Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.915.2024.2.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem, tj. przewalutowanie kredytu i otrzymania kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: banki; kredyt-kredyt mieszkaniowy; kredyt-przewalutowanie kredytu; kwota-kwota dodatkowa; przychód-przychody z innych źródeł; ugody; umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    27 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 17 stycznia 2025 r. (wpływ 22 stycznia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowana będąca stroną postępowania: Pani ...
        2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: Pan ...
    Opis stanu faktycznego
    Pani ... oraz Jej mąż ... (dalej jako: „Wnioskodawcy”) są obywatelami polskimi,
    zamieszkałymi na stałe na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Wnioskodawcy są
    niemieckimi rezydentami podatkowymi i podlegają tam obowiązkowi podatkowemu od
    całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł
    przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Wnioskodawcy w dniu 8 lipca 2008 r. zawarli z bankiem ... z siedzibą w ... (dalej: „Bank”)
    umowę kredytu mieszkaniowego (dalej: „Umowa”), czyli kredytu udzielonego w całości lub
    w części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego kredytobiorców.
    Zgodnie z Umową, Wnioskodawcom został udzielony kredyt w wysokości 185 795,04 CHF,
    który był denominowany kursem CHF. Kwota udzielonego Wnioskodawcom Kredytu
    została wypłacona Wnioskodawcom w PLN. Wartość zadłużenia Wnioskodawców była
    określona w CHF, natomiast spłata kredytu wraz z odsetkami odbywała się w PLN.
    Kwota kredytu została przeznaczona przez Wnioskodawców na zakup nieruchomości,
    która została nabyta w celu wynajmu. Nieruchomość stanowi współwłasność łączną
    Wnioskodawców, wynikającą z ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Wnioskodawcy złożyli przeciwko Bankowi pozew o zapłatę kwot uiszczonych dotychczas
    przez Nich w wykonaniu umowy kredytu na rzecz Banku i ustalenie nieważności tej
    Umowy. Spór pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem zawisł przed Sądem Okręgowym w
    ..., I Wydział Cywilny (w sprawie o sygn. ... o ustalenie nieważności i zapłatę).
    W trakcie przedmiotowego sporu, Wnioskodawcy otrzymali od Banku propozycję zawarcia
    ugody (dalej: „Ugoda”), bowiem chciał on polubownie zakończyć zawisły przed Sądem spór
    pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcami. 14 października 2024 r. zaproponowana przez
    Bank Ugoda została zawarta pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcami przed ww. Sądem. Na
    podstawie Ugody doszło do zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie (CHF), na
    walutę polską na zasadach określonych w Ugodzie (dalej: „Przewalutowanie”), w
    konsekwencji czego kredyt został rozliczony tak, jakby od początku stanowił kredyt
    złotówkowy (zawarty w PLN), oprocentowany według zmiennej stopy procentowej jako
    suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w ustalonej przez Bank wysokości.
    W wyniku Przewalutowania, wartość zadłużenia Wnioskodawców z tytułu zaciągniętego
    kredytu − ustalona dotychczas w walucie obcej − została przeliczona na walutę polską po
    średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia
    Ugody. W efekcie Przewalutowania, wartość zadłużenia Wnioskodawców została ustalona
    w walucie polskiej i przestała podlegać denominacji w walucie obcej. Rozliczenie
    dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu
    przewalutowanego do złotych nastąpiło zgodnie z treścią Ugody w ten sposób, że wartość
    spłat dokonanych na podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej kolejności na poczet
    rat odsetkowych, a następnie rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka
    pomniejszyła kapitał do spłaty kredytu złotówkowego, od którego naliczane były kolejne
    odsetki, a niedobór powiększył kapitał do spłaty kredytu złotówkowego, od którego

    naliczane były kolejne odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej spłaty raty uległy rozliczeniu
    do dnia zawarcia Ugody na zasadach określonych w Ugodzie.
    W treści Ugody strony ustaliły, że pozostałe do spłaty zadłużenie Wnioskodawców wobec
    Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosi zero złotych. Tym samym, kredyt
    udzielony na podstawie Umowy został spłacony przez Wnioskodawców w całości.
    Z uwagi na powyższe, w treści Ugody Bank zaproponował zapis, zgodnie z którym zwolnił
    Wnioskodawców z długu (umorzył zadłużenie) w kwocie stanowiącej różnicę między kwotą
    zadłużenia wynikającą z kredytu udzielonego pierwotnie w CHF, a pozostającym do spłaty
    zadłużeniem na dzień zawarcia Ugody wynoszącym zero złotych. Wnioskodawcy przyjęli
    dokonane zwolnienie z długu.
    Zgodnie z treścią Ugody, Bank zobowiązał się także do wypłaty na rzecz Wnioskodawców
    kwoty dodatkowej w wysokości 150 000 zł na Ich rachunek bankowy (dalej jako:
    „Nadpłata”). Wysokość Nadpłaty nie jest wynikiem dokonanego przez Bank
    Przewalutowania i przeliczenia kwoty kredytu. Jej wysokość została ustalona przez Strony
    w drodze negocjacji.
    Bank w Ugodzie zawarł ponadto postanowienia, zgodnie z którymi w wyniku zwolnienia z
    części długu (umorzenia) oraz w związku z wypłatą Nadpłaty, u Wnioskodawców
    powstanie przychód podlegający opodatkowaniu, a na Banku ciąży wypełnienie
    obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
    W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczyły, że nie będą występować w
    przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej
    zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany Umowy
    dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasady spłaty wierzytelności kredytowej. Ugoda wyczerpie
    wszelkie wzajemne roszczenia Wnioskodawców i Banku w zakresie objętym sporem, a
    zarazem wszelkie wzajemne roszczenia stron objęte procesem, w którym Ugoda została
    zawarta.
    Zawarcie Ugody nie stanowiło odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
    Należy podkreślić, że w wyniku zawarcia Ugody, w tym dokonania Przewalutowania czy
    zwrotu Nadpłaty, Wnioskodawcy nie otrzymali i nie otrzymają od Banku kwoty, która
    przekraczałaby wartość wpłat dokonanych przez Nich do Banku na poczet realizacji
    zawartej w 2008 r. Umowy.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawcy wskazali, że Ugoda z Bankiem została zawarta na
    podstawie przepisów ustawy Kodeks Cywilny, regulujących umowę ugody (art. 917 ustawy
    Kodeks Cywilny). Była to ugoda sądowa (art. 223 § 1 ustawy Kodeks Postępowania
    Cywilnego), zawarta w ramach postępowania sądowego z powództwa kredytobiorców
    przeciwko Bankowi.
    Zgodnie z zapisami Ugody, na kwotę zwolnienia z długu składają się następujące elementy:
      - kapitał,
      - odsetki zapadłe niespłacone,
      - odsetki bieżące.
    W skład tej kwoty nie wchodziła żadna kwota odsetek karnych (kwota odsetek od
    zadłużenia przeterminowanego) ani inne opłaty.
    Wnioskodawcy nie posiadają informacji o konkretnym sposobie ustalania przez Bank
    kwoty Nadpłaty, stosowanych przez Bank wskaźnikach czy wartościach, jakimi kieruje się
    Bank ustalając kwotę Nadpłaty.
    Jest to kwota, która została Im zaproponowana przez Bank i opisana w Ugodzie jako
    „kwota dodatkowa”, a jej charakter ani nie został określony w treści Ugody, ani
    dookreślony przez Bank w żaden inny sposób. Informacja o Nadpłacie pojawia się

    wyłącznie w ostatnim paragrafie Ugody, gdzie wskazano: „Bank, w terminie (...) dni od daty
    podpisania Ugody, wypłaci na rzecz Kredytobiorców (...) kwotę dodatkową w wysokości (...)
    PLN (słownie: (...)) na rachunek bankowy Kredytobiorców o numerze (...) prowadzony w
    (...)”.
    Podkreślenia wymaga raz jeszcze, że przyczyną zawarcia Ugody było wystąpienie przez
    kredytobiorców z powództwem o zapłatę i ustalenie nieważności umowy kredytu.
    Skutkiem ustalenia nieważności umowy kredytu jest konieczność zwrotu wzajemnie
    spełnionych w jej wykonaniu świadczeń − bank zobowiązany jest do zwrotu sumy
    spłaconych przez kredytobiorców rat kapitałowo-odsetkowych, kredytobiorcy zaś do
    zwrotu wypłaconego im kapitału. Do dnia zawarcia Ugody w wykonaniu Umowy kredytu,
    kredytobiorcy (Wnioskodawcy) uiścili na rzecz Banku kwotę wyższą niż udostępniony Im
    kapitał, a więc w przypadku prawomocnego ustalenia nieważności umowy przez sąd (na
    co wskazuje jednolita linia orzecznicza), Bank zobowiązany byłby w ostatecznym
    rozrachunku do zwrotu na rzecz kredytobiorców (Wnioskodawców) różnicy pomiędzy tymi
    kwotami.
    Jednakże w trakcie procesu Bank wyszedł z propozycją zawarcia Ugody i mając
    świadomość obecnej, korzystnej dla kredytobiorców linii orzeczniczej, zaproponował
    kredytobiorcom (Wnioskodawcom) kwotę Nadpłaty, której wysokość jest niższa niż kwota,
    którą otrzymaliby ostatecznie na skutek prawomocnego zakończenia postępowania
    sądowego (po rozliczeniu wypłaconego Im kapitału) i jednocześnie niższa niż kwota, którą
    Bank winien byłby Im zwrócić przy założeniu, że strony umowy powinny się rozliczyć tak,
    jakby kredyt był „darmowy” (czyli gdyby kredytobiorcy byli zobowiązani do zwrotu na rzecz
    Banku wyłącznie kwoty wypłaconego Im kapitału). Uwzględniając jednak potencjalny czas
    trwania dalszego postępowania, kredytobiorcy (Wnioskodawcy) uznali tę propozycję −
    umożliwiającą Im zakończenie sporu z Bankiem w krótkim czasie − za satysfakcjonującą.
    Wnioskodawcy zwracają także uwagę na jeszcze jedną interpretację podatkową, w której
    stan faktyczny w Ich ocenie odpowiada Ich stanowi faktycznemu, a w której Organ
    podatkowy uznał, że w analogicznej sytuacji po stronie kredytobiorcy nie powstaje
    przysporzenie majątkowe, a zatem kwota wynikająca z ugody nie stanowi przychodu
    podatkowego (interpretacja DKIS z dnia 2 lipca 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.464.2024.2.
    MKA). W interpretacji tej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że:
    „W opisie sprawy wskazała Pani, że w związku z zawarciem ugody bank zwrócił Pani kwotę
    określoną jak nadpłata oraz dodatkową kwotę 277 618,97 zł. Przy czym suma wpłat
    tytułem spłaty kredytu pomniejszona o zwrot proponowany przez bank jest wyższa niż
    kwota otrzymanego kapitału kredytu.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie doszło do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymała Pani zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz banku w ramach spłaty rat
    udzielonego kredytu hipotecznego. A zatem otrzymała Pani środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków. Kwota otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pani majątku.
    Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, tj. kwoty nadpłaty i kwoty dodatkowej nie będzie
    stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Zatem nie ma Pani obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank
    kwoty. Nie ma Pani również obowiązku składania jakichkolwiek informacji do urzędu
    skarbowego o otrzymanej od banku kwocie. ”
    W ocenie Wnioskodawców, na skutek zawarcia Ugody otrzymali Oni zwrot środków
    pieniężnych, które wcześniej wpłacili na rzecz Banku w ramach spłat rat kredytu
    hipotecznego. Tym samym, kwota ta nie stanowi faktycznego przyrostu w Ich majątku

    (dodatkowego przysporzenia), lecz stanowi zasadniczo ekwiwalent wydatków
    poniesionych uprzednio przez kredytobiorców (Wnioskodawców) z Ich majątku. Z tego też
    względu trudno ją jednocześnie nazwać chociażby wynagrodzeniem za odstąpienie od
    dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej bądź zachętą do zaniechania
    prowadzenia dalszego postępowania sądowego – oczywiście jest ona elementem Ugody,
    która definitywnie zakończyła spór pomiędzy kredytobiorcami (Wnioskodawcami) a
    Bankiem, jednak sama z siebie takiego wynagrodzenia czy zachęty nie stanowi, będąc w
    ocenie Wnioskodawców przede wszystkim rezultatem zestawienia kwoty wypłaconego
    kredytobiorcom (Wnioskodawcom) kapitału z sumą spłaconych przez Nich rat oraz
    świadomości dominującej linii orzeczniczej (i wynikającego z niej potencjalnego sposobu
    zakończenia sporu sądowego) w tego typu sprawach.
    Raz jeszcze jednak Wnioskodawcy podkreślają, że charakter oraz sposób wyliczenia tej
    kwoty nie zostały określone w Ugodzie w sposób konkretny i jednoznaczny.
    Pytania
      1. Czy w konsekwencji zawarcia z Bankiem Ugody, po stronie Wnioskodawców powstał
        przychód podatkowy zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób
        fizycznych?
      2. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, czy przychód powstały w konsekwencji zawarcia Ugody podlegać
        będzie opodatkowaniu w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawców, w konsekwencji zawarcia z Bankiem Ugody, po Ich stronie nie
    powstał przychód podatkowy zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: „Ustawa PIT”), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej
    ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 Ustawy PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Ustawa PIT wskazuje więc, że przychód stanowią m.in. otrzymane lub postawione do
    dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne. Z ww. przepisów jasno wynika więc, że
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wyłącznie takie
    zdarzenia, które związane są z określonym przyrostem, przysporzeniem majątkowym u
    danego podatnika. Powstanie obowiązku podatkowego na gruncie Ustawy PIT musi więc

    wiązać się z powstaniem, na zasadach określonych w Ustawie PIT, przychodu w postaci
    otrzymanych bądź pozostawionych do dyspozycji pieniędzy, czy innych wartości.
    W Ustawie PIT określone są różne źródła przychodów. Aby opodatkować właściwie dany
    przychód, należy dopasować go do odpowiedniego źródła jego powstania. Zgodnie z art.
    10 Ustawy PIT jednym ze źródeł przychodów są przychody z innych źródeł. Zgodnie z art.
    20 ust. 1 Ustawy PIT za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9,
    uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
    emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
    rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
    uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
    wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na
    rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty. W związku z tym, świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. Ustawy, jest przychodem z
    innych źródeł.
    Jednocześnie na podstawie art. 42 Ustawy PIT, podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o
    których mowa w art. 20 ust. 1 (wypłat z tytułu przychodów z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy PIT), są obowiązane sporządzić informację według
    ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o
    których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
    swoje zadania tzw. PIT-11. Obowiązek ten materializuje się więc wyłącznie w sytuacji
    wypłaty określonych świadczeń, w związku z którymi u podatnika rozpoznaje się przychód
    podatkowy.
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, na podstawie
    zaproponowanej przez Bank Ugody doszło do Przewalutowania (zmiany waluty kredytu), a
    w konsekwencji także do jego spłaty i zwrotu na rzecz Wnioskodawców uzgodnionej w
    Ugodzie kwoty Nadpłaty. W ocenie Wnioskodawców, samo Przewalutowanie kredytu, do
    którego doszło na skutek zawarcia Ugody, stanowiło wyłącznie techniczną operację
    zamiany kwoty wyrażonej w określonej walucie (CHF), na tę samą kwotę wyrażoną w innej
    walucie (PLN). W konsekwencji, Przewalutowanie nie powinno skutkować dla
    Wnioskodawców powstaniem przychodu w rozumieniu Ustawy PIT. W wyniku zawarcia
    Ugody, a w konsekwencji także dokonanego Przewalutowania, ustalenia spłaty całej kwoty
    kredytu oraz dokonania przez Bank zwrotu Nadpłaty, Wnioskodawcy nie osiągnęli
    żadnego konkretnego przysporzenia majątkowego. Zwrócona Im kwota Nadpłaty
    stanowiła w Ich ocenie jedynie zwrot środków pieniężnych, które Wnioskodawcy w
    przeszłości uiścili do Banku, w wykonaniu obowiązującej Ich Umowy, która pierwotnie
    stanowiła umowę kredytu denominowanego kursem CHF. Należy stanowczo podkreślić,
    że propozycja zawarcia Ugody, a także zaproponowana przez Bank Wnioskodawcom
    Nadpłata, jest efektem utrwalonej linii orzeczniczej, zgodnie z którą umowy tego typu są
    uznawane za nieważne, a w rezultacie jej strony są zobowiązane do wzajemnego zwrotu
    na swoją rzecz świadczeń uzyskanych w związku z ich zawarciem i wykonywaniem.

    Brak powstania przychodu w zbliżonym stanie faktycznym potwierdził Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej m.in. w wydanej przez siebie interpretacji podatkowej z dnia 7
    czerwca 2024 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.378.2024.1.BM, w której uznał, iż: „W ramach
    operacji przewalutowania nie dochodzi do transferu/przelewu środków pieniężnych, nie
    dochodzi do uregulowania w jakiejkolwiek formie zobowiązania wynikającego z umowy
    pożyczki − zmianie ulega jedynie waluta, w której zobowiązanie ma być uregulowane.
    Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty wyrażonej w
    określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie.
    Zatem przewalutowanie hipotecznego kredytu bankowego zaciągniętego na własne cele
    mieszkaniowe podatnika (w walucie obcej lub w polskich złotych, lecz indeksowanego do
    waluty obcej, np. CHF) nie powoduje, jak np. umorzenie wierzytelności z tytułu kredytu,
    definitywnego zredukowania zobowiązania wobec kredytodawcy. W przeciwieństwie do
    umorzenia, przewalutowanie kredytu hipotecznego jest neutralne podatkowo i nie
    powoduje po stronie podatnika powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, w Pana sytuacji opisanej we wniosku, tj. przewalutowania na złotówki
    kredytów indeksowanych kursem CHF, zmianie uległa jedynie waluta, w której
    zobowiązanie miało być uregulowane. W wyniku zmiany waluty wartość kredytów, która
    została udzielona w walucie obcej (po przeliczeniu na walutę polską według właściwego
    kursu) i wartość tych kredytów wyrażonych w walucie polskiej po przewalutowaniu będzie
    inna, to taka różnica jest nieistotna z punku widzenia przepisów prawa podatkowego
    regulujących kwestię kosztów uzyskania przychodu bądź przychodu.
    Skoro samo przewalutowanie stanowi techniczną operację zamiany kwoty wyrażonej w
    określonej walucie na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie, to nie skutkowało to dla
    Pana powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a co za tym idzie nie ciąży na Panu obowiązek zapłaty podatku dochodowego
    od osób fizycznych.”
    Analogiczne stanowisko wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z
    dnia 8 lutego 2023 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.933.2022.1.MKA: „Wobec powyższego
    zauważyć należy, że w sytuacji opisanej we wniosku, tj. przewalutowania na złotówki
    kredytu denominowanego w CHF (kredyt ma być rozliczony tak, jakby od początku był
    kredytem złotówkowym) nie dochodzi do transferu/przelewu środków pieniężnych, nie
    dochodzi do uregulowania w jakiejkolwiek formie zobowiązania wynikającego z umowy
    kredytu - zmianie ulega jedynie waluta, w której zobowiązanie ma być uregulowane.
    Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty wyrażonej w
    określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie. Tym samym,
    przewalutowanie nie skutkuje dla Pani powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyniku zwrotu nadpłaty kredytu nie osiągnie
    Pani konkretnego przysporzenia majątkowego, a w związku z tym nie ciąży na Pani
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. Bank nie jest
    zobowiązany sporządzić dla Pani informacji PIT-11, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.”
    Ponadto, w interpretacji z dnia 11 maja 2023 r., wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, nr 0112-KDIL2-1.4011.235.2023.1.AK, Organ uznał, że: „Wobec
    powyższego zauważyć należy, że w sytuacji opisanej we wniosku, tj. przewalutowania na
    złotówki kredytu w CHF nie dochodzi do transferu/przelewu środków pieniężnych, nie
    dochodzi do uregulowania w jakiejkolwiek formie zobowiązania wynikającego z umowy
    kredytu - zmianie ulega jedynie waluta, w której zobowiązanie ma być uregulowane.
    Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty wyrażonej w
    określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie. Tym samym,
    przewalutowanie nie skutkuje dla Pana powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.”

    W tym miejscu Wnioskodawcy pragną także podkreślić, że w sporach takiego typu jak spór
    o ustalenie nieważności Umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem i o
    zapłatę zawisły przed sądem, w ostatnich latach przewagę uzyskała linia orzecznicza, w
    ramach której najczęściej zapadającym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie abuzywności
    klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji i w konsekwencji
    stwierdzenie nieważności całej umowy kredytu oraz – w przypadku powództw
    kredytobiorców − zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń dochodzonych z tego tytułu.
    Przewagę takiej linii orzeczniczej przyznał z resztą sam Bank w zaproponowanej przez
    siebie treści Ugody.
    W przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę (Wnioskodawcę) w sporze z Bankiem
    rozstrzygnięcia odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii
    orzeczniczej, stronom sporu przysługiwałyby wzajemne roszczenia o zwrot świadczeń
    pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy:
      - Bank byłby zobowiązany do zwrotu Wnioskodawcom sumy uiszczonych przez Nich rat
        kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat),
      - Wnioskodawcy zobowiązani byliby do zwrotu Bankowi wypłaconego kapitału,
    przy czym każdorazowo, dodatkowo Wnioskodawcy mogliby uzyskać również zasądzenie
    od Banku zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie dochodzonego roszczenia pieniężnego
    lub kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
    Należy zatem stanowczo podkreślić, że w sytuacji uzyskania przez Wnioskodawców
    pozytywnego rozstrzygnięcia przed sądem powszechnym w toczącym się przeciwko
    Bankowi sporze o uznanie Umowy za nieważną od samego początku (ex tunc) i
    niewywołującą żadnych skutków prawnych i w konsekwencji zasądzenia na Ich rzecz
    należności tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez Bank świadczeń, na podstawie
    nieważnej z mocy samego prawa Umowy (na co wskazuje dominująca obecnie linia
    orzecznicza sądów powszechnych), Wnioskodawcy znaleźliby się w korzystniejszej sytuacji
    niż w efekcie zawieranej przez Nich Ugody. Kwota zwrotu na rzecz Wnioskodawców
    nienależnie pobranych przez Bank świadczeń, pomniejszona o zwrócony przez Nich do
    Banku kapitał, byłaby bowiem z pewnością wyższa niż zaproponowana przez Bank w
    Ugodzie kwota Nadpłaty.
    Trzeba jednocześnie wskazać, że nawet w takim przypadku po stronie Wnioskodawców
    nie powstałby przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Brak powstania po stronie kredytobiorców przychodu w przypadku ustalenia nieważności
    umowy kredytowej potwierdzają organy podatkowe, w tym m.in. w interpretacji Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 czerwca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-2
    4011.355.2022.1.SR, w której Organ uznał, że: „Otrzymanie przez Wnioskodawczynię
    środków pieniężnych tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez Bank świadczeń nie
    będzie przychodem Wnioskodawczyni. Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Nią
    przysporzenia majątkowego, wzrostu Jej majątku. Otrzymana przez Wnioskodawczynię
    kwota to zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła wcześniej do Banku.
    Pieniądze te nie będą przychodem Wnioskodawczyni w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Ich uzyskanie nie będzie skutkować po stronie
    Wnioskodawczyni powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tym samym, Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku rozliczenia tych
    środków dla celów podatkowych.”
    W ocenie Wnioskodawców, wskazane powyżej okoliczności i przyczyny, dla których Bank
    chciał zawrzeć z Nimi Ugodę na opisanych powyżej warunkach (tj. przede wszystkim
    dominująca linia orzecznicza prezentowana w tego typu sprawach przez sądy
    powszechne), powinny prowadzić do uznania, że zawarcie przez Wnioskodawców
    zaproponowanej przez Bank Ugody, w wyniku której doszło do Przewalutowania
    udzielonego Im kredytu, nie skutkuje u Wnioskodawców powstaniem przychodu
    podatkowego zgodnie z przepisami Ustawy PIT.
    Ad 2

    Jeśli Organ podatkowy uzna, że w konsekwencji zawarcia przez Wnioskodawców Ugody z
    Bankiem, po Ich stronie powstał przychód do opodatkowania zgodnie z przepisami
    Ustawy PIT, w ocenie Wnioskodawców przychód ten nie będzie podlegał opodatkowaniu
    w Polsce.
    Jeśli Organ podatkowy uzna, że w konsekwencji zawarcia przez Wnioskodawców Ugody z
    Bankiem, po Ich stronie powstał przychód do opodatkowania zgodnie z przepisami
    Ustawy PIT, przychód ten zakwalifikować należałoby jako tzw. przychód z innych źródeł, o
    którym mowa w art 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy PIT. Zdaniem
    Wnioskodawców, przychód ten nie podlegałby jednak opodatkowaniu przez Nich w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Art. 3 ust. 1a stanowi, że za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
    podatkowym.
    Na podstawie powyższych przepisów. Wnioskodawcy nie posiadają miejsca zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polski i nie podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a Ustawy PIT osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Na Wnioskodawcach mógłby więc ciążyć obowiązek opodatkowania w Polsce osiągniętego
    z tytułu realizacji Ugody przychodu wyłącznie wtedy, jeśli stanowiłby on przychód osiągany
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w powyższym przepisie i
    generowałby dla Wnioskodawców powstanie tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego.
    Jak stanowi art. 3 ust. 2b Ustawy PIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w
    szczególności dochody (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
        służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy,
        bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
        nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia Jakichkolwiek
        praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
        papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym
        uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich
        wynikających;
      5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów

        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
        spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw
        o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
        tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw -
        jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną,
        tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby
        prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    W ocenie Wnioskodawców, ewentualny przychód powstały u Nich w konsekwencji
    zawarcia Ugody, nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce, bowiem nie podlegają Oni
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (nie posiadają miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a na terytorium Republiki
    Federalnej Niemiec), a przychód z innych źródeł nie mieści się w kategoriach dochodu
    (przychodu) osiąganego przez Nich na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym to
    mowa w art. 3 ust. 2b Ustawy PIT.
    Ponadto, art. 4a Ustawy PIT stanowi, że przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    Należy zwrócić więc także uwagę na przepisy umowy z dnia 14 maja 2003 r. między
    Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 poz. 12, nr
    90. dalej: „UPO”).
    Zgodnie z art. 4 ust. 4 UPO, w rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która
    zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce
    zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym
    charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ
    lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym
    Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu
    majątku położonego w tym Państwie.
    Ust. 2 stanowi z kolei, że jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu,
    osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status
    określa się według następujących zasad:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona
        stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym
        Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych),

      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
        albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to
        uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w
        którym zwykle przebywa,
      c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem,
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze
        wzajemnego porozumienia.
    Biorąc pod uwagę ww. przepisy UPO oraz przepisy odpowiednich ustaw lokalnych,
    Wnioskodawcy posiadają miejsce zamieszkania w Republice Federalnej Niemiec, a nie w
    Polsce.
    W UPO wyszczególnionych zostało kilka rodzajów dochodów (przychodów), których
    osiągnięcie, bez względu na miejsce zamieszkania danej osoby, może umożliwić ich
    opodatkowanie na terytorium państwa innego niż państwo, w którym osoba ta posiada
    miejsce zamieszkania. Do tego szczególnego katalogu dochodów (przychodów)
    wymienionych w UPO należą choćby dochody z majątku nieruchomego, dywidendy,
    odsetki, należności licencyjne czy dochody uzyskiwane z pracy najemnej.
    W ocenie Wnioskodawców, jeśli Organ uzna, że po Ich stronie powstanie przychód do
    opodatkowania z tytułu zawarcia planowanej Ugody, to przychód ten nie będzie spełniał
    cech umożliwiających objęcie go zakresem postanowień artykułów 5-21 UPO.
    Zdaniem Wnioskodawców, przychód ten należałoby zakwalifikować do tzw. innych
    dochodów, o których mowa w art. 22 UPO, zgodnie z którym dochody osoby mającej
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, bez względu na to, gdzie
    są osiągane, a które nie są objęte postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej
    umowy, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.
    Podsumowując, wobec brzmienia odpowiednich przepisów Ustawy PIT oraz UPO mającej
    zastosowanie w opisywanym stanie faktycznym, zdaniem Wnioskodawców ewentualny
    przychód powstały w związku z zawarciem przez Nich Ugody, nie będzie podlegał
    opodatkowaniu w Polsce, lecz w Republice Federalnej Niemiec, gdzie posiadają Oni
    miejsce zamieszkania oraz nieograniczony obowiązek podatkowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
        52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz

      · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
        właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
        Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
        uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
        takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane

    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki

      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy w konsekwencji zawarcia z bankiem ugody, tj.
    przewalutowania kredytu i otrzymania kwoty, która została opisana w ugodzie jako „kwota
    dodatkowa”, po Państwa stronie powstał przychód zgodnie z przepisami ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo.

    W sytuacji przewalutowania na złotówki kredytu denominowanego w CHF (kredyt ma być
    rozliczony tak, jakby od początku był kredytem złotówkowym) nie dochodzi do transferu
    /przelewu środków pieniężnych, nie dochodzi do uregulowania w jakiejkolwiek formie
    zobowiązania wynikającego z umowy kredytu − zmianie ulega jedynie waluta, w której
    zobowiązanie ma być uregulowane. Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną
    operację zamiany kwoty wyrażonej w określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w
    innej walucie.
    Przewalutowanie kredytu hipotecznego jest neutralne podatkowo i nie powoduje po
    stronie podatnika powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do
    umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Podobnie jest w sytuacji, w której dochodzi do wypłaty przez bank dodatkowej kwoty, jako
    odrębnego świadczenia banku na rzecz kredytobiorcy, czyli świadczenia innego niż zwrot
    nadpłaconego kredytu i odsetek.
    Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę
    fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa)
    o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów,
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    W analizowanej sprawie wskazali Państwo, że w wyniku zawarcia ugody, w tym dokonania
    przewalutowania czy zwrotu nadpłaty, nie otrzymali i nie otrzymają Państwo od banku
    kwoty, która przekraczałaby wartość wpłat dokonanych przez Państwa do banku na
    poczet realizacji zawartej w 2008 r. umowy kredytowej. Jej wysokość jest niższa niż kwota,
    którą otrzymaliby Państwo ostatecznie na skutek prawomocnego zakończenia
    postępowania sądowego (po rozliczeniu wypłaconego kapitału) i jednocześnie niższa niż
    kwota, którą bank winien byłby zwrócić przy założeniu, że strony umowy powinny się
    rozliczyć tak, jakby kredyt był „darmowy” (czyli gdyby Państwo byli zobowiązani do zwrotu
    na rzecz banku wyłącznie kwoty wypłaconego Im kapitału). Ponadto wskazali Państwo, że
    na skutek zawarcia ugody z bankiem otrzymali Państwo zwrot środków pieniężnych, które
    wcześniej wpłacili w ramach spłat rat kredytu hipotecznego. Tym samym, otrzymana
    kwota nie stanowi faktycznego przyrostu w Państwa majątku (dodatkowego
    przysporzenia), lecz stanowi zasadniczo ekwiwalent poniesionych uprzednio przez
    Państwa wydatków z Państwa majątku.
    Jeżeli zatem, w wyniku zawartej ugody, zostały Państwu wypłacone środki, które
    wcześniej na mocy umowy kredytowej przekazali Państwo na rzecz banku w ramach

    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, to otrzymane środki stanowią ekwiwalent
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Państwa własnych środków. Zatem, kwota
    ta nie spowodowała faktycznego przyrostu Państwa majątku, a jedynie „wyrównanie”
    wcześniejszego zmniejszenia w Państwa majątku. W konsekwencji, można uznać za
    Państwem, że kwota zwrotu nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanego do źródła, o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Taka operacja nie spełni bowiem celu
    przychodu, jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie
    aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    W związku z powyższym, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny, stwierdzić należy, że skoro kwota
    dodatkowa, którą otrzymali Państwo od banku w wyniku ugody, mieściła się w kwocie,
    którą wpłacili Państwo do banku podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej
    otrzymanie nie spowodowało po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia
    majątkowego. W konsekwencji, pieniądze te, nie są Państwa przychodem w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie
    spowodowało po Państwa stronie obowiązku zapłaty podatku dochodowego.
    Zatem stanowisko, w którym Państwo wskazali, że w konsekwencji zawarcia z bankiem
    ugody, po Państwa stronie nie powstał przychód podatkowy zgodnie z przepisami
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należało uznać za prawidłowe.
    Wobec braku przychodu podlegającego opodatkowaniu stwierdzam, że postawione przez
    Państwa pytanie nr 2 jest bezprzedmiotowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ
    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu
    faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani ... (Zainteresowana będąca stroną postępowania) – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.