Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.494.2025.1.RG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z
nabyciem prawa własności działek jako dotychczasowego
użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: prawa-prawo własności
przekształcanie-przekształcenie prawa
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego
    z nabyciem prawa własności działek oznaczonych numerami: 1, 2, 3, 4, 5 i nr 6 przez Pana
    jako dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą ...1.... 2. ... zarejestrowaną w
    CEIDG, NIP: ..., REGON: .... Przeważająca działalność gospodarcza (PKD 13.95.Z) to
    produkcja włóknin i wyrobów wykonanych z włóknin, z wyłączeniem odzieży.
    Ponadto jest wspólnikiem w spółce cywilnej: ... s.c. ..., ... NIP: ....
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, a w ramach prowadzonej działalności
    realizuje sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT i wszystkie opisane we wniosku
    nieruchomości wykorzystuje do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i
    usług.
    Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym działek ewidencyjnych oznaczonych
    numerami: 1, 2, 3, 4, 5 i nr 6 położonych w X.
    Prawa te zostały nabyte aktem notarialnym - umową sprzedaży z dnia 1 sierpnia 2000 r.
                            1 Rep. ... przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55kodeksu cywilnego (w skład którego
    wchodziły m.in. prawa użytkowania wieczystego opisanych we wniosku działek), będących
    do dnia przekazania Wnioskodawcy we władaniu przedsiębiorstwa państwowego pod
    nazwą: .... Ze strony sprzedawcy umowa ta została podpisana przez pełnomocnika do
    spraw prywatyzacji, działającego w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa – Wojewody ....
    Prawo użytkowania wieczystego tych działek ustanowione zostało na rzecz tego
    przedsiębiorstwa 5 lutego 1990 roku.
    Dla wyżej wymienionych działek SĄD REJONOWY W ..., ... WYDZIAŁ KSIĄG WIECZYSTYCH
    prowadzi księgę nr ..., w której wpisany jest jako użytkownik wieczysty Pan ..., który jest
    zarazem właścicielem budynków i budowli na tych działkach posadowionych.
    Wszystkie opisane powyżej działki stanowią własność Skarbu Państwa.
    Obecnie Wnioskodawca planuje nabyć własność wyżej opisanych nieruchomości, w ten
    sposób, że Powiat ... (zarejestrowany i czynny podatnik VAT – NIP: ... z/s ul. ..., ...) sprzeda
    na jego rzecz jako użytkownika wieczystego własność nieruchomości gruntowych
    oddanych wcześniej w użytkowanie wieczyste za stosownym wynagrodzeniem. Umowa ta
    będzie podpisana w formie aktu notarialnego, a chwilą jej zawarcia Wnioskodawca stanie
    się właścicielem działek gruntu opisanych we wniosku. Sprzedaż dokonywana będzie na
    podstawie art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a
    wnioski w tym zakresie zostały złożone do Starostwa Powiatowego w ... w dniu ....08.2024r.
    Powiat ... nie jest zainteresowany wystąpieniem do Dyrektora KIS z wnioskiem wspólnym,
    o którym mowa w art. 14r ordynacji podatkowej o co go prosił Wnioskodawca. W swoim
    piśmie z dnia ....03.2025 r. kierowanym do Wnioskodawcy potwierdził, że podtrzymuje
    swoje stanowisko w zakresie opodatkowania planowanej sprzedaży 23% stawką podatku
    VAT. Powiat zamierza udokumentować planowaną sprzedaż fakturą z wykazanym
    podatkiem należnym wg stawki 23%.

    Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną, co określa
    art. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz.
    107, dalej zwana jako u.s.p.) oraz realizuje zadania określone w ww. ustawie oraz innych
    aktach prawnych.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (Dz. U. z 2023 r. poz. 334 z późn. zm., dalej zwana jako u.g.n.) Starosta reprezentuje Skarb
    Państwa w zakresie gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu
    Państwa położonymi na terenie Powiatu.
    W zakresie czynności dokonywanych w myśl przepisów ustawy o gospodarce
    nieruchomościami w imieniu Skarbu Państwa przez starostę, podatnikiem podatku VAT
    obowiązanym do ewidencji i ujmowania w deklaracjach VAT czynności dotyczących
    własności Skarbu Państwa jest Powiat. Zadania związane z gospodarką nieruchomościami
    Starosta wykonuje przy pomocy Starostwa Powiatowego.
    W zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, Starosta wykonuje
    również czynności związane z prawem użytkowania wieczystego ustanowionego na
    gruntach Skarbu Państwa. Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, regulowanym
    przez art. 232 i następne ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023
    r. poz. 1610 z późn. zm., dalej zwana jako k.c.) oraz art. 27 - 36 i 71 - 81 u.g.n. Zgodnie z
    art. 232 k.c. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, a położone w granicach
    administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz
    włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji
    zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu
    terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom
    fizycznym, i osobom prawnym. Uprawnienia użytkownika wieczystego reguluje art. 233 k.
    c., który stanowi, że w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia
    społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego
    do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste,
    użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
    użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Z tytułu nabycia prawa wieczystego użytkowania działek będących przedmiotem wniosku
    Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, ponieważ przy
    nabyciu przedsiębiorstwa: .... w X podatek VAT nie wystąpił.
    Po nabyciu przez Wnioskodawcę - jako dotychczasowego użytkownika wieczystego -
    grunty będą wykorzystywane nadal do prowadzonej na nich opodatkowanej podatkiem
    VAT działalności gospodarczej.
    Ponadto również budynki i budowle stanowiące odrębny przedmiot własności
    wymienione poniżej znajdujące się na ww. działkach w użytkowaniu wieczystym w X. są i
    będą wykorzystywane do opodatkowanej VAT działalności Wnioskodawcy.
    Pytania
    Czy Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego na fakturze z tytułu sprzedaży działek będących w użytkowaniu wieczystym
    przez Powiat ...i na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy z tytułu planowanej transakcji Wnioskodawcy jako nabywcy, nie
    będzie przysługiwało prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego,
    ponieważ podatek naliczony z tytułu dokonania tej czynności nie powinien wystąpić, z racji

    wyłączenia jej spod rygoru przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem
    czynność dostawy była zrealizowana przed dniem 1 maja 2004 r., a jej finalizacja w
    ramach umowy sprzedaży zostanie dokonana w roku 2025.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a. nabycia towarów i usług,
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższych regulacji prawnych wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi. Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do
    odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez
    niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z
    którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
    podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
    transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od
    podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Ponieważ sprzedaż nieruchomości gruntowych opisanych we wniosku będących w
    użytkowaniu wieczystym przez Powiat ... na rzecz użytkownika wieczystego będzie
    czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zatem Wnioskodawcy nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia na własność
    gruntu użytkowanego dotychczas jako prawo wieczystego użytkowania, ponieważ
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie stosuje się do
    nabywanych przez podatnika towarów i usług udokumentowanych fakturą, które nie
    podlegają opodatkowaniu albo są zwolnione od podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. m.in. tego, że
    zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem VAT, a w ramach prowadzonej
    działalności realizuje sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT. Jest Pan użytkownikiem
    wieczystym działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: 1, 2, 3, 4, 5 i nr 6 położonych
    w .... Obecnie planuje Pan nabyć własność wyżej opisanych nieruchomości, w ten sposób,
    że Powiat ... sprzeda na Pana rzecz jako użytkownika wieczystego własność nieruchomości
    gruntowych oddanych wcześniej w użytkowanie wieczyste za stosownym
    wynagrodzeniem.
    Zakresem pytania jest kwestia dotycząca braku prawa do odliczenia podatku naliczonego
    związanego z nabyciem prawa własności ww. działek
    Aby rozważyć, czy będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu
    nabycia ww. działek, w pierwszej kolejności należy przeanalizować czy transakcja
    sprzedaży działek, oddanych w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2004 r., będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy,
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      - oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (pkt 6);
      - zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6 (pkt 7).
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, iż dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, iż czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, iż oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając
    tę czynność
    w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika
    wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz
    zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób
    niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia
    takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez
    właściciela.
    W świetle art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):

      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Stosownie do art. 235 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W świetle art. 237 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    W myśl art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
      nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
      wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w
      ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 70 ust. 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej lub w drodze
      rokowań, o których mowa w art. 37 ust. 2 i 3 oraz w art. 39 ust. 2, może zostać
      rozłożona na raty, na czas nie dłuższy niż 10 lat. Wierzytelność Skarbu Państwa lub
      jednostki samorządu terytorialnego w stosunku do nabywcy z tego tytułu podlega
      zabezpieczeniu, w szczególności przez ustanowienie hipoteki. Pierwsza rata podlega
      zapłacie nie później niż do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność
      nieruchomości, a następne raty wraz z oprocentowaniem podlegają zapłacie w
      terminach ustalonych przez strony w umowie.
    W myśl art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
      pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce

    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa – Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
      1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
      w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty
    roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1
    maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na
    podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od
    towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt
    nie był towarem i ustanowienie jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.
    Jak wskazał Pan we wniosku, jest Pan użytkownikiem wieczystym działek ewidencyjnych
    oznaczonych numerami: 1, 2, 3, 4, 5 i nr 6. Prawa te zostały nabyte aktem notarialnym -
                                                  1umową sprzedaży z dnia ... sierpnia 2000 r. przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55
    kodeksu cywilnego, będących do dnia przekazania Panu we władaniu przedsiębiorstwa
    państwowego pod nazwą: .... Ze strony sprzedawcy umowa ta została podpisana przez
    pełnomocnika do spraw prywatyzacji, działającego w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa –
    Wojewody.... Prawo użytkowania wieczystego tych działek ustanowione zostało na rzecz
    tego przedsiębiorstwa ... lutego 1990 roku. Dla wyżej wymienionych działek SĄD

    REJONOWY, prowadzi księgę wieczystą, w której wpisany jest Pan jako użytkownik
    wieczysty i jest Pan zarazem właścicielem budynków i budowli na tych działkach
    posadowionych. Obecnie planuje Pan nabyć własność wyżej opisanych nieruchomości, w
    ten sposób, że Powiat ... sprzeda na Pana rzecz jako użytkownika wieczystego własność
    nieruchomości gruntowych oddanych wcześniej w użytkowanie wieczyste za stosownym
    wynagrodzeniem. Umowa ta będzie podpisana w formie aktu notarialnego, a z chwilą jej
    zawarcia stanie się Pan właścicielem działek gruntu opisanych we wniosku. Sprzedaż
    dokonywana będzie na podstawie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Powiat zamierza udokumentować planowaną sprzedaż fakturą z wykazanym podatkiem
    należnym wg stawki 23%.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z
    powyższym, sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz jej użytkownika
    wieczystego będzie w istocie „przekształceniem” prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości i będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do
    nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo do rzeczy”, które użytkownik już
    uzyskał.
    W Pana sprawie, w odniesieniu do działek oznaczonych numerami: 1, 2, 3, 4, 5 i nr 6,
    dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było ustanowienie 5 lutego 1990 roku
    prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dla pierwotnego użytkownika wieczystego
    (...) – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do
    rozporządzania ww. działkami jak właściciel.
    Zatem sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tych działek na rzecz pierwotnego
    użytkownika wieczystego.
    Wobec tego czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu,
    ustanowionego przed 1 maja 2004 r., w prawo własności tego gruntu, na Pana wniosek
    jako użytkownika wieczystego, w opisanej sprawie, nie będzie stanowiła dostawy towarów
    w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, ani żadnej innej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i będzie pozostawała poza
    zakresem tej ustawy.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że w opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa
    użytkowania wieczystego ustanowionego przed dniem 1 maja 2004 r. w prawo własności
    nieruchomości na Pana wniosek jako użytkownika wieczystego działek, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przechodząc do Pana wątpliwości, należy wskazać, że w odniesieniu do nabycia prawa
    własności działek oznaczonych numerami: 1, 2, 3, 4, 5 i nr 6 nie będzie Panu przysługiwało
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż w odniesieniu do tej dostawy zaistnieje
    przesłanka negatywna wynikająca z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, bowiem transakcja
    sprzedaży ww. działek – jak wykazano wyżej - nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam ponadto, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.