Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.601.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2
ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT przekazanie pracownikom prezentów
i voucherów nie będzie stanowić dla nich przychodu w
rozumieniu ustawy o PIT a na pracodawcy nie będzie ciążył
obowiązek płatnika.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
podatek-podatek od spadków i darowizn
pracodawca
pracownik
prezent
upominki
wyłączenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Wyłączenia spod ustawy PIT.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 2-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest (...) w Polsce. Przedmiotem działalności Spółki jest:
    (...)
    Spółka jest podatnikiem CIT i podlega w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest również zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT.
    Spółka zatrudnia pracowników i jest pracodawcą w rozumieniu ustawy Kodeks pracy. W
    związku z wypłatą wynagrodzeń na rzecz zatrudnionych pracowników Spółka występuje w
    roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w ustawie o PIT.
    Spółka planuje przekazywać pracownikom zatrudnionym na umowę o pracę różnego
    rodzaju prezenty z okazji np.:
    • Świąt Bożego Narodzenia, Wielkanocy itd.,
    • jubileuszu pracy/stażu pracy (np. x-lecie zatrudnienia),
    • przejścia na emeryturę, odejścia z pracy,
    • jubileuszu Spółki,
    • różnych szczególnych dni, np. mikołajek, dnia kobiet czy dnia mężczyzny,
    • prezenty w formie gratulacji jako uhonorowanie ważnych okazji w życiu pracownika (np.
      ślub, narodziny dziecka, wynajem samochodu na ślub lub przeprowadzkę pracownika)
      itd.
    Prezenty będą stanowić świadczenia rzeczowe, w szczególności: różnego rodzaju
    vouchery, karty podarunkowe, zegarki, sprzęt itp., bony na towary lub usługi, słodycze,
    książki, kwiaty. Spółka nie wyklucza, że w przyszłości rzeczowe prezenty okolicznościowe
    mogą mieć również inną postać (związaną z okolicznością ich wręczenia).
    Prezenty będą finansowane ze środków obrotowych Spółki. Zajmowane stanowisko nie
    będzie miało wpływu na wartość prezentu. Prezent będzie formą gratulacji i
    podziękowania dla pracownika za lata pracy w spółce oraz będzie miał na celu budowanie
    i podtrzymywanie dobrych relacji z pracownikami.
    Podkreślić należy, że prezenty nie będą stanowiły dla pracowników dodatkowej formy
    gratyfikacji za wykonaną pracę. Przekazanie prezentów nie będzie zależało od osiąganych
    w pracy wyników, ocen rocznych czy wskaźników absencji.
    Aktualnie:
    • Spółka posiada regulaminy, uchwały i instrukcje regulujące przekazywanie ww.
      świadczeń i możliwość ich dochodzenia przez pracowników;
    • pracownik może dochodzić wydania prezentu na podstawie istniejącego stosunku
      prawnego, ponieważ wręczanie prezentów jest uregulowane pisemnie w
      obowiązujących przepisach wewnątrzzakładowych, uchwałach oraz w umowach o
      pracę.
    Jednakże Spółka uchyli wszystkie ww. regulaminy, uchwały i instrukcje regulujące
    przekazywanie ww. świadczeń i możliwość ich dochodzenia przez pracowników. Po
    uchyleniu ww. regulaminów, uchwał i instrukcji pracownik nie będzie mógł dochodzić
    wydania prezentu na podstawie żadnego stosunku prawnego ani roszczenia, ponieważ

    wręczanie prezentów nie będzie uregulowane pisemnie w obowiązujących przepisach
    wewnątrzzakładowych, uchwałach oraz w umowach o pracę.
    Przekazywane prezenty nie będą elementem wynagrodzenia, do zapłaty którego
    zobowiązana jest Spółka na podstawie zawartej umowy o pracę lub uchwały. Będzie to
    zatem dobrowolne świadczenie ze strony Spółki jako pracodawcy, do którego nie jest
    zobowiązany na podstawie zapisów umownych lub postanowień uchwały. Celem Spółki
    będzie sprawienie pracownikom przyjemności, a prezenty będą stanowiły formę
    gratulacji, docenienia, uhonorowania danej osoby z okazji istotnego dnia. Przekazanie
    prezentu nie będzie miało związku z wykonywaną przez pracowników pracą, czy jej
    rezultatami. Pracownik również w żaden sposób nie będzie zobowiązany przez Spółkę ani
    do przyjęcia prezentu, ani do jego późniejszej realizacji.
    Gdyby pracownicy nie otrzymali od Spółki prezentu prawdopodobieństwo, że sami
    wykupiliby określony prezent rzeczowy jest znikome.
    Pytanie Wnioskodawcy dotyczy opisanego ww. zdarzenia przyszłego, gdy zostaną
    uchylone regulaminy, uchwały i instrukcje regulujące przekazywanie ww. świadczeń i
    możliwość ich dochodzenia przez pracowników.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy,
    zgodnie z którym prezenty (w postaci rzeczowej, w tym vouchery), niestanowiące
    dodatkowego wynagrodzenia za pracę, nie będą stanowiły dla pracowników przychodu ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, i w związku z tym na Spółce
    nie będą ciążyły obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem
    zaliczki na PIT na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w ramach opisanego zdarzenia przyszłego w
    związku z przekazaniem pracownikom prezentów (w postaci rzeczowej, w tym
    voucherów), niestanowiących dla nich dodatkowego wynagrodzenia za pracę, nie
    powstanie u nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    PIT, a tym samym na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika związane z obliczeniem,
    pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na PIT na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o PIT jest zasada powszechności
    opodatkowania, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w
    art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ordynacji
    podatkowej zaniechano poboru podatku (art. 9 ust. 1 ustawy o PIT).
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych
    zawartym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, bądź co do których
    zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT źródłami przychodów są: stosunek służbowy,
    stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni
    produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną praca nakładcza,
    emerytura lub renta.
    Należy zaznaczyć, że ustawa o PIT wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób
    opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub

    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Jak wynika z treści powołanego art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem będzie każde
    przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako
    świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo
    odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy
    o charakterze przychodu jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika jest
    uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają
    charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy
    zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT: za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Podkreślić należy, że użyty w powyższym przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że
    wymieniane kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo, a tym samym
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto z treści tego przepisu wynika, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    generalnie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o PIT. Ustawodawca do przychodów ze
    stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które
    przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Należy również wskazać, że na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą
    natomiast obowiązki płatnika, określone w art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym:
    zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
    organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej
    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.

    W tym miejscu należy również zaznaczyć, że niezależnie od powyższego w ustawie o PIT, w
    art. 2, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej zaliczanej
    do kategorii przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, przepisów
    ustawy o PIT nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom ustawy o podatku
    od spadków i darowizn.
    Powyższy przepis dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co
    do zasady może podlegać opodatkowaniu PIT, a który uzyskany został przez nich w
    sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobiegnięcie sytuacji, w której doszłoby
    do podwójnego opodatkowania tego samego przysporzenia majątkowego. Należy jednak
    zaznaczyć, że wyłączeniu temu podlega jedynie nabycie na podstawie jednego z tytułów
    wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, które faktycznie miało
    miejsce.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn: podatkowi od
    spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących
    się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny: przez umowę darowizny darczyńca
    zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego
    majątku.
    Mając powyższe rozważania na uwadze należy przyjąć, iż przekazywane prezenty (w
    postaci rzeczowej, w tym voucherów), niestanowiące dodatkowego wynagrodzenia za
    pracę, nie będą stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Otrzymanie upominków nie będzie stanowiło dodatkowej
    formy wynagrodzenia pracownika, jak również nie będzie związane z jego wynikami w
    pracy, a co więcej nie będzie wynikało ono z jakichkolwiek umów o pracę czy dokumentów
    wewnętrznych obowiązujących w Spółce. Bowiem Spółka uchyli wszystkie ww. regulaminy,
    uchwały i instrukcje regulujące przekazywanie ww. świadczeń i możliwość ich dochodzenia
    przez pracowników.
    Celem wręczania upominków pracownikom będzie sprawienie im przyjemności, a same w
    sobie upominki będą stanowić formę gratulacji, podziękowań czy docenienia
    pracowników. W związku z tym wręczenie upominków pracownikom przez pracodawcę
    należy traktować jako darowiznę, która nie stanowi przychodu w rozumieniu podatku
    dochodowego od osób fizycznych, bowiem podlega opodatkowaniu podatkiem od
    spadków i darowizn.
    W związku z powyższym Spółka nie będzie pełniła funkcji płatnika.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń
    otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie
    pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo
    sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało
    ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn.
    akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia
    otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w
    rozumieniu ustawy. „W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza
    wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników.
    Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko
    pieniężną postać lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w
    umowie o pracę – w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że
    pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu

    zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako
    podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z
    2016 r., poz. 205)”.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe:
    • Interpretacja indywidualna z 4 września 2024 r., sygn. akt 0111-KDIB2-
      3.4015.161.2024.2.JKU, 0115-KDIT2.4011.346.2024.3.KC: „W realiach opisanej przez
      Państwa sprawy prezenty dla pracowników (w postaci rzeczowej, w tym vouchery)
      niestanowiące dodatkowego wynagrodzenia za pracę oraz świadczenia w postaci
      wręczania dzieciom pracowników upominków z okazji niektórych świąt
      okolicznościowych, jak również podczas imprez integracyjnych, przekazywane tytułem
      darowizny, co do zasady będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od spadków i
      darowizn. Zatem z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt
      3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będą stanowiły one dla
      Państwa pracowników przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym jako płatnik nie będą
      Państwo zobowiązani do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób
      fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym: zakłady pracy
      będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi
      nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać
      w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów
      przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze
      spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
      wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej
      wypłacanej w spółdzielniach pracy”;
    • Interpretacja indywidualna z 8 stycznia 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.895.2024.2.DJ: „W
      konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonego
      pracownikowi zegarka pamiątkowego w okolicznościach wskazanych we wniosku nie
      stanowi dla niego przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych. Zatem z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki
      płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek
      dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy”;
    • Interpretacja indywidualna z 9 grudnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.863.2024.3.DJ:
      „Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa
      podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13,
      uznać należy, że przekazywanie pracownikom z okazji Jubileuszu 25-lecia zatrudnienia
      w (...) pamiątkowego, o którym mowa we wniosku, a który nie stanowi elementu
      wynagrodzenia wynikającego z zawartych umów o pracę, lecz jest formą gratulacji,
      uhonorowania pracownika z okazji istotnego dla niego jubileuszu, co do zasady
      podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. W konsekwencji, z uwagi
      na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonego pracownikowi (...)
      pamiątkowego w okolicznościach wskazanych we wniosku nie stanowi dla niego
      przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych. Zatem z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z
      obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób
      fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy”.
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w ramach opisanego zdarzenia
    przyszłego w związku z przekazaniem pracownikom prezentów (w postaci rzeczowej, w
    tym voucherów), niestanowiących dla nich dodatkowego wynagrodzenia za pracę, nie

    powstanie u nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa wart. 12 ust. 1 ustawy o
    PIT, a tym samym na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika związane z obliczeniem,
    pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na PIT na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust. ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163
    ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z kolei w myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar
    finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie
    nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady o zaliczeniu danego przysporzenia
    majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej
    osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego
    przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co
    stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw
    danej czynności.
    W świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.

    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Treść ww. przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Zatem do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie
    tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych
    otrzymanych od pracodawcy.
    W myśl zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W art. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziane zostały sytuacje,
    w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie
    spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Wśród wyłączeń wskazanych w tym przepisie w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały
    przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.
    Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do
    zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego. Przy czym zaznaczyć
    należy, że wyłączeniu temu podlega jedynie nabycie na podstawie jednego z tytułów
    wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, które faktycznie miało
    miejsce.
    Stosownie do treści art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków
    i darowizn (Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    W myśl art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071 ze zm.):
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Z treści wniosku wynika, że planują Państwo przekazywać swoim pracownikom
    zatrudnionym na umowę o pracę różnego rodzaju prezenty z okazji np. świąt, jubileuszy,
    przejścia na emeryturę itp. Prezenty będą stanowić świadczenia rzeczowe, w
    szczególności: różnego rodzaju vouchery, karty podarunkowe, zegarki, sprzęt itp., bony na
    towary lub usługi, słodycze, książki, kwiaty. Nie wykluczają Państwo, że w przyszłości

    rzeczowe prezenty okolicznościowe mogą mieć również inną postać (związaną z
    okolicznością ich wręczenia).
    Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od
    pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i
    prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej
    materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez
    Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym
    Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez
    pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy:
      W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie
      dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że
      wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także postać
      różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w praktyce są
      postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce
      obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu
      zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia
      28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2016 r., poz. 205). A zatem
      to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o
      których wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od
      tych, które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena,
      czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono
      realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    W rezultacie przekazanie pracownikom upominków okolicznościowych, niestanowiących
    dodatkowej formy gratyfikacji za wykonywane przez nich obowiązki pracownicze i
    mających stanowić dla nich rodzaj podziękowania za pracę o charakterze uznaniowym, nie
    spowoduje po Państwa stronie obowiązku pobrania od ich wartości zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych, gdyż nie będzie stanowiła dla niego przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zostały one
    wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących
    w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.