Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.929.2020.11.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT czynności przeniesienia
ze Spółki na Gminę własności sieci kanalizacji deszczowej w
zamian za niezapłacony podatek od nieruchomości, w trybie
art. 66 Ordynacji podatkowej.
Słowa kluczowe: budowle
podatek-podatek od gruntu i części budowli
przeniesienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 1 grudnia 2020 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa
    podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. podatku od towarów i usług w
    zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT czynności przeniesienia ze Spółki na Gminę
    własności sieci kanalizacji deszczowej w zamian za niezapłacony podatek od
    nieruchomości, w trybie art. 66 Ordynacji podatkowej.
    Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 2 marca 2021 r. (data wpływu 8 marca 2021 r.),
    będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 8 lutego 2021 r. znak: 0111-KDIB2-
    1.4010.498.2020.2.AM, 0111-KDIB3-1.4012.929.2020.3.KO.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zalega z zapłatą podatku od nieruchomości za
    następujące okresy: od sierpnia 2017 roku do grudnia 2017 roku, od maja 2018 roku do
    grudnia 2018 roku oraz za pełen rok 2019 i cały rok podatkowy 2020. Spółka planuje
    przekazać posiadaną na własność sieć kanalizacji deszczowej poborcy podatku - Gminie
    Miasta, celem wygaśnięcia zaległości podatkowej, przy czym Gmina Miasta jest
    jednocześnie jedynym wspólnikiem dłużnika. Przenoszona na własność wartość sieci bądź
    jej części będzie odpowiadała wartości zaległości, a wartość ta będzie potwierdzona
    operatem szacunkowym.
    Pismem z dnia 2 marca 2021 r. uzupełniono opis sprawy następująco:
    Wnioskodawcy w przeszłości przysługiwało prawo do pełnego obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu wytworzenia/nabycia sieci kanalizacji
    deszczowej, z którego to uprawnienia skorzystał, odliczając podatek od towarów i usług
    w całości.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku nr 1)
    Czy czynność przeniesienia ze Spółki na Gminę własności sieci kanalizacji deszczowej w
    zamian za niezapłacony podatek od nieruchomości, w trybie art. 66 Ordynacji podatkowej,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów lub usług (VAT)?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Zbycie sieci kanalizacji deszczowej na rzecz Gminy w zamian za wygaśnięcie zaległości
    podatkowej - podatku od nieruchomości - nie podlega opodatkowaniu VAT, gdyż jest to
    szczególny sposób uiszczenia należności podatkowej realizowany w ramach umowy,
    której przedmiotem nie jest wymiana świadczeń wzajemnych stron.

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a za dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel - przy czym niezależnie od
    formy musi być to dostawa odpłatna. Przedmiotowa sieć kanalizacji deszczowej może być
    rozumiana za towar jako rzecz zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT.
    Zgodnie natomiast z przepisami Ordynacji podatkowej, wygaśnięcie zobowiązania
    podatkowego jest możliwe nie tylko poprzez zapłatę podatku w formie pieniężnej, ale i
    przeniesienie własności posiadanych rzeczy lub praw majątkowych na rzecz Gminy (art. 66
    Ordynacji podatkowej). Wskazana instytucja daje możliwość wywiązania się z ciążącego na
    podatniku zobowiązania podatkowego w formie innej niż pieniężna, dzięki czemu zapłata
    podatku zostanie zaspokojona, a zobowiązanie podatkowe wygaśnie. Celem realizacji
    powyższego Gmina i podatnik zawierają umowę. w ramach której nie wymieniają
    świadczeń wzajemnych, a jedynie spełniony zostaje jednostronny obowiązek dłużnika
    podatkowego - w szczególny sposób - na co organ podatkowy wyraża zgodę o charakterze
    administracyjnym, przyjmując daną rzecz lub prawo na własność.
    Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby de facto do sytuacji, w której
    przewidziane przez ustawodawcę formy uregulowania zaległości podatkowej nie są
    równorzędne. Bowiem z wyboru formy uregulowania zaległości podatkowej innej niż
    pieniężna wynikałaby konieczność uiszczenia podatku VAT, czyli jednocześnie poboru
    podatku dodatkowego do podatku od nieruchomości - co prowadziłoby docelowo do
    podwójnego opodatkowania samej nieruchomości. Wszak zgodnie z art. 6 Ordynacji
    podatkowej cechą podatku jest jego jednostronność, więc celem umowy, o której mowa w
    art. 66 Ordynacji podatkowej nie jest realizacja obrotu gospodarczego, a wyłącznie
    publicznoprawnego poprzez wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Docelowo zatem
    nie występuje świadczenie pieniężne, które mogłoby być uzyskane w zamian za inne
    świadczenie - w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Na gruncie
    przedstawianego zdarzenia mamy do czynienia z nieekwiwalentnością czynności zapłaty
    podatku, co wyklucza jej zaliczenie do odpłatnej dostawy towarów określonej w art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe stanowisko potwierdza wyrok
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie C-36/16,
    postanowienie SN z dnia 14 listopada 2018 roku, sygn. akt I CSK 285/18, wyrok WSA w
    Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lipca 2017 roku, sygn. akt I SA/Go 189/17, wyrok NSA z
    dnia 27 lutego 2014 roku, sygn. akt I FSK 555/13, wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 roku,
    sygn. akt I FSK 141/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2014 roku, sygn. akt I SA
    /Po 718/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2012 roku sygn. akt III SA/Gl
    1312/12, wyrok NSA z dnia 18 września 2012 roku, sygn. akt I FSK 1663/11, wyrok NSA z
    dnia 10 listopada 2011 roku, sygn. akt I FSK 1635/10, wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 roku,
    sygn. akt I FSK 434/10, Uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z 8 października 2007 roku,
    sygn. akt I FPS 2/07 oraz interpretacja indywidualna z dnia 23 marca 2020 roku, nr sprawy
    0111-KDIB3-2.4012.44.2020.1.MGo, interpretacja indywidualna z dnia 16 marca 2020
    roku, numer sprawy 0113.KDIPT1-1.4012.39.2020.1.MG i interpretacja indywidualna z dnia
    1 grudnia 2017 roku, nr sprawy 0111-KDIB3-2.4012.597.2017.1.AR.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 17 marca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0111-KDIB3-1.4012.929.2020.3.KO, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 6 kwietnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną

    6 maja 2021 r. wnieśli Państwo skargę na interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gdańsku, w której wnieśli Państwo o:
    1. uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej;
    2. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z
        art. 119 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
    3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania, w tym
        kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
    Skarga wpłynęła do mnie 11 maja 2021 r.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z 7
    września 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 849/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 7 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 2478/21 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok WSA w Gdańsku, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 7
    maja 2025 r. (data wpływu do tut. Organu 1 września 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
    wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
    stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku
    od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o
    VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 66 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z
    2020 r., poz. 1325 ze zm.):
      Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest
      przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz:
        1) Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków
          stanowiących dochody budżetu państwa;
        2) gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu
          podatków stanowiących dochody ich budżetów.
    W myśl art. 66 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przeniesienie następuje na wniosek podatnika:
      1) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą
        właściwego naczelnika urzędu skarbowego, a w przypadku gdy przedmiotem
        umowy jest przeniesienie akcji lub udziałów także za zgodą Prezesa Rady
        Ministrów, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji
        rządowej a podatnikiem;
      2) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między
        wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem
        województwa a podatnikiem.
    Kwestie związane z przeniesieniem własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub
    gminy, powiatu czy województwa, były przedmiotem pytania prejudycjalnego. W dniu 11
    maja 2017 r. zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-36/16
    dotyczący wykładni art. 2 ust. 1 lit. a) oraz art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.; dalej: Dyrektywa 2006/112/WE Rady).
    W wyroku tym TSUE stwierdził, że „dostawa towarów jest dokonywana „odpłatnie” w
    rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT, tylko jeżeli pomiędzy dostawcą a odbiorcą
    istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych,
    gdyż cena otrzymana przez dostawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
    dostarczonego towaru.
    W niniejszej sprawie istnieje wprawdzie stosunek prawny między dostawcą nieruchomości
    a jej odbiorcą, taki jak stosunek łączący wierzyciela i dłużnika.
    Jednakże obowiązek zapłaty spoczywający na podatniku jako na dłużniku z tytułu
    zobowiązania podatkowego względem organu podatkowego jako wierzyciela tego
    zobowiązania ma charakter jednostronny, ponieważ zapłata podatku przez tego
    podatnika skutkuje wyłącznie ustawowym wygaśnięciem tej zaległości, nawet jeśli
    dokonuje on tej zapłaty - jak w niniejszej sprawie - poprzez przekazanie nieruchomości.
    W tym zakresie transakcji polegającej na przekazaniu w ramach zapłaty towaru, które to
    przekazanie ma na celu wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, nie można uznać za
    odpłatną transakcję w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT i nie może być ona
    objęta VAT.
    Tym samym TSUE uznał, iż artykuł 2 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie własności nieruchomości przez
    podatnika podatku od wartości dodanej na rzecz Skarbu Państwa państwa

    członkowskiego lub jednostki samorządu terytorialnego takiego państwa, następujące, tak
    jak w postępowaniu głównym, tytułem zapłaty zaległości podatkowych, nie stanowi
    odpłatnej dostawy towarów podlegającej podatkowi od wartości dodanej.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zalegają Państwo z zapłatą podatku od
    nieruchomości. Planują Państwo przekazać posiadaną na własność sieć kanalizacji
    deszczowej poborcy podatku - Gminie, celem wygaśnięcia zaległości podatkowej.
    Przenoszona na własność wartość sieci bądź jej części będzie odpowiadała wartości
    zaległości, a wartość ta będzie potwierdzona operatem szacunkowym. W przeszłości
    przysługiwało Państwu prawo do pełnego obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego z tytułu wytworzenia/nabycia sieci kanalizacji deszczowej, z którego
    to uprawnienia skorzystali Państwo, odliczając podatek od towarów i usług w całości.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy czynność przeniesienia z Państwa na Gminę
    własności sieci kanalizacji deszczowej w zamian za niezapłacony podatek od
    nieruchomości, w trybie art. 66 Ordynacji podatkowej, podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów lub usług.
    Rozstrzygając ww. kwestię objętą Państwa pytaniem, należy mieć na uwadze stanowiska
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przedstawione w ww. wyroku z 7
    września 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 849/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w
    wyroku z 7 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 2478/21, które, jako zapadłe w tej sprawie, wiążą
    Organ z mocy art. 153 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 7 września 2021 r. sygn. akt I SA
    /Gd 849/21 stwierdził, że cyt.:
      „(...) Kwestia sporna w rozważanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy
      podlega opodatkowaniu podatkiem VAT czynność dokonana na podstawie art. 66 O.
      p. w postaci zbycia sieci kanalizacji deszczowej w zamian za wygaśnięcie zaległości
      podatkowej. (...)
      W ocenie Sądu, zasadnie Skarżąca skonstatowała, że zbycie sieci kanalizacji
      deszczowej na rzecz Gminy w zamian za wygaśnięcie zaległości podatkowej nie
      podlega opodatkowaniu VAT, gdyż jest to szczególny sposób uiszczenia należności
      podatkowej realizowany w ramach umowy, której przedmiotem nie jest wymiana
      świadczeń wzajemnych stron. (...)
      Zdaniem Sądu, prawidłowo Skarżąca przyjęła, że kluczowym z perspektywy
      rozstrzygnięcia winna być klasyfikacja charakteru czynności dokonywanej na
      podstawie art. 66 O.p. jako czynności cywilnoprawnej.
      Zgodnie z tą regulacją, wygaśnięcie zobowiązania podatkowego jest możliwe nie
      tylko poprzez zapłatę podatku w formie pieniężnej, ale i przeniesienie własności
      posiadanych rzeczy lub praw majątkowych na rzecz Gminy. Wskazana instytucja daje
      zatem możliwość wywiązania się z ciążącego na podatniku zobowiązania
      podatkowego w formie innej niż pieniężna, dzięki czemu zapłata podatku zostanie
      zaspokojona, a zobowiązanie podatkowe wygaśnie. Celem realizacji powyższego
      Gmina i podatnik zawierają umowę, w ramach której nie wymieniają świadczeń
      wzajemnych, a jedynie spełniony zostaje jednostronny obowiązek dłużnika
      podatkowego - w szczególny sposób - na co organ wyraża zgodę, przyjmując rzecz
      lub prawo na własność.
      W ocenie Sądu, przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której
      przewidziane przez ustawodawcę formy uregulowania zaległości podatkowej nie są
      równorzędne, gdyż z wyboru formy uregulowania zaległości podatkowej innej niż
      pieniężna wynikałaby konieczność uiszczenia podatku VAT, czyli jednocześnie
      poboru podatku dodatkowego do podatku od nieruchomości - co prowadziłoby do
      podwójnego opodatkowania samej nieruchomości. Celem umowy, o której mowa w
      art. 66 O.p. nie jest realizacja obrotu gospodarczego, a wyłącznie publicznoprawnego
      poprzez wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Docelowo zatem nie występuje
      świadczenie pieniężne, które mogłoby być uzyskane w zamian za inne świadczenie -
      w rozumieniu ustawy o VAT. Na gruncie przedstawianego zdarzenia, w opinii Sądu,

      mamy zatem do czynienia z nieekwiwalentnością czynności zapłaty podatku, co
      wyklucza jej zaliczenie do odpłatnej dostawy towarów określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1
      ustawy o VAT.
      Sąd aprobuje prezentowane przez Skarżącą stanowisko, że zawarcie na podstawie
      art. 66 § 1 i 2 O.p. umowy przenoszącej własność rzeczy lub praw majątkowych w
      zamian za zaległości podatkowe, stanowiące szczególny przypadek wygaśnięcia
      zobowiązania podatkowego, ma charakter czynności cywilnoprawnej, a nie
      administracyjnoprawnej, wobec czego nie mają zastosowania do niej przepisy o
      postępowaniu administracyjnym. W szczególności odmowa przez organ
      administracji publicznej zawarcia tej umowy nie ma charakteru czynności
      administracyjnej o charakterze władczym, a jest jedynie przejawem cywilnoprawnej
      zasady swobody w zawieraniu umów. Ewentualnego charakteru administracyjnego
      można upatrywać wyłącznie w zakresie wyrażenia zgody przez stosowny organ na
      zawarcie umowy przeniesienia własności nieruchomości dokonana w trybie art. 66 O.
      p. Powyższe znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z
      dnia 14 listopada 2018 roku, sygn. akt I CSK 285/18, gdzie wskazano, że umowa
      unormowana w art. 66 O.p. ma charakter cywilnoprawny, jednakie w swej istocie nie
      jest umową wzajemną ani odpłatną, a jedynie sposobem poboru i uiszczenia
      należnego podatku, szczególną przyczyną wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.
      W ramach przedmiotowej umowy jednostka samorządu terytorialnego nie spełnia
      żadnego świadczenia, nie zwalnia podatnika z długu podatkowego ani nie udziela
      żadnej ulgi, lecz wykonuje swoje kompetencje w zakresie egzekwowania dochodów
      publicznych, przyjmując jednostronne świadczenie podatnika, który w ten sposób
      spełnia ciążące na nim zobowiązanie podatkowe. Odpowiada to cesze
      jednostronności i nieodpłatności podatku, który nie może być spełniany „w zamian”
      za inne świadczenie. W tym samym wyroku SN wskazał, iż przeniesienie własności
      nieruchomości przez podatnika VAT na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki
      samorządu terytorialnego, następujące tytułem zapłaty zaległości podatkowych, nie
      stanowi wymiany świadczeń wzajemnych ani odpłatnej transakcji w rozumieniu art.
      2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE.
      Kwestie związane z przeniesieniem własności nieruchomości na rzecz Skarbu
      Państwa lub gminy, powiatu czy województwa, były przedmiotem pytania
      prejudycjalnego. W dniu 11 maja 2017 r. zapadł wyrok TSUE w sprawie C-36/16
      dotyczący wykładni art. 2 ust. 1 lit. a) oraz art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. W
      wyroku tym TSUE stwierdził, że dostawa towarów jest dokonywana „odpłatnie” w
      rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT, tylko jeżeli pomiędzy dostawcą a
      odbiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń
      wzajemnych, gdyż cena otrzymana przez dostawcę stanowi rzeczywiste
      odzwierciedlenie wartości dostarczonego towaru. W niniejszej sprawie istnieje
      wprawdzie stosunek prawny między dostawcą nieruchomości a jej odbiorcą, taki jak
      stosunek łączący wierzyciela i dłużnika, jednakże obowiązek zapłaty spoczywający na
      podatniku jako na dłużniku z tytułu zobowiązania podatkowego względem organu
      podatkowego jako wierzyciela tego zobowiązania ma charakter jednostronny,
      ponieważ zapłata podatku przez tego podatnika skutkuje wyłącznie ustawowym
      wygaśnięciem tej zaległości, nawet jeśli dokonuje on tej zapłaty, jak w niniejszej
      sprawie poprzez przekazanie nieruchomości.
      W tym zakresie transakcji polegającej na przekazaniu w ramach zapłaty towaru,
      które to przekazanie ma na celu wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, nie można
      uznać za odpłatną transakcję w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT i nie
      może być ona objęta VAT.
      Tym samym TSUE uznał, iż artykuł 2 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
      /WE Rady należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie własności
      nieruchomości przez podatnika podatku od wartości dodanej na rzecz Skarbu
      Państwa państwa członkowskiego lub jednostki samorządu terytorialnego takiego
      państwa, następujące, tak jak w postępowaniu głównym, tytułem zapłaty zaległości
      podatkowych, nie stanowi odpłatnej dostawy towarów podlegającej podatkowi od
      wartości dodanej.
      Charakter cywilnoprawny powyższej czynności jest o tyle istotny, iż do umowy o
      przeniesienie własności nieruchomości zawartej w trybie art. 66 O.p., w zakresie tam

      nieuregulowanym, zastosowanie będzie miał Kodeks cywilny. Skoro zatem Dyrektor
      KIS klasyfikuje umowę zawartą w trybie art. 66 O.p. jako czynność wpisaną w katalog
      „wszelkich innych darowizn” w myśl art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, wówczas
      wykładni należałoby poddać pojęcie „darowizna” w zestawieniu z umową, której
      wola zawarcia legła u podstaw wydania zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
      Zgodnie bowiem z art. 889 pkt 1 K.c., nie stanowi darowizny bezpłatne
      przysporzenie, gdy zobowiązanie z bezpłatnego świadczenia wynika z umowy
      uregulowanej innymi przepisami kodeksu.
      Przyjąć zatem należy, że przepisy o darowiźnie nie będą miały zastosowania do
      nieodpłatnych przysporzeń wynikających ze stosunków uregulowanych innymi
      przepisami o charakterze cywilnoprawnym. Jednocześnie za darowiznę - także w
      myśl art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT nie sposób uznać czynności przeniesienia
      własności nieruchomości uregulowanej w art. 66 O.p., co prawidłowo przyjęła
      Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
      W świetle powyższego Sąd uznał, że Dyrektor KIS dokonał błędnej interpretacji
      czynności z art. 66 O.p. jako wchodzącej w katalog „wszelkich innych darowizn”,
      ujętych w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Przy czym podkreślenia wymaga, że
      kwestia ewentualnego uprzedniego przysługiwania prawa do odliczenia podatku VAT
      jest całkowicie odrębną i niezależną od kwalifikacji umowy uregulowanej w art. 66 O.
      p. jako czynności nieodpłatnej.
      Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza
      prawo w stopniu skutkującym jej usunięciem z obrotu prawnego, bowiem opiera się
      na dowolnych ustaleniach organu, niemających uzasadnienia w obowiązujących
      przepisach prawa. Dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT
      może stanowić jedynie czynność prawna będąca darowizną; natomiast umowa
      cywilnoprawna uregulowana w art. 66 O.p. nie ma charakteru darowizny, zgodnie z
      art. 889 pkt 1 K.c. A zatem czynność przeniesienia własności nieruchomości w
      zamian za wygaśnięcie zobowiązania podatkowego nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług, z uwagi na brak ekwiwalentności świadczeń stron.”
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 2478/21 wskazał,
    że cyt.:
      „(...) Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Strony,
      zaaprobowane przez WSA, jest prawidłowe.
      3.5. Stosownie do art. 66 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, szczególnym przypadkiem
      wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy lub praw
      majątkowych na rzecz gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości
      podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody ich budżetów. Przeniesienie
      następuje na wniosek podatnika, a w przypadku o którym mowa w § 1 pkt 2, na
      podstawie umowy zawartej na piśmie między, wójtem, burmistrzem (prezydentem
      miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem (art. 66 § 2 pkt 2
      Ordynacji podatkowej).
      Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów
      i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
      terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o
      której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie
      przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
      przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
      w tym były pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia (pkt 1) lub wszelkie inne darowizny (pkt 2) - jeżeli
      podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. (...)
      3.8. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić,
      że niezasadny był zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez WSA art. 7 ust.
      2 pkt 2 ustawy o VAT w zw. z art. 66 Ordynacji podatkowej (zarzut I pkt 1 skargi
      kasacyjnej). Rację miał Sąd pierwszej instancji oraz Skarżąca, że czynność
      przeniesienia własności rzeczy lub prawa majątkowego na rzecz organu

      podatkowego w celu zaspokojenia zobowiązania podatkowego, taka jak opisana we
      wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług. Wynikało to wprost z powołanych orzeczeń TSUE i
      NSA.
      Argumentacja DKIS opierała się na twierdzeniu, że skoro uprzednio Spółka dokonała
      odliczenia podatku naliczonego od nabycia lub wytworzenia przekazywanej instalacji
      deszczowej to zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT należy ją traktować jako
      odpłatną dostawę towaru. Wbrew twierdzeniom organu, przeniesienie własności w
      trybie art. 66 Ordynacji podatkowej, nie stanowi dostawy towaru w rozumieniu art. 7
      ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, bez względu na to czy podatnik odliczył wcześniej podatek
      naliczony od wytworzenia czy zakupu tego towaru.
      Trzeba zwrócić uwagę, że wątpliwości w tym zakresie rozwiał TSUE we
      wspomnianym wcześniej wyroku z dnia 11 maja 2017 r. Trybunał stwierdził bowiem,
      że nie można wykluczyć, że podatnik może dokonać w ramach swego statusu
      podatnika VAT odliczenia podatku naliczonego. W tym zakresie TSUE odwołał się do
      opinii Rzecznika Generalnego, wydanej w tej sprawie i wskazał, że: „nawet jeśli
      istnieje niebezpieczeństwo nieopodatkowanej ostatecznej konsumpcji, to jest ono
      jednak objęte przepisami art. 16 dyrektywy VAT” (pkt 38-39 wyroku z dnia 11 maja
      2017 r. w sprawie C-36/16).
      W ww. opinii wskazano natomiast, że istnieje niebezpieczeństwo nieopodatkowanej
      ostatecznej konsumpcji, gdyby przekazanie świadczenia w naturze w miejsce zapłaty
      nie zostało potraktowane jako działalność gospodarcza, gdy podatnik dokonał już
      odliczenia podatku odnośnie przekazanego towaru. Jednakże temu
      niebezpieczeństwu zapobiegają w ramach systemu podatku od wartości dodanej art.
      16, a także 26 Dyrektywy 112. W przypadku bowiem, gdy zapłata podatku za pomocą
      świadczeń w naturze nie stanowi działalności gospodarczej, wtedy z momentem
      przekazania w miejsce zapłaty przedmioty te zostają wyprowadzone z
      przedsiębiorstwa w celach innych niż prowadzona działalność. Na podstawie art. 16
      Dyrektywy 112 zostaje przeprowadzona korekta dokonanego odliczenia podatku
      naliczonego, co w konsekwencji udaremnia powstanie nieopodatkowanej
      konsumpcji ostatecznej. Podatnik VAT jest wtedy traktowany jako osoba prywatna,
      która oddaje państwu przedmiot celem uregulowania zobowiązań podatkowych i w
      ten sposób zostaje zapewnione równe traktowanie płatności podatkowych
      wszystkich osób zobowiązanych do zapłaty podatku, niezależnie od tego czy osoby
      te jednocześnie są jeszcze podatnikami VAT (pkt 43-45 opinii Rzecznika Generalnego
      z dnia 16 lutego 2017 r. do sprawy C-36/16).
      Z powyższego wynika zatem, że przeniesienie własności rzeczy na rzecz właściwego
      organu podatkowego celem uiszczenia podatku, w trybie art. 66 ustawy z dnia 29
      sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) nie stanowi
      transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie ma przy
      tym znaczenia, czy podatnik odliczył podatek naliczony od nabycia, czy wytworzenia
      tej rzeczy, bowiem rzecz ta zostaje wyprowadzona z przedsiębiorstwa w innym celu
      niż prowadzona działalność gospodarcza. Uniknięciu powstania nieopodatkowanej
      konsumpcji ostatecznej służy zaś dokonanie korekty dokonanego odliczenia podatku
      naliczonego.”
    Mając na uwadze przedstawiony opis prawy i wyrok WSA w Gdańsku z 7 września 2021 r.
    sygn. akt I SA/Gd 849/21 oraz NSA w Warszawie z 7 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 2478/21
    należy stwierdzić, że przeniesienie własności sieci kanalizacji deszczowej na rzecz Gminy w
    trybie art. 66 Ordynacji podatkowej w związku z zaległościami podatkowymi z tytułu
    podatku od nieruchomości nie podlega opodatkowaniu VAT, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy, gdyż jest to szczególny sposób uiszczenia należności podatkowej realizowany w
    ramach umowy, której przedmiotem nie jest wymiana świadczeń wzajemnych stron. Nie
    ma przy tym znaczenia, czy odliczyli Państwo podatek naliczony od nabycia, czy
    wytworzenia tej rzeczy, bowiem rzecz ta zostaje wyprowadzona z przedsiębiorstwa w
    innym celu niż prowadzona działalność gospodarcza.
    W związku z powyższym stanowisko Państwa w zakresie podatku od towarów i usług
    (pytanie nr 1) jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie pytań nr 2 i 3 została zawarta w odrębnych
    rozstrzygnięciach.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji, uchylonej ww. wyrokiem WSA w
    Gdańsku z 7 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 849/21 tj. w dniu 17 marca 2021 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.