku prostej zamiany u każdego z współwłaścicieli, w tym u Spółki, idealnej części ułamkowej we współwłasności na ściśle odpowiadający jej udział fizyczny o identycznej wartości rynkowej.

Z podatkowego punktu widzenia istotne jest wskazanie, że w konsekwencji takiego sposobu zniesienia współwłasności u Wnioskodawcy ani żadnej ze stron umowy w przedmiocie zniesienia współwłasności nie nastąpi żadna zmiana stanu majątkowego w postaci zwiększenia się aktywów lub zmniejszenia zobowiązań jednego lub kilku z nich. Przemawia to za niepodleganiem takiej czynności opodatkowaniu jako przychodu z nieodpłatnego świadczenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W celu prawidłowego ustalenia konsekwencji podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych, w związku ze zniesieniem współwłasności działek bez dopłat, należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, dalej: „K.c.”).

Zgodnie z art. 196 § 1 ww. ustawy, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi drugiej (art. 196 § 2 K.c.).

Każdy ze współwłaścicieli, stosownie do art. 210 K.c., może domagać się zniesienia współwłasności.

Zgodnie z art. 211 i 212 ww. ustawy, zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności, dochodzi więc jedynie do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności.

Zatem celem postępowania o zniesienie współwłasności jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, które stanowią przedmiot współwłasności.

Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w wyniku zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast, mając na uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy nie jest przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeżeli:

*   podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub

*   wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku, mieści się w udziale, jaki współwłaścicielowi przysługuje we współwłasności.

Przez „odpłatne zbycie” rozumieć należy każde przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Termin odpłatne zbycie obejmuje zatem szeroki zakres umów. W myśl Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Tym samym, określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia własności i nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży czy zamiany, lecz ma zastosowanie do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do całej rzeczy lub udziału.

Przenosząc powyższe na grunt przepisów podatkowych, stwierdzić należy, że zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia/zbycia rzeczy tylko wówczas, jeżeli mieści się w ramach udziału, jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbywa się bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danego podmiotu ulega powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jego majątku. Analogicznie, okoliczność, że udział innego współwłaściciela ulega pomniejszeniu, traktowana być musi w kategorii zbycia, gdyż w ten sposób ulega pomniejszeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tego podmiotu nad rzeczą, jak też stan jego majątku.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865 z późn. zm.; dalej: „updop”) przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności m.in.:

1.  otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
2.  wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Na podstawie art. 12 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wartość otrzymanych rzeczy lub praw, w tym otrzymanych nieodpłatnie, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Sposób ustalania przychodu z tytułu świadczeń nieodpłatnych określony został w art. 12 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl tego przepisu wartość nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu – w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć na gruncie podatkowym pod pojęciem „nieodpłatne świadczenie”. Zgodnie z uchwałą NSA z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 pojęcie to ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W uchwale z 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym podtrzymał definicję nieodpłatnego świadczenia wyrażoną we wcześniejszej uchwale. W obu tych uchwałach NSA wskazał, że nieodpłatność powinna być rozumiana jako niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Wobec tego, dla celów podatkowych, za „świadczenia nieodpłatne” należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika, mające konkretny wymiar finansowy. Tak więc, powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy rozważać zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób prawnych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw.

Świadczenie jest zatem przedmiotem stosunku zobowiązaniowego i polegać ono może zarówno na działaniu, jak i na zaniechaniu osoby zobowiązanej, bądź na niewykonywaniu pewnych uprawnień, czy czynności. Cechą świadczenia nieodpłatnego jest to, aby otrzymujący takie świadczenie nie był zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Oznacza to, że świadczenie uzyskane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskuje albo ma uzyskać w przyszłości wzajemnie jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego.

Zatem, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie.

Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wymaga oceny charakteru dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.

Z wniosku wynika, że przeważającym elementem planowanej działalności Spółki będzie zakup i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek.

Powiązany ze Spółką podmiot - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (…) spółka komandytowo-akcyjna jest właścicielem nieruchomości gruntowych:

*   położonej w (…), o numerze (…), obręb (…), objętej księgą wieczystą KW nr (\`(...)\`) (Nieruchomość 1);

*   położonej w (…), o numerze (…), obręb (…), objętej księgą wieczystą KW nr (…) (Nieruchomość 2).

W ramach podziału geodezyjnego Nieruchomości nr 1 i 2 zostaną wyodrębnione działki:

*   na których wzniesione zostaną budynki B1, B2 i B3 (obszar zagospodarowania),

*   przeznaczone pod budowę (obszar drogowy),

*   na których w dalszej przyszłości planowane są budynki B4 i B5 (obszar inwestycyjny).

Wnioskodawca planuje zakup udziałów w prawie własności działek położonych na obszarze zagospodarowania i obszarze drogowym od (…), przy czym analogiczne transakcje dotyczące udziałów w prawie własności tych działek zostaną przeprowadzone także z dwoma innymi podmiotami powiązanymi, Działki z obszaru inwestycyjnego pozostaną natomiast własnością (…).

W stosunku do działek z obszaru zagospodarowania (gdzie planowane jest wzniesienie budynków B1, B2 i B3) Nabywcy wystąpią o zniesienie współwłasności bez dopłat. Po zniesieniu współwłasności na obszarze zagospodarowania powstaną oddzielne działki z odrębnymi księgami wieczystymi. Działki z obszaru drogowego pozostaną natomiast współwłasnością Nabywców.

Wątpliwości Wnioskodawcy wiążą się z ustaleniem, czy zniesienie współwłasności działek bez dopłat będzie powodowało powstanie przychodu podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych.

W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że przychód z tytułu zniesienia współwłasności nie powstaje jedynie w sytuacji, gdy podziałowi nie towarzyszą spłaty i dopłaty oraz wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku, mieści się w udziale, jaki współwłaścicielowi przysługiwał we współwłasności. Należy podkreślić, że to nie okoliczność braku spłat i dopłat przesądza o neutralności podatkowej. O tym, czy powstaje przychód, decyduje rynkowa wartość udziałów w działkach, przed i po zniesieniu współwłasności.

W analizowanej sprawie istotne jest to, że w wyniku dokonanego zniesienia współwłasności działek Wnioskodawca otrzyma działki odpowiadające identycznej wartości rynkowej posiadanych udziałów przed zniesieniem współwłasności. Zatem, wartość otrzymanej przez Wnioskodawcę części nieruchomości będzie mieściła się w udziale jaki przysługiwał Spółce we współwłasności.

Podsumowując, w świetle przedstawionych przepisów prawnych zniesienie współwłasności działek u Wnioskodawcy nie stanowi nowego nabycia, ponieważ mieści się w ramach udziału we współwłasności, jaki posiadał Wnioskodawca w rzeczy wspólnej. W wyniku dokonanego zniesienia współwłasności dojdzie do zamiany części ułamkowej we współwłasności na ściśle odpowiadający udział fizyczny o identycznej wartości rynkowej bez konieczności dokonania spłat i dopłat, co nie będzie skutkowało powstaniem przychodu podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie braku obowiązku rozpoznania przychodu podatkowego w związku ze zniesieniem współwłasności działek bez dopłat, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do skutków podatkowych zniesienia współwłasności działek dokonanych przez Wnioskodawcę, który wystąpił z niniejszym wnioskiem, natomiast nie ma zastosowania do pozostałych współwłaścicieli działek opisanych w treści wniosku.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawianego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.