Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.276.2025.1.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-20
Teza: Pomimo, iż C nie posiada bezpośrednio udziałów w A to
kierując się podejściem „look; through” należy uznać, iż
Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania
zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku
dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4
ustawy CIT, gdyż w analizowanym przypadku spełnione
zostaną warunki przewidziane w art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
Słowa kluczowe: dywidendy
warunki
właściciel-rzeczywisty właściciel
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawka podatku 19%
od dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z
tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających
siedzibę lub zarząd na terytorium RP-Zwolnienie od
podatku dochodowego przychodów z tytułu udziału w
zyskach osób prawnych - warunki
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

1. A sp. z o.o. z siedzibą w Polsce (dalej: „A”, „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem
      podatkowym i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości
      swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. A zajmuje się (...).
    2. Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest B sp. z o.o. z siedzibą w Polsce (dalej: „B”). B
      posiada udziały w A nieprzerwanie od (...). Posiadanie tych udziałów wynika z tytułu
      własności. B jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce podatkiem
      dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
      Głównym przedmiotem działalności B jest (...).
    3. B nie prowadzi działalności operacyjnej, nie zatrudnia pracowników i nie posiada
      żadnego substratu majątkowego. B uzyskuje przychody jedynie (...), a koszty (...).
      Spółka (...). B posiada udziały wyłącznie w jednym podmiocie, tj. w A.
    4. Jedynym udziałowcem B jest C sp. z o.o. z siedzibą w Polsce (dalej: „C”). C posiada
      udziały w B nieprzerwanie od (...). Posiadanie tych udziałów wynika z tytułu
      własności. C jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce podatkiem
      dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    5. Głównym przedmiotem działalności C jest (...). Jedynym udziałowcem C jest osoba
      fizyczna.
    6. Na dzień (...) C:
        a. Posiada kapitał zakładowy w wysokości (...) zł,
        b. osiągnął przychody z tytułu sprzedaży towarów, usług i produktów w wysokości
          (...) zł,
        c. zatrudniał (...) pracowników,
        d. posiada m.in. udziały w innych podmiotach (...), jest właścicielem
          nieruchomości położonych (...) oraz w innych lokalizacjach (...).
    7. A, B i C należą do Grupy Kapitałowej C, w której C jest jednostką dominującą. Struktura
      Grupy Kapitałowej C, której członkiem jest Wnioskodawca funkcjonuje w oparciu o
      przesłanki biznesowe i ekonomiczne.
    8. A i C prowadzą działalność gospodarczą w ramach posiadanego przedsiębiorstwa przy
      wykorzystaniu niezbędnej infrastruktury adekwatnej do rozmiarów prowadzonej
      działalności, wykonują swoje podstawowe funkcje gospodarcze przy wykorzystaniu
      zasobów własnych, w tym obecnych w Polsce osób zarządzających.
    9. B i C nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości
      swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. Pisemne oświadczenie w
      tym zakresie zostanie przedłożone przez B do A oraz przez C do B i A.

    10. A zamierza wypłacać do B dywidendy (dalej: „Dywidendy”). W dalszej kolejności
      planowane jest przekazanie środków pieniężnych otrzymanych przez B do C tytułem
      dywidendy (w przedmiotowym zakresie zostaną podjęte wymagane uchwały
      Zgromadzenia Wspólników A i B).
      W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w celu zastosowania
      zwolnienia z podatku wynikającego z art. 22 ust. 4 ustawy CIT:
        a. na Wnioskodawcy jako podmiocie wypłacającym Dywidendy ciąży obowiązek
          weryfikacji, czy odbiorca należności (tu: B) jest jej rzeczywistym właścicielem,
        b. Wnioskodawca mógłby nie pobierać zryczałtowanego podatku dochodowego
          (wg stawki 19%) kierując się tzw. zasadą look-through approach, jeśli w
          wyniku przeprowadzonej analizy okaże się, że spółki B nie można uznać za
          rzeczywistego właściciela w zakresie Dywidend otrzymanych od A, natomiast
          w roli rzeczywistego właściciela należności z tyt. Dywidend występuje C
          (Wnioskodawca zgromadziłby wszelkie dokumenty, które potwierdzają ten
          status).
    11. Dodatkowo należy wskazać, iż w zakresie Dywidend otrzymanych od B C występuje w
      roli rzeczywistego właściciela, tj.:
        a. otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
          przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności
          lub jej części,
        b. nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
          zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu
          podmiotowi,
        c. prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby.
    12. W opisanym zdarzeniu przyszłym nie będą występować negatywne przesłanki o
      których mowa w art. 22c ust. 1 ustawy CIT, tj. skorzystanie ze zwolnienia określonego
      w art. 22 ust. 4 ustawy CIT:
        a. nie będzie sprzeczne w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem tych
          przepisów,
        b. nie będzie głównym lub jednym z głównych celów dokonania transakcji lub innej
          czynności albo wielu transakcji lub innych czynności, a sposób działania nie
          będzie sztuczny w rozumieniu art. 22c ust. 2 ustawy CIT.
    13. Należy podkreślić, iż przedmiotem wniosku nie jest ocena:
          a. który z wyżej wskazanych podmiotów (B, czy C) jest rzeczywistym właścicielem
            należności dywidendowych, które Wnioskodawca zamierza wypłacać,
          b. czy B i C prowadzą rzeczywistą działalność gospodarczą.
    Pytania:
    1. Czy warunkiem zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku
      dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy CIT jest, aby B
      jako odbiorca Dywidend był ich rzeczywistym właścicielem w rozumieniu art. 4a pkt 29
      Ustawy CIT?
    2. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym spełnione zostaną warunki do
      zastosowania zwolnienia z art. 22 ust. 4 ustawy CIT w stosunku do wypłacanych przez
      A na rzecz B Dywidend?
    3. W przypadku uznania przez DKIS, iż stanowisko Wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi
      na pytanie 1 i/lub pytanie 2 jest nieprawidłowe, to czy w przypadku w którym C posiada
      status rzeczywistego właściciela Dywidend Wnioskodawca będzie uprawniony do
      zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego

      od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT kierując się tzw. podejściem
      „look-through”?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy CIT nie jest, aby B
    jako odbiorca Dywidend był ich rzeczywistym właścicielem w rozumieniu art. 4a pkt 29
    Ustawy CIT.
    Ad 2.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym spełnione zostaną kumulatywnie warunki do
    zastosowania zwolnienia w stosunku do Dywidend wypłacanych na rzecz B na podstawie
    art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    Ad 3.
    W przypadku, w którym C będzie posiadał status rzeczywistego właściciela Dywidend,
    Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru
    zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4
    ustawy CIT kierując się podejściem „look-through”, gdyż spełnione zostaną łącznie warunki
    przewidziane w art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Informacje ogólne
    Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy CIT podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1
    pkt 1 ustawy CIT przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu
    udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu) -
    dalej: podatek WHT, podatek u źródła.
    Zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy CIT, zwalnia się od podatku dochodowego przychody z
    tytułu udziału w zyskach osób prawnych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a, f oraz
    j (w tym m.in. z dywidend - przyp. własny), jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
    a. wypłacającym dywidendę jest spółka mająca siedzibę lub zarząd na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej,
    b. uzyskującym dochody (przychody) z dywidendy jest spółka podlegająca w
      Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie
      członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego
      Obszaru Gospodarczego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości
      swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
    c. spółka, o której mowa w pkt 2 lit. b powyżej, posiada bezpośrednio nie mniej niż 10%
      udziałów (akcji) w kapitale spółki, o której mowa w pkt 2 lit. a powyżej,
    d. spółka, o której mowa w pkt 2 lit. b powyżej, nie korzysta ze zwolnienia z
      opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu
      na źródło ich osiągania.
    Jednocześnie, zwolnienie, o którym mowa w pkt 2 powyżej ma zastosowanie:
    a. w przypadku, gdy spółka uzyskująca dochody (przychody) z dywidend oraz inne
      przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada udziały (akcje) w spółce wypłacającej te
      należności w wysokości, o której mowa w art. 22 ust. 4 pkt 3 ustawy CIT (pkt 2 lit. c
      powyżej), nieprzerwanie przez okres dwóch lat (art. 22 ust. 4a ustawy CIT),
    b. jeżeli posiadanie udziałów (akcji), o którym mowa w art. 22 ust. 4 pkt 3 ustawy CIT (pkt
      2 lit. c powyżej), wynika z tytułu własności (art. 22 ust. 4d pkt 1 ustawy CIT),
    c. w odniesieniu do dochodów uzyskanych z udziałów (akcji) posiadanych na podstawie
      tytułu:

    i. własności;
    ii. innego niż własność, pod warunkiem, że te dochody (przychody) korzystałyby ze
        zwolnienia, gdyby posiadanie tych udziałów (akcji) nie zostało przeniesione (art. 22
        ust. 4d pkt 2 ustawy CIT).
    Natomiast zgodnie z art. 22c ust. 1 ustawy CIT, przepisów art. 20 ust. 3, art. 21 ust. 3, art.
    22 ust. 4, art. 24n ust. 1 oraz art. 24o ust. 1 ustawy CIT nie stosuje się, jeżeli skorzystanie
    ze zwolnienia określonego w tych przepisach było:
    a. sprzeczne w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem tych przepisów,
    b. głównym lub jednym z głównych celów dokonania transakcji lub innej czynności albo
      wielu transakcji lub innych czynności, a sposób działania był sztuczny.
    Na potrzeby art. 22c ust. 1 ustawy CIT sposób działania nie jest sztuczny, jeżeli na
    podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że podmiot działający rozsądnie i
    kierujący się zgodnymi z prawem celami zastosowałby ten sposób działania w dominującej
    mierze z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych. Do przyczyn, o których mowa w zdaniu
    pierwszym, nie zalicza się celu skorzystania ze zwolnienia określonego w przepisach art.
    20 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 4, art. 24n ust. 1 oraz art. 24o ust. 1 ustawy CIT,
    sprzecznego z przedmiotem lub celem tych przepisów (art. 22c ust. 2 ustawy CIT).
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy CIT osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    W przypadku należności z tytułów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1,
    wypłacanych na rzecz spółki, o której mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz art. 22 ust. 4 pkt 2,
    lub jej zagranicznego zakładu, jeżeli łączna kwota należności, wypłacona z tych tytułów
    temu podatnikowi w obowiązującym u płatnika roku podatkowym, nie przekracza kwoty, o
    której mowa w ust. 2e, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej, które dokonują wypłat tych należności, stosują zwolnienia wynikające z art. 21
    ust. 3 oraz art. 22 ust. 4 z uwzględnieniem ust. 1c, pod warunkiem uzyskania od tej spółki
    lub jej zagranicznego zakładu sporządzonego na piśmie oświadczenia, że w stosunku do
    wypłacanych należności spełnione zostały warunki, o których mowa odpowiednio w art.
    21 ust. 3a i 3c lub art. 22 ust. 4 pkt 4.
    W przypadku należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT (tj. należności
    innych niż dywidendy), sporządzone na piśmie oświadczenie powinno wskazywać, że
    spółka albo zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności
    (art. 26 ust. 1f ustawy CIT).
    Zgodnie z art. 4a pkt 29 ustawy CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym
    właścicielu - oznacza to podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:
    a. otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części,

    b. nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
    c. prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
      uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
      ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się
      charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
      otrzymanej należności.
    Rzeczywisty właściciel
    Przedmiotem wniosku o interpretację jest kwestia ustalenia, czy stosując zwolnienie z
    obowiązku poboru podatku u źródła na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT, w stosunku
    do wypłacanych na rzecz B Dywidend Wnioskodawca zobowiązany jest badać, czy
    odbiorca Dywidend jest ich rzeczywistym właścicielem, w rozumieniu art. 4a pkt 29
    Ustawy CIT, tj. czy posiadanie przez odbiorcę Dywidend statusu rzeczywistego właściciela
    przedmiotowej należności jest warunkiem zastosowania przez płatnika (A) zwolnienia z
    opodatkowania, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy płatnik, który chce zastosować zwolnienie wynikające z art. 22
    ust. 4 ustawy CIT i nie dokonywać poboru podatku u źródła, jest zobowiązany do
    przeprowadzenia pełnej weryfikacji warunków umożliwiających skorzystanie z tego
    zwolnienia, zachowując przy tym należytą staranność. To oznacza, że płatnik ma
    obowiązek zweryfikować spełnienie warunków wymienionych w art. 22 ust. 4, 4a i 4d
    ustawy CIT oraz zbadać, czy nie zachodzą negatywne przesłanki z art. 22c ust. 1-2 ustawy
    CIT. Dodatkowo płatnik powinien uzyskać od podmiotu otrzymującego dywidendę na
    piśmie oświadczenie (o którym mowa w art. 26 ust. 1f ustawy CIT) , że w stosunku do
    wypłacanych należności spełnione zostały warunki, o których mowa art. 22 ust. 4 pkt 4
    ustawy CIT.
    Konieczność weryfikacji statusu odbiorcy należności jako ich rzeczywistego właściciela
    wynika z art. 26 ust. 1f ustawy CIT oraz z art. 21 ust. 3 pkt 4 ustawy CIT, przy czym
    obowiązek ten dotyczy wyłącznie należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy
    CIT (tj. należności innych niż dywidendy).
    Takie rozumienie powyższych przepisów wynika wprost z ich literalnego brzmienia:
    a) ostatnie zdanie art. 26 ust. 1f ustawy CIT: „W przypadku należności, o których mowa w
      art. 21 ust. 1 pkt 1, sporządzone na piśmie oświadczenie powinno wskazywać, że
      spółka albo zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych
      należności.”,
    b) art. 21 ust. 3 pkt 4 lit. a ustawy CIT: „Zwalnia się od podatku dochodowego przychody,
      o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki, tj. m.
      in. rzeczywistym właścicielem należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jest spółka, o
      której mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2”.
    Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że zastosowanie zwolnienia z obowiązku
    poboru podatku u źródła jest uzależnione od posiadania przez otrzymującego tą
    należność statusu rzeczywistego właściciela jedynie w przypadku należności, o których
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, tj. należności innych niż dywidendy.
    Przepisy ustawy CIT nie nakładają jednak obowiązku weryfikacji statusu odbiorcy
    należności jako ich rzeczywistego właściciela w przypadku dywidendy tj. należności, o
    których mowa art. 22 ust. 1 ustawy CIT. Tym samym, zastosowanie zwolnienia z
    obowiązku poboru podatku u źródła od wypłacanej dywidendy nie jest uzależnione od
    posiadania przez otrzymującego tą należność statusu rzeczywistego właściciela.
    Uznanie, iż obowiązek badania statusu otrzymującego dywidendę w zakresie tego czy jest
    on jej rzeczywistym właścicielem stanowi wykładnie rozszerzającą przepisów ustawy CIT i
    jest niedopuszczalne.

    Przyjęcie stanowiska zgodnie z którym wymóg badania statusu rzeczywistego właściciela
    dotyczy również należności dywidendowych przeczy koncepcji racjonalnego ustawodawcy.
    Jeżeli bowiem celem ustawodawcy było:
    a. objęcie dyspozycją art. 26 ust. 1f ustawy CIT również dywidendy ostatnie zdanie tego
      przepisu powinno brzmieć następująco: „W przypadku należności, o których mowa w
      art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1, sporządzone na piśmie oświadczenie powinno
      wskazywać, że spółka albo zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem
      wypłacanych należności”,
    b. ustalenie dodatkowego warunku stosowania zwolnienia z art. 22 ust. 4 ustawy CIT to
      dodany zostałby dodatkowy punkt w tym przepisie w następującym brzmieniu:
      „rzeczywistym właścicielem należności, o których mowa w ust. 1, jest spółka, o której
      mowa w pkt 2”.
    Niezasadne jest zatem wnioskowanie, iż ustawodawca „zapomniał” o wpisaniu do art. 26
    ust. 1f ustawy CIT oraz art. 22 ust. 4 ustawy CIT warunku weryfikacji statusu rzeczywistego
    właściciela. Zatem należy uznać, iż katalog należności objęty obowiązkiem badania statusu
    rzeczywistego właściciela nie obejmuje należności dywidendowych.
    Dodatkowo należy wskazać, iż konieczności weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela
    nie można wywodzić na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy CIT. Przepis ten wskazuje jedynie
    na obowiązek dochowania należytej staranności przez płatnika wypłacającego dywidendę.
    Jednocześnie pojęcie „należyta staranność” nie zostało zdefiniowane w ustawie CIT. Należy
    zatem uznać, iż obowiązek dochowania należytej staranności należy stosować w oparciu o
    przepisy prawa materialnego, które warunkują zwolnienie z podatku, tj. płatnik powinien
    dochować należytej staranności przy ocenie kumulatywnego spełnienia warunków
    literalnie wymienionych w art. 22 ust. 4 ustawy CIT (katalog tych przesłanek jest
    zamknięty). Jak wskazano powyżej, przepisy warunkujące możliwość zwolnienia z podatku
    należności dywidendowych nie obligują do weryfikowania statusu rzeczywistego
    właściciela.
    Jeżeli ustawodawca uważałby, iż przez należytą staranność należy rozumieć konieczność
    weryfikowania statusu rzeczywistego właściciela, to w zakresie należności o których mowa
    w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT w art. 26 ust. 1f ustawy CIT i art. 21 ust. 3 pkt 4 ustawy CIT
    nie ustanawiałby odrębnie dodatkowego obowiązku weryfikowania statusu rzeczywistego
    właściciela. Racjonalny ustawodawca nie dopuściłby do tego, aby różne pojęcia były
    interpretowane w ten sam sposób.
    Ponadto należy wskazać, iż również dyrektywa Rady 2011/96/UE z 30 listopada 2011 r. w
    sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek
    dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich („Dyrektywa”), na
    podstawie, której do prawa krajowego zostało implementowane zwolnienie od obowiązku
    poboru podatku z tytułu wypłaconej dywidendy, nie uzależnia zastosowania zwolnienia od
    statusu właściciela odbiorcy tej dywidendy.
    Reasumując, warunkiem zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy CIT nie jest,
    aby B jako odbiorca Dywidend był ich rzeczywistym właścicielem w rozumieniu art. 4a pkt
    29 ustawy CIT.
    W konsekwencji A stosując zwolnienie wynikające z art. 22 ust. 4 ustawy CIT w odniesieniu
    do Dywidend wypłacanych na rzecz B nie musi badać, czy B jest jej „rzeczywistym
    właścicielem”, bowiem przepisy ustawy CIT nie przewidują takiego warunku zastosowania
    zwolnienia z art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w następujących wyrokach sądów
    administracyjnych:
    a. w wyrok NSA z dnia 9 października 2024 r. (sygn. akt. II FSK 78/22): „Skoro zatem
      omówiony przepis nie przewiduje wymogu, by beneficjent wypłacanej dywidendy był
      także jej rzeczywistym właścicielem - który to wymóg (jak słusznie skonstatował

      Wojewódzki Sąd Administracyjny) dotyczy zwolnienia od opodatkowania przychodów
      z odsetek i jest wprost wymieniony w art. 21 ust. 3 pkt 4 u.p.d.o.p. - wymogu tego w
      odniesieniu do wypłat dywidend nie można domniemywać lub doszukiwać się go w
      drodze analogii (...) oceny tej nie zmienia przewidziany w art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p.
      wymóg dochowania przez płatnika należytej staranności przy weryfikacji warunków
      zwolnienia lub stosowania obniżonej stawki podatku. Dochowanie tego wymogu nie
      może bowiem być rozumiane jako nakładanie na płatnika obowiązków, które nie
      wynikają z przepisów prawa.”,
    b. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 września 2024 r. (sygn. akt III SA/Wa 1513/23):
      „Analiza treści art. 22 ust. 4-4d u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że zwolnienie
      podatkowe ma miejsce, jeżeli spełnione zostaną łącznie wszystkie w nim wymienione
      przesłanki. Przepisy te nie zawierają warunku, aby odbiorca dywidendy był jej
      «rzeczywistym właścicielem». Wymagane jest jedynie, aby był co do zasady
      właścicielem udziałów (akcji) spółki zależnej. Jest to konsekwencja tego, że
      uprawnienie do otrzymania dywidendy zależy od posiadania własności udziałów.”,
    c. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2024 r. (sygn. II FSK 583/21), z którego wynika, że:
      „Stanowisko, że na podmiocie wypłacającym dywidendę ciąży obowiązek weryfikacji,
      czy odbiorca należności jest z tytułu otrzymania dywidendy podatnikiem oraz czy
      prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby podatnika dla celów
      podatkowych, jest błędne W odniesieniu do zwolnienia przewidzianego w art. 22 ust.
      4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wymóg taki nie został
      przewidziany. Wymóg taki nie wynika również z treści art. 26 ust. 1 tej ustawy - w
      odniesieniu do wypłat nie przekraczających 2.000.000 zł.”,
    d. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2023 r. (sygn. III SA/Wa 1513/23),
    e. wyrok NSA z 8 lutego 2023 r. (sygn. II FSK 1277/22),
    f. wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 października 2022 r. (sygn. akt I SA/Łd 505/22),
    g. wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II FSK 240/21),
    h. wyrok WSA we Wrocławiu z 11 marca 2020 r. (sygn. akt I SA/Wr 977/19).
    Zwolnienie na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    Jak zostało to przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego:
    a. A jako podmiot wypłacający Dywidendy jest spółką mającą siedzibę na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 1 ustawy CIT),
    b. B jako podmiot uzyskujący dochody (przychody) z Dywidend jest spółką podlegającą w
      Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich
      dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 2
      ustawy CIT),
    c. spółka, o której mowa w lit. b - B, posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów
      (akcji) w kapitale spółki, o której mowa w lit. a - A (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 3
      ustawy CIT) - B jest jedynym udziałowcem A,
    d. spółka, o której mowa w lit. b - B, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania
      podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich
      osiągania (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 4 ustawy CIT)
    e. B przedłoży do A pisemne oświadczenie, iż w zakresie otrzymanych Dywidend
      spełnione zostały warunki, o których mowa odpowiednio w art. 22 ust. 4 pkt 4 ustawy
      CIT (art. 26 ust. 1f ustawy CIT).
    f. spółka uzyskująca dochody (przychody) z Dywidend - B posiada udziały (akcje) w spółce
      wypłacającej te należności - A w wysokości, o której mowa w lit. c, nieprzerwanie
      przez okres dwóch lat (warunek z art. 22 ust. 4a ustawy CIT), (...),
    g. skorzystanie ze zwolnienia określonego w art. 22 ust. 4 ustawy CIT:
    i. nie będzie sprzeczne w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem tych
        przepisów,

    ii. nie będzie głównym lub jednym z głównych celów dokonania transakcji lub innej
        czynności albo wielu transakcji lub innych czynności, a sposób działania nie
        będzie sztuczny w rozumieniu art. 22c ust. 2 ustawy CIT (warunek z art. 22c ust.
        1 ustawy CIT).
    Dodatkowo należy wskazać, iż w zakresie weryfikacji spełnienia warunków wynikających z
    art. 22 ust. 4, art. 22c ust. 1 oraz art. 26 ust. 1f ustawy CIT Wnioskodawca dochowa
    należytej staranności (warunek z art. 26 ust. 1 ustawy CIT).
    Jednocześnie jak zostało to wskazane powyżej (część „Rzeczywisty właściciel”)
    Wnioskodawca jako podmiot wypłacający Dywidendy nie ma obowiązku weryfikować, czy
    B jest rzeczywistym właścicielem w zakresie otrzymywanych Dywidend.
    Zatem w ocenie Wnioskodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym zostaną spełnione
    wszystkie warunki do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    W konsekwencji A (jako płatnik) będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia
    dywidendowego na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT w związku z wypłatą Dywidend na
    rzecz B.
    Podejście „look-through”
    Jak zostało to wskazane w pkt 23-26 w odniesieniu do Dywidend, które planuje wypłacić A
    na rzecz jedynego udziałowca (B) zostaną spełnione wszystkie warunki do zastosowania
    zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób
    prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    Niemniej jednak, w przypadku uznania przez DKIS, iż stanowisko Wnioskodawcy w
    zakresie odpowiedzi na pytanie 1 i pytanie 2 jest nieprawidłowe, Wnioskodawca chciałby
    uzyskać potwierdzenie, iż w analizowanym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdzie
    tzw. podejście „look- through”.
    W praktyce podejście to znajduje zastosowanie w przypadku stwierdzenia, że odbiorca
    danej należności (np. dywidendy) jest jedynie pośrednikiem i zwolnienie z podatku u
    źródła nie może być stosowane, ale warunki dla zastosowania tego zwolnienia są
    spełnione w odniesieniu do udziałowca podmiotu pośredniczącego. W takim bowiem
    przypadku efektywnym odbiorcą należności nie jest pośrednik, a dalszy podmiot.
    Podejście to znajduje odzwierciedlenie w „Projekcie objaśnień podatkowych dotyczących
    zasad poboru podatku u źródła” z dnia 19 czerwca 2019 r. (dalej: „Projekt objaśnień”),
    interpretacjach organów podatkowych, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych.
    Minister Finansów w Projekcie objaśnień zaprezentował stanowisko, zgodnie z którym:
    „(...) zasadne jest uznać, że podmioty pośredniczące, a więc te, które co do zasady nie
    spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny korzystać z uprawnień
    przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z przewidzianych w UPO i
    prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą korzystać inwestorzy (udziałowcy) z
    kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni podatnikami w stosunku do otrzymanej
    należności i spełniają inne warunki przewidziane dla tych uprawnień (np. w określonych
    sytuacjach posiadają status rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to odpowiada
    koncepcji znanej pod nazwą „look through approach”.
    Zatem jak wynika z Projektu objaśnień w ramach podejścia „look-through”, konieczne jest
    ustalenie statusu rzeczywistego właściciela podmiotu, na rzecz którego pośrednik
    (odbiorca należności), przekazuje daną płatność, w konsekwencji czego podmiot
    wypłacający te należności będzie miał możliwość skorzystania z preferencyjnych zasad
    opodatkowania podatkiem u źródła.
    Zastosowanie koncepcji look-through approach było przedmiotem orzecznictwa sądów
    administracyjnych, przykładowo:
    a. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2023 r. (sygn. akt III SA/Wa 1513/23): „Sąd
      w składzie niniejszym zgadza się ze Stroną skarżącą, iż wówczas zwolnienie

      przysługiwałoby w oparciu o tzw. koncepcję przejrzystości (transparentności)”.
      Przywołać w tym zakresie można między innymi wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2023 r.,
      sygn. akt II FSK 1588/20, w którym zajęto stanowisko, że „preferencja podatkowa
      będzie dopuszczalna w sytuacji, w której co prawda wypłata dywidendy nie odbywa
      się na rzecz jej rzeczywistego beneficjenta, jednakże stosowana jest zasada look-
      through approach. Koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego
      opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność
      dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika - podmiot niebędący rzeczywistym
      beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i
      jest znany”. Zauważyć należy, że zasada ta zdaje się nie być kwestionowana przez
      organ interpretacyjny (por. interpretacja DKIS z 14 czerwca 2022 r., nr 0111-KDIB2-
      1.4010.128.2022.2.AR, dostępna na stronie http://sip.mf.gov.pl.).”,
    b. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1513/23,
    c. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 lutego 2020 r. (sygn. akt I SA/G1 1488/19): „Nie chodzi
      więc o to, aby odbiorca odsetek był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca
      faktyczny (a nie pośrednik) był ich właścicielem, a zatem osobą uprawnioną do
      odsetek. Innymi słowy, by ostatni podmiot w łańcuchu transakcji przelewów odsetek
      był jego właścicielem i ma siedzibę na terenie drugiego z umawiających się Państw”,
    d. wyrok NSA z 13 grudnia 2013 r. (sygn. akt II FSK 2873/11): „W sytuacji, gdy płatność
      dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa,
      który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym
      powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego
      pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Sam
      bowiem fakt bycia rezydentem określonego państwa i otrzymania płatności nie jest
      wystarczającym warunkiem do skorzystania z postanowień umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania w sytuacji, gdy prawo do dysponowania dochodem ma
      ograniczony charakter. Oznacza to, że postanowienia umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania mają zastosowanie do podmiotów będących faktycznymi odbiorcami
      odsetek.”,
    e. wyrok WSA w Łodzi w wyroku z 18 czerwca 2015 r. (sygn. akt I SA/Łd 551/15): „(...) w
      sytuacji gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem
      określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy,
      państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania
      wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
      Nie wyłącza to jednak możliwości zastosowania postanowień umowy wobec
      ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest „osobą uprawnioną
      do odsetek”, mającą prawo do czerpania z nich korzyści i nie musi być w tej sytuacji
      odbiorcą bezpośrednim, ale może otrzymać odsetki za pośrednictwem Agenta (jak w
      analizowanym przypadku).”,
    Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że warunki zwolnienia wynikającego z art. 22
    ust. 4 ustawy CIT może spełniać również podmiot, który nie jest bezpośrednim odbiorcą
    dywidendy, lecz jest jej rzeczywistym właścicielem. W konsekwencji należy przyjąć, że
    warunek wynikający z art. 22 ust. 4 pkt 3 ustawy CIT posiadania co najmniej 10% udziałów
    (akcji) nieprzerwanie przez co najmniej 2 lata, będzie również spełniony, jeżeli rzeczywisty
    właściciel spełnia te warunki w odniesieniu do odbiorcy dywidendy, a ta względem
    podmiotu wypłacającego dywidendę.
    W tym miejscu należy zwrócić dodatkowo uwagę na bogate orzecznictwo TSUE (w
    szczególności wyroki TSUE z dnia 26 lutego 2019 r. w połączonych sprawach C-I 16/16 i C-I
    17/16 Skatteministeriet przeciwko T Danmark i Y Denmark Aps, z dnia 26 lutego 2019 r. w
    połączonych sprawach C-I 15/16, C-I 18/16, C-I 19/16 oraz C-299/16 N Luxembourg 1 i inni
    przeciwko Skatteministeriet oraz z dnia 7 września 2017 r. w sprawie C-6/16 Eqiom SAS i
    Enka SA przeciwko Ministre des Finances et des comptes publics) z którego wynika, iż
    prawo do zwolnienia od podatku dochodowego od dywidendy może być tylko wtedy
    ograniczone, gdy zastosowanie tego zwolnienia prowadziłoby do oszustwa lub nadużycia

    tego prawa. Przykładowo „za sztuczną konstrukcję można uznać grupę spółek, która nie
    została utworzona ze względów odzwierciedlających rzeczywistość ekonomiczną, której
    struktura jest czysto formalna i której głównym celem lub jednym z głównych celów jest
    uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem mającego
    zastosowanie prawa podatkowego. Tak jest w szczególności w przypadku, gdy dzięki
    podmiotowi pośredniczącemu wprowadzonemu do struktury grupy pomiędzy spółką
    wypłacającą dywidendy a spółką z grupy, która jest ich właścicielem, unika się zapłaty
    podatku od dywidend” (wyrok TSUE w tzw. Sprawach Duńskich z 26 lutego 2019 r.
    dotyczących nadużyć IRD i PSD (N Luxembourg 1 and others, 2019, C-I 15/16, C-I 18/16, C-I
    19/16 i C-299/16 w odniesieniu do IRD, pkt 127 oraz T Danmark and others, 2019, C-I 16
    /16 i C-I 17/16 wobec PSD).
    Ponadto w powyżej wskazanych wyrokach TSUE, że „sama okoliczność, że spółka, która
    otrzymuje odsetki w państwie członkowskim, nie jest ich rzeczywistym właścicielem, nie
    musi oznaczać, że przewidziane w Dyrektywie odsetkowej zwolnienie nie ma
    zastosowania. Wydają się bowiem możliwe przypadki, w których takie odsetki są
    zwolnione na tej podstawie w państwie źródła, jeżeli spółka je otrzymująca przekazuje je
    właścicielowi mającemu siedzibę w Unii i spełniającemu także wszystkie przesłanki
    ustanowione w Dyrektywie odsetkowej dla skorzystania z takiego zwolnienia”.
    Jak zostało to wskazane w opisie zdarzenia przyszłego:
    a. A i B jako podmioty wypłacające Dywidendy są spółkami mającymi siedzibę na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 1 ustawy CIT),
    b. B i C jako podmioty uzyskujące dochody (przychody) z Dywidend są spółkami
      podlegającymi w Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (warunek z art. 22
      ust. 4 pkt 2 ustawy CIT),
    c. B posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w kapitale A nieprzerwanie
      przez okres dwóch lat, a C posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w
      kapitale B nieprzerwanie przez okres dwóch lat (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 3 i ust. 4a
      ustawy CIT),
    d. spółki, o których mowa w lit. b - B i C, nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania
      podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich
      osiągania (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 4 ustawy CIT),
    e. B przedłoży do A, a C do B i A pisemne oświadczenia, iż w zakresie otrzymywanych
      Dywidend spełnione zostały warunki, o których mowa odpowiednio w art. 22 ust. 4
      pkt 4 ustawy CIT (art. 26 ust. 1f ustawy CIT).
    f. skorzystanie ze zwolnienia określonego w art. 22 ust. 4 ustawy CIT:
    i. nie będzie sprzeczne w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem tych
        przepisów,
    ii. nie będzie głównym lub jednym z głównych celów dokonania transakcji lub innej
        czynności albo wielu transakcji lub innych czynności, a sposób działania nie będzie
        sztuczny w rozumieniu art. 22c ust. 2 ustawy CIT (warunek z art. 22c ust. 1 ustawy
        CIT).,
    Ponadto, jak zostało to wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, w zakresie Dywidend
    otrzymanych od B C występuje w roli rzeczywistego właściciela, tj.:
    a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części,
    b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
    c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą na terytorium Polski.
    Zatem pomimo, iż C nie posiada bezpośrednio udziałów w A to kierując się podejściem
    „look-through” należy uznać, iż Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania
    zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób

    prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT, gdyż w analizowanym przypadku
    spełnione zostaną warunki przewidziane w art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach:
    a) interpretacja indywidualna z dnia 18 marca 2020 r. (znak 0114-KDIP2-
      1.4010.534.2019.2.JC),
    b) interpretacja indywidualna z dnia 19 czerwca 2020 r. (znak 0111-KDIB2-
      1.4010.105.2020.2.MK),
    c) interpretacja indywidualna z dnia 18 marca 2020 r. (znak 0111-KDIB2-
      1.4010.128.2022.2.AR).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej : „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o CIT:
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z udziału w zyskach osób
      prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie
      uzyskane z tego udziału, w tym dywidendy, nadwyżki bilansowe w spółdzielniach
      oraz otrzymane przez uczestników funduszy inwestycyjnych lub instytucji wspólnego
      inwestowania dochody tego funduszu lub tej instytucji, w przypadku gdy statut
      przewiduje wypłacanie tych dochodów bez odkupywania jednostek uczestnictwa
      albo wykupywania certyfikatów inwestycyjnych.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend
      oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych
      mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w
      wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).
    W myśl art. 22 ust. 4 ustawy o CIT:
    Zwalnia się od podatku dochodowego przychody z tytułu udziału w zyskach osób
    prawnych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a, f oraz j, z wyjątkiem dochodów
    uzyskiwanych przez komplementariusza z tytułu udziału w zyskach spółki, o której
    mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
      1) wypłacającym dywidendę oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób
        prawnych jest spółka mająca siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej;
      2) uzyskującym dochody (przychody) z dywidend oraz inne przychody z tytułu udziału
        w zyskach osób prawnych, o których mowa w pkt 1, jest spółka podlegająca w
        Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do

        Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
        od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania;
      3) spółka, o której mowa w pkt 2, posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów
        (akcji) w kapitale spółki, o której mowa w pkt 1;
      4) spółka, o której mowa w pkt 2, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania
        podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich
        osiągania.
    Stosownie do art. 22 ust. 4a ustawy o CIT:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 4, ma zastosowanie w przypadku, kiedy spółka
      uzyskująca dochody (przychody) z dywidend oraz inne przychody z tytułu udziału w
      zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej posiada udziały (akcje) w spółce wypłacającej te należności w wysokości, o
      której mowa w ust. 4 pkt 3, nieprzerwanie przez okres dwóch lat.
    W myśl natomiast art. 22 ust. 4b ww. ustawy:
      Zwolnienie to ma również zastosowanie w przypadku, gdy okres dwóch lat
      nieprzerwanego posiadania udziałów (akcji), w wysokości określonej w ust. 4 pkt 3,
      przez spółkę uzyskującą dochody (przychody) z tytułu udziału w zysku osoby prawnej
      mającej siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, upływa po dniu
      uzyskania tych dochodów (przychodów). W przypadku niedotrzymania warunku
      posiadania udziałów (akcji), w wysokości określonej w ust. 4 pkt 3, nieprzerwanie
      przez okres dwóch lat spółka, o której mowa w ust. 4 pkt 2, jest obowiązana do
      zapłaty podatku, wraz z odsetkami za zwłokę, od dochodów (przychodów)
      określonych w ust. 1 w wysokości 19% dochodów (przychodów) do 20 dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym utraciła prawo do zwolnienia. Odsetki nalicza
      się od następnego dnia po dniu, w którym po raz pierwszy skorzystała ze zwolnienia.
    Jak stanowi art. 22 ust. 4d ustawy o CIT:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 4, stosuje się:
        1. jeżeli posiadanie udziałów (akcji), o którym mowa w ust. 4 pkt 3, wynika z tytułu
        własności;
        2. w odniesieniu do dochodów uzyskanych z udziałów (akcji) posiadanych na
        podstawie tytułu:
            a. własności,
            b. innego niż własność, pod warunkiem że te dochody (przychody)
            korzystałyby ze zwolnienia, gdyby posiadanie tych udziałów (akcji) nie
            zostało przeniesione.
    Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że warunkiem zwolnienia od podatku
    dochodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych jest spełnienie przez uzyskującego
    dywidendę jednocześnie wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 4-4d
    ustawy o CIT.
    Powołane przepisy art. 22 ust. 4-4d ustawy o CIT, wprowadzają wyjątek od generalnej
    zasady opodatkowania wypłacanych dywidend wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. Z
    uwagi na obowiązującą w polskim systemie podatkowym zasadę powszechności
    opodatkowania, przepisy statuujące zwolnienia od opodatkowania należy interpretować
    ściśle, zgodnie z zasadami wykładni językowej i w granicach tej wykładni.
    Stosownie do art. 22c ust. 1 ustawy o CIT:
      Przepisów art. 20 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 4, art. 24n ust. 1 oraz art. 24o ust. 1
      nie stosuje się, jeżeli skorzystanie ze zwolnienia określonego w tych przepisach było:
        1. sprzeczne w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem tych przepisów;

        2. głównym lub jednym z głównych celów dokonania transakcji lub innej
        czynności albo wielu transakcji lub innych czynności, a sposób działania był
        sztuczny.
    Przy czym zgodnie z art. 22c ust. 2 ustawy o CIT:
      Na potrzeby ust. 1 sposób działania nie jest sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących
      okoliczności należy przyjąć, że podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi
      z prawem celami zastosowałby ten sposób działania w dominującej mierze z
      uzasadnionych przyczyn ekonomicznych. Do przyczyn, o których mowa w zdaniu
      pierwszym, nie zalicza się celu skorzystania ze zwolnienia określonego w przepisach
      art. 20 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 4, art. 24n ust. 1 oraz art. 24o ust. 1,
      sprzecznego z przedmiotem lub celem tych przepisów.
    Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Płatnik, który chce zastosować zwolnienie wynikające z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, i nie
    dokonywać poboru podatku u źródła, jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnej
    weryfikacji warunków umożliwiających skorzystanie z tego zwolnienia, zachowując przy
    tym należytą staranność. To oznacza, że płatnik ma obowiązek weryfikować, czy
    uzyskująca dochody z dywidendy spółka spełnia wszystkie warunki do skorzystania ze
    zwolnienia z podatku u źródła. W ramach należytej staranności nie można ograniczać się
    jedynie do weryfikacji warunków zastosowania zwolnienia wynikających z art. 22 ust. 4-6
    ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1f ustawy o CIT:
      W przypadku należności z tytułów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22
      ust. 1, wypłacanych na rzecz spółki, o której mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz art. 22
      ust. 4 pkt 2, lub jej zagranicznego zakładu, jeżeli łączna kwota należności, wypłacona
      z tych tytułów temu podatnikowi w obowiązującym u płatnika roku podatkowym, nie
      przekracza kwoty, o której mowa w ust. 2e, osoby prawne i jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłat tych należności, stosują
      zwolnienia wynikające z art. 21 ust. 3 oraz art. 22 ust. 4, z uwzględnieniem ust. 1c,
      pod warunkiem uzyskania od tej spółki lub jej zagranicznego zakładu sporządzonego
      na piśmie oświadczenia, że w stosunku do wypłacanych należności spełnione zostały
      warunki, o których mowa odpowiednio w art. 21 ust. 3a i 3c lub art. 22 ust. 4 pkt 4. W
      przypadku należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1, sporządzone na piśmie
      oświadczenie powinno wskazywać, że spółka albo zagraniczny zakład jest
      rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności.
    Należy zwrócić uwagę na art. 4a pkt 29 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

    Ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym właścicielu - oznacza to podmiot, który
    spełnia łącznie następujące warunki:
      a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
        przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub
        jej części,
      b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
        zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
      c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
        uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
        ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia
        się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
        otrzymanej należności.
    Należy podkreślić, że uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 22
    ust. 4 ustawy o CIT przysługują jedynie podatnikom, a więc podmiotom uzyskującym
    trwałe przysporzenie majątkowe z tytułu otrzymania danej należności. Podmiot
    pośredniczący w przekazywaniu płatności z definicji nie spełni więc tego kryterium, w
    związku z czym nie będzie on uprawniony do skorzystania z preferencyjnego systemu
    opodatkowania dywidend (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca
    2016 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 82/14).
    Dokonując weryfikacji należytej staranności należy odnosić się do aspektów istotnych z
    punktu widzenia stosowania danej preferencji podatkowej. W szczególności dotyczy to:
    1. weryfikacji statusu kontrahenta jako podatnika (rzeczywistego właściciela) w stosunku
      do otrzymanej należności, w tym poprzez pryzmat prowadzenia rzeczywistej
      działalności gospodarczej przez ten podmiot;
    2. weryfikacji rezydencji podatkowej odbiorcy należności;
    3. weryfikacji otrzymanych dokumentów pod kątem ich zgodności ze stanem faktycznym
      (w tym na podstawie informacji dostępnych publicznie).
    Oceniając, czy należyta staranność została w określonym przypadku dochowana należy
    uwzględniać także powszechnie dostępne informacje na temat statusu odbiorców
    należności.
    Należy przy tym podkreślić, że w przypadku podmiotów powiązanych należy oczekiwać
    wyższych standardów działania, także z uwagi na łatwiejszy dostęp do wszelkiego rodzaju
    informacji o innych podmiotach z grupy.
    W tym kontekście należy wskazać, że przepisy regulujące zwolnienie z art. 22 ust. 4 ustawy
    o CIT, stanowią implementację Dyrektywy Rady 2011/96/UE (tzw. Dyrektywy Parent-
    Subsidiary). Zgodnie zaś z ostatnim orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”), reguła zakazująca praktyk stanowiących nadużycie prawa
    stanowi ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej, która ma zastosowanie niezależnie od
    kwestii, czy nadużywane prawa i korzyści znajdują podstawę w traktatach,
    rozporządzeniach, czy też w dyrektywach. TSUE wskazał: „Tak więc w świetle ogólnej
    zasady prawa Unii zakazującej praktyk stanowiących nadużycie i konieczności
    przestrzegania tej zasady w ramach wykonywania prawa Unii brak przepisów krajowych
    lub postanowień umownych mających na celu zapobieganie nadużyciom nie ma wpływu
    na obowiązek władz krajowych w zakresie odmówienia możliwości skorzystania z praw
    przewidzianych w dyrektywie 90/435, gdy powołano się na nie w sposób noszący
    znamiona oszustwa lub nadużycia” (por. wyrok TSUE z dnia 26 lutego 2019 r. sprawach
    połączonych C-116/16 i C-117/16).
    W kontekście przywołanego wyżej stanowiska TSUE a także w świetle celu Dyrektywy Rady
    2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania
    mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych
    państw członkowskich, należy w naszej ocenie przyjąć, że na podmiocie wypłacającym

    dywidendę ciąży obowiązek weryfikacji, czy odbiorca należności jest z tytułu otrzymania
    dywidendy podatnikiem (tj. czy powstał u niego obowiązek podatkowy w związku z
    otrzymaniem dywidendy - wymóg ten wynika także z ogólnych przepisów ustawy o CIT,
    gdyż zwolnienie z podatku może zostać zastosowane jedynie wobec podmiotu, w
    stosunku do którego powstał obowiązek podatkowy) oraz czy prowadzi rzeczywistą
    działalność gospodarczą w kraju siedziby podatnika dla celów podatkowych. Są to bowiem
    okoliczności konieczne do zweryfikowania w celu potwierdzenia czy nie dochodzi do
    nadużycia prawa podatkowego. Jednocześnie, zgodnie ze wspomnianym orzecznictwem
    TSUE: „To analiza całokształtu okoliczności faktycznych umożliwia sprawdzenie, czy
    elementy konstytutywne praktyki stanowiącej nadużycie zostały spełnione, a zwłaszcza czy
    podmioty gospodarcze dokonały transakcji czysto formalnych lub sztucznych,
    pozbawionych jakiegokolwiek gospodarczego i handlowego uzasadnienia, głównie w celu
    uzyskania nienależnej korzyści (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 czerwca 2013 r., Newey, C
    653/11, EU:C:2013:409, pkt 47-49; z dnia 13 marca 2014 r., SICES i in., C 155/13, EU:C:2014:
    145, pkt 33; a także z dnia 14 kwietnia 2016 r., Cervati i Malvi, C 131/14, EU:C:2016:255, pkt
    47)” - pkt 98 wyroku z dnia 26 lutego 2019 r.
    Z powyższych konstatacji należy wywieść, że w każdym przypadku konieczne jest
    udokumentowanie (dla celów dowodowych) przez płatnika, że dochował on należytej
    staranności przy weryfikacji, o której mowa w 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Obowiązek dochowania należytej staranności spoczywa na płatniku, który chce
    zastosować zwolnienie wynikające z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT. Płatnik ma obowiązek
    weryfikować, czy uzyskująca dochody z dywidendy spółka spełnia wszystkie warunki do
    skorzystania ze zwolnienia, a więc i weryfikacji statusu udziałowca jako rzeczywistego
    właściciela w stosunku do otrzymanej dywidendy.
    Ponadto, jak już wyżej wskazano, uprawnienie do skorzystania ze zwolnienia określonego
    w art. 22 ust. 4 ustawy o CIT przysługuje jedynie podatnikom, a więc podmiotom
    uzyskującym trwałe przysporzenie majątkowe z tytułu otrzymania danej należności.
    Nie można zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym, Wnioskodawca
    jako podmiot wypłacający Dywidendy nie ma obowiązku weryfikować, czy B jest
    rzeczywistym właścicielem w zakresie otrzymywanych Dywidend.
    W świetle powyższego w celu zastosowania zwolnienia z opodatkowania dywidendy na
    podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT istnieje obowiązek weryfikacji, czy podmiot, na rzecz
    którego wypłacana jest dywidenda, jest jej rzeczywistym właścicielem.
    Reasumując, warunkiem zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy CIT jest, aby
    B jako odbiorca Dywidend był ich rzeczywistym właścicielem w rozumieniu art. 4a pkt 29
    Ustawy CIT.
    Zatem w przypadku gdy to C a nie B jest rzeczywistym właścicielem Dywidend w
    przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie zostaną spełnione warunki do zastosowania
    zwolnienia w stosunku do Dywidend wypłacanych na rzecz B na podstawie art. 22 ust. 4
    ustawy CIT.
    Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2 dotyczące ustalenia czy:
    - warunkiem zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku
      dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawy CIT nie jest, aby
      B jako odbiorca Dywidend był ich rzeczywistym właścicielem w rozumieniu art. 4a pkt
      29 Ustawy CIT;
    - spełnione zostaną kumulatywnie warunki do zastosowania zwolnienia w stosunku do
      Dywidend wypłacanych na rzecz B na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    - należało uznać za nieprawidłowe.
    Ad 3.

    Przedmiotem wątpliwości w zakresie pytania ner 3 jest ustalenie czy w przypadku w
    którym C posiada status rzeczywistego właściciela Dywidend Wnioskodawca będzie
    uprawniony do zastosowania zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT kierując się tzw.
    podejściem „look-through”.
    Jak już wyżej wskazano zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy tego podatku
    uzyskujący określone w art. 7b ust. 1 pkt 1 tej ustawy przychody (dochody) z dywidend
    oraz inne przychody (dochody) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających
    siedzibę lub zarząd na terytorium RP podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, którego stawka wynosi 19% uzyskanego przychodu (dochodu). Przepis
    dotyczy przychodów (dochodów) uzyskiwanych zarówno przez podatników podatku CIT
    będących rezydentami, jak i będących nierezydentami.
    Jednocześnie, podmioty krajowe (w tym spółki), które dokonują wypłaty należności z
    powyższego tytułu są obowiązane jako płatnicy pobierać w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od wypłacanych należności (zdanie pierwsze art. 26
    ust. 1 ustawy o CIT).
    W drodze odstępstwa od wskazanych zasad, polski ustawodawca - treścią art. 22 ust. 4
    ustawy o CIT - przewiduje zwolnienie z opodatkowania podatkiem wskazanym w art. 22
    ust. 1 tej ustawy spółek uzyskujących takie przychody (otrzymujących dywidendę), które
    podlegają w Polsce, innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (dalej: UE), innym
    państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (dalej: EOG) oraz w
    Szwajcarii, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania. Warunki stosowania tego zwolnienia określa art. 22 ust.
    4-6 ustawy o CIT.
    Jednym z warunków zastosowania ww. zwolnienia jest przesłanka bezpośredniego
    posiadania udziałów. Wskazać należy, że warunek bezpośredniego posiadania udziałów
    jest spełniony, gdy wszystkie podmioty w łańcuchu płatności kaskadowo spełniają ten
    warunek w kolejnej spółce w łańcuchu. Wówczas każda kolejna spółka otrzymująca
    dywidendę powinna spełniać warunek bezpośredniego posiadania udziałów względem
    kolejnej spółki wypłacającej, a nie względem pierwszej spółki wypłacającej. Warunek
    bezpośredniego posiadania udziałów będzie spełniony także gdy rzeczywisty właściciel
    dywidendy na rzecz którego jest ona przekazywana przez pośredników posiada
    bezpośrednio udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendę.
    Kolejnym z warunków będzie zachowanie tożsamości płatności. Zastosowanie zwolnienia
    do wypłaty dywidendy na rzecz rzeczywistego właściciela poprzez łańcuch podmiotów (i
    płatności) jest możliwe, kiedy zachowana jest tożsamość płatności w takim łańcuchu, tj.
    płatność jest przekazywana w tej samej formie.
    Jak wynika z opisu sprawy:
    1. Rzeczywistym właścicielem Dywidendy jest C tj.:
        a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
          przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności
          lub jej części,
        b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
          zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu
          podmiotowi,
        c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą na terytorium Polski;
    2. A zamierza wypłacać do B Dywidendy a w dalszej kolejności planowane jest
      przekazanie środków pieniężnych otrzymanych przez B do C tytułem dywidendy (w
      przedmiotowym zakresie zostaną podjęte wymagane uchwały Zgromadzenia
      Wspólników A i B) - zachowana jest zatem tożsamość płatności;

    3. A i B jako podmioty wypłacające Dywidendy są spółkami mającymi siedzibę na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT);
    4. B i C jako podmioty uzyskujące dochody (przychody) z Dywidend są spółkami
      podlegającymi w Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (warunek z art.
      22 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT);
    5. B posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w kapitale A nieprzerwanie
      przez okres dwóch lat, a C posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w
      kapitale B nieprzerwanie przez okres dwóch lat (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 3 i ust.
      4a ustawy o CIT);
    6. spółki, o których mowa w lit. b - B i C, nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania
      podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich
      osiągania (warunek z art. 22 ust. 4 pkt 4 ustawy o CIT);
    7. B przedłoży do A, a C do B i A pisemne oświadczenia, że w zakresie otrzymywanych
      Dywidend spełnione zostały warunki, o których mowa odpowiednio w art. 22 ust. 4
      pkt 4 ustawy CIT (art. 26 ust. 1f ustawy o CIT);
    8. Skorzystanie ze zwolnienia określnego w art. 22 ust. 4 ustawy CIT:
        i. nie będzie sprzeczne w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem tych
          przepisów,
        ii. nie będzie głównym lub jednym z głównych celów dokonania transakcji lub innej
          czynności albo wielu transakcji lub innych czynności, a sposób działania nie
          będzie sztuczny w rozumieniu art. 22c ust. 2 ustawy CIT (warunek z art. 22c
          ust. 1 ustawy o CIT).
    Zatem pomimo, iż C nie posiada bezpośrednio udziałów w A to kierując się podejściem
    „look-through” należy uznać, iż Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania
    zwolnienia z obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób
    prawnych na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy CIT, gdyż w analizowanym przypadku
    spełnione zostaną warunki przewidziane w art. 22 ust. 4 ustawy CIT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że
    w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.