Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.365.2018.14.KKO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-18
Teza: Nieuznanie wartości rekompensaty za obrót w rozumieniu art.
29a ust. 1 ustawy o VAT, niepodleganie opodatkowaniu
stawką podatku w wysokości 8% otrzymanej rekompensaty,
prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego od zakupu
towarów i usług, służących wykonaniu usługi komunikacyjnej,
od wszystkich prawidłowo udokumentowanych zakupów
związanych z działalnością opodatkowaną.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
dopłata
gmina
rekompensata
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
stawka
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 maja 2018 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 maja 2018 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:

      nieuznania wartości rekompensaty za obrót w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o
      VAT, bądź za przychód podlegający tej ustawie,
      niepodlegania opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8% otrzymanej przez
      Wnioskodawcę rekompensaty,
      prawa do odliczenia w całości podatku naliczonego od zakupu towarów i usług
      służących wykonaniu usługi komunikacyjnej, od wszystkich prawidłowo
      udokumentowanych zakupów związanych z działalnością opodatkowaną (w
      przypadku uznania rekompensaty za niepodlegającą ustawie o podatku od towarów
      i usług).
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – uiszczając 2 sierpnia 2018 r.
    brakującą opłatę od wniosku.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, .... (zwana dalej Spółką), jest spółką prawa handlowego, która powstała
    jako efekt przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego. Jedynym wspólnikiem Spółki i
    jednocześnie jej założycielem jest Gmina .... (zwana dalej: Gminą), posiadająca 100%
    udziałów w kapitale zakładowym. Podstawowym celem i przedmiotem działania Spółki jest
    wykonywanie zadań o charakterze użyteczności publicznej służących bieżącemu i
    nieprzerwanemu zaspakajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy, dotyczących
    lokalnej komunikacji zbiorowej w zakresie przewozu osób i bagażu środkami komunikacji
    miejskiej.
    Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca ma też status podmiotu wewnętrznego w rozumieniu prawa
    wspólnotowego, podlegającym kontroli Miasta, analogicznej do kontroli wykonywanej
    przez miasto nad własnymi komórkami wewnętrznymi.
    Wniosek o interpretację podatkową związany jest z powierzeniem Spółce przez Gminę ....
    realizacji zadania własnego Gminy, polegającego na świadczeniu usług publicznych w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego mieszkańcom Gminy, w rozumieniu ustawy z
    dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2136, z
    późn. zm.), zwanej dalej „ustawa o publicznym transporcie drogowym” oraz wypłatą przez
    Gminę na rzecz Spółki rekompensaty - na podstawie tej umowy.
    Strony, Gmina .... jako Organizator oraz .... w ..., zawarły umowę o świadczenie usług
    publicznych w zakresie publicznego transportu zbiorowego w ramach organizacji
    lokalnego transportu zbiorowego w komunikacji miejskiej z uwzględnieniem przepisów
    Rozporządzenia (WE) Nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23.10.2007 r.
    w sprawie usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    pasażerskiego oraz uchylającego Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1191/69 i (EWG) Nr 1107
    /70 (Dz. Urz. UE L 315 z 3.12.2007 r.) (dalej „Rozporządzenie 1370/2007”), odpowiednich
    przepisów krajowych, w tym w szczególności ustawy z dnia 16.12.2010 r. o publicznym
    transporcie zbiorowym oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości
    dotyczącego podmiotu wewnętrznego.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, do
    zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie
    lokalnego transportu drogowego. Na mocy umowy spółki Spółka została zobowiązana do
    wykonywania tych zadań. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 9
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, Gmina jako organizator transportu
    zbiorowego może zawrzeć z danym podmiotem (operatorem) umowę o świadczenie usług
    w zakresie publicznego transportu zbiorowego, która przyzna temu operatorowi prawo i
    zobowiąże go do wykonywania określonych usług związanych z wykonywaniem przewozu
    o charakterze użyteczności publicznej (umowa wykonawcza). Władcze powierzenie Spółce

    do realizacji zadania własnego Gminy ... znajduje swoje uzasadnienie w Rozporządzeniu
    (WE) Nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r.
    dotyczącym usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    pasażerskiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) Nr 1191/69 i (EWG) Nr 1107
    /70. Na podstawie Rozporządzenia 1370/2007 art. 2 lit. j, Spółka określona jest jako tzw.
    podmiot wewnętrzny, będący wyodrębnioną prawnie jednostką podlegającą kontroli
    właściwego organu lokalnego, analogicznej do kontroli, jaką sprawuje on nad własnymi
    służbami. Stosownie do brzmienia art. 2 lit. e Rozporządzenia 1370/2007, zobowiązanie
    podmiotu wewnętrznego (Spółki) do świadczenia usługi publicznej jest jako wymóg
    określony przez właściwy organ do świadczenia usługi użyteczności publicznej w zakresie
    pasażerskiego transportu publicznego, których podmiot ze względu na swój własny
    interes gospodarczy bez rekompensaty nie podjąłby się w takim samym zakresie i na
    takich samych warunkach. Realizując powyższe unormowanie prawne, Spółka ma za
    zadanie realizację konkretnego działania, będącego zadaniem własnym Gminy ..... Ze
    względu na fakt, iż usługi publicznego transportu zbiorowego mają charakter usług
    publicznych wysokość cen (opłat), po których będą wykonywane jest ustalana uchwałą
    Rady Miasta .... Spółka jest uprawniona do uzyskiwania przychodów z tytułu sprzedaży
    biletów, których dystrybucję Spółka prowadzi. Przychody ze sprzedaży biletów stanowią
    dla Spółki podstawowe źródło przychodów. Oprócz tego Spółka uprawniona jest do
    odpłatnego świadczenia usług określonych w jej akcie założycielskim, tzw. usług
    ubocznych. Należą do nich m.in.:
      przychody z tytułu reklamy na taborze i obiektach operatora;
      przychody z tytułu organizowania przewozów okolicznościowych, okazjonalnych
      autobusami komunikacji miejskiej;
      opłaty dodatkowe (mandaty) za jazdę bez ważnego biletu.
    Osiągnięte przychody, zarówno ze sprzedaży biletów, jak i działalności pomocniczej,
    wpływają na poziom otrzymywanej rekompensaty.
    Ponadto, Spółka uzyskuje przychody z tytułu opłat za usługi przeglądów technicznych
    pojazdów realizowane w ...., prowadzenia parkingu oraz wynajmu powierzchni.
    Dodatkowo Spółka realizuje również usługę przewozu osób niepełnosprawnych oraz
    obsługuje dwie linie komunikacyjne na podstawie odrębnych umów zawartych z Gminą
    ..... Przychody osiągane z ww. działalności nie wpływają na poziom rekompensaty.
    Ze względu na fakt prowadzenia przez Spółkę dodatkowej działalności, oprócz
    powierzonych usług przewozowych, w celu zwiększenia przejrzystości oraz uniknięcia tzw.
    subsydiowania skośnego, Spółka od .... 2018 r. w taki sposób prowadzi księgi rachunkowe,
    aby przychody i koszty rozdzielić odpowiednio na te dwie działalności.
    Przychody z tytułu sprzedaży biletów oraz inne przychody wliczane zgodnie z umową do
    działalności komunikacyjnej nie są w stanie pokryć działalności publicznej, dlatego też jest
    niezbędny udział środków budżetu miasta na pokrycie różnicy między kosztami
    działalności komunikacyjnej a pozyskiwanymi przez Spółkę przychodami. Z tytułu
    wykonywania przez Spółkę zadań przewozowych w komunikacji miejskiej powierzonych
    umową o świadczenie usług publicznych w zakresie publicznego transportu zbiorowego,
    spółka otrzymuje rekompensatę na pokrycie strat poniesionych w związku ze
    świadczeniem usług publicznych. Skalkulowana odpowiednio rekompensata pokrywa
    rzeczywiście tylko uzasadnione koszty wyodrębnionej działalności przewozowej.
    Podstawy przyznawania rekompensaty są określone w przepisach art. 50 i następnych
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Zasady wyliczania rekompensaty są
    natomiast ustalone w załączniku do Rozporządzenia 1370/2007, zgodnie z którym
    rekompensata nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto
    rozumianego jako:

      suma kosztów poniesionych w związku z realizacją świadczenia usług przewozowych
      - usługi publicznej;
      minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane przez przewoźnika w
      trakcie wykonywania usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów, reklama w/na
      autobusach);
      plus tzw. „rozsądny zysk” rozumiany jako stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału,
      który nie może przekroczyć 6% w ujęciu realnym;
      plus podatek dochodowy w obligatoryjnym wymiarze.
    W Umowie Nr ... z dnia ....2018 r. o świadczenie usług publicznych w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego, podpisanej pomiędzy Spółką a Gminą ...., zostały zawarte warunki
    o świadczenie usług przewozowych, a w szczególności zakres obowiązków, czas jej
    obowiązywania, standardy jakości usługi, rozkłady jazdy w zakresie częstotliwości
    kursowania pojazdów, liczbę niezbędnych do przejechania kilometrów, kalkulację
    rekompensaty i zasady jej przyznawania, oraz zasady sprawowania kontroli nad
    Wnioskodawcą.
    Obliczenie rekompensaty następuje w cyklach rocznych (prognoza), a płatności
    dokonywane są w ratach miesięcznych płatnych w dwóch transzach, a rozliczenie
    płatności dokonuje się za każdy rok obowiązywania umowy oraz z końcem obowiązywania
    umowy. W myśl postanowień umowy, wysokość rekompensaty stanowi kwota wynikająca
    z przemnożenia faktycznie wykonanych wozokilometrów przez stawkę rekompensaty do
    jednego wozokilometra.
    Pytania
    1. Czy wartość rekompensaty, którą Wnioskodawca otrzymuje od miasta, jest obrotem w
    rozumieniu artykułu 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i czy powinna być
    opodatkowana 8% stawką podatku od towarów i usług (jak inne przychody ze
    sprzedaży usług komunikacji miejskiej), czy jest to przychód niepodlegający ustawie o
    podatku od towarów i usług?
    2. Czy w przypadku, gdy rekompensata nie podlega ustawie o podatku od towarów i
    usług, to podatek naliczony od zakupu towarów i usług, służących wykonaniu usługi
    komunikacyjnej może zostać odliczony w całości od wszystkich prawidłowo
    udokumentowanych zakupów związanych z działalnością opodatkowaną?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymana od Miasta rekompensata nie wypełnia dyspozycji art.
    29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym nie podlega
    opodatkowaniu stawką 8% jak usługi komunikacji miejskiej. Przywołując art. 29a ust. 1
    ustawy Wnioskodawca wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym, a nie te, które mają charakter
    podmiotowy. Termin rekompensata to „wyrównanie strat poniesionych przez kogoś,
    naprawianie szkód, wynagrodzenie komuś krzywd, podniesienie wysokości zarobków,
    których wysokość zmalała wskutek inflacji, rekompensata wzrostu kosztów” (wg Słownika
    wyrazów obcych i trudnych A. Markowski, R. Pawelec). Wypłacana Spółce rekompensata
    nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług na rzecz Gminy i nie ma bezpośredniego
    wpływu na cenę świadczonych usług. W stosunku pomiędzy Gminą a Spółką nie istnieje
    obustronne i ekwiwalentne świadczenie. Beneficjentem usług świadczonych przez Spółkę
    nie jest Gmina ale pasażerowie. Spółka świadczy usługi na rzecz potencjalnych
    podróżnych za wynagrodzeniem, którym są kwoty uzyskane ze sprzedaży biletów na rzecz
    pasażerów prowadzoną przez Spółkę. Uzyskiwane wynagrodzenie jest niewystarczające

    na pokrycie kosztów usługi świadczonej na rzecz pasażerów. Również przychody z
    działalności dodatkowej polegającej na przewozach okazjonalnych, sprzedaży powierzchni
    reklamowej w autobusach, itp. nie pokrywają tych kosztów. Dopiero rekompensata
    pokrywająca ujemny wynik finansowy netto może zapewnić godziwy zysk z działalności
    przewozowej i pozwolić Spółce na sfinansowanie świadczenia usług publicznych w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego w ramach organizacji lokalnego transportu
    zbiorowego w komunikacji miejskiej. Tym samym podkreślić należy, że nie sposób
    powiązać kwoty rekompensaty z konkretnymi usługami przewozowymi świadczonymi na
    rzecz poszczególnych pasażerów - konkretnych mieszkańców korzystających z usług
    transportu.
    Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez
    Wnioskodawcę usług, nie stanowi dopłaty do cen wykonywanych usług, jej istotą jest
    pokrycie kosztów działalności statutowej.
    Wnioskodawca ponadto przywołuje interpretacje indywidualne: z dnia 5 kwietnia 2011 r.
    znak ILPP1/443-42/11-4/AD i ILPP1/443-42/11-5/AD, z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. IBPP2
    /443-531/11/RSz, ITPP1/443-1031/11/DM, z dnia 16 września 2011 r. sygn. ILPP2/443-397
    /11-2/AD oraz z dnia 31 października 2012 r. sygn. IPTPP2/443-676/12-4/KW.
    Stanowisko podatnika potwierdza również orzecznictwo Sądów Administracyjnych. Należy
    wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 grudnia
    2017 r., sygn. akt I SA/Lu 835/17, w świetle którego Sąd podkreślił charakter rekompensaty
    - to, że stanowi ona de facto dozwoloną pomoc publiczną, a najważniejszym celem jej
    wypłacania jest wyrównanie wyniku finansowego spółki. W okolicznościach takich jak w
    niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie można twierdzić, że rekompensata stanowi dopłatę
    do każdego poszczególnego biletu. Tym samym, kwota rekompensaty nie stanowi
    elementu obrotu, o którym mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i
    nie rodzi po stronie spółki świadczącej usługi komunikacji miejskiej obowiązku rozliczenia
    VAT. Takie samo podejście do rekompensaty prezentują Sądy w Gliwicach - sygn. akt III SA
    /Gl 150/16 z dnia 30 maja 2016 r. i w Warszawie - sygn. akt VIII SA/Wa 684/17 z dnia 11
    grudnia 2017 r.
    Podsumowując, zdaniem podatnika, otrzymana od Gminy ... rekompensata nie wypełnia
    dyspozycji art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym nie podlega
    opodatkowaniu. Rekompensata służy pokryciu deficytu - straty powstałej w związku z
    wykonywaniem zadań publicznych. Nie da się jej powiązać z konkretnymi czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i tym samym nie stanowi
    obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Ponadto, w opinii Wnioskodawcy, podatek naliczony od zakupów towarów i usług
    związanych z działalnością komunikacji miejskiej winien być odliczany w pełnej wysokości
    z prawidłowo wystawionych dokumentów. Wnioskodawca nie ma zatem obowiązku
    obliczania współczynnika, o którym mowa w art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 17 sierpnia 2018 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0112-KDIL1-1.4012.365.2018.2.OA, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 22 sierpnia 2018 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    21 września 2018 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga wpłynęła do mnie 26 września 2018 r.
    Wnieśli Państwo o:

    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji,
    2) zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do
      celowego dochodzenia praw.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 7 lutego 2019 r. sygn. akt I SA
    /Wr 1092/18 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    Pismem z 5 kwietnia 2019 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    4 lipca 2025 r. wniosłem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wycofanie skargi
    kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 lutego
    2019 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1092/18.
    Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 890/19
    umorzył postępowanie kasacyjne.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt I SA
    /Wr 1092/18, uchylający zaskarżoną interpretację indywidualną, wpłynął do Organu 20
    sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w ww. wyroku;
      ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Wr
    1092/18.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 5a ustawy:
      Towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5,
      wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce
      publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub

      usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują
      symbole statystyczne.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od
    towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych.
    Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały
    sklasyfikowane w PKWiU, o której mowa w art. 5a ustawy. Zauważyć jednak należy, że
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W
    znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także
    odszkodowanie, nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia
    jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.
    Należy stwierdzić, że czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały
    wykonane odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje
    bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie świadczącego usługę. Zatem
    pod pojęciem odpłatności świadczenia usług należy rozumieć prawo podmiotu
    świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności:
    czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów
    za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nich odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno Gmina, jak i
    utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na
    własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT.
    Wskazać również należy, że dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia
    rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również
    podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności
    komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na
    cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe itd.).
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.
    U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 powołanej ustawy:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym:

      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego;
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z
    2017 r. poz. 2136 ze zm.).
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata to środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
        pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
        mocy porozumienia między gminami – na linii komunikacyjnej albo sieci
        komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
        zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
        właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
      przewozach pasażerskich. (...).
    W świetle art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. I tak, stosownie do ww. przepisu:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Art. 29a ust. 7 ustawy stanowi, że:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że - co do zasady - podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane
    do podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Istotne znaczenie dla ustalenia czy konkretne dotacje podlegają opodatkowaniu ma
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W szczególności wyroki
    w sprawach C-184/00 (Office des products wallons ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00
    (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners OD Customs and Excise, w skrócie KNW).
    W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio
    związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które
    stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a
    które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego.
    Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena
    towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia
    podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę,
    która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ
    dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją, a ceną
    musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności

    stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne,
    aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe
    było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza
    się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie
    będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek,
    stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, że dotacja jest wypłacana
    sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po
    cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja
    odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy, by
    relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo,
    była istotna (por. J. Martini, Ł. Karpesiuk, „VAT w orzecznictwie Europejskiego Trybunału
    Sprawiedliwości”, C. H. Beck Warszawa 2005 r. s. 265 i nast.).
    W wyroku C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie
    spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku,
    zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy
    publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby
    fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami
    związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
    Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze
    uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym
    stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik
    „dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie
    się sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W
    praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i
    wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych
    dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w
    ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.
    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika, a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT”.
    Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można - i należy - potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie sygn. akt I SA
    /Wr 1092/18 wskazał, że spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie,
    czy w opisanym stanie faktycznym znajdzie zastosowanie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, z
    co za tym idzie, czy otrzymana przez Spółkę rekompensata mieści się w podstawie
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Sąd stwierdził, że z treści art. 29a ust. 1 ustawy o VAT wynika, że do podstawy
    opodatkowania wlicza się również otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych
    lub usług świadczonych przez podatnika. Przepis ten jest odzwierciedleniem art. 73
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm. dalej

    Dyrektywa 112), w myśl którego: „w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług
    innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma
    w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy
    lub świadczenia.
    Ponadto Sąd wskazał, że ani przepisy krajowe ani też unijne nie definiują zwrotu:
    „bezpośredni wpływ na cenę towaru lub usługi”. Słusznie strony sporu wskazały, że w
    kwestii tej wypowiedział się TSUE w wyroku w sprawie C-184/00 (Office des produits
    wallons ASBL v. Belgian State). W wyroku tym TSUE stwierdził, że na gruncie art. 73
    Dyrektywy 112 pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy
    interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które stanowią całość lub część
    wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, które są wypłacane przez
    podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego, przy czym związek pomiędzy
    dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny, na podstawie indywidualnych
    okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest
    konieczne, aby cena towarów lub usług, bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy,
    by możliwe było jej ustalenie. Natomiast rzeczą istotną jest, że cena, jaką płaci nabywca
    musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji, przyznanej
    sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi. W takiej sytuacji widoczne jest, że dotacja
    stanowi element ustalenia ceny. Trybunał wskazał na konieczność obiektywnego zbadania
    przez sąd krajowy, czy fakt, że dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub świadczącemu
    pozwala mu sprzedawać towar lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż musiałby on
    żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała bezpośrednio
    zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, ale relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny, a
    dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, musi być istotna. Przywołane orzeczenie
    TSUE było poddane analizie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, który w
    uzasadnieniu wyroku z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Op 473/17, (publ.: bois.nsa.gov.pl)
    wskazał, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na
    ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla
    uznania, że taka dotacja powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Aby tak się stało,
    konieczne jest stwierdzenie, iż dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania
    konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Zasadne
    jest zatem przyjęcie, że dotacje podmiotowe, czy przeznaczone na pokrycie kosztów
    działalności, nie są uwzględniane w podstawie opodatkowania, chociaż w ostatecznym
    wyniku mogą mieć oczywiście (i z reguły mają) wpływ na cenę świadczonych usług. Nie jest
    to jednak wpływ bezpośredni. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w całości
    podziela tę argumentację.
    W dalszej części wyroku Sąd wskazał, że z przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego nie wynika, aby związek pomiędzy dotacją a ceną był jednoznacznie
    widoczny. Nie wynika też, że dotacja stanowi element ustalenia ceny. Nie jest
    prawidłowe stanowisko organu, że skoro z ekonomicznego punktu widzenia Spółka nie
    mogłaby świadczyć usług transportu zbiorowego w narzuconych jej cenach, gdyby nie
    otrzymywana rekompensata, to rekompensata ta ma wpływ na cenę. Taka
    argumentacja nie może być uznana za trafną w świetle koniecznych do spełnienia
    wymogów, na które zwraca uwagę TSUE, w szczególności zaś na to, że zależność
    pomiędzy ceną świadczonych usług przewozowych (ceną biletów) a dotacją, musi być
    jednoznaczna i wyraźnie dostrzegalna.
    W ocenie Sądu, z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku taka relacja nie
    wynika. Sąd wskazał, że Organ w swym stanowisku nie wziął pod uwagę wszystkich
    zawartych we wniosku stwierdzeń, uwzględniając wybiórczo tylko niektóre z nich.
    Pominął zatem wskazanie, że wysokość opłaty nie może przekroczyć kwoty
    odpowiadającej wynikowi finansowemu netto wyliczonemu następująco: suma kosztów
    poniesionych w związku z realizacją usług transportu publicznego minus inne

    przychody wygenerowane podczas wypełniania usług publicznych transportu
    zbiorowego, minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe dotyczące prowadzonej
    pomocniczej (dodatkowej) działalności, plus rozsądny zysk, plus podatek dochodowy w
    obligatoryjnym wymiarze. Miesięczna wysokość rekompensaty za zrealizowane zadanie
    przewozowe stanowi iloczyn stawki rekompensaty na pokrycie kosztu jednostkowego
    netto wozokilometra i realizowanych przez Wnioskodawcę zadań przewozowych
    wyrażonych w kilometrach. Zatem z treści wniosku wynika, że wynik finansowy stanowi
    podstawę wypłaty rekompensaty, przy czym jest on obliczany globalnie dla
    przedsiębiorstwa, a nie tylko dla świadczonych usług przewozu.
    W ocenie Sądu, to już wskazuje, że nie został spełniony niezbędny i konieczny wymóg, na
    który wskazano w wyroku C-184/00, aby związek pomiędzy ceną a dotacją był wyraźny,
    czyli aby istniała wyraźna zależność pomiędzy ceną świadczonych usług przewozowych, a
    wielkością rekompensaty. Z opisu stanu faktycznego wynika, że jest ona określana jako
    iloczyn ustalonego kosztu wozokilometra oraz liczby przejechanych kilometrów. Z tego
    powodu jej wysokość jest niezależna od ilości i ceny sprzedanych biletów, a więc od
    uzyskanego z tego tytułu przychodu. Może być sprzedany nawet 1 bilet (lub wcale takiej
    sprzedaży nie będzie) po ustalonej w drodze uchwały cenie, a mimo to rekompensata
    będzie ustalana na podstawie liczby przejechanych kilometrów i kosztów 1 wozokilometra
    (do wysokości limitu). Tak więc wysokość rekompensaty w żaden sposób nie wpływa, czyli
    nie jest powiązana, z ceną biletu i tak samo cena biletu nie jest ustalana proporcjonalnie
    do wysokości otrzymanej rekompensaty. Tak też we wniosku wskazała skarżąca
    stwierdzając, że kwota rekompensaty nie ma żadnego wpływu na cenę za usługi
    przewozowe.
    Zdaniem Sądu, wadliwie zatem organ stwierdził, że rekompensata ma wpływ na cenę
    usług świadczonych przez stronę i na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi pod-
    stawę opodatkowania podatkiem VAT. Niezasadnie organ wziął po uwagę wyłącznie to, że
    Spółka na podstawie umowy została zobowiązana do świadczenia usług po ustalonych
    cenach i jednocześnie otrzymuje rekompensatę. Zupełnie dowolne, bo oderwane od
    stanu faktycznego sprawy, jest więc uznanie przez organ, że otrzymana rekompensata
    stanowi dopłatę do ceny świadczonych przez stronę usług w znaczeniu, o jakim mowa w
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Nie jest bowiem spełniony zasadniczy warunek, na jaki
    wskazywał Trybunał, tj. że cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że
    zmniejsza się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy. W istocie bowiem dotacja
    w rozumieniu art. 73 Dyrektywy 112 stanowi część ceny, tyle tylko, że uiszcza ją podmiot
    trzeci, a nie odbiorca usług.
    Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 1092/18 należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie
    otrzymana przez Wnioskodawcę rekompensata nie stanowi podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ustawy, tym samym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Z kolei, odnosząc się do pytania nr 2 wskazuję, że zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1
    ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z art. 87 ust. 1 ustawy wynika, że:

      W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    W art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy wskazano, że:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Natomiast w myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik
    podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został
    naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego
    jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Zatem stwierdzam, że podatek naliczony wynikający z faktur zakupu towarów i usług,
    służących wykonaniu usługi komunikacyjnej, związany z czynnościami
    opodatkowanymi, może być odliczony w pełnej wysokości.
    Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.