Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.871.2025.5.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-02
Teza: Obowiązki płatnika; udostępnianie usług cateringowych.
Słowa kluczowe: catering
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
płatnik
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Informacje ogólne
    Spółka prowadzi działalność w branży animacji komputerowej. Efektami pracy Spółki są m.
    in. reklamy telewizyjne lub filmy uatrakcyjniające fabułę gier komputerowych albo efekty
    specjalne. Spółka współpracuje z osobami na następujących podstawach:
        zatrudnia pracowników w rozumieniu ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks
        pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 z późn. zm.; dalej: „Kodeks pracy”) w
        oparciu o umowę o pracę;
        w oparciu o umowy z osobami prowadzącymi jednoosobową działalność
        gospodarczą;
        w oparciu o umowy cywilnoprawne tj. umowy o dzieło i umowy zlecenia (w tej
        grupie np. aktorzy, specjaliści audio-video, scenarzyści i inni).
    W dalszej części wniosku osoby zaangażowane przez Spółkę w sposób i na podstawach
    opisanych powyżej będą łącznie zwani „Personelem”.
    W celu polepszenia konkurencyjności na rynku (zdobywanie kontraktów) oraz poprawy
    jakości oraz dostosowywania warunków pracy do panujących standardów, zwłaszcza
    biorąc pod uwagę wysoce konkurencyjny charakter rynku pracy w branży studiów
    tworzących animację i efekty specjalne, Spółka nabywa usługi gastronomiczne i
    nieodpłatnie udostępnia różnego rodzaju artykuły spożywcze (w tym np. pieczywo, sery,
    masło, warzywa, owoce, wędliny, migdały, orzechy, chipsy i napoje bezalkoholowe jak np.
    soki, herbata, kawa) oraz catering (w tym np. pizza, kanapki, dania gotowe i napoje
    bezalkoholowe).
    Ww. usługi i produkty spożywcze są nabywane w związku z następującymi okolicznościami:
    1. kolacje i spotkania z potencjalnymi klientami, których bezpośrednim celem jest
    omówienie spraw zw. z zawarciem ewentualnego kontraktu/zlecenia dla Spółki lub
    prezentację oferty. Spotkania zw. z nabyciem usług gastronomicznych;
    2. spotkania z klientem w siedzibie Spółki lub na planie zdjęciowym poza Spółką lub w
    każdym innym miejscu świadczenia usługi (targi, festiwale, stadiony, teatry i inne), które
    mają na celu omówienie kwestii operacyjnych związanych z realizacją zlecenia lub
    prezentację możliwości technologicznych Spółki bezpośrednio w trakcie prac nad

    realizacją zlecenia. Spotkania zw. z nabyciem artykułów spożywczych, cateringu lub usług
    gastronomicznych;
    3. spotkania wewnętrzne Personelu bez udziału klienta mające na celu omówienie
    realizacji zleceń lub wypracowanie nowych rozwiązań do oferowania klientom Spółki
    oraz optymalizację procesów technologicznych wewnątrz organizacji, które przyspieszają
    lub zmniejszają koszty realizacji projektów i kolaudacje (tj. odbiór prac w branży
    filmowej). Spotkania zw. z nabyciem artykułów spożywczych lub cateringu;
    4. udostępnianie artykułów spożywczych i cateringu aktorom, kaskaderom, stage
    runnerom, operatorom urządzeń filmowych, dźwiękowych i innym uczestnikom sesji na
    planie zdjęciowym. Działania związane z nabyciem artykułów spożywczych, cateringu lub
    usług gastronomicznych;
    5. udostępnianie Personelowi artykułów spożywczych i cateringu (w tym śniadań) w
    ogólnodostępnych pomieszczeniach w siedzibie Spółki. W każdym z przytoczonych
    powyżej okoliczności Spółka nie pobiera opłat i finansuje zakupy ze środków własnych,
    które nie są w żaden sposób zwracane.
    Cele Spółki w odniesieniu do poszczególnych działań są następujące:
    Ad. 1
    Cel Spółki polega na omówieniu w swobodnej atmosferze szczegółów potencjalnego
    zlecenia i ew. przedstawieniu wstępnej oferty lub prezentacja Spółki. Celem zakupu usługi
    gastronomicznej jest stworzenie atmosfery sprzyjającej zawarciu kontraktu. W
    szczególności chodzi o możliwość spotkania z osobami reprezentującymi klienta, których
    dostępność operacyjna bywa utrudniona z uwagi na specyfikę obowiązków. Zaproszenie
    klienta do restauracji lub bistro optymalizuje cele Spółki związane z omówieniem oferty
    lub finalizacją kontraktu przy jednoczesnym elastycznym dopasowaniu się do kalendarza
    dnia klienta. Spółka doprowadza zatem (o ile rozmowy zakończą się sukcesem) do
    szybszego zawarcia kontraktu lub do zawarcia kontraktu, który w przeciwnym razie
    zostałby zlecony innej firmie z lepszym dostępem do osób decyzyjnych po stronie klienta.
    Ad. 2
    Cel Spółki polega na omówieniu spraw bieżących dot. realizacji zlecenia bezpośrednio z
    klientem i podczas wizji lokalnej klienta w miejscu realizacji zlecenia. Zakup usług
    cateringowych lub artykułów spożywczych ma na celu zapewnienie możliwości
    nieprzerwanej pracy z klientem przez dość długi czas w ciągu dnia. W przeciwnym
    wypadku praca musiałaby zostać przerwana w celu nabycia posiłków lub napojów przez
    klienta co spowolniłoby wspólną pracę/narady. Dodatkowo daje to klientowi możliwość
    zapoznania się z pracą w studio filmowym i szansę na wprowadzenie modyfikacji
    zamówienia jeszcze na etapie produkcji, a nie po jej zakończeniu, co jest optymalizacją
    kosztów po stronie spółki.
    Ad. 3
    Spółka realizuje dwa cele. Po pierwsze Spółka zachęca Personel do osobistego udziału w
    spotkaniach w siedzibie. Branża, w której działa Spółka charakteryzuje się dużym udziałem
    pracy zdalnej/hybrydowej. Zdaniem Spółki taka metoda pracy (dopuszczalna w Spółce z
    uwagi na presję rynku pracy) jest mniej efektywna niż osobisty udział w spotkaniach.
    Zdaniem Spółki artykuły spożywcze i usługi cateringowe zachęcają Personel do osobistego
    udziału w spotkaniach. Dodatkowo, zapewnienie drobnych przekąsek, posiłków lub
    napojów umożliwia prowadzenie dłuższych spotkań bez konieczności organizowania
    przerw regeneracyjnych na spożycie posiłku lub picie płynów. Tym samym Spółka szybciej
    otrzymuje efekt pracy Personelu (tj. wymiana doświadczeń w ramach i między działami
    firmy uzgodnienia lub nowe pomysły optymalizacyjne albo inne efekty spotkania).
    Ad. 4

    Celem Spółki jest realizacja zleceń złożonych przez klientów. Zapewnienie posiłków na
    planie zdjęciowym jest standardem branżowym. Bez dostarczenia cateringu i artykułów
    spożywczych Spółka nie miałaby możliwości zaangażowania aktorów (odróżniałaby się od
    rynku in minus) lub byłaby zmuszona podnosić gaże w stopniu przewyższającym wydatki
    na usługi cateringowe lub artykuły spożywcze.
    Ad. 5
    Celem Spółki jest zwiększenie osobistej frekwencji w siedzibie Spółki. Z doświadczenia
    Spółki wynika, że osobista obecność w biurze powoduje, że tempo pracy Personelu jest
    lepsze a także, że stopień zaangażowania Personelu jest większy. Udostępnianie śniadań
    ma natomiast na celu sprowadzenie Personelu do siedziby Spółki o tej samej określonej
    porze. Spółka zwraca uwagę, że musi posługiwać się instrumentami miękkimi gdyż nie ma
    możliwości wydawania wiążących poleceń co do miejsca i czasu pracy tej części Personelu,
    która związana jest ze Spółką umowami innymi niż umowa o pracę.
    Spółka nie prowadzi ewidencji osób korzystających z artykułów spożywczych, cateringu
    lub konsumujących w ramach usług gastronomicznych nabywanych przez Spółkę. Artykuły
    spożywcze/catering są udostępniane/wystawione w siedzibie Spółki do chwili ich spożycia
    lub zepsucia. Organizacja cateringu, zakup artykułów spożywczych oraz usług
    gastronomicznych jest dokumentowany fakturami VAT, które są ewidencjonowane w
    księgach Spółki. Personel ani przedstawiciele klientów nie płacą za udostępnione im
    artykuły spożywcze lub catering albo usługę gastronomiczną.
    Podstawowe produkty spożywcze w szczególności takie jak woda, kawa, herbata, mleko,
    cukier są udostępniane z przeznaczeniem do przygotowania zimnych i gorących napojów
    w godzinach pracy zgodnie z § 112 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia
    26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.
    Artykuły spożywcze, które Spółka udostępnia pracownikom nie są posiłkami i napojami
    profilaktycznymi, o których mowa w art. 232 Kodeksu pracy.
    Dodatkowo Spółka wyjaśnia, że artykuły spożywcze lub usługi cateringowe albo usługi
    gastronomiczne nabywane przez Spółkę nie są wystawne, okazałe czy luksusowe.
    Standardem na rynku jest udostępnianie tego rodzaju benefitów swoim kontrahentom,
    pracownikom czy współpracownikom, a Spółka stara się od niego nie odbiegać. Możliwość
    spożycia w ciągu dnia pracy artykułów spożywczych wpływa pozytywnie na atmosferę w
    biurach, a tym samym ma realny wpływ na poprawę efektywności Personelu, obniża jego
    „rotację oraz poprawia komunikację podczas mniej formalnych spotkań.
    Pytania
    1. Czy Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
      dokumentujących zakup, artykułów spożywczych i usług cateringowych w
      okolicznościach opisanych w stanie faktycznym, w szczególności gdy:
    a) artykuły spożywcze lub usługi cateringowe są nabywane w związku ze spotkaniami z
      klientem w siedzibie Spółki lub na planach zdjęciowych, targach, eventach, festiwalach
      lub innych miejscach świadczenia usług, które mają na celu omówienie kwestii
      operacyjnych związanych z realizacją zlecenia lub prezentację możliwości
      technologicznych Spółki bezpośrednio w czasie realizacji projektu?
    b) artykuły spożywcze lub usługi cateringowe są nabywane w związku ze spotkaniami
      wewnętrznymi Personelu bez udziału klienta mającymi na celu omówienie realizacji
      zleceń lub wypracowanie nowych rozwiązań?
    c) artykuły spożywcze i usługi cateringowe są udostępniane aktorom, kaskaderom, stage
      runnerom, operatorom urządzeń filmowych, dźwiękowych i innym uczestnikom sesji
      na planach zdjęciowych, targach, eventach, festiwalach lub innych miejscach
      świadczenia usług?

    d) artykuły spożywcze i usługi cateringowe (w tym śniadania) są udostępniane
      Personelowi w ogólnodostępnych pomieszczeniach w siedzibie Spółki?
    2. Czy nieodpłatne udostępnianie artykułów spożywczych i usług cateringowych – w
      okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego – podlega opodatkowaniu VAT
      na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i/lub art. 8 ust. 2 ustawy o VAT?
    3. Czy w przypadku braku możliwości odliczenia kwot podatku VAT naliczonego, których
      Spółka nie może odliczyć od podatku należnego z tytułu zakupu usług
      gastronomicznych, artykułów spożywczych i usług cateringowych w okolicznościach
      opisanych powyżej, kwoty podatku VAT naliczonego mogą zostać zaliczone przez
      Spółkę do kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o PDOP?
    4. Czy w okolicznościach opisanych w stanie faktycznym Spółka ma prawo zaliczyć do
      kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o PDOP wydatki na
      nabycie artykułów spożywczych i usług cateringowych w części ich wartości netto (tj.
      wartości nieobejmującej kwoty podatku VAT) a w przypadku wydatków na usługi
      gastronomiczne czy Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w
      rozumieniu przepisów ustawy o PDOP kwotę brutto?
    5. Czy w okolicznościach opisanych w stanie faktycznym Spółka jest zobowiązana do
      pełnienia obowiązków płatnika PDOF w związku z udostępnianiem usług
      gastronomicznych, artykułów spożywczych i usług cateringowych pracownikom,
      współpracownikom lub innym osobom fizycznym?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku Nr
    5 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W pozostałym zakresie zostaną
    wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 5. Spółka stoi na stanowisku, że w okolicznościach opisanych w stanie faktycznym
    Spółka nie jest zobowiązana do pełnienia obowiązków płatnika PDOF w związku z
    udostępnianiem usług gastronomicznych, artykułów spożywczych i usług cateringowych
    pracownikom, współpracownikom lub innym osobom fizycznym.
    UZASADNIENIE
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PDOF, opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody – z wyjątkiem dochodów zwolnionych z opodatkowania lub takich, od których
    zaniechano poboru podatku. Przychody uzyskane ze stosunku pracy lub umów
    cywilnoprawnych mogą więc podlegać opodatkowaniu, jeśli spełniają przesłanki uznania
    ich za przychód podatkowy.
    W myśl art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 czy art. 20 ust. 1 ustawy o PDOF, przychodem jest m.in.
    wartość pieniężna świadczeń w naturze oraz innych nieodpłatnych świadczeń.
    W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. K 7/13, nie każde
    jednak otrzymane świadczenie stanowi przychód po stronie osoby fizycznej. Aby dane
    świadczenie mogło zostać uznane za przychód, musi ono łącznie:
    1. zostać spełnione za zgodą tej osoby i w jej interesie,
    2. przynieść jej wymierną korzyść – w postaci zwiększenia aktywów lub uniknięcia
      wydatku,
    3. mieć indywidualny charakter i możliwą do ustalenia wartość.
    Świadczenia o charakterze ogólnym, świadczone w interesie pracodawcy lub organizatora,
    służące zapewnieniu odpowiednich warunków pracy lub realizacji zadań zawodowych (np.
    budowaniu relacji z kontrahentami), nie są natomiast świadczeniami generującymi po
    stronie odbiorcy opodatkowany przychód.

    Przekładając powyższe konkluzje na okoliczności opisane w stanie faktycznym wskazać
    należy, że Spółka udostępnia w swojej siedzibie artykuły spożywcze i catering a poza
    siedzibą usługi gastronomiczne Personelowi, jak również klientom. Celem udostępniania
    tych świadczeń jest zapewnienie odpowiednich warunków pracy, organizacja spotkań
    zawodowych oraz budowanie relacji biznesowych.
    Świadczenia te mają charakter zbiorowy i ogólnodostępny. Nie są one skierowane do
    konkretnej osoby ani nie podlegają indywidualizacji – nie jest możliwe przyporządkowanie
    ich wartości do konkretnego odbiorcy. Konsumpcja następuje w toku wykonywania
    obowiązków zawodowych lub w ramach organizowanych przez Spółkę spotkań i służy
    celom stricte organizacyjnym oraz gospodarczym, a nie osobistym.
    W konsekwencji, po stronie osób korzystających ze świadczeń (zarówno członków
    Personelu, jak i klientów/przedstawicielom klientów będących osobami fizycznymi) nie
    dochodzi do powstania opodatkowanego przychodu, ponieważ nie sposób przypisać tym
    osobom indywidualnej i wymiernej korzyści majątkowej.
    Taki pogląd został wyrażony przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przykładowo
    w interpretacji indywidualnej z dnia 4 sierpnia 2017 r. (sygn. 0114-KDIP3-
    3.4011.230.2017.2.MS2).
    W związku z powyższym Wnioskodawca jest zdania, że Spółka – jako podmiot
    udostępniający artykuły spożywcze, catering i usługi gastronomiczne w okolicznościach
    opisanych w stanie faktycznym – nie jest zobowiązana do pełnienia obowiązków płatnika
    PDOF w tym zakresie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Na płatniku ciążą zatem trzy podstawowe obowiązki, tj.:
    1) obliczenia podatku w prawidłowej wysokości,
    2) pobrania podatku,
    3) wpłacenia pobranego podatku do właściwego organu podatkowego.
    Tak określone obowiązki determinują także zakres odpowiedzialności płatnika.
    W myśl art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej :
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w przepisie z art. 9 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień

    przedmiotowych ustawy, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze
    rozporządzenia.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Według art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 źródłami przychodów są m.in.:
        stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
        produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
        działalność wykonywana osobiście;
        pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.

    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również wartość otrzymanych świadczeń
      w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b,
      z zastrzeżeniem ust. 2g i art. 21 ust. 1 pkt 125 i 125a.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje dwa „tryby” zapłaty
    /poboru podatku dochodowego od osób fizycznych:
        tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika;
        obliczenie i pobór podatku przez płatnika.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak,
    w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez
    nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do
    dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza system poboru podatku
    przez płatnika w przypadkach wskazanych w art. 32, 33, 34, 35, 41 i 42e. Wymienione
    przepisy nakładają obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. na:
        zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
        organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej - w odniesieniu do
        uzyskiwanych od tych zakładów pracy przychodów ze stosunku służbowego,
        stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, a także
        wypłacanych przez nie zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego oraz
        wypłat z nadwyżki bilansowej (art. 32);
        osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
        organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej - w
        odniesieniu do dokonywanych na rzecz osób określonych w art. 3 ust. 1 świadczeń
        z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 (art. 41 ust. 1);
        osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
        organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej - w
        odniesieniu do dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
        podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art.
        30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z
        zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21 (art. 41 ust. 4).
    Ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych
    przez:
        określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
        podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego
        formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z
        podatnikiem oraz
        określenie kategorii przychodów (dochodów), w odniesieniu do których na ww.
        podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.

    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy jesteście zobowiązani do pełnienia obowiązków
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z udostępnianiem usług
    gastronomicznych, artykułów spożywczych i usług cateringowych pracownikom,
    współpracownikom lub innym osobom fizycznym zarówno prowadzących jak i
    nieprowadzących działalności gospodarczej.
    Co do zasady, żaden z przepisów nie nakłada na dany podmiot obowiązków płatnika w
    stosunku do przychodów uzyskiwanych od tego podmiotu przez osoby fizyczne
    prowadzące działalność gospodarczą.
    Podatnicy, będący przedsiębiorcami zobowiązani są do klasyfikowania wartości
    otrzymanych świadczeń jako przychodu uzyskanego w ramach źródła „pozarolnicza
    działalność gospodarcza” w każdym tym przypadku, w którym świadczenia są
    otrzymywane przez nich w związku z działalnością gospodarczą. Przychody te podlegają
    zatem opodatkowaniu na tych samych zasadach, jak pozostałe przychody z tej działalności
    uzyskiwane przez uczestnika przedsięwzięcia.
    W przypadku kwalifikacji danego przychodu do źródła „pozarolnicza działalność
    gospodarcza”, podatnicy, zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, sami dokonują opodatkowania takich dochodów.
    Stosownie bowiem do ww. przepisu:
      Podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14, -
      są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek
      dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h.
    Zatem w związku z udostępnianiem usług gastronomicznych, artykułów spożywczych i
    usług cateringowych nie pełnicie Państwo obowiązków płatnika w stosunku do osób
    fizycznych prowadzących działalność gospodarczą.
    Natomiast w odniesieniu do osób nie prowadzących działalności gospodarczej (osób, z
    którymi wiąże Państwa umowa o pracę, umowa zlecenie, umowa o dzieło), należy
    wyjaśnić, co następuje.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od
    pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia
    wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy

      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Artykuł 38 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Zgodnie z art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2 uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      1. osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
      organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
      2. właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje
      te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    W myśl art. 41 ust. 1 omawianej ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie
    tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    Zauważyć trzeba, że w uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia
    16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie
    tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne
    świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku

    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi
    należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia
    wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
    W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów)”.
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych
    przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć
    nieodpłatne świadczenia i przywołane ustalenia pozostają aktualne również do sytuacji
    innych osób.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z
    wolnej woli”, „działający bez przymusu”.

    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem
    zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik
    wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie
    utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest
    możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez
    niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Na marginesie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji
    obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego
    ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny
    sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia bądź pracy na
    czarno.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że pierwszy
    warunek został spełniony, bowiem skorzystanie z oferowanych artykułów spożywczych
    zależeć będzie od woli pracowników, osób zatrudnionych na podstawie umowy o dzieło i
    umowy zlecenia.
    Odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego - otrzymane przez
    pracowników, osoby zatrudnione na podstawie umowy o dzieło i umowy zlecenia,
    świadczenie w postaci darmowego posiłku stanowi dla nich realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. Taka też sytuacja ma miejsce w
    przedmiotowym przypadku – Państwa pracownicy, osoby zatrudnione na podstawie
    umowy o dzieło i umowy zlecenia uzyskują dochody w postaci zaoszczędzenia wydatków,
    które ponieśliby, gdyby nie otrzymali nieodpłatnego świadczenia od Państwa.
    Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma trzeci warunek opisany w wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego. W ww. wyroku Trybunał orzekł, że aby nieodpłatne
    świadczenie stanowiło przychód podatkowy, powinna być to korzyść przypisana
    konkretnej osobie (indywidualnemu pracownikowi, osobie zatrudnionej na podstawie
    umowy o dzieło i umowy zlecenia), w ustalonej dla niej indywidualnie wysokości. Tym
    samym, nie można mówić o przychodzie podatkowym, w sytuacji gdy przypisana wartość
    świadczenia byłaby jedynie wartością statystyczną (ustaloną np. przez podzielenie
    kosztów zakupu artykułów spożywczych, usług cateringowych czy usług gastronomicznych
    przez całkowitą liczbę pracowników lub innych osób zatrudnionych na umowę zlecenia i
    umowę o dzieło), a nie odzwierciedlałyby rzeczywistej korzyści odniesionej przez daną
    osobę.
    Zatem bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracowników, osoby
    zatrudnione na podstawie umowy o dzieło i umowy zlecenia nie uzyskują one przychodu;
    nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym
    bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak podstaw
    do określenia jego wysokości. Tak więc, zapewnienie artykułów spożywczych, usług
    cateringowych, usług gastronomicznych, nie oznacza uzyskania przychodu przez te osoby,
    gdyż nie ma podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym
    uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.
    Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że
    udostępnianie pracownikom, osobom zatrudnionym na podstawie umowy o dzieło i
    umowy zlecenia przez Państwa, usług gastronomicznych, artykułów spożywczych i usług
    cateringowych, które wpływa pozytywnie na atmosferę w zespole i ma realny wpływ na
    poprawę efektywności tych osób oraz wiąże się bezpośrednio z prowadzoną przez
    Państwa działalnością gospodarczą, powodując korzyści o charakterze ekonomicznym, nie

    będzie generować po stronie tych osób przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Nie będą Państwo zobowiązani do pełnienia
    obowiązków płatnika z tego tytułu.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej stwierdzam, że
    rozstrzygnięcie to dotyczy tylko sprawy konkretnego podatnika i nie jest wiążące dla
    organu wydającego niniejszą interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.