Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-416/09-2/MC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-08-26
Teza: Czy wobec faktu, że przyjmowanie kontrahentów drobnym poczęstunkiem ma charakter zwyczajowy, nie nosi znamion wystawności można koszt zakupu takiego poczęstunku uznać w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za koszt uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: artykuły-artykuły spożywcze; catering; kontrahent; koszt-koszty uzyskania przychodów; napoje; poczęstunki; usługi-usługi gastronomiczne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 29 maja 2009 r. (data wpływu 04 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup drobnego poczęstunku podczas spotkań biznesowych z kontrahentami - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 04 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup drobnego poczęstunku podczas spotkań biznesowych z kontrahentami.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka jest producentem rur wielowarstwowych dla potrzeb budownictwa (działalność w całości opodatkowana). Na potrzeby spotkań biznesowych z kontrahentami, zarówno dostawcami, jak i odbiorcami, Spółka dokonuje zakupów artykułów spożywczych m.in. kawy, herbaty, słodyczy, napojów bezalkoholowych, czasem również, jeśli spotkania trwają długo, usług cateringowych lub gastronomicznych. Spotkania odbywają się w siedzibie Spółki, a wydatki są dokumentowane fakturami VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wobec faktu, że przyjmowanie kontrahentów drobnym poczęstunkiem ma charakter zwyczajowy, nie nosi znamion wystawności można koszt zakupu takiego poczęstunku uznać w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za koszt uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na brak spełnienia definicji słownikowej pojęcia reprezentacja, rozumianej jako okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. M. Szymczaka), ponoszone koszty należy uznać za koszty uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia. Są to niewątpliwie koszty pośrednio związane z prowadzoną działalnością i jako takie służą osiągnięciu, zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Podobne do Spółki stanowisko prezentują niektóre organy podatkowe m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w wydanej w dniu 16 lutego 2009 r. interpretacji indywidualnej nr IBPBI/2/423-1076/08/PH oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w wydanej w dniu 23 października 2008 r. interpretacji indywidualnej nr IPPB3/423-1062/08-2/MW.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów ich uzyskania, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź też może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów lub służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.

Ponadto, zaliczenie danego wydatku do kosztów podatkowych uzależnione jest od tego, czy nie mieści się on w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, który zawiera art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Przepis ten, w pkt 28 stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Konsekwencją takiego zapisu jest wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wszystkich wydatków na reprezentację.

Wobec braku legalnej definicji pojęcia reprezentacja za celowe należy uznać odwołanie się do jej wykładni językowej.

Reprezentacja oznacza „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007).

Przenosząc powyższą definicję na grunt ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyjąć należy, iż reprezentacja to występowanie w imieniu firmy, wiążące się z okazałością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Obejmuje ona swym pojęciem działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi.

Zatem celem wydatków na reprezentację jest m.in. stworzenie i utrwalenie właściwego wizerunku firmy, poprzez np. sposób podejmowania kontrahentów czy poczęstunek.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca organizuje spotkania biznesowe z kontrahentami, zarówno dostawcami, jak i odbiorcami. Na potrzeby powyższych spotkań kupuje artykuły spożywcze, m.in. kawę, herbatę, słodycze, napoje bezalkoholowe, a czasem, gdy spotkania trwają długo, usługi cateringowe lub gastronomiczne. Spółka wskazała, iż poczęstunek ma charakter zwyczajowy i nie nosi znamion wystawności.

W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż dokonywane przez Spółkę zakupy stanowią zwyczajowy poczęstunek kontrahentów i należą do powszechnie obowiązujących kanonów kultury. Zatem przedmiotowe wydatki są kosztami podatkowymi. Jednakże z uwagi na fakt, iż ich związek z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami nie jest bezpośredni, należy je uznać za pośrednie koszty uzyskania przychodów.

Kwestię potrącalności kosztów regulują przepisy art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stosownie do pierwszej z ww. regulacji, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 4e tej ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Wobec powyższego, wydatki na zakup produktów spożywczych typu kawa herbata, słodycze, napoje bezalkoholowe oraz usług cateringowych i gastronomicznych podczas spotkań biznesowych w siedzibie Spółki stanowią – w myśl art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Należy jednocześnie podkreślić, iż przedmiotowe wydatki należy właściwie udokumentować dla celów podatkowych, zgodnie z art. 9 ust. 1 tejże ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.