Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.296.2021.9.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: Rezygnacja ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, gdy
złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania nastąpiło w
treści aktu notarialnego,
Słowa kluczowe: rezygnacja
zwolnienie-rezygnacja ze zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa nieruchomości -
rezygnacja ze zwolnienia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 10

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 kwietnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczył podatku VAT w zakresie możliwości rezygnacji ze zwolnienia od podatku od
    towarów i usług, gdy złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania nastąpiło w treści
    aktu notarialnego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dalej Wnioskodawca, (...), na podstawie aktu
    notarialnego (...) nabyło prawo użytkowania wieczystego gruntu, oznaczonego dla celów
    ewidencyjnych jako działka nr 1 oraz prawo własności posadowionych na nim budynków,
    budowli oraz urządzeń.
    Przedmiotowa działka była zabudowana sześcioma budynkami:
    budynkiem transportu i łączności, parterowym, niepodpiwniczonym, o powierzchni
                2zabudowy około 251 m (wiata garażowa), innym budynkiem niemieszkalnym o
                2powierzchni około 41 m (portiernia), budynkiem transportu i łączności, parterowym,
                                    2niepodpiwniczonym, o powierzchni zabudowy około 289 m (wiata garażowa), budynkiem
    transportu i łączności, parterowym, niepodpiwniczonym, o powierzchni zabudowy około
      2184 m (wiata garażowa), budynkiem transportu i łączności, parterowym,
                                    2niepodpiwniczonym, o powierzchni zabudowy około 15 m (garaż typu karlik), oraz
    budynkiem transportu i łączności, parterowym, niepodpiwniczonym, o powierzchni
                  2zabudowy około 2046 m - w części dwukondygnacyjnej budynek biurowo-warsztatowo-
    garażowy. Na działce znajdowały się również budowle i urządzenia, w tym także trwale
    związane z gruntem: wiata (wiata autobusowa nr 2), utwardzone jezdnie, place, chodniki i
    ogrodzenie.
    Dla opisanej powyżej nieruchomość Sąd Rejonowy (...)prowadzi księgę wieczystą nr (...).
    Sprzedawca wystawił fakturę VAT ..., w której dostawę nieruchomości opodatkował z
    zastosowaniem stawki podstawowej.
    Wykazany w fakturze podatek w kwocie (...) zł został odliczony przez Wnioskodawcę w
    deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2015 r. w całości.
    Nabyte budynki i budowle zostały przez Wnioskodawcę zaliczone do środków trwałych i
    dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych. Nie poddano ich ulepszeniu. Prawo
    użytkowania wieczystego zostało zaliczone do wartości niematerialnych i prawnych.
    Nabyta przez Wnioskodawcę nieruchomość nie była wykorzystywana do czynności
    zwolnionych.
    Wnioskodawca, na podstawie aktu notarialnego z dnia (...) dokonał sprzedaży
    przedmiotowej, zabudowanej nieruchomości, z taką samą zabudową, która istniała w
    dacie jej nabycia.
    Dostawa tej nieruchomości, jako dokonana po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia,
    podlegała zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT.
    Wnioskodawca i Nabywca (...), sugerując się stanowiskiem prezentowanym w
    orzecznictwie sądów administracyjnych, złożyli w w/w akcie notarialnym oświadczenia:
    Wnioskodawca, w § 11 pkt 4 aktu notarialnego, że „... sprzedaż jest objęta podatkiem od
    towarów i usług VAT”,
    Nabywca, w § 11 pkt 5 aktu notarialnego, że „...powołuje się na fakt objęcia niniejszej
    sprzedaży podatkiem od towarów i usług VAT, w związku z czym wnosi o zastosowanie art.
    2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych...”,

    uznając je za równoznaczne z oświadczeniem o rezygnacji ze zwolnienia z podatku i
    wyborze opodatkowania dostawy budynków i budowli posadowionych na przedmiotowej
    nieruchomości.
    Przedmiotowa sprzedaż została udokumentowana fakturą nr ..., w której Wnioskodawca,
    zastosował stawkę podstawową podatku od towarów i usług.
    Podatek należny od sprzedaży nieruchomości w kwocie (.....) zł został wykazany przez
    Wnioskodawcę w deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2020 r.
    Wnioskodawca, zgodnie danymi ujawnionymi na stronie internetowej https://www.
    podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka, jest zarejestrowanym i czynnym
    podatnikiem VAT od 13 grudnia 1994 r. do nadal.
    Z kolei Nabywca, zgodnie danymi ujawnionymi na stronie internetowej https://www.
    podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka, jest zarejestrowanym i czynnym
    podatnikiem VAT od 1 kwietnia 2013 r. do nadal.
    Spółka poinformowała Nabywcę, że może się tak zdarzyć, iż trzeba będzie wystawić
    fakturę korygującą, w której zamiast opodatkowania dostawy nieruchomości zostanie
    zastosowane zwolnienie od podatku. Nabywca kategorycznie oświadczył, że nie będzie
    dokonywał żadnych uzgodnień, o których mowa w art. 29a ust. 13 w związku z ust. 14
    ustawy VAT.
    Spółka zamierza zatem, w przypadku uznania za nieprawidłowe stanowiska, iż złożone w
    akcie notarialnym oświadczenia były wystarczające do opodatkowania dostawy
    nieruchomości, wystawić fakturę korygującą i wysłać jeden jej egzemplarz do Nabywcy
    wraz z pismem informującym, że Wnioskodawca po uzyskaniu potwierdzenia doręczenia
    przedmiotowej przesyłki obniży podatek należny o kwotę tego podatku wynikającą z
    faktury korygującej, w rozliczeniu za miesiąc, w którym uzyska potwierdzenie doręczenia
    przedmiotowej przesyłki Nabywcy lub zwrot przesyłki z informacją, że nie została podjęta
    przez adresata pomimo dwukrotnego awiza. Dostawa nieruchomości na rzecz Nabywcy
    miała charakter incydentalny. Wnioskodawca pozostaje z Nabywcą w stosunkach
    gospodarczych - jest najemcą pomieszczeń.
    W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (numeracja pytań jak we
    wniosku):
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że złożone w akcie notarialnym z dnia
      (...) oświadczenia: Wnioskodawcy, „... że sprzedaż nieruchomości jest objęta
      podatkiem od towarów i usług VAT” oraz Nabywcy że „...powołuje się na fakt objęcia
      niniejszej sprzedaży podatkiem od towarów i usług VAT, w związku z czym wnosi o
      zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
      cywilnoprawnych...” wywołały ten sam skutek jak oświadczenie o rezygnacji ze
      zwolnienia z podatku i wyborze opodatkowania dostawy budynków i budowli, o
      którym mowa w art. 43 ust. 10 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług?
    2. Czy w przypadku uznania, że stanowisko w zakresie zapytania nr 1 jest nieprawidłowe i
      w konsekwencji opisaną dostawę należy uznać za zwolnioną z podatku VAT, do
      skorygowania (obniżenia), po wystawieniu faktury korygującej przez Wnioskodawcę,
      kwoty podatku należnego w deklaracji VAT-7, wystarczające będzie posiadanie przez
      Wnioskodawcę dokumentacji, w postaci jednego egzemplarza faktury korygującej,
      potwierdzenia doręczenia Nabywcy przesyłki zawierającej jeden egzemplarz faktury
      korygującej wraz z pismem informującym, że Wnioskodawca po uzyskaniu
      potwierdzenia doręczenia przedmiotowej przesyłki obniży podatek należny o kwotę
      tego podatku wynikającą z faktury korygującej lub zwróconej przesyłki z informacją, że
      nie została podjęta pomimo dwukrotnego awiza, w rozliczeniu za miesiąc, w którym
      przesyłka została doręczona lub zwrócono przesyłkę z informacją, że nie została
      podjęta pomimo dwukrotnego awiza?

    3. Czy w przypadku uznania, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zapytania nr 1 jest
      nieprawidłowe i w konsekwencji opisaną dostawę należy uznać za zwolnioną z
      podatku VAT, Wnioskodawca będzie zobowiązany do dokonania korekty, na zasadach
      opisanych w art. 91 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3 w związku z art. 91 ust. 7
      i 7a ustawy o podatku od towarów i usług, odliczenia podatku naliczonego w kwocie
      (...) zł, z faktury VAT (...), dokonanego w deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2015 r.?
    Stanowisko Wnioskodawcy:
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1
    1.
    Zgodnie z art. 14c § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej
    może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
    nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
    Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Z przytoczonego przepisu wynika logiczny wniosek, że sądowa wykładnia prawa
    podatkowego musi być uwzględniona przy udzielaniu Interpretacji indywidualnych, a
    także wykładnia prawa wspólnotowego dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, dalej Trybunał.
    Trybunał odgrywa kluczową rolę w kwestii wykładni przepisów prawa unijnego. Zakres
    jego kompetencji przyczynić się ma do zapewnienia jednolitej, prawidłowej wykładni i
    stosowania prawa unijnego przez wszystkie państwa członkowskie. Jego orzecznictwo
    powinno być uwzględniane w procesie stosowania prawa przez wszystkich uczestników
    tego procesu.
    Dotyczy to także organów podatkowych. Nie dysponują one wprawdzie możliwością
    bezpośredniej współpracy z Trybunałem w ramach procedury prejudycjalnej, pozostają
    jednak zobowiązane do znajomości poglądów wyrażonych w wyrokach Trybunału i
    umiejętności Ich wykorzystywania na potrzeby rozstrzygania spraw polskich podatników,
    zwłaszcza spraw, w których podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy prawa krajowego
    i unijnego.
    Organy podatkowe w ramach swoich kompetencji pozostają związane orzecznictwem
    Trybunału głównie za sprawą zasady współpracy oraz wynikającej z niej zasady
    efektywności prawa unijnego. Obowiązki organów podatkowych w tym zakresie mają
    charakter normatywny także na gruncie prawa krajowego. Kluczowe znaczenie mają
    przepisy art. 14a, 14e i 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej.
    Na gruncie przepisów art. 14a i 14e Ordynacji podatkowej orzecznictwo Trybunału
    stanowi jeden z najważniejszych wyznaczników strategii wykładni operatywnej prawa
    podatkowego. W świetle tych przepisów organy podatkowe zobowiązane są, aby
    dokonując ustaleń walidacyjnych i interpretacyjnych, kierować się wykładnią przyjętą
    przez Trybunał. Wówczas, gdy wykładnia prawa unijnego wynikająca z orzecznictwa
    Trybunału może mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu podatkowego, orzecznictwo to
    powinno zostać uwzględnione.
    Znaczenie orzecznictwa Trybunału w przebiegu postępowania podatkowego jest bowiem
    na tyle istotne, iż zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, jeśli treść
    orzeczenia ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej, zachodzi przesłanka
    wznowienia postępowania.
    2.
    Zgodnie z art. 135 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa 112”) państwa
    członkowskie zwalniają z podatku dostawy budynków lub ich części oraz związanego z
    nimi gruntu, inne niż dostawy, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a (tzw. okazjonalnego
    podatnika). Z kolei w myśl art. 137 pkt 1 lit. b Dyrektywy 112 państwa członkowskie mogą

    przyznać podatnikom prawo wyboru opodatkowania dostaw budynków lub ich części oraz
    związanego z nimi gruntu innych niż dostawy dokonywane przez tzw. okazjonalnego
    podatnika. Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady korzystania z prawa
    wyboru opodatkowania. Państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres tego prawa
    wyboru (art. 137 ust. 2 Dyrektywy 112).
    Z przywołanych przepisów prawa unijnego wynika zatem, że państwo członkowskie może
    przyznać podatnikom prawo wyboru opodatkowania zwolnionych z podatku transakcji
    dotyczących nieruchomości (budynków lub ich części), określając szczegółowe zasady
    wyboru prawa opodatkowania, jak również mając możliwości ograniczenia tego prawa, co
    oznacza, że to państwom członkowskim pozostawiono tzw. „margines implementacyjny”
    w zakresie uregulowania opodatkowania dostaw budynków i lokali.
    Zakres warunków nakładanych przez państwa członkowskie został powiązany także z
    brzmieniem art. 273 Dyrektywy 112. Przepis ten stanowi, że państwa członkowskie mogą
    nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru
    VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania
    transakcji krajowych i transakcji dokonywanych między państwami członkowskim przez
    podatników oraz pod warunkiem, że obowiązki te w wymianie handlowej między
    państwami członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z
    przekraczaniem granic. Możliwość powyższa nie może zostać wykorzystana do nałożenia
    dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami, które zostały
    określone w rozdziale 3.
    Dodatkowo należy wskazać na zasadę proporcjonalności wynikającą z orzecznictwa
    Trybunału.
    W motywie 35 wyroku z 12 stycznia 2006 r., w sprawie C-504/04, Trybunał wywiódł, że
    „Zasada proporcjonalności, będąca jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego,
    wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co jest odpowiednie i
    konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy czym oczywiście
    tam. gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich działań,
    należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być
    nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (wyroki z dnia 13 listopada 1990 r. w
    sprawie C-331/88 Fedesa i in., Rec. str. I 4023, pkt 13; z dnia 5 października 1994 r. w
    sprawach połączonych C-133/93, C-300/93 i C-362/93 Crispoltoni i in., Rec. str. I 4863, pkt
    1; z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie C-157/96 National Farmers' Union i in., Rec. str. I 2211,
    pkt 60 oraz z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-189/01 Jippes i in., Rec. str. I 5689, pkt 81).
    Zasada proporcjonalności ma zastosowanie także do oceny unormowań krajowych, a fakt,
    że do zasady tej odwołuje się także prawo pozytywne (por. pkt 65 preambuły do
    dyrektywy 2006/112/WE, czyni z niej de iure jedną z zasad podatku od wartości dodanej.
    Stanowi ona również zasadę konstytucyjną wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej. Regulacja przyjęta w art. 43 ust. 10 pkt 2 ustawy VAT narusza
    zasadę proporcjonalności, co potwierdzają wyroki sądów administracyjnych.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 5 listopada
    2020 r., sygn. akt I SA/Go 319/20 wywiódł, że „Zestawienie przedstawionych regulacji
    wspólnotowych z treścią art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy VAT prowadzi do wniosku, że
    wskazane przepisy prawa krajowego, w zakresie, w jakim nie pozwalają na wykazanie
    przez strony transakcji wyboru opodatkowania transakcji za pomocą innego
    niepodważalnego dowodu niż oświadczenia, o którym mowa w tych przepisach nie
    powinny znajdować zastosowania, jako sprzeczne z zasadą proporcjonalności. Innymi
    słowy nie jest proporcjonalny wymóg złożenia oświadczenia naczelnikowi urzędu
    skarbowego o wyborze opodatkowania przed dniem dokonania dostawy, w przypadku,
    gdy do dostawy dochodzi w dacie zawarcia aktu notarialnego a z treści aktu notarialnego
    wynika wola rezygnacji ze zwolnienia i wyborze opodatkowania transakcji. Dodać należy,
    że ten akt notarialny z urzędu notariusz przekazuje organom podatkowym (§ 5 pkt 1
    rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 czerwca 2004 r. w sprawie określenia

    rodzajów i zakresu informacji przekazywanych organom podatkowym przez sądy,
    komorników sądowych i notariuszy oraz terminu, formy, z uwzględnieniem formy wypisu
    aktu i sposobu ich przekazywania - Dz.U. Nr 156, poz. 1640), co dostatecznie gwarantuje,
    że istotne informacje te dotrą do organów podatkowych i mogą stać się przedmiotem
    czynności sprawdzających w zakresie każdego zobowiązania podatkowego, które na tle
    danej czynności może wchodzić w grę. Przyjęcie wykładni przeciwnej od przedstawionej
    powyżej i uznanie, że dla uznania skuteczności rezygnacji ze zwolnienia koniecznym jest
    złożenie do organu podatkowego sformalizowanego oświadczenia o rezygnacji ze
    zwolnienia podatkowego przed dokonaniem transakcji naruszałby zasadę
    proporcjonalności. Zasygnalizować można, że w piśmiennictwie kwestionowana jest
    celowość wymogu złożenia oświadczenia nawet z chwilą dostawy nieruchomości,
    przyjmując że wystarczające byłaby notyfikacja z chwilą złożenia deklaracji za dany okres
    rozliczeniowy. Stawia się wręcz w wątpliwość obowiązek złożenia jakiegokolwiek
    oświadczenia (zob. T Michalik. VAT. Komentarz, wyd. 15, Warszawa 2019. LEGALIS, uwagi
    do art. 43 pkt 23).
    W rozpoznawanej sprawie z aktu notarialnego z [...] stycznia 2015 r. wynikało, że strony
    umowy ustaliły, że cena sprzedaży obejmuje podatek od towarów i usług. Zdaniem Sądu
    była to dla organu podatkowego wystarczająca informacja o rezygnacji ze zwolnienia
    wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. O woli stron świadczyć musi również
    zadeklarowanie tego podatku jako należnego przez zbywcę i naliczonego skarżącego. Akt
    notarialny zawierał przy tym wszystkie dane, o których mowa w art. 43 ust. 11 u.p.t.u.
    W świetle powyższego doszło na gruncie niniejszej sprawy do naruszenia art. 43 ust. 10
    przez odmowę zastosowania tego przepisu, będącą wynikiem jego wadliwej wykładni
    (dokonanej z pominięciem zasady proporcjonalności), w sytuacji, w której strony transakcji
    z (...) stycznia 2015 r. złożyły w akcie notarialnym oświadczenie o wyborze opodatkowania
    dostawy (rezygnacji ze zwolnienia od podatku), zawierające wszystkie elementy
    pozwalające na identyfikację dostawy oraz jej stron”.
    3.
    Wyroki sądów administracyjnych prezentujące stanowisko, że rezygnacja ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT i wybór opodatkowania dostawy
    budynków lub budowli, może mieć miejsce w treści aktu notarialnego.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrok z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA
    /Ke 15/20 – „W tym miejscu wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą
    sprawę podziela poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sadu Administracyjnego z
    dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt I FSK 854/16 oraz z dnia 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt I FSK
    1208/15 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którymi
    w przypadku złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania w treści aktu notarialnego
    zachowane są wymogi formalne dla skuteczności uznania, że strony zrezygnowały ze
    zwolnienia od podatku”.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrok z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Łd
    639/19 – „Powołując się na wybrane orzecznictwo NSA, organ wskazał, że już samo
    wyrażenie woli w akcie notarialnym dotyczącym opodatkowania dostawy, która mogła być
    objęta zwolnieniem na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. czyni zadość wymaganiom
    wskazanym w art. 43 ust. 10 u.p.t.u. (...) Art. 43 ust. 10 i 11 można i należy interpretować w
    taki sposób, że złożenie naczelnikowi urzędu skarbowego przed dniem dokonania
    dostawy zgodnego oświadczenia o wyborze opodatkowania jest jedną z możliwości, ale
    nie jedyną. Strony mogą wybrać opodatkowanie także w akcie notarialnym. Taka
    interpretacja powyższego przepisu nie oznacza zastąpienie regulacji krajowej przepisem
    unijnym, bo żaden przepis unijny nie reguluje kwestii momentu dokonania rezygnacji ze
    zwolnienia”.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I
    SA/Rz 836/19 – „Przy ocenie przepisów prawa krajowego implementującego zasady

    określone w dyrektywach unijnych, jak podkreślił też NSA w cytowanym wyżej wyroku,
    należy mieć na uwadze zasadę proporcjonalności określoną w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości. Jak zaś wynika z wypracowanego przez sąd unijny orzecznictwa w tym
    zakresie, w celu ustalenia, czy przepis prawa jest zgodny z tą zasadą, należy zbadać, czy
    środki, które wprowadza w życie, są właściwe do osiągnięcia wyznaczonego celu oraz czy
    nie wykraczają poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia (vide przywołane w uzasadnieniu
    wyroku NSA z dnia 14 marca 2018 r. wyroki Trybunału: z dnia 18 marca 1987r. w sprawie
    56/86 Societe pour (l'exportation des sucres, z dnia 30 czerwca 1987r. w sprawie 47/86
    Roquette Freres).
    Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w w/w wyroku,
    kontynuowane zresztą w kolejnych orzeczeniach sądów administracyjnych (vide np. wyrok
    NSA z dnia 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1208/15). Zgodzić się więc należy ze
    skarżącą, że przepisy prawa krajowego, w zakresie, w jakim nie pozwalają na wykazanie
    przez strony transakcji wyboru opodatkowania transakcji za pomocą innego
    niepodważalnego dowodu niż oświadczenia, o którym mowa w tych przepisach, zwłaszcza
    zawarte w umowie sprzedaży dokumentującej dostawę nieruchomości, nie powinny
    znajdować zastosowania, jako sprzeczne z zasadą proporcjonalności.”
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrok z dnia 9 października 2019 r., sygn.
    akt I SA/GI 623/19 – „9. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy powinien wziąć
    pod uwagę rozważania Sądu, przyjmując, że art. 43 ust. 10 pkt 2 ustawy o VAT należy
    rozumieć w ten sposób, że przepis ten pozwala na wykazanie przez strony transakcji
    wyboru jej opodatkowania za pomocą innego dowodu niż oświadczenie, o którym w nim
    mowa...”.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrok z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt III SA
    /Wa 2962/18 – „Konfrontując powyższe normy i zasady prawa unijnego z przepisem
    krajowym (art. 43 ust. 10 i ust. 11 Uptu) NSA w powołanym wcześniej wyroku uznał, że
    wskazane przepisy prawa krajowego, w zakresie, w jakim nie pozwalają na wykazanie
    przez strony transakcji wyboru opodatkowania transakcji za pomocą innego
    niepodważalnego dowodu niż oświadczenia, o którym mowa w tych przepisach nie
    powinny znajdować zastosowania, jako sprzeczne z zasadą proporcjonalności. Innymi
    słowy nie jest proporcjonalny wymóg złożenia oświadczenia naczelnikowi urzędu
    skarbowego o wyborze opodatkowania przed dniem dokonania dostawy, w przypadku,
    gdy do dostawy dochodzi w dacie zawarcia aktu notarialnego i w tym akcie notarialnym
    strony złożyły zgodne oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia i wyborze opodatkowania
    transakcji. Ten akt notarialny z urzędu notariusz przekazuje naczelnikowi urzędu
    skarbowego. W kontekście powyższego NSA stwierdził, że pogląd jakoby dla uznania
    skuteczności rezygnacji ze zwolnienia koniecznym jest złożenie do organu podatkowego
    sformalizowanego oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia podatkowego przed
    dokonaniem transakcji naruszałby zasadę proporcjonalności”.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrok z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt I SA
    /Sz 873/18 – „W niniejszej sprawie organy uznały, że strony umowy nie złożyły ww.
    oświadczenia przed dniem dokonania dostawy budynków. W tym względzie należy
    wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt
    I FSK 1208/15, w którym wyrażono pogląd, że oświadczenie z art. 43 ust. 10 pkt 2 u.p.t.u.
    może być zawarte w umowie kupna - akcie notarialnym. NSA stwierdził, że „wolą stron
    umowy było skorzystanie z prawa do rezygnacji ze zwolnienia dostawy od opodatkowania.
    Służyło temu wskazanie w akcie notarialnym ceny towaru łącznie z podatkiem od towarów
    i usług, a następnie zadeklarowanie tego podatku jako należnego przez spółkę i
    naliczonego przez nabywcę. Przyjęcie w tej sytuacji, że strony umowy nie zrezygnowały ze
    zwolnienia od opodatkowania dostawy pozostaje w sprzeczności z tymi wyrazami woli
    stron, które tu wskazano (...). Taka interpretacja tych zdarzeń, jakiej dokonały organy
    podatkowe, jest wyraźnym przedłożeniem kwestii formalnych ponad istotę i treść
    zamierzonej przez podatników transakcji, które zostały dostatecznie jasno wyrażone. Jest

    to, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, nadmierny formalizm, który, inaczej
    mówiąc, prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności”.
    NSA podzielił pogląd wyrażony we wcześniejszym wyroku z dnia 14 marca 2018 r. o sygn.
    akt I FSK 854/16, sprowadzający się do następującej tezy: W przypadku złożenia
    oświadczenia o wyborze opodatkowania w treści aktu notarialnego zachowane są wymogi
    formalne do skutecznego uznania, że strony zrezygnowały ze zwolnienia od podatku. (...)
    Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy należało uznać, że strony
    umowy w akcie notarialnym wyraziły chęć skorzystania z prawa do rezygnacji ze
    zwolnienia dostawy od opodatkowania. Realizacją skorzystania z prawa do rezygnacji ze
    zwolnienia dostawy od opodatkowania przez spółkę było złożenie w dniu 25 kwietnia 2017
    r. deklaracji podatku od towarów i usług VAT-7 za marzec 2017 r., w której wykazała
    nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu”.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1208/15 –
    „Stan faktyczny sprawy wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że wolą stron umowy z 1
    grudnia 2011 r. było skorzystanie z prawa do rezygnacji ze zwolnienia dostawy od
    opodatkowania. Służyło temu wskazanie w akcie notarialnym ceny towaru łącznie z
    podatkiem od towarów i usług, a następnie zadeklarowanie tego podatku jako należnego
    przez Spółkę i naliczonego przez nabywcę. Przyjęcie w tej sytuacji, że strony umowy nie
    zrezygnowały ze zwolnienia od opodatkowania dostawy pozostaje w sprzeczności z tymi
    wyrazami woli stron, które tu wskazano, jak również ich stanowiskiem wyrażanym już w
    trakcie kontroli przeprowadzonych u dostawcy i nabywcy. Taka interpretacja tych zdarzeń,
    jakiej dokonały organy podatkowe, jest wyraźnym przedłożeniem kwestii formalnych
    ponad istotę i treść zamierzonej przez podatników transakcji, które zostały dostatecznie
    jasno wyrażone. Jest to, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, nadmierny
    formalizm, który, inaczej mówiąc, prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności.
    W ten zatem sposób NSA podzielił zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 43 ust. 10 i 11
    ustawy o VAT przez odmowę zastosowania tego przepisu, będącą wynikiem jego wadliwej
    wykładni. Nakazuje to przyjąć, że Spółka skutecznie zrezygnowała ze zwolnienia od
    podatku dostawy budynków, co w konsekwencji prowadzi do jednoznacznej oceny
    zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 91 ust. 2-7a oraz art. 108 ust. 1
    ustawy o VAT. Dla takiego zastosowania tych przepisów, jak zrobiły to organy podatkowe,
    przesłanką konieczną jest ustalenie, że dostawa dokonana przez Spółkę 1 grudnia 2011 r.
    była zwolniona od podatku od towarów i usług. Odrzucenie tego założenia niejako
    automatycznie wyklucza ich zastosowanie”.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 854/16 -
    Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz uwzględniając
    powyższe stwierdzić należy, że za dzień dostawy nieruchomości należy uznać dzień
    podpisania aktu notarialnego dokumentującego jej sprzedaż. Z tym dniem bowiem
    nastąpiło przekazanie nabywcy faktycznego władztwa nad tą nieruchomością oraz
    przeniesienie jej własności. Pogląd zbieżny z powyżej zaprezentowanym wyraził Naczelny
    Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 września 2015r. sygn. akt I FSK 838/14 (publ.
    orzeczenia.nsa.gov.pl).
    6.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie błędnie zaakceptował natomiast
    stanowisko organów, w zakresie wykładni art. 43 ust. 10 pkt 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług w zakresie wymogów związanych ze złożeniem oświadczenia o wyborze
    opodatkowania dostawy budynku, budowli lub ich części.
    W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela poglądy wyrażone przez autora
    skargi kasacyjnej. Należy wskazać, iż w przypadku złożenia oświadczenia o wyborze
    opodatkowania w treści aktu notarialnego zachowane są wymogi formalne dla
    skuteczności uznania, że strony zrezygnowały ze zwolnienia od podatku”.
    4.

    Z judykatów powołanych w pkt 2 wynika, że istnieje utrwalona linia orzecznicza, z której
    wynika, iż w przypadku złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania w treści aktu
    notarialnego zachowane są wymogi formalne dla skuteczności uznania, że strony
    zrezygnowały ze zwolnienia od podatku.
    Z opisanego w stanie faktycznym aktu notarialnego wynika, że zawiera on wszystkie
    niezbędne Informacje - numery NIP, oświadczenie o opodatkowaniu sprzedaży -
    pozwalające w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że wolą stron było skorzystanie
    z prawa do rezygnacji ze zwolnienia od opodatkowania dostawy przedmiotowej
    nieruchomości i strony skutecznie z tego prawa skorzystały.
    II.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2
    Jeżeli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 zostanie uznane za
    nieprawidłowe, to wówczas Wnioskodawca, stosownie do art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy VAT,
    zobowiązany będzie do wystawienia faktury korygującej.
    Zgodnie z art. 29a ust. 13 ustawy VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.,
    w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w
    stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem,
    dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą, pod
    warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika dokumentacji wynika, że uzgodnił on z
    nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla
    dostawy towarów lub świadczenia usług określone w fakturze korygującej oraz warunki te
    zostały spełnione, a faktura ta jest zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w
    okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie
    posiada dokumentacji, o której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy
    opodatkowania dokonuje za okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Z następnej jednostki redakcyjnej, tj. ust. 14 wynika, że przepis ust. 13 stosuje się
    odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i
    wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż
    należna.
    Z rozmów przeprowadzonych z Nabywcą wynika, że nie zamierza dokonać żadnych
    uzgodnień w zakresie obniżenia kwoty podatku należnego.
    W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, mocą której wprowadzono art. 29 a ust.
    13 ustawy VAT, w przytoczonym brzmieniu (druk sejmowy nr 718) zapisano, że:
    „W związku z proponowaną likwidacją w art. 29a ust. 13 warunku potwierdzenia
    otrzymania faktury korygującej wprowadzono rozwiązanie oparte na obowiązku
    uzgodnienia przez podatnika z nabywcą warunków obniżenia podstawy opodatkowania
    dla dostawy towarów lub świadczenia usług, określonego w fakturze korygującej. Oznacza
    to, że przy wystawieniu faktury korygującej istotne są faktyczne ustalenia między
    kontrahentami, a nie tylko samo wystawienie faktury - konieczne zatem było odpowiednie
    zmodyfikowanie rozwiązania dotyczącego obowiązku pomniejszania VAT naliczonego
    uregulowanego w art. 86 ust. 19a ustawy o VAT. (...)Proponowane rozwiązanie zatem
    „odrywa” obowiązek pomniejszenia podatku naliczonego wynikającego z faktury
    korygującej in minus od obowiązku otrzymania przez nabywcę tej faktury korygującej i
    bazuje na podstawowym założeniu konstrukcji rozliczania pomniejszenia podstawy
    opodatkowania określonej w proponowanym art. 29a ust. 13 ustawy o VAT, tj. obowiązku
    uzgodnienia przez podatnika z nabywcą warunków obniżenia podstawy opodatkowania.
    Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przez uzgodnienie warunków transakcji rozumie
    się posiadanie dokumentów, z których to uzgodnienie wynika. Jeżeli podatnik w
    konkretnym przypadku nie dysponuje dokumentami innymi niż sama faktura korygująca,
    to wystawiona faktura korygująca również na gruncie wprowadzanych przepisów ustawy o
    VAT będzie dokumentem, z którego wynikają nowe warunki transakcji (w przypadku

    możliwości potwierdzenia, że faktura została dostarczona do nabywcy). Przyjmując
    powyższe, również nabywca w sytuacji otrzymania faktury korygującej nie może
    powoływać się na brak uzgodnienia warunków transakcji (jest zatem obowiązany do
    skorygowania podatku naliczonego).
    Rozwiązanie mające na celu usunięcie konieczności uzyskiwania potwierdzeń odbioru
    faktur korygujących „in minus” jako warunku dla pomniejszenia podatku należnego i
    związane z tym odpowiednie dostosowanie rozwiązań dla obowiązku pomniejszenia
    podatku naliczonego zostało zaproponowane w odpowiedzi i wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom i postulatom przedsiębiorców”.
    Z przytoczonych fragmentów uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wynika, że
    celem wprowadzenia znowelizowanego art. 29a ust. 13 ustawy VAT było usunięcie
    konieczności uzyskiwania potwierdzeń odbioru faktur korygujących „in minus” jako
    warunku dla pomniejszenia podatku należnego.
    Jeżeli Nabywca towaru, tak jak w przypadku Wnioskodawcy, odmawia dokonania
    jakichkolwiek uzgodnień, to jedynym rozwiązaniem w takim przypadku jest wysłanie do
    Nabywcy, przesyłką poleconą, jednego egzemplarza faktury, wraz z pismem
    informującym, że Wnioskodawca, po uzyskaniu potwierdzenia doręczenia przedmiotowej
    przesyłki lub zwróconej przesyłki z informacją, że nie została podjęta pomimo
    dwukrotnego awiza, obniży podatek należny o kwotę tego podatku wynikającą z faktury
    korygującej, w rozliczeniu za miesiąc, w którym przesyłka została doręczona lub zwrócona
    z informacją, że nie została podjęta pomimo dwukrotnego awiza.
    Wnioskodawca będąc w posiadaniu dokumentacji, w postaci jednego egzemplarza faktury
    korygującej, potwierdzenia doręczenia Nabywcy przesyłki zawierającej fakturę korygującą
    wraz z pismem informującym Nabywcę, że Wnioskodawca po uzyskaniu potwierdzenia
    doręczenia przedmiotowej przesyłki lub zwróconej przesyłki z informacją, że nie została
    podjęta pomimo dwukrotnego awiza, obniży podatek należny o kwotę tego podatku
    wynikającą z faktury korygującej, w rozliczeniu za miesiąc, w którym przesyłka została
    doręczona lub zwrócona z informacją, że nie została podjęta pomimo dwukrotnego awiza.
    III.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 3
    Wnioskodawca uważa, że w przypadku uznania za nieprawidłowe stanowiska w zakresie
    pytania nr 1 będzie on zobowiązany do dokonania korekty, na zasadach opisanych w art.
    91 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3 w związku z art. 91 ust. 7 i 7a ustawy o
    podatku od towarów i usług, odliczenia podatku naliczonego w kwocie (...) zł, z faktury VAT
    (...), dokonanego w deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2015 r., tj. będzie zobowiązany do
    złożenia korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2021 r. i skorygowanie odliczonego
    podatku poprzez wykazanie, że 55/120 z kwoty (...) zł. tj. kwota (...) zł jest związana ze
    sprzedażą zwolnioną i nie podlega odliczeniu, czyli dokonania korekty podatku
    naliczonego od nabycia środków trwałych na minus.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek i 30 września 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0111-KDIB3-1.4012.296.2021.1.IK, w której stwierdziłem, że Państwa stanowisko jest:
    - nieprawidłowe - w zakresie możliwości rezygnacji ze zwolnienia od podatku od towarów i
    usług, gdy złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania nastąpiło w treści aktu
    notarialnego,
    - prawidłowe – w zakresie korekty kwoty podatku należnego,
    - nieprawidłowe – w zakresie w zakresie obowiązku dokonania korekty podatku
    naliczonego.
    Interpretację doręczono Państwu w dniu 5 października 2021 r.

    Skarga na interpretację indywidualną
    5 listopada 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    W skardze wnieśli Państwo o:
    - uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości,
    - zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa według norm
      przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 24 lutego 2022 r. sygn. akt I SA
      /Gl 1616/21 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z 30 września 2021 r. znak:
      0111-KDIB3-1.4012.296.2021.1.IK.
    - 20 kwietnia 2022 r. na ww. wyrok wniosłem skargę kasacyjną.
    - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK
      874/22 oddalił skargę kasacyjną.
    - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 lutego 2022 r. sygn. akt
      I SA/Gl 1616/21 uchylający zaskarżoną interpretację – stał się prawomocny od 11 lipca
      2025 r. (data wpływu prawomocnego wyroku do organu 10 września 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 24 lutego 2022 r. sygn. akt I
      SA/Gl 1616/21 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2025 r. sygn. akt
      I FSK 874/22,
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
      objętym pytaniem nr 1 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o
    VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Zgodnie zatem z ww. przepisami, zarówno grunty, jak i budynki spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju.
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział
    opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla
    dostawy nieruchomości zabudowanych spełniających określone w przepisie warunki.
    Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, za wyjątkiem, gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest
    zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach
    pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a
    dostawą budynków, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy:
      Przez pierwsze zasiedlenie, rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy
      lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków,
      budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Należy zwrócić uwagę, że zwolnienie uregulowane w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    ma charakter zwolnienia fakultatywnego, gdyż w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
        naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają
        opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.
    Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
        dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków spełniających
    przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy – po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i
    opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych.

    Należy przypomnieć, że w myśl powołanych przepisów grunt, budynek i budowla spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Natomiast kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały
    budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, który stanowi, że:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części
      takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości
      gruntu.
    W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z
    dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w
    zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu
    stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich
    części trwale związanych z tym gruntem.
    Jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku od
    towarów i usług, ze zwolnienia korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest
    posadowiony.
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym TSUE stwierdził się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną
    dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według
    prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie
    skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak
    właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu,
    odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia
    „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie
    opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie
    przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy,
    praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia
    ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować
    podobnie jak właściciel.
    Konstruując definicję dostawy towarów dla celów podatku od towarów i usług,
    ustawodawca w art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług posłużył się celowo zwrotem
    „rozporządzania towarem jak właściciel”, wskazując, że dostawa towarów nie jest tożsama
    z przeniesieniem własności w rozumieniu prawa cywilnego. Tym samym, przy klasyfikacji
    zdarzenia gospodarczego należy przeanalizować, czy doszło do przekazania kontroli
    ekonomicznej nad towarem w taki sposób, że nabywca może nią rozporządzać jak
    właściciel, a taka możliwość pojawia się dopiero z chwilą przekazania towaru.
    Tak w piśmiennictwie i orzeczeniach krajowych sądów administracyjnych, jak i w
    orzecznictwie TSUE podkreśla się ten właśnie faktyczny, ekonomiczny element jako istotny
    z punktu widzenia skutków podatkowych, wskazując, że pojęcia takie, jak „wydanie
    towaru”, czy „wykonanie usługi” należy rozumieć jako czynności faktyczne, pamiętając o
    autonomii prawa podatkowego, zwłaszcza w stosunku do prawa cywilnego. Wydania
    rzeczy nie można zatem utożsamiać z przeniesieniem własności rzeczy.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz.
    1740 ze zm.):

      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić
      sprzedawcy cenę.
    Umowa sprzedaży ma charakter umowy konsensualnej. Objęte jej treścią zobowiązania
    stron dochodzą do skutku solo consensu (J.P. Naworski, Glosa do wyroku SN z dnia 28
    lipca 1999 r., II CKN 552/98, Mon. Praw. 2000, nr 8, s. 506). Przy czym chodzi tutaj
    wyłącznie o skutki obligacyjne, a więc zobowiązanie się sprzedawcy do przeniesienia
    własności rzeczy (prawa) na nabywcę i wydania rzeczy oraz zobowiązanie się kupującego
    do odebrania rzeczy i zapłaty ceny. Ważność umowy zależy więc wyłącznie od zgodnych
    oświadczeń woli stron, a wydanie rzeczy czy też zapłata ceny są zdarzeniami będącymi
    wyłącznie przejawami jej wykonania (por. np. A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo
    cywilne, 1998, s. 265; W. Katner, Umowne przeniesienie własności ruchomości w prawie
    polskim, Warszawa 1992, s. 50-55; J. Ignatowicz, Prawo rzeczowe, Warszawa 2000, s. 96).
    Zawarcie umowy sprzedaży umożliwia kupującemu zachowanie się jak właściciel. Może on
    dokonać dalszego przeniesienia własności rzeczy nawet bez jej fizycznego wydania. Z
    punktu widzenia opodatkowania czynności podatkiem od towarów i usług istotne jest
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Chodzi zatem o aspekt
    faktyczny sprowadzający się do przekazania faktycznej możliwości dysponowania
    towarem w sensie ekonomicznym. Istotny jest zatem ekonomiczny efekt: wykonanie
    usługi lub przejście faktycznego władztwa nad rzeczą.
    W praktyce obrotu nieruchomościami umowy zawierane są w formie aktu notarialnego i
    zawierają one oprócz treści mających zasadnicze znaczenie dla danej czynności prawnej
    również oświadczenia stron regulujące ich prawa i obowiązki, w tym dotyczące terminu
    wydania nieruchomości i objęcia jej w posiadanie przez kupującego.
    Zgodnie z opisem sprawy Wnioskodawca na podstawie aktu notarialnego z 29 czerwca
    2020 r. sprzedał zabudowaną nieruchomość. Dostawa tej nieruchomości, jako dokonana
    po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia, podlegała zwolnieniu od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca i Nabywca nieruchomości, sugerując się stanowiskiem prezentowanym w
    orzecznictwie sądów administracyjnych, złożyli w ww. akcie notarialnym oświadczenia:
    Wnioskodawca, w § 11 pkt 4 aktu notarialnego, że „... sprzedaż jest objęta podatkiem od
    towarów i usług VAT”. Nabywca, w § 11 pkt 5 aktu notarialnego, że „...powołuje się na fakt
    objęcia niniejszej sprzedaży podatkiem od towarów i usług VAT, w związku z czym wnosi o
    zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych...”, uznając je za równoznaczne z oświadczeniem o rezygnacji ze
    zwolnienia z podatku i wyborze opodatkowania dostawy budynków i budowli
    posadowionych na przedmiotowej nieruchomości.
    Przedmiotowa sprzedaż została udokumentowana fakturą, w której Wnioskodawca,
    zastosował stawkę podstawową podatku od towarów i usług. Wnioskodawca, zgodnie
    danymi ujawnionymi na stronie internetowej https://www.podatki.gov.pl/wykaz-
    podatnikow-vat-wyszukiwarka, jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT od 13
    grudnia 1994 r. do nadal. Z kolei Nabywca, zgodnie danymi ujawnionymi na stronie
    internetowej https:// www.podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka, jest
    zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT od 1 kwietnia 2013 r. do nadal.
    Wątpliwości Państwa, sformułowane w pytaniu oznaczonym we wniosku nr 1, dotyczą
    kwestii czy oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia zawarte w akcie notarialnym wywołuje
    ten sam skutek jak oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust.
    10 pkt 2 ustawy o VAT.
    Rozstrzygając ww. kwestię objętą Państwa pytaniem nr 1, należy mieć na uwadze
    stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przedstawione w ww.
    wyroku z 24 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1616/21 oraz Naczelnego Sądu

    Administracyjnego w wyroku z 11 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 874/22, które, jako zapadłe
    w tej sprawie, wiążą Organ z mocy art. 153 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 24 lutego 2022 r. sygn. akt I SA
    /Gl 1616/21 stwierdził, że cyt.:
      „(...) 3.6. W rozpoznawanej sprawie z aktu notarialnego z (...) wynika, że Wnioskodawca
      dokonał sprzedaży przedmiotowej, zabudowanej nieruchomości, z taką samą
      zabudową, która istniała w dacie jej nabycia. Umowa sprzedaży odpowiada w istocie
      dostawie towarów na gruncie podatku od towarów i usług. Z ww. aktu notarialnego
      wynika również, że Wnioskodawca i Nabywca, sugerując się stanowiskiem
      prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, złożyli w tym akcie
      notarialnym oświadczenia: Wnioskodawcy, w § 11 pkt 4 aktu notarialnego, że „...
      sprzedaż jest objęta podatkiem od towarów i usług VAT”, Nabywca, w § 11 pkt 5 aktu
      notarialnego, że „...powołuje się na fakt objęcia niniejszej sprzedaży podatkiem od
      towarów i usług VAT, w związku z czym wnosi o zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy z
      dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych...”, uznając je za
      równoznaczne z oświadczeniem o rezygnacji ze zwolnienia z podatku i wyborze
      opodatkowania dostawy budynków i budowli posadowionych na przedmiotowej
      nieruchomości.
      Sprzedaż została udokumentowana fakturą nr (...), w której Wnioskodawca,
      zastosował stawkę podstawową podatku od towarów i usług.
      Podatek należny od sprzedaży nieruchomości w kwocie (...) zł został wykazany przez
      Wnioskodawcę w deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2020 r.
      Wnioskodawca jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT od 13 grudnia 1994
      r. do nadal. Nabywca jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT od 1 kwietnia
      2013 r. do nadal.
      Zdaniem Sądu była to dla organu podatkowego wystarczająca informacja o rezygnacji
      ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. O woli stron świadczyć musi
      również zadeklarowanie tego podatku jako należnego przez zbywcę i naliczonego
      skarżącego. Akt notarialny zawierał przy tym wszystkie dane, o których mowa w art.
      43 ust. 11 u.p.t.u.
      Wobec powyższego należy stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie spełnione
      zostały przesłanki z art. 43 ust. 10 pkt 2 u.p.t.u. Z okoliczności przedstawionych we
      wniosku wynika, że do dostawy Nieruchomości doszło w dniu 29 czerwca 2020 r., tj. w
      dniu podpisania aktu notarialnego, dokumenującego jego dostawę. W tym samym
      dniu zostało również złożone oświadczenie o wyborze opodatkowania opisanej
      transakcji. W ocenie Sądu, mając na uwadze stanowisko sądów administracyjnych
      powołanych przez stronę skarżącą oraz przywołaną w uzasadnieniu niniejszego
      wyroku, dla wywołania skutku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. złożenie
      oświadczenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego właściwemu dla Nabywcy nie było
      konieczne.”
    Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 874
    /22 wskazał, że cyt.:
      „(...), na tle przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu
      faktycznego, Sąd pierwszej instancji, przychylając się do stanowiska prezentowanego
      przez Spółkę, prawidłowo przyjął, że złożenie stosownego oświadczenia w akcie
      notarialnym, mającym za przedmiot dostawę wskazanych w tym akcie nieruchomości
      wypełnia wymogi dla przyjęcia, że strony tej umowy skutecznie zrezygnowały z
      przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwolnienia od podatku dostawy
      budynków, budowli lub ich części.
      (...)

      3.4. Rację miał zatem Sąd pierwszej instancji, że nie jest zgodne z zasadą
      proporcjonalności takie rozumienie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT w brzmieniu
      obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej interpretacji, które wyklucza możliwość
      rezygnacji ze zwolnienia opodatkowania i wybór opodatkowania dostawy budynku,
      budowli lub ich części w treści aktu notarialnego mającego za przedmiot dostawę tej
      nieruchomości.”
    Mając na uwadze przedstawiony opis prawy, przywołane przepisy oraz stanowiska sądów
    administracyjnych zajęte w wyroku WSA w Gliwicach z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gl
    602/21 oraz wyroku NSA w Warszawie z 19 maja 2025 r. I FSK 1995/21, rozstrzygających w
    niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że skoro:
    - z aktu notarialnego z dnia (...) wynika, że dokonali Państwo sprzedaży przedmiotowej,
      zabudowanej nieruchomości, z taką samą zabudową, która istniała w dacie jej nabycia,
    - z ww. aktu notarialnego wynika również, że Państwo i Nabywca, złożyli w tym akcie
      notarialnym oświadczenia: Państwo, w § 11 pkt 4 aktu notarialnego, że „... sprzedaż jest
      objęta podatkiem od towarów i usług VAT”, oraz Nabywca, w § 11 pkt 5 aktu
      notarialnego, że „...powołuje się na fakt objęcia niniejszej sprzedaży podatkiem od
      towarów i usług VAT, w związku z czym wnosi o zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia
      9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych...”, uznając je za
      równoznaczne z oświadczeniem o rezygnacji ze zwolnienia z podatku i wyborze
      opodatkowania dostawy budynków i budowli posadowionych na przedmiotowej
      nieruchomości,
    - sprzedaż została udokumentowana fakturą nr 2(...), w której zastosowali Państwo stawkę
      podstawową podatku od towarów i usług,
    - podatek należny od sprzedaży nieruchomości w kwocie (...) zł został wykazany przez
      Państwa w deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2020 r.
    - Państwo są zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT od 13 grudnia 1994 r. do nadal
      a Nabywca jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT od 1 kwietnia 2013 r. do
      nadal,
    to uzasadnionym jest przyjęcie, że w okolicznościach sprawy spełnione zostały przesłanki z
    art. 43 ust. 10 pkt 2 ustawy o VAT, a złożone w akcie notarialnym z (...) oświadczenia:
    Wnioskodawcy, „... że sprzedaż nieruchomości jest objęta podatkiem od towarów i usług
    VAT” oraz Nabywcy że „...powołuje się na fakt objęcia niniejszej sprzedaży podatkiem od
    towarów i usług VAT, w związku z czym wnosi o zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9
    września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych...” wywołały ten sam skutek jak
    oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia z podatku i wyborze opodatkowania dostawy
    budynków i budowli, o którym mowa w art. 43 ust. 10 pkt 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    prawidłowe.
    Z uwagi na warunkowy charakter pytań nr 2 i 3, nie udziela się odpowiedzi na te pytania,
    gdyż oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi wyłącznie w sytuacji uznania stanowiska
    dotyczącego pytania nr 1 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
    dacie zaistnienia zdarzenia oraz
    - zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego
    w dniu wydania interpretacji, uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu

    Administracyjnego w Gliwicach z 24 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1616/21, tj. 30
    września 2021 r.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.