Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0461-ITPB4.4511.841.2016.1.AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2017-02-24
Teza: Zastosowanie zwolnienia przedmiotowego.
Słowa kluczowe: darowizna; kredyt; nieruchomości; sprzedaż; zbycie-odpłatne zbycie; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 25 listopada 2016 r. (data wpływu 29 listopada 2016 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego jest:

*   **prawidłowe** – w części dotyczącej spłaty kapitału kredytu,
*   **nieprawidłowe** – w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

W dniu 29 listopada 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Dnia 24 marca 2011 r. Wnioskodawczyni będąc w związku małżeńskim otrzymała od swojej matki w drodze darowizny lokal mieszkalny z poleceniem ustanowienia na rzecz matki służebności osobistej mieszkania. Nieruchomość ta stanowiła majątek osobisty Wnioskodawczyni. Lokal ten stanowi odrębną nieruchomość wraz z przynależnym do niego udziałem we współwłasności nieruchomości wspólnej, z której został on wydzielony. W dniu 19 lutego 2016 r. matka Wnioskodawczyni zrzekła się przed notariuszem służebności.

W dniu 4 lipca 2014 r. dwa małżeństwa, tj. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem oraz Pani X wraz z mężem, nabyli wspólnie nieruchomość za cenę A zł, w udziałach wynoszących po 1/2 części, jednocześnie oświadczając w akcie notarialnym, że nabycia dokonują do majątków objętych wspólnością ustawową. W zakupionej nieruchomości mieszkają obie rodziny zaspokajając swoje potrzeby mieszkaniowe.

Przy podpisywaniu aktu notarialnego uregulowana została kwota B zł, natomiast kwota C zł została uregulowana ze środków własnych do dnia 7 lipca 2014 r. Reszta ceny, w kwocie D zł została pokryta z kredytu bankowego zaciągniętego na ten cel w banku.

Do kredytu bankowego przystąpiły oba małżeństwa: Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem oraz Pani X wraz z mężem. Pomiędzy małżonkami obu rodzin istnieje ustawowa wspólność majątkowa.

W dniu 7 marca 2016 r. Wnioskodawczyni, która uprzednio nabyła nieruchomość lokalową stanowiącą jej majątek osobisty (nabyty na podstawie umowy darowizny z dnia 24 marca 2011 r.) dokonała sprzedaży tego lokalu mieszkalnego wraz ze związanym z własnością tego lokalu udziałem w częściach wspólnych budynku i we współwłasności działki gruntu za cenę E zł. Koszt prowizji dla firmy pośredniczącej w sprzedaży mieszkania wyniósł F zł brutto.

Część kwoty uzyskanej ze sprzedaży mieszkania w wysokości G zł została przez Wnioskodawczynię przekazana w dniu 26 września 2016 r. do banku na rzecz spłaty kredytu. Bank kwotę H zł przeznaczył na spłatę kapitału, natomiast pozostała kwota stanowiła pokrycie prowizji i kosztów bankowych z tytułu wcześniejszej spłaty.

Wnioskodawczyni dodaje, że nie zawarła ze swoim mężem żadnych małżeńskich umów majątkowych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy dochód ze sprzedaży mieszkania w części przeznaczonej na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup nowego mieszkania korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na mocy art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy?
2.  Czy przeznaczenie pozostałej części dochodu otrzymanego ze sprzedaży mieszkania w kwocie K zł na spłatę kredytu w terminie do 30 kwietnia 2017 r. spowoduje, że całość dochodu będzie zwolniona i wartość podatku do zapłaty w deklaracji, którą należy złożyć w 2017 r. wyniesie 0 zł?

Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawczyni wskazuje, iż na mocy art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z odpłatnym zbyciem w dniu 7 marca 2016 r. nieruchomości, w posiadanie której Wnioskodawczyni weszła 24 marca 2011 r. powstał przychód z odrębnego źródła.

Zdaniem Wnioskodawczyni przychodem ze sprzedaży prywatnej nieruchomości jest jej wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia, w tym przypadku kwota E zł minus prowizja agencji nieruchomości w kwocie brutto F zł. Dochód do opodatkowania wnosi M zł.

Jeżeli Wnioskodawczyni wydatkuje uzyskany dochód na własne cele mieszkaniowe, wskazane w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie później niż w okresie 2 lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie (tj. do 31 grudnia 2018 r.), dochód ten będzie korzystał ze zwolnienia na mocy art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy.

Warunek ten można uznać za spełniony, ponieważ zgodnie z treścią aktu notarialnego, Wnioskodawczyni razem z mężem są współwłaścicielami nabytej nieruchomości w 1/2, co odpowiada wartości N zł, natomiast kwota uzyskana ze sprzedaży mieszkania (o którym mowa powyżej) została przeznaczona na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup tego mieszkania.

Zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, o których mowa w ust. 1 pkt 131 ustawy uważa się m.in. wydatki poniesione na spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki), zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), na cele określone w pkt 1.

W opinii Wnioskodawczyni należy więc uznać, że warunek wydatkowania na własne cele mieszkaniowe jest w tym przypadku również spełniony.

Z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że wolne od podatku są dochody w wysokości odpowiadającej iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości, zatem wartość dochodu zwolnionego wynosi G zł.

Dochód ze sprzedaży mieszkania otrzymanego w darowiźnie: E zł,

Kwota przeznaczona na spłatę kredytu: G zł,

Dochód zwolniony: G zł,

Różnica do opodatkowania: K zł.

Wnioskodawczyni wskazuje, iż analizując istniejące interpretacje można uznać, że środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania nabytego w drodze darowizny, pomimo tego, że stanowią majątek osobisty Wnioskodawczyni i zostały przeznaczone na częściową spłatę kredytu zaciągniętego na zakup nieruchomości, której w 1/2 jest współwłaścicielką razem z mężem, korzystają ze zwolnienia. Artykuł 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy stanowi, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje pomiędzy małżonkami na mocy ustawy wspólność majątkowa (ustawowa).

Powyższe potwierdzają wydawane interpretacje indywidualne przez Izby Skarbowe, m.in. 1061-IPTPB2.4511.310.2016.1MK.

Również fakt, że kredyt na zakup nieruchomości został zawarty przez czterech kredytobiorców (dwa małżeństwa) nie powinien mieć wpływu na możliwość skorzystania ze zwolnienia, ponieważ zobowiązanie z tytułu zawartej umowy kredytowej zgodnie z jej treścią jest solidarne.

Odpowiedzialność solidarna dłużników została uregulowana w kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Paragraf 2 tego przepisu wskazuje, że do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.

W sytuacji więc, gdy jedna z osób (zobowiązania solidarnego) spłaca nawet całość zadłużenia bez zamiaru obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, nie można mówić o darowiźnie. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.

W związku z powyższym uznać należałoby, że środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania nabytego przez Wnioskodawczynię w drodze darowizny w części przeznaczonej na spłatę kredytu zaciągniętego w celu zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych korzystają ze zwolnienia.

Zdaniem Wnioskodawczyni w przypadku, gdy z uzyskanych środków kwota K zł zostanie również przekazana do dnia 30 kwietnia 2017 r. na spłatę kredytu to podatek do zapłaty zgodnie z wyliczeniem poniżej wyniesie 0 zł.

Przychód ze sprzedaży mieszkania: E zł,

Prowizja: F zł,

Dochód ze sprzedaży mieszkania: M zł,

Wydatki (w sumie wartość spłaty już dokonanej G zł powiększona o K zł) na spłatę kredytu E zł,

Dochód zwolniony: E zł,

Różnica do opodatkowania: 0 zł.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe w części dotyczącej spłaty kapitału kredytu oraz nieprawidłowe w pozostałym zakresie.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów

*   jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia ww. nieruchomości i praw majątkowych przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Rozdział trzeci omawianej ustawy zawiera standaryzację przedmiotowych zwolnień na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Artykuł 21 zawiera w swej treści zamknięty katalog określonych przysporzeń majątkowych podatnika, które wolą ustawodawcy poczytywane są jako wolne od podatku dochodowego. Z tego też względu dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)–c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie. Stanowi on, że wolne od podatku są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały m. in. w treści art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z wyżej przytoczoną normą (art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy) za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

1.  spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), na cele określone w pkt 1,
2.  spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w lit. a),
3.  spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), na spłatę kredytu (pożyczki), o których mowa w lit. a) lub b)

*   w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z zastrzeżeniem ust. 29 i 30.

Wskazać należy, że zawarte w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyliczenie wydatków mieszkaniowych ma charakter wyczerpujący, w związku z czym tylko realizacja w wymaganym terminie celów w nim wymienionych pozwala na zwolnienie z opodatkowania dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości.

Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015, poz. 2028 z późn. zm.) z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Do majątku osobistego każdego z małżonków należą m.in. przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił (art. 33 pkt 2 ustawy).

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, iż niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.

Poniesienie wydatku na nabycie lokalu mieszkalnego nie świadczy jeszcze o tym, że została spełniona, określona przez ustawodawcę, przesłanka skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania. Warunkiem zwolnienia podatkowego jest wykazanie przez podatnika, że wydatek poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych.

Rozstrzygając zatem o prawie Wnioskodawczyni do zwolnienia z opodatkowania po pierwsze należy pamiętać (o czym napomniano powyżej), że zawarty w art. 21 ust. 25 ustawy katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma charakter zamknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niewymienione w tym katalogu nie będą uprawniały do skorzystania z powyższego zwolnienia.

Następnie należy mieć na uwadze fakt, że ustawodawca uzależnia prawo do skorzystania ze zwolnienia od wydatkowania przez podatnika w ściśle określonym czasie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) na realizację własnego celu mieszkaniowego.

W niniejszej sprawie Wnioskodawczyni wyraźnie wskazała, że dnia 24 marca 2011 r. otrzymała lokal mieszkalny (darowizna do majątku osobistego). Dnia 7 marca 2016 r. Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży rzeczonego lokalu. 4 lipca 2014 r. wraz z małżonkiem oraz Panią X i jej mężem Wnioskodawczyni nabyła nieruchomość w udziałach wynoszących po 1/2 części, jednocześnie oświadczając, że wskazane osoby dokonują nabycia do majątków objętych wspólnością ustawową.

Dla zakwalifikowania wydatkowania uzyskanej sumy ze sprzedaży przedmiotowego lokalu do rozpatrywanego zwolnienia znaczenie posiada fakt przeznaczenia przychodu na spłatę kredytu zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c). Zatem, aby uczynić zadość ustawowym przesłankom kredyt powinien być zaciągnięty przez Wnioskodawczynię przed sprzedażą otrzymanego w darowiźnie lokalu mieszkalnego, a następnie spłacony środkami uzyskanymi z przedmiotowej transakcji, co też w przedstawionym do analizy tutejszemu organowi zdarzeniu uczyniono.

Należy również mieć na uwadze, iż w sytuacji, gdy na podstawie umowy kredytowej kredytobiorcą jest więcej niż jedna osoba i każda odpowiada solidarnie za spłatę zadłużenia, to każda z tych osób ma wówczas obowiązek dokonywać spłaty kredytu. Zatem zarówno Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem, jak i Pani X wraz z mężem, zobowiązani są solidarnie do spłaty kredytu. Z tego też względu cel mieszkaniowy Wnioskodawczyni zostanie spełniony jedynie w odniesieniu do kwoty wydatkowanej na spłatę kredytu w takiej części, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi Wnioskodawczyni w tej nieruchomości. Zauważyć bowiem należy, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zobowiązana jest do spłaty kredytu w takim samym stopniu jak drugie małżeństwo. Zaciągnięty kredyt służył bowiem nabyciu nieruchomości - udziału w nieruchomości - przez każde z nich.

Tym samym oczywistym jest, że celem zaciągniętego kredytu nie było tylko nabycie udziału przez Wnioskodawczynię i jej męża, ale również nabycie udziału przez drugie małżeństwo. Zatem w chwili zaciągania kredytu był on zaciągany na realizację również cudzych potrzeb mieszkaniowych, a nie tylko potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni. W rezultacie cel mieszkaniowy realizowany poprzez spłatę kredytu - w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - zostanie spełniony jedynie w odniesieniu do kwoty wydatkowanej na spłatę kredytu w takiej części, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi w ww. nieruchomości zakupionej razem z mężem, tj. do wysokości 1/2 kwoty kredytu.

Reasumując, z uwagi na powyższe rozważania prawne oraz przedstawione w złożonym wniosku okoliczności, uznać należy, iż w przypadku wydatkowania przychodu ze sprzedaży lokalu stanowiącego majątek osobisty Wnioskodawczyni w okresie dwóch lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym została ona dokonana, na spłatę kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawczynię i pozostałe (wymienione we wniosku) osoby, dochód Wnioskodawczyni korzystać będzie ze zwolnienia od podatku dochodowego, wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w takiej wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia przedmiotowej nieruchomości.

Dodać przy tym należy, iż wyłącznie spłata kapitału i odsetek kwalifikowana jest jako wydatek na cel mieszkaniowy. Opłaty i prowizje bankowe nie mieszczą się w dyspozycji wskazanego przepisu.

Podkreślenia wymaga, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających zwolnienia podatkowe, jak również ulgi, należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też, korzystanie z przedmiotowego zwolnienia przysługuje podatnikowi tylko i wyłącznie w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie prawa.

Należy również zastrzec, że w przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych, wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Jednocześnie tutejszy organ wskazuje (zważywszy na zawarte we własnym stanowisku Wnioskodawczyni wyliczenia odnoszące się do wskazania wysokości należnego podatku dochodowego od sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego), że przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej jest – co do zasady – sam przepis prawa podatkowego. Dlatego też, wydając przedmiotową interpretację indywidualną tutejszy organ interpretacyjny dokonał wyłącznie wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego znajdujących zastosowanie w sprawie.

Przepis art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa nakłada na organ podatkowy obowiązek wydania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy.

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Wnioskodawczynię interpretacji organów podatkowych, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami innych organów podatkowych i sądów, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, iż nie stanowią materialnego prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej.

Jednocześnie informuje się, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Oznacza to, że niniejsza interpretacja została wydana wyłącznie w indywidualnej sprawie Wnioskodawczyni i nie wywołuje skutków prawnych dla innych podmiotów. Pozostali kredytobiorcy chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinni wystąpić z odrębnymi wnioskami o jej wydanie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87 – 100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.