Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1398/08-2/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-12-03
Teza: CIT w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa w spółce komandytowej
Słowa kluczowe: aport; dochód; nieruchomości; przychód-powstanie przychodu; skutki podatkowe; spółki-spółka komandytowa; uczestnicy; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego; wkład-wkłady niepieniężne; wynajem; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 5; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 05.09.2008r. (data wpływu 10.09.2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa w spółce komandytowej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10.09.2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa w spółce komandytowej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Z uwagi na uwarunkowania biznesowe w grupie P, podjęta została decyzja o powołaniu spółki komandytowej (dalej: spółka komandytowa), do której poszczególne spółki kapitałowe z grupy mające siedzibę w Polsce wniosą posiadane przez siebie wybrane składniki majątkowe (np. środki trwałe, środki pieniężne). Środki trwałe nabyte przez spółkę komandytową w postaci wkładu niepieniężnego będą wykorzystywane przez ten podmiot w zakresie jego działalności gospodarczej, który będzie obejmował m.in. wynajem, dzierżawę, leasing operacyjny posiadanych środków trwałych na rzecz podmiotów z grupy P.

W powyższym zakresie, podjęto decyzję, że P POLSKA Sp. z o.o. (dalej: Spółka) wniesie do spółki komandytowej środki trwałe, w szczególności nieruchomości, jako wkład niepieniężny (aport). Przedmiotem aportu będą konkretne środki trwałe, nie zaś przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, samodzielnie sporządzająca bilans. W związku z wniesieniem ww. wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej, Spółka stanie się wspólnikiem tej spółki -tj. komandytariuszem.

Po wniesieniu do spółki komandytowej przedmiotowego wkładu niepieniężnego i uzyskaniu statusu komandytariusza, spółka zamierza wynająć‚ dzierżawić lub wyleasingować środki trwałe wniesione uprzednio przez spółkę do spółki komandytowej (tzw. lease back) i wykorzystywać je w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy wniesienie przez spółkę środków trwałych (w tym nieruchomości) tytułem wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej będzie skutkowało powstaniem przychodu dla spółki?
2.  Czy wniesienie wkładu przez innego wspólnika spółki komandytowej spowoduje powstanie przychodu dla spółki jako wspólnika spółki komandytowej?
3.  Jak należy określić wartość początkową wnoszonych środków trwałych (w tym nieruchomości) dla potrzeb podatkowej ewidencji środków trwałych w spółce komandytowej?
4.  Jak należy alokować dochód do opodatkowania (tj. przychód podatkowy oraz koszt uzyskania przychodów) do spółki jako wspólnika spółki komandytowej w sytuacji, gdy środki trwałe wniesione przez spółkę do spółki komandytowej zostaną wynajęte, wydzierżawione lub wyleasingowane (leasing operacyjny) na rzecz spółki?
5.  Jak należy alokować dochód do opodatkowania (tj. przychód podatkowy oraz koszt uzyskania przychodów) do spółki jako wspólnika spółki komandytowej w przypadku sprzedaży środków trwałych przez spółkę komandytową?
6.  Czy wydatek ponoszony przez spółkę na rzecz spółki komandytowej z tytułu opłaty za dzierżawę, najem lub leasingu operacyjnego na rzecz spółki środków trwałych (wniesionych uprzednio przez spółkę jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej) stanowi dla spółki koszt uzyskania przychodu?

Ad. 1.

Spółka stoi na stanowisku, iż wniesienie przez spółkę środków trwałych (w tym nieruchomości) jako wkładu niepieniężnego spółki komandytowej nie będzie skutkowało powstaniem przychodu dla spółki.

Zdaniem Spółki, zgodnie z art. 12 ust. pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: PDOP) przychodem podatkowym jest nominalna wartość udziałów (akcji) w spółce kapitałowej albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Zgodne z art. 4 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2000 r., Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej: KSH) spółkami kapitałowymi są spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne. Natomiast zgodnie z art. 4 § 1 pkt 1 KSH spółka komandytowa została zaliczona do spółek osobowych, nieposiadajacych osobowości prawej.

Stąd też, w analizowanym przypadku zapisy art. 12 ust. 1pkt 7 PDOP nie znajdą zastosowanie. Spółka komandytowa nie jest bowiem, ani spółką kapitałową ani tym bardziej spółdzielnią. Argumentem na poparcie ww. stanowiska może być także treść normy art. 12 ust. 1b PDOP, zgodne z powyższą regulacją przychód określony w art. 12 ust. 1 pkt 7 PDOP powstaje w dniu: - zarejestrowania spółki kapitałowej, albo

*   wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki, albo
*   wydania dokumentacji akcji, jeżeli objęcie akcji jest związane z warunkowym podwyższeniem kapitału zakładowego.

Pojęcie kapitału, do którego odwołuje się powyższy przepis, występuje tylko w spółkach kapitałowych, a więc w spółce z o.o. oraz w spółce akcyjnej (oraz w pewnym zakresie także w spółce komandytowo-akcyjnej). Kategorii takiej brak jest jednak w spółce komandytowej, nie następuje podwyższenie kapitału zakładowego, ani też objęcie udziałów w ww. podwyższeniu. Podmiot wnoszący wkład uzyskuje jedynie status wspólnika spółki komandytowej tj. komplentariusza lud komandytariusza. Skoro zatem w spółce komandytowej nie ma kapitału zakładowego brak jest także regulacji podatkowej określającej moment powstania takiego przychodu.

Spółka podkreśla, że powyższy pogląd, zgodne z którym wniesienie wkładu do spółki osobowej nie skutkuje powstaniem dla podmiotu wnoszącego przychodu podlegającego opodatkowaniu, zostało potwierdzone przez organa podatkowe w wielu podobnych stanach faktycznych.

Prawidłowość prezentowanego powyżej stanowiska (tj. brak przychodu po stronie wnoszącego wkład niepieniężny do spółki osobowej) potwierdza również wykładnia historyczna art. 12 ust. 1 pkt 7 PDOP. Obecne brzmienie tego przepisu wprowadzono do PDOP na mocy ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (DZ. U. z 2002 r. Nr 141, poz. 1179), kiedy to po wyrazie „spółce” dodano wyraz „kapitałowej”. Z uzasadnienia do rządowego projektu powyższej ustawy (druk nr 411 z dnia 17 kwietnia 2002 r.) wynika, że zmiana art. 12 ust. 1 pkt 7 PDOP polegała na:”(..)wprowadzeniu zapisu, że skutki podatkowe związane z wnoszeniem aportów dotyczą objętych akcji (udziałów) w spółce kapitałowej”. Ponadto jak wyjaśnił projektodawca: „udział w kapitale zakładowym spółek kapitałowych jest wartościowo ujętą kategorią ekonomiczną, stanowiącą cząstkę kapitału zakładowego i będącą odpowiednikiem nominalnej wartości wkładu pieniężnego i niepieniężnego. Udział kapitałowy w spółkach osobowych nie został natomiast zdefiniowany w przepisach kodeksu spółek handlowych. W spółce osobowej nie występuje kategoria wartości nominalnej udziału, bowiem inaczej funkcjonuje ten kapitał.”

Z uzasadnienia do ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jednoznacznie wynika zatem, że wprowadzenie powyższej zmiany w art. 12 ust. 1 pkt 7 PDOP polegało na jego doprecyzowaniu poprzez jednoznaczne określenie, że odnosi się on wyłącznie do spółek kapitałowych - tj. spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek akcyjnych - z niewątpliwym wyłączeniem spółek osobowych, zarówno spółek jawnych, jak i spółek komandytowych.

Ad.2.

Spółka stoi na stanowisku, iż wniesienie przez innego wspólnika spółki komandytowej wkładu do spółki komandytowej także nie będzie skutkowało powstaniem przychodu dla spółki.

W odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego w niniejszym wniosku należy dodatkowo rozważyć kwestię powstania przychodu podatkowego dla samej spółki kapitałowej na moment otrzymania wkładu niepieniężnego od partnerów — co poprzez odpowiednią alokację jej przychodów i kosztów mogłoby teoretycznie spowodować powstanie przychodu u jej wspólników będących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dochodów osiąganych przez spółki osobowe, których są wspólnikami. W świetle przepisów KSH w części dotyczącej spółek osobowych, rzeczy i prawa wniesione tytułem wkładu, a także nabyte lub uzyskane przez spółkę osobową (tj. także spółkę komandytową w czasie jej istnienia, są majątkiem spółki. Majątek spółki przez cały czas jej istnienia uznaje się za majątek odrębny od majątku osobistego każdego ze wspólników, w którym wspólnicy mają tylko udział nieoznaczony żadnym ułamkiem i którym do czasu rozwiązania spółki nie mogą w swobodny sposób dysponować (na co pośrednio wskazuje art. 36 KSH w związku z art. 103 KSH). Mając na uwadze powyższe, stosunki własnościowe w spółce osobowej potraktować można jako quasi współwłasność łączną. Wniesienie tytułem wkładu określonych składników majątku własnego wspólników (np. środków trwałych lub środków pieniężnych) do spółki osobowej oznacza zatem, że w wyniku wniesienia wkładu przez jednego wspólnika nie następuje jakiekolwiek przysporzenie majątkowe dla pozostałych wspólników. W konsekwencji, nie można twierdzić także, że dla pozostałych wspólników powstaje jakikolwiek przychód podatkowy w rozumieniu art. 5 lud 12 PDOP. Tym samym, zdaniem Spółki, dla Spółki jako wspólnika spółki komandytowej na moment wniesienia wkładu przez innego wspólnika spółki komandytowej nie powstaje jakikolwiek przychód podatkowy.

Ad.3.

Spółka stoi na stanowisku, iż podatkowa wartość początkowa środków trwałych (w tym nieruchomości) wnoszonych tytułem wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej powinna odpowiadać wartości tych środków trwałych ustalonej w umowie spółki komandytowej - z tym, że nie może ona być wyższa od wartości rynkowej wnoszonych środków trwałych.

W PDOP brak jest szczególnych przepisów regulujących zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych wniesionych jako wkład niepieniężny przez spółkę kapitałową do spółki osobowej. Art. 16g ust. 1 pkt 4 PDOP zawiera jedynie stosowne regulacje w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki kapitałowej. Podkreślić należy, że wniesienie przez wspólników składników majątkowych jako wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej wiąże się z ich zbyciem na rzecz tej spółki - podobnie jak ma to miejsce w przypadku wkładów niepieniężnych do spółek kapitałowych. Brak stosownych regulacji w ww. zakresie uznać należy zaś za niedopatrzenie ustawodawcy. Konsekwentnie, dla ustalenia wartości środków trwałych wniesionych przez wspólnika do spółki komandytowej należy stosować odpowiednio zasady wynikające z art. 16gPDOP. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego objętego niniejszym wnioskiem, stwierdzić należy, że dla celów amortyzacji podatkowej za wartość początkową środków trwałych wniesionych do spółki komandytowej przez jej wspólników (w tym spółkę) uważa się wartość poszczególnych środków trwałych ustaloną przez wspólników na dzień wniesienia wkładów — nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej z dnia wniesienia wkładu.

Ponadto, zdaniem Spółki należy zauważyć, iż regulacja określająca zasady określania wartości początkowej wkładów niepieniężnych wnoszonych do spółek osobowych zawarta została w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOF). Przedmiotowa regulacja jest tożsama z zasadami ustalenia wartości początkowej środków trwałych wnoszonych jako wkład niepieniężny do spółki kapitałowej zawartymi w art. 16g PDOP. Przy braku innych szczególnych regulacji PDOP dotyczących tej kwestii, treść art. 22g PDOF potwierdza zasadność odpowiedniego zastosowania art. 16g PDOP (identycznego, co do konstrukcji z art. 22g PDOP) w przypadku wkładów niepieniężnych wnoszonych do spółek osobowych, gdy ich wspólnikami są spółki kapitałowe.

W ocenie Spółki, interpretacja ta ma także silne uzasadnienie celowościowe. W przypadku spółki osobowej, w której wspólnikami są osoby fizyczne i prawne majątek spółki osobowej będzie posiadał tę samą wartość z punktu widzenia wszystkich wspólników. Całkowicie nieracjonalne wydaje się bowiem różnicowanie konsekwencji podatkowych w odniesieniu do wspólników w zależności od tego, czy są oni podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, czy też podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ad.4.

Spółka stoi na stanowisku, że do każdego wspólnika spółki komandytowej (w tym do spółki) należy alokować w proporcji do udziału w zysku spółki komandytowej posiadanego przez tego wspólnika spółki komandytowej:

*   przychody osiągane przez spółkę komandytową, w tym przychody z tytułu dzierżawy, wynajmu lub leasingowania (leasing operacyjny) na rzecz spółki środków trwałych (wniesionych uprzednio przez spółkę jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej), które to przychody będą stanowiły przychody podatkowe wspólników spółki komandytowej (w tym spółki) oraz

*   koszty ponoszone przez spółkę komandytową, w tym odpisy amortyzacyjne od środków trwałych stanowiących własność spółki komandytowej, które to koszty będą stanowić koszty uzyskania przychodów wspólników spółki komandytowej (w tym spółki) na zasadach ogólnych.

Zgodnie z przyjętą w polskim prawie podatkowym zasadą, podatnikami podatku dochodowego nie są spółki osobowe (np. spółki komandytowe), lecz poszczególni wspólnicy tych spółek. Na podstawie art. 5 PDOP przychody z tytułu udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy i praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału. Powyższe zasady stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania oraz podatku.

W konsekwencji, wszelkie przychody osiągane przez spółkę komandytową w zakresie prowadzonej przez nią działalności, jak również wszelkie koszty ponoszone przez spółkę komandytową w ww. zakresie powinny być alokowane do poszczególnych wspólników spółki komandytowej proporcjonalnie do udziału posiadanego przez tych wspólników w zyskach spółki komandytowej.

W związku z powyższym, w przypadku najęcia/dzierżawienia/leasingowania (leasing operacyjny) przez spółkę od spółki komandytowej jakichkolwiek środków trwałych (nawet tych, które uprzednio zostały wniesione przez spółkę jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej):

*   przychodem podatkowym spółki będzie przychód z tytułu najmu/dzierżawy/leasingu operacyjnego środków trwałych uiszczanego przez spółkę na rzecz spółki komandytowej z ww. tytułu, w proporcji do udziału spółki w zyskach spółki komandytowej - a jednocześnie,
*   kosztem uzyskania przychodu spółki będą koszty ponoszone przez spółkę komandytową w powyższym zakresie (w tym odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących własnością spółki komandytowej) w proporcji do udziału spółki w zysku spółki komandytowej.

W tym miejscy doprecyzowania wymaga, rozumienie pojęcia „proporcjonalne do posiadanego udziału”, które zostało użyte przez ustawodawcę w art. 5 ust. 1PDOP zdaniem Spółki, ww. pojęcie powinno być rozumiane jako udział w zysku spółki osobowej.

W ocenie Spółki uzasadnieniem dla powyższego stanowiska, może być chociażby tylko treść art. 5 ust.1 zd. 2 PDOP, który stanowi, że „w przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach są równe”. Pojęcie „przychód” wydaje się być co do zasady równoznaczne z pojęciem „zysk”, którym posługuje się ustawodawca określając zasady wewnętrznego funkcjonowania spółek osobowych. Spółka zwraca także uwagę na brzmienie art. 8 ust. 1 PDOF (odpowiednika art. 5 ust. 1 PDOP na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych), który wprost stanowi, że przychody i koszty z tytułu udziału w zyskach spółek nieposiadających osobowości prawnej ustala się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku.

Zdaniem Spółki, różne traktowanie wspólników będących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnia.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki uznać należy, że niedoprecyzowanie regulacji art. 5 ust. 1 PDOP było zabiegiem przypadkowym oraz niedopatrzeniem ustawodawcy, a pojęcie „udział” w spółce osobowej należy rozumieć jako „udział w zysku” spółki osobowej. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organ podatkowy.

Ad.5.

Spółka stoi na stanowisku, że do każdego ze wspólników spółki komandytowej (w tym spółki) należy alokować w proporcji do udziału w zysku spółki komandytowej posiadanego przez tego wspólnika spółki komandytowej:

*   przychód odpowiadający kwocie uzyskanej przez spółkę komandytową ze zbycia środków trwałych wniesionych uprzednio do spółki komandytowej przez spółkę, który to przychód będzie stanowił przychód podatkowy wspólników spółki komandytowej (w tym spółki), oraz

*   wartość początkową wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki komandytowej pomniejszona o odpisy amortyzacyjne dokonane w spółce komandytowej (w przypadku środków trwałych podlegających amortyzacji podatkowej), która to wartość będzie stanowić koszt uzyskania przychodu wspólników spółki komandytowej (w tym spółki).

Zdaniem Spółki, dochodem do opodatkowania na moment sprzedaży przez spółkę komandytową środków trwałych wniesionych uprzednio jako wkład niepieniężny, będzie różnica pomiędzy kwotą uzyskaną ze zbycia tych środków trwałych oraz wartością wkładu wniesionego do spółki komandytowej określoną w akcie notarialnym podpisanym na okoliczność wniesienia wkładu do spółki komandytowej, pomniejszoną o ewentualne odpisy amortyzacyjne dokonane w spółce komandytowej.

Uzasadniając powyższe stanowisko Spółka ponownie podkreśla, że spółka komandytowa jako osobowa spółka handlowa nie posiada osobowości prawnej, tym samym z punktu widzenia przepisów podatkowych podatnikami są poszczególni jej wspólnicy. Zgodnie z art. 5 PDOP przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalne do posiadanego udziału. Powyższe zasady stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania oraz podatku.

Biorąc pod uwagę powyższą analizę, Spółka stoi ma stanowisku, iż dochodem wspólników spółki komandytowej z tytułu zbycia posiadanych przez spółkę komandytową środków trwałych wniesionych do tej spółki jako wkład niepieniężny, będzie różnica pomiędzy ceną uzyskaną przez spółkę komandytową z tytułu sprzedaży ww. środków trwałych wniesionych w formie aportu niepieniężnego oraz wartością początkową tychże środków trwałych ustaloną na moment wniesienia wkładu niepieniężnego pomniejszoną o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Spółka podkreśla, że zgodnie z normą art. 5 ust. 1PDOP oraz art. 8 ust. 1 PDOF, przedmiotowy dochód będzie alokowany do poszczególnych wspólników proporcjonalnie do udziału w spółce komandytowej posiadanego przez każdego z nich. W ocenie Spółki, konsekwencje podatkowe sprzedaży składników majątku będących własnością spółki komandytowej (wniesione uprzednio) jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej przez spółkę) będą tożsame dla wszystkich partnerów spółki komandytowej — tj. zarówno dla spółki, jak i dla innych partnerów spółki komandytowej.

Ad.6.

Spółka stoi na stanowisku, iż koszt ponoszony przez spółkę z tytułu opłaty za dzierżawę, najem lub leasing operacyjny przez spółkę komandytową na rzecz Spółki środków trwałych (wniesionych uprzednio przez Spółkę jako wkład niepieniężny do spółki komandytowej) stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 PDOP, kosztem uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów enumeratywnie wskazanych w art. 16 ust. 1. Spółka podkreśla, że art. 16 ust. 1 PDOP nie zawiera żadnej regulacji wskazującej, że wynagrodzenie za usługi/świadczenia wykonywane przez spółkę komandytową na rzecz jej wspólnika nie stanowi kosztu uzyskania przychodów tego wspólnika biorąc pod uwagę powyższe. Stwierdzić należy, że kosztem uzyskania przychodów wspólnika spółki komandytowej będzie także kwota wynagrodzenia uiszczanego przez tego wspólnika na rzecz spółki komandytowej (której jest wspólnikiem) z tytułu usług i innych świadczeń wykonywanych przez tę spółkę komandytową - pod warunkiem, że ww. usługi/świadczenia nabyte zostały przez wspólnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością i są w tym celu wykorzystywane.

W ocenie Spółki argumentem przemawiającym za prawidłowością ww. stanowiska może być także treść art. 23 ust. 1 pkt 10 PDOF, który z katalogu kosztów, które mogą stanowić koszty uzyskania przychodów wspólników spółek osobowych, wyłącza jedynie wartość własnej pracy podatnika, jego małżonka, i małoletnich dzieci oraz małżonków i małoletnich dzieci pozostałych wspólników. A contrario bezspornym powinno być zatem, że w zakresie ww. wyłączenia nie mieści się wynagrodzenie uiszczane przez wspólnika na rzecz spółki za usługi/świadczenia wykonywane na jego rzecz przez spółkę komandytową. Zdaniem Spółki na uwadze trzeba mieć bowiem, że racjonalny ustawodawca precyzyjnie określił katalog (rodzaje) kosztów niemogących stanowić kosztów uzyskania przychodów wspólnika z tytułu prowadzenia działalności w formie spółki osobowej. Nieujęcie zaś kosztu określonego rodzaju w zakresie wyłączenia, oznacza, że ww. koszt może być kwalifikowany jako koszt uzyskania przychodów. Odnosząc powyższe uwagi na grunt PDOP stwierdzić należy, że ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń, co do rodzajów kosztów, które mogą potencjalnie stanowić koszt uzyskania przychodów wspólników spółek osobowych będących osobami prawnymi PDOP nie zawiera bowiem nawet odpowiednika normy art. 23 ust. 1 pkt 10PDOF. W świetle PDOP kosztem uzyskania przychodów mogą być wszelkie wydatki ponoszone przez wspólnika na rzecz spółki osobowej, której jest wspólnikiem - o ile są one racjonalnie uzasadnione z punktu widzenia prowadzonej przez tego wspólnika działalności gospodarczej.

W powyższym zakresie, zdaniem Spółki, wskazać można decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 maja 2007 r. (sygn. BI/4218-0004/07) wydaną w odniesieniu do wynagrodzenia uiszczanego przez spółkę osobową na rzecz jej wspólnika. Pomimo odmienności stanu faktycznego objętego przedmiotową decyzją wydaje się, że uwagi przedstawione w uzasadnieniu pozostaną aktualne także w stanie faktycznym objętym mniejszym wnioskiem. Jak bowiem wskazano:

„w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem usług przez akcjonariusza na rzecz spółki na podstawie umowy cywilnoprawnej. W takiej sytuacji akcjonariusz występuje jako osoba trzecia względem spółki. Bezpodstawne w związku z tym jest stwierdzenie Naczelnika Urzędu Skarbowego, że zawarcie umowy dotyczącej świadczenia usług marketingu pomiędzy spółką komandyto - akcyjną a akcjonariuszem tejże spółki skutkuje tym, że akcjonariusz świadczy te usługi sam sobie. W konsekwencji wynagrodzenie, jakie uzyska podatnik za usługę świadczoną spółce komandytowo-akcyjnej, której jest akcjonariuszem stanowić będzie dla niego przychód związanym z działalnością gospodarczą. Równocześnie, podatnik jako akcjonariusz tej spółki będzie partycypował w jej kosztach i przychodach stosownie do posiadanego udziału. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. będzie mógł on zatem, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów udział w koszcie usługi sprzedanej przez niego do spółki komandytowo-akcyjnej. Warunkiem jest spełnienie przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawych.”

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w stan faktycznym objętym niniejszym wnioskiem kosztem uzyskania przychodów spółki będzie wynagrodzenie uiszczone przez spółkę na rzecz spółki komandytowej z tytułu najmu/dzierżawy/leasingu operacyjnego na rzecz spółki środków trwałych będących własnością spółki komandytowej, środki trwałe najęte/ dzierżawione/leasingowane przez spółkę od spółki komandytowej będą bez wątpienia wykorzystywane do prowadzenia przez spółkę bieżącej działalności gospodarczej.

W świetle stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy opisanego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.