Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.100.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Dotyczy ustalenia, czy koszt naprawy sieci wodociągowej i
kanalizacyjnej przy zastosowaniu wymienionych metod
bezwykopowych może być uznany za remont i jako taki ujęty
w kosztach podatkowych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-potrącalność kosztów
remonty
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,
    czy koszt naprawy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej przy zastosowaniu wymienionych
    metod bezwykopowych może być uznany za remont i jako taki ujęty w kosztach
    podatkowych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym
    posiadającym w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy, podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych, a także czynnym i zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą (...).
    Celem realizacji zadań należących do działalności Spółki, konieczne jest (...). W związku z
    tym Spółka zobligowana jest do prowadzenia robót inwestycyjno-remontowych sieci z
    uwagi na ich znaczny stopień zużycia i zagrożenie awariami. Na przestrzeni lat w związku z
    postępem technicznym zmieniały się technologie używane do budowy sieci
    wodociągowych i kanalizacyjnych. Początkowo były to rury kamionkowe, betonowe,
    żeliwne lub stalowe.
    Obecnie stosuje się rury typu PCV, GRP, PE, itp. Stosowane obecnie technologie są
    bardziej wytrzymałe, mniej podatne na korozje i mniej awaryjne.
    W najbliższym czasie Spółka zamierza dokonać naprawy niektórych odcinków sieci
    zagrożonych awariami. W tym celu planuje przeprowadzić prace remontowe stosując
    jedną z dominujących w tej dziedzinie metod:
      - bezwykopową zwana technologia „rękawa termoutwardzalnego”. (...);
      - cracking – metoda również bezwykopowa (...);
      - relining, czyli metoda bezwykopowa (...).
    Koszty wspomnianych remontów mogą kształtować się na różnym poziomie uzależnionym
    głównie od długości remontowanych odcinków.

## Pytanie

Czy koszt naprawy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej przy zastosowaniu wymienionych
    metod bezwykopowych może być uznany za remont i jako taki ujęty w kosztach
    podatkowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, poniesione wydatki będą stanowiły remont środka trwałego, a
    koszty będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w dacie poniesienia.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2805; dalej: „ustawa CIT”), kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów

    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku
    pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła
    uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno
    wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych pr
    zychodów, jak te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów,
    ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.
    A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z
      zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika
      wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż
      podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W oparciu o kryterium stopnia powiązania kosztów z przychodami, ustawodawca
    wyróżnia przy tym koszty uzyskania przychodów:
    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód) – zgodnie z art. 15 ust. 4 Ustawy CIT,
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym
      roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c – oraz
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie) – art. 15 ust. 4d Ustawy CIT,
      stanowi, że są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
      danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów
      proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Przedstawiony powyżej podział jest istotny z punktu widzenia momentu obciążenia
    kosztów uzyskania przychodów.

    Zatem, w celu ustalenia momentu potrącalności wydatków należy prawidłowo określić ich
    charakter, tj. czy stanowią one koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    uzyskiwanym przychodem, czy też koszty pośrednie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są – z
    uwzględnieniem art. 16 – odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z
    przepisami art. 16a-16m.
    Za środki trwałe podlegające amortyzacji, w świetle art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, uznaje się
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1. budowle i budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3. inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
      wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast art. 16g ust. 13 ustawy CIT stanowi, iż jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w
    wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość
    początkowa tych środków, ustalona zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę
    wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub
    peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10.000 zł. Środki trwałe
    uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę,
    rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym
    przekracza 10.000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do
    wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności
    okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
    ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy CIT – jest więc:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
      dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
      trwały,
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
      odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego
      środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został
      zbudowany lub użytkowany,
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    O tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont, bezpośrednio zaliczane do
    kosztów uzyskania przychodów, czy też uznane zostaną za nakłady na ulepszenie środka
    trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – decyduje zakres
    przeprowadzonych robót.
    Ustawa CIT nie definiuje pojęcia remontu. Określa go natomiast art. 3 pkt 8 ustawy z dnia
    7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 725 z pózn. zm.).
    Zgodnie z tym przepisem za remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie
    budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a

    niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów
    budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont zatem obejmuje swoim zakresem wszelkie działania mające na celu przywrócenie
    pierwotnego stanu technicznego środka trwałego oraz jego pierwotna zdolność użytkowa
    utracona w wyniku bieżącej eksploatacji oraz upływu czasu. Zgodnie z przytoczona
    definicja przy tego rodzaju pracach zasadnym staje się zastosowanie materiałów i
    technologii będących aktualnie w powszechnym użyciu.
    Natomiast ulepszenie środka trwałego związane jest z jego: przebudowa, rozbudowa,
    adaptacja, rekonstrukcja lub modernizacja. Jednak w opisanej sytuacji siec nie ulegnie
    przebudowie ani rozbudowie, nie zmieni się też jej przeznaczenie ani wartość użytkowa.
    Planowane prace nie mają również charakteru rekonstrukcji – odbudowy.
    Reasumując, różnica między nakładami na remont a nakładami na ulepszenie środków
    trwałych polega głównie na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania,
    odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych a drugie do podwyższenia bądź istotnej
    zmiany cech użytkowych tych składników majątkowych.
    Należy podkreślić, że dla celów podatkowych inaczej będą traktowane wydatki
    kwalifikowane jako remontowe, a inaczej wydatki związane z ulepszeniem środka
    trwałego.
    Mianowicie, jeżeli podatnik poniesie wydatki na remont środków trwałych, to ma prawo
    zaliczyć je bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów jako koszty o jakich mowa w
    art. 15 ust. 4d Ustawy CIT. Natomiast nakłady skutkujące ulepszeniem środka trwałego
    należy uznać, za powiększające wartość początkową środka trwałego (przy zachowaniu
    przesłanek z art. 16g ust. 13 Ustawy CIT) i podlegające amortyzacji.
    Naprawa odcinka sieci polegająca na jej wzmocnieniu, uszczelnieniu lub wymianie ma na
    celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego sieci. Naprawa ta nie ma
    charakteru modernizacji (nie ulegną zwiększeniu/ulepszeniu żadne parametry
    techniczne), ani w jej wyniku nie powstaje nowy środek trwały. Nie zmienia również funkcji
    ani charakteru istniejącego środka trwałego. Determinowana jest stopniem zużycia i
    awaryjnością sieci a jej istota jest doprowadzenie do pierwotnego stopnia używalności.
    Mając na uwadze powyższe oraz przedstawione zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, iż
    planowane przez Spółkę prace związane z naprawą sieci wodociągowej i kanalizacyjnej
    przy zastosowaniu opisanych we wniosku metod bezwykopowych winny być
    kwalifikowane jako remont. Opisane we wniosku prace naprawcze zmierzają do
    przywrócenia pierwotnego stanu technicznego i użytkowego sieci, nie zmieniając przy tym
    jej charakteru i funkcji, a koszty tych prac będą stanowiły koszty podatkowe w dacie
    poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e Ustawy CIT.
    Zbliżone stanowisko zostało wyrażone m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 18
    czerwca 2019 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Znak: 0111-KDIB1-
    2.4010.238.2019.1.PH, czy interpretacji z dnia 12 czerwca 2019 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, Znak: 0111-KDIB1-2.4010.131. 2019.1.MM.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Wskazać jednakże należy, że powołali Państwo niepełne brzmienie art. 15 ust. 1 oraz art.
    15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
    Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.). Zgodnie z pełnym brzmieniem art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty

      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu
    w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.