Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.690.2024.1.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanych na moment połączenia spółek części Sublicencji, które po połączeniu zostaną zlikwidowane i wykreślone z podatkowej ewidencji WNiP.
Słowa kluczowe: amortyzacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; likwidacja; umowa-umowa sublicencyjna; wartości-wartości niematerialne i prawne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Wartości niematerialne i prawne-Licencje; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4e; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 6; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 grudnia 2024 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    niezamortyzowanych na moment połączenia spółek części Sublicencji, które po połączeniu
    zostaną zlikwidowane i wykreślone z podatkowej ewidencji WNiP.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką akcyjną mającą siedzibę i zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca jest polskim rezydentem
    podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w
    rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    W dniu (...) 2024 r. dokonano rejestracji połączenia Wnioskodawcy z B. S.A. z siedzibą w C.
    (dalej: „Spółka Przejęta” lub „B.”) (dalej: „Połączenie”), na mocy którego Wnioskodawca
    dokonał przejęcia B., której był jedynym udziałowcem. B. również była polskim
    rezydentem podatkowym i podlegała w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w rozumieniu przepisów ustawy o CIT. Połączenie zostało przeprowadzone
    na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych poprzez przeniesienie całego
    majątku Spółki Przejętej do Spółki. W wyniku połączenia Wnioskodawca stał się
    sukcesorem generalnym praw i obowiązków Spółki Przejętej i spółka ta przestała istnieć.
    Wnioskodawca i Spółka Przejęta dalej będą łącznie zwane jako „Spółki”.
    Wnioskodawca i Spółka Przejęta to podmioty należące do Grupy D. (dalej: „Grupa”) (...) w
    Polsce, która obecnie jest częścią międzynarodowej grupy (...) E. Główny zakres
    działalności Spółek obejmuje usługi związane z produkcją i nadawaniem programów
    telewizyjnych. Ze względu na zbliżony charakter działalności obu Spółek, z przyczyn
    ekonomicznych i biznesowych podjęta została decyzja o reorganizacji struktury Grupy w
    Polsce i skoncentrowanie działalności Wnioskodawcy i Spółki Przejętej w jednym
    podmiocie.
    Przed Połączeniem, Spółka i B. nabywały licencje programowe na określone utwory (...),
    które były wprowadzane do rachunkowej i podatkowej ewidencji wartości niematerialnych
    i prawnych (dalej: „WNIP”) ze względu na przewidywany okres ich użytkowania dłuższy niż
    1 rok, a które następnie były przedmiotem sublicencji (dalej łącznie: „Sublicencje”).
    W związku z tym, w Spółkach, przez Połączeniem, występowały dwa modele:

    1. Spółka nabywała licencje do określonych utworów, a następnie odpłatnie udzielała
      Sublicencji na rzecz Spółki Przejętej. Sublicencje były również wprowadzane do
      ewidencji Spółki Przejętej jako WNIP i podlegały amortyzacji podatkowej,
    2. Spółka nabywała od Spółki Przejętej Sublicencje. Analogicznie jak powyżej, Spółka
      Przejęta nabywała licencje, które wprowadzała do ewidencji WNIP, a następnie
      amortyzowała je podatkowo. Powyższe licencje były przedmiotem odpłatnych
      sublicencji udzielanych na rzecz Spółki. Spółka również traktowała nabywane
      sublicencje jako WNIP, które podlegały amortyzacji podatkowej.
    W obu przypadkach zarówno nabyte licencje, jak i udzielone Sublicencje były
    klasyfikowane jako WNIP ze względu na spełnienie warunków określonych w art. 16b
    ustawy o CIT i podlegały amortyzacji podatkowej na poziomie poszczególnych podmiotów
    przed ich Połączeniem. Wydatki związane z nabyciem licencji i sublicencji były natomiast
    rozpoznawane w kosztach uzyskania przychodu poprzez dokonanie odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami podatkowymi.
    Po Połączeniu, Spółka przejęła wszelkie prawa i obowiązki z licencji pierwotnych i
    Sublicencji posiadanych przez B. Jednocześnie Spółka nadal generuje przychody w związku
    z emisją utworów będących przedmiotem licencji, natomiast sam stosunek Sublicencji
    (udzielanych przed Połączeniem przez Spółkę na rzecz B. oraz udzielanych przez B. na
    rzecz Spółki) w wyniku Połączenia stał się bezprzedmiotowy i wygasł.
    W wyniku Połączenia doszło do przejęcia podatkowej ewidencji wartości niematerialnych i
    prawnych Spółki Przejętej, która obejmuje także licencje B. (które były przez Połączeniem
    przedmiotem Sublicencji na rzecz Spółki) oraz Sublicencje B. (które były przez Połączeniem
    przedmiotem licencji udzielanej przez Spółkę na rzecz B.).
    Spółka dokonała z perspektywy księgowej likwidacji Sublicencji tj. wykreślenia z księgowej
    ewidencji WNIP i odpisu księgowego niezamortyzowanej na moment Połączenia części
    Sublicencji. Analogicznie, z perspektywy podatkowej Spółka zamierza również dokonać
    likwidacji Sublicencji (wykreślenia z podatkowej ewidencji WNIP).
    Pytanie:
    Czy niezamortyzowana na moment Połączenia część Sublicencji (udzielanych przed
    Połączeniem przez Spółkę na rzecz B. oraz udzielanych przez B. na rzecz Spółki) będzie
    stanowiła koszt podatkowy Spółki rozpoznawany w momencie likwidacji i wykreślenia
    Sublicencji z podatkowej ewidencji WNIP?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, niezamortyzowana na moment Połączenia część Sublicencji
    będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w momencie ich likwidacji i
    wykreślenia z podatkowej ewidencji WNIP.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W świetle powyższego, w celu uznania, że dany wydatek stanowi dla podatnika koszt
    uzyskania przychodu powinien on spełnić następujące przesłanki:
    1) zostać poniesiony przez podatnika,
    2) być definitywny (rzeczywisty),
    3) być właściwie udokumentowany,
    4) pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    5) być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    6) nie znajdować się w katalogu wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W świetle art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Przy czym zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy
    z tytułu zużycia środków trwałych oraz WNIP (odpisy amortyzacyjne) dokonywane
    wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Przepis ten odnosi
    się do środków trwałych oraz WNIP.
    W ocenie Wnioskodawcy, Sublicencje spełniają wszystkie przesłanki, aby mogły zostać
    uznane za koszt podatkowy. Ponadto, nie znajdują się również w katalogu kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w związku z czym nie są one wyłączone z
    mocy prawa z katalogu kosztów uzyskania przychodów.
    Z treści art. 16 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy wynika z kolei, że nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w
    części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT nie stanowią podatkowych kosztów uzyskania
    przychodów straty, które powstały w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków
    trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju
    działalności. Przepis ten nie wymienia wartości niematerialnych i prawnych, a skoro tak,
    oznacza to, a contrario, że straty powstałe w wyniku likwidacji wartości niematerialnych i
    prawnych mogą stanowić koszt podatkowy niezależnie od tego czy utraciły przydatność
    gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności czy nie (przy czym zdaniem
    Wnioskodawcy przepis ten nie znajdzie zastosowania, gdyż na skutek Połączenia nie
    doszło do zmiany rodzaju działalności - działalność Spółki Przejętej jest kontynuowana
    przez Wnioskodawcę).
    Jednocześnie, pojęcie „straty” nie zostało zdefiniowane w przepisach podatkowych.
    Niemniej jednak, praktyka organów podatkowych potwierdza:
        w interpretacji indywidualnej z dnia 7 września 2009 r. sygn. ILPB3/423-437/09-5
        /ŁM: „Wskazać należy, iż pojęcie straty rozumieć należy jako ubytek czegoś, co się
        posiadało. Strata powstaje, jeżeli coś pierwotnie przedstawiało wartość dla
        podatnika, a następnie ją utraciło. W tym kontekście należy podkreślić, że wartości
        niematerialne i prawne stanowią aktywa – majątek trwały podatnika, który
        wykorzystuje on w działalności gospodarczej w długim okresie. Dlatego przepisy
        podatkowe przewidują, iż wydatki na ich nabycie należy rozliczać w czasie. W
        konsekwencji, w sytuacji, w której podatnik nie rozliczył jeszcze całości
        poniesionego wydatku na wartości niematerialne i prawne w formie odpisów

        amortyzacyjnych (a zatem nadal wykazuje określone aktywa), a aktywa te tracą swą
        przydatność dla działalności gospodarczej, to powstaje ubytek w jego majątku.
        Utrata możliwości korzystania z wartości niematerialnej i prawnej powoduje, że
        poniesiony historycznie wydatek – w części jeszcze nierozliczonej dla celów
        podatkowych - przestaje stanowić jakąkolwiek wartość dla podatnika, a więc
        stanowi stratę.”
        W interpretacji indywidualnej z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. 0114-KDIP2-
        1.4010.444.2018.2.MR: „Przechodząc do meritum niniejszego pytania, należy
        wskazać, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, do kosztów uzyskania
        przychodów nie zalicza się strat w środkach trwałych oraz wartościach
        niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o
        których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. A contrario z interpretacji tego przepisu,
        wynika iż ewentualna strata w środkach trwałych, bądź WNiP (rozumiana jako
        niezamortyzowana część aktywa trwałego wycofywanego z ewidencji środków
        trwałych i WNiP), w części nie pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych (tj.
        niezamortyzowana część środków trwałych, bądź WNiP) może stanowić koszt
        uzyskania przychodów pod warunkiem, że spełnione zostaną ogólne kryteria
        zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, które zostały wskazane
        powyżej. Wprawdzie przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia „strata”, o
        której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy, jednak w świetle interpretacji organów
        podatkowych jednoznacznie wskazuje się, iż przez „stratę” należy rozumieć również
        niezamortyzowaną (nieumorzoną część) wartości początkowej WNiP (tak m.in.
        Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 16 grudnia 2014 r., nr
        IPPB5/423-943/14-2/AJ). Tak rozumiana strata powstaje, jeżeli dany składnik
        majątkowy pierwotnie przedstawiał sobą wartość dla podatnika (i podatnik poczynił
        na dany przedmiot faktyczne wydatki), a następnie na skutek różnych okoliczności
        przestał ją posiadać. W konsekwencji, w sytuacji, w której podatnik nie rozliczył
        jeszcze całości poniesionego wydatku na nabycie danej WNiP w formie odpisów
        amortyzacyjnych, a aktywa te utracą swą przydatność dla jego działalności
        gospodarczej, to powstaje ubytek w majątku podatnika. Utrata możliwości
        korzystania z WNiP powoduje, iż poniesiony historycznie wydatek - w części jeszcze
        nierozliczonej dla celów podatkowych - przestaje stanowić jakąkolwiek wartość dla
        podatnika, a co więcej ma negatywny wpływ na jego sytuacją majątkową.”
    W myśl przepisu art. 16m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT okres dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych od licencji na wyświetlanie filmów oraz emisję programów radiowych i
    telewizyjnych nie może być krótszy niż - 24 miesiące.
    Jednocześnie zgodnie z art. 16m ust. 3 ustawy o CIT wynika, że podatnicy są zobowiązani
    ustalić stawki amortyzacyjne dla WNIP na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem
    dokonywania odpisów.
    W powyższych przepisach ustawodawca wyznaczył minimalne okresy amortyzacji, co nie
    stoi jednak na przeszkodzie do wcześniejszego rozpoznania kosztu nabycia WNIP jako
    kosztu podatkowego, jeżeli związane jest to z utratą przydatności danego aktywa w
    bieżącej działalności podatnika. W wyniku Połączenia doszło do wygaśnięcia Sublicencji

    zarówno udzielanych przed Połączeniem przez Spółkę na rzecz B., jak i udzielanych przez
    B. na rzecz Spółki. W takim przypadku wystąpi sytuacja, w której do momentu Połączenia
    możliwe będzie zamortyzowanie jedynie części wartości początkowej Sublicencji.
    Pozostała wartość nie zostanie zamortyzowana, ponieważ wygaśnięcie Sublicencji
    spowoduje ustanie WNIP, a tym samym wykluczy możliwość kontynuowania procesu
    amortyzacji. W efekcie, część wartości początkowej pozostanie niezamortyzowana z
    powodu braku dalszej podstawy do amortyzacji, co jest przesłanką do księgowej likwidacji
    części WNIP, z uwagi na utratę swojej przydatności ekonomicznej.
    W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy, strata odpowiadająca
    niezamortyzowanej wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych,
    wynikająca z ich księgowej likwidacji w związku z Połączeniem oraz wygaśnięciem
    Sublicencji, będzie zgodnie z art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT
    stanowić koszt uzyskania przychodów.
    Jednocześnie nieamortyzowana część wartości początkowej Sublicencji nie może stanowić
    kosztu bezpośrednio związanego z osiąganymi przychodami podatkowymi, gdyż jest to
    koszt dotyczący całokształtu działalności gospodarczej prowadzanej przez Spółkę, nie zaś
    koszt warunkujący powstanie określonego przychodu. W konsekwencji, zgodnie z art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT, momentem potrącenia tego kosztu powinna być data jego
    poniesienia. Powyższa strata została poniesiona w momencie utraty przydatności
    gospodarczej Sublicencji związanej z zaprzestaniem korzystania z Sublicencji i amortyzacji
    WNIP dla celów podatkowych.
    Podobne stanowisko w tej kwestii zajmują również organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach indywidualnych m.in z dnia 28 września 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-
    2.4010.164.2021.3.KW/SP, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził
    prawo podatnika do rozpoznania kosztu podatkowego w wysokości niezamortyzowanej
    części znaku towarowego jako kosztu pośredniego rozpoznawanego w momencie
    zaprzestania korzystania ze znaku towarowego i jego amortyzacji.
    W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy, strata odpowiadająca
    niezamortyzowanej wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych związana z
    wygaśnięciem Sublicencji w wyniku Połączenia, będzie zgodnie z art. 15 ust. 1 w związku z
    art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki jako koszt
    pośredni rozpoznawany w momencie likwidacji Sublicencji i ich wykreślenia z podatkowej
    ewidencji WNIP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez zainteresowanych w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    zaznaczyć, że są one wiążące jedynie w sprawach, których dotyczą. Organ, pomimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią źródła materialnego prawa podatkowego.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli Państwo skorzystać jeśli zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Przysługuje Państwu prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.