Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/436-86/09-2/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-08-14
Teza: Opodatkowanie nabycia spadku po zmarłym obywatelu Australii.
Słowa kluczowe: Australia; czek; obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek-podatek od spadków i darowizn; rachunki-rachunek bankowy
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 14 maja 2009 r. (data wpływu 22 maja 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie opodatkowania spadku z Australii – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 maja 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie opodatkowania spadku z Australii.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni została poinformowana, iż będzie dziedziczyć po zmarłym w Australii w dniu 29 listopada 2006 r. obywatelu australijskim.

Z informacji uzyskanych przez Zainteresowaną wynika, że zgodnie z australijskimi przepisami spadkobiercy nie są dysponentami prawnymi masy spadkowej w Australii, gdyż formalnym właścicielem (dysponentem) takiej masy spadkowej jest zarządca spadku.

Obowiązkiem takiego zarządcy jest rozdystrybuowanie masy spadkowej wśród spadkobierców, którzy otrzymują jedynie płatności z tego tytułu.

Tym samym tytuł prawny zarządcy spadku trwa do czasu pełnego rozdysponowania masy spadkowej.

Jednocześnie w Australii, według wiedzy zgromadzonej przez Wnioskodawczynię, nie ma konstrukcji odpowiadających formule przyjęcia spadku lub postanowienia o nabyciu spadku, gdyż spadkobiercy nabywają prawo do spadku z chwilą przekazania im z masy spadkowej konkretnego majątku przez wspomnianego zarządcę spadku. Tym samym, w świetle powyższego, w tej chwili Zainteresowana nie jest formalnym spadkobiercą.

Wreszcie według informacji uzyskanych przez Wnioskodawczynię, zgodnie z praktyką obowiązującą w Australii zarządca spadku przekazuje spadkobiercom spieniężoną masę spadkową po zmarłym, ratami w drodze dokumentów rozliczeniowych (czeków prywatnych lub bankierskich).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy, a jeśli tak to kiedy w opisanej sprawie spadkobierca płaci podatek od spadków i z tego tytułu składa stosowną deklarację podatkową oraz, czy w związku z powyższym spadkobraniem obowiązek podatkowy spadkobiercy z tytułu uzyskania środków ze spieniężonego spadku powstaje w momencie wpływu środków pieniężnych na rachunek bankowy spadkobiercy, czy też w chwili otrzymania przez niego stosowanego w tym celu czeku rozliczeniowego?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku opisanego wyżej spadkobrania:

1.  Powstanie obowiązek zapłaty podatku od spadków w Polsce.
2.  Obowiązek ten powstanie z momentem uzyskania przez podatnika pełnej kwoty spadku.
3.  Nastąpi to po skutecznej realizacji ostatniego czeku rozliczeniowego na podstawie którego podatnikowi przekazany zostanie należny mu udział w spadku, przez zagranicznego (australijskiego) powiernika spadku.
4.  W tym momencie skonkretyzuje się obowiązek podatkowy co do całej masy spadkowej znajdującej się za granicą i tym samym dopiero od tego momentu spadkobierca będzie zobowiązany złożyć w ustawowym terminie stosowną deklarację w podatku od spadków i darowizn.

Uzasadnienie stanowiska podatnika.

Stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.) obowiązek podatkowy powstaje, przy nabyciu w drodze dziedziczenia - z chwilą przyjęcia spadku.

W związku z powyższym, z uwagi na fakt, iż obowiązujące prawo w Australii nie zna pojęcia "przyjęcie spadku", a spadkobiercy - jak wspomniano wcześniej - nabywają prawo do spadku z chwilą przekazania im środków uzyskanych ze spieniężenia konkretnego spadku przez zarządcę - zdaniem Wnioskodawczyni - zasadne jest stwierdzenie, iż obowiązek w podatku od spadków i darowizn powstanie w przedmiotowym przypadku z chwilą otrzymania przez Nią całości masy spadkowej.

Takie stanowisko znajduje uzasadnienie w piśmie Ministra Finansów z dnia 14 października 2005 r., podpisanym w jego imieniu przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru (znak: LK-834-32/BG/05/579), w którym czytamy:

„Problem poruszony w piśmie dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn w przypadku nabycia spadku po zmarłym obywatelu Australii.

Z informacji uzyskanych z Konsulatu Generalnego RP wynika, iż w świetle prawa spadkowego obowiązującego w Australii właścicielem masy spadkowej po śmierci spadkodawcy staje się wykonawca lub administrator spadku (jest nim najczęściej Powiernik Publiczny), który rozporządza nim do momentu przekazania go spadkobiercom. Spadkobierca nie nabywa praw do spadku do momentu otrzymania całego swojego udziału w masie spadkowej od Powiernika Publicznego.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.) obowiązek podatkowy powstaje, przy nabyciu w drodze dziedziczenia - z chwilą przyjęcia spadku.

Jeżeli jednak nabycie nie zgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma (art. 6 ust. 4 ustawy).

W związku z tym, iż obowiązujące prawo w Australii nie zna pojęcia "przyjęcie spadku", a spadkobiercy nabywają prawo do spadku z chwilą przekazania im konkretnego majątku przez zarządcę wydaje się więc zasadne stwierdzenie, iż obowiązek w podatku od spadków i darowizn powstanie w przedmiotowym przypadku z chwilą otrzymania przez spadkobierców całości masy spadkowej wraz z tytułem prawnym do spadku."

Tym samym kolejnym istotnym zagadnieniem w opisanym wyżej stanie faktycznym jest to, kiedy spadkobierca uzyskuje/otrzymuje faktycznie spadek w sytuacji, gdy rozliczenie następuje za pomocą dokumentów rozliczeniowych (czeków prywatnych lub bankierskich).

Powyższa kwestia jest o tyle istotna, że pomiędzy datą otrzymania takiego czeku przez spadkobiercę, a datą jego realizacji może upłynąć dłuższy okres czasu. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2007 r., gdzie przedmiotem analizy był następujący stan faktyczny:

„17 maja 2006 r. w Kanadzie zmarł brat wnioskodawcy, który zostawił testament, w którym ustanowił prawnego Powiernika całego swojego majątku i temu Powiernikowi ten majątek przepisał /…/. Dnia 4 lipca 2006 r. Powiernik majątku wystąpił do Sądu Najwyższego Stanu Ontario z „Zawiadomieniem o złożeniu wniosku o wystawienie zaświadczenia o ustanowieniu powiernika majątkowego testamentu". W tym Zawiadomieniu podano między innymi moją osobę mającą prawo do udziału w podziale majątku. W końcu października 2006 r. Powiernik majątku przesłała mi czek na kwotę 25 000 CAD do realizacji w wybranym Banku. Czek jest ważny przez 6 miesięcy. Jest to pierwsza rata spadku. Do dnia dzisiejszego Powiernik majątku /…/ nie poinformowała mnie o wysokości całości majątku, ani też, kiedy ewentualnie nastąpi jego całkowita realizacja. Wnioskodawca wystąpił z zapytaniem, czy należy czekać na całkowitą realizację spadku, której termin ani wielkość nie jest znana, czy należy płacić podatek od tego spadku sukcesywnie od faktycznie otrzymanych kwot."

Zdaniem Wnioskodawczyni, wprawdzie powyższy stan faktyczny dotyczy prawa kanadyjskiego, jednak można przyjąć, że zasady common law - powszechne w prawie anglosaskim - umożliwiają porównanie tej sytuacji z Jej przypadkiem.

Tak więc, należy podkreślić, iż w powyższej sprawie kanadyjskiej podatnik twierdził, że dopiero po uzyskaniu całości masy spadkowej będzie miał obowiązek podatkowy, zgodnie z obowiązującą ustawą. Swoje stanowisko oparł na opisanym wcześniej przez Zainteresowaną piśmie Ministra Finansów z dnia 14 października 2005 r. (co – w opinii Wnioskodawczyni - jest dodatkowym dowodem na wysokie podobieństwo obu systemów prawnych).

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w postanowieniu z dnia 18 stycznia 2007 r. nr IM/436-13/06, wydanym na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w powyższym wniosku podatnika.

Rozpatrując zażalenie podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku stwierdził, co następuje:

„W pierwszej kolejności wskazać należy na zakres przedmiotowy ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 142, poz. 1514 z późn. zm.), która w art. 2 wymienia nabycie w drodze spadku lub zawarcia umowy darowizny przez obywatela polskiego lub mającego miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą. W art. 6 ust. 1 ustawodawca wskazał zdarzenia, które powodują powstanie obowiązku podatkowego i tak obowiązek podatkowy powstaje :

1.  przy nabyciu w drodze dziedziczenia - z chwilą przyjęcia spadku,
2.  przy nabyciu w drodze zapisu lub dalszego zapisu - od daty ogłoszenia testamentu, a przy nabyciu z polecenia testamentowego - z chwilą wykonania tego polecenia."

Wobec powyższego, należy podkreślić, iż przedstawiając takie stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził istnienie obowiązku podatkowego w zakresie spadków pochodzących z podobnego systemu prawnego (systemu prawa kanadyjskiego) nawet w sytuacji, gdy przedmiot spadkobrania znajduje się za granicą.

Dalej Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu dokumentacji w sprawie stwierdził, iż:

„(\`(...)\`) w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku, z przedłożonego do wniosku tłumaczenia testamentu wynika, że powołanie do spadku Powiernika Majątku ma na celu administrowanie masą spadkową do czasu przekazania jej spadkobiercom, Wnioskodawca wraz z trzema innymi osobami został bowiem wskazany jako uprawniony do uzyskania równego udziału w majątku zarówno osobistym jak nieruchomym, wszelkiego typu i rodzaju, gdziekolwiek usytuowanym. Wnioskodawcy przysługuje zatem status spadkobiercy. W tym zakresie następuje więc zmiana postanowienia z dnia 18 stycznia 2007 r. nr IM/436-13/06 kwalifikującego źródło nabycia środków pieniężnych jako polecenie testamentowe.

Prawidłowe ustalenie źródła nabycia rzeczy lub praw majątkowych jest punktem wyjścia do określenia chwili powstania obowiązku podatkowego. Jak wykazano powyżej w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia jest nią chwila przyjęcia spadku. Na gruncie polskiego prawa (art. 1015 , w związku z art. 924, 925 Kodeksu cywilnego) przyjęcie spadku następuje w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania i jest jednoznaczne z jego nabyciem, które następuje z chwilą śmierci spadkodawcy.

Natomiast w omawianej sprawie istotna jest chwila nabycia i przyjęcia masy spadkowej w świetle kanadyjskiego systemu prawnego. W tym miejscu stwierdzić należy, że jeżeli - jak wynika z wniosku - prawo spadkowe obowiązujące w Kanadzie nie zna pojęcia „przyjęcie spadku" i przewiduje nabycie praw do spadku dopiero w momencie otrzymania całego należnego udziału w masie spadkowej, to należy uznać, że obowiązek podatkowy powstanie w chwili otrzymania przez Wnioskodawcę całości odziedziczonego spadku. Tymczasem z pisma z dnia 22 listopada 2006 r. wynika, że Powiernik Majątku nie poinformował w/w o wysokości całości majątku, ani też kiedy ewentualnie nastąpi jego całkowita realizacja, natomiast kwota 25 000 CAD jest pierwszą ratą spadku.

Przy tym w ocenie tut. organu podatkowego nabycie praw do spadku będzie miało miejsce w momencie wpływu środków pieniężnych na rachunek bankowy spadkobiercy, nie zaś w chwili otrzymania czeku(ów). Czek jest bowiem pisemnym poleceniem zapłaty skierowanym do banku (trasata), wystawionym w formie określonej przez prawo. Jakkolwiek jest papierem wartościowym, to jednocześnie stanowi szczególną odmianę przekazu i jak zaznaczył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 marca 2001 r. sygn. akt l CKN 991/00 realizacja czeku, który mając charakter abstrakcyjny, najczęściej ma określoną podstawę gospodarczą - zmierza do wywiązania się wystawcy ze zobowiązania np. jako forma przekazania przez wykonawcę testamentu równowartości masy spadkowej."

Tym samym, w świetle powyższego, w przedmiotowej sprawie to moment realizacji ostatniego czeku będzie stanowił moment powstania obowiązku podatkowego w Polsce (co do całego udziału Wnioskodawczyni jako spadkobiercy we wspomnianej masie spadkowej).

W dalszej kolejności należy wskazać, iż przy takim, opisanym wyżej, systemie dystrybucji masy spadkowej, jaki obowiązuje w Australii (i w innych krajach systemu common law), również obowiązki informacyjne, w tym składanie deklaracji podatkowych powiązane jest z otrzymaniem faktycznie całości środków z likwidacji masy spadkowej i dopiero po tym okresie zacznie biec ustawowy - miesięczny - okres do złożenia deklaracji podatkowej, której skutkiem powinno się stać wymierzenie i pobranie odpowiedniego podatku.

W tym kontekście warto zwrócić uwagę na wiążącą interpretację podatkową jaką wydał Naczelnik II Urzędu Skarbowego w Radomiu w dniu 23 czerwca 2004 roku (sygnatura: US-25/024/404/117/04):

„Zgodnie z art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 1997r. Nr 16 ze zm.), nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast zgodnie z § 1 ust.1 pkt 1 i § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001 r. (Dz. U. Nr 40 poz. 462 ze zm.) podatnicy podatku od spadków i darowizn są zobowiązani do składania zeznań podatkowych o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem spadku. Zeznania podatkowe, o których mowa w § 1 ust. 1, należy składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli darowiznę ustanowiono za granicą, zeznanie podatkowe o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych należy złożyć w ciągu miesiąca od dnia, w którym sprowadzono do kraju dokument sporządzony na obszarze obcego państwa, albo od dnia dopuszczenia do obrotu w rozumieniu prawa celnego, jeżeli przedmiot darowizny sprowadzono do kraju.

Z przedłożonego pisma wynika, że zmarły Pana stryj, obywatel australijski, pozostawił testament, zgodnie z którym część majątku Pan odziedziczył. W skład masy spadkowej wchodzą nieruchomości i gotówka zdeponowana na koncie. W Australii własność majątku spadkodawcy przechodzi z chwilą jego śmierci, na specjalnie w tym celu powołaną instytucję i dopiero w momencie dystrybucji spadku własność przechodzi na spadkobierców. Skoro w systemie australijskim prawo własności do spadku przechodzi na spadkobierców dopiero w momencie dystrybucji spadku przez wykonawcę testamentu lub administratora, to należałoby przyjąć, że dopiero w tym momencie powstaje obowiązek podatkowy i od tej daty należy liczyć miesięczny termin do zeznania podatkowego, o którym mowa w § 2 rozporządzenia. W tej sytuacji Pana stanowisko wyrażone w zapytaniu jest słuszne."

Mając powyższe na uwadze Wnioskodawczyni wskazuje, że:

1.  Nie jest i nie może być podatnikiem podatków australijskich związanych ze spadkiem, gdyż według prawa australijskiego na żadnym etapie nie jest właścicielem masy spadkowej - właścicielem takim przez cały okres procedury spadkowej jest wspomniany zarządca spadku.
2.  Rozliczenie ze spadkobiercą następuje co do zasady poprzez spieniężenie masy i wypłatę na jego rzecz kwot pochodzących z tego spieniężenia.
3.  Spadkobierca taki nie ma obowiązku składania deklaracji podatkowej ani odprowadzania podatku do czasu pełnego rozliczenia się z nim przez zarządcę spadku.
4.  Otrzymanie przez takiego spadkobiercę czeku rozliczeniowego (czeków rozliczeniowych) nie jest tożsame z uzyskaniem środków ze spieniężenia spadku.
5.  Po spełnieniu warunków opisanych powyżej zaistnieje dla takiego spadkobiercy obowiązek podatkowy na zasadach ogólnych.
6.  Co obejmuje również obowiązek złożenia deklaracji podatkowej z powyższego tytułu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 222, poz. 1629) stanowi, że do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem 1 stycznia 2007 r., stosuje się przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. - podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej "podatkiem", podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem spadku.

Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera pojęcia „spadek”, dlatego należy w tym zakresie odwołać się do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

W myśl przepisu art. 922 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego przez spadkobranie należy rozumieć przejście praw i obowiązków majątkowych zmarłego z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób. Na spadek składa się ogół praw i obowiązków należących do zmarłego w chwili jego śmierci, które ze swej istoty mogą przejść na jego następców prawnych. Nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem podlegającym przepisom prawa spadkowego. Natomiast spadek nabywa się na podstawie ustawy lub z testamentu (art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego).

Zgodnie z treścią art. 5 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy przy nabyciu w drodze dziedziczenia ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych i powstaje z chwilą przyjęcia spadku. Stosownie do art. 6 ust. 4 zd. 1 ww. ustawy, jeżeli jednak nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

Na podstawie art. 17a ust. 1 ww. ustawy podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2 (obowiązek składania zeznań podatkowych nie dotyczy przypadków, w których podatek jest pobierany przez płatnika.), złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.

W świetle obowiązującego w Australii prawa spadkowego właścicielem masy spadkowej po śmierci spadkodawcy staje się wykonawca lub administrator spadku (jest nim najczęściej Powiernik Publiczny), który rozporządza nim do momentu przekazania go spadkobiercom. Zatem spadkobierca nie nabywa praw do spadku do momentu otrzymania od Powiernika Publicznego całego swojego udziału w masie spadkowej.

W związku z tym, iż obowiązujące prawo w Australii nie zna pojęcia - przyjęcia spadku - a spadkobiercy nabywają prawo do spadku z chwilą przekazania im konkretnego majątku przez zarządcę wydaje się więc zasadne stwierdzenie, iż obowiązek w podatku od spadków i darowizn powstanie w przedmiotowym przypadku z chwilą otrzymania przez spadkobierców całości masy spadkowej wraz z tytułem prawnym do spadku.

W konsekwencji stwierdzić należy, że w sytuacji opisanej we wniosku powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn, jednakże zastosowanie znajdą przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do końca 2006 r. Przy czym z uwagi na fakt, że spadkobierca nie nabywa praw do spadku do momentu otrzymania całego swojego udziału w masie spadkowej od Powiernika Publicznego - obowiązek podatkowy powstanie w przedmiotowym przypadku z chwilą otrzymania przez Wnioskodawczynię całości masy spadkowej wraz z tytułem prawnym do spadku. Innymi słowy datą powstania obowiązku podatkowego w przypadku Zainteresowanej będzie moment realizacji ostatniego czeku.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.