Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4011.311.2017.5.JW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-01-19
Teza: skutki podatkowe związane z planowanym zawarciem ze spółdzielnią mieszkaniową umowy nieodpłatnego użyczenia „ogródka przydomowego”, położonego na działce, której współwłaścicielem jest Wnioskodawca
Słowa kluczowe: przychód; użyczenie; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 września 2017 r. (data wpływu 5 października 2017 r.), uzupełnionym 15 grudnia 2017 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z planowanym zawarciem ze spółdzielnią mieszkaniową umowy nieodpłatnego użyczenia „ogródka przydomowego”, położonego na działce, której współwłaścicielem jest Wnioskodawca:

*   do wysokości udziału Wnioskodawcy we współwłasności działki, z której wydzielony został „ogródek przydomowy”– **jest nieprawidłowe,**
*   ponad udział Wnioskodawcy we współwłasności działki, z której wydzielony został „ogródek przydomowy”– **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 października 2017 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z planowanym zawarciem ze spółdzielnią mieszkaniową umowy nieodpłatnego użyczenia „ogródka przydomowego”, położonego na działce, której współwłaścicielem jest Wnioskodawca.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych dlatego też pismem z 29 listopada 2017 r. Znak: 0111-KDIB2-2.4011.311.2017.1.JW wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Uzupełnienia dokonano 15 grudnia 2017 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca ma możliwość otrzymania na wyłączne użytkowanie (nie na własność) tzw. „ogródka przydomowego”, tj. fragmentu terenu przylegającego do mieszkania Wnioskodawcy (położonego na parterze bloku) poprzez podpisanie „umowy użyczenia” z zarządem spółdzielni mieszkaniowej, której Wnioskodawca jest członkiem i mieszkańcem. Powierzchnia działki „użyczonej” to ok. 180 m2. Użyczenie (użytkowanie, dzierżawa) byłoby nieodpłatne, bezterminowe i wyłącznie dla Wnioskodawcy i jego rodziny, niedostępne dla innych mieszkańców. Dla wyjaśnienia Wnioskodawca dodał, że w chwili obecnej, po przeniesieniu własności mieszkań i terenu, cały teren jest w 80% współwłasnością mieszkańców a w 20% ma udział spółdzielnia, której powierzono zarządzanie. Dodatkowo Wnioskodawca wyjaśnił, że według telefonicznej informacji jaką uzyskał z infolinii podatkowej obowiązywałby go podatek jako posiadacza „użyczonej działki”, używanej bezpłatnie, gdyż „odnosiłby korzyść w naturze” wynikającą z posiadania i wyłącznego użytkowania rzeczy”. Byłaby to forma nieodpłatnego świadczenia przynosząca przychód (przysporzenie jako forma przychodu) zobowiązująca do płacenia podatku dochodowego.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że posiada udział we współwłasności całego terenu w części proporcjonalnej do powierzchni jego mieszkania, tj. działki o pow. 1,5284 ha oraz niewydzielonych częściach budynków, z których lokale zostają wydzielone wynoszący 9908/878158 części.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku:

Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany według przepisów prawa podatkowego do płacenia podatku od wyłącznego użytkowania przyznanego „ogródka przydomowego” w oparciu o umowę użyczenia zawartą z zarządem spółdzielni mieszkaniowej na czas nieokreślony?

Zdaniem Wnioskodawcy, (sformułowanym w uzupełnieniu wniosku) zawarcie umowy na wyłączne i bezpłatne użytkowanie przydzielonego „ogródka przydomowego”, tj. fragmentu terenu będącego nawet w części (około 1/100) współwłasnością Wnioskodawcy zobowiązywałby go do opłacania podatku skarbowego (winno być podatku dochodowego od osób fizycznych). Wynikałoby to z istotnej poprawy standardu i wartości użytkowych mieszkania Wnioskodawcy, czyli odnoszenia określonych, rzeczywistych korzyści, wprawdzie niematerialnych, ale istotnych i wymiernych, wynikających wprost z posiadania terenu na wyłączny użytek poszerzający wartość użytkową o funkcję rekreacyjną, znacznie ułatwiającą opiekę nad małymi dziećmi, izolację od otoczenia i bliskiej obecności sąsiadów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest częściowo prawidłowe i częściowo nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Art. 11 ust. 1 tej ustawy stanowi, że – przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W art. 10 ust. 1 ww. ustawy, ustawodawca wymienił źródła przychodów, w pkt 9 wskazując przychód z innych źródeł.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy – za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że poszczególne kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem z innych źródeł są więc wszelkiego rodzaju świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego. Tak więc do przychodów z innych źródeł zalicza się nie tylko świadczenia rzeczowe czy pieniężne, ale również wartość świadczenia nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji „nieodpłatnych świadczeń” dlatego każdy przypadek wymaga wnikliwej analizy pod kątem zaistnienia przesłanek pozwalających na ustalenie, że miało miejsce nieodpłatne przysporzenie w majątku podatnika (w potocznym znaczeniu: świadczenia nieodpłatne to szczególnego rodzaju świadczenia, w przypadku których otrzymujący odnosi określoną korzyść nie świadcząc nic w zamian). Jednocześnie nie został wskazany nawet przybliżony katalog takich świadczeń, zatem sądzić należy, że katalog przychodów podlegających opodatkowaniu jest szeroki i otwarty.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Tak więc przyjmuje się, że świadczeniami nieodpłatnymi są tylko takie, w wyniku których spełniający świadczenie nie uzyska żadnych korzyści majątkowych pod jakąkolwiek postacią, np. zapłaty pewnej sumy w pieniądzu, wykonania za spełniającego świadczenie zobowiązania, przyznania spełniającemu świadczenie korzystniejszych niż dla innych kontrahentów warunków współpracy w zamian za to świadczenie, przeniesienie na spełniającego świadczenie określonego prawa, wykonanie na rzecz spełniającego świadczenie określonych usług. Będzie to więc świadczenie jednostronne i zindywidualizowane.

W doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że na pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” składają się łącznie dwa elementy: po pierwsze chodzi o wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, w wyniku których podatnik otrzymuje w sposób nieodpłatny, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, oraz po drugie takie przysporzenie majątkowe jest uzyskiwane kosztem innego podmiotu.

Otrzymanie nieodpłatnego świadczenia ma miejsce wówczas, gdy na podstawie stosunku prawnego istniejącego pomiędzy dwoma podmiotami (stosunku zobowiązaniowego – zgodnie z art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.), jedna ze stron tego stosunku jest wyłącznym jego beneficjentem, a zatem otrzymuje korzyść majątkową kosztem drugiej strony tego stosunku prawnego.

Natomiast z art. 11 ust. 2a ww. ustawy wynika, że – wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jak wynika ze zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, Wnioskodawca zamierza na podstawie umowy użyczenia zawartej ze spółdzielnią mieszkaniową, której jest członkiem i mieszkańcem, przyjąć do wyłącznego użytkowania tzw. „ogródek przydomowy”, tj. fragment terenu przylegający do mieszkania Wnioskodawcy (położonego na parterze). Powierzchnia działki „użyczonej” to ok. 180 m2. Użyczenie byłoby nieodpłatne, bezterminowe i wyłącznie dla Wnioskodawcy i jego rodziny, niedostępne dla innych mieszkańców. Wnioskodawca poinformował ponadto, że po przeniesieniu własności mieszkań i terenu, cały teren jest w 80% współwłasnością mieszkańców a w 20% ma udział spółdzielnia, której powierzono zarządzanie. Wnioskodawca posiada udział we współwłasności całego terenu wynoszący 9908/878158 części.

Odnosząc treść cytowanych powyżej przepisów do przedstawionych we wniosku informacji stwierdzić należy, że nieodpłatne i wyłączne korzystanie przez Wnioskodawcę na podstawie umowy użyczenia z tzw. „ogródka przydomowego” ponad jego udział w działce, z której wydzielony został „ogródek przydomowy”, będzie stanowić dla Wnioskodawcy nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy. W konsekwencji, na Wnioskodawcy ciążył będzie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z ww. tytułu. W tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Natomiast nieodpłatne i wyłączne korzystanie przez Wnioskodawcę na podstawie umowy użyczenia z tzw. „ogródka przydomowego” do wysokości udziału Wnioskodawcy w działce, z której wydzielony został „ogródek przydomowy”, wynoszącego 9908/878158 nie będzie stanowić dla Wnioskodawcy nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym po stronie Wnioskodawcy w tej części nie powstanie przychód i na Wnioskodawcy nie będzie ciążył w tej części obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z ww. tytułu. W tym też zakresie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Do wniosku Wnioskodawca dołączył plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.