Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4012.554.2017.18.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: Korzystanie ze zwolnienia od podatku VAT usługi
projektowania tras rowerowych.
Słowa kluczowe: fundacje
rower
usługi-usługi związane ze sportem
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ściśle związane ze
sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone
podmioty, których celem statutowym jest działalność na
rzecz rozwoju i upowszechniania sportu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 32
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 17
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 18

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 grudnia 2017 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 grudnia 2017 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie korzystania ze
    zwolnienia od podatku VAT usługi projektowania tras rowerowych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca – Fundacja (...) (dalej jako „Wnioskodawca” lub „Fundacja”) jest osobą
    prawną, fundacją w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach
    (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 40 ze zm.).
    Fundacja została powołana dnia (...) w drodze złożenia stosownych oświadczeń woli (w
    formie aktu notarialnego) przez fundatorów – osoby fizyczne.
    Fundacja jest wpisana do prowadzonego przez Sąd Rejonowy (...), rejestru stowarzyszeń,
    innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych
    zakładów opieki zdrowotnej (wpis z dnia (...)), a także do rejestru przedsiębiorców (wpis z
    dnia (...)) Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (...). Fundacja jest zarejestrowana
    dla celów podatku VAT od dnia (...).
    Siedzibą Fundacji jest (...). Nadzór nad Fundacją sprawuje minister właściwy do spraw
    sportu i turystyki.
    Zgodnie z postanowieniami Statutu Fundacji, w brzmieniu obowiązującym od dnia (...),
    celami fundacji są:
    1) wspieranie rozwoju sportu, (...);
    2) wspieranie oraz propagowanie rekreacji i turystyki, (...);
    3) rozwój aktywnych form spędzania wolnego czasu;

    4) aktywne działanie na rzecz własnego środowiska i regionu;
    5) propagowanie i upowszechnianie kultury fizycznej i sportu wśród ogółu
      społeczeństwa, a w szczególności wśród młodzieży i dzieci;
    6) (...);
    7) (...);
    8) (...).
    Fundacja realizuje swoje cele poprzez:
    (...).
    Całość dochodów, w tym dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej,
    uzyskiwanych przez Fundację jest przeznaczona wyłącznie na działalność statutową (cele
    statutowe).
    Jednym z głównych zadań statutowych Fundacji jest projektowanie tras rowerowych, a
    zwłaszcza (...), we współpracy z jednostkami samorządu terytorialnego, Lasami
    Państwowymi, Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska oraz parkami narodowymi. Wiele
    projektów współrealizowanych przez Fundację korzysta ze wsparcia finansowego Unii
    Europejskiej.
    Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że (...).
    W celu realizacji inwestycji w postaci zaprojektowania (...) trasy rowerowej, Fundacja
    podpisuje z podmiotem zamawiającym (jednostką samorządu terytorialnego, parkiem
    narodowym itp.) umowę o wykonanie prac projektowych (dalej jako „umowa”).
    Na mocy umowy Fundacja zobowiązuje się do opracowania przy użyciu własnych narzędzi
    i materiałów dokumentacji projektowej niezbędnej do wykonania szlaku rowerowego tzw.
    (...) o określonej długości.
    Na dokumentację projektową składa się przykładowo:
    (...).
    Należy podkreślić, iż:
    1) Fundacja wykonuje usługi projektowania tras rowerowych traktując je jako sposób
      (formę) realizacji celów statutowych, w szczególności propagowania oraz rozwoju
      sportów rowerowych; w efekcie zrealizowanie danej usługi projektowania (tras
      rowerowych) nie oznacza automatycznie, że Fundacja osiąga z tego tytułu zysk
      (rozumiany tutaj jako nadwyżkę przychodów nad kosztami); zdarza się bowiem, iż w
      związku z wykonaniem danej usługi projektowania (tras rowerowych) Fundacja nie
      osiąga w ogóle zysku lub nawet ponosi stratę, która – w dalszej perspektywie –
      podlega pokryciu np. z ewentualnie osiągniętego zysku z tytułu realizacji kolejnej
      (lub kolejnych) usługi projektowania;
    2) Fundacja nie posiada stałego zespołu pracowników „dedykowanych” świadczeniu
      usług projektowania tras rowerowych – w przypadku otrzymania stosownego
      zlecenia od zamawiającego (usługobiorcy) dopiero wówczas Fundacja tworzy zespół,
      który realizować ma – w jej imieniu i na jej rzecz – owe zlecenie (usługę
      projektowania), nawiązując w tym celu współpracę z różnymi osobami.

## Pytanie

Czy przedmiotowa usługa świadczona przez Wnioskodawcę, tj. usługa projektowania tras
    rowerowych (w tym (...)), podlega zwolnieniu od podatku VAT
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, zwalnia się od
    podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez
    kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych,
    których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu,
    pod warunkiem, że:

      a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
        wychowania fizycznego uczestniczenia w nim,
      b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
      c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
        wychowaniu fizycznym
    – z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-
    promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków
    przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania
    związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu
    sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
    Z kolei w myśl ust. 17 ww. artykułu, zwolnienie, o którym mowa m.in. w pkt 32, nie ma
    zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami
    podstawowymi, jeżeli:
      · nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z pkt 32,
        lub
      · ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Jednocześnie, w myśl art. 43 ust. 18 ww. ustawy, zwolnienie, o którym mowa (m.in.) w pkt
    32 stosuje się, pod warunkiem, że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w
    tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w
    przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie
    świadczonych usług.
    Dokonując subsumpcji przedmiotowego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    względem wskazanych powyżej regulacji prawnych w pierwszej kolejności należy –
    zdaniem Wnioskodawcy – podkreślić, że wykładnia tych przepisów powinna być
    dokonywana w zgodzie z normami prawa unijnego i z zachowaniem wyznaczonych przez
    nie celów. Wynika to z faktu, iż podatek VAT jest podatkiem zharmonizowanym na
    poziomie państw członkowskich UE, co oznacza obowiązek dokonywania – w każdym z
    tych państw – wykładni przepisów z zakresu tego podatku w sposób jak najbardziej do
    siebie zbliżony, tożsamy.
    Kwestię konieczności stosowania wykładni prounijnej wielokrotnie w swym orzecznictwie
    podkreśla Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tytułem przykładu wskazać można
    tutaj wyrok ww. Trybunału z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie Marks & Spencer pic (sygn. C-
    62/00), w którym stwierdzono, co następuje: zobowiązaniem Państw Członkowskich na
    gruncie Dyrektywy jest osiągnięcie rezultatu, do jakiego zmierza dyrektywa, a ich
    obowiązek przyjęcia wszelkich stosownych środków, ogólnych lub szczególnych, dla
    zapewnienia realizacji tego zobowiązania (...) jest wiążący dla wszystkich organów Państw
    Członkowskich (...) wynika z tego, że stosując prawo krajowe, sąd krajowy jest
    zobowiązany dokonywać wykładni tego prawa, tak dalece jak to możliwe, w świetle
    brzmienia i celu dyrektywy, aby osiągnąć cel dyrektywy (...)” (podobnie np. wyrok z dnia 8
    października 1987 r. w sprawie Kolpinguis Nijmegen, sygn. 80/86; wyrok z dnia 10 kwietnia
    1984 r. w sprawie Von Colson i Kamann, sygn. 14/83).
    Powyższe stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w pełni
    aprobowane na gruncie polskiego orzecznictwa sądowego. Jak wskazał to Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2017 r. (sygn. akt I FSK 1271/15): „Powyższa
    formuła wyraża obowiązek interpretacji obowiązującego prawa krajowego w świetle
    tekstu i celów dyrektywy po to, aby osiągnąć wyznaczony przez dyrektywę rezultat (tzw.
    wykładnia prounijna). Sądy stosując prawo powinny nadawać jego normom krajowym
    takie znaczenie, jakie zapewni mu zgodność z prawem unijnym. Ponadto sądy są
    zobowiązane w razie stwierdzenia, że normy prawa krajowego są niezgodne z prawem

    wspólnotowym, zastosować normy prawa wspólnotowego, jako podstawę swoich
    rozstrzygnięć, odmawiając jednocześnie zastosowania norm prawa krajowego. Stanowi to
    konsekwencję zasady prymatu prawa unijnego w stosunku do prawa krajowego.
    Sąd krajowy powinien dokonać zatem wykładni istniejącego prawa wewnętrznego tak, aby
    uwzględniała ona treść, jak i cel przepisu prawa unijnego. Natomiast wykładnia
    celowościowa prawa wspólnotowego nakazuje w większym stopniu uwzględniać cele
    konkretnych rozwiązań prawnych niż literalne brzmienie przepisów je zawierających.
    Dokonując wykładni prounijnej, tj. sprzyjającej prawu europejskiemu należy uwzględniać
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE)”.
    Powyższy obowiązek stosowania wykładni prounijnej rozciąga się nie tylko na sądy
    krajowe, ale również krajowe organy administracyjne, co jednoznacznie potwierdza w
    swym orzecznictwie zarówno Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i Naczelny
    Sąd Administracyjny(por. np. wyrok TSUE (dawniej ETS) z dnia 22 czerwca 1989 r. w
    sprawie Fratelli Costanzo SpA. sygn. C-103/88, postanowienie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r., sygn. I GSK 224/15). Oznacza to, że
    obowiązek ten obejmuje m.in. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, jako organ
    podatkowy właściwy w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów prawa
    podatkowego, w tym interpretacji indywidualnych (vide art. 13 Ordynacji podatkowej).
    Co ważne, imperatyw stosowania wykładni prounijnej determinuje zarazem zasadę
    pierwszeństwa stosowania prawa unijnego przed prawem krajowym (vide m.in. uchwała
    siedmiu sędziów NSA z dnia 16 października 2017 r., sygn. I FPS 1/17). Uwaga ta dotyczy
    również orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które jako tzw. „acquis
    communautaire” stanowi część prawa unijnego.
    Mając na względzie powyższe uwagi prawne, powracając na grunt art. 43 ust. 1 pkt 32
    ustawy o VAT, należy podkreślić, iż wprawdzie przepisy dotyczące zwolnień od podatku
    VAT nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej, to jednak nie oznacza to, że
    terminy użyte do zdefiniowania danego zwolnienia powinny być interpretowane w taki
    sposób, iż uniemożliwiałoby to osiągnięcie przez owo zwolnienie zamierzonego przez nie
    skutku (tak np. wyrok TSUE z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie Temco Europe SA, sygn.
    C-284/03).
    W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę, iż art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT jest przepisem
    implementującym do krajowego porządku prawnego regulację art. 132 ust. 1 lit. m)
    Dyrektywy 112. Wskazany tutaj przepis Dyrektywy zamieszczony jest w tytule IX rozdziale
    2 Dyrektywy 112 zatytułowanym „Zwolnienia dotyczące określonych czynności
    wykonywanych w interesie publicznym”. Oznacza to, że przepis/przepisy dotyczące tego
    zwolnienia powinny być interpretowane z uwzględnieniem interesu publicznego, który
    dzięki nim ma zostać zrealizowany. A contrario, wykładnia ww. przepisów, która
    prowadziłaby do rezultatów naruszających bądź nie mogących pozostać w zgodzie z
    interesem publicznym, powinna zostać uznana za niezgodną z prawem unijnym, i jako
    taka zostać odrzucona.
    Podobne zapatrywanie co do „przeznaczenia” przedmiotowego zwolnienia zaprezentował
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt I FSK 585/13),
    gdzie stwierdzono, co następuje: „Niewątpliwie przepis ten służy wspieraniu niektórych
    rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z
    uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym na rzecz osób uprawiających sport lub
    uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie
    podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa poprzez obniżenie
    kosztów tych usług. Celem więc jest upowszechnienie pewnych pożądanych wzorców
    zachowania, co niewątpliwie może nastąpić poprzez zmniejszenie wysokości
    wynagrodzenia za te usługi”.
    Dokonując wykładni art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, przy uwzględnieniu treści art.
    132ust. 1 lit. m) Dyrektywy 112, należy przede wszystkim podkreślić, iż wskazany tutaj

    przepis krajowy w sposób niezgodny z ww. przepisem dyrektywy określa zakres
    podmiotowy zwolnienia od podatku VAT. Otóż przepis Dyrektywy stanowi o organizacjach
    nienastawionych na osiąganie zysku, nie określając przy tym ich formy prawnej. Oznacza
    to więc, że każda organizacja nienastawiona na osiąganie zysku, bez względu na swoją
    formę prawną, mieści się w zakresie podmiotowym analizowanego tutaj zwolnienia. Z
    kolei przepis krajowy (art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT) określa zakres podmiotowy
    zwolnienia w ten sposób, iż obejmuje on jedynie kluby sportowe, związki sportowe oraz
    związki stowarzyszeń i innych osób prawnych. W konsekwencji, w pełni zasadne jest
    twierdzenie, że poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę krajowego w ramach art. 43
    ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, katalogu form prawnych podatników legitymowanych do
    stosowania zwolnienia przewidzianego w tym przepisie doszło do naruszenia art. 132 ust.
    1 lit. m) Dyrektywy 112 i w tym aspekcie ww. przepis ustawy o VAT pozostaje w
    sprzeczności z przepisem unijnym. Okoliczność ta nakazuje tym samym stwierdzić, iż nie
    tylko rezultaty wykładni prounijnej, ale i możliwość powołania się przez podatnika (tutaj:
    Wnioskodawcę) bezpośrednio na przepis Dyrektywy, w sytuacji gdy regulacja krajowa
    pozostaje z nim w sprzeczności (vide wyrok TSUE z dnia 19 stycznia 1982 r. w sprawie
    Ursuli Becker, sygn. 8/81), prowadzą do wniosku, że zakres zwolnienia unormowanego
    mocą art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT obejmuje – w ujęciu podmiotowym – każdy
    podmiot nienastawiony na osiągnięcie zysku. Kwestia niezgodności art. 43 ust. 1 pkt 32
    ustawy o VAT z art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 112 w aspekcie wskazanym w niniejszym
    akapicie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Tytułem przykładu, jak uznano
    to w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2017 r. (sygn. akt FSK
    1807/15): „zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji analizując przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 u.
    p.t.u. nie poprzestał na jego literalnej wykładni, co uczynił Minister Finansów, a odwołał się
    do wykładni prounijnej tego przepisu, uwzględniającej brzmienie i cele art. 132 ust. 1 lit.
    m) Dyrektywy 2006/112/WE, która to wykładnia przedstawiona została w wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 585/13 (dostępny
    na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie wykładnię tę
    podziela. Zgodnie zaś z tą wykładnią, przyjętą również przez Sąd pierwszej instancji w
    zaskarżonym wyroku, przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 u.pt.u. w związku z art. 132 ust. 1 pkt m)
    Dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować tak, że zwolnieniem od podatku
    określonym w tej normie objęte są nie tylko usługi ściśle związane ze sportem lub
    wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki
    stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz
    rozwoju i upowszechniania sportu, ale również tego typu usługi świadczone przez inne
    podmioty nienastawione na osiąganie zysku.
    Odnosząc powyższe uwagi prawne na grunt przedmiotowego stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego uznać trzeba, iż przesłanka podmiotowa zwolnienia od podatku VAT
    pozostaje spełniona. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Wnioskodawca będący fundacją nie
    jest nastawiony na osiąganie zysku, o czym świadczą w szczególności cele statutowe
    Fundacji, a także okoliczność, iż nie zawsze (nie przy każdej zrealizowanej usłudze
    projektowania tras rowerowych) ów zysk w ogóle występuje: niekiedy realizacja danej
    usługi projektowania generuje nawet stratę (vide: opis stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego oraz dalsza cześć stanowiska Wnioskodawcy). Co więcej, wypada w tym miejscu
    nadmienić, iż nawet kierując się przesłanką ujętą w art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT,
    odwołującą się do celu statutowego, jakim ma być działalność na rzecz rozwoju i
    upowszechniana sportu – również i w tym aspekcie pozostaje ona spełniona przez
    Fundację z uwagi na cele statutowe oraz sposoby ich realizacji, które zaprezentowane
    zostały w ramach niniejszego wniosku (vide opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego),
    a które nakierowane są stricte na rozwój i upowszechnianie sportu (w szczególności
    sportów rowerowych).
    Przechodząc do kolejnej przesłanki, której spełnienie warunkuje dopuszczalność
    stosowania zwolnienia od podatku VAT unormowanego mocą art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy
    o VAT oraz art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy należy stwierdzić, iż zwolnieniu podlegają

    usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym. Z racji tego, iż ustawa o
    VAT, ani Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęcia „sport” oraz „wychowanie fizyczne”
    zasadne jest w tym miejscu odwołanie się do rezultatów wykładni językowej ww. pojęć
    oraz wykładni systemowej zewnętrznej związanej z pojęciem „sport”. I tak, według:
      a) słownika języka polskiego przez sport rozumie się ćwiczenia i gry służące
        podnoszeniu i nabywaniu sprawności fizycznej i wyrabianiu pewnych cech
        charakteru (por. red. naukowa prof. dr M Szymczak „Słownik języka polskiego
        PWN”, T. III, Warszawa 1981 r.);
      b) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jednolity: Dz. U. z 2017
        r., poz. 1463) sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez
        uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub
        poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub
        osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach;
      c) słownika języka polskiego przez wychowanie fizyczne rozumie się ćwiczenia
        gimnastyczne lekkoatletyczne, gry sportowe itp. mające na celu wszechstronny
        rozwój fizyczny organizmu człowieka (por. red. Naukowa prof. dr M. Szymczak
        „Słownik języka polskiego PWN”, T. III, Warszawa 1981 r.).
    W ocenie Wnioskodawcy, świadczona przez niego usługa, której dotyczy niniejszy wniosek,
    tj. projektowanie tras rowerowych (w tym (...)) pozostaje w ścisłym związku ze sportem i
    wychowaniem fizycznym w znaczeniu tych pojęć przedstawionym powyżej. Właściwe
    zaprojektowanie tras rowerowych jest bowiem warunkiem koniecznym dla zapewnienia
    bezpiecznego uprawiania sportów rowerowych przez osoby fizyczne. Co więcej, nie ulega
    wątpliwości, że projektowanie tras rowerowych (w tym (...)) zachowuje swój sens i cel tylko
    w powiązaniu ze sportem rowerowym. Innymi słowy projektowanie trasy rowerowej dla
    innych celów niż uprawianie sportów rowerowych nie tylko nie jest w ogóle spotykane, ale
    przede wszystkim byłoby działaniem wewnętrznie sprzecznym, podważającym ratio
    projektowania ww. trasy, czyniąc je w ten sposób bezzasadnym i bezprzedmiotowym.
    Warto również nadmienić, iż w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia
    21 lutego 2013 r. w sprawie Mesto Zamberk (sygn. C-18/12) za usługę ściśle związaną ze
    sportem, podlegającą zwolnieniu od podatku VAT, uznano dostęp do parku wodnego
    oferujący odwiedzającym nie tylko urządzenia umożliwiające podejmowanie aktywności
    sportowej, lecz także inne formy rozrywki lub wypoczynku. Powyższy wyrok wskazuje więc,
    iż analizowana tutaj przesłanka ścisłego związania ze sportem powinna być
    interpretowana przede wszystkim pod kątem funkcjonalnym/celowościowym, tzn.
    prowadzić do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy dana usługa jest nakierowana przede
    wszystkim na umożliwienie uprawiania sportu, co też i ma miejsce w przedmiotowym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Co więcej, wypada także zwrócić uwagę, iż w
    orzecznictwie polskich sądów administracyjnych za usługę ściśle związaną ze sportem
    uznaje się np. sprzedaż praw do transmisji telewizyjnej spotkań piłkarskich. Jak
    uzasadniono to w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r.
    (sygn. akt I FSK 137/12) prawa te „są one pochodną rozgrywek piłkarskich, a więc ich
    związek z działalnością sportową jest ścisły”.
    Przedstawione w poprzednim akapicie okoliczności stanowią również – w ocenie
    Wnioskodawcy – podstawę do twierdzenia, że przedmiotowa usługa projektowania tras
    rowerowych (w tym (...)) jest konieczna do organizowania i uprawiania sportu, a więc iż
    spełniona pozostaje następna przesłanka dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT,
    przewidziana mocą art. 43 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o VAT. Nie ulega bowiem wątpliwości,
    iż dla zorganizowania możliwości uprawiania sportów rowerowych w danym terenie
    niezbędne jest odpowiednie zaprojektowanie trasy rowerowej. Pozwala to bowiem na
    optymalne wytyczenie owej trasy, jak i zapewnienie bezpiecznego uprawiania ww.
    sportów przez osoby fizyczne (korzystające z tras rowerowych).
    Odnosząc się do przesłanki uregulowanej mocą art. 43 ust. 1 pkt. 32 lit. b) ustawy o VAT
    skonstatować należy, iż Wnioskodawca nie jest podmiotem nastawionym na osiąganie

    zysków. Świadczy o tym już sam statut Fundacji, w którym z jednej strony nie wskazano,
    aby jej celem było prowadzenie działalności zarobkowej i osiąganie zysku, z drugiej zaś
    stwierdzono tam (tj. w statucie), że cały dochód Fundacji przeznaczany jest wyłącznie na
    realizację celów statutowych, które nakierowane są na propagowanie i rozwój sportu, ze
    szczególnym uwzględnieniem sportów rowerowych. Ponadto jak wskazano to w opisie
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wynagrodzenie przypadające Fundacji z tytułu
    wykonywania przez nią świadczeń, w tym i usługi stanowiącej przedmiot niniejszego
    wniosku, ustalone jest na poziomie zapewniającym pokrycie kosztów działalności, nie zaś
    na poziomie ukierunkowanym na osiąganie zysku. W konsekwencji zasadne jest
    twierdzenie, że analizowana w niniejszym akapicie przesłanka pozostaje spełniona przez
    Wnioskodawcę.
    Przechodząc do przesłanki uregulowanej mocą art. 43 ust. 1 pkt 32 lit. c) ustawy o VAT, w
    myśl której dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w tym przepisie
    konieczne jest, aby usługa była świadczona na rzecz osób uprawiających sport lub
    uczestniczących w wychowaniu fizycznym, odwołać należy się przede wszystkim do
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Otóż w wyroku tego Trybunału
    z dnia 18 października 2008 r. w sprawie Canterbury Hockey Club (sygn. C-253/07)
    stwierdzono, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT w kontekście osób
    uprawiających sport nie stanowi przeszkody okoliczność, iż usługa świadczona jest na
    rzecz osoby prawnej, stowarzyszenia itd. o ile faktycznymi beneficjentami są osoby
    uprawiające sport. Ponadto, w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia
    21 lutego 2013 r. w sprawie Mesto Zamberk (sygn. C-18/12) jednoznacznie stwierdzono, że
    za uprawianie sportu należy rozumieć także niezorganizowaną, niesystematyczną i
    niemającą na celu udziału w zawodach aktywność sportową. W efekcie za uprawianie
    sportu uznać należy także indywidualne, nieregularne uprawianie sportów rowerowych
    przez osoby fizyczne niezrzeszone w żadnym klubie sportowym lub organizacji o
    podobnym charakterze.
    W przedmiotowym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym oczywiste jest, że pomimo, iż
    nabywcami od Wnioskodawcy usługi projektowania tras rowerowych (w tym (...)) są
    właściciele bądź zarządcy danego terenu, przez który przebiegać ma trasa rowerowa, a
    którzy częstokroć są osobami prawnymi lub posiadają inną formę prawną, to jednak
    rzeczywistymi beneficjentami ww. usługi pozostają osoby fizyczne uprawiające sporty
    rowerowe na trasach zaprojektowanych przez Wnioskodawcę. Stąd też przesłankę
    przewidzianą w art. 43 ust. 1 pkt 32 lit. c) ustawy o VAT również uznać należy – w
    przypadku Wnioskodawcy – za spełnioną.
    Analiza art. 43 ust. 1 pkt 32 w zw. z ust. 18 ustawy o VAT prowadzi również do wniosku, iż
    poza spełnieniem – przedstawionych powyżej – przesłanek pozytywnych, dla zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT konieczne jest również wykluczenie zachodzenia przesłanek
    negatywnych w postaci:
    a) wyłączenia spod zwolnienia od podatku VAT usług związanych z działalnością
      marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług
      odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji,
      usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem
      fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za
      odpłatnością,
      – należy stwierdzić, iż usługa świadczona przez Wnioskodawcę, tj. projektowanie tras
      rowerowych (w tym (...)) nie została wymieniona w ww. katalogu usług, wobec czego
      powyższe wyłączenie nie znajduje zastosowania względem przedmiotowej usługi,
    b) nieosiągania w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich
      osiągnięcia przeznaczenia ich w całości na kontynuację lub doskonalenie
      świadczonych usług,

      – należy stwierdzić, iż usługa świadczona przez Wnioskodawcę, tj. projektowanie tras
      rowerowych (w tym (...)) nie stanowi źródła zysków Wnioskodawcy osiąganych
      systematycznie, a więc planowo, regularnie, w szczególności zlecenia wykonania
      przez Wnioskodawcę projektu trasy rowerowej nie stanowią przedmiotu umów o
      charakterze stałej współpracy, zlecenia te składane są Wnioskodawcy nieregularnie
      (od czasu do czasu). Wnioskodawca nie tworzy ani nie realizuje planu finansowego,
      który przewidywałby stałe, regularne wpływy z tytułu świadczenia przedmiotowej
      usługi, którą traktuje on jako swoisty dodatek, jedną z wielu czynności
      przyczyniających się do realizacji celów statutowych Fundacji. Fundacja nie posiada
      również stałego zespołu pracowników/współpracowników dedykowanego realizacji
      usług projektowania tras rowerowych, taki zespół tworzony jest przez nią dopiero po
      otrzymaniu zlecenia. Co więcej, jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia
      przyszłego, zrealizowanie danej usługi projektowania (tras rowerowych) nie oznacza
      automatycznie, że Fundacja osiąga z tego tytułu zysk (rozumiany tutaj jako
      nadwyżkę przychodów nad kosztami). Zdarza się bowiem, iż w związku z
      wykonaniem danej usługi projektowania Fundacja nie osiąga w ogóle zysku lub
      nawet ponosi stratę. Strata ta podlega następnie pokryciu np. z ewentualnie
      osiągniętego zysku z tytułu realizacji kolejnej (lub kolejnych) ww. usług. Warto przy
      tym dodać, iż jak wynika to ze statutu Fundacji wszelkie uzyskiwane dochody (zyski)
      są przeznaczane na cele statutowe Fundacji, a więc m.in. na kontynuację (a w
      domyśle również doskonalenie) wykonywanych przez siebie usług projektowania
      tras rowerowych.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, świadczona przez niego usługa projektowania tras
    rowerowych (w tym (...)) podlega zwolnieniu od podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 32
    ustawy o VAT.
    Na zakończenie, z tzw. ostrożności Wnioskodawca zaznacza, iż nawet gdyby uznać
    świadczoną przez niego usługę projektowania tras rowerowych za czynność pomocniczą
    względem usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym wówczas na
    podstawie art. 43 ust. 17 ustawy o VAT przedmiotowa usługa i tak podlegałaby zwolnieniu
    od podatku VAT, gdyż:
    a) jest ona niezbędna dla świadczenia usługi związanej ze sportem (jako usługi
      podstawowej) – jak już bowiem wskazano we wcześniejszej części stanowiska
      Wnioskodawcy zaprojektowanie trasy rowerowej jest niezbędne/konieczne dla
      stworzenia odpowiednich, w tym i bezpiecznych warunków dla uprawiania sportów
      rowerowych w terenie, w którym owa trasa podlega wytyczeniu
      – wykluczona tym samym zostaje przesłanka negatywna przewidziana w art. 43 ust.
      17 pkt 1 ustawy o VAT,
    b) głównym celem świadczenia przedmiotowej usługi nie jest osiągnięcie dodatkowego
      dochodu przez Wnioskodawcę poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności
      w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia od podatku VAT – jak już
      bowiem wskazano we wcześniejszej części złożonego wniosku (vide opis stanu
      taktycznego/zdarzenia przyszłego) cele statutowe Fundacji odnoszą się do
      propagowania i rozwoju sportu, w szczególności sportów rowerowych, w efekcie
      usługa projektowania tras rowerowych winna być postrzegana jako jeden z wielu
      środków realizacji ww. celów, innymi słowy głównym celem (istotą) świadczenia
      przez Wnioskodawcę usługi projektowania tras rowerowych jest propagowanie i
      stymulowanie w ten sposób rozwoju sportów rowerowych, nie zaś osiąganie z tego
      tytułu zysków (dochodu), o braku nakierowania świadczenia przedmiotowej usługi
      na osiągnięcie dodatkowego dochodu świadczy również – wskazany w opisie stanu
      faktycznego/zdarzenia przyszłego
      – okoliczność, iż przy realizacji usługi projektowania nie zawsze Fundacja osiąga
      zysk, niekiedy ponosi nawet stratę

      – wykluczona tym samym zostaje przesłanka negatywna przewidziana w art. 43 ust.
      17 pkt 2 ustawy o VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 13 lutego 2018 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL2-2.4012.554.2017.1.MŁ, w której Państwa stanowisko w zakresie
    korzystania ze zwolnienia od podatku VAT usług projektowania tras rowerowych uznałem
    za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 27 lutego 2018 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    22 marca 2018 r. wnieśli Państwo skargę na interpretację znak 0112-KDIL2-
    2.4012.554.2017.1.MŁ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
    Skarga wpłynęła do mnie 28 marca 2018 r.
    Wnieśli Państwo o:
      1) uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości;
      2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego
      wg norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił skarżoną interpretację znak 0112-
    KDIL2-2.4012.554.2017.1.MŁ – wyrokiem z 26 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 445/18.
    Pismem z 21 sierpnia 2018 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Następnie pismem z 23 lipca 2019 r. wycofałem skargę kasacyjną.
    Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt I FSK 1958/18
    umorzył postępowanie kasacyjne.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną znak 0112-KDIL2-2.4012.554.2017.1.MŁ,
    stał się prawomocny od 7 sierpnia 2019 r.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem ponownie Państwa wniosek – 6 lutego 2020 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0112-KDIL2-2.4012.554.2017.11.MŁ, w której Państwa stanowisko w
    zakresie korzystania ze zwolnienia od podatku VAT usług projektowania tras rowerowych
    uznałem za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 20 lutego 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    20 marca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na interpretację znak 0112-KDIL2-
    2.4012.554.2017.11.MŁ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
    Skarga wpłynęła do mnie 25 marca 2020 r.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości;
    2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego
    wg norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił skarżoną interpretację znak 0112-
    KDIL2-2.4012.554.2017.11.MŁ – wyrokiem z 8 października 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 260
    /20.

    Pismem z 11 grudnia 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 521/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną znak 0112-KDIL2-2.4012.554.2017.11.MŁ,
    stał się prawomocny od 22 listopada 2024 r. (wpływ 28 stycznia 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
        wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi
    ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczeń Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu z 26 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 445/18 i z 8
    października 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 260/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    22 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 521/21.
    Z uwagi na termin zaistnienia opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego – w
    analizowanej sprawie mają zastosowanie przepisy prawa obowiązujące w dniu 13 lutego
    2018 r.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
      lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
      dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy:

      Podstawowa stawka podatku od towarów i usług dla dostawy towarów i świadczenia
      usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i
      3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Na mocy art. 41 ust. 13 ustawy:
      Towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5,
      niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce
      publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla
      których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę.
    Jednakże na mocy do art. 146a pkt 1 ustawy:
      W okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f
      stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi
      23%.
    Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku gdy ani ustawa, ani przepisy
    wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia
    należy je opodatkować według 23% stawki podatku.
    Należy zaznaczyć, że jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku od
    towarów i usług możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem
      fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki
      stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na
      rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że:
      a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
        wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
      b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
      c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
        wychowaniu fizycznym
      - z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-
      promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków
      przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania
      związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu
      sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
    Powołany powyżej art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy stanowi odzwierciedlenie regulacji
    zawartych w art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 r., s. 1, ze zm.), dalej: Dyrektywa 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze
      sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie
      zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu
      fizycznym.
    W myśl art. 43 ust. 17 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:

      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Natomiast stosownie do art. 43 ust. 18 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem
      że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają
      w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są
      one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
    Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 43
    ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, który implementuje do krajowego prawnego przepis art. 132
    ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r.,
    str. 1, z późn. zm.), należy interpretować tak, że zwolnieniem od podatku określonym w tej
    normie objęte są nie tylko usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym
    świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych
    osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i
    upowszechnia sportu, ale również tego typu usługi świadczone przez inne podmioty
    nienastawione na osiąganie zysku.
    Powyższe stanowisko zostało przedstawione w wyrokach NSA z dnia 8 lutego 2018 r. sygn.
    akt I FSK 394/16, z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1807/15, z dnia 13 marca sygn. akt I
    FSK 585/13.
    Zgodnie z brzmieniem ustawy, zwolnieniu podlegają usługi „ściśle” związane ze sportem
    lub wychowaniem fizycznym. Przepisy ustawy nie zawierają definicji „ścisłego” związku
    usług ze sportem lub wychowaniem fizycznym. W pewnym zakresie do kwestii tej odniósł
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 16 października 2008 r. w
    sprawie C-253/07 Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club przeciwko The
    Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, w którym to wyjaśnił, że
    świadczenie usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym „może być
    zwolnione tylko wtedy, gdy są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających
    zwolnieniu, tj. uprawiania sportu lub wychowania fizycznego” (pkt 22). Ponadto TSUE
    podkreślił, iż „Zwolnienie transakcji należy zatem ustalić w szczególności w zależności od
    charakteru świadczonych usług oraz ich związku ze sportem lub wychowaniem fizycznym”
    (pkt 23).
    Natomiast w wyroku z dnia 21 lutego 2013r. w sprawie C-18/12, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej wskazał, iż:
      W odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy VAT należy stwierdzić, że przepis
      ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i wychowania fizycznego w
      ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją rzeczonego przepisu nie jest
      przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom sportu.
    Z wyroku tego wynika również, iż art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy VAT, w celu jego
    stosowania nie wymaga, aby aktywność sportowa była podejmowana na określonym
    poziomie, na przykład zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w
    określony sposób, tj. regularnie lub w sposób zorganizowany.
    Celem powołanego przepisu Dyrektywy jest wspieranie niektórych rodzajów działalności
    interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z
    wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje nienastawione na
    osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu
    fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej aktywności
    przez szerokie warstwy społeczeństwa. Interpretacja tego przepisu ograniczająca zakres

    stosowania zwolnienia, jakie on przewiduje, do aktywności sportowej podejmowanej w
    sposób zorganizowany, systematyczny lub mający na celu udział w zawodach sportowych,
    byłaby sprzeczna z rzeczonym celem.
    W konstatacji Trybunał stwierdził, że:
      Art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, iż
      niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach
      aktywność sportowa może być uznana za uprawianie sportu w rozumieniu tego
      przepisu.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Fundacja jest osobą prawną, Fundacją w rozumieniu
    przepisów ustawy o fundacjach. Fundacja została powołana (...) w drodze złożenia
    stosownych oświadczeń woli (w formie aktu notarialnego) przez fundatorów – osoby
    fizyczne. Fundacja jest wpisana do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i
    zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, a
    także do rejestru przedsiębiorców. Fundacja jest zarejestrowana dla celów podatku VAT
    od (...). Nadzór nad Fundacją sprawuje minister właściwy do spraw sportu i turystyki.
    Zgodnie z postanowieniami Statutu Fundacji, w brzmieniu obowiązującym od (...), celami
    Fundacji są:
    1) wspieranie rozwoju sportu, (...);
    2) wspieranie oraz propagowanie rekreacji i turystyki, (...);
    3) rozwój aktywnych form spędzania wolnego czasu;
    4) aktywne działanie na rzecz własnego środowiska i regionu;
    5) propagowanie i upowszechnianie kultury fizycznej i sportu wśród ogółu
      społeczeństwa, a w szczególności wśród młodzieży i dzieci;
    6) (...);
    7) (...);
    8) (...).
    Całość dochodów, w tym dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej,
    uzyskiwanych przez Fundację jest przeznaczona wyłącznie na działalność statutową (cele
    statutowe). Jednym z głównych zadań statutowych Fundacji jest projektowanie tras
    rowerowych, a zwłaszcza (...), we współpracy z jednostkami samorządu terytorialnego,
    Lasami Państwowymi, Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska oraz parkami
    narodowymi. Wiele projektów współrealizowanych przez Fundację korzysta ze wsparcia
    finansowego Unii Europejskiej.
    (...).
    W celu realizacji inwestycji w postaci zaprojektowania (...) trasy rowerowej, Fundacja
    podpisuje z podmiotem zamawiającym (jednostką samorządu terytorialnego, parkiem
    narodowym itp.) umowę o wykonanie prac projektowych. Na mocy umowy Fundacja
    zobowiązuje się do opracowania przy użyciu własnych narzędzi i materiałów dokumentacji
    projektowej niezbędnej do wykonania szlaku rowerowego tzw. (...) o określonej długości.
    Wątpliwości Państwa dotyczą tego, czy usługi projektowania tras rowerowych (w tym (...))
    korzystają/będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    32 ustawy.
    Z wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy wynika, że podatnik, aby móc skorzystać
    ze zwolnienia w nim przewidzianego, winien spełnić przesłanki zarówno o charakterze
    przedmiotowym, jak i podmiotowym.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że zwolnieniem od podatku VAT objęte są nie
    tylko usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez
    kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych,
    których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale
    również tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nienastawione na osiąganie
    zysku.

    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 26 czerwca 2018 r. sygn. akt I
    SA/Wr 445/18 w przedmiotowej sprawie stwierdził, że:
      Mając na uwadze powołane przepisy należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów
      administracyjnych, w tym także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego
      ukształtował się pogląd, zgodnie z którym przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT
      w związku z art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy 112 należy tak interpretować, że
      zwolnieniem od podatku określonym w tej normie objęte są nie tylko usługi ściśle
      związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe,
      związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem
      statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale również
      tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nienastawione na osiąganie zysku
      (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2014 r., I FSK 585
      /13 oraz z dnia 18 maja 2017 r., I FSK 1807/15 – wyroki dostępne w bazie orzeczeń:
      orzeczenia.nsa.gov.pl).
      Jak podkreślił NSA w powołanym wyroku z dnia 13 marca 2014 r., z art. 132 ust. 1 lit.
      m dyrektywy 112 wynika, że zwolnienie w nim opisane ma charakter bezwarunkowy
      w sensie materialnym. Oznacza to, że Państwa Członkowskie nie mogą drogą
      regulacji krajowych odstąpić od udzielenia tego zwolnienia albo je ograniczyć.
      Przepis ten zawarty jest w rozdziale 2 dyrektywy 112 zatytułowanym „zwolnienia
      dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym”. Mają
      zatem na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności w interesie
      publicznym (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2009 r. w
      sprawie C-357/07 TNT Post UK, Zb.Orz.s. I-3025, pkt 32). Jednakże zwolnienia te nie
      dotyczą wszystkich rodzajów działalności wykonywanej w interesie publicznym, lecz
      jedynie tej działalności, która została w tym przepisie wymieniona i opisana w bardzo
      szczegółowy sposób.
      Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie
      podkreślał, że terminologia używana do określenia zwolnień od podatku od towarów
      i usług powinna być interpretowana w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te
      stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest
      każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Jednakże owa zasada ścisłej
      wykładni nie oznacza, że terminologia stosowana przy określeniu zwolnień
      przewidzianych w art. 132 dyrektywy 112 powinna być interpretowana w sposób,
      który pozbawiałby je skuteczności (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18
      listopada 2004 r. w sprawie C284/03 Temco Europe, Zb.Orz.s. I-11237, pkt 17, wyrok
      Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie C-434/05 Horizon
      College, Zb.Orz.s. l-4793, pkt 16, a także wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16
      października 2008 r. w sprawie C253/07 Canterbury Hockey Club i Canterbury Ladies
      Hockey CIlub, Zb.Orz.s. l-7821, pkt 17.)
      Ponadto zwolnienia te powinny być stosowane jednolicie we wszystkich Państwach
      Członkowskich. Stąd też wykładnia przepisów prawa krajowego powinna
      uwzględniać treść unijnych unormowań oraz musi być zbieżna we wszystkich krajach
      Unii Europejskiej.
      W rezultacie, organ podatkowy, ograniczając się w zaskarżonej interpretacji
      wyłącznie do stosowania językowych dyrektyw wykładni, dokonał zawężającej
      interpretacji art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT. Ograniczono bowiem zwolnienie
      wyłącznie do usług świadczonych w formie klubu sportowego, związku sportowego
      lub związku stowarzyszeń i innych osób prawnych w rozumieniu art. 3 i art. 6 ustawy
      o sporcie. Taka interpretacja pomija uwarunkowania prawne, których źródłem są
      przepisy prawa unijnego. Należy bowiem podkreślić, że przepis art. 132 ust. 1 lit. m
      dyrektywy 112 stanowi o usługach świadczonych przez „organizacje nienastawione

      na osiąganie zysku”. Zatem nie ma podstaw do zawężania kręgu podmiotów
      świadczących te zwolnione usługi. Sprzeciwiają się temu postanowienia dyrektywy
      112.
      Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym do
      spełnienia warunków zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, niezbędne jest
      działanie przez podmiot świadczący usługi w formie klubu sportowego, związku
      sportowego lub związku stowarzyszeń i innych osób prawnych w rozumieniu art. 3 i
      art. 6 ustawy o sporcie, jest rezultatem właśnie pominięcia wykładni prounijnej
      przepisu ustanawiającego to zwolnienie i w rezultacie zawęża zakres tego
      zwolnienia, jaki wynika z przepisu prawa unijnego. Jak bowiem wskazano, przepis
      art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy 112 stanowi o usługach świadczonych przez
      „organizacje nienastawione na osiąganie zysku”, nie wskazując formy prawnej tych
      organizacji.
    W przedmiotowej sprawie wskazali Państwo, że są Państwo Fundacją w rozumieniu
    przepisów ustawy o fundacjach. Całość dochodów, w tym dochodów z prowadzonej
    działalności gospodarczej, uzyskiwanych przez Fundację jest przeznaczona wyłącznie na
    działalność statutową (cele statutowe). Zgodnie z postanowieniami Statutu Fundacji, w
    brzmieniu obowiązującym od (...), celami Fundacji są:
    1) wspieranie rozwoju sportu, (...);
    2) wspieranie oraz propagowanie rekreacji i turystyki, (...);
    3) rozwój aktywnych form spędzania wolnego czasu;
    4) aktywne działanie na rzecz własnego środowiska i regionu;
    5) propagowanie i upowszechnianie kultury fizycznej i sportu wśród ogółu
      społeczeństwa, a w szczególności wśród młodzieży i dzieci;
    6) (...);
    7) (...);
    8) (...).
    Tym samym przesłanka o charakterze podmiotowym jest spełniona wówczas, gdy
    świadczącym usługę jest podmiot, którego celem statutowym jest działalność na rzecz
    rozwoju i upowszechniania sportu.
    Mając na uwadze powyższe, przesłanka o charakterze podmiotowym w analizowanej
    sprawie, wynikająca z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy jest/będzie spełniona.
    W następnej kolejności należy przeanalizować, czy spełnione są/będą pozostałe
    warunki umożliwiające zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 32
    ustawy.
    Przesłanka o charakterze przedmiotowym odnosi się do charakterystyki usług
    świadczonych przez podmioty wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy – są to usługi
    ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym, konieczne do organizowania i
    uprawiania sportu lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim i
    są świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu
    fizycznym.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii spełnienia przez Państwa przesłanki przedmiotowej,
    trzeba mieć na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu przedstawione w przedmiotowej sprawie w wyroku z 8 października 2020 r.
    sygn. akt I SA/Wr 260/20 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22
    listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 521/21.
    W zakresie rozstrzygnięcia spełnienia przez Państwa przesłanki przedmiotowej,
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w ww. wyroku z dnia 8 października 2020
    r. stwierdził, że:
      Istotne z punktu widzenia zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u.
      jest nie tyle wyjaśnienie charakteru podmiotu, na rzecz którego spełnia swoje

      świadczenie skarżący, a cel przyjęcia tego zwolnienia na gruncie podatku od
      towarów i usług. Art. 43 ust. 1 pkt. 32 jest krajowym odpowiednikiem art. 132 ust. 1
      lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednik art. 13 część A ust. 1 lit. m) VI
      Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17.5.1977 r.). Zgodnie z tym przepisem państwa
      członkowskie zwalniają świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem
      lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na
      rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
      Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku C-253/07 (Wyrok ETS z 16.10.2008 r.
      w sprawie Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club vs. The
      Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs) stwierdził, że w celu oceny,
      czy te usługi są zwolnione, nie mają znaczenia tożsamość formalnego adresata
      usługi ani forma prawna, w jakiej korzysta on z tej usługi. Jednakże aby móc
      korzystać z tego zwolnienia, zgodnie z art. 13 część A ust. 1 lit. m) i art. 13 część A
      ust. 2 lit. b) tiret pierwsze VI Dyrektywy, usługi powinny być świadczone przez
      organizację niemającą celu zarobkowego, powinny być ściśle związane ze sportem i
      niezbędne do jego uprawiania, a faktycznymi beneficjentami tych usług powinny być
      osoby uprawiające sport. Natomiast świadczenie usług niespełniające tych kryteriów,
      w szczególności tych związanych z klubami sportowymi i ich działaniem, jak na
      przykład doradztwo w zakresie marketingu i pozyskiwania sponsorów, nie może
      korzystać z tego zwolnienia.
      Biorąc pod uwagę powyższe, na marginesie rozważań w przedmiotowej sprawie
      powinna pozostawać kwestia czy usługa świadczona jest bezpośrednio na rzecz osób
      uprawiających sport czy też na rzecz podmiotu organizujące (tworzącego) warunki
      do uprawiania sportu. Zbyt literalne odczytywanie art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u lit c),
      sprowadzało by bowiem zastosowanie tego zwolnienia tylko do udostępniania
      obiektów sportowych i organizacji imprez sportowych. Tyko bowiem w tym wypadku
      można mówić o odpłatnym świadczeniu bezpośrednio na rzecz osób uprawiających
      sport.
      Jest rzeczą oczywistą, że uprawianie większości sportów wymaga istnienia
      odpowiedniej infrastruktury. Jest również oczywiste, że w większości przypadków
      osoby bezpośrednio uprawiające sport nie są w stanie samodzielnie takiej
      infrastruktury wytworzyć. Z przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego
      wynika, że projektowane przez nią obiekty nie tylko służą uprawianiu wskazanego
      rodzaju sportu – kolarstwa terenowego – ale są dla jego uprawiani niezbędne. Organ
      faktu tego nie neguje. Wobec tego należy te usługi uznać za ściśle związane ze
      sportem. Finalnie zaś z efektów ich wykonania korzystać będą osoby sport
      bezpośrednio uprawiające sport. Co jest – zgodnie ze wskazanym wyżej orzeczeniem
      TSUE dostatecznym warunkiem zastosowania zwolnienia.
    Ponadto WSA we Wrocławiu wskazuje, że:
      W wyroku w sprawie C-12 Mesto Źamberk (ECLI:EU:C:2013:95) na który w tej kwestii
      powołuje się organ TSUE orzekł, że „Artykuł 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006
      /112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
      wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że niezorganizowana,
      niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa
      może być uznana za uprawianie sportu w rozumieniu tego przepisu.
      Artykuł 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że
      dostęp do parku wodnego oferujący odwiedzającym nie tylko urządzenia
      umożliwiające podejmowanie aktywności sportowej, lecz także inne formy rozrywki
      lub wypoczynku, może stanowić usługę ściśle związaną z uprawianiem sportu. Do
      sądu odsyłającego należy ustalenie, czy w świetle wskazówek interpretacyjnych
      dostarczonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w niniejszym
      wyroku i z uwagi na szczególne okoliczności postępowania głównego ma to miejsce
      w niniejszej sprawie.

      W wyroku tym TSUE wskazywał także, że „W odniesieniu do pytania, czy w ramach
      takiego jednego świadczenia złożonego dominującym elementem jest możliwość
      podejmowania aktywności sportowej wchodzącej w zakres art. 132 ust. 1 lit. m)
      dyrektywy VAT, czy raczej czysty wypoczynek i rozrywka, należy dokonać tego
      ustalenia, jak zostało przypomniane w pkt 30 niniejszego wyroku, w oparciu o punkt
      widzenia przeciętnego konsumenta, który powinien być określony na podstawie
      wszystkich obiektywnych elementów. W ramach tej całościowej oceny należy w
      szczególności uwzględnić koncepcję omawianego parku wodnego wynikającą z jego
      obiektywnych cech, czyli różnych rodzajów proponowanej infrastruktury, ich
      urządzenia, liczby i ich znaczenia w stosunku do całości parku. W szczególności w
      odniesieniu do basenów sąd odsyłający będzie musiał w szczególności uwzględnić
      kwestię, czy nadają się one do pływania o charakterze sportowym w ten sposób, że
      są na przykład podzielone na tory, wyposażone w słupki umożliwiające wykonywanie
      skoków do wody oraz mają odpowiedni rozmiar i głębokość, czy też przeciwnie, są
      urządzone w ten sposób, że nadają się zasadniczo do użytku rekreacyjnego.
      Natomiast okoliczność, że zamiar pewnej liczby odwiedzających nie odnosi się do
      ustalonego w ten sposób dominującego elementu omawianej usługi, nie może
      podważyć tego ustalenia.
      Jak z powyżej przytoczonych wywodów wynika w ocenie TSUE fakt, że część osób
      będzie korzystało z obiektu wyłącznie dla wypoczynku i rekreacji nie zmienia
      okoliczność że całość obiektu nadaje się do uprawiania sportu. Ta okoliczność jest w
      niniejszej sprawie niesporna i wynika z opisu stanu faktycznego, w którym wyraźnie
      zaznaczono, że projektowane trasy są przeznaczone do uprawiania sportu
      rowerowego. Tym bardziej na ocenę taką nie będzie mieć wpływu możliwość że
      poszczególne osoby będą miały możliwość wykorzystywania tras w innym celu, a
      więc niezgodnie z przeznaczeniem.
    Powyższe podsumował NSA w wyroku z 22 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 521/21
    stwierdzając, że:
      Z przytoczonych w wyroku oraz skardze kasacyjnej orzeczeniach Trybunału
      Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a w szczególności z wyroku w sprawie C-18/12
      Mesto Żamberk wynika, że nie jest wymagane wykorzystywanie infrastruktury
      wyłącznie dla celów uprawiania sporu. Okoliczność, że pewna grupa osób będzie
      wykorzystywała określoną infrastrukturę w innym celu niż sport nie zmienia
      dominującego elementu omawianej usługi.
    NSA podkreślił również, że:
      (...) ocena czy usługa jest ściśle związana ze sportem wymaga odniesienia się do celu
      wprowadzonego zwolnienia.
      Już dyrektywa 112 definiuje, że chodzi o czynności wykonywane w interesie
      publicznym. Celem jest obniżenie kosztów uprawiania sporu, zwiększenie zatem jego
      dostępności. Oczywiście w interesie publicznym jest rozumienie pojęcia sportu w jak
      najszerszym wymiarze. Nie chodzi zatem jedynie o sport zawodowy, ale także
      szeroko rozumiany sport amatorski. W konsekwencji bardzo trudno określić granice
      co jest sportem, a jaka aktywność jest jedynie rekreacją, czy też wypoczynkiem.
      Uwzględniając cel tego zwolnienia za uprawianie sportu należy rozumieć nie tylko
      uczestnictwo lub przygotowywanie się do rywalizacji sportowej, ale także każdą
      aktywność fizyczną. Państwo zwalniając tego typu czynności z podatku sprawia, że
      rezygnując z wpływów podatkowych, obniża koszty finansowe tej aktywności, co za
      tym idzie preferując określony sposób spędzania wolnego czasu.
      W tym kontekście projektowanie tras rowerowych, w tym (...), należy uznać za usługę
      ściśle związaną ze sportem.

    Zatem, uwzględniając powyższe wyroki sądów w przedmiotowej sprawie, należy
    stwierdzić, że usługi projektowania tras rowerowych spełniają również przesłankę
    przedmiotową uprawniającą do zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1
    pkt 32 ustawy.
    W tym stanie rzeczy, wobec spełnienia przesłanki podmiotowej, jak też przedmiotowej
    wynikającej z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy, do świadczonych przez Fundację
    usług projektowania tras rowerowych – zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku
    przewidziane we wskazanym wyżej przepisie, gdyż usługi te ściśle związane ze sportem
    lub wychowaniem fizycznym są świadczone na rzecz osób uprawiających sport, a całość
    dochodów, w tym dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, uzyskiwanych
    przez Fundację jest przeznaczona wyłącznie na działalność statutową (cele statutowe).
    W konsekwencji, przedmiotowa usługa świadczona przez Fundację, tj. usługa
    projektowania tras rowerowych (w tym (...)), korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia;
      · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dniu wydania pierwszej interpretacji, tj. 13 lutego 2018 r.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.