Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/4511-539/15-4/SJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2015-12-15
Teza: Czy wartość noclegu finansowanego przez pracodawcę stanowić będzie dla pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji powyższego spółka jako płatnik będzie zobowiązana do poboru, obliczenia i pobrania zaliczek na podatek z uwagi na powstanie przychodu po stronie pracowników w postaci nieodpłatnego świadczenia polegającego na zakwaterowaniu pracowników?
Słowa kluczowe: nocleg; pracownik; przychód; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 20 sierpnia 2015 r. (data wpływu 4 września 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. (data wpływu 7 grudnia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika (zdarzenie przyszłe – pytanie Nr 3) **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 września 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 25 listopada 2015 r., Nr IPTPB1/4511-539/15-2/SJ, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 25 listopada 2015 r. (data doręczenia 27 listopada 2015 r.). Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek pismem oznaczonym datą 20 sierpnia 2015 r., data wpływu 7 grudnia 2015 r., nadanym za pośrednictwem Poczty Polskiej dnia 4 grudnia 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca wykonuje kontrakty na roboty budowlane w różnych miejscach w kraju i za granicą. W ramach wykonywania kontraktów Wnioskodawca finansuje pracownikom noclegi w miejscowościach, w których wykonywane są roboty publiczne. Miejscowości te stanowią miejsce wykonywania pracy przez pracowników, zgodnie z umowami o pracę. Wnioskodawca finansuje nocleg i wybiera miejsce noclegu – hotel lub kwatery prywatne, a pracownicy nie mają możliwości wyboru innego noclegu. Prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w danym hotelu, aby w określonym czasie mógł świadczyć pracę zgodnie z postanowieniami umowy o pracę.

Wnioskodawca, jako pracodawca osób zatrudnionych, zgodnie z treścią art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: ustawa o PIT), jest płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy, co czyni go podmiotem zobowiązanym do obliczenia i poboru w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy. Wnioskodawca do podstawy przychodu pracownika wlicza wydatek dokonany na pokrycie kosztów pobytu pracownika w hotelu.

W piśmie złożonym w dniu 7 grudnia 2015 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca dodał, że opłacenie pracownikom noclegu, nie przynosi im korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musieliby ponieść oraz, że korzystanie przez pracowników z noclegów jest niezbędne do wykonywania zadań wynikających ze stosunku pracy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):

1.  Czy wartość noclegu finansowanego przez pracodawcę w okresie ostatnich 5 lat stanowiła dla pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji powyższego spółka jako płatnik była zobowiązana do poboru, obliczenia i pobrania zaliczek na podatek z uwagi na powstanie przychodu po stronie pracowników w postaci nieodpłatnego świadczenia polegającego na zakwaterowaniu pracowników?
2.  Czy po stronie płatnika powstała nadpłata w wysokości zaliczek na podatek z tytułu przychodu po stronie pracownika w postaci zapewnienia pracownikom zakwaterowania, za okres ostatnich 5 lat?
3.  Czy wartość noclegu finansowanego przez pracodawcę stanowić będzie dla pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji powyższego spółka jako płatnik będzie zobowiązana do poboru, obliczenia i pobrania zaliczek na podatek z uwagi na powstanie przychodu po stronie pracowników w postaci nieodpłatnego świadczenia polegającego na zakwaterowaniu pracowników?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 3, dotyczące zdarzenia przyszłego. W pozostałym zakresie wniosek zostanie rozpatrzony odrębnie.

Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie przedstawionym w uzupełnieniu wniosku), wydatek dokonany przez pracodawcę w okresie ostatnich 5 lat na pokrycie kosztów pobytu pracownika w hotelu nie jest dla tego pracownika przychodem ze stosunku pracy, bowiem pobyt w tym hotelu był spowodowany koniecznością wykonywania czynności służbowych poza siedzibą pracodawcy, a jednocześnie poza miejscem zamieszkania pracownika. Przebywając w delegacji służbowej w rozumieniu przepisów prawa pracy, a nawet niezależnie od tego, czy wyjazd pracownika posiadał taki status, to pobyt pracownika w danym miejscu i ewentualna konieczność noclegu jest wynikiem polecenia pracodawcy i wykonywania czynności na jego rzecz.

W ocenie Wnioskodawcy poniesione przez niego wydatki na zakwaterowanie pracowników mają bezpośredni związek z wykonywaniem obowiązków służbowych, powierzonych pracownikom na podstawie umowy o pracę. Poniesione przez pracodawcę wydatki nie mają związku z celami osobistymi pracowników, a wyłącznie z celami służbowymi.

Zgodnie bowiem z art. 22 Kodeksu pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.), pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. Przepisy prawa pracy nie nakładają na pracownika obowiązku ponoszenia za pracodawcę wydatków związanych ze świadczeniem pracy. Do ponoszenia wszelkich kosztów związanych ze świadczeniem pracy przez pracowników zobowiązany jest pracodawca. Z całą pewnością do takich kosztów należy zakwalifikować wydatki związane z zapewnieniem noclegu w miejscu wykonywania pracy zgodnie z postanowieniami umowy o pracę - oddalonym od siedziby pracodawcy, a jednocześnie znajdującym się poza miejscem zamieszkania pracownika.

W opinii Wnioskodawcy zapłata przez pracodawcę kosztu noclegu pracownika wykonującego swoje obowiązki w miejscu określonym w umowie o pracę stanowi racjonalny wydatek firmy związany z realizacją określonych celów gospodarczych. Wydatek ten ponoszony jest tylko i wyłącznie w interesie pracodawcy, stanowi koszt działalności gospodarczej pracodawcy i ponoszony jest w celu osiągnięcia przychodów firmy, a zatem nie może być uznany za element przychodu pracownika, (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2387/12). Ostateczne przełożenie wskazanych korzyści pracodawcy na wynagrodzenie pracownika jest zupełnie nieuchwytne dla tego ostatniego i nie posiada wymiernej wartości majątkowej.

Zgodne z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku pracy uznaje się m.in. wartość świadczeń nieodpłatnych. Zdaniem Wnioskodawcy, nieodpłatne świadczenie, aby mogło stanowić dochód pracownika, musi być zapłatą za pracę dokonaną czymś innym niż pieniądz, a zatem musi stanowić korzyść, którą pracownik otrzymuje do własnej dyspozycji, którą może swobodnie zarządzać i rozporządzać, przeznaczając ją na zaspokojenie własnych potrzeb. W tak ujętej definicji na pierwszy plan wysuwa się warunek „sine qua non” nieodpłatnych świadczeń niepieniężnych stanowiących dochód pracownika, którym jest przysporzenie w zamian za pracę. Nieodpłatne świadczenie w prezentowanym stanowisku stanowi element wynagrodzenia, zaś w przedmiotowej sytuacji zapewnienie hotelu pracownikom stanowi środek do uzyskania wynagrodzenia, pracownik nie otrzymuje zakwaterowania w zamian za świadczoną pracę lecz po to aby mógł ją świadczyć i w konsekwencji uzyskać wynagrodzenie. Ponadto, możliwość opodatkowania świadczeń pracodawcy na rzecz pracownika pojawia się dopiero w sytuacji gdy otrzymana korzyść majątkowa prowadzi do zaoszczędzenia wydatków lub do zwiększenia aktywów po stronie pracownika. Wobec powyższego, trzeba nawiązać do treści art. 94 Kodeksu pracy, z którego wynika, że pracodawca zobowiązany jest w szczególności do organizacji pracy w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy, organizować pracę w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości pracy, zwłaszcza przy monotonnej i w ustalonym z góry tempie pracy. Zatem w ocenie Wnioskodawcy obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych, czy pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego, czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten obowiązek, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2387/12, należy odnosić i analizować w kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym czasie mógł świadczyć pracę zgodnie z postanowieniami umowy o pracę, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika, ale właśnie wypełnianiem przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy tak aby była ona wydajna i należytej jakości. Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy.

Wnioskodawca popiera i podziela pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K7/13, zaś z jego analizy, która potwierdza stanowisko Wnioskodawcy, prowadzi do wniosku, że mimo bardzo szerokiego ujęcia przychodów ze stosunku pracy nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu. Jako kryterium wyodrębnienia świadczeń objętych podatkiem dochodowym musi być przyjęta obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach; prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. Pracownik musi także skorzystać ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Trybunał podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. Gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym. Ponadto, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia są traktowane jako przychód wyłącznie pod warunkiem, że są „otrzymane”. Trybunał zwrócił uwagę, że świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia - w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych – są traktowane jako przychód wyłącznie pod warunkiem, że są „otrzymane”, co ma wskazywać na bezwzględnie - w odniesieniu do tego przychodu wymagany realny charakter świadczenia. Jednocześnie w ocenie Wnioskodawcy, aby nieodpłatne świadczenie mogło stanowić przychód po stronie pracownika, pracodawca musi dysponować jego uprzednią zgodą na spełnienie świadczenia. Podkreślić należy, że treścią stosunku pracy jest obowiązek wykonywania pracy pod kierownictwem pracodawcy oraz w miejscu i czasie wskazanym przez pracodawcę. W konsekwencji powyższego, nie jest możliwe przyjęcie, że do spełnienia świadczenia dochodzi za zgodą pracownika. Pracownik jest zobowiązany do świadczenia pracy w miejscu wskazanym przez pracodawcę, zatem jeżeli pracodawca kieruje pracownika do wykonywania pracy poza siedzibą pracodawcy lub miejscem zamieszkania pracownika oraz w związku z tym faktem zapewnia pracownikowi noclegu, to wówczas pracownik nie ma realnej możliwości odmowy przyjęcia świadczenia.

Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca uważa, że wartość noclegu finansowanego pracownikom przez Niego w okresie ostatnich 5 lat nie stanowiła dla pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o PIT, bowiem świadczenie w postaci noclegu w hotelu nie zostało spełnione za zgodą pracownika lecz zostało mu narzucone przez pracodawcę. Nie zostały spełnione w interesie pracownika, bowiem ich głównym celem był interes pracodawcy, to Wnioskodawca uzyskał korzyść z zakwaterowania pracowników w hotelu, a ponadto nocleg w hotelu nie przyniósł pracownikom żadnych korzyści. Zapewnienie noclegu w hotelu stanowiło dopiero podstawę umożliwiającą świadczenie pracy przez pracownika, przez co nie pozostawało w jakimkolwiek związku z korzyściami jakie pracownik uzyskał za świadczoną pracę (np. wynagrodzenie pieniężne). Nocleg nie był następstwem świadczenia pracy, lecz jej warunkiem, w konsekwencji powyższego nie mógł stanowić korzyści wynikającej ze świadczenia pracy.

Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca uważa, że jako płatnik nie był zobowiązany do poboru, obliczenia i pobrania zaliczek na podatek z uwagi na brak powstania przychodu po stronie pracowników, bowiem brak było nieodpłatnego świadczenia, a zapewnienie noclegu pracownikom na potrzeby pracodawcy nie może stanowić takiego świadczenia.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem płatnika w ciągu ostatnich 5 lat dokonał on nadpłaty zaliczek na podatek dochodowy z tytułu przychodu po stronie pracownika, bowiem zapewnienie pracownikom zakwaterowania w okresie ostatnich 5 lat nie stanowi nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Następstwem stanowiska Wnioskodawcy jest fakt, że Wnioskodawca wykonując kontrakty na roboty budowlane w różnych miejscach, w kraju i za granicą nadal zobowiązany będzie do finansowania pracownikom noclegów w miejscowościach, w których wykonywane są roboty budowlane. Prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków pracowniczych nadal wymagać będzie od pracownika nocowania w danym hotelu, aby w określonym czasie mógł świadczyć pracę zgodnie z postanowieniami umowy o pracę. Opłacenie pracownikom hotelu nie przyniesie im korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musieliby ponieść.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, wartość noclegu finansowanego przez pracodawcę nie będzie stanowić dla pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji powyższego Spółka jako płatnik podatku nie będzie zobowiązana do poboru, obliczenia i pobrania zaliczek na podatek w zakresie wartości noclegu w hotelu, bowiem po stronie pracowników nie powstanie przychód w postaci nieodpłatnego świadczenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 powołanej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W myśl art. 12 ust. 3 cyt. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2 – 2b.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca wykonuje kontrakty na roboty budowlane w różnych miejscach w kraju i za granicą. W ramach wykonywania kontraktów Wnioskodawca finansuje pracownikom noclegi, w miejscowościach, w których wykonywane są roboty publiczne. Miejscowości te stanowią miejsce wykonywania pracy przez pracowników, zgodnie z umowami o pracę. Wnioskodawca finansuje nocleg i wybiera miejsce noclegu – hotel lub kwatery prywatne, a pracownicy nie mają możliwości wyboru innego noclegu.

Wnioskodawca, jako pracodawca osób zatrudnionych, jest płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy.

Należy zauważyć, że z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz.U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.

Podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowiło przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia, czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku.

Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

Ponadto należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności gospodarczej, która musi być nastawiona ze swej istoty na osiągnięcie przychodów. W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i nie stanowi dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

Skorzystanie przez pracowników ze świadczenia w postaci noclegu wykupionego przez pracodawcę niewątpliwie następuje za zgodą pracownika, niemniej świadczenie to nie jest spełnione w jego interesie, ale w interesie pracodawcy oraz nie przynosi pracownikowi korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby ponieść. Udostępnienie miejsc noclegowych pracownikom leży wyłącznie w interesie pracodawcy, a nie pracowników, którzy swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokajają w innym miejscu i w inny sposób oraz którzy – gdyby nie konieczność wywiązania się z obowiązków wynikających z umowy o pracę – nie mieliby powodu do ponoszenia kosztu takich noclegów.

Biorąc pod uwagę tak przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, uznać więc należy, że udostępnienie przez Wnioskodawcę bezpłatnych noclegów w hotelach lub kwaterach prywatnych dla wszystkich oddelegowanych do pracy pracowników (bez względu na fakt czy z nich skorzystają, czy też nie) leży w interesie Wnioskodawcy jako pracodawcy i nie generował po stronie pracowników powstania przychodu, o którym mowa w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym na Wnioskodawcy jako pracodawcy nie będą ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zdarzenia przyszłego należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.