Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.237.2025.2.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wynagrodzenia wypłaconego przez Kancelarię
współpracującemu z nią prawnikowi z tytułu rozwiązania
umowy o współpracę.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
umowa-rozwiązanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia wypłaconego
    przez Kancelarię współpracującemu z nią prawnikowi z tytułu rozwiązania umowy o
    współpracę.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

    Wnioskodawca (dalej jako „Kancelaria”) jest spółką komandytową z siedzibą w Polsce.
    Kancelaria jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Kancelaria
    prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie świadczenia usług prawnych (kod
    PKD 69.10.Z).
    Przedmiotem działalności gospodarczej Kancelarii jest wykonywanie działalności
    prawniczej obejmującej udzielanie porad i konsultacji prawnych, sporządzanie opinii
    prawnych, opracowywanie projektów umów i innych aktów prawnych oraz występowanie
    przed urzędami i sądami w imieniu klientów.
    Kancelaria jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, a usługi prawne świadczone
    przez Kancelarię są opodatkowane podstawową stawką 23% VAT albo nie podlegają
    polskiemu VAT z uwagi na zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia lub z uwagi
    na eksport tych usług poza terytorium UE.
    Kancelaria współpracowała z prawnikiem będącym radcą prawnym (zwanym dalej
    „Prawnikiem Współpracującym”) na podstawie umowy o świadczenie usług doradztwa
    prawnego. W zakresie zleconym przez Kancelarię Prawnik Współpracujący świadczył te
    usługi na rzecz Kancelarii w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez niego
    jako przedsiębiorca indywidualnie wpisany do Centralnej Ewidencji Działalności
    Gospodarczej, prowadzący własną, indywidualną kancelarię radcy prawnego.
    Usługi świadczone przez Prawnika Współpracującego były wykorzystywane przez
    Kancelarię w ramach działalności opodatkowanej VAT i bezpośrednio związane z usługami
    prawnymi świadczonymi przez Kancelarię na rzecz jej klientów.
    Wynagrodzenie Prawnika Współpracującego za świadczenie usług prawnych było
    określone w zryczałtowanej kwocie, płatnej miesięcznie, powiększanej o ewentualne
    dodatkowe wynagrodzenie uzależnione od wyników ekonomicznych Kancelarii.
    Umowa przewidywała trzymiesięczny okres jej wypowiedzenia, z terminem rozwiązania w
    ostatnim dniu miesiąca, w którym upływał ten okres.
    Żona Prawnika Współpracującego, prowadząca własną działalność prawniczą, zaczęła
    prowadzić ją w ocenie Kancelarii w sposób konfliktujący z interesami Kancelarii, między
    innymi z uwagi na fakt nawiązania przez nią współpracy z innym współpracownikiem
    Kancelarii i uzasadnionego przypuszczenia o doprowadzeniu do zakończenia przez niego
    współpracy z Kancelarią.
    W ocenie Kancelarii dalsze funkcjonowanie w układzie, w którym Prawnik Współpracujący
    współpracowałby z Kancelarią w obliczu sposobu funkcjonowania innego prawnika
    prowadzącego działalność konkurencyjną, z którym jest osobiście powiązany, mogło
    prowadzić do eskalacji pozyskania kolejnych współpracowników lub klientów Kancelarii.
    Dlatego Kancelaria podjęła decyzję o zakończeniu współpracy z Prawnikiem
    Współpracującym.
    Kancelaria oceniła zaistniałą sytuację jako mogącą prowadzić do, perturbacji współpracy z
    innymi prawnikami, pogorszenia obsługi klientów, utraty części rynku i ostatecznie do
    zmniejszenia przychodów Kancelarii. Z uwagi na pozycję Prawnika Współpracującego
    współpracującego z Kancelarią przez wiele lat , posiadającego doświadczenie i wysoką
    pozycje zawodową i wynikający z tego potencjalny wpływ na klientów Kancelarii i innych
    prawników współpracujących z Kancelarią, niekorzystny dla Kancelarii i oczywisty sposób
    mogący przekładać się na poziom zagrożeń o których mowa powyżej, dalsze związanie
    Kancelarii z Prawnikiem Współpracującym w sposób faktyczny i prawny do czasu
    definitywnego zakończenia umowy zostało przez Kancelarię ocenione jako wysoce
    ryzykowne. Zgodnie zaś z umową okres wypowiedzenia umowy o świadczeniu usług
    doradztwa prawnego wynosi 3 miesiące.
    Mając na względzie zabezpieczenie ekonomicznych interesów Kancelarii oraz
    skoncentrowanie się na sprawnym prowadzeniu spraw klientów, Kancelaria uznała, że
    efektywniej może to osiągnąć skracając okres współpracy z Prawnikiem Współpracującym.

    W celu ograniczenia wskazanego ryzyka Kancelaria zawarła z Prawnikiem
    Współpracującym stosowne porozumienie o natychmiastowym rozwiązaniu umowy o
    świadczenie usług doradztwa prawnego za porozumieniem stron z motywów wyżej
    wskazanych. Takie działanie Kancelarii miało na celu ograniczenie ryzyk biznesowych
    (utrata współpracowników i klientów), które mogłyby skutkować pogorszeniem warunków
    wykonywania usług dla klientów Kancelarii albo ich utratą i w konsekwencji - negatywnie
    wpłynąć na osiągane przez Kancelarię przychody.
    Wynagrodzenie Prawnika Współpracującego za okres kończący się z dniem rozwiązania
    umowy o współpracy, w tym z tytułu wcześniejszego jej rozwiązania, wynosi „X” złote
    netto.”
    Z przedstawionych okoliczności faktycznych oraz treści podpisanego porozumienia jasno
    wynika, że w/w wynagrodzenie nie jest ani karą umowną ani odszkodowaniem dla
    Prawnika Współpracującego.
    Kwota wynagrodzenia („X” złotych netto, zwana dalej „Wynagrodzeniem”) została
    skalkulowana jako 3 - krotność miesięcznego zryczałtowanego wynagrodzenia Prawnika
    Współpracującego przed rozwiązaniem umowy z Kancelarią, z tym że gdyby w tym samym
    dniu, w którym zostało zawarte Porozumienie z Prawnikiem Współpracującym, Kancelaria
    zdecydowała się na inne rozwiązanie polegające na wypowiedzeniu umowy, to Prawnik
    Współpracujący otrzymywałby jeszcze wynagrodzenie za 4 miesiące. Wynika to stąd, że jak
    wcześniej wskazano umowa przewidywała co prawda trzymiesięczny okres jej
    wypowiedzenia, ale z terminem rozwiązania w ostatnim dniu miesiąca, w którym upływał
    ten okres. Oznacza to, że w tej sytuacji kwota, którą Kancelaria byłaby zobowiązana
    wypłacić Prawnikowi Współpracującemu zgodnie z umową za okres jej wypowiedzenia w
    przypadku, gdyby Kancelaria ograniczyła swoje działania tylko do wypowiedzenia tej
    umowy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, byłaby wyższa od kwoty
    Wynagrodzenia w wysokości „X” złotych przyjętej w Porozumieniu.
    Wynagrodzenie zostało wypłacone przez Kancelarię Prawnikowi Współpracującemu, a
    Prawnik Współpracujący wystawił i doręczył Kancelarii fakturę VAT obejmującą kwotę tego
    Wynagrodzenia powiększoną o 23% VAT. W fakturze VAT Prawnik Współpracujący
    zamieścił opis „Wynagrodzenie za świadczenie doradztwa prawnego zgodnie z umową
    oraz porozumieniem”.
    Prawnik Współpracujący w chwili wystawienia i doręczenia Kancelarii faktury był
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, figurującym na tzw. „białej liście”.
    W tych okolicznościach Kancelaria powzięła wątpliwości:
        czy może uznać Wynagrodzenie wypłacone Prawnikowi Współpracującemu za koszt
        uzyskania przychodów?
        czy może pomniejszyć podatek należny o podatek naliczony przez Prawnika
        Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę Wynagrodzenia?
    Kierując się ostrożnością Kancelaria nie zaliczyła kwoty netto Wynagrodzenia do kosztów
    uzyskania przychodów i nie pomniejszyła podatku należnego o podatek naliczony przez
    Prawnika Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę Wynagrodzenia.
    Pytania
    1. Czy Wynagrodzenie wypłacone przez Kancelarię Prawnikowi Współpracującemu jest
      kosztem uzyskania przychodów Kancelarii w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    2. Czy Kancelaria może pomniejszyć podatek należny o podatek naliczony przez Prawnika
      Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę Wynagrodzenia?

    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska w zakresie pytania nr
    1 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. Natomiast w zakresie pytania nr
    2 wniosek zostanie rozpatrzony odrębnie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Wynagrodzenie wypłacone przez Kancelarię Prawnikowi Współpracującemu jest kosztem
    uzyskania przychodów Kancelarii w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania

    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu)
        oraz
        możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych
        przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
        „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do
        celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju
        zmierzały one do określonego celu”,
        „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
        szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
        dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
        zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
        „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
        niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
        „uchronić przed zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Dodatkowo należy wskazać, że w uzasadnieniu uchwały NSA (7 sędziów) z 25 czerwca
    2012 r. sygn. II FPS 2/12 wskazano, że „zasady dotyczące kosztów uzyskania przychodów
    mają w założeniu uwzględnić istotę i cel prowadzenia działalności gospodarczej, premiując
    wydatki służące jej rozwojowi i generowaniu przychodów. Niektóre rodzaje działań
    powodujących „doraźne” straty są elementem strategii gospodarczej i nie muszą stać w
    sprzeczności z działaniami w celu osiągnięcia przychodów, ale w dalszej perspektywie
    służyć zwiększaniu zysków podmiotu gospodarczego. (...). Cel fiskalny realizuje się

    wówczas w podatku należnym od zysku wypracowanego na skutek takich właśnie
    racjonalnych działań podatnika.”
    W przedstawionym stanie faktycznym wypłata wynagrodzenia na rzecz Prawnika
    Współpracującego miała na celu zakończenie współpracy w trybie natychmiastowym, co -
    z perspektywy Kancelarii - było działaniem gospodarczo racjonalnym, zmierzającym do
    ochrony interesów biznesowych oraz ograniczenia ryzyka utraty części zespołu lub
    klientów. Wynagrodzenie wypłacone z tego tytułu nie było ani formą sankcji, ani
    świadczeniem nieadekwatnym do wcześniejszych zobowiązań stron wynikających z
    umowy.
    Bezspornym jest, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku nie można mówić o
    bezpośrednim związku Wynagrodzenia z konkretnymi przychodami. Jednakże w ocenie
    Kancelarii, powyższy wydatek spełnia kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych jako koszt poniesiony w celu zabezpieczenia źródła
    przychodów.
    Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny oraz orzecznictwem sądów
    administracyjnych, pojęcie kosztu podatkowego należy rozumieć szeroko, z
    uwzględnieniem realiów gospodarczych i kontekstu podejmowanych przez podatnika
    decyzji. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2017 r. (sygn. II FSK
    1125/16) podkreślono, że działaniem uzasadnionym gospodarczo może być także takie,
    które zmierza do ograniczenia ryzyka prowadzenia działalności lub uniknięcia przyszłych
    strat, nawet jeśli samo w sobie generuje doraźny wydatek. Sąd wprost wskazał, że
    poniesienie określonego kosztu w celu zapobieżenia negatywnym skutkom dla
    działalności podatnika może spełniać przesłankę zabezpieczenia źródła przychodów.
    W przedstawionym stanie faktycznym, Kancelaria podjęła działania w odpowiedzi na
    sytuację konfliktu interesów oraz ryzyka destabilizacji zespołu współpracowników, które
    mogły prowadzić do utraty innych współpracowników, utraty klientów i tym samym - do
    spadku przychodów z działalności prawniczej. Natychmiastowe rozwiązanie współpracy z
    Prawnikiem Współpracującym pozwoliło w sposób szybki i kontrolowany zakończyć
    umowę o świadczenie usług, ograniczając ryzyka personalne i reputacyjne. Wypłacone
    wynagrodzenie nie było świadczeniem nadmiarowym. Wręcz przeciwnie, jak wskazano i
    wyjaśniono w opisie stanu faktycznego, gdyby w tym samym dniu, w którym zostało
    zawarte Porozumienie z Prawnikiem Współpracującym, Kancelaria zdecydowała się na
    inne rozwiązanie polegające na wypowiedzeniu umowy, to Prawnik Współpracujący
    otrzymywałby jeszcze wynagrodzenie za 4 miesiące.
    Takie działanie - choć doraźnie skutkujące jednorazowym większym wydatkiem - miało
    racjonalne i obiektywnie uzasadnione uzasadnienie gospodarcze. W rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT mamy więc do czynienia z kosztem poniesionym „w celu
    zabezpieczenia źródła przychodów”, tj. takim, który został poniesiony, by uniknąć
    przyszłych strat związanych z dezorganizacją działalności operacyjnej Kancelarii,
    osłabieniem zespołu lub pogorszeniem obsługi klientów.
    W tym kontekście należy powołać się na wskazaną powyżej uchwałę NSA z dnia 25
    czerwca 2012 r. (sygn. II FPS 2/12), zgodnie z którą działania podatników, które z pozoru
    generują stratę, mogą w dalszej perspektywie służyć utrzymaniu lub zwiększeniu
    przychodów. Zasady dotyczące kosztów uzyskania przychodów powinny uwzględniać
    realia gospodarcze oraz możliwość podejmowania przez podatników decyzji, które mają
    na celu ochronę lub rozwój prowadzonej działalności. Kancelaria, wypłacając
    wynagrodzenie Prawnikowi Współpracującemu, działała z zamiarem uniknięcia znacznie
    większych strat, które mogłyby się ujawnić w przyszłości.
    Należy również wskazać, że wydatek nie został zwrócony Kancelarii ani nie został pokryty
    przez inne podmioty - został definitywnie poniesiony z jej środków. Nie znajduje się
    również wśród wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT - nie jest karą, grzywną, odszkodowaniem ani innym świadczeniem

    wymienionym w katalogu negatywnym. W szczególności nie można uznać tej wypłaty za
    karę umowną ani odszkodowanie za rozwiązanie umowy, ponieważ treść porozumienia
    jasno wskazuje, że świadczenie ma charakter wynagrodzeniowy i wynika z przyjętego
    przez strony modelu zakończenia współpracy, przy czym kwota została ustalona w
    wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu za okres wypowiedzenia.
    W świetle powyższego, wypłacona kwota Wynagrodzenia spełnia przesłanki uznania jej za
    koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Została bowiem
    poniesiona:
        przez podatnika,
        w sposób definitywny,
        w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        w celu zabezpieczenia źródła przychodów,
        nie jest wyłączona z kosztów uzyskania przychodów mocą art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT,
        została właściwie udokumentowana (faktura VAT).
    Dodatkowo, cel wypłaty został wprost wskazany w treści zawartego porozumienia -
    zabezpieczenie ekonomicznych interesów Kancelarii oraz skoncentrowanie się na
    sprawnym prowadzeniu spraw klientów.
    Mając powyższe na uwadze, stanowisko Kancelarii, zgodnie z którym wypłacone
    wynagrodzenie stanowi koszt uzyskania przychodów, należy uznać za w pełni uzasadnione
    i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz utrwaloną linią interpretacyjną i
    orzeczniczą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z

    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu)
        oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.

    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka, tj. Kancelaria jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych. Przedmiotem działalności gospodarczej Kancelarii jest wykonywanie
    działalności prawniczej obejmującej udzielanie porad i konsultacji prawnych, sporządzanie
    opinii prawnych, opracowywanie projektów umów i innych aktów prawnych oraz
    występowanie przed urzędami i sądami w imieniu klientów.
    Kancelaria współpracowała z prawnikiem będącym radcą prawnym na podstawie umowy
    o świadczenie usług doradztwa prawnego. W zakresie zleconym przez Kancelarię prawnik
    współpracujący świadczył te usługi na rzecz Kancelarii w ramach działalności gospodarczej
    prowadzonej przez niego jako przedsiębiorca prowadzący własną, indywidualną
    kancelarię radcy prawnego. Usługi świadczone przez prawnika współpracującego były
    związane z usługami prawnymi świadczonymi przez Kancelarię na rzecz jej klientów.
    Wynagrodzenie prawnika współpracującego za świadczenie usług prawnych było
    określone w zryczałtowanej kwocie, płatnej miesięcznie, powiększanej o ewentualne
    dodatkowe wynagrodzenie uzależnione od wyników ekonomicznych Spółki. Umowa
    przewidywała trzymiesięczny okres jej wypowiedzenia, z terminem rozwiązania w
    ostatnim dniu miesiąca, w którym upływał ten okres.
    Żona prawnika współpracującego, prowadząca własną działalność prawniczą, zaczęła
    prowadzić ją w Państwa ocenie w sposób konfliktujący z interesami Spółki między innymi z
    uwagi na fakt nawiązania przez nią współpracy z innym współpracownikiem Kancelarii i
    uzasadnionego przypuszczenia o doprowadzeniu do zakończenia przez niego współpracy
    z Państwa Kancelarią.
    Dalsze funkcjonowanie w takim układzie, w którym prawnik współpracujący
    współpracowałby z Kancelarią w obliczu sposobu funkcjonowania innego prawnika
    prowadzącego działalność konkurencyjną, z którym jest osobiście powiązany, mogło
    prowadzić do eskalacji pozyskania kolejnych współpracowników lub klientów Kancelarii.
    Dlatego podjęli Państwo decyzję o zakończeniu współpracy z prawnikiem
    współpracującym- radcą prawnym.
    Kancelaria oceniła zaistniałą sytuację jako mogącą prowadzić do, perturbacji współpracy z
    innymi prawnikami, pogorszenia obsługi klientów, utraty części rynku i ostatecznie do
    zmniejszenia przychodów Kancelarii. Z uwagi na pozycję Prawnika współpracującego z
    Kancelarią przez wiele lat, posiadającego doświadczenie i wysoką pozycje zawodową i
    wynikający z tego potencjalny wpływ na klientów Kancelarii i innych prawników
    współpracujących z Kancelarią, niekorzystny dla Kancelarii i oczywisty sposób mogący
    przekładać się na poziom zagrożeń, dalsze związanie Kancelarii z prawnikiem
    współpracującym w sposób faktyczny i prawny do czasu definitywnego zakończenia
    umowy zostało przez Kancelarię ocenione jako wysoce ryzykowne.

    Mając na względzie zabezpieczenie ekonomicznych interesów Spółki oraz
    skoncentrowanie się na sprawnym prowadzeniu spraw klientów, skrócili Państwo okres
    współpracy z ww. radcą prawnym. W celu ograniczenia ryzyka zawarli Państwo z
    prawnikiem współpracującym porozumienie o natychmiastowym rozwiązaniu umowy o
    świadczenie usług doradztwa prawnego za porozumieniem stron. Takie działanie miało na
    celu ograniczenie ryzyk biznesowych (utrata współpracowników i klientów), które mogłyby
    skutkować pogorszeniem warunków wykonywania usług dla klientów Kancelarii albo ich
    utratą i w konsekwencji - negatywnie wpłynąć na osiągane przez Kancelarię przychody. Z
    treści podpisanego porozumienia jasno wynika, że ww. wynagrodzenie nie jest ani karą
    umowną ani odszkodowaniem dla prawnika współpracującego.
    Wynagrodzenie zostało wypłacone przez Kancelarię prawnikowi współpracującemu, a on
    wystawił i doręczył Spółce fakturę VAT obejmującą kwotę tego wynagrodzenia
    powiększoną o 23% VAT. W fakturze VAT prawnik współpracujący zamieścił opis
    „Wynagrodzenie za świadczenie doradztwa prawnego zgodnie z umową oraz
    porozumieniem”.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy zapłacone przez Państwa wynagrodzenie z
    tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy o współpracę może stanowić dla Państwa koszt
    uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak wskazują Państwo we wniosku, rozwiązanie umowy za porozumieniem stron nie
    wynikało z zaniedbań po Państwa stronie a jedynie z racjonalnego działania Spółki. W
    wyniku podjętego działania, tj. natychmiastowego rozwiązania umowy o świadczenie
    usług doradztwa prawnego za porozumieniem stron oraz zapłaty wynagrodzenia na rzecz
    prawnika współpracującego ponieśli Państwo ekonomicznie niższy ciężar finansowy
    prowadzonej działalności gospodarczej, niż gdyby współpraca trwała zgodnie z umową do
    końca okresu jej wypowiedzenia. Wypłacone wynagrodzenie nie było świadczeniem
    nadmiarowym. Gdyby nie podpisali Państwo porozumienia z prawnikiem
    współpracującym, a Kancelaria zdecydowała się na inne rozwiązanie polegające na
    wypowiedzeniu umowy, to prawnik współpracujący otrzymywałby jeszcze wynagrodzenie
    za 4 miesiące.
    Takie działanie - choć doraźnie skutkujące jednorazowym większym wydatkiem - miało
    racjonalne i obiektywne uzasadnienie gospodarcze. Wydatek został poniesiony w celu
    zabezpieczenia źródła przychodów, tj. by uniknąć przyszłych strat związanych z
    dezorganizacją działalności operacyjnej Kancelarii, osłabieniem zespołu lub pogorszeniem
    obsługi klientów.
    W opisie sprawy jednoznacznie wskazali Państwo, że z treści podpisanego porozumienia
    jasno wynika, że w/w wynagrodzenie nie jest ani karą umowną ani odszkodowaniem dla
    prawnika współpracującego. Wypłacone wynagrodzenie jest konsekwencją wcześniejszego
    rozwiązania przez Państwa umowy współpracy z radcą prawnym.
    Zatem wypłacone wynagrodzenie opisane we wniosku, nie podlega ograniczeniu
    określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Podkreślić jednak należy, że - jak wskazano na wstępie - poniesiony wydatek, aby mógł
    stanowić koszt uzyskania przychodów, musi spełniać ogólną zasadę zawartą w art. 15 ust.
    1 ustawy, tj. musi zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Jednocześnie, ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku
    przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem (zachowaniem lub
    zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie on musi
    wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie
    działalności. Decydując się na poniesienie określonych wydatków musi sam dokonać

    oceny, czy wydatki, które poniósł mają na celu uzyskanie przychodu albo zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodów, a następnie podjąć decyzję o ich ewentualnym
    zakwalifikowaniu do kosztów podatkowych.
    Zauważyć należy, że zdefiniowanie celu osiągnięcia przychodu nie może być traktowane
    jedynie w kategoriach formalnych, ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych w przywołanym przepisie art. 15 ust. 1 ww. ustawy nie wymaga wykazania, że
    konkretny przychód jest skutkiem poniesienia określonego kosztu. Możliwość
    kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów uzależniona jest
    od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie
    okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania
    wydatku mógł i powinien przewidzieć, że poniesiony wydatek przysporzy mu
    spodziewanego przychodu lub przyczyni się do zabezpieczenia źródła przychodów.
    W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku, tj. zapłaty
    wynagrodzenia zgodnego z porozumieniem i jego wpływu na powstanie przychodu,
    względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Analiza ta nie byłaby pełna
    bez uwzględnienia, czy powstaniu tego kosztu towarzyszyło racjonalne działanie Spółki.
    W tym kontekście należy zauważyć, że koszty związane z działalnością gospodarczą,
    oprócz tego, że muszą być wynikiem racjonalnego i celowego działania nie mogą obciążać
    budżetu skutkami zaniedbań przedsiębiorcy, powodujących zmniejszenie jego wpływów.
    Podatnik nie może bowiem kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatków,
    będących następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego działania albo
    niezachowania przez niego należytej staranności. Działalność podmiotu gospodarczego
    powinna cechować dbałość i zachowanie należytej staranności tak w procesie decyzyjnym
    jak i wykonawczym. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie
    ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie
    nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było niemożliwe, pomimo podjęcia przez
    podatnika wszelkich koniecznych działań w celu zapobieżenia im.
    W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że strat i wydatków wynikających z zaniedbań
    oraz nieracjonalnych działań w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej podatnik
    nie może przerzucać na Skarb Państwa.
    Taka sytuacja nie miała miejsca w opisanym przez Państwa stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym.
    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, wypłacone przez Kancelarię
    wynagrodzenie prawnikowi współpracującemu może stanowić dla Kancelarii koszt
    uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe
    .

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków
    sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie
    wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie

    faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one
    zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów
    podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.