Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.226.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem oraz
otrzymania kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt dewizowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kwota-kwota dodatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Uzupełnił go Pan 21 maja 2025
    r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2007 roku A.A oraz B.A (dalej jako „kredytobiorcy”), pozostający wówczas w
    związku małżeńskim, zawarli z X z siedzibą w (...) umowę kredytu budowlanego w walucie
    wymienialnej nr (...) na kwotę 67.955,75 CHF (dalej jako „umowa kredytu hipotecznego”).
    Kredyt przeznaczony był na finansowanie budowy nieruchomości stanowiącej lokal
    mieszkalny oraz refinansowanie środków własnych. Na kredytowanej nieruchomości,
    zgodnie z umową kredytu hipotecznego, została ustanowiona na rzecz Banku hipoteka
    zwykła w kwocie 67.955,75 CHF, stanowiąca 100% kwoty kredytu oraz hipoteka kaucyjna
    zabezpieczająca odsetki umowne i koszty uboczne do kwoty 33.977,88 zł, stanowiąca 50%
    kwoty kredytu.
    Na podstawie umowy kredytu hipotecznego, Bank po przeliczeniu wskazanej w umowie
    kwoty kredytu wg. aktualnie stosowanego przez niego kursu, wypłacił kredytobiorcom
    środki w łącznej wysokości 150.569,95 zł, które zostały przeznaczone zgodnie z celem
    wskazanym w umowie kredytu hipotecznego.
    Kredytobiorcy przez cały okres obowiązywania umowy solidarnie odpowiadali za spłatę
    kredytu, nie korzystali z ulgi odsetkowej, a zakupiona nieruchomość zaspokajała ich
    potrzeby mieszkaniowe. Tytułem spłaty kredytu, kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku
    łączną kwotę w wysokości 169.322,24 zł, co znajduje potwierdzenie w historii spłat kredytu
    w okresie od (...) 2007 r. do 9 lipca 2024 r.
    Różnica pomiędzy łączną kwotą wpłaconą przez kredytobiorców na rzecz Banku tytułem
    spłat rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą wypłaconą na ich rzecz przez Bank tytułem
    kapitału kredytu wynosi 18.752,29 zł („nadpłata”).
    W związku z tym, że w ocenie Wnioskodawcy umowa kredytu zawierała klauzule
    abuzywne, w dniu (...) 2021 r. wystąpił z pozwem przeciwko Bankowi Y (dawniej: X z
    siedzibą w (...)) o ustalenie nieważności umowy kredytu budowlanego w walucie
    wymienialnej nr (...) z dnia (...) 2007 roku. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone
    przez Sąd Okręgowy w (...) I Wydział Cywilny pod sygn. akt (...). W dniu (...) 2023 roku
    Wnioskodawca złożył w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia
    o ustalenie nieważności umowy, poprzez uregulowanie praw i obowiązków Stron
    postępowania na czas jego trwania, tj. wstrzymanie obowiązku dokonywania spłaty
    kredytu w okresie od dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia do czasu
    prawomocnego zakończenia postępowania. Sąd Okręgowy w (...) I Wydział Cywilny
    postanowieniem z dnia (...) 2023 roku udzielił Wnioskodawcy przedmiotowego
    zabezpieczenia, wstrzymując obowiązek spłat rat kredytu od dnia 3 października 2023
    roku do dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie.
    Na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w (...) I Wydział Cywilny z dnia (...) 2023 roku,
    sygn. (...), sprawa została przekazana do rozpoznania i rozstrzygnięcia Sądowi
    Okręgowemu w (...) - wskutek czego postępowanie prowadzone było przed tym Sądem
    pod sygn. akt (...).
    Zgodnie z aktualnym orzecznictwem, jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu
    niedozwolonego charakteru jej postanowień, a Bank wypłacił kredytobiorcy całość lub
    część kwoty kredytu, zaś kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, obu stronom umowy
    kredytu przysługują samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz
    każdej ze stron. W związku z powyższym, w dniu (...) 2023 roku Wnioskodawca wystosował
    wezwanie do zapłaty do Y na kwotę 169.415,00 zł tytułem zwrotu świadczenia

    nienależnego, wobec zawarcia i wykonywania nieważnej umowy oraz złożonego przez
    niego oświadczenia w przedmiocie odmowy potwierdzenia klauzul abuzywnych. Kwota ta
    stanowiła równowartość sumy wpłaconej do banku przez kredytobiorców z tytułu rat
    kapitałowych, odsetkowych i składek na ubezpieczenia, uiszczonych od momentu
    zawarcia umowy kredytu hipotecznego do dnia (...) 2023 roku włącznie. Wezwanie zostało
    skutecznie doręczone Bankowi w dniu (...) 2023 roku, a wskazany w nim termin do zapłaty
    upłynął bezskutecznie z dniem 6 października 2023 roku, w związku z czym Wnioskodawca
    nabył uprawnienie do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty uiszczonej
    na rzecz Banku w wysokości 169.322,24 zł od dnia 7 października 2023 roku do dnia
    zapłaty.
    Bank zaproponował kredytobiorcom podpisanie ugody, celem polubownego zakończenia
    sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności umowy kredytu hipotecznego lub
    niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym zakończenie toczącego się
    postępowania sądowego - postępowanie sądowe nie zostało zakończone prawomocnym
    wyrokiem.
    Przed zakończeniem postępowania sądowego, w dniu (...) 2024 roku, Strony, tj. A.A, B.A i Y
    zawarły ugodę pozasądową. Na mocy ugody Strony oświadczyły, że z dniem zawarcia
    ugody:
    a) rozwiązują umowę kredytu na warunkach określonych ugodą,
    b) bank zobowiązał się do wydania kredytobiorcy dokumentu stanowiącego podstawę do
      wykreślania z ksiąg wieczystych wpisu dotyczącego hipoteki zabezpieczającej
      wierzytelność banku wynikającą z umowy kredytu,
    c) kredytobiorca zobowiązał się cofnąć pozew w całości ze zrzeczeniem się roszczenia,
    d) bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz kredytobiorcy kwoty w wysokości 51.211,80 zł.
    W ugodzie wskazano, iż w wyniku otrzymania kwoty w wysokości 51.211,80 zł, o której
    mowa w pkt d) powyżej, u Kredytobiorcy powstaje przychód podlegający opodatkowaniu,
    a Bank będzie zobowiązany do wypełnienia ciążących na nim obowiązków informacyjnych
    (tj. sporządzenie PIT-11).
    Wysokość kwoty wypłaconej przez Bank na podstawie ugody, wskazanej w pkt d) powyżej
    została ustalona w toku negocjacji prowadzonych przez pełnomocnika Wnioskodawcy z
    Bankiem (w drodze korespondencji mailowej), na kwotę tę składają się:
    1) kwota tytułem zwrotu nadpłaty (stanowiącej różnicę pomiędzy środkami wpłaconymi
      na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego w ramach rat kapitałowo-
      odsetkowych, a kwotą finansowania wypłaconą przez Bank) w wysokości 18.752,29 zł,
    2) kwota tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów zastępstwa procesowego w wysokości
      10.800 zł,
    3) kwota tytułem zwrotu pozostałych kosztów związanych z postępowaniem sądowym, tj.
      opłaty od pozwu w wysokości 1000 zł, opłaty o udzielnie zabezpieczenia 100 zł, opłaty
      skarbowej od pełnomocnictwa - łącznie: 1.117,00 zł,
    4) kwota tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w łącznej
      wysokości 16.961,22 zł, wyliczonych od kwoty 169.322,24 zł (stanowiącej sumę
      uiszczonych przez kredytobiorców na rzecz Banku kwot tytułem rat kapitałowo-
      odsetkowych na podstawie przedmiotowej umowy kredytu hipotecznego) za okres od
      dnia 7 października 2023 roku do dnia zawarcia ugody, tj. do dnia (...) 2024 roku,
    5) kwota 3 581,29 zł.
    Bank w propozycji ugody nie przywołał przepisów, na podstawie których możliwe jest
    zawarcie ugody. Powodem propozycji ugody zaproponowanej przez Bank była obecna

    linia orzecznicza w sądach, które w znacznej większości przyznają rację kredytobiorcom
    frankowym, uznając całe umowy lub jej zapisy za niedozwolone i unieważniając umowy
    kredytowe, co jest dla Banku bardzo niekorzystne finansowo.
    Zgodnie z zawartą ugodą pozasądową, w dniu (...) 2024 roku Wnioskodawca złożył do
    Sądu Okręgowego w (...), I Wydziału Cywilnego oświadczenie o cofnięciu pozwu ze
    zrzeczeniem się roszczenia w sprawie o sygn. akt (...). Bank na podstawie ugody wypłacił
    kredytobiorcom kwotę 51 211,80 zł.
    Kredytobiorcom, tj. Wnioskodawcy (A.A) oraz B.A został wystawiony PIT-11 z podziałem
    solidarnie, po połowie, wypłaconej na podstawie ugody kwoty, tj. po 25.605,90 zł. Kwota ta
    określona została jako „świadczenie” w rubryce 99 PIT-11.
    Kredytobiorcy potwierdzają, że wypłata wskazanego świadczenia to de facto zwrot
    środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytu budowlanego w walucie
    wymienialnej nr (...) z dnia (...) 2007 roku przekazali na rzecz banku w ramach spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania oraz zwrot innych, uprzednio
    poniesionych kosztów, tj. związanych z zawarciem i wykonywaniem przedmiotowej
    umowy kredytu oraz kosztów procesu, zastępstwa procesowego w związku z
    postępowaniem sądowym zainicjowanym w celu ustalenia nieważności przedmiotowej
    umowy kredytu hipotecznego.
    Uzupełnienie
    Zgodnie z zawartą umową kredytową wszyscy Kredytobiorcy odpowiadają za spłatę
    kredytu do pełnej wysokości.
    Odnośnie do refinansowania środków własnych Wnioskodawca wskazał, iż:
    - cena mieszkania wynosiła 253.000,00 zł,
    - (...) 2006 roku na podstawie przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości
      Wnioskodawca ze środków własnych zapłacił deweloperowi 50% tej kwoty, tj.
      126.500,00 zł, do uregulowania pozostała połowa ceny mieszkania,
    - (...) 2007 roku Bank po przeliczeniu kwoty wskazanej w umowie (67.955,75 CHF) wypłacił
      na rzecz Kredytobiorców kwotę w łącznej wysokości 150.569,95 zł, z której pobrał
      następnie 340,85 zł tytułem składki ubezpieczenia pomostowego kredytu,
    - kwota w wysokości 126.500,00 zł została przeznaczona bezpośrednio na pokrycie
      pozostałej do zapłaty części ceny mieszkania,
    - reszta wypłaconych środków została przeznaczona na refinansowanie środków
      własnych, uiszczonych na pokrycie połowy ceny mieszkania na podstawie zawartej
      przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości.
    Kwota w wysokości 3.581,29 zł została wypłacona dodatkowo (obok kwot wypłaconych
    tytułem zwrotu nienależnie uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych, kosztów
    postępowania i zastępstwa procesowego, odsetek ustawowych za opóźnienie).
    Wnioskodawca traktuje tę kwotę jako formę zadośćuczynienia ze strony Banku za
    wykorzystanie jego silniejszej (w stosunku do konsumenta) pozycji przy zawieraniu
    umowy, krzywdy związane z negatywnymi skutkami finansowymi przedmiotowej umowy
    kredytu zawierającej klauzule abuzywne, niepewnością co do ważności umowy kredytu,
    koniecznością wytoczenia długotrwałego i stresującego postępowania sądowego.
    Pytania
    1. Czy w związku z zawarciem ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
      sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, wypłacona przez Bank kwota w
      wysokości 18.752,29 zł z tytułu zwrotu nadpłaty (stanowiąca różnicę pomiędzy
      środkami pieniężnymi wpłaconymi na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu
      hipotecznego w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą finansowania
      wypłaconą przez Bank: 169 322,24 zł - 150.569,95 zł = 18.752,29 zł) stanowi dla

      Wnioskodawcy przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawcy powstaje
      obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy w związku z zawarciem ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
      sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, wypłacona przez Bank kwota w łącznej
      wysokości 11.917 zł (w stanie faktycznym kwoty pod numerem 2-3) z tytułu zwrotu
      kosztów zastępstwa procesowego i pozostałych kosztów postępowania, stanowi dla
      Wnioskodawcy przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawcy powstaje
      obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    3. Czy w związku z zawarciem ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
      sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, wypłacona przez Bank kwota w
      wysokości 16.961,22 zł (w stanie faktycznym kwoty pod numerem 4), z tytułu zwrotu
      odsetek ustawowych za opóźnienie, stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający
      opodatkowaniu, ale korzystający ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust.
      1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    4. Czy w związku z zawarciem ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
      sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, pozostała wypłacona przez Bank
      kwota w wysokości 3.581,29 zł (w stanie faktycznym kwoty pod numerem 5) stanowi
      dla Wnioskodawcy przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawcy
      powstaje obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
      przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W związku z zawarciem Ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
    sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, wypłacona przez Bank kwota w wysokości
    18.752,29 zł, tytułem zwrotu nadpłaty, nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z tym po stronie
    Wnioskodawcy nie powstaje obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych
    na podstawie przepisów ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze oraz wartości pieniężne, a także wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W interpretacjach podatkowych wydanych na wniosek innych podatników w podobnych
    sprawach, prezentowane jest stanowisko, iż kwoty wynikające z rozliczeń związanych z
    ugodami, jak i w wyniku procesów sądowych stanowiące m.in. zwrot nadpłaty lub zwrot
    nienależnie uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych nie są traktowane jako dochód i nie
    są opodatkowane podatkiem dochodowym. Stwierdzono tak między innymi w
    interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP3-2.4011.852.2024.2.MN
    z dnia 17 grudnia 2024 roku oraz 0112- KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochód stanowi
    nadwyżkę przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Uzyskanie przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma miejsce wówczas, gdy
    podatnik wobec otrzymania określonych wartości majątkowych w postaci m.in. środków
    pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń bądź

    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    W analizowanej sprawie po stronie Kredytobiorców w związku z otrzymaniem od Banku
    wypłaty nadpłaty nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego. Na mocy ugody
    będzie mieć miejsce zwrot środków pieniężnych, które wcześniej zostały przekazane na
    rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu hipotecznego. Środki te będą
    ekwiwalentem wcześniej poniesionych wydatków. Otrzymana kwota na podstawie ugody z
    Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w majątku, a zatem wypłata tej kwoty
    powinna być traktowana jako neutralna podatkowo.
    Niniejszej kwoty nie można zakwalifikować jako rozumianego w świetle ustawy „innego
    źródła” zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten odnosi się do art. 20 ust. 1 ww. ustawy; z
    uwagi na sformułowanie „w szczególności” wprowadza on katalog otwarty tych źródeł
    opodatkowania. O przychodzie możemy mówić w przypadku, kiedy u podatnika wystąpią
    realne korzyści majątkowe.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wypłacona nadpłata w wysokości 18.752,29 zł nie
    stanowi dla niego przychodu zdefiniowanego w podatku dochodowym od osób fizycznych,
    lecz jest zwrotem uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych, które były płacone z
    opodatkowanych dochodów.
    Ponieważ kwota, którą Wnioskodawca otrzymał w związku z zawarciem ugody z Bankiem
    mieści się w kwocie wpłacanej przez kredytobiorców podczas spłaty kredytu, uznać należy,
    że nie doszło do dodatkowego przysporzenia w jego majątku.
    Podsumowując - w ocenie Wnioskodawcy podatek w wyżej opisanej sytuacji nie należy się.
    Zwrot nadpłaty nie stanowi przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez
    Kredytobiorców przysporzenia majątkowego ani wzrostu ich majątku. Otrzymana kwota
    była zwrotem uprzednio dokonanych wpłat, które Kredytobiorcy nienależnie wpłacili
    wcześniej do Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych.
    Wnioskodawca pragnie przy tym podkreślić, że analogiczne stanowisko zostało wyrażone
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w następujących interpretacjach:
    - z dnia 12 marca 2025 roku, nr 0112-KDIL2-1.4011.35.2025.1 .AK,
    - z dnia 7 marca 2025 roku, nr 0113-KDIPT2-2.4011.844.2024.3.ST,
    - z dnia 5 września 2024 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.479.2024.4.ST,
    - z dnia 16 sierpnia 2024 r. nr 0115-KDIT1.4011.419.2024.2.DB,
    - z dnia 15 lipca 2024 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.351.2024.2.MK,
    - z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.79.2024.3.MN,
    - z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN.
    Ad 2
    W związku z zawarciem Ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
    sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, wypłacona przez Bank kwota w wysokości
    11.917 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i pozostałych kosztów
    postępowania, nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, co za tym idzie, po stronie Wnioskodawcy nie powstaje obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 98 § 2 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez
    stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub
    rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty
    przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego

    wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może
    przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
    prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy, do niezbędnych kosztów procesu strony
    reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki
    opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz
    koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 k.p.c., wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego
    zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie
    adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości za czynności radców prawnych z
    dnia 22 października 2015 roku, stawki minimalne uzależnione są od wartości przedmiotu
    sprawy.
    Wskazana w pozwie o ustalenie nieważności umowy kredytu hipotecznego wartość
    przedmiotu sporu (tj. 287.379,00 zł) to wskazana w umowie kwota kredytu, która została
    przeliczona na złotówki w oparciu o kurs średni franka szwajcarskiego do złotówki,
    opublikowany przez NBP w dniu wniesienia pozwu (67.955,75 CHF x 4,2289 zł). Zatem
    zgodnie z §2 pkt 7) ww. rozporządzenia, stawka minimalna za czynności radcy prawnego w
    niniejszej sprawie wyniosła 10.800 zł.
    Opłata od pozwu, stosownie do art. 13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach
    cywilnych, wyniosła 1.000 zł, opłata w wysokości od wniosku o zabezpieczenie, stosownie
    do art. 68 ww. ustawy wyniosła 100 zł, zaś opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez stronę. Zatem zwrot przez Bank kosztów procesu w ramach zawartej
    ugody nie spowoduje powstania u Wnioskodawcy przychodu, o którym mowa w art. 20
    ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zwrot z tytułu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego nie stanowi przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie powinien zatem
    podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Koszty zostały
    poniesione ze środków własnych Wnioskodawcy w związku z prowadzaniem
    postępowania sądowego. Wobec tego, poprzez dokonanie zwrotu tej kwoty przez Bank w
    wykonaniu ugody doszło do zwrotu uprzednio poniesionych przez Wnioskodawcę
    wydatków. Zwrot tej kwoty nie stanowi zatem realnego przysporzenia majątkowego dla
    Wnioskodawcy. Otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest
    obojętna podatkowo.
    Podobne stanowisko wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia
    3 grudnia 2024 roku, nr 0115-KDIT1.4011.656.2024.1.JG, a także z dnia 12 marca 2025
    roku, nr 0112-KDIL2-1.4011.35.2025.1.AK.
    Tożsama sytuacja zachodzi w przypadku pozostałych poniesionych kosztów postępowania
    - również zwrot tych kosztów przez Bank na rzecz kredytobiorców nie stanowi realnego
    przysporzenia majątkowego, a tym samym nie podlega opodatkowaniu wedle ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W toku postępowania Wnioskodawca poniósł z
    własnych środków niezbędne koszty procesu wynikające z konieczności uiszczenia m.in.
    opłaty od pozwu w wysokości 1.000 zł, opłaty od wniosku o udzielenie zabezpieczenia 100
    zł czy opłaty skarbowej 17 zł. Kwota wypłacona przez Bank na mocy ugody na rzecz
    kredytobiorców stanowi zatem jedynie zwrot poniesionych wcześniej nakładów i nie
    podlega opodatkowaniu wedle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Takie stanowisko zostało potwierdzone w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 25 października 2024 roku, nr 0114-KDIP3-2.4011.686.2024.1.MN.
    Ad 3

    W związku z zawarciem Ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
    sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, wypłacona przez Bank kwota w wysokości
    16.961,22 zł, tytułem zwrotu odsetek ustawowych za opóźnienie, stanowi dla
    Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu, ale korzystający ze zwolnienia
    podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Odnosząc się do kwestii opodatkowania kwoty otrzymanej tytułem odsetek ustawowych
    za opóźnienie w zapłacie, wynikających z wystosowanego do Banku w dniu 29 września
    2023 roku wezwania do zapłaty, jak stanowi art. 481 § 1 k.c., w przypadku opóźnienia
    dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za czas
    opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem
    okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Ustawodawca przewidział zwolnienia podatkowe w przypadku określonych odsetek.
    Takie wyłączenie zostało zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, zgodnie z którym „Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu
    nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.”
    Konieczne jest zatem kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, tj. odsetki są naliczane z
    tytułu nieterminowej wypłaty należności oraz świadczenia, od których są naliczane, nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego
    lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    W przedmiotowej sprawie, ustawowe odsetki za opóźnienie naliczane są od - jak zostało
    wskazane powyżej - zwrotu kwoty stanowiącej sumę niepodlegających opodatkowaniu,
    uiszczonych przez Kredytobiorców na rzecz Banku rat kapitałowo-odsetkowych. Zatem
    wypłacone od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Prawidłowość takiego stanowiska znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z
    dnia 3 grudnia 2024 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, nr. 0115-KDIT1.
    4011.656.2024.1.JG
    Ad 4
    W związku z zawarciem Ugody pozasądowej, mającej na celu zakończenie sporu
    sądowego na tle Umowy kredytu hipotecznego, pozostała wypłacona przez Bank kwota w
    wysokości 3.581,29 zł, nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w związku z tym po stronie Wnioskodawcy nie powstaje
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
    ustawy o PIT.
    W ocenie Wnioskodawcy opodatkowaniu nie podlega kwota wypłacona przez Bank, poza
    kwotą wypłaconą tytułem zwrotu nienależnie uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych,
    kwotą wypłaconą tytułem zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego oraz
    poza kwotą wypłaconą tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie, tj. kwota w wysokości
    3.581,29 zł.
    Zawarcie i wykonywanie umowy kredytu hipotecznego przez cały okres trwania umowy
    wiązało się z licznymi, nadmiernymi kosztami dla kredytobiorców, a w szczególności z
    uwagi na zawarte w jej treści klauzule abuzywne implementowane przez Bank. To Bank
    wprowadził te klauzule, nie uzgadniając indywidualnie treści tych postanowień z
    kredytobiorcami (Wnioskodawcą). Kwota uiszczona przez Bank w ocenie Wnioskodawcy,
    de facto stanowi zwrot nienależenie uiszczonych kwot w okresie trwania umowy oraz
    innych negatywnych konsekwencji wynikających z zawarcia i wykonywania niniejszej
    umowy.

    Ewentualnie, jeżeli kwota ta stanowi przychód, powinno znaleźć do niej zastosowanie
    zaniechanie poboru podatku zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 roku w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że (...) 2007 r. zawarł wraz z żoną umowę kredytu
    hipotecznego udzielonego w CHF. Kwota kredytu to 67.955,75 CHF, co stanowiło do
    wypłaty kwotę 150.569,95 zł. Suma wszystkich wpłat do banku z tytułu spłaty tego kredytu
    to 169.322,24 zł. W sierpniu 2024 r. zawarł Pan wraz z żoną ugodę pozasądową z bankiem,
    według której bank zobowiązał się wypłacić tytułem zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych
    kwotę w wysokości 18.752,29 zł. Kwota ta stanowi zwrot nadpłaty i jak wskazał Pan –
    stanowi zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytu przekazał
    Pan wraz z żoną na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych.
    Wobec powyższego, skoro kwota 18.752,29 zł, stanowiąca zwrot części rat kapitałowo-
    odsetkowych, którą otrzymał Pan od banku w wyniku zawartej ugody, mieści się w kwocie
    wpłaconej podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej otrzymanie nie powoduje po Pana
    stronie przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Pana
    przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego.

                  1  2Zgodnie z art. 98 § 1, § 1, § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
      postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2023 poz. 1550 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
        1§ 1. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w
        wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
        pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je
        zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą
        wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia
        do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po
        upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O
        obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.
        2§ 1. W szczególnie uzasadnionym przypadku, na wniosek strony, która w toku
        procesu poniosła szczególnie wysoki wydatek podlegający zwrotowi, sąd może
                              1przyznać jej odsetki przewidziane w § 1 od kwoty równej temu wydatkowi za
        czas od dnia jego poniesienia przez stronę do dnia zapłaty.
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza
      się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez
      sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Zwrócone na Pana rzecz koszty zastępstwa procesowego i pozostałe koszty postępowania
    sądowego w wysokości 11.917 zł nie stanowią przysporzenia po Pana stronie i nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ponieważ, w
    związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych, nie nastąpi realne
    przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez
    Pana wydatków – nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.
    Pieniądze te nie są więc Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie ma Pan obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów
    podatkowych.
    Reasumując, skoro zatem – jak wskazał Pan – wypłata świadczeń (18.752,29 i 11.917 zł) to
    de facto zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytu w walucie
    wymienialnej przekazał Pan wraz z żoną na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych od otrzymanego finansowania oraz zwrot innych, uprzednio poniesionych

    kosztów związanych z zawarciem i wykonywaniem przedmiotowej umowy kredytu oraz
    kosztów procesu, zastępstwa procesowego w związku z postępowaniem sądowym
    zainicjowanym w celu ustalenia nieważności przedmiotowej umowy kredytu
    hipotecznego, to w analizowanej sprawie ww. kwoty otrzymane na podstawie zawartej z
    bankiem pozasądowej ugody nie powodują więc faktycznego przyrostu w Pana majątku.
    W konsekwencji zwrot ten nie jest dla Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającym opodatkowaniu.
    Zatem stanowisko do pytań nr 1-2 uznano za prawidłowe.
    Pana wątpliwości budzi również kwestia opodatkowania otrzymanych odsetek
    ustawowych za opóźnienie w zapłacie.
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Skoro zwrot rat kapitałowo-odsetkowych, które Pan otrzymał, nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wyliczone od kwoty 169.322,24 zł,
    wypłacone Panu odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W konsekwencji stanowisko do pytania nr 3 uznano za prawidłowe.
    W opisie zdarzenia wskazano, że w wyniku zawartej pozasądowej ugody, oprócz kwot
    wypłaconych tytułem zwrotu nienależnie uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych,
    kosztów postępowania i zastępstwa procesowego, odsetek ustawowych za opóźnienie,
    bank wypłacił Panu również dodatkowo kwotę 3.581,29 zł, którą – jak wskazał w opisie -
    traktuje jako formę zadośćuczynienia ze strony Banku za wykorzystanie jego silniejszej (w
    stosunku do konsumenta) pozycji przy zawieraniu umowy, krzywdy związane z
    negatywnymi skutkami finansowymi przedmiotowej umowy kredytu zawierającej klauzule
    abuzywne, niepewnością co do ważności umowy kredytu, koniecznością wytoczenia
    długotrwałego i stresującego postępowania sądowego.
    Wobec powyższego, wypłata przez bank w wyniku pozasądowej ugody ww. kwoty jest dla
    Pana przychodem i skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w

    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Kwota ta – jak wynika z opisu – nie stanowi
    zwrotu poniesionych wcześniej przez Pana wydatków.
    Kwestia zaniechania poboru podatku została uregulowana w § 1 ust. 1 rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że jeżeli kwota dodatkowa 3.581,29 zł
    stanowi przychód, powinno znaleźć do niej zastosowanie zaniechanie poboru podatku
    zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 roku w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Skoro kwota 3.581,29 zł nie wynika z umorzenia wierzytelności, to nie mają do niej
    zastosowania przepisy Rozporządzenia dotyczące zaniechania poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Zatem Pana stanowisko do pytania nr 4 jest nieprawidłowe.
    Ponadto, analiza pozostałych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych dotyczących zwolnień z opodatkowania wskazuje, że wypłacona Panu kwota
    dodatkowa stanowiąca zadośćuczynienie, wynikająca z ugody pozasądowej nie korzysta
    ze zwolnień, w szczególności ze zwolnienia z opodatkowania wynikającego z art. 21 ust. 1
    pkt 3b ustawy.
    Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są: inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji wskazać należy, że interpretacje przepisów
    prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników, dotyczą
    konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.