Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.28.2021.10.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: W zakresie:; ustalenia, czy wskazane przez Wnioskodawcę
usługi mieszczą się w katalogu usług podlegających
opodatkowaniu „podatkiem u źródła”,; obowiązku poboru
podatku u źródła.
Słowa kluczowe: Niemcy
licencja
pobór-pobór podatku u źródła
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 stycznia 2021 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 4
    stycznia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie:
      - ustalenia, czy wskazane przez Wnioskodawcę usługi mieszczą się w katalogu usług
        podlegających opodatkowaniu „podatkiem u źródła”,
      - obowiązku poboru podatku u źródła.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 30 marca 2021 r. (wpływ
    do Organu 14 kwietnia 2021 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej zwany także Spółką) jest polską spółką akcyjną należąca do Grupy
    kapitałowej (X S.A.) posiadającą siedzibę na terytorium Polski i prowadzącą działalność
    polegającą, m.in. (...) w tym świadczy usługi (...). Wnioskodawca podlega na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od
    całości uzyskanych przez niego dochodów bez względu na miejsce ich osiągania
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Istotnym czynnikiem dla zapewnienia płynności działania przez Spółkę i osiągnięcia
    konkurencyjności na rynku jest dostęp do profesjonalnych usług związanych z jej
    działalnością, których wykonanie zleca podmiotom trzecim nieposiadającym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu oraz podlegającym w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe, w główniej mierze podyktowane
    jest tym, iż Spółka nie dysponuje odpowiednio wykwalifikowanym personelem, sprzętem,
    narzędziami oraz transportem w takim zakresie, który pozwoliłyby jej na wykonanie
    wszystkich usług wyłącznie przy wykorzystaniu własnych zasobów. Ponadto, jednym z
    celów biznesowych Wnioskodawcy jest optymalizacja kosztów paliwa, serwisu,
    konserwacji i napraw z zachowaniem zasad niskoemisyjności.
    W związku z powyższym, w celu udoskonalenia swoich usług Spółka podpisała umowę o
    współpracy z niemieckim podmiotem (dalej zwanym jako: Wykonawcą) polegającej na
    realizacji projektu badawczego. Wskazanym Wykonawcą jest: (...).
    Celem wdrożenia projektu jest wyciągnięcie wniosków, czy zastosowanie systemu
    będącego w posiadaniu Wykonawcy (...), który przewiduje eksploatację (...), które
    Wnioskodawca wykonuje za pomocą swoich urządzeń, oraz jaki pozytywny wpływ może
    mieć zastosowanie technologii (...).
    Wobec powyższego, Strony w przedmiotowej umowie wskazały wdrożenie prac zgodnie z
    poniżej przedstawionymi etapami:
    etap I: planowanie, koordynacja, opracowanie koncepcji, analiza kosztów i korzyści,
    studium wykonalności,
    etap II: dostarczenie, instalacja oraz uruchomienie sprzętu/hardware w celu stałego
    zbierania danych, gromadzenia i oceny ich w czasie rzeczywistym, wyposażenie

    urządzenia testowanego sprzętem (...). Ponadto, w chwili realizacji tego etapu Wykonawca,
    w ramach wynagrodzenia udzieli Spółce nieograniczonej w czasie, nieograniczonej
    terytorialnie, nieodwołalnej, niewyłącznej oraz zbywalnej licencji na korzystanie z
    oprogramowania dostarczonego w wyniku realizacji umowy na urządzeniu testowym,
    etap III: zbieranie danych oraz ich ocena w trybie pracy (...),
    etap IV: dostarczenie oraz zastosowanie trzech kroków (...) w urządzeniu testowym,
    etap V: dostarczenie oraz modernizacja/instalacja wraz z uruchomieniem systemu (...) w
    urządzeniu testowym,
    etap VI: zbieranie danych oraz ich ocena w trybie pracy (...) w urządzeniu testowym. Etap
    ten zostanie zakończony raportem końcowym sporządzonym przez inżyniera
    zatrudnionego przez Wykonawcę, zawierającym kompleksowo zebrane dane związane z
    realizacją całego projektu oraz ich ocenę wraz z opisem i podsumowaniem całego
    projektu.
    Po zrealizowaniu wszystkich powyżej wskazanych etapów projektu oraz dokonaniu zapłaty
    całości wynagrodzenia przez Wnioskodawcę, nastąpiło przeniesienie praw własności
    wszelkich urządzeń zamontowanych przez Wykonawcę w urządzeniu testowym na
    Wnioskodawcę.
    Ponadto, z chwilą powstania wyników (raportu końcowego) Wykonawca przeniósł na
    Spółkę wszelkie majątkowe prawa autorskie. Wyniki te stanowią utwory w rozumieniu
    ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r.
    poz. 1231).
    Dodatkowo, zgodnie z postanowieniami umowy Strony ustaliły wypłatę wynagrodzenia w
    następujący sposób:
    - w terminie 10 dni od dnia zawarcia Umowy, Wnioskodawca zapłaci Wykonawcy
      pierwszą zaliczkę,
    - druga część wynagrodzenia zostanie wypłacona po zrealizowaniu przez Wykonawcę
      pierwszych czterech etapów realizacji projektu i zaakceptowaniu przez
      Wnioskodawcę sprawozdania z wykonania tych etapów umowy,
    - ostatnia wypłata nastąpi po wykonaniu V i VI etapu projektu przez Wykonawcę i
      zaakceptowaniu przez Wnioskodawcę sprawozdania z wykonania tych etapów.
    Ponadto należy przy tym zaznaczyć, że Wykonawca jest rzeczywistym właścicielem
    należności za wykonane usługi.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 30 marca 2021 r. wskazali Państwo, że
    kontrahent niemiecki nie posiada zakładu w Polsce.
    Celem prac kontrahenta niemieckiego, tj. Wykonawcy jest wskazanie, czy zastosowanie
    systemu będącego w jego posiadaniu (...), jest technicznie i logistycznie możliwe dla
    rodzaju prac, które Wnioskodawca wykonuje za pomocą swoich urządzeń, oraz jaki
    pozytywny wpływ może mieć zastosowanie technologii (...).
    W tym zakresie niemiecki kontrahent był zobowiązany do realizacji usługi zgodnie z
    ustalonymi etapami prac. Ich opis został wskazany w przekazanym do Organu wniosku o
    interpretację:
    etap I: planowanie, koordynacja, opracowanie koncepcji, analiza kosztów i korzyści,
    studium wykonalności,
    etap II: dostarczenie, instalacja oraz uruchomienie sprzętu/hardware w celu stałego
    zbierania danych, gromadzenia i oceny ich w czasie rzeczywistym, wyposażenie
    urządzenia testowanego sprzętem (...). Ponadto, w chwili realizacji tego etapu Wykonawca,
    w ramach wynagrodzenia udzieli Wnioskodawcy nieograniczonej w czasie,

    nieograniczonej terytorialnie, nieodwołalnej, niewyłącznej oraz zbywalnej licencji na
    korzystanie z oprogramowania dostarczonego w wyniku realizacji umowy na urządzeniu
    testowym,
    etap III: zbieranie danych oraz ich ocena w trybie pracy (...),
    etap IV: dostarczenie oraz zastosowanie trzech kroków (...) w urządzeniu testowym,
    etap V: dostarczenie oraz modernizacja/instalacja wraz z uruchomieniem systemu (...) w
    urządzeniu testowym,
    etap VI: zbieranie danych oraz ich ocena w trybie pracy (...) w urządzeniu testowym. Etap
    ten był zakończony raportem końcowym sporządzonym przez inżyniera zatrudnionego
    przez Wykonawcę, zawierającym kompleksowo zebrane dane związane z realizacją całego
    projektu oraz ich ocenę wraz z opisem i podsumowaniem całego projektu.
    Ponadto, Wykonawca był zobowiązany do przedłożenia Wnioskodawcy do akceptacji
    sprawozdania z każdego z zakończonych ww. etapów oraz udostępnienia Wykonawcy
    wyników przeprowadzonych testów i analiz, a także rezultatów testów i wniosków
    końcowych.
    Zgodnie ze wskazanym opisem stanu faktycznego w złożonym do Organu wniosku, po
    zrealizowaniu wszystkich etapów projektu oraz dokonaniu zapłaty całości wynagrodzenia
    przez Wnioskodawcę, nastąpiło przeniesienie praw własności wszelkich urządzeń
    zamontowanych przez Wykonawcę w urządzeniu testowym na Wnioskodawcę.
    Ponadto, z chwilą powstania wyników (tj. raportu końcowego, wszelkiej dokumentacji
    dotyczącej świadczonej usługi) Wykonawca przeniósł je na Wnioskodawcę jako prawa
    majątkowe. Przeniesione wyniki stanowią utwory w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231).
    Wnioskodawca nabył przedmiotowe wyniki na wszelkich polach eksploatacji, w
    szczególności dotyczących:
    - utrwalania i zwielokrotniania wyników lub ich części - wytwarzania egzemplarzy
      wyników przy użyciu wszelkich dostępnych technik, w tym techniką drukarską,
      reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową (w szczególności(...)
      taśmy magnetyczne, nośniki magnetooptyczne, pamięć komputerów),
    - wprowadzania do obrotu oryginału wyników lub ich części albo egzemplarzy, na
      których wyniki lub ich część utrwalono przy użyciu wszelkich dostępnych nośników,
      użyczanie, najem lub dzierżawa oryginału albo egzemplarzy wyników,
    - publicznego wykonania, wystawiania, wyświetlania, odtwarzania oraz nadawania i
      reemitowania, a także publicznego udostępniania wyników lub ich części w taki
      sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i w czasie przez siebie
      wybranym, przy użyciu wszelkich dostępnych technik, w tym wykorzystywanie w
      sieciach informatycznych w tym w sieciach ogólnodostępnych,
    - korzystania z wyników w celach informacyjnych i marketingowych.
    Ponadto, treść wyników stanowiących ww. prawa autorskie obejmuje prawa do danych
    technicznych, informacji technicznych, technologicznych, operacyjnych, finansowych,
    obejmujących wykonywane świadczenie przez Wykonawcę. W tym zakresie
    Wnioskodawca nabył na własność wszelkie stworzone egzemplarze oraz nośniki, na
    których zostały one umieszczone.
    Na podstawie umowy Wykonawca w ramach wynagrodzenia udziela Wnioskodawcy także
    nieograniczonej w czasie, nieograniczonej terytorialnie, nieodwołalnej, niewyłącznej oraz
    zbywalnej licencji na korzystanie z oprogramowania dostarczonego w wyniku realizacji
    umowy na urządzeniu testowym, które nie narusza jakiegokolwiek prawa własności
    intelektualnej, przysługującego jakimkolwiek osobom trzecim i nie wymaga uzyskania

    zgody jakiejkolwiek osoby trzeciej. Wnioskodawcy udzielona jest niewyłączna licencja do
    używania oprogramowania na następujących polach eksploatacji: wprowadzenie do
    pamięci komputera, wykonanie kopii zapasowej, diagnostyka i rozwiązywanie problemów.
    Ponadto wskazaliście Państwo, że suma kwot wpłaconych należności nie przekroczyła
    kwoty 2 000 000 zł określonej w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Należy również nadmienić, iż
    całkowita wypłata wynagrodzenia kontrahentowi niemieckiemu za świadczoną usługę na
    podstawie umowy będącej przedmiotem niniejszego wniosku nastąpiła w roku 2020.
    Pytanie (ostatecznie przeformułowane w piśmie z 30 marca 2021 r.)
    Czy wskazane przez Wnioskodawcę usługi mieszczą się w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT w
    korelacji do tego, czy Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła na
    podstawie polsko-niemieckiej UPO?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu z 30 marca
    2021 r.)
    Państwa zdaniem, usługi realizowane przez Wykonawcę nie mieszczą się w katalogu art.
    21 ust. 1 ustawy o CIT oraz posiadając oryginalny, ważny certyfikat rezydencji Wykonawcy,
    Wnioskodawca nie jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła na podstawie polsko-
    niemieckiej UPO.
    W tym zakresie Wnioskodawca chciałby zwrócić uwagę Organowi na to, że w pytaniu oraz
    w stanowisku Wnioskodawcy wskazano związek art. 21 ust. 1 ustawy o CIT z przepisami
    dotyczącymi polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wobec
    tego, pytanie dotyczy tego, czy wskazane przez Wnioskodawcę usługi mieszczą się w art.
    21 ust. 1 ustawy o CIT w korelacji do tego, czy Wnioskodawca jest zobowiązany do
    pobrania podatku u źródła na podstawie polsko-niemieckiej UPO.
    Państwa zdaniem należności, o których mowa we wniosku nie należy kwalifikować jako
    należności licencyjnych zdefiniowanych zgodnie z art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej UPO,
    bowiem analizując przedmiotowy przepis należy uznać, iż nie dotyczy on wszelkich opłat
    dokonywanych w związku z realizacją kontraktów, których przedmiotem są prawa
    własności do wartości niematerialnych, lecz wyłącznie tych, w których mamy do czynienia
    z ustanowieniem prawa do ich użytkowania. Tym samym zapłata za przeniesienie
    własności danego prawa nie może być uważana za należność licencyjną w rozumieniu
    polsko-niemieckiej UPO. Tego rodzaju płatności podlegają opodatkowaniu według zasad
    ogólnych, jako zyski z działalności gospodarczej lub zyski z przeniesienia własności
    majątku.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy usług tych również nie można zakwalifikować do usług
    doradczych lub świadczeń o podobnym charakterze, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt
    2a ustawy o CIT, bowiem głównym celem projektu nie jest doradztwo dotyczące sposobu
    wdrożenia/korzystania z systemu ograniczającego emisję spalin, lecz weryfikacja
    skuteczności jego działania na urządzeniach testowych Wnioskodawcy. Zatem
    prawidłowym jest uznanie, iż czynności te mają charakter wyłącznie techniczny.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1, 2 i 2a ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    - z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także

      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how),
    - z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    - z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Nadto, zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 i 2 polsko-niemieckiej UPO należności licencyjne,
    powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania
    lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim
    Państwie. Jednakże należności licencyjne mogą być także opodatkowane w Umawiającym
    się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba
    uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
    Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5
    procent kwoty brutto należności licencyjnych.
    Przytaczając treść ust. 3 tego przepisu, należność licencyjną oznaczają wszelkiego rodzaju
    należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich
    do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego
    patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu
    produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego,
    handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie
    przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do
    wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub
    innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za
    nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.
    Interpretując ww. przepisy należy zwrócić uwagę na art. 12 Modelowej Konwencji OECD w
    sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie pkt 8.2
    Komentarza do niej. Zarówno Modelowa Konwencja OECD, jak i Komentarz nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem
    należy uznać, iż obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach
    należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    Powołując się zatem na ich treść, należy uznać, iż jeżeli wypłata jest dokonana w zamian
    za przeniesienie pełnego prawa własności mienia, o którym mowa w definicji należności
    licencyjnych, to taka wypłata nie jest uważana za wynagrodzenie za użytkowanie lub za
    prawo użytkowania tego mienia i tym samym nie może być uznana za należność
    licencyjną.
    W rezultacie należy również uznać, iż wynagrodzenie za transfer praw autorskich nie
    stanowi należność licencyjną. W świetle przywołanego Komentarza przychód z
    przeniesienia praw autorskich należy kwalifikować do zysków z przeniesienia własności
    majątku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 Modelowej Konwencji OECD. Regulacja ta
    stanowi, że zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku niewymienionego w

    poprzednich punktach podlegają opodatkowaniu tylko w tym umawiającym się państwie,
    w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Zatem w
    przypadku Wnioskodawcy będą to Niemcy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, iż przepisy polsko-niemieckiej UPO nie posługują się w
    przypadku należności licencyjnych ani pojęciem sprzedaży, ani użytkowania know-how,
    wspomina z kolei o opłatach za korzystanie. Zasadnym jest zatem twierdzenie, że
    opodatkowaniu w państwie wypłacającego podlega jedynie wykorzystywanie przez niego
    części prawa, a nie przeniesie pełnego nad nim władztwa. Stanowisko to zostało
    potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2015 r. (sygn. akt II
    FSK 300/15) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyroku z 2
    czerwca 2015 r. (sygn. akt I SA/Go 190/15) w którym czytamy: „W komentarzach do
    Modelowej Konwencji OECD wskazuje się, że należności licencyjne w rozumieniu umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania dotyczą wynagrodzeń wypłacanych za użytkowanie
    lub praw do użytkowania wymienionych praw niezależnie od tego, czy są one
    zarejestrowane we właściwych rejestrach państwowych oraz bez względu na to, czy są to
    zwykłe opłaty dokonane w wyniku umów licencyjnych, czy też kwoty wypłacane z tytułu
    odszkodowania za bezprawne kopiowanie naruszanie takich praw”.
    Należy pamiętać, że pojęcie należności licencyjnych zawarte w umowach o unikaniu
    podwójnego opodatkowania nie dotyczy wszelkich opłat dokonywanych w związku z
    kontraktami, których przedmiotem są prawa na dobrach niematerialnych, lecz wyłącznie
    tych, w których mamy do czynienia z ustanowieniem prawa do ich użytkowania.
    Tym samym zapłata za przeniesienie własności danego prawa (np. sprzedaż patentu) nie
    może być uważana za należność licencyjną w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Z powyższym twierdzeniem zgadzają się również organy podatkowe. Przykładowo
    Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 2 października 2012
    r. (Znak: IPPB1/415-635/12-4/KS), który wskazał: „W świetle powyższego mając na uwadze
    powołane powyżej przepisy oraz zaprezentowane zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że
    zarówno wykładnia literalna art. 12 ust. 3 Konwencji polsko-brytyjskiej, jak i ww. treść
    Komentarza do Konwencji Modelowej OECD wskazują, iż wynagrodzenie wypłacone
    osobie prowadzącej działalność gospodarczą z tytułu zbycia praw autorskich nie mieszczą
    się w pojęciu należności licencyjnych określonym w art. 12 ust. 3 powołanej powyżej
    Konwencji. Nie stanowią one bowiem, należności za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania ww. praw, lecz należności z tytułu ich zbycia.”
    W konsekwencji uznać należy, że należnością licencyjną nie może być przychód ze
    sprzedaży prawa a jedynie przychód z tytułu korzystania z takiego prawa.
    Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy przedmiotowych usług nie można również
    zakwalifikować do usług doradczych lub innych świadczeń o podobnym charakterze
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, bowiem przepis ten nie wymienia
    expressis verbis usług opisanych przez Wnioskodawcę.
    W ocenie Spółki, nie można zrównywać usług mających charakter badawczy nabywanych
    od Wykonawcy z usługami doradczymi lub świadczeniami o podobnym charakterze.
    Zgodnie z internetowym słownikiem PWN (https://sjp.pwn.pl) pojęcie „doradztwo” oznacza
    „udzielanie fachowych porad”. W ramach świadczenia opisanej usługi Wykonawca
    wykorzystuje swoją wiedzę do świadczenia przedmiotowych usług, dzieli się swoją wiedzą
    w celu aktywnego uczestniczenia w projekcie. Nie mniej jednak, pomimo tego, iż realizacja
    projektu może wymagać specjalistycznej wiedzy i sprzętu uznanie tych czynności za
    odpowiadające usługom doradczym lub świadczeniom o podobnym charakterze byłoby
    zbyt daleko idące.
    Podkreślenia wymaga również fakt, iż Wnioskodawca nie otrzyma od Wykonawcy
    rekomendacji wyjaśniających sposób wdrożenia systemu ograniczającego emisję spalin
    przy wykorzystaniu technologii stworzonej przez Wykonawcę. Umowa przewiduje jedynie,

    iż Wnioskodawca otrzyma wynik (raport końcowy), którego treść będzie miała na celu
    weryfikację skuteczności działania systemu proponowanego przez Wykonawcę na
    urządzeniu testowym Wnioskodawcy. Wobec tego wykonywane czynności przez
    Wykonawcę w szczególności będą mieć charakter techniczny. Wobec powyższego,
    całościowo rozumiana usługa mająca charakter badawczy realizowana przez Wykonawcę
    różni się więc w sposób istotny od usług doradczych oraz świadczeń o podobnym
    charakterze.
    Nadto, w odniesieniu do treści art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT zauważyć należy, że
    katalog usług w nim wskazanych ustawy jest katalogiem otwartym, na co wskazuje
    sformułowanie „oraz świadczeń o podobnym charakterze”, jednak w ramach tego
    katalogu za świadczenia o podobnym charakterze należy uznać świadczenia równorzędne
    pod względem prawnym do wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane
    świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić
    takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i
    obowiązki dla stron. Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie świadczenia, które
    zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane.
    Ponadto, decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma
    treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim,
    charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń. W przypadku Wnioskodawcy
    realizowana usługa jest związana z zupełnie innym zespołem czynności oraz innym celem i
    rezultatem w stosunku do świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem
    czynności badawczych realizowanych przez Wykonawcę nie można również
    zakwalifikować do świadczeń o podobnym charakterze.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych,
    np. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 19 sierpnia 2011 r. (Znak:
    IBPBI/2/423-575/11/BG) (testowanie oprogramowania), w interpretacji Dyrektora Izby
    Skarbowej w Poznaniu z 14 sierpnia 2008 r. (Znak: ILPB3/423-302/08-3/DS) (testowanie
    odzieży) jak i w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 1 lipca 2008 r.
    (Znak: ITPB3/423-79/07/MK) (testowanie olejów smarowych).
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy dokonując wypłaty wynagrodzenia na rzecz
    Wykonawcy nie będzie on zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego od osób prawnych, bowiem zrealizowane przez Wykonawcę usługi nie
    stanowią należności licencyjnych rozumianych zgodnie z art. 12 polsko-niemieckiej UPO
    oraz nie mieszczą się w katalogu usług określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Wynika
    to z faktu, iż opodatkowaniu podlegają należności licencyjne, do których zalicza się
    należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania każdego prawa
    autorskiego, a nie jego przeniesienia. Wobec tego w przypadku Wnioskodawcy, na którego
    zostaną przeniesione prawa własności za zrealizowane usługi badawcze, nie powstanie
    obowiązek poboru podatku u źródła.
    Ponadto, przedmiotowych usług nie można również zakwalifikować do usług doradczych
    lub świadczeń o podobnym charakterze, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o
    CIT, bowiem świadczone usługi będą jedynie czynnościami technicznymi, a sam wynik nie
    będzie stanowił rekomendacji dla Wnioskodawcy, lecz weryfikacją skuteczności działania
    systemu proponowanego przez Wykonawcę na urządzeniu testowym Spółki.
    Wobec tego, należności, które Spółka będzie wypłacać Wykonawcy (nie posiadającemu
    zakładu na terytorium Polski w rozumieniu polsko-niemieckiej UPO) nie podlegają
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce.
    Zatem, Spółka dokonując przedmiotowych wypłat nie jest zobowiązana jako płatnik na
    podstawie art. 26 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1, 2 i 2a ustawy o CIT do poboru
    zryczałtowanego podatku dochodowego. Nie ma również obowiązku posiadania certyfik
    atu rezydencji podmiotu zagranicznego świadczącego dla niej usługi mające charakter
    badawczy.

    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 14 maja 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.28.2021.2.BJ, w której uznałem Państwa stanowisko
    przedstawione we wniosku w zakresie:
    - ustalenia, czy wskazane przez Wnioskodawcę usługi mieszczą się w katalogu usług
      podlegających opodatkowaniu „podatkiem u źródła” - za prawidłowe,
    - obowiązku poboru podatku u źródła z tytułu:
      - wykonania wskazanych we wniosku usług - za prawidłowe,
      - przeniesienia wartości wskazanych we wniosku praw autorskich - za prawidłowe,
      - udzielonych Wnioskodawcy licencji - za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 17 maja 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 15 czerwca 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga wpłynęła do Organu 18
    czerwca 2021 r.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonej Interpretacji indywidualnej i uznanie
    stanowiska Skarżącej przedstawionego we wniosku o interpretację indywidualną za
    prawidłowe w całości.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 20 maja 2022 r., sygn. akt I SA
    /Po 609/21 uchylił zaskarżoną interpretację z 14 maja 2021 r., Znak: 0111-KDIB2-
    1.4010.28.2021.2.BJ.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt II FSK 1208/22
    oddalił wniesioną skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 13 czerwca 2025 r.
    Ww. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynął do
    Organu 28 sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.

    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 20 maja 2022 r., sygn. akt I
      SA/Po 609/21 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 czerwca 2025 r.
      sygn. akt II FSK 1208/22,
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm. - dalej: „ustawa o CIT”),
      podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Zgodnie z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT,
    ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym właścicielu - oznacza to podmiot, który
    spełnia łącznie następujące warunki:
      a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
        przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub
        jej części,
      b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
        zobowiązanym prawnie lub faktycznie do przekazania całości lub części należności
        innemu podmiotowi,
      c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności
        uzyskiwane są w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
        ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, przepis art.
        24a ust. 18 stosuje się odpowiednio.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT,
    podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
        naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2. z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
        lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
        organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych

        prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub
        sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  2a. z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze
        - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    W myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT,
      przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Na podstawie art. 22b ustawy o CIT,
      zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym podatnik
      ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT,
      osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w
      roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000
      000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
      dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust.
      1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
      podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji
      warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22
      ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów
      szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest
      obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej
      staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika.
    Z kolei w myśl art. 26 ust. 2e ustawy o CIT,
    jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
    oraz art. 22 ust. 1 przekracza kwotę, o której mowa w ust. 1, osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu
    dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki
    podatku określonej w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę, o której
    mowa w ust. 1:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania.
    Przy czym, jak wynika z art. 26 ust. 7 ustawy o CIT,

      wypłata, o której mowa w ust. 1, 1ac, 1c, 1d, 1m, 2c i 2e, oznacza wykonanie
      zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapłatę, potrącenie lub
      kapitalizację odsetek.
    W związku z powyższym, wskazać należy, że w art. 21 ustawy o CIT wymienione zostały
    określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom
    zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega
    opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia,
    potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten
    nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który
    dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz
    nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w aktualnym
    brzmieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT świadczenia w nim wymienione można
    podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą
    świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie
    mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, ale posiadające również elementy
    charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla
    uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT jest
    objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń
    wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami
    charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.
    Dane świadczenie można zakwalifikować do katalogu usług wymienionych w art. 21 ust. 1
    pkt 2a ustawy o CIT po każdorazowej analizie treści samej umowy oraz po osiągnięciu
    jednoznacznego wniosku, że zawiera ona istotne elementy świadczeń wymienionych w
    tym przepisie. O tym, czy dane świadczenie można zakwalifikować do usług
    opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym decydujące znaczenie ma treść
    uregulowania samej umowy oraz zakres faktycznie wykonanych czynności, a nie tylko
    nazewnictwo.
    W opinii Organu interpretacyjnego kluczowe znaczenie przy analizie konkretnego
    świadczenia pod kątem „podobieństwa” ma zatem precyzyjne określenie istoty tego
    świadczenia.
    Z uwagi na charakter opisanych we wniosku usług, przeanalizować należy, czy nie
    spełniają one przesłanek kwalifikujących je do usług o charakterze podobnym do usług
    doradczych, zarządzania i kontroli oraz usług przetwarzania danych, o których mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie definiują pojęć „usług
    doradztwa”, „zarządzania”, „kontroli” oraz „przetwarzania danych”. Wobec braku w
    ustawie definicji należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej tych pojęć.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych
    porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin
    „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne,
    finansowe i inne (zob. wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok
    NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r.,
    sygn. akt I FSK 1530/13). Według sądów administracyjnych, odwołując się do
    powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się
    udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy
    finansowych. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to
    „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten co udziela
    fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na

    wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej
    usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania.
    Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako
    wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych,
    najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.
    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze,
    uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną
    osobę/instytucję na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W
    literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed
    usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
      - przejęcie zadań,
      - pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
      - pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
      - pomoc w rozwiązywaniu problemów,
      - pomoc w podejmowaniu decyzji,
      - przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
      - przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
        problemów,
      - przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
      - identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
      - przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich
        wdrożeniu,
      - dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w podjęciu decyzji, rozwiązaniu problemów,
    usprawnieniu działania itp. Biorąc powyższe pod uwagę, można przyjąć, że usługi
    doradztwa stanowią usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonanie przez
    odpowiednio przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają
    zidentyfikować występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności,
    sformułować rozwiązanie badanych problemów, oraz które - w przypadku wyrażenia
    takiego życzenia przez klienta - pomagają we wdrożeniu rozwiązania.
    Działalność doradcza może dotyczyć różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem
    może być rozpatrywana w wielu aspektach.
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza „kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”. Z kolei kontrola, to: 1)
    porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
    odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami, 2) nadzór nad
    czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś, wpływ na rozwój
    wydarzeń.
    Zarządzanie zatem jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę),
    decyzji i działań prowadzących - dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów - do
    osiągnięcia złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe
    dysponowanie tymi zasobami.
    Według organu podatkowego pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako
    zbiór różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu
    związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod
    i technik opartych na akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych
    do planowania, oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.

    Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór
    różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu
    związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.
    W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie
    ze SJP „przetworzyć” oznacza «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane,
    informacje itp., wykorzystując technikę komputerową»; przetwarzanie danych polega
    zatem na przekształcaniu treści i postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania
    danych mają zatem charakter odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie,
    archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy
    wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej
    (hardware i software).
    W świetle powyższych konstatacji, usługi polegające na realizacji projektu badawczego
    świadczone przez Wykonawcę na rzecz Spółki nie wypełniają zakresu znaczeniowego
    usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a w szczególności nie stanowią
    usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli,
    przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń, ani świadczeń o podobnym
    charakterze.
    Według Organu za takim stwierdzeniem przemawiają różnice funkcjonalne - ww. usługi
    pełnią inne funkcje, realizują inne podstawowe cele gospodarcze, niż usługi wymienione w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, w szczególności usługi zarządzania i kontroli,
    przetwarzania danych oraz doradcze, inna jest ich istota. Wskazane we wniosku usługi nie
    są tym samym usługami, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT i jako takie
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    W przedmiotowej sprawie zastosowanie jednak znajdzie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    w którym wprost wymieniono przychody z praw autorskich (w tym również przychody ze
    sprzedaży tych praw) jako podlegające dyspozycji tego przepisu. Jak wynika bowiem z
    opisu sprawy podejmowane przez Wykonawcę czynności podporządkowane są
    wytworzeniu prawa majątkowego (prawa autorskiego), które jest zbywane na Państwa
    rzecz. Okoliczność ta jest oczywista także dla Państwa, co wynika z treści wniosku. Skoro
    zatem w sprawie dochodzi do sprzedaży prawa autorskiego, to przychód jaki wypłacają
    Państwo z tego tytułu jest wprost objęty normą art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Skoro tak,
    z faktu tego nie może wynikać wniosek sprowadzający się do twierdzenia, że Spółka nie
    będzie zobowiązana do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego.
    Ponadto jak wynika z wniosku, kontrahent z Niemiec w związku z wykonaniem umowy
    udziela Państwu także nieograniczonej w czasie, nieograniczonej terytorialnie,
    nieodwołalnej, niewyłącznej oraz zbywalnej licencji na korzystanie z oprogramowania
    dostarczonego w wyniku realizacji umowy na urządzeniu testowym, które nie narusza
    jakiegokolwiek prawa własności intelektualnej, przysługującego jakimkolwiek osobom
    trzecim i nie wymaga uzyskania zgody jakiejkolwiek osoby trzeciej. Udzielona jest Państwu
    niewyłączna licencja do używania oprogramowania na następujących polach eksploatacji:
    wprowadzenie do pamięci komputera, wykonanie kopii zapasowej, diagnostyka i
    rozwiązywanie problemów.
    W konsekwencji wynagrodzenie z tego tytułu jest również należnością, o której mowa w
    art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podlegającą co do zasady opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    Należy jednak zauważyć, że zgodnie z opisem stanu faktycznego będziecie dysponowali
    Państwo certyfikatem rezydencji kontrahenta niemieckiego.
    Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o CIT stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zasadne jest zatem odwołanie się do przepisów Umowy
    zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku
    podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90, dalej: „umowa
    polsko-niemiecka”).

    Stosownie do art. 12 umowy polsko-niemieckiej:
      ust. 1 - należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane
      osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      ust. 2 - jednakże należności licencyjne, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,
      mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności
      licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty
      brutto należności licencyjnych.
      ust. 3 - określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw
      autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla
      kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy
      technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania
      urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące
      doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to
      stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat
      otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów
      sportowców lub artystów.
    Interpretując postanowienia umowy międzynarodowej (biorąc pod uwagę dyrektywy
    wykładni wynikające z Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów sporządzonej w Wiedniu
    dnia 23 maja 1969 r. opubl. w Dz. U. z 1990 r. Nr 74 poz. 439) należy zwrócić uwagę na
    tekst Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i
    brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez
    wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania
    zawartych w niej postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są
    źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem
    obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać
    z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    W pkt 8.2 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od
    dochodu i majątku OECD, dotyczącego należności licencyjnych wskazano, że: „Jeżeli
    wypłata jest dokonywana w zamian za przeniesienie pełnego prawa własności mienia, o
    którym mowa w definicji, to taka wypłata nie jest uważana jako wynagrodzenie za
    użytkowanie lub za prawo użytkowania tego mienia i tym samym nie może być uznana
    jako należność licencyjna. Jak wyjaśniono poniżej w pkt 15 i 16 w odniesieniu do
    oprogramowania, trudności mogą powstać w przypadku przeniesienia praw, które mogą
    być uważane za część mienia wymienionego w definicji, jeżeli te prawa są przeniesione w
    sposób stanowiący przeniesienie własności. (...) jeżeli własność praw została przeniesiona
    w całości lub w części na inną osobę, to zapłata za to nie może dotyczyć korzystania z tych
    praw”.
    Ponadto zgodnie z pkt 15 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD „Jeżeli
    wynagrodzenie przekazywane jest z tytułu przeniesienia całości praw wynikających z praw
    autorskich, płatność nie może stanowić należności licencyjnej i przepisy artykułu nie mają
    zastosowania. Problem może jednak się pojawić, gdy ma miejsce przeniesienie praw,
    które obejmuje:
      - wyłącznie prawo do użytkowania prawa autorskiego w oznaczonym okresie lub na
        wyznaczonym obszarze geograficznym,
      - dodatkowe wynagrodzenie z tytułu użytkowania oprogramowania,
      - zapłatę w formie jednorazowej dość znaczącej kwoty uiszczonej ryczałtowo”.

    W pkt 16 ww. Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji wskazano, że: „Każdy
    przypadek będzie uregulowany w zależności od konkretnych faktów, jednak, ogólnie rzecz
    biorąc, jeżeli płatności są dokonywane w zamian za przeniesienie praw stanowiących
    mienie odrębne i specjalne (co jest bardziej prawdopodobne w przypadku przyznania
    praw wyłącznych w ramach określonej strefy geograficznej niż w przypadku przyznania
    praw wyłącznych na określony czas) jest prawdopodobne, że takie wypłaty stanowić będą
    na ogół zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 lub zyski ze zbycia majątku w
    rozumieniu art. 13, niż należności licencyjne w rozumieniu art. 12. Wynika to z faktu, iż w
    przypadku przeniesienia całości lub części praw wynagrodzenie nie może być
    przekazywane z tytułu korzystania z praw. Istotna cecha transakcji jaką jest przeniesienie
    praw, nie może ulec zmianie w zależności od formy wynagrodzenia, płatności
    wynagrodzenia w ratach lub - jak jest w praktyce wielu krajów - od faktu, iż płatności
    związane są z przypadkową okolicznością”.
    Natomiast ust. 5 Komentarza do art. 13 Modelowej Konwencji OECD wskazuje wprost, że
    za „zyski z przeniesienia własności majątku” należy uznać m.in. zyski „pochodzące ze
    sprzedaży lub zamiany praw”.
    Należy zatem odróżnić dochody z tytułu płatności za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania wszelkich praw autorskich od dochodów z tytułu przeniesienia własności tych
    praw.
    Zdaniem Organu dochody ze sprzedaży (całości) praw autorskich należy zakwalifikować na
    gruncie UPO jako Zyski z przeniesienia własności majątku (art. 13).
    Stosownie do art. 13 umowy polsko-niemieckiej:
      ust. 1 Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie, z przeniesienia własności majątku nieruchomego w
      rozumieniu artykułu 6 i położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
      ust. 2 Zyski z przeniesienia własności akcji, udziałów lub innych praw w spółce, której
      aktywa majątkowe składają się głównie, bezpośrednio lub pośrednio z majątku
      nieruchomego, położonego w Umawiającym się Państwie lub z praw wchodzących w
      skład tego majątku nieruchomego, mogą być opodatkowane w tym Państwie.
      ust. 3 Zyski z przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego majątek
      zakładowy zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w
      drugim Umawiającym się Państwie albo z przeniesienia własności mienia ruchomego
      należącego do stałej placówki, którym osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę
      w Umawiającym się Państwie dysponuje w drugim Umawiającym się Państwie w celu
      wykonywania wolnego zawodu, łącznie z zyskami, które pochodzą z przeniesienia
      własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) lub takiej stałej
      placówki, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      ust. 4 Zyski osiągane z przeniesienia własności statków morskich lub statków
      powietrznych eksploatowanych w transporcie międzynarodowym, statków
      eksploatowanych w żegludze śródlądowej oraz z przeniesienia własności majątku
      ruchomego związanego z eksploatacją takich statków morskich, statków powietrznych
      lub statków żeglugi śródlądowej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym
      się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.
      ust. 5 Zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku niewymienionego w
      powyższych ustępach podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.
      ust. 6 W przypadku gdy osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie przez okres przynajmniej pięciu lat i uzyskała miejsce zamieszkania w drugim
      Umawiającym się Państwie, ustęp 5 nie narusza prawa pierwszego Państwa do
      opodatkowania tej osoby fizycznej na podstawie swego wewnętrznego ustawodawstwa
      z tytułu jakiegokolwiek przyrostu majątku osiągniętego z akcji lub udziałów w spółkach
      mających siedzibę w pierwszym Umawiającym się Państwie do dnia, kiedy osoba ta
      przestała mieć miejsce zamieszkania w tym Państwie. Jeżeli pierwsze z wymienionych
      Państw opodatkowuje osobę fizyczną mającą tam miejsce zamieszkania z tytułu

      przyrostu majątku w chwili, gdy osoba ta opuszcza to Państwo, a własność akcji lub
      udziałów jest następnie przeniesiona i zyski z tego przeniesienia są opodatkowane w
      drugim Państwie zgodnie z ustępem 5, wówczas to drugie Państwo przyjmuje jako
      podstawę oszacowania zysku z przeniesienia własności tę kwotę, którą przyjęło
      pierwsze Państwo jako wpływ w chwili, gdy ta osoba fizyczna opuszczała jego
      terytorium.
    Zatem Państwo jako dokonujący płatności na rzecz kontrahenta zagranicznego (w
    przypadku, gdy kwota wypłacanych należności nie przekroczy w roku podatkowym
    obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł), nie jesteście
    obowiązani do „pobrania podatku u źródła” na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w zw.
    z art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o CIT oraz art. 13 ust. 5 UPO, w odniesieniu do tej
    części należności, która związana będzie z nabyciem (na własność) praw autorskich od
    kontrahenta z Niemiec.
    Tym samym Państwa stanowisko, zgodnie z którym wynagrodzenie za transfer praw
    autorskich nie stanowi należności licencyjnej i nie rodzi obowiązku poboru podatku u
    źródła, należy uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się do należności z tytułu udzielonej Państwu licencji na korzystanie z
    oprogramowania dostarczonego w wyniku realizacji umowy na urządzeniu testowym,
    zauważyć należy, że umowa polsko-niemiecka nie definiuje pojęcia prawa autorskiego do
    dzieła literackiego, artystycznego i naukowego.
    W związku z powyższym, należy odwołać się do przepisów ustawy o CIT.
    Zgodnie z cytowanym wyżej art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich
    lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów
    zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie
    tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia
    handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości
    20% przychodów.
    Należy zatem odwołać się w tym względzie do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24, dalej: „Ustawa o
    prawie autorskim”).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy,
      przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
      przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 1 Ustawy o prawie autorskim,
      w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe,
      kartograficzne oraz programy komputerowe).
    Szczególne postanowienia dotyczące praw autorskich do programu komputerowego
    zawierają art. 74 ust. 1 i następne Ustawy o prawie autorskim.
    Zgodnie z art. 74 ust. 1 i 2 tej ustawy,
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

    Użycie w ust. 1 sformułowania „jak”, a nie „jako”, oznacza, że programy komputerowe nie
    stanowią jednej z podkategorii utworów literackich, ale że są one w stosunku do tych
    utworów dziełami rodzajowo odmiennymi, choć do ich ochrony stosuje się odpowiednio
    przepisy dotyczące dzieł literackich. Obowiązujące prawo autorskie odróżnia zatem w
    sposób jednoznaczny programy komputerowe od utworów literackich, choć jednym i
    drugim, co nie budzi wątpliwości, przysługuje ochrona wynikająca z prawa autorskiego, a
    zakres tej ochrony jest - co do zasady - identyczny. Dotyczy to jednak, co należy podkreślić,
    ochrony praw autorskich, a nie identycznego traktowania w zakresie opodatkowania.
    Prawo autorskie bowiem kwestii podatków nie reguluje.
    W świetle przepisów krajowych należności z tytułu korzystania z praw autorskich do
    programu komputerowego nie mogą być zatem utożsamiane z należnościami licencyjnymi
    z tytułu korzystania z praw autorskich do dzieła literackiego. Nie zostały zaliczone przez
    ustawodawcę do kategorii utworów literackich, a jedynie są traktowane jak utwory
    literackie pod względem ochrony praw autorskich do nich przysługujących. Nie mogą być
    utożsamiane z należnościami licencyjnymi z tytułu praw do dzieła naukowego bądź
    artystycznego, skoro przez ustawodawcę traktowane są jako odrębny rodzaj utworu.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro w art. 12 ust. 3 UPO definiując należności
    licencyjne nie wymieniono należności z tytułu korzystania z oprogramowania
    komputerowego, to stosownie do art. 3 ust. 2 tej umowy, nie można tych należności
    zaliczyć do żadnej z wymienionych tam grup, a w konsekwencji, nie mogą być
    opodatkowane w państwie ich powstania.
    Zatem należności z tytułu udzielonej Państwu licencji na korzystanie z oprogramowania
    dostarczonego w wyniku realizacji umowy na urządzeniu testowym, nie będą podlegały
    opodatkowaniu u źródła, tj. w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.