Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.8.2025.1.IM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-04
Teza: Okulary korekcyjne - koszty uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; okulary
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Dnia 6 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie projektowania (...). Praca ta opiera się
    na zaawansowanym oprogramowaniu projektowym ((...)), a także na analizie
    skomplikowanych modeli przestrzennych i dokumentacji technicznej. Do realizacji tych
    zadań wykorzystuje Pan szerokokątny monitor o przekątnej 48 cali, który umożliwia
    wyświetlanie dużej ilości szczegółowych danych jednocześnie. W związku z charakterem
    pracy, otrzymał Pan od lekarza zalecenie stosowania specjalistycznych okularów
    korekcyjnych do pracy przy komputerze. Okulary te będą zakupione w przyszłości i będą
    wykorzystywane wyłącznie do celów zawodowych. Bez stosowania okularów praca przy
    komputerze wiąże się z ryzykiem wystąpienia problemów zdrowotnych, takich jak
    przemęczenie oczu, nieprecyzyjne odczytywanie szczegółów w projektach czy trudności w
    analizie modeli 3D, co może prowadzić do błędów projektowych i obniżenia jakości pracy.
    Planowany zakup okularów korekcyjnych jest niezbędny do zapewnienia jakości
    wykonywanej pracy, ograniczenia ryzyka błędów projektowych oraz utrzymania źródła
    przychodów.
    Pytania
    1. Czy zakup specjalistycznych okularów korekcyjnych, które będą wykorzystywane
      wyłącznie do pracy przy komputerze, w tym do modelowania 3D, projektowania oraz
      obliczeń wytrzymałościowych, może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu w
      rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy wprowadzając do ewidencji kosztów wydatek na zakup okularów korekcyjnych,
      może Pan w pełni uzasadnić jego bezpośredni związek z przychodem osiąganym z
      działalności gospodarczej, w szczególności w kontekście precyzji wymaganego przy
      modelowaniu i analizach 3D?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 – zakup specjalistycznych okularów
    korekcyjnych, które będą wykorzystywane wyłącznie do pracy przy komputerze, w tym do
    modelowania 3D, obliczeń wytrzymałościowych oraz analiz wymagań dla budynków,
    powinien zostać uznany za koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatek ten jest niezbędny do zachowania i
    zabezpieczenia źródła przychodu, ponieważ umożliwia precyzyjną realizację projektów
    budowlanych i przestrzennych, co bezpośrednio przekłada się na dochody z działalności
    gospodarczej.
    W Pana ocenie – w odniesieniu do pytania nr 2 – planowany zakup okularów korekcyjnych
    ma bezpośredni związek z charakterem wykonywanej działalności gospodarczej. Praca
    przy komputerze na szerokokątnym monitorze o przekątnej 48 cali oraz zaawansowane
    modelowanie 3D wymagają szczególnej precyzji i uwagi. Okulary eliminują ryzyko błędów
    wynikających z przemęczenia wzroku, które mogłyby prowadzić do poważnych
    konsekwencji finansowych oraz prawnych. Uzasadnia to wprowadzenie takiego wydatku
    do ewidencji kosztów jako niezbędnego dla osiągania przychodów.
    Charakter pracy a potrzeba specjalistycznych okularów
    Pracuje Pan jako inżynier (...), projektując (...). Pana praca wymaga wielogodzinnej pracy
    przy komputerze oraz analizowania skomplikowanych projektów, w tym dokumentacji
    technicznej w formacie (...) w dużych skalach. Lekarz zalecił stosowanie specjalistycznych
    okularów w trakcie pracy, aby zminimalizować skutki długotrwałego obciążenia wzroku i
    zapobiec problemom zdrowotnym. Okulary są przeznaczone wyłącznie do pracy przy
    komputerze i nie będą wykorzystywane do celów prywatnych.
    Skutki braku okularów dla pracy inżyniera
    Brak odpowiednio dobranych okularów może skutkować: błędami w projektach, które
    mogą wynikać z nieprecyzyjnego odczytu szczegółowych rysunków i dokumentacji
    technicznej. Obniżeniem wydajności pracy, co może prowadzić do opóźnień w realizacji

    projektów. Konsekwencjami prawnymi i finansowymi, gdyż błędy w projektach
    budowlanych mogą powodować poważne szkody konstrukcyjne i odpowiedzialność
    prawną.
    Odpowiedzialność inżyniera (...)
    Projektowanie (...) wymaga zachowania najwyższego poziomu precyzji. Nawet najmniejszy
    błąd może prowadzić do: zagrożenia życia i zdrowia użytkowników budynków, poważnych
    strat finansowych dla inwestorów. Korzystanie z odpowiednich narzędzi pracy, w tym
    specjalistycznych okularów, jest niezbędne do zapewnienia jakości i bezpieczeństwa
    projektów.
    Powiązanie kosztu z przychodem
    Zakup okularów jest bezpośrednio związany z uzyskiwaniem przychodu z działalności
    gospodarczej. Okulary umożliwiają wykonywanie pracy projektowej na najwyższym
    poziomie, co przekłada się na terminową realizację zleceń i utrzymanie relacji z klientami.
    Podstawa prawna
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem
    uzyskania przychodu są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodu. Zakup okularów jest wydatkiem spełniającym te
    kryteria, gdyż służy utrzymaniu zdolności do wykonywania pracy zawodowej oraz
    minimalizowaniu ryzyka błędów wynikających z braku odpowiedniego wyposażenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną
    spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu, a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),

    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    O tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa
    obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym
    okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów,
    zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Opisany przez Pana we wniosku wydatek nie został wprost wymieniony w art. 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uprawnia do automatycznego
    przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym
    przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II
    FSK 3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu”
    oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną
    działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek,
    który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać
    mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
    Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika
    działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien,
    przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
    przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego
    podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia
    2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14.
    Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu
    jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu

    sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do
    osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek
    przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o
    zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Ryzyko
    prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik. W związku z tym decyzje
    skutkujące powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie może rekompensować
    przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w praktyce przerzucenie na
    Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym przedsięwzięciem gospodarczym
    podejmowanym przez podmiot.
    Możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów
    wiązałaby się z przywilejem uzyskiwania przez podatnika korzyści w postaci prawa
    zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość poniesionych
    kosztów. Z oczywistych więc względów, tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w
    jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane
    na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.
    Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających
    powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność
    gospodarczą.
    Na podstawie przedstawionego przez Pana opisu sprawy stwierdzam, że wydatek na
    zakup okularów korekcyjnych ma na celu przede wszystkim ochronę Pana zdrowia.
    Wydatki uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą
    należą do wydatków o charakterze osobistym. W sytuacji zaistnienia wady wzroku, czy też
    jej pogłębiania się, osoba fizyczna jest zmuszona do zakupu okularów korekcyjnych,
    niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie
    prowadzi. Tak więc celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest
    ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Opisany przez Pana zakup jest zatem uwarunkowany ryzykiem wystąpienia problemów
    zdrowotnych, a więc jest wydatkiem o charakterze osobistym, niezależnym od
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wskazanie, że bez stosowania okularów praca przy komputerze wiąże się z ryzykiem
    wystąpienia nieprecyzyjnego odczytywania szczegółów w projektach czy z trudnościami w
    analizie modeli 3D, nie zmienia faktu, że wydatek ten będzie niewątpliwie uwarunkowany
    stanem Pana zdrowia, a więc będzie wydatkiem wyłącznie o charakterze osobistym,
    niezależnym od prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wobec tego stwierdzam, że bezpośrednim celem, jakim jest poniesienie wydatku na zakup
    okularów korekcyjnych, jest ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Tym samym wydatek poniesiony na zakup okularów korekcyjnych do pracy przy
    komputerze nie może zostać zakwalifikowany jako koszty uzyskania przychodów, zgodnie
    z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowanie: zakup specjalistycznych okularów korekcyjnych, które będą
    wykorzystywane wyłącznie do pracy przy komputerze, w tym do modelowania 3D,
    projektowania oraz obliczeń wytrzymałościowych, nie może zostać uznany za koszt
    uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zakup okularów korekcyjnych jest wydatkiem o charakterze osobistym i brak
    jest związku przyczynowo-skutkowego z przychodami osiąganymi z Pana działalności
    gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.