Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: PL/LM/830/60/KPV/14/RD-50472
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2014-05-30
Teza: Czy przy zawarciu umowy pożyczki Wnioskodawca (parafia) będzie zwolniona z podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy; pieniądze; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; pożyczka
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, z urzędu, zmienia interpretację indywidualną Nr IPTPB2/436-126/13-4/KK wydaną w dniu 11 lutego 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego w imieniu Ministra Finansów na podstawie § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), w ten sposób, iż stwierdza, że stanowisko Rzymskokatolickiej Parafii – dalej Wnioskodawca – przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (uzupełnionym pismem z dnia 23 stycznia 2014 r.) dotyczącym podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy pożyczki **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w następującym stanie faktycznym.

Rzymskokatolicka Parafia zawarła z Gminą umowę pożyczki, na mocy której Gmina udzieliła Wnioskodawcy pożyczki pieniężnej w kwocie 462 734 zł, na potrzeby zabezpieczenia wkładu finansowego na remont zabytkowego kościoła tej Parafii, na czas otrzymania dotacji z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy opisany stan faktyczny powoduje obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych przez Wnioskodawcę, jako pożyczkobiorcę?

Zdaniem Wnioskodawcy, zwolniony jest on z podatku od czynności cywilnoprawnych. Wynika to z brzmienia art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o Stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169). Przepis ten zwalnia z opłaty skarbowej m.in. nabywanie praw majątkowych przez kościelne osoby prawne, a taką jest Parafia. W dacie formułowania tego zwolnienia, czynności cywilnoprawne, w tym umowy pożyczki, objęte były opłatą skarbową. Intencją ustawodawcy było więc udzielenie zwolnienia z daniny publicznej czynnościom cywilnoprawnym, dokonywanym przez kościelne osoby prawne, w tym parafie.

W interpretacji indywidualnej Nr IPTPB2/436-126/13-4/KK wydanej w dniu 11 lutego 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Uzasadniając stanowisko wskazał, że w świetle art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku (Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649, z późn. zm.) zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy następuje nabywanie lub zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych. Umowa pożyczki jest natomiast odmienną umową od umowy sprzedaży i nie można uznać, że na jej mocy następuje nabywanie lub zbywanie rzeczy. Nie podlega więc zwolnieniu z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zdaniem Ministra Finansów stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi należy uznać za nieprawidłowe.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w dniu 1 października 2012 r. została zawarta umowa pożyczki pieniędzy pomiędzy Gminą (pożyczkodawcą), a Wnioskodawcą (pożyczkobiorcą), której przedmiotem była kwota 462 734 zł.

W powyższym stanie faktycznym odpowiedzieć zatem należy na pytanie czy umowa pożyczki kwoty pieniędzy na zabezpieczenie wkładu finansowego przeznaczonego na remont obiektu sakralnego, z tytułu zawarcia której podatnikiem jest kościelna osoba prawna podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku. Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 4 ww. ustawy umowy te nie podlegają temu podatkowi, jeżeli pożyczkodawca z tytułu udzielenia pożyczki podlega podatkowi od towarów i usług bądź jest zwolniony z tego podatku.

Stosownie do art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy z tytułu zawarcia umowy pożyczki ciąży na biorącym pożyczkę.

W myśl art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od podatku od spadków i darowizn oraz opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy parafia jest kościelną osobą prawną.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy o opłacie skarbowej w zakresie dotyczącym czynności cywilnoprawnych opodatkowanych w ustawie, rozumie się przez to przepisy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Ostatnia regulacja ma charakter porządkowy. Nakazuje stosować przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wówczas, gdy inne obowiązujące przepisy powołują się w zakresie czynności cywilnoprawnych na przepisy ustawy o opłacie skarbowej.

Przy założeniu, że udzielenie Wnioskodawcy pożyczki przez gminę nie podlega opodatkowaniu lub zwolnieniu z podatku od towarów i usług, to zwolnienie określone w art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej będzie miało zastosowanie do stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jeżeli istnieje podstawa do uznania, że na mocy umowy pożyczki dojdzie do nabycia wskazanej w umowie kwoty pieniędzy.

Zgodnie z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121) przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Z przepisu tego wprost wynika, że istotą zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki jest przeniesienie przez dającego pożyczkę przedmiotu tej pożyczki (pieniędzy jako rzeczy sui generis) na własność biorącego pożyczkę.

W zmienianej interpretacji indywidualnej, stwierdzono że na mocy umowy pożyczki nie dochodzi do nabycia pieniędzy, gdyż zobowiązuje ona do ich zwrotu. Wniosek ten został wysnuty z zestawienia skutków umowy pożyczki i umowy sprzedaży. Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Porównanie jednak brzmienia tych przepisów dowodzi, że zarówno na mocy umowy pożyczki, jaki i umowy sprzedaży dochodzi do przeniesienia własności przedmiotu tych umów.

Przepis art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej uzależnia stosowanie omawianego zwolnienia od faktu nabycia lub zbycia rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych. Nie zawiera natomiast warunku co do późniejszego dysponowania przedmiotem nabycia. Obowiązek zwrotu pożyczonej kwoty pozostaje bez znaczenia w świetle hipotezy tego przepisu.

Przepisy będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wymagają wykładni, gdyż ich literalne brzmienie prowadzi do jednoznacznych wniosków. Odwoływanie się do zasady ścisłej interpretacji przepisów regulujących zwolnienia i przyjęcie, że przepisy te wykluczają możliwość późniejszego zadysponowania przedmiotem nabycia w sposób skutkujący wyzbyciem się własności, prowadzi w rezultacie do nieuzasadnionego zawężenia stosowania zwolnienia, a przez to opodatkowania umowy korzystającej ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Podsumowując należy więc wskazać, że w zakresie stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji spełnione są warunki uprawniające do zastosowania zwolnienia umowy pożyczki z podatku od czynności cywilnoprawnych. Na mocy tej czynności prawnej dochodzi bowiem do nabycia kwoty pieniędzy przez kościelną osobę prawną, a nabyta kwota nie jest przeznaczona do celów działalności gospodarczej.

W tym kontekście Wnioskodawca prawidłowo wskazał na zastosowanie w opisanym stanie faktycznym zwolnienia umowy pożyczki pieniędzy z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Mając powyższe na względzie, co do skutków podatkowych, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej zwolnienia umowy pożyczki z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi wydana w dniu 11 lutego 2014 r. Nr IPTPB2/436-126/13-4/KK jest zatem nieprawidłowa, co uzasadnia jej zmianę.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) stronie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów - w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zmiany interpretacji - do usunięcia naruszenia prawa.

Skargę wnosi się (w dwóch egzemplarzach) za pośrednictwem Ministra Finansów w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ ten nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.