Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-373/7-02/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-02-08
Teza: Obowiązek podatkowy w Polsce od 2005 r. w związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania do Wielkiej Brytanii
Słowa kluczowe: Anglia; miejsce-miejsce zamieszkania; obowiązek-obowiązek podatkowy; rezydent podatkowy; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; Wielka Brytania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 19.10.2007 r. (data wpływu 12.11.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego od 2005 r. - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12.11.2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego od 2005 r.

**W przedmiotowym wniosku zostały przedstawiony następujący stan faktyczny:**

W roku 2004 Wnioskodawca wyjechał z Polski do Wielkiej Brytanii, podejmując tam pracę. W zeznaniu podatkowym za rok 2004 uwzględnił dochody uzyskane w Polsce (przed wyjazdem) oraz dochody uzyskane w Wielkiej Brytanii, za okres dwóch miesięcy pracy.

Po przepracowaniu dwóch miesięcy, Wnioskodawca postanowił przeprowadzić się do Anglii na stałe. W Polsce nie ma rodziny, nie posiada żadnego majątku, źródeł dochodów, ani stałego adresu zameldowania. Przeprowadzkę do Anglii traktował jako zmianę miejsca zamieszkania. W Anglii pracuje, płaci podatki, wynajmuje mieszkanie, tam też zlokalizowany jest cały jego majątek. Wszelkie jego interesy życiowe - prywatne i zawodowe, od początku 2005 roku, związane są z Wielką Brytanią. Obecnie nie posiada w Polsce stałego adresu zamieszkania, ani też adresu zameldowania na pobyt stały lub tymczasowy.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie:**

Czy wobec zaistniałego stanu faktycznego, uznać należy, iż od 2005 roku miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajduje się poza Rzeczypospolitą Polską a w konsekwencji jest on zobowiązany do opodatkowania w Polsce jedynie dochodów uzyskanych w Polsce, natomiast dochody uzyskane w Wielkiej Brytanii podlegają opodatkowaniu jedynie w Wielkiej Brytanii?

Zdaniem wnioskodawcy:

Wnioskodawca od początku 2005 r. mieszka w Wielkiej Brytanii, tam pracuje, posiada adres zamieszkania, a jednocześnie w Polsce nie posiada adresu zamieszkania, ani też adresu zameldowania na pobyt stały lub tymczasowy, nie posiada majątku, nie ma rodziny, ani też nie podejmuje w Polsce żadnych innych działań, które wskazywać mogłyby na to, iż w Polsce koncentruje się jego życie. Wnioskodawca uważa, iż od roku 2005 przebywa w Wielkiej Brytanii z zamiarem pobytu stałego, tam posiada miejsce zamieszkania, i w związku z tym należy przyjąć, iż odnosi się do Wnioskodawcy ograniczony obowiązek podatkowy, - jest zobowiązany do opodatkowywania w Polsce jedynie dochodów uzyskanych w Polsce, o których mowa w art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.**

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. do 31.12.2006 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie do treści art. 3 ust. 2a osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 4a tej ustawy stanowi, iż wymieniony wyżej przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczypospolita Polska.

Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy z dnia 16 grudnia 1976 r. zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i zysków majątkowych (Dz. U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20), określenie „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się państwie” oznacza – z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu – każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona. Określenie to nie obejmuje przy tym osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych.

Definicja ta odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego obowiązującego do dnia 31.12.2006 r. pojęcie „miejsca zamieszkania” nie zostało zdefiniowane.

Jak stanowi art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości.

Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, iż istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych.

Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy stwierdzić, iż:

*   od 2005 r. ośrodek interesów życiowych przeniósł Pan do Zjednoczonego Królestwa, nie posiada Pan miejsca zamieszkania, ani miejsca zameldowania dla celów podatkowych w Polsce.

Posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Zjednoczonego Królestwa, w tym państwie mieszka z zamiarem stałego pobytu, ma Pan stałą pracę. Wszelkie interesy życiowe - prywatne i zawodowe, od początku 2005 roku, związane są z Wielką Brytanią. Obecnie nie posiada Pan w Polsce stałego adresu zamieszkania, ani też adresu zameldowania na pobyt stały lub tymczasowy. W Polsce nie uzyskiwał Pan żadnych dochodów.

Oznacza to, iż od 2005 r. podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.