Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.266.2025.2.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-25
Teza: Dotyczy ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od
wartości początkowej wskazanej w opisie stanu faktycznego
inwestycji w obcym środku trwałym będą podlegały zaliczeniu
u Wnioskodawcy do kosztów uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
budynek-budynek niemieszkalny
koszt-koszty uzyskania przychodów
środek-środek trwały-obcy środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych-Wartość początkowa
inwestycji w obcym środku trwałym
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego
    od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 lipca 2025 r. (wpływ do
    organu 9 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu
    wniosku z 3 lipca 2025 r.)
    Wnioskodawca R jest spółką akcyjną (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”). Spółka jest
    wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez
    Sąd Rejonowy dla (...).
    Spółka posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek
    podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT. Spółka podlega opodatkowaniu na
    zasadach ogólnych podatku CIT w rozumieniu art. 19 ustawy o CIT.
    Spółka to spółka zajmująca się działalnością (...). Spółka prowadzi działalność, której
    głównym przedmiotem jest działalność związana z (...). Dodatkowo przedmiotem
    działalności Spółki jest:
    - (...)
    W ramach wyżej opisanej działalności Spółka na podstawie umowy najmu z dnia (...)
    wynajmuje nieruchomość zabudowaną budynkiem przy (...). Zgodnie z umową Spółka w
    całości wykorzystuje budynek na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    W dniu (...) roku (...) wydał zaświadczenie nr (...) w sprawie braku podstaw do wniesienia
    sprzeciwu względem zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania parteru budynku
    mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na usługowo biurowy (dotyczy to
    nieruchomości wynajmowanej przez Spółkę). Zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania
    budynku zostało złożone (...) roku.
    Budynek będący przedmiotem najmu dzieli się na następujące kondygnacje:

                                    2- Parter (kondygnacja 1) o powierzchni użytkowej (...) m - w całości przeznaczony na
      działalność gospodarczą Spółki obejmuje część biurową,
                                    2- Piętro 1 (kondygnacja 2) o powierzchni użytkowej (...) m, - w całości przeznaczony na
      działalność gospodarczą Spółki obejmuje część biurową,
                                    2 - Piętro 2 (kondygnacja 3) o powierzchni użytkowej (...) m- w całości przeznaczony na
      działalność gospodarczą Spółki obejmuje część biurową,
                                    2- Piętro 3 (kondygnacja 4) o powierzchni użytkowej (...) m - w całości przeznaczony na
      działalność gospodarczą Spółki obejmuje część biurową.
    Budynek jest w całości użytkowany na cele prowadzonej działalności gospodarczej Spółki
    na jej potrzeby administracyjne i biurowe. W wynajmowanym budynku mieści się siedziba
    Spółki oraz znajdują się biura dla pracowników Spółki, przeznaczone do realizacji zadań
    poszczególnych pracowników i współpracowników Spółki.
    Modernizacji zmieniającej bezpośrednio charakter budynku z mieszkalnego na biurowy
    wymagały prace przeprowadzone głównie na parterze (Kondygnacja 1 o powierzchni
            2  2użytkowej (...) m, oraz piętrze 1 (kondygnacja 2 o powierzchni użytkowej (...) m). Należy
    jednak zauważyć, że pozostałe kondygnacje również były objęte pracami i używane są
    wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności.
    Poczynione przez Spółkę nakłady będą przez nią używane przez okres dłuży niż rok i z
    tego względu traktuje ona poniesione koszty jako inwestycję w obcym środku trwałym
    (sama umowa pomiędzy Spółką a wynajmującym obowiązuje do (...) roku).
    Każda z kondygnacji budynku została przeznaczona na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej Spółki determinując jednoznacznie, iż budynek utracił walor nieruchomości
    mieszkalnej. Prace modernizacyjne na parterze (kondygnacja 1) obejmowały w
    szczególności wydzielenie nowych pomieszczeń za pomocą stałych przegród. W tym
    poprzez budowę nowych ścian z płyt kartonowo-gipsowych, przy czym musiały one
    spełniać specjalne warunki (...). Wskazana modernizacja była bezpośrednio podyktowana
    przedmiotem działalności Spółki. Świadczy o tym również aranżacja poszczególnych
    pomieszczeń wskazanej kondygnacji. Są to zwłaszcza (...). Pomieszczenia dodatkowo są
    wyposażone w urządzenia do prac biurowych, co pozbawia wskazaną kondygnację cech
    lokalu mieszkalnego.
    Kolejno piętro 1 (kondygnacja 2) również było objęte pracami modernizacyjnymi poprzez
    ustanowienie dodatkowych przegród o stałym charakterze (ściany z płyt kartonowo -
    gipsowych (...)) co miało na celu przystosowanie do pełnienia funkcji biurowej. Piętro jest
    przeznaczone również na potrzeby socjalne pracowników i współpracowników Spółki, przy
    czym aranżacja oraz wyposażenie tego piętra pozbawiają je cech umożliwiających
    zamieszkanie. W jednym z pomieszczeń znajduje się również (...). W pozostałym zakresie
    kondygnacja nr 2 została zaadaptowana bezpośrednio na cele biurowe i służy

    bezpośrednio realizacji zadań poszczególnych pracowników i współpracowników Spółki.
    Podział pomieszczeń przez dodatkowe przegrody, aranżacja i umiejscowione tam
    wyposażenie wskazują bezpośrednio na brak charakteru mieszkalnego wskazanej
    kondygnacji.
    Piętro 2 (kondygnacja 3) również było objęte pracami modernizacyjnymi w ramach,
    których wykonano nowe ściany, celem wydzielenie dodatkowych pomieszczeń biurowych.
    Aranżacja i wyposażenie pomieszczeń mają charakter biurowy i są wykorzystywane przez
    pracowników i współpracowników Spółki do realizacji powierzonych im zadań. Omawiana
    kondygnacja pozbawiona jest elementów świadczących o jej mieszkalnym charakterze. W
    szczególności wszystkie wydzielone pomieszczenia mają charakter biurowy i tylko w tym
    celu mogą być wykorzystywane.
    Piętro 3 (kondygnacja 4) analogicznie jak piętro 2 było objęte pracami modernizacyjnymi w
    ramach, których wykonano nowe ściany, celem wydzielenie dodatkowych pomieszczeń
    biurowych. Aranżacja pomieszczeń oraz ich wyposażenie ma charakter wyłącznie biurowy,
    bez możliwości uznania kondygnacji za zdatną do zamieszkania.
    Pismem z dnia (...), nr: (...) Główny Urząd Statystyczny wskazał, że o zaliczeniu budynku do
    właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym
    konsytuacja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem
    niezgodny z przeznaczeniem, gdyż o zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe
    decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych. W
    oparciu o przedstawiony przez Spółkę opis Główny Urząd Statystyczny potwierdził, że
    budynek mieszkalny w którym wykonano prace budowlano-adaptacyjne oraz
    modernizacyjne, dostosowujące i umożliwiające pełnienie funkcji budynku biurowego, na
    podstawie przedstawionych przez Spółkę dokumentów oraz zdjęć, mieści się w Klasyfikacji
    Środków Trwałych (KŚT) w grupie 1 podgrupie 10, symbol KŚT 105 obejmujący budynku
    biurowe, w tym przeznaczone na administracyjną obsługę działalności biura, sekretariatu
    itp., różnych podmiotów gospodarczych.
    Doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego:
    1. Czy inwestycja w obcym środku trwałym została ujęta przez Państwa w ewidencji
      środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych?
      Wnioskodawca wskazuje, że inwestycja w obcym środku trwałym przedstawiona w
      opisie stanu faktycznego została ujęta w ewidencji środków trwałych i wartości
      niematerialnych i prawnych.
    2. Do jakiego symbolu KŚT została zakwalifikowana przez Państwa inwestycja w obym
      środku trwałym, o której mowa we wniosku?
    W przedstawionym stanie faktycznym, Wnioskodawca wskazał: „Pismem z dnia (...), nr: (...)
    Główny Urząd Statystyczny wskazał, że w oparciu o przedstawiony przez Spółkę opis

    Główny Urząd Statystyczny potwierdził, że budynek mieszkalny w którym wykonano prace
    budowlano - adaptacyjne oraz modernizacyjne, dostosowujące i umożliwiające pełnienie
    funkcji budynku biurowego, na podstawie przedstawionych przez Spółkę dokumentów
    oraz zdjęć, mieści się w Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) w grupie 1 podgrupie 10,
    symbol KŚT 105 obejmujący budynku biurowe, w tym przeznaczone na administracyjną
    obsługę działalności biura, sekretariatu itp., różnych podmiotów gospodarczych.”
    W odpowiedzi na pytanie, Wnioskodawca wskazuje, że zakwalifikował inwestycję w obcym
    środku trwałym do KŚT nr 105 tj. budynki biurowe:
    |1| - grupa - Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego
    |1|0| - podgrupa - Budynki niemieszkalne
    |1|0|5| - rodzaj - Budynki biurowe.
    (...)

## Pytanie

Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej wskazanej w opisie stanu
    faktycznego inwestycji w obcym środku trwałym będą podlegały zaliczeniu u
    Wnioskodawcy do kosztów uzyskania przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 3
    lipca 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodu odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowych inwestycji
    w obcym środku trwałym wskazanej w opisie stanu faktycznego.
    Uzasadnienie
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane zgodnie
    z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
    środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym
    wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,

    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
      skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
        odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak
        kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych
        lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
        umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Przy czym, amortyzacji podatkowej podlegają nie tylko budowle, budynki oraz lokale
    będące odrębną własnością stanowiące własność bądź współwłasność podatnika, lecz
    także m.in. inwestycje w obcych środkach trwałych. Jak stanowi bowiem art. 16a ust. 2 pkt
    1-3 ustawy o CIT amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od
    przewidywanego okresu używania:
    1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
    2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
    3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności
      podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z
      właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami
      rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
      - zwane także środkami trwałymi.
    Inwestycje w obcym środku trwałym to nakłady poniesione na obcy środek trwały, który
    nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy najmu,
    dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze. Amortyzacji w obcym środku
    trwałym dokonuje się na takich samych zasadach, jakie obowiązują właściciela tego
    środka trwałego. Czyli co do zasady, zgodnie z art. 16i ustawy o CIT, odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy
    zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i
    zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT amortyzacji nie podlegają:

    1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
      mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej
      przez spółdzielnie mieszkaniowe,
  2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej,
    3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
    4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2
      pkt 2 i 2a,
    5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
      wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
      składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
      działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Celem ustalenia właściwej stawki amortyzacyjnej bądź - jak w tym przypadku - ustalenia
    czy środek trwały (inwestycja w obcym środku trwałym) podlega amortyzacji, w pierwszej
    kolejności należy środek trwały (inwestycję w obcym środku trwałym) zakwalifikować do
    odpowiedniego rodzaju według Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października
    2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864; dalej:
    „rozporządzenie KŚT”).
    Jak wynika z Objaśnień szczegółowych zawartych w rozporządzeniu KŚT, budynki
    mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni
    użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż
    połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne,
    budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei
    budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb
    niemieszkalnych. Podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w KŚT oparto na
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady
    Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych
    (PKOB) oraz przypisano każdemu rodzajowi KŚT odpowiedni symbol Polskiej Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4
    września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).
    W ocenie Spółki należy uwzględnić, że użytkowany przez Wnioskodawcę na podstawie
    umowy najmu budynek w wyniku przeprowadzonych prac adaptacyjnych utracił walor
    budynku mieszkalnego.

    W ocenie Spółki, prawidłową klasyfikacją KŚT jest 105 tj. budynki biurowe:
    |1| - grupa - Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego
    |1|0| - podgrupa - Budynki niemieszkalne
    |1|0|5| - rodzaj - Budynki biurowe
    Rodzaj ten obejmuje budynki biurowe, w tym budynki:
    - banków, urzędów pocztowych, urzędów miejskich, gminnych, samorządowych,
      ministerstw, budynki o charakterze administracyjnym,
    - przeznaczone na administracyjną obsługę działalności biura, sekretariatu, różnych
      podmiotów gospodarczych,
    - centrów konferencyjnych i kongresów,
    - sądów i parlamentów.
    Rodzaj ten nie obejmuje:
    - lokali biurowych mieszczących się w budynkach przeznaczonych głównie do innych
      celów niż biurowe, sklasyfikowanych w odpowiednim grupowaniu KŚT, zgodnie z
      przeznaczeniem tego budynku.
    Z rozporządzenia KŚT wynika ponadto, że „Podziały występujące w grupie 1 i 2
    opracowane zostały na podstawie usystematyzowanego wykazu obiektów budowlanych
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady
    Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych
    (PKOB) (Dz.U. poz. 1316, z późn. zm.) i Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU)
    wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie
    Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676). W związku z tym,
    obiektom objętym tymi grupami przypisano także odpowiednie symbole PKOB i PKWiU
    2015.).
    Prawidłowa kwalifikacja w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia
    1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz.U. Nr 112, poz. 1316;
    dalej: „PKOB”) w ocenie Spółki, to:
    - w sekcji 1 „Budynki”;
    - w 2-cyfrowym dziale 12 „Budynki niemieszkalne”;
    - w 3-cyfrowej grupie 122 „Budynki biurowe”;
    - w 4-cyfrowej klasie 1220 „Budynki biurowe”.
    Klasa 1220 obejmuje:
    - Budynki wykorzystywane jako miejsce:
      - pracy dla działalności biura,
      - sekretariatu lub innych o charakterze
      - administracyjnym, np.: budynki banków,
      - urzędów pocztowych, urzędów miejskich,
      - gminnych, ministerstw, itp. lokali
      - administracyjnych;
    - Budynki centrów konferencyjnych I kongresów, sądów i parlamentów.
    Klasa 1220 nie obejmuje:
    - Biur w budynkach przeznaczonych głównie do innych celów.

    Zgodnie z umową najmu budynek w całości jest przeznaczony na prowadzenie przez
    Spółkę działalności gospodarczej.
    Budynek jest w całości użytkowany na cele prowadzonej działalności gospodarczej Spółki,
    na jej potrzeby administracyjne i biurowe. W wynajmowanym budynku mieści się siedziba
    Spółki oraz znajdują się biura dla pracowników Spółki, przeznaczone do realizacji zadań
    poszczególnych pracowników i współpracowników Spółki.
    Modernizacji zmieniającej bezpośrednio charakter budynku z mieszkalnego na biurowy
    wymagały prace przeprowadzone głównie na parterze (Kondygnacja 1 o powierzchni
            2  2użytkowej (...) m, oraz piętrze 1 (kondygnacja 2 o powierzchni użytkowej (...) m).
    Pozostałe kondygnacje również były objęte pracami modernizacyjnymi i używane są
    wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności. Każda z kondygnacji
    budynku została przeznaczona na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Spółki
    determinując jednoznacznie, iż budynek utracił walor nieruchomości mieszkalnej.
    Prace modernizacyjne na parterze (kondygnacja 1) obejmowały w szczególności
    wydzielenie nowych pomieszczeń za pomocą stałych przegród. W tym poprzez budowę
    nowych ścian z płyt kartonowo-gipsowych, przy czym musiały one spełniać specjalne
    warunki (...). Wskazana modernizacja była bezpośrednio podyktowana przedmiotem
    działalności Spółki. Świadczy o tym również aranżacja poszczególnych pomieszczeń
    wskazanej kondygnacji. Są to zwłaszcza (...). Pomieszczenia dodatkowo są wyposażone w
    urządzenia do prac biurowych, co pozbawia wskazaną kondygnację cech lokalu
    mieszkalnego.
    Kolejno piętro 1 (kondygnacja 2) również było objęte pracami modernizacyjnymi poprzez
    ustanowienie dodatkowych przegród o stałym charakterze (ściany z płyt kartonowo -
    gipsowych (...)) co miało na celu przystosowanie do pełnienia funkcji biurowej. Piętro jest
    przeznaczone również na potrzeby socjalne pracowników i współpracowników Spółki, przy
    czym aranżacja oraz wyposażenie tego piętra pozbawiają je cech umożliwiających
    zamieszkanie. W jednym z pomieszczeń znajduje się również (...). W pozostałym zakresie
    kondygnacja nr 2 została zaadaptowana bezpośrednio na cele biurowe i służy
    bezpośrednio realizacji zadań poszczególnych pracowników i współpracowników Spółki.
    Podział pomieszczeń przez dodatkowe przegrody, aranżacja i umiejscowione tam
    wyposażenie wskazują bezpośrednio na brak charakteru mieszkalnego wskazanej
    kondygnacji.
    Piętro 2 (kondygnacja 3) również było objęte pracami modernizacyjnymi, w ramach
    których wykonano nowe ściany, celem wydzielenie dodatkowych pomieszczeń biurowych.
    Aranżacja i wyposażenie pomieszczeń mają charakter biurowy i są wykorzystywane przez
    pracowników i współpracowników Spółki do realizacji powierzonych im zadań. Omawiana
    kondygnacja pozbawiona jest elementów świadczących o jej mieszkalnym charakterze. W

    szczególności wszystkie wydzielone pomieszczenia mają charakter biurowy i tylko w tym
    celu mogą być wykorzystywane.
    Piętro 3 (kondygnacja 4) analogicznie jak piętro 2 było objęte pracami modernizacyjnymi w
    ramach, których wykonano nowe ściany, celem wydzielenie dodatkowych pomieszczeń
    biurowych. Aranżacja pomieszczeń oraz ich wyposażenie ma charakter wyłącznie biurowy,
    bez możliwości uznania kondygnacji za zdatną do zamieszkania.
    Pismem z dnia (...), nr: (...) Główny Urząd Statystyczny potwierdził, że budynek mieszkalny,
    w którym wykonano prace budowlano-adaptacyjne oraz modernizacyjne, dostosowujące i
    umożliwiające pełnienie funkcji budynku biurowego, na podstawie przedstawionych przez
    Spółkę dokumentów oraz zdjęć, mieści się w Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) w grupie
    1 podgrupie 10, symbol KŚT 105 obejmujący budynku biurowe.
    W tym miejscu należy przypomnieć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23
    stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 186/17 który podkreśla, że kwestia zapisów w ewidencji
    gruntów i budynków nie jest przesądzająca, może mieć jedynie wymiar dowodowy.
    Przesądzający jest wynik postępowania wyjaśniającego (dokonany po prawidłowej analizie
    materiału dowodowego), zmierzającego do ustalenia faktycznej funkcji oraz przeznaczenia
    budynku.
    Dodatkowo wskazać należy, że niezależnie od klasyfikacji KŚT, ograniczenie w zakresie
    budynków mieszkalnych wprowadzone zostało na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z 29
    października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z
    2021 r. poz. 2105 z późn. zm. dalej: „ustawa zmieniająca”). Nie dotyczy ono jednak
    amortyzacji przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych z art. 16a ust. 2
    pkt 1 ustawy o CIT. Zdaniem Wnioskodawcy wskazany przepis dotyczy wyłącznie środków
    trwałych, wartości niematerialnych i prawnych enumeratywnie tam wymienionych a brak
    ujęcia w tym katalogu inwestycji w obcych środkach trwałych, świadczy o istnieniu prawa
    do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w
    obcych środkach trwałych, w szczególności dla podmiotów nie będących właścicielami
    lokali mieszkalnych niezależnie od klasyfikacji.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie można utożsamiać inwestycji w obcych środkach trwałych z
    budowlami, budynkami oraz lokalami będącymi odrębną własnością, do których odwołuje
    się art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Istotnie w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT zawarto
    zastrzeżenie do art. 16c ustawy o CIT ale katalog wyłączeń nie wymienia inwestycji w
    obcym środku. Gdyby intencją ustawodawcy było objęcie zakazem amortyzacji tych
    inwestycji, to wówczas wymieniłby tę kategorię w art. 16c ustawy o CIT.

    Przepis art. 16a ust. 2 ustawy o CIT wskazuje, że środkami trwałymi są również:
    1. Przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych,
    2. Budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
    3. Składniki majątku wymienione w ust. 1 niestanowiące własności lub współwłasności
      podatnika.
    Każda ze wskazanych wyżej grup przedmiotów stanowi odrębny rodzaj środka trwałego i
    podlegać będzie odrębnemu reżimowi prawnemu przy dokonywaniu amortyzacji.
    Podsumowując, budynku, w którym wykonano prace budowlano-adaptacyjne oraz
    modernizacyjne, dostosowujące i umożliwiające pełnienie funkcji budynku biurowego nie
    można sklasyfikować jako budynku mieszkalnego, gdyż mieści się w Klasyfikacji Środków
    Trwałych (KŚT) w grupie 1 podgrupie 10, symbol KŚT 105 obejmującym budynku biurowe,
    w tym przeznaczone na administracyjną obsługę działalności biura, sekretariatu itp.,
    różnych podmiotów gospodarczych.
    Zatem w przedstawionym stanie faktycznym, Spółka jest uprawniona do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości
    początkowych inwestycji w obcym środku trwałym wskazanej w opisie stanu faktycznego,
    nie będzie mieć zastosowania wyłączenie dla zaliczania do kosztów uzyskania przychodu,
    o którym mowa w art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, stanowisko przedstawione przez
    Spółkę we wniosku należy uznać za prawidłowe.
    (...)
    Wnioskodawca ponownie przedstawia swoje stanowisko w sprawie:
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodu odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowych inwestycji
    w obcym środku trwałym wskazanej w opisie stanu faktycznego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do zadanego pytania wyznaczającego zakres
    wniosku, przedmiotem niniejszej interpretacji jest wyłącznie ocena Państwa stanowiska w
    zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej wskazanej w opisie stanu
    faktycznego inwestycji w obcym środku trwałym. Tym samym przedmiotem niniejszej
    interpretacji nie jest ocena prawidłowości dokonanej przez Państwa klasyfikacji środka
    trwałego wskazanego we wniosku do odpowiedniej grupy klasyfikacji środków trwałych.
    Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Organ przyjął za Państwem, jako niepodlegający
    ocenie element opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wskazaną przez Państwa
    kwalifikację opisanego we wniosku środka trwałego, zakwalifikowanego do KŚT pod
    symbolem 105. Powyższa kwalifikacja, jak wskazano we wniosku, została Państwu
    potwierdzona przez GUS.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ww. ustawy:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o
        sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są
        jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków
        trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich
        poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku
    w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 16a ust. 2 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od
    przewidywanego okresu używania:
      1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
        "inwestycjami w obcych środkach trwałych",

      2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
      3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub
        współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z
        prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1,
        zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z
        przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
        - zwane także środkami trwałymi.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących
    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Inwestycje w obcym środku trwałym to z kolei nakłady poniesione na obcy środek trwały,
    który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy
    najmu, dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze.
    Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach, jak
    właściciel tego środka trwałego. Czyli co do zasady, zgodnie z art. 16i ustawy o CIT,
    odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się
    przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnyc
    h i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Wprawdzie art. 16j ust. 4 ustawy o CIT pozwala podatnikom indywidualnie ustalić stawki
    amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, jednak
    zapis ten należy traktować jako wyjątek od ogólnej zasady, czyli stosowania stawek
    określonych w Wykazie.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
    amortyzacji nie podlegają:
    1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
      mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej
      przez spółdzielnie mieszkaniowe,
    2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
    4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2
      pkt 2 i 2a,
    5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
      wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
      składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
      działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

    Z powyższego wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące
    warunki:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższe, w związku z literalnym brzmieniem art. 16c pkt 2a ustawy o
    CIT, z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku
    /lokalu mieszkalnego. W przypadku amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym
    (będącym budynkiem mieszkalnym), zasadne jest w tym względzie odwołanie się do
    wykładni systemowej i funkcjonalnej wskazanego powyżej przepisu. Z wykładni tej można
    wywieść, że skoro z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący
    właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego, a amortyzacji w obcym środku trwałym
    dokonuje się na takich samych zasadach jak właściciel tego środka trwałego, to zasadnym
    jest przyjęcie, że amortyzacji nie podlegają również nakłady inwestycyjne poniesione przez
    podatnika niebędącego właścicielem takiego budynku/lokalu mieszkalnego.
    We wniosku wskazali Państwo, że: „Pismem z dnia (...) nr: (...) Główny Urząd Statystyczny
    wskazał, że w oparciu o przedstawiony przez Spółkę opis Główny Urząd Statystyczny
    potwierdził, że budynek mieszkalny w którym wykonano prace budowlano - adaptacyjne
    oraz modernizacyjne, dostosowujące i umożliwiające pełnienie funkcji budynku
    biurowego, na podstawie przedstawionych przez Spółkę dokumentów oraz zdjęć, mieści
    się w Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) w grupie 1 podgrupie 10, symbol KŚT 105
    obejmujący budynku biurowe, w tym przeznaczone na administracyjną obsługę
    działalności biura, sekretariatu itp., różnych podmiotów gospodarczych.”
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazujecie Państwo, że zakwalifikowali Państwo
    inwestycję w obcym środku trwałym do KŚT nr 105 tj. budynki biurowe:
    |1| - grupa - Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego
    |1|0| - podgrupa - Budynki niemieszkalne
    |1|0|5| - rodzaj - Budynki biurowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    wartości początkowej wskazanej w opisie stanu faktycznego inwestycji w obcym środku
    trwałym będą podlegały zaliczeniu u Wnioskodawcy do kosztów uzyskania przychodu.
    Biorąc pod uwagę Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że zasady
    klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady
    Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), (Dz.
    U. z 2016 r. poz. 1864). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku
    trwałego, służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów
    amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej
    podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i
    wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z
    przeznaczeniem. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu, o zaliczeniu
    obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi
    szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem uprawnionym do orzekania w zakresie
    Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.

    Należy dodać, że podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków
    Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, budynki mieszkalne to obiekty budowlane,
    których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do
    celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej
    wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako
    niemieszkalny. Budynki niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla
    potrzeb niemieszkalnych.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że skoro z
    wniosku wynika, iż budynek będący przedmiotem najmu stanowi budynek niemieszkalny
    oraz poniesione nakłady inwestycyjne z nim związane, zakwalifikowali Państwo jako
    inwestycję w obcym środku trwałym do KŚT nr 105 tj. budynki biurowe, to tym samym,
    Państwa Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowych inwestycji w obcym środku
    trwałym wskazanej w opisie stanu faktycznego, ponieważ wyłączenie określone art. 16c
    pkt 2a ustawy o CIT nie dotyczy budynków niemieszkalnych.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych wskazać
    należy, iż dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w
    określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.