Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.570.2025.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-01
Teza: Ustalenia, czy w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu
koksowniczego, będącego pozostałością procesu
produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na koks
(własność węgla i koksu przysługuje Klientowi), po stronie
Spółki powstaje przychód podlegający opodatkowaniu
podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art.
12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT oraz czy w przypadku uznania
przez Organ, że w sytuacji opisanej w pytaniu nr 1 po stronie
Spółki powstaje przychód podatkowy, to czy z uwagi na
zawarte w opisie zdarzenia przyszłego okoliczności, w tym
fakt, że nieoczyszczony gaz koksowniczy w momencie jego
uzyskania nie posiada żadnej wartości rynkowej, istnieje
możliwość przyjęcia, że wartość tego przychodu powinna
wynosić 0 PLN (zero)
Słowa kluczowe: przychód
umowa
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne -Powstanie świadczeń w naturze i świadczeń
nieodpłatnych
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie pytania nr 1
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku CIT. Podstawowym
    przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...) (koksowego). Wyprodukowany koks
    Spółka samodzielnie sprzedaje do odbiorców niepowiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1
    pkt 3, jednak w większości realizuje sprzedaż koksu do podmiotu powiązanego w
    rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - spółki posiadającej bezpośredni udział w kapitale
    Wnioskodawcy (dalej: „Klient”) - która prowadzi działalność polegającą na dystrybucji
    węgla, koksu i wyrobów węglopochodnych.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka planuje zawrzeć z Klientem
    umowę o świadczenie usług przerobu węgla koksowego. Zgodnie z modelem
    biznesowym, proces produkcyjny będzie realizowany w całości na materiale powierzonym
    przez Klienta, co oznacza, że węgiel koksowy poddawany przerobowi będzie przez cały
    czas trwania usługi stanowił własność Klienta. Celem usługi, z perspektywy Klienta, jest
    uzyskanie produktu finalnego w postaci koksu o określonych parametrach jakościowych.
    Własność wyprodukowanego koksu będzie przysługiwać Klientowi. Za wykonanie usługi
    Spółka będzie otrzymywać od Klienta wynagrodzenie, kalkulowane w oparciu o ilość
    przerobionego materiału oraz zakres zleconych prac.
    Nieodłącznym i nieuniknionym z punktu widzenia technologii koksowania skutkiem
    ubocznym procesu przerobu węgla koksowego jest powstawanie nieoczyszczonego
    (surowego) gazu koksowniczego. Gaz ten, w momencie jego powstania, charakteryzuje się
    wysokim stopniem zanieczyszczenia i szkodliwości dla środowiska naturalnego. Nie jest on
    przedmiotem powszechnego obrotu gospodarczego - Spółka nie identyfikuje klientów
    zgłaszających chęć nabycia samego nieoczyszczonego gazu koksowniczego. Jego
    wykorzystanie lub sprzedaż wymaga poniesienia przez Spółkę istotnych nakładów
    inwestycyjnych i operacyjnych na budowę i utrzymanie instalacji do jego oczyszczania i
    uszlachetniania.
    W konsekwencji Spółka, ponosząc określone nakłady finansowe, może poddać
    nieoczyszczony gaz koksowniczy kolejnemu procesowi technologicznemu. W wyniku tego
    procesu Spółka może otrzymać następujące produkty - gaz koksowniczy (oczyszczony),
    oraz wyroby węglopochodne: smoła surowa, benzol surowy, siarka płynna, siarczan
    amonu. Oczyszczony gaz koksowniczy Spółka może wykorzystać jako paliwo w procesie
    produkcji koksu i energii lub sprzedać. Oczyszczony gaz koksowniczy oraz wyroby
    węglopochodne mogą już być wprowadzone na rynek - istnieje na nie rynek zbytu. Spółka
    będzie realizować ich sprzedaż samodzielnie lub do Klienta, który będzie zajmował się
    dystrybucją hurtową gazu koksowniczego i wyrobów węglopochodnych.
    Zgodnie z postanowieniami umownymi, które Spółka zamierza zawierać z Klientem, węgiel
    dostarczony przez Klienta w celu wykonania na nim usługi przerobu pozostaje własnością

    Klienta, podobnie jak koks otrzymany w wyniku przerobu węgla. Natomiast
    Wnioskodawca będzie stawał się właścicielem wszystkich pozostałości powstających w
    procesie przerobu koksu - czyli nieoczyszczonego gazu koksowniczego. W wyniku
    wykonanej usługi otrzymanie przez Spółkę na własność nieoczyszczonego gazu
    koksowniczego nie będzie wiązało się z obowiązkiem zapłaty na rzecz Klienta
    jakiegokolwiek dodatkowego wynagrodzenia. Dla Klienta, nieposiadającego odpowiedniej
    infrastruktury do oczyszczania i zagospodarowania gazu, stanowi on w istocie pozostałość
    procesu produkcyjnego, którego nabycie, transport a potem samodzielna utylizacja
    wiązałaby się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów.
    Podkreślenia wymaga, że nieoczyszczony gaz jest szkodliwy dla środowiska w związku z
    czym uwolnienie go do atmosfery wiązałoby się nieodłącznie z koniecznością poniesienia
    sankcji. W konsekwencji, Klient nie jest zainteresowany nabyciem własności
    nieoczyszczonego gazu koksowniczego. Spółka, po otrzymaniu w procesie produkcji
    nieoczyszczonego gazu koksowniczego, będzie we własnym zakresie i na własny koszt
    podejmować decyzję o jego dalszym losie - tj. o ewentualnym poniesieniu nakładów na
    jego oczyszczenie w celu wykorzystania produktów z niego otrzymanych na potrzeby
    własne lub odsprzedaży podmiotom trzecim, w tym Klientowi.
    W związku z powyższym modelem biznesowym, Spółka powzięła wątpliwość co do
    prawidłowego rozpoznania skutków podatkowych na gruncie ustawy o CIT w związku z
    uzyskaniem nieoczyszczonego gazu koksowniczego.
    Pytania
    1. Czy w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego, będącego
      pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na koks
      (własność węgla i koksu przysługuje Klientowi), po stronie Spółki powstaje przychód
      podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na
      podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT?
    2. W przypadku uznania przez Organ, że w sytuacji opisanej w pytaniu nr 1 po stronie
      Spółki powstaje przychód podatkowy, to czy z uwagi na zawarte w opisie zdarzenia
      przyszłego okoliczności, w tym fakt, że nieoczyszczony gaz koksowniczy w momencie
      jego uzyskania nie posiada żadnej wartości rynkowej, istnieje możliwość przyjęcia, że
      wartość tego przychodu powinna wynosić 0 PLN (zero)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Ad 1
    Brak powstania przychodu w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego.
    W ocenie Wnioskodawcy, w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego
    będącego pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na
    koks, stanowiącego własność Klienta w tym koks również stanowiący własność Klienta, po
    stronie Spółki nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodami są w szczególności: wartość
    otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość
    rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych
    nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (...).
    Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Jednakże, jego rozumienie
    zostało precyzyjnie ukształtowane w ugruntowanym orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Kluczowe znaczenie ma tu uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia
    18 listopada 2002 r. (sygn. akt FPS 9/02), w której Sąd stwierdził, że pojęcie to „obejmuje
    wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie
    korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia

    gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy”.
    Na kanwie tego i późniejszych orzeczeń wypracowano cztery kumulatywne przesłanki,
    których łączne spełnienie warunkuje powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń:
      a) uzyskanie przez podatnika wymiernej korzyści majątkowej,
      b) odniesienie tej korzyści kosztem innego podmiotu,
      c) brak ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego ze strony beneficjenta,
      d) istnienie stosunku prawnego, w ramach którego dochodzi do świadczenia.
    W analizowanym zdarzeniu przyszłym żadna z kluczowych przesłanek nie zostanie
    spełniona:
    Po pierwsze, Spółka w wyniku otrzymania nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie
    otrzymuje wymiernej korzyści. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie jest
    w stanie sprzedać nieoczyszczony gaz koksowniczy w stanie nieprzetworzonym - nie ma
    bowiem klientów zgłaszających chęć nabycia takiego produktu. Zatem Spółka byłaby
    zobowiązana podjąć decyzję o utylizacji tej substancji (co wiąże się z poniesieniem
    kosztów), albo może podjąć dodatkowe nakłady na to, aby przetworzyć nieoczyszczony
    gaz koksowniczy w gaz koksowniczy (oczyszczony) oraz wyroby węglopochodne. W
    konsekwencji sam fakt otrzymania nieoczyszczonego gazu koksowniczego w procesie
    przetwarzania węgla koksowego Klienta w koks należący do Klienta, nie generuje dla
    Spółki wymiernej korzyści ekonomicznej.
    Po drugie, Spółka nie uzyskuje nieoczyszczonego gazu koksowniczego „kosztem” Klienta.
    Po pierwsze Klient nie posiadał tego materiału u siebie przed nabyciem usługi przerobu
    węgla, a powstał on dopiero w wyniku jej wykonania. Jednakże dla Klienta nieoczyszczony
    gaz koksowniczy jest pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla
    koksowego na koks, którego zagospodarowanie generowałoby jedynie koszty. Klient byłby
    zmuszony do utylizacji tej pozostałości procesu produkcyjnego, gdyż nie posiada
    odpowiedniego zaplecza technologicznego umożliwiającego mu otrzymania z
    nieoczyszczonego gazu koksowniczego produktów, które miałyby wartość. Zatem
    otrzymanie przez Spółkę nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie prowadzi do
    uszczerbku majątkowego u Klienta, a wręcz pozwala mu uniknąć potencjalnych wydatków.
    Nie ma tu mowy o przesunięciu majątkowym, którego ekonomiczny ciężar ponosiłby
    Klient.
    Poza tym należy wykluczyć możliwość przyjęcia, że z tytułu otrzymania nieoczyszczonego
    gazu koksowniczego przez Spółkę, mamy do czynienia z otrzymaniem czegoś bez
    świadczenia ekwiwalentnego ze strony beneficjenta (Spółki). Nieoczyszczony gaz
    koksowniczy nie jest materiałem, który znajduje się w posiadaniu Klienta i którego
    otrzymanie przez Spółkę oznacza przejęcie tego produktu bez świadczenia
    ekwiwalentnego. Brak jest bowiem świadczenia ze strony Klienta oraz stosunku
    prawnego, którego przedmiotem byłoby nieodpłatne świadczenie. Umowa zawierana z
    Klientem dotyczy odpłatnego świadczenia usługi przerobu węgla. Powstanie
    nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie jest wynikiem celowego działania Klienta,
    mającego na celu obdarowanie Spółki, lecz nieuniknionym rezultatem procesu
    technologicznego. Brak jest zatem causa donandi.
    Jak słusznie wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w sytuacji związanej z
    otrzymaniem produktu w wyniku własnego działania, a nie działania podmiotu trzeciego,
    „aby doszło do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia musi dojść do
    stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia,
    drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie” (tak Dyrektor KIS w interpretacji z
    1 października 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.345.2021.1.SK). W opisanym stanie
    faktycznym (winno być: zdarzeniu przyszłym) taki stosunek prawny nie występuje.

    W konsekwencji uzyskanie nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie jest wynikiem
    darowizny między Klientem a Spółką, lecz naturalną konsekwencją głównej realizowanej
    transakcji gospodarczej, która ma już charakter ekwiwalentny dla obu stron.
    Powyższe stanowisko znajduje pełne potwierdzenie w jednolitej linii interpretacyjnej
    organów podatkowych. W przywołanej już interpretacji Znak: 0111-KDIB1-
    2.4010.345.2021.1.SK, dotyczącej pozyskiwania pyłu węglowego z rozsypów, Dyrektor KIS
    jednoznacznie stwierdził, że objęcie w posiadanie takiej pozostałości nie jest jego
    „otrzymaniem” w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT i nie rodzi przychodu w
    momencie pozyskania.
    Przychód podatkowy po stronie Spółki mógłby powstać, jeśli Spółka dokonałaby sprzedaży
    oczyszczonego gazu koksowniczego i/lub wyrobów węglopochodnych. Jednak wówczas
    podstawą powstania tego przychodu nie byłby art 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ale art. 12
    ust. 3 i 3a ustawy o CIT, tj. przychód powstałby w dniu wydania rzeczy, nie później niż w
    dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytania nr
    1.
    Z tego też względu odnoszenie się do Państwa stanowiska w zakresie, o którym mowa w
    pytaniu nr 2 jest niezasadne.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 278 ze zm., dalej: „updop”), nie zawiera definicji przychodu. Ustawodawca ograniczył
    się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 updop przykładowych przysporzeń,
    zaliczanych do tej kategorii.
    I tak, stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze,
        w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a
        także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z
        wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych
        przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w
        rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki
        użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego
        lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich
        związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Zatem, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, aby można było określone świadczenie
    zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu
    podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego
    jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie
    otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.
    Dla celów podatkowych za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie
    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające
    konkretny wymiar finansowy. Warunkiem uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód
    − co wynika z literalnego brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 2 updop − jest jego otrzymanie przez
    podatnika. Aby mówić o otrzymaniu świadczenia przez świadczeniobiorcę,
    świadczeniodawca musi wyrazić pozytywną wolę tego świadczenia poprzez zobowiązanie

    się do jego spełnienia. Nie wystarczy samo zawarcie umowy o nieodpłatne świadczenie,
    lecz konieczne jest jej wykonanie. Każdą więc sytuację i każde tego rodzaju zdarzenie
    gospodarcze należy rozpatrywać i oceniać indywidualnie jako konkretny przypadek z
    uwzględnieniem okoliczności faktycznych badanej sprawy.
    Stanowiąc o wartości nieodpłatnych świadczeń, jako o przychodzie kształtującym
    podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, ustawodawca nie sprecyzował bliżej
    tego, co należy rozumieć przez nieodpłatne świadczenia, ograniczając się jedynie do
    wskazania sposobu i kryteriów ustalania ich wartości (art. 12 ust. 5 i ust. 6 updop).
    I tak zgodnie z art. 12 ust. 5 i 6 updop:
    5. Wartość otrzymanych rzeczy lub praw, w tym otrzymanych nieodpłatnie, określa się
      na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
      samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
      zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania, z zastrzeżeniem ust. 6b.
    6. Wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych świadczeń, ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu - w wysokości
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
        czasu i miejsca udostępnienia.
    Pomimo braku legalnej definicji nieodpłatnego świadczenia w orzecznictwie sądów
    administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym pojęcie to w prawie
    finansowym ma szerszy zakres, niż w prawie cywilnym. I tak, pojęcie nieodpłatnego
    świadczenia obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1/06).
    Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy,
    gdy podatnik podatku dochodowego od osób prawnych otrzymuje, bez obowiązku
    świadczenia wzajemnego, rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość
    korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 updop przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są
    w szczególności: wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń
    w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
    odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (...).
    Co istotne, odpłatność lub nieodpłatność czynności prawnych jako kryterium ich podziału
    na gruncie prawa cywilnego, nie ma znaczenia dla kwalifikowania osiągniętego z tytułu
    takiej czynności przychodu lub jego kosztu na gruncie ustawy podatkowej.
    Istotne natomiast jest to, czy na podstawie stosunków cywilnoprawnych, rzeczowych lub
    zobowiązanych, doszło do otrzymania rzeczy, prawa lub świadczenia za odpłatnością,
    nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie.

    Oznacza to, że cechą wyróżniającą kategorie przychodu z art. 12 ust. 1 pkt 2 updop nie
    jest to, czy dana czynność ze swej istoty jest zawsze nieodpłatna lub odpłatna, lecz to, czy
    w wyniku jej dokonania podatnik osiągnął przychód (powiększył swoje aktywa lub
    pomniejszył koszty ich uzyskania), niezależnie od woli stron danej czynności prawnej.
    Co zostało wykazane powyżej, aby podatnik uzyskał przychód, musi dojść do
    nieodpłatnego świadczenia.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika m.in., że w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Spółka planuje zawrzeć z Klientem umowę o
    świadczenie usług przerobu węgla koksowego. Zgodnie z modelem biznesowym, proces
    produkcyjny będzie realizowany w całości na materiale powierzonym przez Klienta, co
    oznacza, że węgiel koksowy poddawany przerobowi będzie przez cały czas trwania usługi
    stanowił własność Klienta. Celem usługi, z perspektywy Klienta, jest uzyskanie produktu
    finalnego w postaci koksu o określonych parametrach jakościowych. Własność
    wyprodukowanego koksu będzie przysługiwać Klientowi. Za wykonanie usługi Spółka
    będzie otrzymywać od Klienta wynagrodzenie, kalkulowane w oparciu o ilość
    przerobionego materiału oraz zakres zleconych prac. Zgodnie z postanowieniami
    umownymi, które Spółka zamierza zawierać z Klientem, węgiel dostarczony przez Klienta
    w celu wykonania na nim usługi przerobu pozostaje własnością Klienta, podobnie jak koks
    otrzymany w wyniku przerobu węgla. Natomiast Wnioskodawca będzie stawał się
    właścicielem wszystkich pozostałości powstających w procesie przerobu koksu - czyli
    nieoczyszczonego gazu koksowniczego. W wyniku wykonanej usługi otrzymanie przez
    Spółkę na własność nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie będzie wiązało się z
    obowiązkiem zapłaty na rzecz Klienta jakiegokolwiek dodatkowego wynagrodzenia. Dla
    Klienta, nieposiadającego odpowiedniej infrastruktury do oczyszczania i
    zagospodarowania gazu, stanowi on w istocie pozostałość procesu produkcyjnego,
    którego nabycie, transport a potem samodzielna utylizacja wiązałaby się z koniecznością
    poniesienia dodatkowych kosztów.
    Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu
    koksowniczego, będącego pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla
    koksowego na koks (własność węgla i koksu przysługuje Klientowi), po stronie Spółki
    powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 updop.
    W rozpatrywanej sprawie nabyte pozostałości powstające w procesie przerobu koksu,
    czyli nieoczyszczony gaz koksowniczy, który jest pozostałością procesu produkcyjnego
    usługi przerobu węgla koksowego na koks, nie będzie dla Spółki stanowić przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym w momencie jego pozyskania. Jak wynika
    bowiem z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych warunkiem
    uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód jest jego otrzymanie przez podatnika.
    Ponadto z przepisów wynika aby zdarzenie generowało powstanie przychodu z tytułu
    nieodpłatnego świadczenia koniecznym jest aby przysporzenie uzyskane przez podatnika
    powstało na skutek działania innego podmiotu. Z wniosku wynika, że Klient nie jest
    zainteresowany nabyciem własności tego nieoczyszczonego gazu koksowniczego. Klient
    byłby zmuszony do utylizacji tej pozostałości procesu produkcyjnego, gdyż nie posiada
    odpowiedniego zaplecza technologicznego umożliwiającego mu otrzymania z
    nieoczyszczonego gazu koksowniczego produktów, które miałyby wartość. Zatem
    otrzymanie przez Spółkę nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie prowadzi do
    uszczerbku majątkowego u Klienta, a wręcz pozwala mu uniknąć potencjalnych wydatków.
    A zatem nieoczyszczony gaz koksowniczy staje się własnością Spółki.
    W związku z powyższym skoro jak wskazano w opisie sprawy Spółka, po otrzymaniu w
    procesie produkcji nieoczyszczonego gazu koksowniczego, będzie we własnym zakresie i
    na własny koszt podejmować decyzję o jego dalszym losie, tj. o ewentualnym poniesieniu
    nakładów na jego oczyszczenie w celu wykorzystania produktów z niego otrzymanych na
    potrzeby własne lub odsprzedaży podmiotom trzecim, w tym Klientowi, to nie sposób

    twierdzić, że otrzymanie węgla w sposób wskazany we wniosku rodzi po stronie Spółki
    obowiązek podatkowy w postaci rozpoznania przychodu podatkowego, gdyż Spółka nie
    uzyskuje w tym momencie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 pkt 2 updop. Aby doszło do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego
    świadczenia musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot
    dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje
    nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe. W sprawie będącej
    przedmiotem wniosku takie okoliczności nie zachodzą. Dopiero sprzedaż oczyszczonego
    gazu koksowniczego przez Spółkę będzie generowała powstanie przychodu podatkowego.
    W konsekwencji powyższego stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym
    w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego będącego pozostałością
    procesu produkcyjnego, usługi przerobu węgla koksowego na koks, stanowiącego
    własność Klienta, w tym koks również stanowiący własność Klienta, po stronie Spółki nie
    powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych, należało uznać za prawidłowe.
    Z uwagi na uznanie, że Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe,
    odniesienie się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 stało się bezzasadne, gdyż
    pytanie nr 2 było pytaniem warunkowym, na które oczekiwali Państwo odpowiedzi w
    przypadku uznania, że w sytuacji opisanej w pytaniu nr 1 po stronie Spółki powstaje
    przychód podatkowy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że
    została ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w
    sprawie będącej przedmiotem Państwa wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.