Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.33.2025.2.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-10
Teza: Możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku i
skutków podatkowych wypłaty kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: kredyt
przychód
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismem z 12 czerwca 2025 r. (wpływ 12 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2006 roku w (...) zawarła Pani z Bankiem (...) z siedzibą w (...) (obecnie następcą
    prawnym jest (...) z siedzibą w (...)) umowę kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej
    CHF na kwotę (...) CHF.
    W 2023 roku z pomocą profesjonalnego pełnomocnika złożyła Pani pozew o zapłatę wraz
    z Pani mężem (...) przeciwko (...). Sprawa dotyczyła unieważnienia umowy kredytowej oraz
    zwrotu wszelkich wpłaconych na rzecz banku rat kredytu.
    W toku procesu doszli Państwo do porozumienia i zawarli z pozwanym bankiem ugodę, na
    mocy której bank dokonał zmiany waluty z CHF na złotówki oraz zwolnił Państwa jako
    kredytobiorców z długu. Ponadto bank zobowiązał się dodatkowo wypłacić Państwu
    łącznie kwotę (...) zł w związku z rozliczeniem umowy kredytu. Bank dodatkowo
    zdecydował się przyjąć, że wypłacona Pani oraz Pani mężowi kwota jest przychodem
    podlegającym opodatkowaniu oraz wystawił Państwu PIT-11.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:
    W dniu (...) 2006 roku w (...) zawarła Pani z (...) z siedzibą w (...) (obecnie następcą prawnym
    jest (...) z siedzibą w (...)) umowę kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej CHF na
    kwotę (...) CHF, wypłacając w rzeczywistości kwotę (...) zł. Kredyt przeznaczony był na
    nabycie lokalu mieszkalnego położonego w (...) przy ul. (...) i na refinansowanie
    poniesionych środków własnych. Za spłatę kredytu wszyscy kredytobiorcy odpowiadali
    solidarnie (tj. Pani oraz Pani mąż (...)). Kredyt został udzielony przez podmiot będący w
    dniu zawarcia umowy pod nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego.
    Bank celem zabezpieczenia spłaty kredytu ustanowił hipotekę na ww. nieruchomości w
    postaci hipoteki umownej zwykłej i hipoteki umownej kaucyjnej.
    W 2023 roku, z pomocą profesjonalnego pełnomocnika, wraz z Pani mężem (...) złożyła
    Pani pozew przeciwko (...) o ustalenie nieważności umowy oraz o zapłatę kwoty (...) zł,
    tytułem świadczenia nienależnego spełnionego przez Państwo na podstawie całkowicie
    nieważnej umowy kredytu hipotecznego w walucie CHF, w postaci uiszczonych na rzecz
    banku rat kapitałowo odsetkowych w okresie od początku obowiązywania umowy do
    10.11.2022 r.
    W toku procesu doszli Państwo do porozumienia i dnia (...) 2024 r. zawarli z pozwanym
    bankiem sądową ugodę, na mocy której bank dokonał zmiany waluty z CHF na złotówki
    oraz zwolnił Państwa jako kredytobiorców z długu. Na kwotę umorzenia długu składała się
    kwota (...) PLN kapitału bieżącego (nie wymagalnego). Ponadto bank zobowiązał się
    dodatkowo wypłacić Państwu łącznie (Pani oraz Pani mężowi) kwotę (...) zł w związku z
    rozliczeniem umowy kredytu.
    Kwota dodatkowa była zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej zostały przekazane
    na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych przez cały okres trwania
    umowy.
    Bank dodatkowo zdecydował się przyjąć, że wypłacona Pani oraz Pani mężowi kwota jest
    przychodem podlegającym opodatkowaniu oraz wystawił Państwu PIT-11. Zarówno Pani,
    jak i Pani mężowi bank wystawił PIT-11, każdy na kwotę po (...) zł.

    Nigdy wcześniej nie korzystali Państwo w przeszłości z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.

## Pytanie

Czy wypłata przez bank kwoty dodatkowej, o której mowa we wniosku stanowi przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pytanie wynika z uzupełnienia wniosku.
    Pani stanowisko w sprawie
    Bank w ramach zawartej przez Panią ugody sądowej wypłacił Pani oraz Pani mężowi
    łącznie kwotę (...) zł. Jest to kwota, która została przez Państwo jako kredytobiorców
    wpłacona w ramach spłaty rat kapitałowo odsetkowych, resztę zobowiązania bank
    umorzył w ramach ugody.
    Bank powinien zwrócić Pani kwotę wyższą w przypadku, gdyby sąd wydał wyrok korzystny
    dla Pani, tj. unieważniający umowę kredytu. Jednakże w celu szybkiego zakończenia sporu
    doszli Państwo z bankiem do porozumienia, w którym ten umarzał saldo zadłużenia na
    podstawie zawartej umowy kredytu, a także wypłacił część kwoty, która została przez
    Państwo wpłacona do banku ponad spłacony kapitał. Zakończyło to spór z bankiem,
    jednak ten z uwagi na zakończenie sporu ugodą wystawił PIT-11 na kwotę (...) zł na Panią
    oraz PIT-11 na kwotę (...) zł na Pani męża.
    Bank uznał wypłacone przez siebie kwoty jako Państwa dochód, co nie jest zgodne z
    prawdą, gdyż jest to zwrot części środków, jakie uiścili Państwo do banku celem spłaty
    kredytu. Uważa Pani, że nie jest to przychód oraz że nie podlega on podatkowi od osób
    fizycznych. W Pani ocenie, kwota jaką uzyskała Pani od Banku w wyniku zawarcia ugody
    nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Wskazać należy, że wartość spłaconych rat kredytu znacznie przewyższyła wysokość
    kredytu udzielonego przez Bank. Na mocy ugody sądowej otrzymała Pani zwrot kwoty,
    którą spłaciła wcześniej do Banku. Zatem, zwrócona przez Bank kwota nie stanowi
    przysporzenia majątkowego, które w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych stanowi przychód do opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji zwrot nienależnie pobranego świadczenia
    nie stanowi przychodu. Otrzymała Pani bowiem zwrot nienależnie zapłaconych Bankowi
    kwot.
    Mając na uwadze art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024.226),
    przychód został zdefiniowany jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym do osób fizycznych można mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik,
    czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Tymczasem kwota zwrócona
    przez Bank nie spowodowała przyrostu Pani majątku. Otrzymany zwrot środków
    pieniężnych na mocy ugody sądowej stanowi bowiem jedynie kwotę wcześniej przekazaną
    do Banku w ramach spłaty kredytu hipotecznego. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102), zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych dotyczy kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku, gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji

    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty
    mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej,
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
    waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania.
    Zaniechanie poboru podatku dotyczy kredytów, spełniających łącznie trzy warunki:
    1) zostały udzielone przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów,
    2) zostały zabezpieczone w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości bądź prawie wieczystego użytkowania gruntu czy udziale w takim prawie,
    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego bądź udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej bądź udziale w
    takim prawie,
    3) zostały zaciągnięte na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT (m.
    in. nabycie budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, działki budowlanej, a także na
    budowę czy remont).
    Ponadto zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do dochodów uzyskanych w
    okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 r.
    Z tych względów kwota jaką otrzymała Pani od Banku w ramach zawartej ugody sądowej
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z wieloma przypadkami wystawiania PIT-11 przez banki działające na terenie
    Polski, tego typu interpretacje są wielokrotnie wystawiane na korzyść konsumentów.
    Również orzecznictwo wymiaru sprawiedliwości wykazuje, że kwota wypłacana w ramach
    ugody nie stanowi przychodu. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    29 listopada 2019 roku, sygn. akt II FSK 799/18: „Mimo, że nie wynika to wprost z
    brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane
    tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w
    istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć
    charakter definitywny”.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2017 roku, sygn. akt II FSK
    2253/15, Sąd stwierdził, że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie
    (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie
    dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał).
    Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.
    Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 3 marca
    2022 roku, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP wskazał, że: „Opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku
    określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia
    z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny
    wymiar finansowy. (...) Wobec tego do przychodów podlegających opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju
    zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot (...)”.

    Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29
    listopada 2024 roku, 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR: Podkreślenia wymaga, że wypłata
    świadczenia z tytułu dodatkowej kwoty stanowi w rzeczywistości zwrot środków
    pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego,
    klient przekazał na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od
    otrzymanego finansowania. Dodatkowa kwota – bez względu na to, jak jest określana w
    przepisach wewnętrznych banku, czy ugodzie – jest w swej istocie zwrotem wpłat
    dokonanych przez klienta, podobnie, jak takim zwrotem są świadczenia wynikające ze
    zmiany waluty zadłużenia. Potwierdzeniem tego jest to, że przyjęty w banku sposób
    ustalania wysokości wypłacanej klientowi dodatkowej kwoty nigdy nie doprowadzi do
    sytuacji, w której na skutek zawarcia ugody, klient uiściłby na rzecz banku kwotę niższą
    aniżeli otrzymana od banku kwota finansowania. Strony negocjując warunki ugody
    określają akceptowalne przez nich warunki, co nie zmienia faktu, że dopóki wypłacana
    kwota mieści się w wartościach wpłat dokonanych uprzednio przez klienta, w ujęciu
    ekonomicznym i faktycznym stanowi dla tego Klienta zwrot kwot zapłaconych w związku z
    daną umową finansowania hipoteczne walutowego, która jest zmieniana Ugodą. W
    konsekwencji należy uznać, że w związku z wypłatą dodatkowej kwoty, klient otrzymuje
    środki będące ekwiwalentem części wydatków, które były uprzednio poniesione z jego
    własnych środków. Kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a
    jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji
    wypłata dodatkowej kwoty nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
    podatnika -ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    W interpretacji z 14 października 2022 roku, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA,
    DKIS wskazał, że: „(...) w związku z zawarciem ugody kredytobiorca otrzymuje niejako
    ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy klient przekazał na
    rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego kredytu. Klient
    otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego
    własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a
    jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji,
    można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Zatem, należy zgodzić się z Państwem, że w związku z
    zawarciem ugody i otrzymaniem zwrotu, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód
    w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT”.
    Tożsame stanowisko przyjął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach
    indywidualnych:
    • z dnia 21 lutego 2025 r. 0113-KDIPT2-2.4011.937.2024.2.DA;
    • z dnia 27 stycznia 2025 r. 0115-KDIT1.4011.830.2024.1.AS;
    • z dnia 1 sierpnia 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ.
    Własne stanowisko wynika z uzupełnienia wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których
    na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

    Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
    art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
    art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
    Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
    tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
    umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
    określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że:
      1. złożyła Pani (wraz z mężem) pozew przeciwko bankowi o uznanie umowy kredytowej
        za nieważną i o zapłatę kwoty tytułem świadczenia nienależnie spełnionego;
      2. bank zaproponował zawarcie ugody i wypłatę „kwoty dodatkowej”.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy kwota ta będzie stanowić przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,
    Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a

    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
    umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
    terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W Pani przypadku – otrzyma Pani od banku zwrot środków, które wcześniej zostały
    przekazane na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych przez cały okres
    trwania umowy. Otrzymana przez Panią kwota będzie zatem stanowiła zwrot własnych
    pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani do banku.
    Wobec powyższego, wypłata przez bank na Pani rzecz tej kwoty będzie dla Pani neutralna
    podatkowo. W wyniku tej wypłaty nie osiągnie Pani bowiem konkretnego przysporzenia
    majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po Pani stronie powstania przychodu w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powyższe – nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia tych środków
    dla celów podatkowych.
    Pani stanowisko należało więc uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydając interpretacje indywidualną nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą
    samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku
    spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej
    dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym. Dlatego też, nie odniosłem się do kwot wskazanych we
    wniosku.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych i wyroków sądu
    wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani

    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    bądź zdarzenia przyszłego.
    Wskazać także należy, że powołane przez Panią we własnym stanowisku Rozporządzenie
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe nie znalazłoby zastosowania w Pani sprawie, ponieważ odnosi się
    ono do kwot umorzonych, a nie do kwot zwróconych/wypłaconych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA)
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.