Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.566.2025.1.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Brak uznania rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów
świadczenia usług publicznych za element podstawy
opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: bilety
koszt-rekompensata kosztów
przewóz
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Kwoty nie wchodzące w skład podstawy
opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania rekompensaty z tytułu
    poniesionych kosztów świadczenia usług publicznych za element podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. spółka z o.o. (dalej: Spółka lub A.) jest komunalną spółką prawa handlowego, której
    jedynym udziałowcem jest Gmina Miejska C. (dalej: Gmina lub Miasto). Zgodnie z aktem
    założycielskim Spółka zapewnia ciągłość, powszechność i dostępność świadczeń w
    zakresie lokalnego transportu zbiorowego dla społeczności Gminy oraz innych gmin.
    Obecnie Spółka świadczy usługi publicznego transportu zbiorowego w oparciu o umowę
    wykonawczą nr (...) o świadczenie usług przewozowych w ramach transportu zbiorowego -
    komunikacji miejskiej w (...) jako Operator publicznego transportu zbiorowego (dalej
    Umowa).
    A. świadcząc usługi Przewozu, wykonuje zadania powierzone mu uchwałą nr (...) w sprawie
    powierzenia funkcji podmiotu wewnętrznego A. w ramach zadań własnych Miasta w
    zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Podstawowym zadaniem A jest wykonywanie
    usług przewozu na liniach komunikacyjnych na obszarze właściwości Miasta, jako
    Organizatora publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z planem Linii, z
    uwzględnieniem Standardów Jakości określonymi w umowie.
    W trakcie realizacji umowy wykonawczej, Miasto może wyposażyć A. w składniki
    majątkowe:

        niezbędne do realizacji umowy wykonawczej i załączników do umowy wykonawczej,
        zgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym,
        a także niezbędne do wykonywania działalności dodatkowej integralnie związanej w
        realizacja usług przewozu.
    W związku z realizacją usług przewozu, do obowiązków Spółki należy w szczególności:
        wykonywanie usług przewozu według ustalonych standardów, zgodnie z
        przepisami porządkowymi,
        utrzymanie systemu i urządzeń informacji pasażerskiej,
        dostarczanie Miastu raportów z funkcjonowania transportu,
        rozpatrywanie roszczeń zgłaszanych przez pasażerów,
        zapewnienie zaplecza obsługowego pojazdów,
        utrzymanie sprawności systemów sprzedaży biletów,
        utrzymanie wymaganego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej,
        pozyskanie i posiadanie wymaganych licencji, koncesji, zezwoleń, zaświadczeń itp.,
    Natomiast działalność dodatkowa integralnie związana z realizacja usług przewozu
    obejmuje w szczególności:
        emisję, dystrybucję i sprzedaż biletów,
        kontrolę biletów,
        windykację należności za jazdę bez ważnego biletu,
        zamieszczenie informacji pasażerskiej oraz informacji i materiałów dotyczących
        publicznego transportu zbiorowego.
    W zamian za wymienione powyżej świadczenia Spółki (usługi przewozu oraz działalność
    dodatkową integralnie związaną z ich realizacją) A. otrzymuje od Miasta korzyść
    majątkową określoną mianem rekompensaty (dalej: Rekompensata). Metodyka obliczania
    Rekompensaty została określona w załączniku nr 8 do umowy wykonawczej oraz
    pozostaje zgodna z załącznikiem do Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady Europy z 23 października 2007 r. dotyczącym usług publicznych w
    zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego
    rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. EU, L. 315/1 z grudnia
    2007 r.) (dalej Rozporządzenie 1370).
    W wyliczeniach rekompensaty uwzględnione są wyłącznie koszty związane ze
    świadczeniem działalności powierzonej umową wykonawczą w tym koszty bezpośrednie,
    koszty pośrednie, odpowiednia część kosztów ogólnych, operacyjnych i finansowych.
    Rekompensata pomniejszana jest natomiast o przychody osiągnięte podczas
    wykonywania działalności powierzonej Umową, w szczególności przychody z
    zamieszczania reklam, zwroty kosztów sądowych i egzekucyjnych oraz korzyści
    pochodzące z zasobów publicznych, pod warunkiem że stanowią one zgodnie z umową
    wykonawczą przychód A.
    Zgodnie z umową wykonawczą wpływy ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej
    stanowią przychód Gminy i nie są uwzględniane w naliczeniu wysokości Rekompensaty.
    Dystrybucję i sprzedaż biletów prowadzi A. w imieniu własnym na rzecz Miasta. Zasady
    dystrybucji i sprzedaży biletów zostały szczegółowo określone w § 10 Umowy
    wykonawczej. Wszystkie środki z tytułu sprzedaży biletów uzyskane przez Spółkę są
    przekazywane na rzecz Gminy.

    Do Rekompensaty wyliczonej zgodnie z metodyką określoną w umowie wykonawczej
    dolicza się również rozsądny zysk.
    Na podstawie planowanej na dany rok Rekompensaty oraz wysokości planu pracy
    eksploatacyjnej obliczana jest przeciętna stawka wynagrodzenia za 1 wozokilometr, która
    stanowi iloraz planowanej rocznej Rekompensaty i ilości liczby wozokilometrów na dany
    rok.
    Na tej podstawie oblicza się płatności miesięczne za usługi powierzone Umową
    wykonawczą, które stanowią iloczyn planowanej liczby wozokilometrów w danym
    miesiącu i planowanej stawki za wozokilometr.
    Zgodnie z Umową wykonawczą, Spółka otrzymuje płatności miesięczne w dwóch ratach w
    następujący sposób:
        do 7 każdego miesiąca, z wyjątkiem grudnia, 80% kwoty przypadającej na dany
        miesiąc płatności miesięcznej,
        do 7 grudnia każdego roku 100% kwoty płatności miesięcznej przypadającej na
        miesiąc grudzień,
        do 10 następnego miesiąca pozostała część płatności miesięcznej, wyliczoną na
        podstawie faktycznie wykonanej liczby wozokilometrów w danym miesiącu i
        pomniejszonej o pierwszą przekazaną część płatności miesięcznej.
    Wynagrodzenie to podlega corocznej weryfikacji poprzez ustalenie wysokości należnej
    rekompensaty i porównanie jej do zarachowanych i otrzymanych w roku płatności
    miesięcznych. Stanowi to podstawę do naliczenia rekompensaty wyrównawczej za dany
    rok lub żądania przez Miasto zwrotu nadpłaty.
    Rekompensata nie stanowi natomiast świadczenia ekwiwalentnego w stosunku do innej
    działalności ubocznej A., niestanowiącej usług przewozu oraz działalności integralnie
    związanej z ich realizacją. W związku z opisanym powyżej świadczeniem, Spółka wystawia
    Gminie fakturę VAT doliczając do wynagrodzenia kwotę VAT.
    Spółka posiada indywidualną interpretację nr 0111-KDIB3-1.4012.857.2017.1.KO wydaną
    26 stycznia 2018 r. zgodnie z którą, kwoty wynagrodzenia za świadczenie usług na
    podstawie Umowy wykonawczej stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, które podlegają
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Ze względu na zmianę przepisów dotyczących zawiązywania umów o świadczenie usług
    publicznych zgodnie z definicją w Rozporządzeniu 1370 nowe umowy zawarte zgodnie z
    tymi przepisami powinny mieć charakter koncesji, tj. powinny częściowo przenosić na
    Operatora ryzyka operacyjnego związanego z wykonywaniem usług publicznych
    obejmującego ryzyko związane z popytem lub podażą, albo oba te rodzaje ryzyk.
    Aktualnie Spółka i Miasto rozważają zmianę obowiązującej umowy wykonawczej w
    zakresie sposobu sprzedaży biletów oraz rozliczenia rekompensaty. W modelu docelowym
    sprzedaż biletów byłaby dokonywana przez Spółkę we własnym imieniu i stanowiłaby
    przychody Spółki, a sprzedaż biletów wypełni częściowo definicję ryzyka opisanego w
    Rozporządzeniu 1370.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka będzie otrzymywać wynagrodzenie ze
    sprzedaży biletów, których cena jest ustalana przez Gminę.
    Bezpośrednim odbiorcą usług świadczonych przez Spółkę będą pasażerowie komunikacji
    miejskiej. Zgodnie z aktami prawa miejscowego (Uchwały Rady Miasta) uprawniono
    niektóre grupy osób do korzystania z ulgowych i bezpłatnych przejazdów na liniach
    obsługiwanym przez Spółkę. Uprawnienia powyższe dotyczą ściśle określonych osób, a

    prawo do ulg i bezpłatnych przejazdów nie obejmują wszystkich pasażerów, lecz tylko tych
    którzy poświadczą swoje prawo do korzystania z tych ulg i zwolnień. Wszyscy pasażerowie
    korzystający z ulg i zwolnień wynikających z Uchwał Rady Miasta, muszą odpowiednio
    udokumentować swoje prawo do zwolnienia.
    Od 1 października 2025 r. Uchwałą Rady Miejskiej zostanie rozszerzony krąg osób
    uprawnionych do tzw. bezpłatnej komunikacji w strefie Gminy Miejskiej C. tj. ze 100 %
    ulgą. Aby skorzystać z powyższego uprawnienia, niezbędne będzie posiadanie imiennej
    (...) Karty Miejskiej, na której zostanie zapisane uprawnienie do powyższej ulgi. Wydanie
    (...) Karty miejskiej przysługuje osobie która spełni jeden z następujących warunków:
        rozlicza podatek dochodowy od osób fizycznych w Urzędzie Skarbowym w (...) oraz
        deklaruje w zeznaniu podatkowym, że jej miejscem zamieszkania jest Gmina,
        jest członkiem rodzin osoby wymienionej powyżej, nieosiągającym dochodów
        opodatkowanych tj. współmałżonkiem, dzieckiem do ukończenia 18 roku życia lub
        do ukończenia nauki, nie dłużej niż do ukończenia 25 roku życia.
        jest emerytem lub rencistą posiadającym formularz PIT-40A oraz deklaruje w
        formularzu, że jego miejscem zamieszkania jest Gmina.
    Przejazdy uwzględniające 100% ulgę dla mieszkańców Gminy Miejskiej C. będą
    obowiązywać wyłącznie w granicach administracyjnych Gminy.
    Rozszerzenie uprawnionych do ulg i zwolnień ma na celu popularyzację komunikacji
    miejskiej, zmniejszeniu ruchu pojazdów osobowych w mieście, ograniczenie hałasu i
    niskiej emisji spalin. Nie wyklucza to jednak w przyszłości ponownej zmiany ulg i zwolnień,
    w tym także ponowne wprowadzenie odpłatności dla niektórych grup pasażerów za
    świadczone usługi przewozu. Jeżeli pasażer nie ma prawa do ulgi na określonej linii, to jest
    obowiązany zakupić bilet w cenie podstawowej (normalny), w przeciwnym razie może
    zostać ukarany opłatą dodatkową (mandatem). W przypadku odpłatnych usług, sprzedając
    bilet uprawniający do skorzystania z usługi transportowej zawierana jest w praktyce
    umowa cywilnoprawna o wykonanie usługi transportowej.
    Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku świadczenia przedmiotowych usług z
    uwzględnieniem przyznanej ulgi. W tej sytuacji również zawierana jest umowa
    zobowiązaniowa z pasażerami, którym przysługuje ulgowy przejazd. Pasażerom tym
    przysługują bowiem analogiczne prawa i obowiązki, jak w przypadku pasażerów
    korzystających z usług transportowych za pełną odpłatnością. W związku z faktem, iż
    pasażerowi przysługuje przejazd uwzględniający 100% ulgi, nie ma on obowiązku
    kasowania biletu, jednak decydując się na skorzystanie z usług komunikacji miejskiej,
    zobowiązuje się przestrzegać szeregu innych zasad obowiązujących wszystkich
    pasażerów. Tym samym, niezależnie od tego czy usługi transportowe są wykonywanie
    pełnopłatnie czy z uwzględnieniem ulgi (bez względu na wysokość ulgi), Spółka świadcząc
    takie usługi działać będzie w charakterze podatnika, a stroną umowy będzie pasażer i
    Spółka.
    Ceny biletów normalnych oraz ulgowych są ustalane przez Radę Miasta i nie
    odzwierciedlają rzeczywistych kosztów przewozu pasażera. Nawet gdyby żaden z
    pasażerów nie korzystał z ulg i zwolnień oraz wszyscy pasażerowie byliby zobowiązani
    zakupić bilety po cenach normalnych, uzyskane z tego tytułu przychody nie pokryłyby
    wszystkich kosztów funkcjonowania spółki w zakresie prowadzenia usług komunikacji
    miejskiej.
    Podstawą obliczenia rekompensaty po zmianie Umowy będzie różnica pomiędzy
    przychodami ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej powiększonymi o przychody

    osiągnięte w związku z wykonywaniem usług powierzonych Umową, a kosztami
    związanymi ze świadczeniem tych usług. Rekompensata będzie uwzględniać również
    rozsądny zysk.
    Wszelkie korzyści poza Rekompensatą pochodzące z zasobów publicznych otrzymane
    przez A. w okresie wykonywania Umowy związane bezpośrednio z wykonywaniem
    działalności powierzonej Umową pomniejszą o należną Spółce Rekompensatę.
    Rekompensata będzie obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby użytkowników
    komunikacji miejskiej.
    Reasumując, celem otrzymanej rekompensaty będzie dofinansowanie różnicy pomiędzy
    przychodami ze sprzedaży biletów powiększonych o inne przychody generowane na sieci
    komunikacyjnej a kosztami ponoszonymi w związku z prowadzeniem tych usług.
    W związku z powyższym, Spółka powzięła wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia
    podatku VAT z tytułu kwalifikacji otrzymanej rekompensaty związanej z funkcjonowaniem
    publicznego transportu zbiorowego.

## Pytanie

Czy rekompensata z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług publicznych będzie
    stanowiła element podstawy opodatkowania tj. zapłatę o której mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze
    zm., zwana dalej: ustawą VAT) z tytułu świadczonych przez Spółkę usług i tym samym
    będzie podlegała opodatkowaniu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Na mocy artykułu 29 a ust. 1 ustawy VAT:
    Podstawą opodatkowania w zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze, mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych
    lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z treści powołanego przepisu wynika, że otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają
    opodatkowaniu jeżeli przekazywane są w celu sfinansowania konkretnych towarów lub
    świadczenia konkretnych usług istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną.
    Zmieniając zapisy Umowy wykonawczej, na Spółkę zostanie nałożone ryzyko związane ze
    sprzedażą biletów a Spółka przestanie być jedynie pośrednikiem w ich sprzedaży. W
    zamian za świadczenie usług transportu publicznego Spółka będzie otrzymywać
    wynagrodzenie ze sprzedaży biletów, których cena jest ustalana przez Gminę.
    Jednocześnie Gmina przestanie być bezpośrednim odbiorcą tych usług oraz przestanie
    być stroną umowy zawartej z pasażerem.
    Z uwagi na to , że przychody ze sprzedaży biletów, nie będą wystarczające do pokrycia
    kosztów usług zbiorowego transportu publicznego, Spółka będzie otrzymywać od Gminy,
    będącej Organizatorem publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu
    Rozporządzenia 1370 rekompensatę, której podstawę obliczenia stanowi ujemny wynik
    finansowy z tej działalności, z uwzględnieniem rozsądnego zysku.
    Podstawą opodatkowania usług publicznego transportu zbiorowego będą stanowić dla
    Spółki przychody ze sprzedaży biletów.
    Natomiast otrzymana od Organizatora rekompensata będzie stanowić dla Spółki
    dofinansowanie ogólnych kosztów działalności usług zbiorowego transportu publicznego.
    Nie będzie to jednak dopłata do ceny biletów, tym samym, nie powinna zwiększać
    podstawy opodatkowania w rozumieniu w art. 29a ust. 1 ustawy VAT.

    W świetle wyroku C-615/23 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 8 maja 2025 r.
    „zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego
    przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na
    celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres
    podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa”.
    Tym samym, otrzymana przez Spółkę rekompensata, której celem będzie pokrycie strat
    związanych z działalnością usług transportu publicznego nie będzie stanowić podstawy do
    opodatkowania w rozumieniu 29a ust. 1 ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.

    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a

      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej
    dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął
    z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując
    czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają
    VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi
    w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to
    owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    258), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi
      publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
      pasażerskich,

      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy
      porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w
      gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie;
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
        a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
        b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
        właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
        c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
      szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze sprzedaży
      biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów, zgodnie z
      przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej straty
      z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są utracone
      przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, proporcjonalnie
      do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:

      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Stosownie do art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie

    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
      dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie
      usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami
      związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo komunalną spółką prawa handlowego, której
    jedynym udziałowcem jest Gmina Miejska C. Zgodnie z aktem założycielskim zapewniają
    Państwo ciągłość, powszechność i dostępność świadczeń w zakresie lokalnego transportu
    zbiorowego dla społeczności Gminy oraz innych gmin. Obecnie świadczą Państwo usługi
    publicznego transportu zbiorowego w oparciu o umowę wykonawczą o świadczenie usług
    przewozowych w ramach transportu zbiorowego - komunikacji miejskiej w (...) jako
    Operator publicznego transportu zbiorowego.
    Świadcząc usługi Przewozu, wykonują Państwo zadania powierzone uchwałą z 9 września
    2009 r. Rady Miejskiej w sprawie powierzenia funkcji podmiotu wewnętrznego w ramach
    zadań własnych Miasta w zakresie lokalnego transportu zbiorowego. Państwa
    podstawowym zadaniem jest wykonywanie usług przewozu na liniach komunikacyjnych
    na obszarze właściwości Miasta, jako Organizatora publicznego transportu zbiorowego,
    zgodnie z planem Linii, z uwzględnieniem Standardów Jakości określonymi w umowie.
    W związku z realizacją usług przewozu, do Państwa obowiązków należy w szczególności:
        wykonywanie usług przewozu według ustalonych standardów, zgodnie z
        przepisami porządkowymi,
        utrzymanie systemu i urządzeń informacji pasażerskiej,
        dostarczanie Miastu raportów z funkcjonowania transportu,
        rozpatrywanie roszczeń zgłaszanych przez pasażerów,
        zapewnienie zaplecza obsługowego pojazdów,

        utrzymanie sprawności systemów sprzedaży biletów,
        utrzymanie wymaganego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej,
        pozyskanie i posiadanie wymaganych licencji, koncesji, zezwoleń, zaświadczeń itp.,
    Natomiast działalność dodatkowa integralnie związana z realizacja usług przewozu
    obejmuje w szczególności:
        emisję, dystrybucję i sprzedaż biletów,
        kontrolę biletów,
        windykację należności za jazdę bez ważnego biletu,
        zamieszczenie informacji pasażerskiej oraz informacji i materiałów dotyczących
        publicznego transportu zbiorowego.
    W zamian za wymienione powyżej świadczenia (usługi przewozu oraz działalność
    dodatkową integralnie związaną z ich realizacją) otrzymują Państwo od Miasta korzyść
    majątkową określoną mianem rekompensaty. Metodyka obliczania Rekompensaty została
    określona w załączniku nr 8 do umowy wykonawczej oraz pozostaje zgodna z załącznikiem
    do Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy
    dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107
    /70.
    W wyliczeniach rekompensaty uwzględnione są wyłącznie koszty związane ze
    świadczeniem działalności powierzonej umową wykonawczą w tym koszty bezpośrednie,
    koszty pośrednie, odpowiednia część kosztów ogólnych, operacyjnych i finansowych.
    Rekompensata pomniejszana jest natomiast o przychody osiągnięte podczas
    wykonywania działalności powierzonej Umową, w szczególności przychody z
    zamieszczania reklam, zwroty kosztów sądowych i egzekucyjnych oraz korzyści
    pochodzące z zasobów publicznych, pod warunkiem że stanowią one zgodnie z umową
    wykonawczą Państwa przychód.
    Zgodnie z umową wykonawczą wpływy ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej
    stanowią przychód Gminy i nie są uwzględniane w naliczeniu wysokości Rekompensaty.
    Dystrybucję i sprzedaż biletów prowadzą Państwo w imieniu własnym na rzecz Miasta.
    Zasady dystrybucji i sprzedaży biletów zostały szczegółowo określone w Umowie
    wykonawczej. Wszystkie środki z tytułu sprzedaży biletów uzyskane przez Państwa są
    przekazywane na rzecz Gminy.
    Do Rekompensaty wyliczonej zgodnie z metodyką określoną w umowie wykonawczej
    dolicza się również rozsądny zysk.
    Na podstawie planowanej na dany rok Rekompensaty oraz wysokości planu pracy
    eksploatacyjnej obliczana jest przeciętna stawka wynagrodzenia za 1 wozokilometr, która
    stanowi iloraz planowanej rocznej Rekompensaty i ilości liczby wozokilometrów na dany
    rok.
    Na tej podstawie oblicza się płatności miesięczne za usługi powierzone Umową
    wykonawczą, które stanowią iloczyn planowanej liczby wozokilometrów w danym
    miesiącu i planowanej stawki za wozokilometr.
    Rekompensata nie stanowi natomiast świadczenia ekwiwalentnego w stosunku do
    Państwa innej działalności ubocznej, niestanowiącej usług przewozu oraz działalności
    integralnie związanej z ich realizacją. W związku z opisanym powyżej świadczeniem
    wystawiają Państwo Gminie fakturę VAT doliczając do wynagrodzenia kwotę VAT.

    Aktualnie rozważają Państwo z Miastem zmianę obowiązującej umowy wykonawczej w
    zakresie sposobu sprzedaży biletów oraz rozliczenia rekompensaty. W modelu docelowym
    sprzedaż biletów byłaby dokonywana przez Państwa we własnym imieniu i stanowiłaby
    Państwa przychody, a sprzedaż biletów wypełni częściowo definicję ryzyka opisanego w
    Rozporządzeniu 1370.
    W ramach prowadzonej działalności będą Państwo otrzymywać wynagrodzenie ze
    sprzedaży biletów, których cena jest ustalana przez Gminę.
    Bezpośrednim odbiorcą usług świadczonych przez Państwa będą pasażerowie
    komunikacji miejskiej. Zgodnie z aktami prawa miejscowego - Uchwały Rady Miasta -
    uprawniono niektóre grupy osób do korzystania z ulgowych i bezpłatnych przejazdów na
    liniach obsługiwanym przez Państwa. Uprawnienia powyższe dotyczą ściśle określonych
    osób, a prawo do ulg i bezpłatnych przejazdów nie obejmują wszystkich pasażerów, lecz
    tylko tych którzy poświadczą swoje prawo do korzystania z tych ulg i zwolnień. Wszyscy
    pasażerowie korzystający z ulg i zwolnień wynikających z Uchwał Rady Miasta, muszą
    odpowiednio udokumentować swoje prawo do zwolnienia.
    Od 1 października 2025 r. Uchwałą Rady Miejskiej zostanie rozszerzony krąg osób
    uprawnionych do tzw. bezpłatnej komunikacji w strefie Gminy Miejskiej tj. ze 100 % ulgą.
    Aby skorzystać z powyższego uprawnienia, niezbędne będzie posiadanie imiennej Karty
    Miejskiej, na której zostanie zapisane uprawnienie do powyższej ulgi. Wydanie Karty
    miejskiej przysługuje osobie, która spełni jeden z określonych warunków. Przejazdy
    uwzględniające 100% ulgę dla mieszkańców Gminy Miejskiej będą obowiązywać wyłącznie
    w granicach administracyjnych Gminy.
    Ceny biletów normalnych oraz ulgowych są ustalane przez Radę Miasta i nie
    odzwierciedlają rzeczywistych kosztów przewozu pasażera. Nawet gdyby żaden z
    pasażerów nie korzystał z ulg i zwolnień oraz wszyscy pasażerowie byliby zobowiązani
    zakupić bilety po cenach normalnych, uzyskane z tego tytułu przychody nie pokryłyby
    wszystkich kosztów funkcjonowania Spółki w zakresie prowadzenia usług komunikacji
    miejskiej.
    Podstawą obliczenia rekompensaty po zmianie Umowy będzie różnica pomiędzy
    przychodami ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej powiększonymi o przychody
    osiągnięte w związku z wykonywaniem usług powierzonych Umową, a kosztami
    związanymi ze świadczeniem tych usług. Rekompensata będzie uwzględniać również
    rozsądny zysk.
    Wszelkie korzyści poza Rekompensatą pochodzące z zasobów publicznych otrzymane
    przez Państwa w okresie wykonywania Umowy związane bezpośrednio z wykonywaniem
    działalności powierzonej Umową pomniejszą o należną Państwu Rekompensatę.
    Rekompensata będzie obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby użytkowników
    komunikacji miejskiej.
    Celem otrzymanej rekompensaty będzie dofinansowanie różnicy pomiędzy przychodami
    ze sprzedaży biletów powiększonych o inne przychody generowane na sieci
    komunikacyjnej a kosztami ponoszonymi w związku z prowadzeniem tych usług.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy rekompensata z tytułu poniesionych kosztów
    świadczenia usług publicznych będzie stanowiła element podstawy opodatkowania tj.
    zapłatę o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT z tytułu świadczonych przez Państwa
    usług i tym samym, będzie podlegała opodatkowaniu.
    W odniesieniu się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z
    8 maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P.
    S.A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na

    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
      uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
      status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio z
      ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje przyznane
      podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a
      przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania
      subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
      rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo]
      (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna
      być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał
      on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim przypadku
      subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub
      świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu [zob.
      analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i
      C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej ten
      ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana
      sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów
      lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał
      subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
      rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo].
      (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
      VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo
      świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub świadczenia
      usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub świadczącemu usługi
      [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#573
      /18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą

      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu terytorialnego
      wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może przekraczać
      kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu ze
      wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany okres.
      (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu świadczenia
      przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu
      na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest ustalana w taki
      sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty wypłacanej podmiotowi
      świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie rzecznik generalna w pkt
      54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest niezależna
      od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych
      wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia „subwencji
      bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku, przez
      organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa
      Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę towarów
      dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to finansowanie,
      nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako subwencji
      bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob. podobnie
      wyrok z 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:C:2001:629, pkt
      12). (pkt 32)
      (...) w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23
    stwierdzenia wymaga, że otrzymana przez Państwa od Gminy Miasta rekompensaty za
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie będzie stanowiła
    obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Jak wynika z wniosku, celem otrzymanej rekompensaty będzie dofinansowanie różnicy
    pomiędzy przychodami ze sprzedaży biletów powiększonych o inne przychody
    generowane na sieci komunikacyjnej a kosztami ponoszonymi w związku z prowadzeniem
    tych usług. Rekompensata będzie uwzględniać również rozsądny zysk.
    Z okoliczności sprawy wynika również, że metodyka obliczania Rekompensaty pozostaje
    zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym z postanowieniami Rozporządzenia 1370
    /2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r. dotyczącego usług
    publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz
    uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70.
    Otrzymana przez Państwa rekompensata nie będzie stanowiła wynagrodzenia za
    konkretne świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz
    będzie służyła zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie będzie zachodził
    bezpośredni związek między otrzymaną rekompensatą a ceną biletu czy konkretnym
    świadczeniem na rzecz pasażera. Organizator transportu - Gmina Miejska - nie będzie
    nabywała od Państwa odpłatnej usługi, lecz za pomocą rekompensaty będzie wspierała
    Państwa działalność i umożliwiała realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług
    transportowych.
    Otrzymana rekompensata będzie stanowić dla Państwa dofinansowanie ogólnych
    kosztów działalności usług zbiorowego transportu publicznego. Nie będzie to jednak
    dopłata do ceny biletów.
    Mając zatem na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-
    615/23 stwierdzenia wymaga, że otrzymywana przez Państwa od Gminy Miejskiej
    rekompensata z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług publicznych, nie będzie
    stanowiła elementu podstawy opodatkowania tj. zapłaty w rozumieniu art. 29a ust. 1
    ustawy, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie
    będzie związana z wykonywaniem czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan
    faktyczny bądź zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego bądź zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.

    Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i
    opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku.
    Rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie analizuję załączonych do wniosku
    dokumentów, lecz dokonuję oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w
    kontekście zadanego pytania, przyporządkowanego do danego stanu faktycznego. Wobec
    powyższego, dołączone przez Państwa do wniosku załączniki nie podlegają analizie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.