Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.161.2025.1.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-13
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nieściągalnej
wierzytelności
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
nieściągalność
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Wierzytelności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    E S.A. z siedzibą ... (dalej: „Wnioskodawca” lub „E”) jest spółką prawa handlowego
    notowaną na Giełdzie Papierów Wartościowych, będącą polskim rezydentem podatkowym
    oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca prowadzi
    działalność gospodarczą w branży....
    Na podstawie stosownych uchwał z dnia ... r., doszło do połączenia Wnioskodawcy oraz M
    S.A. z siedzibą w ... (dalej: „M”) będącą jednoosobową spółką zależną E, w której
    Wnioskodawca posiadał 100% akcji. Połączenie odbyło się na zasadach określonych w art.
    492 § 1 pkt 1 w zw. z art. 516 § 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek
    handlowych, tj. poprzez uproszczone połączenie i przejęcie przez „spółkę - matkę” (E) jej
    spółki zależnej (M). Połączenie Wnioskodawcy oraz M wiązało się z przejściem wszelkich
    praw i obowiązków ze spółki M na rzecz Wnioskodawcy, co wynika z regulacji przepisów
    ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, w szczególności art. 494 tej
    ustawy.
    Przed dokonaniem połączenia M świadczył usługi na rzecz podmiotu niepowiązanego - P
    sp. z o.o. z siedzibą w ... (dalej: „Kontrahent”). W związku z wykonanymi usługami M
    wystawił na rzecz Kontrahenta fakturę VAT nr: X/2014 na kwotę ... zł, na którą składała się
    kwota ... zł należności netto oraz kwota ... zł należnego podatku od towarów i usług, która
    to faktura nie została rozliczona przez Kontrahenta. Kwota netto wynikająca z faktury VAT
    nr: X/2014 została zaliczona przez M do przychodów podatkowych.
    Dodatkowo, Kontrahent potrącił z wynagrodzenia należnego M wynikającego z faktury
    VAT nr Z/2013: kwotę ... zł tytułem gwarancji należytego wykonania umowy oraz kwotę ...
    zł tytułem zabezpieczenia należytego wykonania umowy. M rozpoznał przychód
    podatkowy odpowiadający wartości netto przedmiotowej faktury. Natomiast, kwoty
    zatrzymane przez Kontrahenta tytułem zabezpieczeń i niezwrócone M, nie stanowiły po
    stronie tej spółki ani kosztu, ani przychodu podatkowego.
    Przed dokonaniem połączenia, M utworzył odpis aktualizujący na łączną kwotę ... zł, który
    nie został przez tę spółkę zaliczony jako koszt uzyskania przychodu. W dniu ...r.
    Kontrahent złożył wniosek o ogłoszenie upadłości do właściwego sądu powszechnego, tj.
    Sądu Rejonowego .... W toku postępowania upadłościowego Kontrahenta M dokonał
    zgłoszenia przysługujących tej spółce wierzytelności, które zostały ujęte przez syndyka
    masy upadłości P sp. z o.o. w prawomocnej liście wierzytelności.
    Łączna wartość uznanych przez syndyka masy upadłości Kontrahenta wierzytelności M
    wyniosła ... zł i została zaliczona do kategorii IV. Na wierzytelność tę składały się
    następujące sumy:
    1) kwota ...zł stanowiąca należność netto wynikającą z faktury VAT nr: X/2014 zaliczona
      przez M do przychodów podatkowych;
    2) kwota ...zł stanowiąca należny podatek od towarów i usług wynikający z faktury VAT nr:
      X/2014;
    3) kwota ...zł z faktury VAT nr Z/2013 zatrzymana przez Kontrahenta tytułem gwarancji
      należytego wykonania umowy niestanowiąca kosztu/przychodu podatkowego po
      stronie M;
    4) kwota ... zł z faktury VAT nr Z/2013 zatrzymana przez Kontrahenta tytułem
      zabezpieczenia należytego wykonania umowy niestanowiąca kosztu/przychodu
      podatkowego po stronie M;
    5) kwota ... zł stanowiąca należne odsetki do dnia ogłoszenia upadłości przez
      Kontrahenta oraz należne koszty sądowe na rzecz M niestanowiące przychodu
      podatkowego po stronie M.

    Po dokonaniu połączenia Wnioskodawcy i M, E utworzył odpis aktualizujący stanowiący
    niepodatkowy koszt uzyskania przychodu w wysokości wynikającej z ksiąg M, tj. ...zł, bez
    uwzględnienia kwoty ... zł stanowiącej należne odsetki do dnia ogłoszenia upadłości przez
    Kontrahenta oraz należne koszty sądowe na rzecz M, która to kwota nie była także
    uwzględniona przez M w utworzonym przez tę spółkę odpisie aktualizującym.
    W toku postępowania upadłościowego, tj. w dniu 8 grudnia 2022 r., E, jako następca
    prawny M, otrzymał kwotę ... zł tytułem spłaty zaległości Kontrahenta. W związku z
    częściową spłatą, Wnioskodawca dokonał częściowego rozwiązania odpisu aktualizującego
    na kwotę ... zł. Spłata kwoty ... zł została wykazana w całości przez E jako przychód
    podatkowy w dacie otrzymania środków na rachunek bankowy. Pozostała należność
    Kontrahenta w stosunku do E, jako następcy prawnego M, wynosiła ... zł. Pozostała kwota
    należności i odpisu aktualizującego w księgach rachunkowych Wnioskodawcy wynosiła
    ...zł, z uwagi na brak uwzględnienia w wartości należności i odpisu kwoty ... zł stanowiącej
    należne odsetki do dnia ogłoszenia upadłości przez Kontrahenta oraz należne koszty
    sądowe na rzecz M, która to kwota nie była także uwzględniona przez M w kwocie
    należności i utworzonym przez tę spółkę odpisie aktualizującym.
    W dniu 21 grudnia 2022 r. Sąd Rejonowy ... VI Wydział Gospodarczy KRS wydał
    postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego w stosunku do Kontrahenta.
    Postanowienie to zostało opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym w dniu ...
    2023 r i uprawomocniło się z dniem 11 stycznia 2023 r. W dniu ... 2023 r. nastąpiło
    wykreślenie Kontrahenta z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
    Wnioskodawca informację o uprawomocnieniu się postanowienia o zakończeniu
    postępowania upadłościowego Kontrahenta pozyskał w lipcu 2023 r. z dostępnych
    publicznie danych, tj. z ogłoszenia opublikowanego w Monitorze Sądowym i
    Gospodarczym. Do dnia sporządzenia niniejszego wniosku E nie otrzymał pozostałej
    kwoty, tj. ... zł, w tym kwoty ... zł stanowiącej pozostałą część utworzonego w wyniku
    połączenia odpisu aktualizującego.
    W dniu 20 lutego 2025 r. Zarząd Wnioskodawcy sporządził oświadczenie o nieściągalności
    wierzytelności, z którego wynika, iż ww. kwota na dzień 31 grudnia 2024 r. jest
    nieściągalna z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania upadłościowego spółki P
    sp. z o.o. i z dniem 31 grudnia 2024 r. wierzytelność ta została odpisana z ksiąg
    rachunkowych Wnioskodawcy. Wierzytelność Wnioskodawcy nie uległa ponadto
    przedawnieniu na dzień sporządzenia niniejszego wniosku.
    Wnioskodawca wskazuje, że wierzytelność w kwocie ... zł powstała w wyniku działalności
    gospodarczej prowadzonej przez spółkę zależną M, a po dokonaniu połączenia spółek
    została przejęta przez Wnioskodawcę na zasadach sukcesji uniwersalnej. W wyniku
    zakończenia postępowania upadłościowego Kontrahenta i braku możliwości zaspokojenia
    całości roszczenia, Wnioskodawca sporządził oświadczenie o nieściągalności
    wierzytelności w kwocie ...zł, z czego na dzień 31 grudnia 2024 r. odpisaniu z ksiąg
    rachunkowych jako nieściągalna podlegała m.in. kwota Y zł.
    Podstawę dokonanego odpisania z ksiąg rachunkowych stanowi informacja o
    prawomocnym zakończeniu postępowania upadłościowego oraz brak perspektyw na
    dalsze zaspokojenie wierzytelności. Wnioskodawca podkreśla, że wartość wierzytelności
    nie uległa przedawnieniu oraz spełnia przesłanki nieściągalności określone w art. 16 ust. 2
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca pragnie uzyskać potwierdzenie co do możliwości
    zaliczenia kwoty Y zł do kosztów uzyskania przychodu oraz co do poprawności momentu
    zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodu.
    Pytania:
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym kwota Y zł wynikająca z odpisanej z ksiąg
      rachunkowych nieściągalnej wierzytelności, której nieściągalność została

      udokumentowana zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów?
    2. W przypadku gdy odpowiedź na pytanie nr 1 jest prawidłowa, czy kwota Y zł może
      zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w roku 2024, w związku z
      odpisaniem jej z ksiąg rachunkowych na dzień 31 grudnia 2024 r.?
    3. W przypadku gdy odpowiedź na pytanie nr 2 jest nieprawidłowa, przy założeniu że
      kwota Y zł może stanowić koszt uzyskania przychodu zgodnie z pytaniem nr 1, czy
      kwota Y zł może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu w 2023 r. w związku
      z zakończeniem postępowania upadłościowego Kontrahenta i powzięciem informacji o
      nieściągalności wierzytelności w lipcu 2023 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota nieściągalnej wierzytelności w wysokości Y zł może
    stanowić koszty uzyskania przychodów u Wnioskodawcy.
    Na początku należy zwrócić uwagę na kwestię sukcesji podatkowej w niniejszej sprawie.
    Zgodnie z opisanym powyżej stanem faktycznym, na podstawie stosownych uchwał doszło
    do połączenia M S.A. oraz Wnioskodawcy. Połączenie odbyło się poprzez uproszczone
    połączenie i przejęcie przez „spółkę - matkę” (E) jej spółki zależnej (M). Połączenie
    Wnioskodawcy oraz M wiązało się z przejściem wszelkich praw i obowiązków ze spółki M
    na rzecz Wnioskodawcy, co wynika z regulacji przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r.
    Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm. – przyp. organu) , w
    szczególności art. 492 § 1 pkt 1 i art. 494 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 494 § 1 ww. ustawy - spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana
    wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo
    spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Na spółkę przejmującą albo spółkę
    nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje
    oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek
    łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu
    zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej (art. 494 § 2 ww. ustawy).
    W polskim prawie podatkowym sukcesję podatkową regulują m.in. przepisy zawarte w art.
    93-93e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 111
    - przyp. organu). W przepisach tych ustawodawca przedstawił katalog sytuacji, w których
    zachodzi sukcesja podatkowa, tj. sukcesja praw i obowiązków następców prawnych oraz
    podmiotów przekształcanych.
    Zgodnie z art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej, osoba prawna (...) zawiązana (powstała) w
    wyniku łączenia się:
      1) osób prawnych,
      2) osobowych spółek handlowych,
      3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych
        - wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i
        obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.
    W myśl art. 93 § 2 tej ustawy przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej (...)
    łączącej się przez przejęcie:
      1) innej osoby prawnej (osób prawnych),
      2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).
    Następstwo prawne, polega na przejściu z jednego podmiotu na drugi określonych praw i
    obowiązków. W przypadku prawa podatkowego mamy do czynienia z pochodnym
    nabyciem praw, kiedy to następca prawny nabywa prawa i obowiązki przysługujące jego
    poprzednikowi prawnemu. Jest to nabycie translatywne, gdyż dotyczy praw poprzednio

    już istniejących. W prawie podatkowym z reguły ma miejsce następstwo prawne pod
    tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), kiedy to mocą jednego zdarzenia prawnego
    dochodzi do nabycia całego lub części majątku, a nabywca wchodzi zarówno w prawa jak i
    w obowiązki swego poprzednika prawnego.
    Określona wyżej cytowanymi przepisami Ordynacji podatkowej sukcesja jest sukcesją
    uniwersalną, co oznacza, że następca prawny wstępuje we wszystkie przewidziane
    przepisami prawa podatkowego prawa i obowiązki podatnika.
    W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca wskazuje, iż połączenie spółek
    nastąpiło na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych, w wyniku którego
    spółka przejmująca (Wnioskodawca) połączyła się ze spółką przejmowaną (M).
    W tej sytuacji, zastosowanie znajduje powyżej wskazany art. 93 Ordynacji podatkowej.
    Zastosowanie tego przepisu sprawia, że E wstąpił we wszelkie przewidziane w przepisach
    prawa podatkowego prawa i obowiązki spółki przejmowanej – M S.A. Oznacza to wprost,
    że E przejmuje również przedmiotową wierzytelność względem Kontrahenta – P z o.o. W
    konsekwencji, Wnioskodawca uważa, że ma prawo do uwzględnienia jej w kosztach
    uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT) pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek
    z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Należy przy tym zauważyć, że art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera nie tylko katalog
    wyłączeń niektórych wydatków z kosztów uzyskania przychodów, ale pewne jego punkty
    stanowią, niezależnie od art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, pozytywną podstawę zaliczenia
    określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, po spełnieniu wymienionych
    tam warunków.
    I tak, na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem
    wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów
    należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Wobec tego wierzytelności odpisane jako nieściągalne mogą być zaliczone w ciężar
    kosztów podatkowych, w sytuacji, gdy łącznie spełnią dwie przesłanki:
    - zostały zarachowane zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT jako przychód należny,
    - nieściągalność wierzytelności została udokumentowana zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy
      o CIT.
    Jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą
    i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.

    Dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc
    spełnienie powyżej wymienionych przesłanek. Spełniając kumulatywnie wszystkie
    warunki, wierzytelności odpisane jako nieściągalne stanowić będą koszty uzyskania
    przychodów w takiej wysokości, w jakiej zostały uprzednio zarachowane jako przychody
    należne, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25,
    uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
    1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym
      stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego,
      albo
    2) postanowieniem sądu o:
        a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego
          dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza
          jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
        b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność
          wymieniona w lit. a, lub
        c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
    3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty
      procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo
      wyższe od jej kwoty.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że termin do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności
    do kosztów uzyskania przychodów ograniczony jest przepisem art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy
    o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności
    odpisanych jako przedawnione. W niniejszej sprawie przepis ten nie będzie miał
    zastosowania, gdyż przedmiotowa wierzytelność nie uległa przedawnieniu, co potwierdza
    możliwość uwzględnienia jej w kosztach podatkowych.
    W przedstawionym stanie faktycznym, M wystawił na rzecz Kontrahenta fakturę VAT za
    wykonane usługi, która to faktura nie została rozliczona przez Kontrahenta. Kwota netto
    wynikająca z faktury VAT została zaliczona do przychodów podatkowych przez M.
    W dniu 2014 r. Kontrahent złożył wniosek o ogłoszenie upadłości. W toku postępowania
    upadłościowego, Wnioskodawca, jako następca prawny M, otrzymał kwotę ... zł tytułem
    spłaty zaległości Kontrahenta. W związku z częściową spłatą Wnioskodawca dokonał
    częściowego rozwiązania odpisu aktualizującego na kwotę ... zł.
    Po częściowym rozwiązaniu odpisu w związku ze spłatą kwoty ... zł pozostała wysokość
    niespłaconej należności i odpisu aktualizującego w księgach Wnioskodawcy wynosiła ... zł,
    przy czym, pozostała pełna należność przy uwzględnieniu należnych odsetek i kosztów
    sądowych wynosiła ... zł.
    W dniu ...2022 r. Sąd Rejonowy VI Wydział Gospodarczy KRS wydał postanowienie o
    zakończeniu postępowania upadłościowego w stosunku do Kontrahenta. Postanowienie
    to zostało opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym w dniu ... 2023 r. i
    uprawomocniło się z dniem (...) 2023 r. W dniu ... 2023 r. nastąpiło wykreślenie
    Kontrahenta z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wnioskodawca
    uzyskał informację o uprawomocnieniu się postanowienia o zakończeniu postępowania
    upadłościowego Kontrahenta w lipcu 2023 r. z dostępnych publicznie danych, tj. z
    ogłoszenia opublikowanego w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.
    Do dnia sporządzenia niniejszego wniosku Wnioskodawca nie otrzymał pozostałej kwoty.
    Zarząd Wnioskodawcy sporządził oświadczenie o nieściągalności wierzytelności, z którego
    wynika, iż ww. kwota na dzień 31 grudnia 2024 r. jest nieściągalna z uwagi na
    prawomocne zakończenie postępowania upadłościowego spółki P sp. z o.o. i z dniem 31
    grudnia 2024 r. wierzytelność ta została odpisana z ksiąg rachunkowych Wnioskodawcy.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa

    podatkowego należy stwierdzić, że warunki przewidziane dla zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów nieściągalnych wierzytelności zostały w niniejszej sprawie
    spełnione.
    Z powyższych informacji wynika wprost, że Wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki do
    tego, aby uznać nieściągalną wierzytelność we wskazanej kwocie za koszty uzyskania
    przychodów.
    Wierzytelność w kwocie netto z powyżej wskazanej faktury stanowiła wcześniej przychód
    należny, a nieściągalność wierzytelności została prawidłowo udokumentowana.
    WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt: I SA/Po 917/17 wskazał,
    że: W świetle art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. podatnicy mogą
    nieściągalne wierzytelności odnieść w ciężar kosztów uzyskania przychodów jedynie w
    sytuacji, gdy nieściągalność tych wierzytelności została udokumentowana
    postanowieniem o nieściągalności. Potwierdzeniem udokumentowania nieściągalności
    zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT mogą być zarówno wpisy ujawnione w KRS
    dłużnika jak i treść stosownego obwieszczenia w MSiG. W ocenie Wnioskodawcy,
    zamieszczone w MSiG informacje i obwieszczenia mają walor dokumentu urzędowego.
    DKIS w interpretacji z dnia 20 września 2022 r., nr: 0111-KDIB2-1.4010.483.2022.1.AP
    potwierdził, że: „Obwieszczenie w MSiG potwierdza, że doszło do wydania prawomocnego
    postanowienia sądu, które dokumentuje nieściągalność wierzytelności w sposób
    wymagany przepisami prawa podatkowego (ustawy o CIT). Omawiane obwieszczenie
    postanowienia w MSiG, jako dokument urzędowy, może zatem stanowić o
    udokumentowaniu nieściągalności wierzytelności przez Wnioskodawcę. W efekcie,
    zdaniem Wnioskodawcy, wydruk obwieszczenia MSiG stanowi dowód tego, co zostało w
    nim urzędowo stwierdzone, jak również dowód w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.) na
    potrzeby prowadzonych w sprawie postępowań podatkowych”.
    Podobnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 11 marca
    2016 r., sygn. IBPB-1-1/4510-305/15/BK: „...przepis wskazuje co prawda, że nieściągalność
    wierzytelności winna być "udokumentowana postanowieniem sądu”, nie wymaga jednak
    by podatnik dla dokonania odpisania wierzytelności w koszty był zobowiązany fizycznie
    posiadać odpis tegoż postanowienia. Powyższe udokumentowanie nieściągalności
    odpowiednim postanowieniem winno być, w ocenie Banku, rozumiane w ten sposób, że
    podatnik winien móc wykazać, że takie postanowienie zostało w postępowaniu
    upadłościowym wydane. (...) ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, jako
    dokument urzędowy, stanowi wystarczające udokumentowanie ukończenia postępowania
    upadłościowego, stanowiąc równocześnie dowód w prowadzonych postępowaniach
    podatkowych, w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym
    dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez
    powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich
    urzędowo stwierdzone. W obliczu powszechnej dostępności Monitora Sądowego i
    Gospodarczego nakładanie na podatników wymogów fizycznego uzyskiwania odpisów
    postanowień o ukończeniu postępowania upadłościowego, stanowiłoby, zdaniem
    Wnioskodawcy, nieuzasadnione rzeczową potrzebą obciążenie”.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dla udokumentowania
    nieściągalności wierzytelności stosownie do powołanego na wstępie art. 16 ust. 2 pkt 2 lit.
    a ustawy o CIT wystarczające będzie przedstawienie odpowiednich wydruków z Monitora
    Sądowego i Gospodarczego.
    Wnioskodawca uważa, że w przypadku odpisania należności jako nieściągalnych, ma
    prawo uznania jej za koszt uzyskania przychodów. Obwieszczenie w MSiG stanowi
    udokumentowanie nieściągalności należności zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o
    CIT. (winno być lit. c - przyp. organu)

    Warunek, aby wierzytelność była uprzednio zarachowana jako przychód należny,
    określony w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, również został spełniony. Część
    wierzytelności w kwocie netto ... zł wynikająca z faktury nr X/2014 została zarachowana
    przez spółkę M (poprzednika prawnego Wnioskodawcy) jako przychód należny.
    Pozostałe kwoty wchodzące w skład wierzytelności (tj. zatrzymane środki z tytułu
    gwarancji należytego wykonania umowy, zabezpieczenia, odsetki) nie zostały wcześniej
    uznane za przychód podatkowy i nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów. W konsekwencji, tylko ustalona w odpowiedniej proporcji do otrzymanej w
    2022 r. wpłaty, część przedmiotowej wierzytelności w wysokości ... zł może zostać uznana
    za koszt podatkowy.
    Należy podkreślić, że zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów ma na
    celu zapewnienie prawidłowego dochodu podatkowego, poprzez wyłączenie z podstawy
    opodatkowania kwoty, która została już uprzednio rozpoznana jako przychód, ale nie
    przyniosła faktycznych wpływów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wierzytelności odpisanych jako przedawnione. Przedmiotowa należność nie uległa jednak
    przedawnieniu na dzień jej odpisania z ksiąg rachunkowych, co potwierdza możliwość
    uwzględnienia jej w kosztach podatkowych.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, kwota odpisanej nieściągalnej
    wierzytelności w wysokości Y zł stanowi koszt uzyskania przychodu.
    Ad 2.
    Wnioskodawca wskazuje, że zakończenie postępowania upadłościowego Kontrahenta
    oraz brak jakiejkolwiek dalszej możliwości odzyskania należności stanowi wystarczającą
    podstawę do uznania wierzytelności za nieściągalną w rozumieniu art. 16 ust. 2 ustawy o
    CIT. Dodatkowo, Wnioskodawca dokonał odpisu wierzytelności w księgach rachunkowych
    w okresie rozliczeniowym, w którym stało się to uzasadnione, tj. na dzień 31 grudnia 2024
    r.
    Wnioskodawca w odniesieniu do dnia zaliczenia ww. wierzytelności do kosztów uzyskania
    przychodów zwraca uwagę, że przepisy ustawy o CIT nie precyzują momentu, w którym
    należy zaliczyć nieściągalne wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Z przepisów
    wynika, że podatnik ma prawo (nie obowiązek) zakwalifikować je do kosztów uzyskania
    przychodów po uprzednim udokumentowaniu ich nieściągalności w sposób określony w
    art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    W ocenie Spółki, w analizowanym przypadku, odpis aktualizujący wartość należności
    stanowi koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami, tj. pośredni koszt uzyskania
    przychodu, potrącalny zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Oznacza to, że
    Wnioskodawca powinien każdorazowo ujmować taki odpis w koszty uzyskania
    przychodów w dacie jego dokonania na skutek uprawdopodobnienia (winno być:
    udokumentowania – przyp. organu) jego nieściągalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h tego artykułu, uważa się dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Podsumowując, nieściągalna wierzytelność zaliczana jest do kosztów uzyskania
    przychodów w dacie łącznego spełnienia dwóch warunków:
    - wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany
      odpowiedni zapis w ewidencji) oraz
    - nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana.

    W ocenie Wnioskodawcy, gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach
    podatkowych, zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe
    w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków. Gdy nieściągalność
    wierzytelności została udokumentowana w danym roku podatkowym, ale jej
    ewidencyjnego odpisania dokonano dopiero w roku następnym, to również w tym
    następnym roku jako roku spełnienia drugiej przesłanki zalicza się odpisaną wierzytelność
    do kosztów uzyskania przychodów.
    Zakończenie postępowania upadłościowego Kontrahenta, ogłoszone zostało w Monitorze
    Sądowym i Gospodarczym w styczniu 2023 roku. Jednak Wnioskodawca pozyskał
    informację o tym fakcie dopiero w lipcu 2023 roku, a formalne działania dotyczące
    uznania wierzytelności za nieściągalne zostały podjęte w roku 2024. Zarząd Wnioskodawcy
    sporządził oświadczenie o nieściągalności wierzytelności dopiero w dniu 20 lutego 2025 r.,
    potwierdzając, że na dzień 31 grudnia 2024 r. wierzytelność była nieściągalna i została
    odpisana z ksiąg rachunkowych.
    W związku z powyższym jako, że Spółka uznała wierzytelność za nieściągalną na dzień 31
    grudnia 2024 r. i na ten dzień dokonała odpisu z ksiąg rachunkowych, zaliczenie wartości
    nieściągalnej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów możliwe będzie dopiero w
    dniu dokonania odpowiedniego księgowania (zapisu) w księgach rachunkowych Spółki,
    czyli 31 grudnia 2024 r.
    Takie stanowisko potwierdzają również organy podatkowe:
    DKIS w interpretacji z dnia 27 października 2021 r., nr: 0111-KDIB1-2.4010.334.2021.AW
    zauważył: „Jak wynika z wniosku, nieściągalność została uprawdopodobniona orzeczeniem
    sądowym, które Wnioskodawca już otrzymał, a ponadto Wnioskodawca - jak podał w
    opisie zdarzenia przyszłego - dopiero zamierza odpisać te wierzytelności jako nieściągalne.
    Stąd zgodzić się należy z Wnioskodawcą, że zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania
    przychodu może nastąpić w dacie odpisania jako nieściągalne tych wierzytelności
    względem Spółki z Norwegii w księgach rachunkowych Wnioskodawcy”.
    Potwierdził to również Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji
    indywidualnej z 19 listopada 2015 r., nr: IBPB-1-2/4510-772/15/JW. Interpretacja ta zwraca
    szczególną uwagę na odpisanie wierzytelności nieściągalnych w księgach rachunkowych i
    potwierdza, że w sytuacji, w której ta techniczna czynność zostanie dokonana jako
    ostatnia, to ona właśnie wyznacza także okres podatkowego rozliczenia wierzytelności w
    kosztach. W interpretacji tej czytamy, że rozpoznanie kosztów uzyskania przychodów z
    tytułu nieściągalnych wierzytelności musi być dodatkowo warunkowane „(...) faktycznym
    dokonaniem zapisów księgowych, tj. spisaniem tych należności w księgach rachunkowych
    Spółki, zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości”.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, ujęcie nieściągalnej wierzytelności w
    kosztach uzyskania przychodów powinno nastąpić w 2024 roku, czyli w dacie dokonania
    odpisu z ksiąg rachunkowych. Spółka uważa, że to właśnie w tym roku zostały spełnione
    wszystkie przesłanki niezbędne do uznania odpisanej wierzytelności za koszt podatkowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań 1 i 2 jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego

    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W
    szczególności interpretacja nie odnosi się do kwestii ujęcia jako przychód kwot
    potrąconych przez Kontrahenta tytułem gwarancji oraz tytułem zabezpieczenia należytego
    wykonania umowy.
    Jednocześnie należy zauważyć, że organ wydając przedmiotową interpretację
    indywidualną wskazał zakres i sposób zastosowania norm prawa podatkowego ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, w odniesieniu do przedstawionego we wniosku
    stanu faktycznego oraz postawionego pytania. Jednocześnie ocenił stanowisko
    Wnioskodawcy pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa
    podatkowego. Bowiem przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na
    podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej jest sam przepis prawa podatkowego. Ze
    względu na powyższe, organ nie dokonał oceny prawidłowości rachunkowego ustalenia
    kwoty, którą Wnioskodawca zamierza rozpoznać w kosztach uzyskania przychodu.
    Przechodząc do uzasadnienia interpretacji indywidualnej, na wstępie wskazać należy, że
    zgodnie z art. 491 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 18 ze zm.)
      Spółki kapitałowe mogą się łączyć ze sobą oraz ze spółkami osobowymi; spółka
      osobowa, z wyłączeniem spółki komandytowo-akcyjnej, nie może jednakże być
      spółką przejmującą albo spółką nowo zawiązaną.
    W myśl art. 492 § 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Połączenie może być dokonane przez przeniesienie całego majątku spółki
      (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka
      przejmująca przyznaje wspólnikom spółki przejmowanej (łączenie się przez
      przejęcie).
    Jak stanowi art. 493 § 1 i § 2 Kodeksu spółek handlowych:
      Spółka przejmowana albo spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki zostają
      rozwiązane, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, w dniu wykreślenia
      z rejestru.
      Połączenie następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według
      siedziby, odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej (dzień
      połączenia). Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej albo spółek
      łączących się przez zawiązanie nowej spółki, z uwzględnieniem art. 507.
    Stosownie do art. art. 494 § 1 i § 2 ww. ustawy:
      Spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we
      wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez
      zawiązanie nowej spółki.
      Na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia
      w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce
      przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej
      spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi
      stanowi inaczej.
    Zagadnienie sukcesji podatkowej w polskim prawie podatkowym regulują m.in. przepisy
    zawarte w art. 93-93e ustawy Ordynacja podatkowa. W przepisach tych ustawodawca
    przedstawił katalog sytuacji, w których zachodzi sukcesja podatkowa, tj. sukcesja praw i
    obowiązków następców prawnych oraz podmiotów przekształcanych.
    Następstwo prawne polega na przejściu z jednego podmiotu na drugi określonych praw i
    obowiązków. W przypadku prawa podatkowego mamy do czynienia z pochodnym
    nabyciem praw, kiedy to następca prawny nabywa prawa i obowiązki przysługujące jego
    poprzednikowi prawnemu. Jest to nabycie translatywne, gdyż dotyczy praw poprzednio
    już istniejących. W prawie podatkowym z reguły ma miejsce następstwo prawne pod
    tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), kiedy to mocą jednego zdarzenia prawnego

    dochodzi do nabycia całego lub części majątku, a nabywca wchodzi zarówno w prawa jak i
    w obowiązki swego poprzednika prawnego.
    Zgodnie z art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej:
    Osoba prawna lub spółka komandytowo-akcyjna zawiązane (powstałe) w wyniku łączenia
    się:
      1) osób prawnych,
      2) osobowych spółek handlowych,
      3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych
      - wstępują we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i
        obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.
    W myśl art. 93 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
    Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej i spółki komandytowo-akcyjnej
    łączących się przez przejęcie:
      1) innej osoby prawnej (osób prawnych);
      2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).
    Stosownie do art. 93c § 1 Ordynacji podatkowej:
      § 1. Osoby prawne lub spółki komandytowo-akcyjne przejmujące albo osoby prawne
      lub spółki komandytowo-akcyjne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem
      podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia, we wszelkie
      przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej
      lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi
      im w planie podziału składnikami majątku.
    Jak wskazane zostało w art. 93e Ordynacji podatkowej:
      Przepisy art. 93-93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o
      unikaniu podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy
      międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.
    Określona wyżej cytowanymi przepisami Ordynacji podatkowej sukcesja jest sukcesją
    uniwersalną, co oznacza, że następca prawny wstępuje we wszystkie (z uwzględnieniem
    postanowień art. 93e Ordynacji podatkowej) przewidziane przepisami prawa
    podatkowego prawa i obowiązki podatnika.
    Sukcesja podatkowa polega na przejęciu praw i obowiązków na następcę prawnego lub
    podmiot przekształcony. Ordynacja podatkowa wiąże sukcesję podatkową z łączeniem się
    przedsiębiorstw, przejęciem, przekształceniem oraz podziałem przez wydzielenie.
    Mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz opis stanu faktycznego potwierdzić
    należy, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji
    podatkowej regulujące uprawnienia podmiotów wynikające z tzw. sukcesji podatkowej, w
    szczególności zawarte w art. 93-93e tej ustawy. Wnioskodawca wstąpił bowiem w
    przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki spółki przejmowanej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Z powołanego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Zatem do kosztów
    uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te

    bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów.
    Z kolei art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń niektórych wydatków
    z kosztów uzyskania przychodów, ale pewne jego punkty stanowią, niezależnie od art. 15
    ust. 1 tej ustawy, pozytywną podstawę zaliczenia określonych wydatków do kosztów
    uzyskania przychodów, po spełnieniu wymienionych tam warunków.
    I tak, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały
      zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została
      udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o CIT:
      Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności,
      których nieściągalność została udokumentowana postanowieniem sądu o
      zakończeniu postępowania upadłościowego.
    Rozpatrując kwestię zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieściągalnych
    wierzytelności, należy mieć także na uwadze art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      przedawnione.
    Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania stwierdzić należy, że ustawodawca uzależnił
    możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności
    od spełnienia konkretnych warunków. Co do zasady bowiem wierzytelności odpisanych
    jako nieściągalne nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. Przede wszystkim,
    wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być wcześniej zarachowane jako
    przychody należne, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Wierzytelności te powinny być
    również odpisane jako nieściągalne (powinien być dokonany odpowiedni zapis w
    ewidencji księgowej zgodnie z ustawą o rachunkowości – art. 9 ust. 1 ustawy o CIT).
    Ponadto, wierzytelności określone jako nieściągalne, w celu zakwalifikowania ich do
    kosztów uzyskania przychodów, powinny zostać udokumentowane w sposób wskazany w
    art. 16 ust. 2 ustawy o CIT. Jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w art. 16 ust. 2
    ustawy o CIT, nie może udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności. Poza tym,
    wierzytelności mogą zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie
    uległy przedawnieniu.
    Dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc
    spełnienie tych przesłanek jednocześnie. Nie będzie mogła być zaliczona do kosztów
    uzyskania przychodów wierzytelność, która nie została uprzednio zaliczona do
    przychodów należnych, choćby została udokumentowana w sposób przewidziany w
    ustawie o CIT, jak i wierzytelność, która została uprzednio zakwalifikowana do przychodów
    należnych, ale której nieściągalność nie została udokumentowana we właściwy sposób.
    Spełniając kumulatywnie wszystkie warunki, wierzytelności odpisane jako nieściągalne
    stanowić będą koszty uzyskania przychodów w takiej wysokości, w jakiej zostały uprzednio
    zarachowane jako przychody należne, podlegające opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Jak już wskazano o możliwości zaliczenia wierzytelności odpisanych jako nieściągalne do
    kosztów uzyskania przychodów decyduje kumulatywne spełnienie wskazanych wyżej
    przesłanek, tj.:
    - wierzytelności muszą być wcześniej zarachowane jako przychody;

    - wierzytelności nie uległy przedawnieniu;
    - wierzytelności powinny być odpisane jako nieściągalne (powinien być dokonany
    odpowiedni zapis w ewidencji prowadzonej zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT);
    - wierzytelności powinny zostać udokumentowane w sposób wskazany w art. 16 ust. 2
    ustawy o CIT.
    Przepisy ustawy o CIT nie precyzują momentu, w którym należy zaliczyć nieściągalne
    wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Z wyżej przytoczonych przepisów
    wynika, że podatnik ma prawo (nie obowiązek) zakwalifikować je do kosztów uzyskania
    przychodów po uprzednim udokumentowaniu ich nieściągalności w sposób określony w
    art. 16 ust. 2 ustawy o CIT. Jedynie przepis art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, stanowiący, iż
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    przedawnione, wyznacza czasową granicę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana.
    Podsumowując, nieściągalna wierzytelność zaliczana jest do kosztów uzyskania
    przychodów w dacie łącznego spełnienia dwóch warunków:
    - wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany
    odpowiedni zapis w ewidencji) oraz
    - nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana.
    Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie
    wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w
    którym spełniony zostanie drugi (tj. późniejszy) z warunków.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w sytuacji gdy najpierw dokonano odpisu wierzytelności jako
    nieściągalnej a następnie nieściągalność tej wierzytelności została odpowiednio
    udokumentowana, zaliczenie do kosztów podatkowych następuje w momencie
    udokumentowania w sposób, o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Natomiast, gdy nieściągalność wierzytelności została udokumentowana wcześniej niż
    dokonano ich ewidencyjnego odpisania to odpisaną wierzytelność zalicza się do kosztów
    podatkowych w roku w którym nastąpił odpis wierzytelności jako nieściągalnej.
    Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności na podstawie postanowienia sądu o
    zakończeniu postępowania upadłościowego (art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o CIT)
    następuje w dacie uprawomocnienia się tego postanowienia.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości i uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy,
    z których wynika, że:
    - przedmiotowa wierzytelność została rozpoznana jako przychód należny przez Spółkę
      przejmowaną (M S.A.),
    - nieściągalność wierzytelność została udokumentowana po przejęciu M S.A. przez
      Państwa Spółkę,
    - wierzytelność została odpisana w księgach rachunkowych przez Państwa Spółkę
    stwierdzić należy, że skoro udokumentowanie i odpisanie nieściągalnej wierzytelności
    miało miejsce po połączeniu Spółek, to prawo zaliczenia nieściągalnej wierzytelności do
    kosztów uzyskania przychodów przysługuje Państwa Spółce będącej następcą prawno-
    podatkowym M S.A. (art. 93 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej).
    Jak już wskazano nieściągalna wierzytelność zaliczana jest do kosztów uzyskania
    przychodów w dacie łącznego spełnienia wskazanych wyżej warunków. W omawianym

    przypadku postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego Kontrahenta
    uprawomocniło się z dniem 11 stycznia 2023 r., natomiast odpis wierzytelności w księgach
    rachunkowych nastąpił 31 grudnia 2024 r.
    W związku z powyższym skoro drugi z warunków spełnił się w 2024 r. (odpisanie
    wierzytelności w księgach rachunkowych) nieściągalna wierzytelność stanowi koszt
    uzyskania przychodu w 2024 r.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 2 należało uznać za prawidłowe.
    Z uwagi na uznanie Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe,
    odniesienie się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 3 stało się bezzasadne
    (pytanie nr 3 to było pytaniem warunkowym, na które oczekiwali Państwo odpowiedzi w
    przypadku uznania Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa
    wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w
    których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie
    ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.