Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.122.2025.1.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-08
Teza: Koszty finanansowania dłużnego związanych z realizacją
długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury
publicznej.
Słowa kluczowe: finansowanie-finansowanie dłużne
infrastruktura
kredyt-kredyt refinansowy
odsetki
pożyczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Długoterminowy projekt z
zakresu infrastruktury publicznej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 10
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie uznania, że:
        realizowana przez Spółkę inwestycja w postaci budowy X, stanowi długoterminowy
        projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10
        ustawy o CIT i tym samym koszty finansowania dłużnego, w części w jakiej zostaną
        przeznaczone na finansowanie tej inwestycji, stanowią koszty finansowania
        dłużnego wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu
        infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy
        wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8
        ustawy o CIT – jest prawidłowe;
        koszty refinansowania, tj. odsetki, które Spółka będzie ponosić po oddaniu
        inwestycji do używania, które będą związane z regulowaniem wcześniej
        zaciągniętego długu na Inwestycję, stanowić będą koszty finansowania dłużnego
        wykorzystywanego do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu
        infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy
        wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8
        ustawy o CIT – jest prawidłowe.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. zwana dalej: „Spółką” lub „Wnioskodawcą”, podatnik podatku dochodowego
    od osób prawnych o nieograniczonym obowiązku podatkowym, została utworzona przez
    jedynego wspólnika B. Spółka Akcyjna (B. S.A.), a następnie w dniu (...) 2024 r. całość
    udziałów w Spółce została zbyta do spółki C. S.A., która jest spółką zależną od B. S.A. i
    realizuje projekty związane z odnawialnymi źródłami energii elektrycznej oraz
    magazynami energii elektrycznej w ramach grupy kapitałowej (...).
    Spółka jest spółką celową, gdyż została powołana w celu wybudowania i późniejszej
    eksploatacji bateryjnego magazynu energii elektrycznej w (...) (dalej „X”), który ma być
    wykonany w technologii (...) charakteryzować się (...). X ma być (...) w krajowym systemie
    elektroenergetycznym (dalej „KSE”), gdyż umożliwi zwiększenie rezerwy sterowalnej KSE,
    uzupełniając działanie hydrozespołów Elektrowni (...) (dalej „Y”), przyczyniając się do
    poprawy bezpieczeństwa energetycznego i stabilności KSE. Ponadto umożliwi
    efektywniejsze wykorzystanie generacji z pogodozależnych źródeł energii,
    zagospodarowując nadwyżki energii elektrycznej z farm wiatrowych i fotowoltaicznych.
    Zagospodarowanie nadwyżek dotyczy zarówno skali ogólnokrajowej, jak i lokalnej, z uwagi
    na lokalizację inwestycji w północnej części Polski, w której znajduję się większość
    istniejących mocy lądowych farm wiatrowych, i w której planowane są inwestycje związane
    z (...) farmami wiatrowymi (Źródło: (...)). Przyłączenie X odbędzie się z wykorzystaniem
    istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej w stacji elektroenergetycznej 400/110 kV
    (...).
    W (...) 2022 roku projekt budowy X uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach,
    która jest niezbędnym, niezwykle istotnym krokiem na drodze kontynuacji prac
    projektowych. Kolejnym krokiem milowym w realizacji inwestycji było uzyskanie pierwszej
    w Polsce promesy koncesji na magazynowanie energii elektrycznej. W pierwszym kwartale
    2022 roku planowany X został wpisany do Rejestru Rynku Mocy, a prowadzone już
    wcześniej prace projektowe doprowadziły do uzyskania dla niego warunków przyłączenia

    do sieci przesyłowej. Projekt „(...)” został zgłoszony do aukcji Rynku Mocy w roku 2024
    (aukcja z dostawą od roku 2029). Aukcja rynku mocy odbyła się (...)2024 roku. X jako nowa
    jednostka rynku mocy zagwarantowała sobie (...) letni kontrakt na rynku mocy (wielkość
    obowiązku mocowego wynikającego z zawartej umowy mocowej to: (...)).Planowany okres
    budowy X będzie obejmował lata od 2025 do 2027, a rozpoczęcie eksploatacji magazynu
    ma nastąpić 1 maja 2027 r. Spółka przewiduje, że będzie eksploatować wybudowany
    magazyn energii przez okres co najmniej (...) lat. Obecnie został wybrany główny
    wykonawca inwestycji, jakim jest D. Sp. z o.o.
    Planowane nakłady inwestycyjne wynoszą ok. (...) PLN. Całość inwestycji finansowana
    będzie w głównej mierze z pożyczki udzielonej przez spółkę z grupy kapitałowej, tj. B. S.A.
    Spółka planuje również pozyskać częściowe finansowanie tej inwestycji ze środków (...) lub
    Funduszu (...). W przypadku uzyskania dotacji, Spółka przewiduje również możliwość
    podwyższenia kapitału własnego Spółki do wysokości 15% kwalifikowanych kosztów
    inwestycji i zmniejszenia kwoty zadłużenia pożyczkowego.
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej
    Wnioskodawca jest w trakcie uzgadniania szczegółów finansowania, w tym przygotowania
    odpowiedniej umowy pożyczki w zakresie finansowania budowy X.
    Planowana pożyczka będzie wypłacane są w transzach. Transze pożyczki mogą mieć
    odnawialny charakter. Oprocentowanie poszczególnych transz pożyczki ustalane jest w
    oparciu ustaloną na dzień zaciągnięcia poszczególnej transzy o zmienną stopę
    procentową WIBOR oraz odpowiednią marżę, której wysokość będzie ustalona na
    warunkach rynkowych, z uwagi na fakt, że Spółka i pożyczkodawca – B. S.A. są podmiotami
    powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 19 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (ustawa o CIT). Tak wyliczona stopa procentowa będzie
    stała w całym okresie trwania transzy pożyczki (12 miesięcy). Termin płatności odsetek
    naliczonych od każdej transzy będzie przypadał na ostatni dzień okresu odsetkowego.
    Szacunkowe koszty związane z obsługą długu, związanego z odsetkami od pożyczki
    udzielonej Spółce przez B. S.A. oscylować będą na poziomie około (...) zł do 2035 roku.
    Dodatkowo:
    1. Spółka jako wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim
      Unii Europejskiej, tj. w Rzeczypospolitej Polskiej;
    2. Aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej, tj. w Rzeczypospolitej Polskiej;
    3. Koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w
      państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Rzeczypospolitej Polskiej;
    4. Dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w
      Rzeczypospolitej Polskiej (w przyszłości, tj. po oddaniu X do eksploatacji dochody
      /przychody będą w całości osiągane ze świadczenia usług na rzecz operatora systemu
      elektroenergetycznego, w tym z tytułu z usług mocowych. Wszystkie osiągane na
      terytorium RP lub ewentualnie Unii Europejskiej.
    5. Nie jest wykluczone, że Spółka po oddaniu inwestycji do używania będzie ponosić
      koszty refinansowania, tj. odsetki, które będą związane z regulowaniem wcześniej
      zaciągniętego długu na realizację przedmiotowej inwestycji.
    Pytania
    1. Czy realizowana przez Spółkę inwestycja w postaci budowy X, stanowi długoterminowy
      projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 ustawy o
      CIT i tym samym koszty finansowania dłużnego, w części w jakiej zostaną
      przeznaczone na finansowanie tej inwestycji, stanowią koszty finansowania dłużnego
      wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu
      infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy

      wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o
      CIT?
    2. Czy koszty refinansowania, tj. odsetki, które Spółka będzie ponosić po oddaniu
      inwestycji do używania, które będą związane z regulowaniem wcześniej zaciągniętego
      długu na Inwestycję, stanowić będą koszty finansowania dłużnego wykorzystywanego
      do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, tj.
      koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów
      finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawcy, realizowana przez Spółkę inwestycja w postaci budowy X,
    stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w
    art. 15c ust. 10 ustawy z 15 lutego 1992 r o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz.U z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej „ustawa CIT”) i tym samym koszty finansowania
    dłużnego, w części w jakiej zostaną przeznaczone na finansowanie tej inwestycji, stanowią
    koszty finansowania dłużnego wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego
    projektu z zakresu infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod
    uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8
    ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w
    części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze
    wskazanych kwot:
    1) kwotę 3 000 000 zł albo
    2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
    [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%
    w którym poszczególne symbole oznaczają:
    P – zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    Po – przychody o charakterze odsetkowym,
    K – sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
    ustępu, Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
    podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
    Kfd – zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
    finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z
    niniejszego ustępu.
    Jak stanowi art. 15c ust. 8 tej ustawy, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania
    dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z
    kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z
    zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie następujące
    warunki:
    1) wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej;
    2) aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej;
    3) koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w
      państwie członkowskim Unii Europejskiej;

    4) dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.
    W art. 15c ust. 9 tej ustawy postanowiono, że dochodu wynikającego z długoterminowego
    projektu z zakresu infrastruktury publicznej nie uwzględnia się przy obliczaniu
    przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1.
    Definicja długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej znajduje się w
    art. 15c ust. 10 ustawy o CIT. Zgodnie z nią, długoterminowy projekt z zakresu
    infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji
    lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 powołanej ustawy, przez koszty finansowania dłużnego rozumie
    się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    W powołanym zakresie ustawodawca kierując się wytycznymi wynikającymi z Dyrektywy
    ATAD (Dyrektywa RADY (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy
    mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają
    bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, Dz.U.UE.L.2016.193.1)
    skorzystał z możliwości wprowadzenia wyłączenia przy obliczaniu nadwyżki kosztów
    finansowania zewnętrznego w postaci pożyczek (kredytów) wykorzystywanych do
    sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. W ramach
    implementacji tej dyrektywy, dokonano nowelizacji przepisów dotyczących tzw.
    niedostatecznej kapitalizacji, tj. przepisów przeciwdziałających nadmiernemu
    finansowaniu podatników długiem, co skutkuje erozją bazy podatkowej w państwie
    siedziby spółki. Powyższe przepisy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. na mocy art. 2
    pkt 16 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2175) i stanowią implementację przepisów Dyrektywy
    ATAD. W uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne (druk nr 1878) wskazano, że: „Zgodnie z dyrektywą (art. 4 ust. 4), przy
    ustalaniu nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego dopuszczalne jest, po pierwsze,
    wprowadzenie wyłączenia w zakresie kwot dotyczących pożyczek wynikających z umów
    zawartych przed dniem 17 czerwca 2016 r. (o ile umowy takie nie zostały po tej dacie
    zmienione). W przypadku późniejszej modyfikacji zasada praw nabytych nie miałaby
    zastosowania do zwiększenia kwoty pożyczki lub przedłużenia terminu jej spłaty, tylko
    byłaby ograniczona do pierwotnych warunków pożyczki.
    W nadwyżce kosztów finansowania zewnętrznego można również nie ujmować pożyczek
    wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury
    publicznej, w przypadku gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego,
    aktywa oraz dochody znajdują się w całości na terytorium państw członkowskich Unii
    Europejskiej.
    Długoterminowym projektem z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu dyrektywy
    jest projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego
    składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w
    ogólnym interesie publicznym. W przypadku zastosowania tego wyjątku ewentualny
    dochód wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej
    wyłącza się z EBITDA podatnika, a wszelkie wyłączone nadwyżki kosztów finansowania

    zewnętrznego nie są wliczane do nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego grupy
    względem stron trzecich, o których mowa w ust. 5 lit. b) dyrektywy.
    W ocenie projektodawcy należy dopuścić stosowanie drugiego z ww. wyjątków.
    Wprowadzenie tego rozwiązania wymaga wykazania, że konkretne uzgodnienia finansowe
    na potrzeby projektów z zakresu infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy
    uzasadniające stosowanie odstępstwa od zasady ogólnej. Wyjątek ten nie może naruszać
    przepisów o pomocy publicznej."
    Zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt b) Dyrektywy ATAD, której implementacja była podstawą zmian
    w przepisach ustawy o CIT, państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania
    ust. 1 nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na pożyczki
    wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury
    publicznej, w przypadku, gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego,
    aktywa oraz dochody znajdują się w całości w Unii. Na użytek akapitu pierwszego lit. b,
    długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący
    dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów,
    który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie
    publicznym. W przypadku, gdy zastosowanie ma akapit pierwszy lit. b, ewentualny dochód
    wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wyłącza się z
    EBITDA podatnika, a wszelkie wyłączone nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego
    nie są wliczane do nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego grupy względem stron
    trzecich, o których mowa w ust. 5 lit. b.
    Z powyższego wynika, że Dyrektywa ATAD za projekt z zakresu infrastruktury publicznej
    uznaje projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego
    składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w
    ogólnym interesie publicznym (art. 4 ust. 4 Dyrektywy ATAD).
    Porównanie przepisów unijnych z ich odpowiednikami w ustawie o CIT prowadzi do
    wniosku, że przepisy krajowe są kopią rozwiązań prawnych przyjętych w Dyrektywie. Brak
    jest zatem podstaw do przyjęcia, że norma prawa krajowego odbiega od przepisów
    dyrektywy w sposób, godzący w interesy podatników. Dodatkowo, ze względu na fakt, że
    przepisy krajowe są poprawnie implementowane do polskiej ustawy podatkowej, możliwe
    jest zastosowanie prowspólnotowej wykładni przepisów krajowych w oparciu o treść
    preambuły Dyrektywy ATAD, a także dokumentów związanych z procesem tworzenia i
    przyjęcia Dyrektywy. W sytuacji, w której przepisy art. 15c ust. 8-10 ustawy o CIT stanowią
    implementację przepisów Dyrektywy ATAD, ich wykładnia powinna być ściśle związana
    postulatami określonymi w przepisach unijnych. Polski ustawodawca kierując się
    wytycznymi wynikającymi z Dyrektywy ATAD skorzystał z możliwości wprowadzenia ww.
    wyłączenia przy obliczaniu nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego w postaci
    pożyczek (kredytów) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z
    zakresu infrastruktury publicznej, czego dowodem są przepisy art. 15c ust. 8-10 ustawy o
    CIT.
    Zastosowanie zatem rozwiązania, o którym mowa w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, wymaga
    wykazania, że konkretne uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu
    infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające stosowanie
    odstępstwa od zasady ogólnej.
    Kluczowe z perspektywy zastosowania ograniczeń wynikających w art. 15c ustawy o CIT w
    odniesieniu do Wnioskodawcy jest ustalanie, czy:
    1) realizowana inwestycja może zostać uznana za długoterminowy projekt z zakresu
      infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 8 pkt 1-4 ustawy o CIT;
    2) spełnione zostały warunki wymienione w art. 15c ust. 8 pkt 1-4 ustawy o CIT.
    Zarówno Dyrektywa ATAD, jak i ustawa o CIT definiują pojęcie długoterminowego projektu
    z zakresu infrastruktury publicznej jako „projekt służący dostarczeniu, modernizacji,

    eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie
    publicznym”.
    W zakresie wykładni przepisów ustawy o CIT oraz Dyrektywy ATAD określających pojęcia
    „długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej” i w dalszej kolejności
    „projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego
    składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w
    ogólnym interesie publicznym” należy wskazać na następujące zasady wykładni przepisów
    prawa podatkowe.:
    1. Wykładnia językowa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla
      jego granice. Odejście od rezultatów wykładni językowej staje się możliwe a niekiedy
      nawet niezbędne w dwóch przypadkach: gdy nie dostarcza ona rezultatów
      jednoznacznych bądź jej rezultaty są jednoznaczne ale sprzeczne z przestrzeganą
      przez interpretatora hierarchią wartości. Jeżeli wykładnia językowa prowadzi do
      rezultatów wieloznacznych to należy stosować wykładnię pozajęzykową (B. Brzeziński -
      Szkice z wykładni prawa podatkowego, ODDK Gdańsk 2002).
    2. W procesie wykładni prawa należy przejść kolejno etap wykładni językowej,
      systemowej i funkcjonalnej w celu wzmocnienia uzyskanego wyniku interpretacyjnego
      lub skorygowania rozumienia, jakie wynika z literalnego brzmienia przepisu. (L.
      Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83; M. Zieliński, Wykładnia
      prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291). O poprawności
      interpretacji najlepiej świadczy okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i
      celowościowa dają zgodny wynik. W każdej więc sytuacji, gdy nasuwa się podejrzenie,
      że wynik wykładni językowej może się okazać nieadekwatny, należy go skonfrontować
      z wykładnią systemową i celowościową (por. także: postanowienie SN z dnia 26
      kwietnia 2007 r. sygn. akt I KZP 6/07, OSNKW 2007/5/37; postanowienie NSA z dnia 9
      kwietnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1885/07, LEX nr 531916; wyroki NSA: z dnia 19
      listopada 2008 r. sygn. akt II FSK 976/08, LEX nr 550122, z dnia 2 lutego 2010 r. sygn.
      akt II FSK 1319/08, LEX nr 595749, z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt. II FSK 1553/08, LEX
      nr 595821).
    3. W procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni
      systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni
      językowej pojedynczego przepisu. Nie jest bowiem wykluczone, że sens przepisu, który
      wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy po skonfrontowaniu go z innymi
      przepisami lub uwzględnieniu celu regulacji prawnej (uchwała siedmiu sędziów
      Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt II FPS 8/10).
    Z powyższego wynika, że w przypadku braku jednoznacznych wyników wykładni
    językowej, interpretator dokonujący wykładni jest obowiązany do zastosowania dyrektyw
    wykładni systemowej lub celowościowej. Jak wskazuje się w piśmiennictwie (Bogusław
    Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. LexisNexis. 2014):
    „Wykładnia systemowa polega na ustaleniu znaczenia przepisów prawnych, a raczej norm
    prawnych ze względu na ich lokalizację w strukturze źródeł prawa oraz powiązanie, jakie
    występuje pomiędzy rozmaitymi aktami normatywnymi, np. ustalenie normy będącej
    zasadą czy normy hierarchicznie wyższej. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu,
    że system prawa jest pewną zorganizowaną całością spajaną zarówno wspólnymi
    wartościami, jak i racjami logicznymi”. Ponadto, w przypadku wykładni przepisów prawa
    podatkowego, dyrektywy wykładni systemowej nakazują odczytywanie norm z przepisów
    prawa podatkowego z uwzględnieniem przepisów wspólnotowych.
    W związku z powyższym wskazać należy także na:
    1) preambułę Dyrektywy ATAD: „(...) Bez uszczerbku dla zasad pomocy państwa, państwa
      członkowskie mogłyby również wyłączać nadwyżkę kosztów finansowania
      zewnętrznego poniesionych z tytułu pożyczek wykorzystywanych do finansowania
      długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej, mając na uwadze

      fakt, że takie uzgodnienia dotyczące finansowania niosą ze sobą niewielkie lub zerowe
      ryzyka w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków. W tym kontekście
      państwa członkowskie powinny odpowiednio wykazać, że uzgodnienia finansowe na
      potrzeby projektów z zakresu infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy
      uzasadniające takie podejście, w odróżnieniu od innych uzgodnień w zakresie
      finansowania podlegających ograniczeniu.";
    2) raport OECD Addressing Base Erosion and Profit Shifting, sporządzony na zlecenie
      G20, dotyczący przeciwdziałania erozji bazy podatkowej i przenoszeniu zysków (od
      zasady limitowania możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów
      finansowania dłużnego postanowiono odstąpić w przypadku kosztów finansowania
      zewnętrznego wykorzystywanych na cele inwestycji wykazujących silne powiązanie z
      sektorem publicznym, które z uwagi na ich specyfikę wykazują wysoki wskaźnik
      zadłużenia, ale nie powodują ryzyka wystąpienia erozji bazy podatkowej i
      przenoszenia zysku. Przesłanką zastosowania powyższego wyłączenia było, zgodnie z
      treścią zaleceń OECD, niewielkie lub zerowe ryzyko w zakresie erozji bazy podatkowej i
      przenoszenia zysków w przypadku dopuszczenia możliwości odliczania kosztów
      finansowania zewnętrznego projektów z zakresu infrastruktury publicznej. Zdaniem
      OECD ograniczenie możliwości odliczenia odsetek nie oznacza nic innego jak
      podwójne opodatkowanie, ponieważ odsetki niemożliwe do odliczenia są
      opodatkowane z jednej strony jako zysk dla firmy, która dokonała inwestycji, z drugiej
      strony, jako dochód od pożyczkodawcy. Jak wskazano w raporcie OECD, za projekt z
      zakresu infrastruktury publicznej mogą zostać uznane projekty spełniające poniższe
      warunki: projekt ma charakter długoterminowy (czas trwania inwestycji wynosi
      powyżej 10 lat), a środki trwałe składające się na projekt nie mogą zostać zbyte wedle
      swobodnego uznania podmiotu prowadzącego projekt; podmiot prowadzący projekt,
      na gruncie umowy lub innej podstawy prawnej, jest zobowiązany przez jednostkę
      sektora publicznego lub organizację pożytku publicznego do dostarczania towarów lub
      usług leżących w ogólnym interesie publicznym, które to zobowiązanie jest
      przedmiotem szczególnej kontroli lub regulacji; pożyczka udzielona podmiotowi
      prowadzącemu projekt nie przekracza wartości lub szacunkowej wartości środków
      trwałych wykazywanych według ceny nabycia lub będących w toku budowy, chyba, że
      dodatkowe finansowanie jest wykorzystywane na utrzymanie lub zwiększenie wartości
      środków trwałych. Za wyjątkiem minimalnego i przypadkowego finansowania
      udzielonego osobom trzecim (jak przykładowo na rachunku depozytowym), fundusze
      podmiotu prowadzącego projekt nie mogą być przedmiotem pożyczki na rzecz osób
      trzecich. Podmiot prowadzący projekt, koszty odsetek, środki trwałe składające się na
      projekt oraz zysk osiągnięty z projektu znajdują się w tym samym państwie, w którym
      osiągnięty zysk jest przedmiotem opodatkowania na zasadach podstawowych. W
      przypadku, gdy środki trwałe składające się na projekt znajdują się na terenie zakładu,
      niniejsze wyłączenie stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy zysk osiągnięty z projektu
      jest przedmiotem opodatkowania w kraju stosującym wyłączenie. Podobne projekty
      podmiotu prowadzącego projekt lub innych podmiotów z grupy podmiotu
      prowadzącego projekt nie są zadłużone w znacznie mniejszym stopniu, biorąc pod
      uwagę ich okresy trwania).
    Wskazać należy, że w przepisach ustawy o CIT oraz w Dyrektywie ATAD użyto określeń
    wskazujących na szeroki zakres kategorii projektów „z zakresu” będących w „ogólnym”
    (powszechnym) interesie publicznym. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowo
    administracyjnym uznaje się, że brak odesłania w przepisach prawa podatkowego do
    definicji uregulowanych w innych gałęziach prawa wskazuje na konieczność dokonania
    interpretacji przepisów prawa podatkowego w oderwaniu od definicji zawartych w innych
    gałęziach prawa (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 390/14 oraz wyrok
    WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2752/13). Nie można
    także pomijać faktu, że przepisy prawa podatkowego, zgodnie z teorią autonomiczności
    tego prawa, powinny być interpretowane w oderwaniu od znaczenia, jakie posiadają one

    w innych dziedzinach prawa, chyba, że przepisy te same odsyłają lub nakazują rozumienie
    danego pojęcia w sposób, w jaki zostało ono zdefiniowane na gruncie innej gałęzi prawa.
    Autonomia prawa podatkowego stanowi kompromis pomiędzy zasadami spójności i
    zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego
    niezależnością w obrębie tego systemu.
    W ocenie Wnioskodawcy, analiza przepisów art. 15c ust. 8 – 10 ustawy o CIT w związku z
    przepisami Dyrektywy ATAD ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie
    praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie
    rynku wewnętrznego uprawnia do stanowiska, że wyłączenie limitowania kosztów
    finansowania zewnętrznego, o którym mowa w ww. przepisach może dotyczyć projektu
    służącego zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego państwa bez względu na rodzaj
    inwestycji, źródła energii, a także formę prawną i strukturę właścicielską podmiotu
    realizującego przedmiotowy projekt, w sytuacji wykazania przez państwo członkowskie, że
    długoterminowy projekt o charakterze strategicznym będzie realizowany w ogólnym
    interesie publicznym.
    W związku z tym, że art. 15c ust. 8-10 ustawy o CIT stanowi implementację przepisów
    Dyrektywy ATAD, ich wykładnia powinna być ściśle związana postulatami określonymi w
    przepisach unijnych.
    Z powołanych przepisów art. 15 ust. 8 i ust. 10 ustawy o CIT wynika, że aby dany projekt
    został uznany za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej spełnione
    muszą być następujące warunki:
    1) przedmiotem projektu musi być znaczący składnik aktywów (aktywa to zasoby
      majątkowe podatnika o wiarygodnie określonej wartości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 12
      ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.,
      aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej
      wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ
      do jednostki korzyści ekonomicznych);
    2) celem projektu ma być dostarczenie, modernizacja lub eksploatacja tego znaczącego
      składnika aktywów;
    3) cel projektu ma być w ogólnym interesie publicznym.
    Dodatkowo, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:
    1) wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej;
    2) aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej;
    3) koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w
      państwie członkowskim Unii Europejskiej;
    4) dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.
    W analizowanym stanie faktycznym wszystkie wymienione powyżej warunki ustawowe
    zostały spełnione, aby realizowana przez Spółkę budowa X, będzie stanowiła
    długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c
    ust. 10 ustawy o CIT i tym samym koszty finansowania dłużnego, w części, w jakiej zostaną
    przeznaczone na finansowanie inwestycji, stanowiły koszty finansowania dłużnego
    wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury
    publicznej, tj. koszty te nie były brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów
    finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

    Mając na uwadze art. 15c ust. 8 i ust. 10 ustawy o CIT, przy uwzględnieniu regulacji
    Dyrektywy ATAD oraz stanowiska OECD, w ocenie Wnioskodawcy, realizowana przez niego
    inwestycja spełnia kryteria uznania za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury
    publicznej, a mianowicie:
    1. Długotrwałość projektu.
    Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego, że X będzie eksploatowany przez okres min.
    (...) lat od momentu jego przekazania do eksploatacji (X) uzyskał kontrakt w aukcji głównej
    rynku mocy, który zacznie obowiązywać od 2029 roku przez okres (...) lat), tym samym
    zostało spełnione kryterium długotrwałości projektu.
    2. Projekt z zakresu infrastruktury publicznej.
    W zakresie infrastruktury publicznej dostarczanej w ogólnym interesie publicznym
    wypowiedział się m.in. WSA w Gdańsku wyroku z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. I SA/Gd
    502/21, w którym to sąd podkreślił, że: „(...) w ocenie Sądu przez infrastrukturę publiczną
    należy rozumieć zbiór instytucji, obiektów, czy urządzeń stanowiących podstawę do
    właściwego funkcjonowania bądź rozwoju danego systemu gospodarczego. Szerzej
    określając, jest to kompleks urządzeń użyteczności publicznej, niezbędny do zapewnienia
    należytego funkcjonowania gospodarki narodowej i życia ludności, odpowiednio
    rozmieszczony w przestrzeni (Kupiec i in. „Gospodarka Przestrzenna Infrastruktura
    Ekonomiczna” Uniwersytet w Białymstoku, 2005). Pojęcie infrastruktury zostało podobnie
    zdefiniowane przez A. Ginsberta-Geberta („Ekonomiczne i socjologiczne problemy
    ochrony środowiska”: praca zbiorowa Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985),
    który poza wymienieniem takich cech, jak: podstawowe instytucje niezbędne do
    funkcjonowania gospodarki czy związanie z terenem bazy materialnej, wskazuje także o
    konieczności wyposażenia terenu, zarówno w niezbędne urządzenia techniczne, jak i
    urządzenia społeczne, socjalne i instytucje kultury. Wskazuje tym samym, że infrastruktura
    stanowi odrębną kategorię ekonomiczną złożoną z infrastruktury technicznej i społecznej.
    (...) Zważywszy na powyższe, projekt będący w ogólnym interesie publicznym w
    rozumieniu art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. to projekt dotyczący ogółu osób, istotny dla całego
    społeczeństwa i gospodarki zapewniający ciągłość i bezpieczeństwo w dostawie energii
    elektrycznej. Analiza brzmienia przepisów art. 15c ust. 8-10 u.p.d.o.p. w związku z
    przepisami Dyrektywy ATAD ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie
    praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie
    rynku wewnętrznego uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów
    finansowania zewnętrznego, o którym mowa w ww. przepisach może dotyczyć projektu
    służącego zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego państwa bez względu na rodzaj
    źródła energii a także formę prawną i strukturę właścicielską podmiotu realizującego
    przedmiotowy projekt, w sytuacji wykazania przez państwo członkowskie, że
    długoterminowy projekt o charakterze strategicznym będzie realizowany w ogólnym
    interesie publicznym”.
    Przedmiotem inwestycji prowadzonej przez Spółkę jest budowa nowoczesnego
    bateryjnego magazynu energii elektrycznej, wykonanego w technologii (...),
    charakteryzującego się (...). Powstający magazyn energii będzie (...) (Źródło: Baza danych
    GESDB).
    X będzie pełnił (...) dla KSE, gdyż umożliwi zwiększenie rezerwy sterowalnej KSE,
    uzupełniając działanie hydrozespołów Y, przyczyniając się do poprawy bezpieczeństwa
    energetycznego i stabilności KSE. Ponadto umożliwi efektywniejsze wykorzystanie
    generacji z pogodozależnych źródeł energii, zagospodarowując nadwyżki energii
    elektrycznej z farm wiatrowych i fotowoltaicznych. Zagospodarowanie nadwyżek dotyczy
    zarówno skali ogólnokrajowej, jak i lokalnej, z uwagi na lokalizację inwestycji w północnej
    części Polski, w której znajduję się większość istniejących mocy lądowych farm
    wiatrowych, i w której planowane są inwestycje związane z (...) farmami wiatrowymi (Vide
    przypis nr 1). Inwestycja w bateryjny magazyn energii elektrycznej wprost wpisuje się w

    dekarbonizację polskiego sektora elektroenergetycznego i zaostrzającą się unijną politykę
    klimatyczną.
    Parametry techniczne uwzględnionych w projekcie jednostek magazynujących,
    wchodzących w skład X, wpisują się w standardy branżowe producentów
    elektrochemicznych magazynów energii elektrycznej, ze sprawnością w miejscu
    przyłączenia na poziomie 85,2% (Źródło: Informacja o złożonych ofertach w postępowaniu
    pn. „(...)”) dla całości obiektu. Istotna część energii pobieranej przez X pochodzić będzie z
    nadwyżek energii wyprodukowanych przez odnawialne źródła energii elektrycznej (OZE),
    co pozwala założyć, iż energia wprowadzana do sieci przez ten magazyn będzie
    bezemisyjna. Przy uśrednionym wskaźniku emisyjności energii elektrycznej
    wyprodukowanej w instalacjach do spalania paliw równym 733 kg CO2/MWh'2023 (Źródło:
    KOBIZE, Wskaźniki emisyjności CO2, SO2, NOx, CO i pyłu całkowitego dla energii
    elektrycznej grudzień 2024), wyjściowej pojemności użytkowej równej (...) oraz liczbie cykli
    na poziomie 328,5 cykli/rok średnia wartość unikniętych emisji w pierwszym roku
    eksploatacji X wyniesie 212 337,221 kg CO2/rok.
    W związku z powyższym budowa bateryjnego X będzie w stanie zasilić sterowalną rezerwę
    KSE oraz pozwoli uniknąć nadmiernej emisji dwutlenku węgla, towarzyszącej sterowalnym
    źródłom konwencjonalnym, takim jak bloki węglowe, gazowe lub gazowo-parowe.
    Inwestycja realizowana przez Spółkę wpisuje się również m.in. w strategiczne dokumenty
    kształtujące kierunki rozwoju polskiego i europejskiego sektora energetycznego. Do
    wspomnianych dokumentów należą Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) w
    sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (RED I - RED III) oraz
    powiązane z nimi plany, pakiety i inicjatywy strategiczne, w tym: pakiet Czysta energia dla
    wszystkich Europejczyków (ang. Clean Energy for All, 2018), zbiór inicjatyw Europejski
    Zielony Ład (ang. The European Green Deal, 2021), pakiet Gotowi na 55 (ang. Fit for 55),
    plan REPowerEU. Realizację zawartych w nich postanowień uwzględniono w dokumentach
    krajowych, takich jak Polityka Energetyczna Polski do 2040 r. (PEP2040) oraz Krajowy Plan
    na rzecz Energii i Klimatu (KPEIK).
    Zgodnie z celami wyznaczonymi w Dyrektywie REDII z 2019 r. założono cel redukcji emisji
    CO2, między innymi poprzez zwiększenie udziału OZE w całkowitej konsumpcji energii
    państw członkowskich do poziomu 32% w roku 2030. W roku 2021, zgodnie z koncepcją
    Europejskiego Zielonego Ładu, postawiono na bardziej ambitny cel 40%, który następnie
    uległ zwiększeniu do poziomu 42,5% wraz z przyjęciem Dyrektywy REDIII w 2023 roku oraz
    planu REPowerEU. Po przyjęciu pakietu Fit for 55 wyznaczono dodatkowy, niewiążący cel
    45% dla państw o większych ambicjach w zakresie dekarbonizacji. Działania te podjęto w
    celu zwiększenia integracji OZE w systemach elektroenergetycznych państw
    członkowskich, a w konsekwencji zwiększenia suwerenności energetycznej wspólnoty
    europejskiej, w świetle skutków inwazji rosyjskiej na Ukrainę w 2022 r. i jej wpływu na
    europejskie rynki energii. Pierwotnie zakładany cel 32% konsumpcji energii z OZE
    przekładał się na 57% (Źródło: Agora Energiwende, European Energy Transition 2030 The
    Big Picture) udziału OZE w całkowitej produkcji energii elektrycznej. Wobec tego przyjęcie
    ambitniejszego celu nieuchronnie wiązać się będzie z dodatkowymi wyzwaniami i
    trudnościami dla poszczególnych państw członkowskich. Inwestowanie w bateryjne
    magazyny energii elektrycznej stanowi odpowiedź na istotną część z tych wyzwań.
    (...)
    Na bazie danych z 2023 roku, średni udział OZE w generacji energii elektrycznej w Polsce –
    na bazie różnych szacunków – wyniósł od 23% do 27% (Źródło: Polskie Sieci
    Elektroenergetyczne S.A., Raport 2023 KSE; Ember, Changing course: Poland’s energy in
    2023; Energy Instrat, Węglowe podsumowanie roku 2023). Dalsze zwiększenie ilości
    energii elektrycznej ze źródeł pogodozależnych wprowadzonej do krajowego systemu
    możliwe jest w efekcie polepszenia elastyczności KSE poprzez uelastycznienie popytu,
    zwiększenia zdolności magazynowych, w tym magazynowania ciepła, elektryfikacji
    niektórych sektorów gospodarki (ang. sector coupling), a także zwiększenia zdolności

    regulacyjnych istniejących jednostek konwencjonalnych. Tym niemniej przy jednoczesnym
    wygaszaniu starych bloków węglowych wiąże się to z koniecznością intensyfikacji
    inwestycji w zakresie zwiększenie przepustowości sieci elektroenergetycznych oraz
    sterowalnej rezerwy KSE. Inwestycja w bateryjny X bezpośrednio przyczynia się do
    poprawy stabilności i elastyczności systemu elektroenergetycznego oraz umożliwia
    zagospodarowania nadwyżek energii z OZE. W konsekwencji minimalizuje konieczność
    implementacji nierynkowych mechanizmów redysponowania energii oraz przyczynia się
    do poprawy efektywności energetycznej w skali systemu elektroenergetycznego. Na bazie
    doświadczeń z innych państw np. Australii, można również stwierdzić, iż inwestycja w
    bateryjny magazyn energii elektrycznej jest środkiem komplementarnym do rozbudowy
    sieci elektroenergetycznej, umożliwiającym przesunięcie lub rozciągnięcie niektórych
    inwestycji w czasie.
    Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w kluczowych dokumentach polskiego
    Operatora Systemu Przesyłowego (dalej „OSP”) – spółki Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.
    A. – jak chociażby Ocena Wystarczalności Zasobów na poziomie krajowym 2025-2040 oraz
    Plan rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię
    20252034. Dokumenty te przygotowane m.in. na bazie wytycznych organizacji ENTSO-E,
    zawartych w publikowanym co dwa lata dziesięcioletnim planie rozwoju sieci o zasięgu
    unijnym (ang. TYNDP - Ten-Year Network Development Plan). W obu dokumentach OSP
    jednoznacznie wskazuje na fakt, iż dla zapewnienia wystarczającego standardu
    bezpieczeństwa w przyszłości konieczne jest podjęcie pilnych działań prowadzących do
    zwiększenia dostępnych mocy dyspozycyjnych. Źródłem takiej mocy mogą być w
    szczególności nowe magazyny energii, w różnych technologiach oraz towarzyszący im
    dalszy rozwój OZE.
    Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, należy stwierdzić, że w wyniku
    realizacji inwestycji, jaką jest budowa X, powstanie zespół obiektów i urządzeń,
    stanowiących podstawę do właściwego funkcjonowania i rozwoju polskiego sektora
    energetycznego, który będzie niezbędny do zapewnienia należytego funkcjonowania
    gospodarki i życia ludności. Konsekwentnie więc, zostało spełnione kryterium projektu z
    zakresu infrastruktury publicznej.
    3. Projekt służący dostarczeniu, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika
      aktywów.
    Z uwagi na projektowany nakłady inwestycyjne w sumie ok. (...) PLN, oczywistym jest, że
    realizacja przedmiotowej inwestycji oznacza powstanie znaczących składników aktywów
    Spółki.
    4. Projekt będący w ogólnym interesie publicznym.
    Pojęcie „interes” oznacza, że pewien stan lub przedmiot zostaje uznany za „interes”
    danego podmiotu, ponieważ jest on dla niego wartościowy, korzystny lub przez niego
    pożądany. W przypadku interesu publicznego pewien stan lub przedmiot jest uznany za
    wartościowy korzystny lub pożądany przez całe społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość.
    W tym zakresie wypowiedział się również NSA dokonując wykładni pojęcia „interesu
    publicznego” (por. wyrok z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 71/13). Zdaniem NSA
    pojęcie „interesu publicznego” to klauzula generalna, która w kontekście indywidualnej
    sprawy winna być poddana stosownej wykładni. Wymagania interesu publicznego muszą
    być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść wynikającą
    ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. (...) Przy wykładni interesu publicznego należy
    uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, np.
    bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
    W ocenie Wnioskodawcy, projekt będący w ogólnym interesie publicznym w rozumieniu
    art. 15c ust. 10 ustawy o CIT to projekt dotyczący ogółu osób, istotny dla całego
    społeczeństwa i gospodarki zapewniający ciągłość i bezpieczeństwo w dostawie energii
    elektrycznej.

    W wyroku WSA w Gdański z dnia 22 czerwca 2021 r. (I SA/Gd 502/21, wyrok
    nieprawomocny) wyrażono pogląd, zgodnie z którym „(...) Podnieść należy, że
    prawodawca podkreśla, że mają to być projekty z „zakresu” co uprawnia do twierdzenia o
    szerokim określeniu kategorii projektów inwestycyjnych w tym zakresie. Warte
    odnotowania jest także to, że mają to być projekty długoterminowe. Zatem projekty o
    charakterze wieloletnim i trwałym służące dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub
    utrzymaniu znaczącego składnika aktywów. Istotne jest także to, że o tym czy dany projekt
    inwestycyjny spełnia przesłanki określone w wyłączeniu z limitowania kosztów decyduje
    zapewne w oparciu o obiektywne opinie dane państwo członkowskie. To państwo
    członkowskie określa, czy dany projekt uważa za będący w ogólnym interesie publicznym.”
    Stwierdzić należy, że pojęcie „interesu publicznego” to m.in. jedna z najważniejszych
    klauzul generalnych jaką posługuje się system prawny. Klauzule generalne w systemie
    prawa to zwroty niedookreślone, których celem jest zapewnienie elastyczności w
    stosowaniu przepisów prawnych. Przed przystąpieniem do próby przedstawienia definicji
    pojęcia interesu publicznego należy odwołać się do m.in. orzecznictwa sądowego. Według
    Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonującego wykładni m.in. pojęcia „interesu
    publicznego” (por. wyrok z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 71/13) pojęcie „interesu
    publicznego” to klauzula generalna, która w kontekście indywidualnej sprawy winna być
    poddana stosownej wykładni. Wymagania interesu publicznego muszą być ustalone w
    konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu
    faktycznego i prawnego sprawy. (...) Przy wykładni interesu publicznego należy
    uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, np.
    bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
    Zważywszy na powyższe, projekt będący w ogólnym interesie publicznym w rozumieniu
    art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. to projekt dotyczący ogółu osób, istotny dla całego
    społeczeństwa i gospodarki zapewniający ciągłość i bezpieczeństwo w dostawie energii
    elektrycznej.”
    W ocenie Wnioskodawcy, budowa X stanowi „długoterminowy projekt z zakresu
    infrastruktury publicznej” oraz stanowi „projekt służący dostarczeniu, modernizacji,
    eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo
    członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym”.
    Analiza przepisów art. 15c ust. 8 i ust. 10 ustawy o CIT w związku z przepisami Dyrektywy
    ATAD ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów finansowania zewnętrznego,
    o którym mowa w ww. przepisach może dotyczyć projektu służącego zapewnieniu
    bezpieczeństwa energetycznego państwa. oraz realizacji celu redukcji emisji CO2, poprzez
    zwiększenie udziału OZE w całkowitej konsumpcji energii państwa członkowskich.
    X będzie (...) dla KSE, gdyż umożliwi zwiększenie rezerwy sterowalnej KSE, uzupełniając
    działanie hydrozespołów Y, przyczyniając się do poprawy bezpieczeństwa energetycznego
    i stabilności KSE. Ponadto umożliwi efektywniejsze wykorzystanie generacji z
    pogodozależnych źródeł energii, zagospodarowując nadwyżki energii elektrycznej z farm
    wiatrowych i fotowoltaicznych. Zagospodarowanie nadwyżek dotyczy zarówno skali
    ogólnokrajowej, jak i lokalnej, z uwagi na lokalizację inwestycji w północnej części Polski, w
    której znajduję się większość istniejących mocy lądowych farm wiatrowych, i w której
    planowane są inwestycje związane z (...) farmami wiatrowymi.
    Inwestycja w bateryjny magazyn energii elektrycznej wprost wpisuje się w dekarbonizację
    polskiego sektora elektroenergetycznego i zaostrzającą się unijną politykę klimatyczną.
    Dzięki połączeniu X o mocy (...) z istniejącą Y o mocy (...) powstanie innowacyjna instalacja
    hybrydowa o mocy (...) i pojemności ponad (...), co odpowiada mocy (...), będzie w stanie

    świadczyć pełen zakres regulacyjnych usług systemowych, posłużyć do „odbudowy”
    systemu energetycznego lub zasilić energią około 200 tysięcy domów przez okres co
    najmniej 5 godzin (przy średnim obciążeniu 5 kW na dom).
    Jednocześnie X będzie pełnił funkcję bilansowania technicznego i handlowego dla
    niestabilnych źródeł energii odnawialnej tj. (...) farm wiatrowych oraz farm
    fotowoltaicznych.
    Konsekwentnie więc, X służyć będzie zapewnieniu bezpiecznej i stabilnej pracy polskiego
    systemu elektroenergetycznego, przez co korzystnie wpłynie na bezpieczeństwo
    energetyczne kraju.
    5. Warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.
    W zakresie warunków wymienionych w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT Wnioskodawca
    wskazuje, że:
    1) Spółka jako wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim
      Unii Europejskiej, tj. w Rzeczypospolitej Polskiej;
    2) aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej, tj. w Rzeczypospolitej Polskiej;
    3) koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w
      państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Rzeczypospolitej Polskiej;
    4) dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w
      Rzeczypospolitej Polskiej (w przyszłości, tj. po oddaniu X do eksploatacji dochody
      /przychody będą w całości osiągane ze świadczenia usług na rzecz operatora systemu
      elektroenergetycznego, w tym z tytułu usług mocowych i wszystkie osiągane będą na
      terytorium RP lub ewentualnie Unii Europejskiej).
    Tym samym Wnioskodawca spełnia wszystkie warunki przewidziane w art. 15c ust. 8
    ustawy o CIT.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, realizowana przez niego inwestycja w postaci
    budowy X, stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym
    mowa w art. 15c ust. 10 ustawy o CIT i tym samym koszty finansowania dłużnego, w części
    w jakiej zostaną przeznaczone na finansowanie Inwestycji, stanowią koszty finansowania
    dłużnego wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu
    infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu
    nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.
    Zbieżny z powyższym pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 25 maja 2023 r. (II FSK 2874/20),
    którym oddalono skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku
    WSA w Gliwicach z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 775/20. W tym wyroku NSA
    potwierdził, że inwestycja polegająca na budowie bloku energetycznego wraz z
    infrastrukturą towarzyszącą stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury
    publicznej. To sprawia, że nie stosuje się tu ograniczenia podatkowych kosztów na
    podstawie art. 15c ustawy o CIT.
    W powołanym wyroku WSA w Gliwicach wyraził pogląd, zgodnie z którym „(...) W ocenie
    Sądu przez infrastrukturę publiczną należy rozumieć zbiór instytucji, obiektów, czy
    urządzeń stanowiących podstawę do właściwego funkcjonowania bądź rozwoju danego
    systemu gospodarczego. Szerzej określając, jest to kompleks urządzeń użyteczności
    publicznej, niezbędny do zapewnienia należytego funkcjonowania gospodarki narodowej i
    życia ludności, odpowiednio rozmieszczony w przestrzeni (Kupiec i in. „Gospodarka
    Przestrzenna Infrastruktura Ekonomiczna” Uniwersytet w Białymstoku, 2005). Pojęcie
    infrastruktury zostało podobnie zdefiniowane przez A. Ginsberta-Geberta („Ekonomiczne i
    socjologiczne problemy ochrony środowiska”: praca zbiorowa Wrocław: Zakład Narodowy
    im. Ossolińskich, 1985), który poza wymienieniem takich cech, jak: podstawowe instytucje
    niezbędne do funkcjonowania gospodarki czy związanie z terenem bazy materialnej,

    wskazuje także o konieczności wyposażenia terenu, zarówno w niezbędne urządzenia
    techniczne, jak i urządzenia społeczne, socjalne i instytucje kultury. Wskazuje tym samym,
    że infrastruktura stanowi odrębną kategorię ekonomiczną złożoną z infrastruktury
    technicznej i społecznej.
    Podnieść należy, że prawodawca podkreśla, że mają to być projekty z „zakresu” co
    uprawnia do twierdzenia o szerokim określeniu kategorii projektów inwestycyjnych w tym
    zakresie. Warte odnotowania jest także to, że mają to być projekty długoterminowe.
    Zatem projekty o charakterze wieloletnim i trwałym służące dostarczeniu, modernizacji,
    eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów. Istotne jest także to, że o tym
    czy dany projekt inwestycyjny spełnia przesłanki określone w wyłączeniu z limitowania
    kosztów decyduje zapewne w oparciu o obiektywne opinie dane państwo członkowskie.
    To państwo członkowskie określa, czy dany projekt uważa za będący w ogólnym interesie
    publicznym. Stwierdzić należy, że pojęcie „interesu publicznego” to m. in. jedna z
    najważniejszych klauzul generalnych jaką posługuje się system prawny. Klauzule
    generalne w systemie prawa to zwroty niedookreślone, których celem jest zapewnienie
    elastyczności w stosowaniu przepisów prawnych. Przed przystąpieniem do próby
    przedstawienia definicji pojęcia interesu publicznego należy odwołać się do m.in.
    orzecznictwa sądowego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonującego
    wykładni m.in. pojęcia „interesu publicznego” (vide wyrok z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II
    FSK 71/13) pojęcie „interesu publicznego” to klauzula generalna, która w kontekście
    indywidualnej sprawy winna być poddana stosownej wykładni. Wymagania interesu
    publicznego muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać
    zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. (...) Przy
    wykładni interesu publicznego należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla
    całego społeczeństwa, np. bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Zważywszy powyższe projekt
    będący w ogólnym interesie publicznym w rozumieniu art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. to projekt
    dotyczący ogółu osób, istotny dla całego społeczeństwa i gospodarki zapewniający ciągłość
    i bezpieczeństwo w dostawie energii elektrycznej.
    Analiza brzmienia przepisów art. 15c ust. 8 -10 u.p.d.o.p. w związku z przepisami
    Dyrektywy ATAD ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom
    unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku
    wewnętrznego uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów finansowania
    zewnętrznego, o którym mowa w ww. przepisach może dotyczyć projektu służącego
    zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego państwa bez względu na rodzaj źródła
    energii a także formę prawną i strukturę właścicielską podmiotu realizującego
    przedmiotowy projekt, w sytuacji wykazania przez państwo członkowskie, że
    długoterminowy projekt o charakterze strategicznym będzie realizowany w ogólnym
    interesie publicznym.
    Tożsamy pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 23
    października 2019 r, sygn. akt III SA/Wa 459/19.
    W ocenie Sądu orzekającego należy uznać, iż prowadzona przez skarżącą Inwestycja,
    polegająca na budowie nowego bloku energetycznego wraz z infrastrukturą towarzyszącą,
    stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w
    art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p. Inwestycja stanowi bowiem wieloletni (trwający od 2011 r. do
    2020 r., przy czym należy wskazać, iż główne prace przygotowawcze rozpoczęły się już w
    roku 2008 r., co zostało zwieńczone uzyskaniem pozwolenia na budowę w trzecim
    kwartale 2011 r.), projekt dotyczący pozyskania źródła energii, który został włączony do
    powszechnego systemu energetycznego. Jego realizacja dąży do wypełniania celów, o
    których mowa w projekcie Polityki energetycznej Polski do 2040 r., w tym przede
    wszystkim zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego państwa, ale także racjonalności
    kosztów pracy systemu z ograniczeniem wpływu sektora na środowisko."
    Zbieżny z powyższym pogląd wyraził także NSA w wyroku z dnia 20 września 2022 r. (II FSK
    10/20). W tym wyroku NSA:

    1. Nie podzielił „zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 15c ust. 8-10 u.p.d.o.
      p. poprzez jego błędną wykładnię. Słusznie zwrócił uwagę sąd meriti, że skoro art.15c
      u.p.d.o.p. stanowi implementację przepisów Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca
      2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
      opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku
      wewnętrznego (Dz.U.UE.L.2016.193.1 z 19 lipca 2016r., dalej: „dyrektywa ATAD”) przy
      wykładni tego przepisu należy odwołać się nie tylko do wykładni językowej, ale także
      do wykładni systemowej oraz celowościowej. Uwzględnić należy w takim przypadku
      związek danego przepisu z całością systemu prawa, a więc obecnie z całością prawa
      obowiązującego w Polsce, czyli również z prawem unijnym (por. R.Mastalski,
      Stosowanie prawa podatkowego, Warszawa 2008, s. 85).”
    2. „Celem dyrektywy ATAD, jak wynika z punktu pierwszego jej preambuły była
      konieczność zapewnienia, aby podatki były płacone w miejscu, gdzie są generowane
      zyski i wytwarzana jest wartość, przywrócenie zaufania do systemów podatkowych
      jako sprawiedliwych mechanizmów i umożliwienie rządom rzeczywistego utrzymania
      suwerenności podatkowej. Jednym ze sposobów prowadzących do erozji bazy
      podatkowej jest przenoszenie zysków w drodze nadmiernych płatności z tytułu
      odsetek (pkt 6 preambuły). Zauważono jednakże, że takie zagrożenie nie występuje w
      sytuacji kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych z tytułu pożyczek
      wykorzystywanych do finansowania długoterminowych projektów z zakresu
      infrastruktury publicznej. W tym kontekście państwa członkowskie powinny
      odpowiednio wykazać, że uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu
      infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające takie podejście, w
      odróżnieniu od innych uzgodnień w zakresie finansowania podlegających
      ograniczeniu (pkt 8 preambuły).”
    3. „Istotna dla wykładni art. 15c ust. 8-10 u.p.d.o.p. jest, jak słusznie zauważył sąd a quo,
      zawarta w powołanym przepisie dyrektywy definicja długoterminowego projektu z
      zakresu infrastruktury publicznej. Definicję tę przeniesiono bowiem do art. 15c ust. 8 i
      10 u.p.d.o.p. Definicja ta, co także zauważył sąd pierwszej instancji, zawiera określenia
      nieostre, jak infrastruktura publiczna czy ogólny interes publiczny. Nie oznacza to
      jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że znaczenia tych pojęć należy
      doszukiwać się, jak czyni to organ interpretacyjny, w języku prawnym, poprzez
      odwołanie się do definicji legalnych zawartych w ustawie z innej gałęzi prawa, skoro
      ustawa podatkowa do nich nie odsyła, a ponadto nie posługuje się wprost i nie odnosi
      wprost do skutków podatkowych instytucji zdefiniowanych w innej gałęzi prawa.”
    4. „(...) skoro strona skarżąca wskazywała na interes publiczny w postaci zapewnienia
      bezpieczeństwa energetycznego regionu, należało w tym kontekście ocenić charakter
      inwestycji, choćby w kontekście art. 1 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1997r. Prawo
      energetyczne (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 755 ze zm.). Nie ma przy tym znaczenia, czy
      inwestycję realizuje podmiot prywatny czy publiczny (por. Z. Czarnik, M. Mikolik, op.
      cit., s. 34), jeżeli realizuje w ten sposób interes publiczny.”
    Powołanym wyrokiem NSA podzielił pogląd WSA w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia
    16 lipca 2019 r. (III SA/Wa 2493/18): „(...) W ocenie Sądu przez infrastrukturę publiczną
    należy rozumieć zbiór instytucji, obiektów czy urządzeń stanowiących podstawę do
    właściwego funkcjonowania bądź rozwoju danego systemu gospodarczego. Szerzej
    określając, jest to kompleks urządzeń użyteczności publicznej, niezbędny do zapewnienia
    należytego funkcjonowania gospodarki narodowej i życia ludności, odpowiednio
    rozmieszczony w przestrzeni (Kupiec i in "Gospodarka Przestrzenna Infrastruktura
    Ekonomiczna Uniwersytet w B., 2005). Pojęcie infrastruktury zostało podobnie
    zdefiniowane przez A. Ginsberta-Geberta (Ekonomiczne i socjologiczne problemy ochrony
    środowiska: praca zbiorowa Wrocław: Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1985), który poza
    wymienieniem takich cech, jak: podstawowe instytucje niezbędne do funkcjonowania
    gospodarki czy związanie z terenem bazy materialnej, wskazuje także o konieczności

    wyposażenia terenu, zarówno w niezbędne urządzenia techniczne, jak i urządzenia
    społeczne, socjalne i instytucje kultury. Wskazuje tym samym, że infrastruktura stanowi
    odrębną kategorię ekonomiczną złożoną z infrastruktury technicznej i społecznej.
    W ocenie Sądu do kategorii projektu z zakresu infrastruktury publicznej można także
    zaliczyć projekty dotyczące pozyskania źródła energii włączone do powszechnego systemu
    energetycznego mające na celu pokrycie deficytu energii elektrycznej na określonych
    terenach kraju. Podnieść należy, że prawodawca podkreśla, że mają to być projekty z
    „zakresu” co uprawnia do twierdzenia o szerokim określeniu kategorii projektów
    inwestycyjnych w tym zakresie. Warte odnotowania jest także to, że mają to być projekty
    długoterminowe. Zatem projekty o charakterze wieloletnim i trwałym służące
    dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów.
    Istotne jest także to, że o tym czy dany projekt inwestycyjny spełnia przesłanki określone
    w wyłączeniu z limitowania kosztów decyduje zapewne w oparciu o obiektywne opinie
    dane państwo członkowskie. To państwo członkowskie określa czy dany projekt uważa za
    będący w ogólnym interesie publicznym. Stwierdzić należy, że pojęcie „interesu
    publicznego” to m. in. jedna z najważniejszych klauzul generalnych jaką posługuje się
    system prawny. Klauzule generalne w systemie prawa to zwroty niedookreślone, których
    celem jest zapewnienie elastyczności w stosowaniu przepisów prawnych. Przed
    przystąpieniem do próby przedstawienia definicji pojęcia interesu publicznego należy
    odwołać się do m.in. orzecznictwa sądowego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego
    dokonującego wykładni m.in. pojęcia „interesu publicznego”, vide wyrok z dnia 2 grudnia
    2014 r., sygn. akt: II FSK 71/13, Legalis, pojęcie „interesu publicznego” to klauzula
    generalna, która w kontekście indywidualnej sprawy winna być poddana stosownej
    wykładni. Wymagania interesu publicznego muszą być ustalone w konkretnej sprawie i
    muszą uzyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego
    sprawy. (...) Przy wykładni interesu publicznego należy uwzględniać respektowanie
    wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, np. bezpieczeństwa i sprawiedliwości."
    Zważywszy powyższe projekt będący w ogólnym interesie publicznym w rozumieniu art.
    15 c ust. 10 u.p.d.o.p. to projekt dotyczący ogółu osób, istotny dla całego społeczeństwa i
    gospodarki zapewniający ciągłość i bezpieczeństwo w dostawie energii elektrycznej."
    WSA w Gdańsku w powołanym powyżej wyroku stwierdził zaś, że: „Analiza brzmienia
    przepisów art. 15c ust. 8-10 u.p.d.o.p. w związku z przepisami Dyrektywy ATAD
    ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów finansowania zewnętrznego,
    o którym mowa w ww. przepisach może dotyczyć projektu służącego zapewnieniu
    bezpieczeństwa energetycznego państwa bez względu na rodzaj źródła energii a także
    formę prawną i strukturę właścicielską podmiotu realizującego przedmiotowy projekt, w
    sytuacji wykazania przez państwo członkowskie, że długoterminowy projekt o charakterze
    strategicznym będzie realizowany w ogólnym interesie publicznym."
    WSA w Krakowie w wyroku z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 418/22: „Analiza
    brzmienia przepisów art. 15c ust. 8-10 u.p.d.o.p. w związku z przepisami Dyrektywy ATAD
    ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów finansowania zewnętrznego,
    o którym mowa w ww. przepisach może dotyczyć projektu służącego zapewnieniu
    bezpieczeństwa energetycznego państwa bez względu na rodzaj źródła energii a także
    formę prawną i strukturę właścicielską podmiotu realizującego przedmiotowy projekt, w
    sytuacji wykazania przez państwo członkowskie, że długoterminowy projekt o charakterze
    strategicznym będzie realizowany w ogólnym interesie publicznym. Tożsamy pogląd
    wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 23 października 2019 r,
    sygn. akt III SA/Wa 459/19."
    Dodatkowo, zbieżny ze stanowiskiem Wnioskodawcy pogląd wyraził:

    1) WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 3 kwietnia 2024 r., I SA/Bd 145/24:
    „W konsekwencji, analiza brzmienia przepisów art. 15c ust. 8-10 u.p.d.o.p. w związku z
    przepisami dyrektywy ATAD uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów
    finansowania zewnętrznego może dotyczyć projektu służącego zapewnieniu
    bezpieczeństwa energetycznego regionu bez względu na formę prawną i strukturę
    właścicielską podmiotu realizującego projekt, w sytuacji wykazania, że długoterminowy
    projekt o charakterze strategicznym będzie realizowany w ogólnym interesie publicznym.
    Rozstrzygnięcie tej kwestii nie może jednak polegać na stosowaniu definicji pojęcia celu
    publicznego zawartego w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wzgląd na terminologiczną jednolitość
    systemu prawa – wbrew zapatrywaniu organu interpretacyjnego - raczej przemawia za
    tym, by znaczenie ustalone we wskazanej definicji legalnej zgodnie z zakresowym jej
    charakterem stosować do tej jego dziedziny, do której definicja ta jest przypisana, a nie do
    całego systemu prawa, w tym do tych jego gałęzi, które cechuje daleko posunięta
    swoistość terminologiczna i pojęciowa, jak prawo podatkowe. Nie jest to też definicja
    pojęcia terminologicznie tożsamego, co wręcz przemawia za odmiennym rozumieniem
    każdego z analizowanych pojęć. Dokonując oceny, czy budowa elektrowni realizuje ogólny
    interes publiczny w rozumieniu art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p., należy rozważyć, czy może być
    on uznany za wartościowy, korzystny lub pożądany przez zbiorowość, ale w oderwaniu od
    definicji i kryteriów przyporządkowanych gospodarce nieruchomościami. Dopiero wtedy
    można wyprowadzić wniosek co do wyłączenia limitowania kosztów planowanego
    finansowania dłużnego na podstawie art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p., w szczególności mając na
    względzie, że wyłączenie to stanowi wyjątek od zasady limitowania takich kosztów, a także
    to, że elektrownia służy zapewnieniu społeczeństwu dostępu do energii elektrycznej oraz
    tworzy infrastrukturę służącą dobru publicznemu i zaspokajającą potrzeby społeczne (por.
    wyrok NSA z dnia 8 lutego 2023 r., II FSK 1615/20).”
    2) WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r., I SA/Gd 31/24:
    „Przedsięwzięcie w zakresie budowy elektrowni niezależnie od rodzaju wytwarzanej
    energii ma istotne znaczenie z punktu widzenia polityki energetycznej każdego kraju w
    zakresie rozbudowy infrastruktury wytwórczej energii elektrycznej, kształtowania krajowej
    strategii energetycznej oraz zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego z
    uwzględnieniem wpływu na środowisko.
    Projekt będący w ogólnym interesie publicznym w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT
    to projekt dotyczący ogółu osób, istotny dla całego społeczeństwa i gospodarki
    zapewniający ciągłość i bezpieczeństwo w dostawie energii elektrycznej.”
    3) WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 lutego 2024 r., III SA/Wa 2578/23:
    „Rację ma skarżąca wskazując, że realizowane przedsięwzięcie w zakresie budowy dwóch
    nowoczesnych, wysokosprawnych i niskoemisyjnych bloków gazowo-parowych o łącznej
    mocy około 1400 MWe w miejscowości (...) w gminie (...), ma istotne znaczenie z punktu
    widzenia polityki energetycznej kraju w zakresie rozbudowy infrastruktury wytwórczej
    energii elektrycznej, kształtowania krajowej strategii energetycznej oraz zapewnienia
    bezpieczeństwa energetycznego z uwzględnieniem wpływu na środowisko. Spółka, której
    majątek będzie obejmował wybudowane bloki gazowe 9 i 10, (...) w krajowym systemie
    elektroenergetycznym (KSE) Jej (...) w KSE polega na tym, że zastąpi ona obecnie
    funkcjonującą Elektrownię Dolna Odra (EDO), która jest jedyną elektrownią systemową
    położoną w północno-zachodniej części Polski. Jej położenie geograficzne nad rzeką Odrą
    zapewnia nieograniczony dostęp do wody chłodzącej, tym samym umożliwia pracę
    elektrowni w układzie otwartym w okresie letnim (wysokich temperatur) wszystkimi
    jednostkami wytwórczymi bez ograniczeń. Inwestycja realizowana przez (...) 2050 wpisuje
    się, m in., w strategiczne dokumenty kształtujące kierunki rozwoju polskiego sektora
    energetycznego, jak chociażby Polityka Energetyczna Polski do 2040 r, czy też Krajowy
    Plan na rzecz Energii i Klimatu. Parametry techniczne jednostek spełniają sektorowe
    wymagania środowiskowe dotyczące emisji substancji do powietrza i gleby zawarte w
    polskim, jak i unijnym prawodawstwie. Inwestycja w bloki gazowe wprost wpisuje się w

    dekarbonizację polskiego sektora elektroenergetycznego i zaostrzającą się unijną politykę
    klimatyczną Realizowany projekt budowy dwóch bloków gazowo-parowych o mocy około
    700 MW brutto każdy sprawia, że powstające jednostki będą (...). Źródłem energii
    pierwotnej wynikającym z wybranej technologii wytwarzania będzie gaz ziemny
    wysokometanowy.
    W powyższym przypadku mamy do czynienia ze zbiorem obiektów, urządzeń
    stanowiących podstawę do właściwego funkcjonowania i rozwoju polskiego sektora
    energetycznego. W wyniku wykonania inwestycji powstanie kompleks obiektów i urządzeń
    niezbędny do zapewnienia należytego funkcjonowania gospodarki i życia ludności.
    Tak więc za zasadne należało uznać także zarzuty naruszenia przepisów prawa
    materialnego art. 15c ust. 8-10 i art 4 ust. 4 pkt b) dyrektywy ATAD.
    Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa
    podatkowego organ interpretacyjny zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej
    wyrażonej w niniejszym wyroku.
    Organ interpretacyjny uznając, że inwestycja nie stanowi długoterminowego projektu z
    zakresu infrastruktury publicznej nie badał, czy inwestycja spełnia pozostałe warunki z art.
    15c ust. 8 ustawy o CIT. Dlatego ponownie wydając interpretację indywidualną organ
    powinien ocenić, czy opisana we wniosku inwestycja spełnia pozostałe warunki z art. 15c
    ust 8 ustawy o CIT, implikujące przedmiotowe wyłączenie.”
    Powołane powyżej poglądy sądów administracyjnych uzasadniają prawidłowość
    stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym realizowana przez Spółkę inwestycja w
    postaci budowy X, stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o
    którym mowa w art. 15c ust. 10 ustawy o CIT i tym samym koszty finansowania dłużnego,
    w części w jakiej zostaną przeznaczone na finansowanie inwestycji, stanowią koszty
    finansowania dłużnego wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z
    zakresu infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy
    wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy, koszty refinansowania, tj. odsetki, które Spółka będzie ponosić
    po oddaniu inwestycji do używania, które będą związane z regulowaniem wcześniej
    zaciągniętego długu na realizację przedmiotowej inwestycji, stanowić będą koszty
    finansowania dłużnego wykorzystywanego do sfinansowania długoterminowego projektu
    z zakresu infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy
    wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się
    wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    Przepis art. 15c ust. 12 tej ustawy wskazuje na otwarty katalog „kosztów finansowania
    dłużnego”. Zatem, bazując na definicji zawartej w tym przepisie, przesłanki jakie dany
    wydatek powinien spełniać, aby mógł być uznany za „koszty finansowania dłużnego” to
    przede wszystkim, powinien być związany z uzyskaniem środków finansowych jak i być
    związany z korzystaniem z tych środków.
    Zgodnie z definicją kosztów finansowania zewnętrznego zawartą w art. 2 pkt 1 dyrektywy
    ATAD, są nimi: „wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty
    ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem
    finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym – choć nie tylko – płatności w

    ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak
    obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień
    dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu islamskiego, element odsetkowy
    finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki
    skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów lub amortyzacja
    skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania
    w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach,
    kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień
    dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego
    korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z
    zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty
    gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z
    uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek”.
    Podkreślić należy, że przywołany art. 15c ust. 12 ustawy o CIT wskazuje, że katalog
    kosztów ujętych w definicji „kosztów finansowania dłużnego” ma charakter przykładowy
    (nie enumeratywny), o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowań
    „wszelkiego rodzaju koszty” oraz „w szczególności”. Nie budzi zatem wątpliwości, że
    definicja kosztów finansowania dłużnego została nakreślona zarówno w ustawie o
    podatku dochodowym od osób prawnych, jak i w dyrektywie bardzo szeroko.
    Każdorazowo o tym, czy dany koszt stanowi „koszt finansowania dłużnego” decydować
    będzie, czy jest to „koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z
    nich”.
    Powyższy stanowisko znalazło również potwierdzenie w następujących interpretacjach
    wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    1) Interpretacja indywidualna z dnia 26 lutego 2019 r., 0111-KDIB1-3.4010.649.2018.1.BM
    „Odnośnie ustalenia, czy odsetki od Kredytu refinansowego można uznać za koszty
    finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do
    sfinansowania ww. Projektu, a zatem, czy koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy
    wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 updop,
    należy zauważyć, że Wnioskodawca w związku z brakiem możliwości dokonania spłaty
    kredytu refinansował swoje zadłużenie poprzez zaciągnięcie nowego długu i
    przeznaczenie go na spłatę kredytu udzielonego Spółce przez Europejski Bank
    Inwestycyjny na sfinansowanie ww. Projektu z zakresu Infrastruktury publicznej. Decyzja
    dot. refinansowania wynikała z dążenia Spółki do możliwości dalszego prowadzenia
    działalności gospodarczej oraz realizacji ww. Projektu.
    Zatem, w ocenie tut. Organu, wskazany we wniosku Kredyt refinansowy związany jest z
    otrzymanym wcześniej przez Wnioskodawcę kredytem od EBI, na sfinansowanie
    przedmiotowego Projektu z zakresu infrastruktury publicznej. Oznacza to, że zgodnie z
    zasadą wynikającą z art. 15c ust. 8 updop, przy obliczaniu przychodów i kosztów, o
    których mowa w art. 15c ust. 1 updop, Wnioskodawca będzie uprawniony do
    nieuwzględnienia przypadających na realizację tego projektu kosztów związanych z
    odsetkami od ww. Kredytu refinansowego.”
    2) Interpretacja indywidualna z dnia 21 lipca 2020 r., 0111-KDIB1-1.4010.213.2020.1.BK, w
      której Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, że koszty odsetek
      związane z kredytem przeznaczonego na refinansowanie obecnego zadłużenia
      stanowią koszty finansowania dłużnego:
    „Dotyczy to w szczególności kosztów odsetek od obligacji refinansowanych kredytem
    inwestycyjnym oraz kosztów odsetek z kredytu inwestycyjnego przeznaczonego na:
    a. refinansowanie aktualnego zadłużenia z tytułu emisji obligacji długoterminowych
      dotyczącego w latach ubiegłych finansowaniu i refinansowaniu rozbudowy portu
      lotniczego,

    b. finansowanie i refinansowanie części nakładów inwestycyjnych związanych z
      rozbudową, Portu Lotniczego w ramach Planu Inwestycyjnego na lata 2019-2025, nie
      powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania
      dłużnego.”
    Konsekwentnie więc, w ocenie Wnioskodawcy, koszty refinansowania, tj. odsetki, które
    Spółka będzie ponosić po oddaniu przedmiotowej inwestycji do używania, które będą
    związane z regulowaniem wcześniej zaciągniętego długu na tę inwestycję, stanowić będą
    koszty finansowania dłużnego wykorzystywanego do sfinansowania długoterminowego
    projektu z zakresu infrastruktury publicznej, tj. koszty te nie powinny być brane pod
    uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8
    ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądów
    administracyjnych zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie
    wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.