Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.760.2021.2.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-01-18
Teza: określenie podstawy opodatkowania przy sprzedaży samochodu według procedury VAT marża
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania; towar-towar używany; VAT marża
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 4. Szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 4-art. 120-ust. 1-pkt 6

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
=====================================================

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

12 października 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 8 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy określenia podstawy opodatkowania przy sprzedaży samochodu według procedury VAT marża. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 stycznia 2022 r. (według daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem VAT i była nim przez cały rok 2019. Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą od 15.02.2000 r., której główne PKD to: 45.11.Z - Sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek, w ramach której Wnioskodawczyni zajmuje się w przeważającej mierze handlem używanymi samochodami osobowymi. Wnioskodawczyni dokonuje dostawy uprzednio nabytych towarów używanych w trybie marży dla towarów używanych w oparciu o art. 120 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni w roku 2019 regularnie dokonywała zakupu pojazdów używanych przez stronę www prowadzoną przez … z siedzibą w …, na której funkcjonuje platforma aukcyjna prowadzona przez … GmbH z siedzibą w …, nr rejestru handlowego … (dalej: „A”). Jest to portal przeznaczony dla podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem samochodami, na którym Wnioskodawczyni posiada zarejestrowane konto. Zgodnie z warunkami sprzedaży samochodów używanych zamieszczonymi na www, właścicielami lub też prawnymi dysponentami oferowanych na portalu samochodów jest B z siedzibą w … (nr w rejestrze handlowym …) lub jej zagraniczne oddziały:

\- C z siedzibą w …;

\- D, z siedzibą w …;

\- E z siedzibą w …;

\- F z siedzibą w …;

(dalej: „Sprzedawca” lub łącznie „Sprzedawcy”).

Wszystkie wymienione wyżej spółki, zarówno prowadzące stronę www oraz platformę aukcyjną, jak i będące właścicielami sprzedawanych samochodów, należą do grupy podmiotów, dla której sporządzane jest skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz są zarejestrowanymi podatnikami czynnymi VAT UE. Zgodnie z informacją zawartą w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2019, spółka matka grupy - … SE, prowadzona w formie spółki europejskiej (Societas Europaea - SE) posiada w nich, bezpośrednio lub pośrednio, 100% udziałów.

Zakup samochodów na aukcji …, odbywa się następująco: Wnioskodawczyni po wygraniu aukcji, otrzymuje potwierdzenie zakupu lub fakturę proforma wystawioną przez spółkę B lub jej zagraniczny oddział, na której wyszczególnione są 4 pozycje:

\- kwota należna za zakup pojazdu - oznaczona jako opodatkowana w systemie VAT-marża,

\- kwota należna za usługi administracyjne, obsługi dokumentów - oznaczone jako usługi wewnątrzwspólnotowe,

\- kwota należna za usługi logistyczne, obsługi samochodu - oznaczone jako usługi wewnątrzwspólnotowe,

\- kwota należna za opłatę aukcyjną - oznaczone jako usługi wewnątrzwspólnotowe.

Ponadto faktura proforma lub potwierdzenie zakupu zawiera datę wystawienia, numer zamówienia, dane pojazdu, VIN pojazdu, numer magazynowy oraz numer rachunku bankowego do zapłaty - należącego do … GmbH.

Wnioskodawczyni po wpłacie przelewem bankowym, wskazanej na fakturze proforma lub potwierdzeniu zakupu, kwoty do zapłaty, otrzymuje za pośrednictwem poczty, dokumenty samochodu, a drogą elektroniczną faktury związane z zakupem/sprzedażą samochodu.

Do transakcji mających miejsce w styczniu 2019 roku, Wnioskodawczyni otrzymywała fakturę w trybie VAT marża za samochód, wystawioną przez spółkę B lub jej oddział, występujący w roli sprzedawcy samochodu. Fakturę w trybie wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług za usługi administracyjne - obsługę dokumentów, usługi logistyczne - obsługę samochodu wystawioną przez spółkę:

\- … GmbH lub

\- G lub

\- H lub

\- I

\- zależnie od miejsca położenia samochodu będącego przedmiotem transakcji.

Jak również fakturę obejmującą opłaty aukcyjne, wystawioną przez spółkę J z siedzibą w … (numer w rejestrze handlowym …) w trybie wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług.

Transakcje mające miejsce od lutego 2019 roku, były dokumentowane dwoma fakturami. Pierwszą - fakturą w trybie VAT marża za samochód, wystawioną przez spółkę B lub jej oddział oraz drugą – fakturą w trybie wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług za usługi administracyjne - obsługę dokumentów, usługi logistyczne - obsługę samochodu oraz opłaty aukcyjne, wystawioną przez spółkę … GmbH.

Wszystkie opisane powyżej dokumenty:

\- mają tą samą datę,

\- ten sam model i VIN samochodu,

\- ten sam numer zamówienia,

\- ten sam numer magazynowy,

\- suma dokumentów jest równa zapłacie i cenie za wylicytowany samochód.

Ponadto powyższe dane są tożsame z danymi zawartymi w fakturze proforma, z tą różnicą, że faktura proforma była wystawiona przez Sprzedawcę i obejmowała wszystkie pozycje, a faktury wystawione po zapłacie, mimo że łącznie dokumentują taki sam zakres czynności, to zostały wystawione przez trzy podmioty - w wypadku transakcji ze stycznia 2019:

\- w zakresie sprzedaży pojazdu, przez Sprzedawcę,

\- w zakresie świadczenia usług, przez … GmbH, G, H lub I,

\- w zakresie opłaty aukcyjnej, przez J,

bądź dwa podmioty w przypadku transakcji od lutego 2019:

\- w zakresie sprzedaży pojazdu, przez Sprzedawcę,

\- w zakresie świadczenia usług i opłaty aukcyjnej, przez … GmbH.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi na zadane pytania:

1\. Czy faktury zarówno z tytułu transakcji mających miejsce w styczniu 2019 r. jak i od lutego 2019 r. (tj. faktury na zakup używanych samochodów oraz faktury za obsługę dokumentów, obsługę samochodu i opłatę aukcyjną), które Pani otrzymała w związku z nabyciem samochodów były wystawiane przez jeden (ten sam) podmiot, tj. np. Centralę oraz jej oddziały zarejestrowane dla celów podatku od wartości dodanej (VAT) w innych państwach niż Centrala?

2\. Czy też ww. faktury za obsługę dokumentów, obsługę samochodu i opłatę aukcyjną z tytułu transakcji mających miejsce w styczniu 2019 r. i od lutego 2019 r. - są wystawione przez różne samodzielnie prawnie podmioty (np. wchodzące do Grupy Kapitałowej A)?

3\. Czy należności za obsługę dokumentów, obsługę samochodu oraz opłatę aukcyjną są należne zbywcy samochodu?

4\. Czy nabyte samochody będące przedmiotem wniosku są towarami używanymi w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106)?

Odpowiedzi:

1\. i 2. Podmiot będący właścicielem samochodu tj. spółka B lub jej oddziały w innych Państwa UE, wystawia po wygranej aukcji fakturę proforma, w której wykazane były sprzedawany pojazd oraz usługi towarzyszące oraz opłaty aukcyjne. Na jej podstawie dokonywana jest płatność na rachunek … GmbH wskazany na wspomnianej fakturze proforma. Wszystkie późniejsze faktury, tj. za sprzedaż samochodów i obsługę dokumentów, obsługę samochodów i opłatę aukcyjną są wystawiane przez spółki należące do Grupy A, dla których sporządzane jest skonsolidowane sprawozdanie finansowe i pozostające w stosunku zależności wobec spółki matki grupy, która posiada w nich pośrednio albo bezpośrednio 100% udziałów. Podmioty należące do Grupy A wystawiające faktury za sprzedaż samochodów oraz inne świadczenia związane z sprzedażą samochodów (opłata aukcyjna, obsługa dokumentów itp.) są zarejestrowane w różnych państwach członkowskich i tym samym mają różne numery podatkowe oraz różne numery w rejestrach handlowych.

3\. Należności za obsługę dokumentów, obsługę samochodu, opłatę aukcyjną jak i za sam samochód, były zawsze wnoszone na rachunek należący do … GmbH z siedzibą w …, na podstawie faktury proforma wystawionej przez podmiot będący zbywcą samochodu, a niniejsza faktura proforma zawierała informację, że płatność dokonana na rzecz … GmbH z … zwalnia ze zobowiązań wobec jej podmiotów zależnych.

4\. Tak, nabyte samochody będące przedmiotem wniosku są towarami używanymi w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106).

### Pytanie

Czy Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży w procedurze VAT marża, opisanej w art. 120 ustawy o VAT samochodów używanych nabytych za pośrednictwem portalu aukcyjnego na stronie www, może do ustalenia kwoty nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6, przyjąć wartość z wszystkich otrzymanych i zapłaconych faktur od spółek z grupy A, dotyczących zakupu danego pojazdu?

### Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni, do prawidłowo wyliczonej marży do opodatkowania podatkiem VAT jako koszt powinno zaliczać się wszystkie otrzymane faktury. Tym bardziej, że w chwili dokonywania przelewu Zainteresowana posiada tylko jeden dokument proforma dokumentujący kwotę nabycia auta.

Zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy - w przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Przez kwotę sprzedaży - w myśl art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy - rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7.

Natomiast zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy, przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika.

W art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy określono, że przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112). Towarami używanymi są zatem te dobra ruchome, które wcześniej zostały choć raz użyte, lecz nadają się do wielokrotnego wykorzystania (nie ulegają zużyciu po jednokrotnym użytku).

Przepisy opodatkowania dostawy towarów używanych w procedurze marży mogą być zastosowane jeśli podatnik nabył towary używane od:

1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;

2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;

3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;

4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;

5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Powyższe regulacje wskazują, że dla potrzeb zastosowania procedury marży, przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru używanego otrzymał od podatnika (nabywcy). Tak rozumiana kwota nabycia obejmuje wszystkie koszty związane z transakcją, jeżeli nabywca towaru (kupujący) ponosi ciężar tych opłat płacąc za nie dostawcy. Zatem do kwoty nabycia, o której mowa wyżej, nie mogą zostać zaliczone jedynie koszty, które nie zostały zapłacone i nie są należne dostawcy towaru.

Zgodnie ze stanem faktycznym Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku od towarów i usług zajmującym się zakupem i sprzedażą samochodów używanych - towarów używanych w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy. Samochody będące przedmiotem wniosku zostały nabyte od podatnika podatku od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 120 ust. 4 i 5 (na zasadach VAT marża). Wnioskodawczyni jako nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach i zapłaty wszystkich składników wynagrodzenia za zakupiony samochód. Dokument zakupu - faktura proforma lub potwierdzenie zakupu za samochód oraz za czynności aukcyjne została wystawiona przez podatnika podatku od wartości dodanej i zawierała wszystkie elementy wymagane dla tej czynności, czyli oznaczenie towarów i usług, ilości, wartość towarów i usług, a także informacje o trybie opodatkowania marżą dostawy towarów używanych i procedurze reverse charge w przypadku usług. Należność za opłatę aukcyjną oraz obsługę dokumentów i samochód są należne zbywcy i zostają opłacone po wystawieniu faktury proforma lub potwierdzeniu zakupu. Wnioskodawczyni kwoty należne z tytułu zakupu samochodu poprzez portal aukcyjny … w całości przekazywała na rachunek bankowy jednego podmiotu, tj. … GmbH z siedzibą w … zgodnie ze wskazaniem na fakturze. Po analizie struktury organizacyjnej Sprzedawcy samochodów należy wskazać, że Centrala, czyli firma … SE z siedzibą w … oraz jej spółki-córki, stanowią jednostki organizacyjne tego samego podmiotu. Centrala oraz oddziały zlokalizowane w innym państwie tworzą z podatkowego punktu widzenia jeden podmiot.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 206/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Przymiot działalności gospodarczej wykonywanej „samodzielnie” lub „niesamodzielnie” jest jednym z elementów uznania danego podmiotu za podatnika podatku od wartości dodanej w zakresie określonej czynności.

Zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawach połączonych od C-78/02 do C-80/02 Karageorgu i in., Rec, art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (analogiczny do art. 9 dyrektywy 2006/112/WE) uznaje za podatników podmioty wykonujące działalność gospodarczą „samodzielnie”. Ustęp 4 tego artykułu uściśla, że określenie „samodzielnie” wyklucza opodatkowanie osób związanych z pracodawcą jakimkolwiek stosunkiem prawnym tworzącym stosunek podporządkowania w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy.

Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04, stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym odrębnym od spółki, do której należy, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług. W związku z powyższym Trybunał stwierdził, że oddział spółki będącej nierezydentem pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Zatem zarówno spółkę, jak i jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1).

Oznacza to, że „centrala” oraz jej zagraniczny oddział stanowią dwie jednostki organizacyjne tego samego podmiotu. Działalność gospodarczą prowadzi osoba prawna i ona jest podatnikiem. „Centrala” oraz oddział zlokalizowany w innym państwie tworzą z podatkowego punktu widzenia - jednorodny podmiot (zob. interpretacja indywidualna z 13 kwietnia 2021 r. o sygn. 0113-KDIPT1-2.4012 60.2021.2.SM).

Dodatkowo należy podnieść, Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (por. wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen i OV Bank).

W omawianym przypadku, poniesienie opłat aukcyjnych i za przygotowanie dokumentów jest niezbędne dla wykonania dostawy samego samochodu, a po drugie, są one ze sobą ściśle związane. W konsekwencji dostawa samochodu i opłacenie dodatkowych opłat musi być, dla celów VAT, uznane za elementy tworzące jedną transakcję. Ponadto w wyniku omawianej transakcji nastąpi przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a usługi dotyczące tej dostawy nie zmieniają charakteru samego towaru (por. C-111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket). Biorąc pod uwagę fakt przekazania kwoty za całość transakcji jednemu podmiotowi i przytoczony wyrok TSUE należy stwierdzić, że mamy do czynienia z jedną transakcją.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawczyni, mając na uwadze przywołane wyżej przepisy prawa oraz wyroki TSUE należy stwierdzić, że w okolicznościach analizowanej sprawy Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży samochodu w systemie VAT marża, jako kwotę nabycia towaru, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy, będzie mogła przyjąć zarówno kwoty wynikające z faktury wystawionej przez … GmbH, J, bądź innych spółek z grupy, jak i faktur wystawionych przez B, bądź jej oddziały. Jak wyjaśniono bowiem wyżej, ciężar ekonomiczny i ryzyko gospodarcze ponosi jedynie … GmbH i to ona powinna być uznana za podatnika zgodnie z art. 4 szóstej dyrektywy (analogicznie art. 9 dyrektywy 2006/112/WE). Świadczy o tym również fakt, że faktura proforma, która obejmuje wszystkie elementy transakcji, jest wystawiana przez Sprzedawcę, a płatność z jej tytułu jest wnoszona na rzecz A. Ponadto, jak również wyżej Wnioskodawczyni wskazała, mamy do czynienia z jedną transakcją, której dostawca towaru przypisał jeden numer zamówienia. Zatem wszystkie faktury i faktury proforma lub potwierdzenia zakupu wystawione zostały de facto przez jednego dostawcę towaru, a wszystkie wskazane w fakturach i fakturach proforma lub potwierdzeniach zakupu pozycje, tj. samochód wraz z jego modelem, nr VIN, przebiegiem, nr magazynowym i datą pierwszej rejestracji, a także usługi administracyjne, usługi logistyczne i opłata aukcyjna stanowią składniki wynagrodzenia, jakie Wnioskodawczyni zapłaciła dostawcy tytułem nabycia samochodu. Późniejsze rozbicie, przez sprzedawcę płatności na poszczególne opisane we wniosku faktury, jest w istocie sztucznym podziałem jednolitej transakcji, wynikającym ze struktury korporacyjnej Sprzedawcy, co nie może mieć przełożenia na skutki podatkowe podjętych czynności. Bowiem ściśle powiązane ze sobą podmioty, chociaż formalnie odrębne, działają wspólnie w celu zrealizowania jednolitej transakcji, nie wykazując przy tym jako jednostki samodzielności, a więc należy dojść do wniosku, że muszą one zostać uznane za jednego podatnika w myśl przepisów ustawy o VAT oraz dyrektywy 2006/112/WE.

Takie stanowisko zostało wyrażone w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z:

\- 13 kwietnia 2021 roku o sygn. 0113-KDIPT1-2.4012 60.2021.2.SM;

\- 8 lipca 2019 roku o sygn. 0115-KDIT1-2.4012.237.2019.2.AGW.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według z art. 120 ust. 4 ustawy:

W przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi:

Przez kwotę sprzedaży rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7.

Natomiast art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi:

Przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika.

Dla potrzeb stosowania szczególnej procedury w zakresie dostawy towarów używanych ustawodawca w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy określił, że:

Przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112).

Towarami używanymi są zatem te dobra ruchome, które wcześniej zostały choć raz użyte, lecz nadają się do wielokrotnego wykorzystania (nie ulegają zużyciu po jednokrotnym użytku).

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy – między innymi – towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Ta szczególna procedura dotyczy jednak tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od określonej kategorii podmiotów. Należy podkreślić, że do stosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą uprawnieni są podatnicy, którzy dokonują dostawy towarów nabytych w okolicznościach wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy.

Stosownie do art. 120 ust. 10 ustawy:

Przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:

1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;

2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;

3) podatników, jeśli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;

4) wewnątrzwspólnotowa podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;

5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Powyższe regulacje wskazują, że dla potrzeb zastosowania procedury marży, przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru używanego otrzymał od podatnika (nabywcy).

Tak rozumiana kwota nabycia obejmuje wszystkie koszty związane z transakcją, jeżeli nabywca towaru (kupujący) ponosi ciężar tych opłat płacąc za nie dostawcy. Zatem do kwoty nabycia, o której mowa wyżej, nie mogą zostać zaliczone koszty, które nie zostały zapłacone i nie są należne dostawcy towaru.

Ponadto wskazać należy, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią. Posiada on jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur jednostki macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej jednostki macierzystej.

Powyższe stanowisko jest zgodne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04 TSUE wskazał, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym odrębnym od spółki, do której należy, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług. W związku z powyższym Trybunał stwierdził, że oddział spółki będącej nierezydentem pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Z powyższego wynika zatem, że zarówno spółkę jak i jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1).

W związku z powyższym należy wskazać, że oddział nie może mieć innej nazwy niż jednostka macierzysta (nazwa może wskazywać tylko na oddział) oraz nie może mieć odrębnego numeru identyfikacji podatkowej.

W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że do transakcji mających miejsce w styczniu 2019 r. jak i do transakcji od lutego 2019 r., opłata za usługi administracyjne – obsługę dokumentów, usługi logistyczne – obsługę samochodu oraz opłaty aukcyjne, nie stanowiły składników wynagrodzenia, które sprzedawca samochodu otrzymał od Pani – jako nabywcy samochodu. Faktury dokumentujące ww. opłaty wystawione są bowiem przez inne podmioty, co oznacza, że wykazane w nich kwoty należne są innym podmiotom aniżeli sprzedawcy danego samochodu.

Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że wszystkie otrzymane przez Panią faktury związane są z jedną transakcją, posiadają tą samą datę, ten sam model i VIN samochodu, wyszczególniony ten sam numer zamówienia, ten sam numer magazynowy a kwota tych faktur jest równa zapłacie i cenie za wylicytowany samochód, jak i to, że uiściła Pani całą należność na to samo konto bankowe. Powyższe okoliczności nie powodują bowiem zmiany podmiotów, wobec których jest Pani zobowiązana zapłacić należności wynikające z faktur wystawionych przez te podmioty. Należności – dotyczące transakcji mających miejsce w styczniu 2019 r. oraz od lutego 2019 r.– z tytułu opłaty za usługi administracyjne – obsługę dokumentów, za usługi logistyczne – obsługę samochodu oraz z tytułu opłat aukcyjnych przysługują innym podmiotom, a nie pierwotnemu sprzedawcy samochodu, co potwierdzają faktury wystawione przez różne podmioty. W związku z powyższym ww. opłaty dotyczące transakcji mających miejsce zarówno w styczniu 2019 r. jak i od lutego 2019 r. nie mogą zwiększać kwoty nabycia samochodu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że przy określeniu kwoty nabycia samochodu – dla transakcji mających miejsce zarówno w styczniu 2019 r. jak i od lutego 2019 r. – powinna Pani uwzględnić wynagrodzenie zapłacone i należne sprzedawcy samochodu, tj. kwotę nabycia samochodu. Natomiast należności z tytułu opłaty za usługi administracyjne – obsługę dokumentów, za usługi logistyczne – obsługę samochodu oraz z tytułu opłat aukcyjnych, które są należne innym podmiotom, a nie sprzedawcy samochodu, nie stanowią elementów kwoty nabycia samochodu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Podsumowując, podstawą opodatkowania przy sprzedaży przez Panią towaru używanego (samochodu) jest różnica między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca tego towaru, a kwotą nabycia (kwotą należną pierwotnemu sprzedawcy samochodu zapłaconą przez Panią), pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług. Przy czym przy określaniu kwoty nabycia powinna Pani uwzględnić kwotę wynikającą z faktury za zakup samochodu bez uwzględnienia kwot wynikających z faktur za usługi administracyjne – obsługę dokumentów, za usługi logistyczne – obsługę samochodu oraz z tytułu opłat aukcyjnych, które są należne innym podmiotom, a nie pierwotnemu sprzedawcy samochodu. Tym samym do kwoty nabycia samochodu nie może Pani zaliczyć kwot wynikających z tych wszystkich otrzymanych i zapłaconych faktur dotyczących nabycia na aukcji samochodu, tj. należności za usługi administracyjne – obsługę dokumentów, za usługi logistyczne – obsługę samochodu oraz z tytułu opłat aukcyjnych.

Zatem Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto informuję, że organ nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego przedstawionego przez Panią. Tutejszy organ nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Odnośnie natomiast powołanych interpretacji indywidualnych, informuję, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).