Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.49.2025.1.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Nieuwzględnianie w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, uzyskanego przez Spółkę zadatku ze sprzedaży Nieruchomości. Nieuwzględnianie w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, przychodu, który uzyska Spółka ze sprzedaży Nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności sporadyczne; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; obrót
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2. Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90-ust. 6-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      - nieuwzględniania w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, uzyskanego
        przez Spółkę zadatku ze sprzedaży Nieruchomości,
      - nieuwzględniania w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, przychodu, który
        uzyska Spółka ze sprzedaży Nieruchomości.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny.
    Przedmiotem podstawowej działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług w zakresie
    zarządzania wierzytelnościami funduszy inwestycyjnych na podstawie zezwolenia
    udzielonego przez Komisję Nadzoru Finansowego. Świadczenie ww. usług korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT.
    Dodatkowo Spółka uzyskuje także przychody z tytułu uczestnictwa w tych funduszach oraz
    z udziału w podmiotach zależnych.
    Spółka wykonuje również czynności podlegające opodatkowaniu VAT, do których zaliczane
    są m.in. usługi księgowe, administracyjne czy podnajmu powierzchni biurowej. Usługi
    świadczone przez Spółkę nie są jednak związane z profesjonalnym prowadzeniem
    transakcji dotyczących lub polegających na obrocie nieruchomościami, działalnością
    deweloperską, działalnością polegającą na dokonywaniu czynności mających na celu
    zwiększenie wartości nieruchomości ani żadnymi usługami o podobnym charakterze.
    W celu realizacji wyżej wymienionych usług (zarówno czynności zwolnionych, jak i
    opodatkowanych), Wnioskodawca dokonuje zakupów określonych towarów i usług oraz
    przyporządkowuje kwoty podatku VAT naliczonego do konkretnego rodzaju prowadzonej
    sprzedaży (tj. do sprzedaży uprawniającej do odliczenia podatku VAT naliczonego,
    sprzedaży nieuprawniającej do takiego odliczenia, lub też do obu rodzajów sprzedaży
    równocześnie). W konsekwencji, w odniesieniu do zakupów mających związek wyłącznie
    ze sprzedażą zwolnioną Spółka nie odlicza podatku VAT naliczonego w ogóle. W
    odniesieniu do zakupów mających związek wyłącznie ze sprzedażą dającą prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, Spółka odlicza podatek VAT naliczony zgodnie z zasadami
    ogólnymi. W odniesieniu do pozostałych zakupów, tj. zakupów, których nie można
    jednoznacznie przyporządkować do jednego rodzaju sprzedaży, Wnioskodawca odlicza
    podatek VAT naliczony według zasad, o których mowa w art. 90 ustawy o VAT.
    Przy czym z uwagi na niemożność wyodrębnienia całości lub części kwot podatku
    naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których Spółce przysługuje prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego, Spółka stosuje współczynnik proporcji, o którym
    mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z przepisami ustawy proporcję ustala się jako
    udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności,
    w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Wnioskodawca powziął wątpliwość czy przy wyliczeniu ww. wskaźnika powinien
    uwzględnić kwotę z tytułu sprzedaży posiadanej nieruchomości składającej się z czterech
    działek (dalej jako: „Nieruchomość”).
    Wnioskodawca jednocześnie wskazuje, iż:

      na Nieruchomości nie znajdują się żadne budynki, natomiast na części działek
      posadowione są budowle, które od dnia nabycia Nieruchomości przez
      Wnioskodawcę nie były przedmiotem jakichkolwiek ulepszeń,
      Nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych, tzn. jako lokata wolnych
      środków pieniężnych Wnioskodawcy, w celu jej późniejszej odsprzedaży z zyskiem,
      jedna z działek wchodzących w skład Nieruchomości w okresie od 25 kwietnia 2014 r.
      do 8 grudnia 2016 r., stanowiła przedmiot umowy najmu (podlegający
      opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce podstawowej),
      Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana na cele własnej działalności
      gospodarczej przez Wnioskodawcę, w tym znaczeniu, że Spółka nie wykorzystuje jej
      do działalności związanej z zarządzaniem wierzytelnościami,
      Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych.
    W związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości na rzecz innego podmiotu,
    zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny (dalej: „Kupujący”), została zawarta
    przedwstępna umowa sprzedaży, na podstawie której Wnioskodawca otrzymał określoną
    kwotę zadatku. Spółka nie uwzględniła otrzymanego zadatku w obliczaniu proporcji za
    2023 rok, a także nie planuje uwzględniać kwoty, którą otrzyma w związku zawarciem
    umowy sprzedaży Nieruchomości.
    Na moment sporządzenia niniejszego wniosku, Spółka nie planuje dokonywania innych
    transakcji dotyczących sprzedaży nieruchomości (przy czym oczywiście nie może
    wykluczyć, że pojedyncze transakcje tego rodzaju zostaną przeprowadzone). Spółka nie
    dokonywała również tego typu transakcji w przeszłości.
    Sprzedaż Nieruchomości nie wchodzi w zakres podstawowej działalności prowadzonej
    przez Spółkę. Transakcja ta ma bowiem charakter incydentalny. Planowana transakcja
    zbycia Nieruchomości nie jest także spowodowana zamiarem rozszerzenia działalności
    gospodarczej o obrót nieruchomościami. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, iż w
    transakcji sprzedaży Nieruchomości zostaną wykorzystane jedynie te zasoby (aktywa),
    które będą niezbędne do jej prawidłowego przeprowadzenia i stanowią marginalną część
    zasobów wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzenia jej zasadniczej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca nie posiada przy tym takich rzeczowych aktywów
    majątkowych (np. urządzeń), które byłyby przeznaczone wyłącznie do transakcji, których
    dotyczy wniosek. Wynika to niejako z natury czynności sprzedaży nieruchomości, które to
    czynności zasadniczo nie wymagają podejmowania jakichkolwiek aktywnych działań poza
    samym podpisaniem stosownych umów sprzedaży. Ponoszone przez Spółkę wydatki
    związane są zatem wyłącznie z samym faktem posiadania Nieruchomości (podatek od
    nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste, operaty szacunkowe, badanie potencjału
    - możliwego przeznaczenia - sprzedawanej Nieruchomości z zewnętrzną pracownią
    architektoniczną), a także przygotowaniem jej do sprzedaży (spotkania z potencjalnymi
    nabywcami). Wydatki te są zatem powiązane wyłącznie z organizacją transakcji sprzedaży
    Nieruchomości.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym uzyskany przez Spółkę
        zadatek ze sprzedaży Nieruchomości nie powinien być wliczany do obrotu
        uwzględnianego przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o
        VAT?

      2. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym przychód, który uzyska
        Spółka ze sprzedaży Nieruchomości nie powinien być wliczany do obrotu
        uwzględnianego przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o
        VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno kwota otrzymanego zadatku, jak i przychód uzyskany
    ze sprzedaży Nieruchomości nie powinien być wliczany do obrotu uwzględnianego przy
    kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego (z zastrzeżeniami, które nie mają zastosowania w analizowanej
    sprawie). Wskazany przepis stanowi generalną zasadę regulującą możliwość odliczenia
    podatku naliczonego, która została uzupełniona w art. 90 ustawy o VAT.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Co istotne, jak stanowi art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie
    całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę
    podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie
    przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, proporcję, o której mowa w ust. 2,
    ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu
    czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie
    prawo. Ustawa o VAT przewiduje jednak wyjątki w zakresie czynności uwzględnianych przy
    kalkulacji ww. proporcji.
    W myśl art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, nie wlicza się
    obrotu z tytułu transakcji dotyczących pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i
    pomocniczych transakcji finansowych. Pojęcie „pomocniczych transakcji” nie zostało
    zdefiniowane w ramach przedmiotowej ustawy ani nie zostało wyjaśnione w art. 174 ust. 2
    lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347/1), zgodnie z którym przy obliczaniu
    proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się wysokości obrotu uzyskanego z
    transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości i z
    pomocniczymi transakcjami finansowymi. W związku z powyższym dla wyjaśnienia
    powyższego sformułowania zasadnym jest odwołanie się do orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wprawdzie wskazane poniżej wyroki dotyczą
    pomocniczych transakcji finansowych – niemniej na zasadzie analogii zasadnym jest
    odniesienie ich konkluzji również do pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości.
    Zgodnie z wyrokiem ETS w sprawie C-306/94 z 11 lipca 1996 r., nie są pomocniczymi
    transakcje stanowiące bezpośrednie, stałe i niezbędne uzupełnienie zasadniczej
    działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub związana z transakcjami
    nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze. W

    wyroku C-77/01 z 29 kwietnia 2004 r. Empresa de Desenvolvimento Mineiro SGPS SA
    (EDM) v. Fazenda Publica Trybunał uznał, że skala dochodu uzyskiwanego poprzez
    transakcje finansowe może być zaledwie wskazówką, iż transakcje tego typu powinny być
    uznawane za pomocnicze. Najistotniejsze jest ustalenie, czy obejmują one ograniczone
    wykorzystanie aktywów bądź usług opodatkowanych VAT. Gdy podatnik dla świadczenia
    usług finansowych w niewielkim stopniu wykorzystuje aktywa opodatkowane tym
    podatkiem, obrót z tego tytułu nie powinien mieć wpływu na określenie współczynnika
    struktury sprzedaży.
    Przenosząc się na grunt orzecznictwa polskiego oraz polskiej praktyki interpretacyjnej,
    NSA w wyroku z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1690/21, za przesłankę uznania danej
    czynności za pomocniczą uznał to, iż nie jest ona charakterystyczna dla działalności
    podatnika. Na znaczenie wykładni językowej w prawidłowym odczytaniu znaczenia
    „pomocniczości” wykonywanych przez podatnika czynności zwrócił uwagę NSA w wyroku z
    17 lipca 2014 r. sygn. akt I FSK 1293/13. Ową „pomocniczość” rozumieć należy - w myśl
    reguł tej wykładni - jako uboczność, akcesoryjność, stawiającą ją poza podstawowym
    zakresem działalności gospodarczej.
    Pomocnicze transakcje, o których mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT zostały również
    zdefiniowane w interpretacji indywidualnej z dnia 13 października 2023 r., sygn. 0112-
    KDIL3.4012.532.2023.1.NW, zgodnie z którą „(...) dla oceny, czy czynności mają charakter
    pomocniczy (uboczny, sporadyczny) musi istnieć punkt odniesienia, tj. działalność
    podstawowa, główna. Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z
    zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i
    koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może
    być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika”.
    Podobnie w interpretacji indywidualnej z dnia 18 września 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    1.4012.425.2019.2.ŻR, organ wskazał, iż: „Należy zatem stwierdzić, że transakcje
    "pomocnicze" nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich
    tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Jeżeli
    działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze i
    incydentalne. Aby bowiem dojść do wniosku, że czynności te mają taki charakter,
    konieczne jest ich zestawienie według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć zatem pod
    uwagę wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów podatnika,
    itd., na tle całokształtu jego działalności, ale także to, czy stanowią one uzupełnienie
    zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność
    jest pomocnicza (incydentalna) należy wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika.
    Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze”.
    W ocenie Wnioskodawcy, nieuwzględnianie przez podatnika w obliczaniu proporcji obrotu
    z tytułu pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości ma przede wszystkim na celu
    zachowanie wskaźnika na poziomie najbardziej reprezentatywnym, a więc odnoszenie go
    do rzeczywistej działalności prowadzonej przez podatnika. Transakcje dotyczące
    nieruchomości charakteryzują się zwykle wysokimi wartościami, co mogłoby mieć istotny
    wpływ na ustalenia wskaźnika proporcji. Współczynnik sprzedaży ma na celu możliwie
    precyzyjne określenie udziału działalności opodatkowanej VAT w działalności ogółem.
    Powinien on zatem jak najwierniej odzwierciedlać charakter działalności gospodarczej
    podatnika z punktu widzenia czynności dających prawo do odliczenia oraz tych, które
    takiego prawa nie dają. Uwzględnienie sprzedaży dóbr inwestycyjnych, jak np.
    nieruchomości, zniekształcałoby te proporcje wówczas, gdy sprzedaż ta nie wchodzi w
    zakres podstawowej działalności podatnika sensu stricte, lecz stanowi jego działalność
    poboczną (okazjonalną).

    W oparciu o przywołane powyżej wyroki TSUE, orzecznictwo polskich sądów oraz praktykę
    interpretacyjną, należy skonstruować wniosek, iż o tym czy dana transakcja ma charakter
    pomocniczy w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT (odpowiednio art. 174 ust. 2
    Dyrektywy) decyduje szereg czynników, w tym:
      związek funkcjonalny sprzedaży nieruchomości z podstawową działalnością
      podatnika w tym znaczeniu, iż aby dane transakcje mogły zostać uznane za
      pomocnicze, nie mogą one stanowić bezpośredniej, stałej i koniecznej konsekwencji
      działalności głównej (operacyjnej) podatnika;
      udział aktywów zaangażowanych w realizację ocenianych transakcji w całokształcie
      aktywów wykorzystywanych na potrzeby działalności danego podatnika (tj.
      działalności operacyjnej i pobocznej), w tym zwłaszcza aktywów, przy nabyciu
      których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT - aby dane
      transakcje mogły zostać uznane za pomocnicze udział aktywów powinien być
      odpowiednio niski;
      irrelewantna wartość transakcji i potencjalny przychód, jaki zostanie przez podatnika
      osiągnięty - sama okoliczność, iż dochody z danej transakcji są wyższe od dochodów
      z działalności określonej przez przedsiębiorstwo jako działalność podstawowa, nie
      stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, iż nie są to transakcje pomocnicze (C-
      77/01).
    W ocenie Spółki, planowana dostawa Nieruchomości stanowić będzie tzw. transakcję
    pomocniczą w zakresie nieruchomości, której nie należy uwzględniać w kalkulacji
    proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT, bowiem okoliczności
    przedstawione w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego są spójne z
    przesłankami uznania dostawy Nieruchomości za transakcję o charakterze pomocniczym,
    podnoszone w powyżej przytoczonym orzecznictwie oraz interpretacjach indywidualnych.
    Celem potwierdzenia powyższego Spółka dokonała porównania ww. przesłanek ze stanem
    faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym odnoszącym się do sytuacji Spółki:
      związek funkcjonalny sprzedaży nieruchomości z podstawową działalnością
      podatnika – po pierwsze przyjmuje się, iż dla oceny, czy czynności mają charakter
      pomocniczy musi istnieć punkt odniesienia, tj. działalność podstawowa. Podstawową
      działalnością gospodarczą Spółki jest - jak wskazano w opisie stanu faktycznego oraz
      zdarzenia przyszłego - zarządzanie wierzytelnościami funduszy inwestycyjnych,
      Spółka nie prowadzi działalności polegającej na obrocie nieruchomościami czy też
      działalności deweloperskiej. Dodatkowo, przedmiotowa transakcja nie stanowi
      bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia/uzupełnienia zasadniczej
      działalności podatnika. Podstawowa działalność Spółki skupia się bowiem wokół
      zupełnie innego obszaru;
      udział aktywów zaangażowanych w realizację ocenianych transakcji w całokształcie
      aktywów wykorzystywanych na potrzeby działalności danego podatnika - transakcja
      polegająca na dostawie Nieruchomości nie będzie wiązać się z wykorzystaniem
      składników majątkowych czy też usług, w zakresie innym niż marginalny oraz
      niezbędny do zorganizowania i przeprowadzenia powyższej transakcji, w tym nie

      zatrudniła dodatkowego personelu do obsługi tego procesu czy sfinalizowania
      sprzedaży;
      cel realizacji transakcji - Nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych, w
      znaczeniu, iż została nabyta jako lokata wolnych środków pieniężnych
      Wnioskodawcy, w celu jej późniejszej odsprzedaży z zyskiem. Sprzedaż
      nieruchomości nie stanowi dla Spółki uzupełnienia podstawowej działalności Spółki,
      jest bowiem zdarzeniem incydentalnym, niegenerującym dodatkowych przychodów
      w sposób stały. Dodatkowo, okolicznością, którą w ocenie Spółki należy brać pod
      uwagę przy ocenie, czy dana transakcja ma charakter pomocniczy, jest częstotliwość
      przeprowadzania tego rodzaju transakcji. Od dnia nabycia Nieruchomości Spółka nie
      realizowała transakcji polegających na kupnie i sprzedaży nieruchomości, stąd
      planowaną dostawę Nieruchomości należy traktować jako transakcję o charakterze
      wyjątkowym, szczególnym, incydentalnym względem podstawowej działalności.
    W związku z powyższym, powyższe stanowisko jest spójne - w ocenie Wnioskodawcy - z
    celem regulacji zawartej w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT. Uznanie bowiem, że obrót z tytułu
    sprzedaży Nieruchomości należy uwzględniać w kalkulacji współczynnika VAT zakłóciłoby
    faktyczny obraz prowadzonej przez Spółkę działalności. W rezultacie, struktura podatku
    podlegającego i niepodlegającego odliczeniu nie odzwierciedlałaby rzeczywistego
    przebiegu całokształtu transakcji realizowanych przez Spółkę oraz nie uwzględniałaby
    konieczności odróżnienia działalności operacyjnej od działalności pobocznej,
    podyktowanej innymi czynnikami aniżeli dążenie do maksymalizacji zysku.
    Mając na uwadze powyższe uznać należy, że planowana sprzedaż Nieruchomości na rzecz
    Kupującego będzie stanowić tzw. pomocniczą transakcję w zakresie nieruchomości, z
    której obrotu (zarówno już otrzymanego zadatku jak i kwoty uzyskanej w przyszłości) nie
    należy uwzględniać w kalkulacji współczynnika, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z

    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Tak skonstruowana zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w
    ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego
    podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do
    zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W przypadku, kiedy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z czynnościami, w
    związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i z
    czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, zastosowanie znajdują
    przepisy art. 90 ustawy. Przepisy te są wyrazem ścisłej zależności między uprawnionym
    odliczeniem podatku naliczonego a wykonywaniem czynności opodatkowanych, które w
    sposób technicznoprawny uzupełniają generalną zasadę wyrażoną w wyżej cyt. art. 86 ust.
    1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Jak stanowi art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:

      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Stosownie do art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
      1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych;
      2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
      transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Z powołanych przepisów wynika, że proporcja wyliczana jest jako udział rocznego obrotu z
    tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w
    związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Zasada proporcjonalnego
    odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się
    jednoznacznie w całości lub w części przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży.
    Przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90 ustawy, znajdują
    zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy. A zatem dotyczą czynności podlegających
    opodatkowaniu. Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje
    konsekwencji podatkowych.
    Ustawodawca zarówno w ustawie, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy, nie
    zdefiniował pojęcia charakteru „pomocniczego”. W takim przypadku, w pierwszej
    kolejności, zastosować zatem należy wykładnię językową. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie doprowadzi do jednoznacznych rezultatów, dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, „pomocniczy” to „służący
    jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym ubocznie, dodatkowo; posiłkowy,
    dodatkowy”.
    Zauważenia wymaga, że przepis art. 174 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347, str. 1 ze zm.) wskazuje, w jaki sposób w oparciu o dane dotyczące struktury
    wszystkich transakcji podatnika, należy obliczyć kwotę odliczeń przysługujących
    podatnikowi wykonującemu czynności wywierające różne skutki w zakresie prawa do
    odliczenia podatku.

    Natomiast zgodnie z przepisem art. 174 ust. 2 Dyrektywy, niektóre kategorie przychodów
    wyłączane są z obrotów uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o której mowa w ust. 1.
    Oznacza to, że dokonywanie niektórych transakcji zarówno opodatkowanych, jak i
    zwolnionych od podatku nie wpływa na wysokość podatku naliczonego podlegającego
    proporcjonalnemu rozliczeniu.
    Na podstawie bowiem przepisu art. 174 ust. 2 Dyrektywy:
      W drodze odstępstwa od ust. 1, przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie
      uwzględnia się następujących kwot:
      a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
      podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
      b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
      transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi;
      c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-
      g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Normy unijnej dyrektywy w zakresie VAT w ramach tych regulacji posługują się
    określeniem „incidental transactions”, co na język polski może być tłumaczone jako
    „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” według Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza: „mający małe znaczenie lub
    zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś
    pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym”
    oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji,
    nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się
    więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego
    poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Interpretując termin transakcji pomocniczych, należy także wskazać na orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
    Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01), TSUE rozstrzygał kwestię możliwości
    uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2 (który był
    odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
    harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
    wymiaru podatku) różnych transakcji finansowych, dokonywanych przez spółkę
    holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem rozważań TSUE obejmowały
    udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach depozytów bankowych lub w
    papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub certyfikaty depozytowe, przy czym
    wysokość wpływów z takiej działalności finansowej przewyższała wpływy z działalności
    operacyjnej.
    W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za
    pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy,
    powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym
    dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku
    naliczonego.
    Ponadto, jak wskazał Trybunał w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-
    306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90
    ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i
    konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub
    związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element
    wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą
    być uznane za pomocnicze.
    Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał orzekał na tle konkretnego stanu faktycznego,
    indywidualnego dla danej sprawy. Jakkolwiek więc w obu tych orzeczeniach Trybunał

    sformułował określone tezy, to jednak nie można stwierdzić, aby kwestia rozumienia i
    zakresu stosowania przepisów odnoszących się do czynności sporadycznych, była już w
    orzecznictwie ustalona w sposób jednoznaczny. Ocena omawianego pojęcia
    „pomocniczości” świadczonych usług nie jest pojęciem uniwersalnym, dającym się odnieść
    do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu
    różnorodnych przesłankach. Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego
    wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, co wynika
    również z przytoczonych orzeczeń TSUE, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt
    odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,
    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
    Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy obliczaniu proporcji
    stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały obrazu i istoty
    działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i zwolnione) rzutujących na
    zakres prawa do odliczania podatku naliczonego.
    Zatem transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, to transakcje,
    które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
    majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu.
    Drugim z kryteriów ukształtowanym przez orzecznictwo TSUE jest warunek, aby nie mogły
    być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
    podatnika.
    Jeżeli zatem działalność ta stanowi stały i niezbędny element wbudowany w
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa, to transakcje takie nie mogą być uznane za
    pomocnicze. Aby uznać wykonywane czynności za incydentalne (pomocnicze) w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy, konieczne jest ich zestawienie łącznie według różnych
    kryteriów. Trzeba wziąć zatem pod uwagę: wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień
    zaangażowania aktywów podatnika, itd. na tle całokształtu jego działalności. Innymi słowy,
    aby ocenić, czy czynność jest pomocnicza (incydentalna), należy wziąć pod uwagę
    całokształt działalności podatnika.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT czynny.
    Przedmiotem Państwa podstawowej działalności jest świadczenie usług w zakresie
    zarządzania wierzytelnościami funduszy inwestycyjnych na podstawie zezwolenia
    udzielonego przez Komisję Nadzoru Finansowego. Świadczenie ww. usług korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT.
    Dodatkowo Spółka uzyskuje także przychody z tytułu uczestnictwa w tych funduszach oraz
    z udziału w podmiotach zależnych. Spółka wykonuje również czynności podlegające
    opodatkowaniu VAT, do których zaliczane są m.in. usługi księgowe, administracyjne czy
    podnajmu powierzchni biurowej. Usługi świadczone przez Spółkę nie są jednak związane z
    profesjonalnym prowadzeniem transakcji dotyczących lub polegających na obrocie
    nieruchomościami, działalnością deweloperską, działalnością polegająca na dokonywaniu
    czynności mających na celu zwiększenie wartości nieruchomości, ani żadnymi usługami o
    podobnym charakterze. Planują Państwo sprzedaż posiadanej nieruchomości składającej
    się z czterech działek. Nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych, tzn. jako
    lokata wolnych środków pieniężnych Wnioskodawcy, w celu jej późniejszej odsprzedaży z
    zyskiem. Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana na cele własnej działalności
    gospodarczej przez Wnioskodawcę, w tym znaczeniu, że Spółka nie wykorzystuje jej do
    działalności związanej z zarządzaniem wierzytelnościami. Nieruchomość nie została
    wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Jedna z działek wchodzących w skład
    Nieruchomości w okresie od 25 kwietnia 2014 r. do 8 grudnia 2016 r., stanowiła przedmiot
    umowy najmu. Na moment sporządzenia niniejszego wniosku, Spółka nie planuje
    dokonywania innych transakcji dotyczących sprzedaży nieruchomości (przy czym
    oczywiście nie może wykluczyć, że pojedyncze transakcje tego rodzaju zostaną
    przeprowadzone). Spółka nie dokonywała również tego typu transakcji w przeszłości.
    Sprzedaż Nieruchomości nie wchodzi w zakres podstawowej działalności prowadzonej

    przez Spółkę. Transakcja ta ma bowiem charakter incydentalny. Planowana transakcja
    zbycia Nieruchomości nie jest także spowodowana zamiarem rozszerzenia działalności
    gospodarczej o obrót nieruchomościami. W transakcji sprzedaży Nieruchomości zostaną
    wykorzystane jedynie te zasoby (aktywa), które będą niezbędne do jej prawidłowego
    przeprowadzenia i stanowią marginalną część zasobów wykorzystywanych przez Spółkę
    do prowadzenia jej zasadniczej działalności gospodarczej. Ponoszone przez Spółkę
    wydatki związane są wyłącznie z samym faktem posiadania Nieruchomości (podatek od
    nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste, operaty szacunkowe, badanie potencjału
    - możliwego przeznaczenia - sprzedawanej Nieruchomości z zewnętrzną pracownią
    architektoniczną), a także przygotowaniem jej do sprzedaży.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że – jak
    Państwo wskazali - nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana na cele własnej
    działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, w tym znaczeniu, że Spółka nie
    wykorzystuje jej do działalności związanej z zarządzaniem wierzytelnościami.
    Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych. W związku z
    powyższym, nie skorzystają/nie będą mogli Państwo skorzystać z opisanej w art. 90 ust. 5
    ustawy, zasady zwalniającej od obowiązku wliczenia do obrotu uzyskanego przychodu.
    Należy zatem przeanalizować, czy transakcja sprzedaży ww. nieruchomości może być
    uznana za transakcję pomocniczą, zgodnie z przepisem art. 90 ust. 6 pkt 1 ustawy.
    Jak wynika z przytoczonego orzecznictwa TSUE, przy bardzo nieostrych granicach wykładni
    pojęcia „incydentalnych” (pomocniczych), nie powinien decydować jeden wskaźnik, czy też
    jedno kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych
    transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika. Jak już wskazano, aby
    ocenić, czy dane czynności mogą być uznane za „pomocnicze” konieczne jest ich
    zestawienie według różnych kryteriów (wartości, ilości, częstotliwości, wielkości
    zaangażowanych środków, itd.) z całokształtem działalności. Jeśli okoliczności wskazują, że
    podatnik wykonuje dany typ transakcji jako element prowadzonej przez siebie działalności
    gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje takie nie są pomocnicze. Transakcjami,
    które nie mogą być uznane za pomocnicze będą takie, które z założenia mają być
    wykonane jako element prowadzonej działalności.
    Dla oceny, czy czynności mają charakter pomocniczy (uboczny) musi istnieć punkt
    odniesienia, tj. działalność podstawowa, główna. Transakcje pomocnicze zatem to takie,
    które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić,
    czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede
    wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej
    podatnika.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że oceniając, czy transakcje te mają charakter
    pomocniczy, obrót uzyskany z tytułu ich realizacji należy odnosić do czynności
    realizowanych przez dany podmiot jako podatnika podatku od towarów i usług, a nie do
    całokształtu podejmowanych przez niego czynności. Zatem transakcje „pomocnicze” nie są
    związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Wskazania również wymaga, że w sytuacji, gdy czynności w zakresie dostawy środków
    trwałych, w tym nieruchomości, gruntów i praw użytkowania wieczystego, wykonywane są
    w ramach zwykłej i podlegającej opodatkowaniu działalności gospodarczej (stanowią
    jedną ze zwykłych działalności gospodarczych podatnika), to obrót z tytułu tych czynności
    powinien być uwzględniony w kalkulacji proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust.
    3 ustawy.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że transakcja
    sprzedaży opisanej nieruchomości jest konsekwencją świadomego, zaplanowanego, a nie
    przypadkowego działania. Jak Państwo wskazali, nieruchomość została nabyta w celach

    inwestycyjnych, tzn. jako lokata wolnych środków pieniężnych, w celu jej późniejszej
    odsprzedaży z zyskiem. Zatem byli Państwo świadomi celu, w jakim nabyli przedmiotową
    nieruchomość – dalszej odsprzedaży. Co również istotne, jedna z działek wchodzących w
    skład Nieruchomości, stanowiła przedmiot umowy najmu, a zatem przychody z tego tytułu
    stanowiły bezpośrednie uzupełnienie Państwa działalności, jaką jest m.in. podnajem.
    Ponadto, co prawda na moment sporządzenia niniejszego wniosku, nie planowali Państwo
    dokonywania innych transakcji dotyczących sprzedaży nieruchomości, to jednak nie
    wykluczyli Państwo, że pojedyncze transakcje tego rodzaju zostaną przeprowadzone.
    Jednocześnie inne argumenty podniesione przez Państwa między innymi fakt, że w
    transakcji sprzedaży Nieruchomości zostaną wykorzystane jedynie te zasoby (aktywa),
    które będą niezbędne do jej prawidłowego przeprowadzenia i stanowią marginalną część
    zasobów wykorzystywanych przez Spółkę do prowadzenia jej zasadniczej działalności
    gospodarczej, nie mogą przesądzać o pomocniczym charakterze tej transakcji.
    Niewątpliwie zakup ww. nieruchomości, a także przygotowanie jej do sprzedaży, wymagał
    zaangażowania majątku Spółki.
    Skoro za „pomocnicze” należy uznać te transakcje, które nie stanowią bezpośredniego,
    stałego i koniecznego uzupełnienia podstawowej działalności podatnika, jednocześnie nie
    wymagają nadmiernego zaangażowania aktywów podatnika oraz występują rzadko (w
    sposób przypadkowy bądź sporadyczny) - to w analizowanej sprawie transakcji sprzedaży
    nieruchomości, która jest konsekwencją świadomego i zaplanowanego działania, nie
    można uznać za transakcję dokonywaną „pomocniczo” w znaczeniu przepisu art. 90 ust. 6
    ustawy. Czynności tej nie można uznać za odrębną i oderwaną od Państwa głównej
    działalności, na którą składa się m.in. podnajem powierzchni biurowej, przeciwnie -
    stanowi ona jej uzupełnienie i ma wpływ na jej całokształt.
    Wobec powyższego, transakcja polegająca na sprzedaży niezabudowanej nieruchomości,
    jako zamierzona i celowa nie stanowi/nie będzie stanowić czynności o charakterze
    pomocniczym w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. Zatem, w świetle obowiązującego stanu
    prawnego, wartość obrotu (zarówno otrzymany przez Państwa zadatek, jak i otrzymany
    przychód) z tytułu ww. transakcji sprzedaży powinna być uwzględniona w obrocie, o
    którym mowa w art. 90 ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnośnie powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważenia wymaga,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie.
    Natomiast odnośnie powołanych wyroków sądów administracyjnych wyjaśniam, iż wyroki
    sądów administracyjnych, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i
    co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych
    sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne
    sprawy. Zatem powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości
    przedmiotowej kwestii.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.