Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.755.2024.2.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-06
Teza: Poniesienie w/w wydatku na prace wykonane w związku z poprowadzeniem fragmentu kanalizacji deszczowej w nowym miejscu, tj. poprzez położenie obok niedrożnej kanalizacji nowej rury i wpięcie jej do istniejącej infrastruktury kanalizacyjnej, można potraktować w świetle obowiązujących przepisów jako wydatki na remont i uznać je za koszty uzyskania przychodu w dacie poniesienia.
Słowa kluczowe: kanalizacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-moment zarachowania kosztów; prace-prace remontowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 grudnia 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 lutego 2025 r.
    (wpływ 26 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka „(...)” S.A. jest polskim rezydentem podatkowym - podlegającym
    nieograniczonemu obowiązku podatkowemu na terytorium Polski - w którym 100%
    udziałów posiada (...). Do głównych obszarów działalności Spółki należą: (...)
    Spółka świadczy usługi (...). Budynek powstał w latach siedemdziesiątych, a wraz z
    budową budynku (...) została zbudowana kanalizacja deszczowa. Zgodnie z ówczesnymi
    standardami do budowy kanalizacji wykorzystano rury betonowe. Droga, pod którą
    znajduje się przedmiotowa kanalizacja została wykonana ze zbrojonego betonu. W
    trakcie eksploatacji systemy korzeniowe drzew rosnących na skarpie przed (...)
    naruszyły połączenia pomiędzy rurami kanalizacyjnymi w studzienkach kanalizacyjnych
    i przykanalikach. W trakcie opadów nawalnych w miesiącu czerwcu i wrześniu doszło do
    całkowitego załamania części rur i zamulenia kanalizacji na odcinku ok. 80 mb. Kontrola
    z zastosowaniem kamery potwierdziła naruszenie ciągłości rur kanalizacyjnych oraz
    zamulenie kanalizacji. Próby udrożnienia kanalizacji za pomocą systemu
    wykorzystującego wysokie ciśnienie wody, nie dały rezultatu (zagęszczenie materiału
    oraz duże odłamki gruzu, kamienie). Po konsultacji Zarząd Spółki podjął decyzję o
    wykonaniu remontu zniszczonego odcinka kanalizacji deszczowej. Konieczność
    remontu potwierdził również likwidator szkód ubezpieczyciela, do którego Spółka
    zwróciła się o wypłatę odszkodowania. Ze względu na podbudowę drogi wewnętrznej
    (beton zbrojony) i dodatkowe koszty które musiałyby być poniesione, co byłoby
    działaniem nie racjonalnym, zrezygnowano z wymiany rur istniejącej nitki.
    Zdecydowano o przeprowadzeniu kanalizacji nowym śladem tworząc bajpas, do
    którego będą podłączone wszystkie istniejące spływy (przykanaliki). Budowana nitka
    kanalizacji będzie wykonana wg aktualnych technologii - rur PE; jednocześnie nie
    ulegnie zmianie średnica używanych rur, tj. nowe rury PE będą posiadały taką samą
    średnice, jak wymieniane rury betonowe. W drodze ogłoszonego przetargu Spółka
    wybrała wykonawcę w/w prac.
    W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie - wskazali Państwo, że:
      - W wyniku przeprowadzonych prac remontowych nie wzrosła wartość użytkowania
        środka trwałego. Celem remontu było usunięcie usterki oraz przywrócenie
        kanalizacji do pełnej sprawności i stanu w jakim była przed wystąpieniem
        problemów technicznych. Remont nie zmienił funkcji ani przeznaczenia
        kanalizacji, a jedynie przywrócił jej pierwotną wartość użytkową, tj. zdolność do
        odprowadzenia deszczówki zgodnie z pierwotną normą i przepustowością.

      - Całkowity koszt remontu Spółka pokryła własnymi środkami pieniężnymi. Środek
        trwały był ubezpieczony. Spółka stara się o wypłatę odszkodowania, nie mniej na
        dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak i jego
        uzupełnienia, Spółka nie otrzymała informacji czy odszkodowanie zostanie
        wypłacane, a jeżeli tak – to w jakiej wysokości (brak decyzji ubezpieczyciela w tej
        sprawie). Wypłata odszkodowania (o ile będzie miała miejsce) może częściowo
        zrekompensować poniesiony wydatek.

## Pytanie

Czy poniesienie w/w wydatku na prace wykonane w związku z poprowadzeniem
    fragmentu kanalizacji deszczowej w nowym miejscu, tj. poprzez położenie obok
    niedrożnej kanalizacji nowej rury i wpięcie jej do istniejącej infrastruktury kanalizacyjnej,
    można potraktować w świetle obowiązujących przepisów jako wydatki na remont i uznać
    je za koszty uzyskania przychodu w dacie poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych z dnia 15 lutego 1992r. (DZ.U. z 2024r poz. 1717), kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Natomiast art. 16g ust. 13 ustawy o CIT stanowi, iż jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w
    wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość
    początkową tych środków, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie. A te uważa
    się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
    rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10.000
    zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia
    przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania,
    zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków
    trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ustawa o CIT nie definiuje przytoczonych w art. 16g ust. 13 pojęć takich jak: przebudowa,
    rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja czy modernizacja. Dlatego przyjąć należy, zgodnie z
    ugruntowaną w orzecznictwie i praktyce, znaczenie tych pojęć jako:
      - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych,
      - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
        trwały,
      - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
      - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany.
    Drugim warunkiem koniecznym do uznania, że środek trwały został ulepszony jest
    zwiększenie wartości użytkowej środka trwałego, mierzonej w szczególności okresem
    używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
    ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Jak stwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji
    podatkowej z dnia 31 maja 2024 r. znak: 0111-KDIB1-3.4010.184.2024.1.AN: „Zatem,
    nakładami na ulepszenie środków trwałych należy uznać takie wydatki, w wyniku

    poniesienia których nastąpi rozszerzenie funkcjonalności lub wydajności tych środków
    trwałych, jako skutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji,
    powodującej istotną zmianę ich cech użytkowych”.
    Można zatem wysnuć wniosek, iż nie każdy wydatek poniesiony na środek trwały będzie
    stanowił o jego ulepszeniu. Istotny jest bowiem charakter poniesionych wydatków.
    Wydatki o charakterze odtworzeniowym, przywracające jedynie pierwotną wartość
    użytkową danego środka trwałego, których poniesienie nie spowoduje wzrostu wartości
    użytkowej w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, nie
    skutkują jego ulepszeniem (znak: IBPB-1-2/4510-215/16/AP - Dyrektor Izby Skarbowej w
    Katowicach, z dnia 12 kwietnia 2016 r.)
    Odnosząc się natomiast do pojęcia remontu należy zwrócić uwagę, że przepisy podatkowe
    nie zawierają jego definicji.
    Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (znak: 0111-KDIB1-3.4010.184.2024.1.
    AN z dnia 31 maja 2024r.): „(...) przy ustaleniu zakresu znaczeniowego remontu należy
    oprzeć się na definicji sformułowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.
    j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.).
    Zgodnie z art. 3 ust. 8 tej ustawy, przez remont należy rozumieć wykonanie w istniejącym
    obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu
    pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
    stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych. Różnica pomiędzy
    nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków
    trwałych polega zatem na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości
    użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów,
    natomiast ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego
    wartość techniczną, jak i przystosowanie składnika majątku do wykorzystania go w innym
    niż pierwotnym celu lub nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych wyrażające
    się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego albo obniżce kosztów
    eksploatacji. W sytuacji, gdy głównym celem prac budowlanych dokonywanych jest
    odtworzenie wartości użytkowej środka trwałego, wówczas należy przyjąć, że mamy do
    czynienia z wydatkami na remont, które stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich
    poniesienia. Natomiast, o ile celem prac budowlanych jest modernizacja środka trwałego,
    wówczas następuje ulepszenie składnika majątku, a w konsekwencji, jego wartość
    początkową należy zwiększyć o wartość dokonanych prac. (...)”.
    Podobne stanowisko zostało zajęte w indywidualnej interpretacji podatkowej Dyrektora
    Izby Skarbowej w Katowicach w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r., znak: IBPB-1-2/4510-617
    /16-1/MM:
    „Dopóki zatem w wyniku poniesionych wydatków nie zostaną Obiektowi nadane nowe lub
    ulepszone właściwości, których wcześniej Obiekt nie posiadał, dopóty wydatki te mogą być

    traktowane jako remont. (...) Decydujące znaczenie ma w takiej sytuacji cel poniesionych
    wydatków. Ważne jest ustalenie, czy nowy materiał lub technologia, nawet jeśli zostanie
    zastosowany, ma na celu zastąpienie wcześniejszych rozwiązań, czy też celowo
    zastosowano materiały lub technologie doskonalsze (co wiązałoby się z ulepszeniem)”.
    Również w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istotą remontu jest przywrócenie
    pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, wraz z wymianą zużytych
    składników technicznych, nie zmieniające jego charakteru i funkcji następujące w trakcie
    eksploatacji środka trwałego i wynikające z tej eksploatacji - a więc będą to wszystkie
    zmiany trwale przywracające pierwotny poziom techniczny danego środka trwałego,
    pierwotną zdolność użytkową na wskutek upływu czasu i eksploatacji, przy czym pojęcie
    to nie obejmuje zwykłych zabiegów konserwacyjnych, (wyrok z dnia 14 stycznia 1998 r.
    sygn. akt SA/Sz 119/97, z dnia 29 kwietnia 1999 r. sygn. akt SA/Łd 772/97, z dnia 8 sierpnia
    1997 r. sygn. akt I SA/Gd 159/96).
    Przy interpretacji pojęcia „remont” należy również wziąć pod uwagę: „(...) zmieniającą się
    rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające duży wpływ na sposób i środki
    realizowania robót tym pojęciem objętych. Inaczej przedstawiał się zakres prac
    remontowych przed laty, inaczej wygląda to obecnie, przy istnieniu na rynku nowych
    metod realizacji robót budowlanych, nowych środków stosowanych do przeprowadzenia
    tych prac, a także związanych z tym kosztów” (wyrok z dnia 1 marca 2000 r. sygn. akt I SA
    /Wr 295/18, NSA we Wrocławiu).
    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz opisane na wstępie wniosku zdarzenie
    [winno być: stan faktyczny – przyp. organu], Spółka stoi na stanowisku, że prace
    polegające na zastąpieniu zniszczonego i zdeformowanego odcinka kanalizacji
    deszczowej, odcinkiem nowym, identycznym funkcjonalnie elementem, nie prowadzą do
    zwiększenia wartości użytkowej środka trwałego. Są one prowadzone w bezpośrednim
    związku z zużyciem fizycznym (uszkodzeniem) środka trwałego w trakcie jego długoletniej
    eksploatacji. Porównania użyteczności należy dokonać nie ze stanem bezpośrednio
    poprzedzającym remont lecz ze stanem pierwotnym, w dniu przyjęcia środka trwałego do
    użytkowania. Poniesione przez Spółkę wydatki mają wyłącznie charakter odtworzeniowy,
    nie powodujący zmian parametrów użytkowych, technicznych ani funkcjonalnych
    kanalizacji a także nie prowadzą do powstania nowego środka trwałego. Celem
    podejmowanych działań jest wyłącznie przywrócenie pierwotnego stanu technicznego
    oraz zapewnienie pierwotnej zdolności użytkowej kanalizacji deszczowej (doprowadzenie
    do używalności). W wyniku przeprowadzonych prac naprawczych nie nastąpiło żadne
    unowocześnienie kanalizacji ani przystosowania jej do pełnienia nowych funkcji.
    Poniesione przez Spółkę wydatki należy uznać za wydatki o charakterze remontowym,
    bezpośrednio związane z utrzymaniem środka trwałego w stanie umożliwiającym jego
    dalszą eksploatację, które z uwagi na związek z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami,
    należy uznać za pośrednie koszty uzyskania przychodów, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust.
    4 [winno być ust. 4d – przyp. organu] ustawy podatku dochodowego od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo
    poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub
    zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na: ulepszenie środków
      trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych,
      stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych - wydatki te,
      zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Stosownie do art. 16g ust. 13 ustawy o CIT:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,

      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie,
      w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc:
      - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych,
      - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
        trwały,
      - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
      - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany,
      - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Zatem, nakładami na ulepszenie środków trwałych należy uznać takie wydatki, w wyniku
    poniesienia których nastąpi rozszerzenie funkcjonalności lub wydajności tych środków
    trwałych, jako skutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji,
    powodującej istotną zmianę ich cech użytkowych.
    Odnosząc się natomiast do pojęcia remontu należy zwrócić uwagę, że przepisy podatkowe
    nie zawierają jego definicji. W konsekwencji, przy ustaleniu zakresu znaczeniowego
    remontu należy oprzeć się na definicji sformułowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r.
    Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).
    Zgodnie z art. 3 ust. 8 tej ustawy:
      Przez remont należy rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót
      budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących
      bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych
      innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.
    Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na
    ulepszenie środków trwałych polega zatem na tym, że remont zmierza do podtrzymania,
    odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany
    zużytych elementów, natomiast ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka
    trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, jak i przystosowanie składnika majątku

    do wykorzystania go w innym niż pierwotnym celu lub nadanie temu składnikowi nowych
    cech użytkowych wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego albo
    obniżce kosztów eksploatacji.
    W sytuacji, gdy głównym celem prac budowlanych dokonywanych jest odtworzenie
    wartości użytkowej środka trwałego, wówczas należy przyjąć, że mamy do czynienia z
    wydatkami na remont, które stanowią koszty uzyskania przychodów. Natomiast, o ile
    celem prac budowlanych jest modernizacja środka trwałego, wówczas następuje
    ulepszenie składnika majątku, a w konsekwencji, jego wartość początkową należy
    zwiększyć o wartość dokonanych prac.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy poniesienie wydatku na prace wykonane w
    związku z poprowadzeniem fragmentu kanalizacji deszczowej w nowym miejscu, tj.
    poprzez położenie obok niedrożnej kanalizacji nowej rury i wpięcie jej do istniejącej
    infrastruktury kanalizacyjnej, można potraktować w świetle obowiązujących przepisów
    jako wydatki na remont i uznać je za koszty uzyskania przychodu w dacie poniesienia.
    Jak wynika z opisu sprawy i jego uzupełnienia, ze względu na podbudowę drogi
    wewnętrznej (beton zbrojony) i dodatkowe koszty które musiałyby być poniesione, co
    byłoby działaniem nieracjonalnym, Spółka zrezygnowała z wymiany rur istniejącej nitki.
    Zdecydowali Państwo o przeprowadzeniu kanalizacji nowym śladem tworząc bajpas, do
    którego będą podłączone wszystkie istniejące spływy (przykanaliki). Budowana nitka
    kanalizacji będzie wykonana wg aktualnych technologii - rur PE; jednocześnie nie ulegnie
    zmianie średnica używanych rur, tj. nowe rury PE będą posiadały taką samą średnice, jak
    wymieniane rury betonowe. W wyniku podjętych prac został odtworzony pierwotny stan
    kanalizacji deszczowej. W wyniku przeprowadzonych prac nie wzrosła wartość
    użytkowania środka trwałego. Celem remontu było usunięcie usterki oraz przywrócenie
    kanalizacji do pełnej sprawności i stanu w jakim była przed wystąpieniem problemów
    technicznych. Remont nie zmienił funkcji ani przeznaczenia kanalizacji, a jedynie
    przywrócił jej pierwotną wartość użytkową, tj. zdolność do odprowadzenia deszczówki
    zgodnie z pierwotną normą i przepustowością.
    W związku z powyższym poniesione wydatki należy uznać za wydatki o charakterze
    remontowym, które stanowią koszty uzyskania przychodów.
    Odnosząc się do momentu zaliczenia wydatków remontowych w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W
    wyniku podjętych prac został odtworzony pierwotny stan kanalizacji deszczowej.
    W oparciu o art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem

      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można
    przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji
    przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.
    Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami,
    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest
    możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód
    uzasadniający potrącenie takich kosztów.
    Mając na względzie powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis sprawy
    należy stwierdzić, że poniesienie wydatków na remont kanalizacji deszczowej nie
    przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów Spółki, zatem tego rodzaju
    wydatki stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów, które dla celów podatkowych
    na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT należy rozpoznać w dacie poniesienia.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.