Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.684.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Dotyczy ustalenia uprawnień podatnika w związku z
możliwości obniżania i podwyższania stawek amortyzacyjnych
środków trwałych wykorzystywanych w działalności zwolnionej
z opodatkowania
Słowa kluczowe: amortyzacja
likwidacja
obniżka (obniżenie)
odpisy
sprzedaż
stawka
stawka-stawka amortyzacyjna
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
wartość-wartość netto
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
1

z działalności gospodarczej określonej w decyzji o
wsparciu, o której mowa w ustawie o wspieraniu nowych
inwestycji (WNI)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 8
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 30 października 2025 r., o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) z siedzibą w (...) jest podatnikiem podatku od osób prawnych (zwany dalej: „CIT”) i jest
    polskim rezydentem podatkowym. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w
    miejscowościach: (...). Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej jest: (...).
    Spółka posiada decyzję o wsparciu nr (...) z dnia (...) 2019 r. na prowadzenie działalności
    gospodarczej, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie
    wyrobów wytworzonych lub usług świadczonych na terenie działki (...):
    - (...).
    Spółka z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie (...) nr (...) w gminie (...)
    na podstawie decyzji korzysta ze zwolnienia z CIT, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U.
    2025 poz. 278 ze zm.) - zwana dalej „ustawą o CIT”.
    W związku z działalnością strefową prowadzoną na terenie (...) nr (...) oraz objętą zakresem
    posiadanej decyzji o wsparciu (zwana dalej: „Działalnością strefową”) Spółka korzysta z
    maszyn i urządzeń, a także budynków i budowli stanowiących środki trwałe (zwanej dalej:
    „ŚT”). W ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (zwana dalej:
    „Ewidencją”) wykorzystywanych w Działalności strefowej znajdują się takie, które
    wprowadzono do Ewidencji: przed 1 stycznia 2021 r. oraz po 1 stycznia 2021 r. W związku
    ze spełnieniem warunków ustalonych w decyzji o wsparciu, Spółka ma przyznany limit
    pomocy publicznej w formie zwolnienia z CIT na okres 12 lat, licząc od dnia wydania
    decyzji o wsparciu, czyli do (...) 2031 r. Chcąc skorzystać z przyznanej pomocy w jak
    najpełniejszej formie Spółka rozważa obniżenie stawek amortyzacji dla ŚT w stosunku do
    stawek wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych. W stosunku do środków trwałych
    i wartości niematerialnych obecnie ujętych w Ewidencji dla celów podatkowych Spółka
    zasadniczo dokonuje odpisów amortyzacyjnych metodą liniową, zachowując stawki
    amortyzacyjne z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1
    do ustawy o CIT (zwany dalej: „Wykaz”). Obniżenie dotyczyłoby ŚT wykorzystywanych w
    Działalności strefowej, tj. w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem dochodowym, wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia
    2021 r. Oprócz Działalności strefowej prowadzonej w zakładzie położonym w lokalizacji
    wskazanej w decyzji o wsparciu, Spółka prowadzi działalność w lokalizacjach nieobjętych
    tą decyzją, dalej określaną też jako „Działalność niestrefowa”.

    Na moment sporządzania niniejszego wniosku Spółka planuje obniżyć stawki
    amortyzacyjne dla wyżej wskazanych ŚT wykorzystywanych w zakładzie strefowym (w
    Działalności strefowej), z zastrzeżeniem, że roczna stawka amortyzacji nie może wynieść
    mniej niż 0,1%. Ustalone w wyniku obniżenia, stawki amortyzacyjne będą zatem wyższe od
    0,1% lub równe 0,1%.
    W przyszłości Spółka nie wyklucza również dalszej modyfikacji obniżonych stawek
    amortyzacyjnych dla ŚT poprzez ich podwyższanie lub dalsze obniżanie (np. w przypadku,
    gdy zmienią się warunki wykorzystywania danego ŚT), jednakże w żadnym przypadku nie
    dojdzie w wyniku takiej modyfikacji do zmiany stawki na wyższą niż wynikająca z Wykazu
    ani do obniżenia stawki do 0%. Spółka rozważa również w przyszłości sprzedaż lub
    likwidację niektórych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, co do których
    stosowane będą obniżone stawki amortyzacyjne.
    Dla przedmiotowych ŚT może ulec zmianie również okres ich amortyzacji dla celów
    bilansowych/ rachunkowych.
    Przedmiotowy wniosek dotyczy wyłącznie środków trwałych wykorzystywanych w
    Działalności strefowej wprowadzonych do Ewidencji do dnia 31 grudnia 2020 r.
    Pytania
    1. Czy Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej niż 0%
      dla ŚT wykorzystywanych w ramach Działalności strefowej, wprowadzonych do
      ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.?
    2. Czy wymagane jest istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów
      podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych?
    3. Czy odpisy amortyzacyjne, w tym odpisy dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji
      (w porównaniu do okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z
      Wykazu), będą stanowić dla spółki koszty uzyskania przychodu?
    4. Czy w momencie sprzedaży bądź likwidacji wybranych środków trwałych, Spółka
      będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto
      tych środków trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie
      pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami
      podatkowymi)?
    5. Czy Spółka może, począwszy od 1 stycznia 2025 r., dokonać obniżenia stawek
      amortyzacyjnych do poziomu wyższego niż 0% rocznie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej niż 0% dla ŚT
    wykorzystywanych w ramach Działalności strefowej, wprowadzonych do ewidencji przed 1
    stycznia 2021 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Jednocześnie, na mocy art. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z. 2020 r. poz. 2123
    dalej: „Ustawa zmieniająca”), od 1 stycznia 2021 r. do ustawy o p.d.o.p. wprowadzono art.
    16i ust. 8 wskazujący, że uprawnienie do podwyższania i obniżania stawek
    amortyzacyjnych nie przysługuje wobec środków trwałych wykorzystywanych w
    działalności zwolnionej z opodatkowania.

    Zgodnie jednak z art. 14 Ustawy zmieniającej, stosowanie art. 16i ust. 8 ustawy o CIT
    zostało wyłączone w odniesieniu do środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed
    dniem 1 stycznia 2021 r., nie dotyczy zatem ŚT objętych planowanym obniżeniem stawek.
    W ocenie Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do obniżenia stawek amortyzacyjnych
    wynikających z Wykazu, ponieważ zgodnie z treścią art. 14 Ustawy zmieniającej,
    wprowadzającego regulacje art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, Spółka była i jest uprawniona do
    zmian stawek amortyzacyjnych środków trwałych wykorzystywanych przez nią w
    działalności zwolnionej z opodatkowania (strefowej), pod warunkiem że wspomniane
    środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2021 r.
    Dodatkowo, spółka wskazuje, że przyjęte przez nią stanowisko znajduje swoje
    odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC, wydanej 15
      czerwca 2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ
      podatkowy uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Spółka
      będzie mogła w przyszłości (także po zakończeniu działalności zwolnionej) dokonywać
      dalszych zmian, tj. ponownie obniżać (do stawki wyższej niż 0%) lub podwyższać
      uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne dla ŚT przyjętych do ewidencji przed 1
      stycznia 2021 r., do wysokości nie wyższej jednak niż stawki amortyzacyjne wskazane
      w Wykazie”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.100.2021.1.MBD, wydanej 4 maja
      2021 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zgodnie z którą „(...) zakaz
      stosowania obniżonych stawek dotyczy wyłącznie nowych środków trwałych,
      wprowadzanych do Ewidencji od 1 stycznia 2021 r. Nie zaś środków trwałych
      wykorzystywanych już przez podatnika i widniejących w Ewidencji na dzień wejścia w
      życie przepisu art. 16i ust. 8 ustawy o CIT”.
    Ad. 2.
    Nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych. W
    wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane przez Spółkę mogą kształtować się na
    dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie (przy założeniu, że nie będą wyższe niż
    stawki określone w Wykazie i będą wyższe od 0%).
    Artykuł 16i ust. 5 ustawy o CIT, stanowiący podstawę prawną dla obniżenia stawek
    amortyzacyjnych nie wskazuje na konieczność występowania związku pomiędzy określaną
    przez podatnika obniżoną stawką amortyzacyjną a okresem ekonomicznej użyteczności
    środka trwałego, dla którego stawka amortyzacyjna jest obniżana. Również inne przepisy
    ustawy o CIT nie formułują obowiązku uwzględniania okresu ekonomicznej użyteczności
    środka trwałego przy określaniu przez podatnika stawki amortyzacyjnej dla danego
    środka trwałego. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, stawki amortyzacyjne
    mogą być kształtowane według uznania podatnika, jednak na poziomie nie wyższym, niż
    wynikałoby to z Wykazu, niezależnie od okresu ekonomicznej użyteczności danego środka
    trwałego. Spółka chciałaby jednocześnie wskazać, że zaprezentowane przez nią
    stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie m.in. w:
      - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ podatkowy
      uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „stawki
      amortyzacyjne mogą być obniżane według uznania podatnika, niezależnie od okresu
      ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego”;

      - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.261.2019.1.KK, z 16 sierpnia
      2019 r., w której organ podatkowy uznał za prawidłowe w całości następujące
      stanowisko wnioskodawcy: „W konsekwencji, nie jest wymagane istnienie związku
      stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem
      ekonomicznej użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne
      stosowane przez Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę
      poziomie (przy założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie
      rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ustawy o CIT)”.
    Ad. 3.
    Odpisy amortyzacyjne dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji (w porównaniu do
    okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z Wykazu) będą stanowić
    dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu. W szczególności, zdaniem Wnioskodawcy,
    nie wystąpi w takim przypadku konieczność odniesienia kosztu amortyzacji do okresu, w
    którym wystąpił przychód z tytułu wyprodukowanych z wykorzystaniem środków trwałych
    wyrobów/usług. Powyższe wynika wprost z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, zgodnie z którym
    kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z
    przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Należy podkreślić, że zakładane
    przyszłe obniżanie stawek amortyzacyjnych oraz ich ewentualne późniejsze podwyższenie
    będzie przeprowadzane zgodnie z powołanymi powyżej przepisami ustawy o CIT, w
    konsekwencji, dokonywane odpisy amortyzacyjne, bez względu na zastosowaną dla ich
    kalkulacji w danym roku podatkowym stawkę amortyzacyjną (zgodną z przepisami),
    stanowią oraz będą stanowiły dla Spółki koszty uzyskania przychodu w okresie, za który
    dokonywany jest odpis. Bez znaczenia pozostanie przy tym poziom, czy rodzaj
    przychodów generowanych w okresie stosowania stawek obniżonych czy stawek
    podstawowych z Wykazu. Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ podatkowy
      uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „planowane przez
      Spółkę obniżanie i podwyższanie stawek amortyzacyjnych będzie przeprowadzane
      zgodnie z powołanymi powyżej przepisami ustawy o CIT, w konsekwencji,
      dokonywane odpisy amortyzacyjne, bez względu na zastosowaną dla ich kalkulacji w
      danym roku podatkowym stawkę amortyzacyjną (zgodną z przepisami), będą
      stanowiły dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu w okresie, za który
      dokonywany jest odpis. Bez znaczenia pozostaje przy tym poziom czy rodzaj
      przychodów generowanych w okresie stosowania stawek obniżonych czy stawek
      podstawowych z Wykazu”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.262.2019.1.KK, z 16 sierpnia 2019
      r., w której organ uznał za prawidłowe w całości następujące stanowisko: „(...) odpisy
      amortyzacyjne dokonywane w wydłużonym okresie amortyzacji będą stanowić koszty
      uzyskania przychodu w okresie dokonania odpisu za dany okres”.
    Ad. 4.
    W momencie sprzedaży bądź likwidacji wybranych środków trwałych Spółka będzie mogła
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tych środków
    trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie pomniejszoną o sumę
    odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi).

    Zdaniem Spółki, w momencie sprzedaży bądź likwidacji wybranych środków trwałych
    będzie ona uprawniona zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość
    netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie
    pomniejszonym o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami
    podatkowymi, w tym także odpisów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów)
    także w sytuacji, gdy z uwagi na odmienne stawki amortyzacji przyjęte dla potrzeb
    podatkowych i rachunkowych, podatkowa wartość netto różni się od księgowej wartości
    netto danych aktywów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawa o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na:
    - nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
    - nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
      skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    - ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych,
    - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, są
      jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków
      trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Powyższe oznacza, że do kosztów uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia
    środków trwałych zalicza się wydatki na ich nabycie lub wytworzenie (zaktualizowane
    zgodnie z odrębnymi przepisami), pomniejszone o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne
    dokonywane zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Powyższe ma również
    zastosowanie do możliwości ujęcia kosztów uzyskania przychodów, w przypadku gdy
    likwidacja nie jest związana z utratą przez te środki przydatności gospodarczej na skutek
    zmiany rodzaju prowadzonej działalności.
    Jednocześnie, Spółka zaznacza, że zarówno w przypadku sprzedaży jak i likwidacji
    wybranych środków trwałych ich nieumorzona dla celów podatkowych wartość może
    różnić się od wartości nieumorzonej dla celów rachunkowych. W konsekwencji, w
    przypadku likwidacji lub sprzedaży wybranych środków trwałych, wartość rozpoznana
    przez Wnioskodawcę jako koszt uzyskania przychodów, zgodnie z zasadami
    przedstawionymi powyżej, może w przyszłości różnić się od kwoty kosztów wykazanych z
    tego tytułu dla potrzeb rachunkowych. Zdaniem Wnioskodawcy, różnica ta wynika z
    odrębności przepisów podatkowych i rachunkowych w analizowanym zakresie i nie
    wpływa na prawo Wnioskodawcy do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów i ich
    wysokości. Spółka podkreśla, że będzie ona miała prawo do ujęcia jako koszt uzyskania
    przychodu wartości początkowej środków trwałych pomniejszonej o dokonane odpisy
    amortyzacyjne według przyjętych stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych.
    Stanowisko Spółki znalazło swoje odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ podatkowy
      uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „w momencie

      sprzedaży bądź likwidacji wybranych środków trwałych, będzie miał on prawo zaliczyć
      do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tych środków trwałych
      (równą wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie pomniejszonym o sumę odpisów
      amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi). Wnioskodawca
      będzie miał to prawo także w sytuacji, gdy z uwagi na odmienne stawki amortyzacji
      przyjęte dla potrzeb podatkowych i rachunkowych, podatkowa wartość netto będzie
      różnić się od księgowej wartości netto danych aktywów”.
    Podsumowując, w ocenie Spółki, w momencie sprzedaży bądź likwidacji wybranych
    środków trwałych, Spółka będzie uprawniona w przyszłości do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów podatkowej wartości netto tych środków trwałych (równej
    wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie pomniejszonym o sumę odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi).
    Ad. 5.
    Spółka będzie mogła począwszy od 1 stycznia 2025 r., jako pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego licząc od roku wprowadzenia do ewidencji środków
    trwałych, dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych, jednakże do poziomu wyższego od
    0% rocznie.
    Artykuł 16i ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że podatnicy mogą obniżać podane w wykazie
    rocznych stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Sformułowanie „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego” określa
    moment od którego można obniżyć stawki amortyzacji i początek momentu ich wyboru.
    Okres od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego licząc od miesiąca
    wprowadzenia środków do ewidencji.
    Co znalazło swoje potwierdzenie w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7
    maja 2025 r., sygn. II FSK 1028/2, który stwierdził, że brzmienie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT
    pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w
    odniesieniu do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. Z językowego znaczenia
    ww. regulacji wynika, że podatnicy mogą obniżać stosowane stawki zaczynając od
    miesiąca (rozliczenie za ten miesiąc), rozumianego jako punkt w czasie, w którym środki
    trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek
    z następnych lat podatkowych. Brzmienie wykładanego przepisu (zdania drugiego) nie
    zawiera jakichkolwiek przesłanek do wprowadzenia ograniczenia postulowanego przez
    organ podatkowy, którego podstawę miałoby stanowić wyrwane z szerszego kontekstu
    sformułowanie „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”. To
    końcowe sformułowanie zawarte w wykładanym przepisie dotyczy bowiem tylko części
    normy prawnej (przyszłości). Natomiast, wcześniejsze sformułowanie zawarte w zdaniu
    drugim art. 16i ust. 5 ustawy o CIT („począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji”) jednoznacznie wskazuje zarówno na czas teraźniejszy, jak i
    umożliwia działanie wstecz (z zastrzeżeniem przewidzianym dla ograniczenia w postaci
    przedawnienia danego zobowiązania podatkowego, którego owo wsteczne działanie może
    dotyczyć). Wykładnia gramatyczna art. 16i ust. 5 ustawy o CIT uzasadnia zatem wniosek,
    że wolą ustawodawcy było (i jest) stworzenie podatnikom możliwości modyfikowania
    podstawy opodatkowania za dany rok podatkowy w sposób elastyczny, poprzez
    możliwość korygowania odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania
    przychodów. Brak jest w konsekwencji podstaw prawnych uzasadniających wniosek, że
    wykładany przepis uniemożliwia dokonanie zmiany stawki amortyzacyjnej w trakcie
    danego roku podatkowego, z zastrzeżeniem dotyczącym konieczności zastosowania tej
    samej stawki amortyzacyjnej za wszystkie okresy rozliczeniowe danego roku
    podatkowego. Podatnik może zaplanować obniżenie lub podwyższenie stawek w sposób
    dla niego korzystny (tj. na przyszłość, jak i wstecz).

    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w Wyroku z dnia 22 maja 2025 r., sygn. I SA
    /Wr 34/25, podkreśla, iż problem prawny, czy art. 16i ust. 5 ustawy o CIT uprawnia do
    wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych od przyjętych do amortyzacji środków
    trwałych i złożenia w związku z tym stosownych korekt deklaracji, a w szczególności, czy
    ww. zmiany można dokonać w trakcie roku podatkowego ze skutkiem zastosowania
    obniżonych stawek amortyzacji począwszy od pierwszego miesiąca bieżącego roku
    podatkowego, był przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Stwierdza on, jednolicie przyjmując, iż wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu należy
    uznać, że jego brzmienia pozwala podatnikom podatku dochodowego od osób prawnych
    na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych jak i przeszłych
    rozliczeń podatkowych (zob. wyroki NSA: z 3 lutego 2022 r., II FSK 1413/19; z 25 stycznia
    2024 r., II FSK 545/2 i II FSK 807/21; z 16 lutego 2024 r., II FSK 708/21; z 18 lutego 2025 r., II
    FSK 633/22; z 19 marca 2025 r., II FSK 856/22).
    Teza Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. II FSK 633
    /22, określa, że w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie uregulowano wprost ani zakazu doko
    nywania korekt deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną
    „wstecz”), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata
    wcześniejsze. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że podatnicy mogą obniżać
    stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc), rozumianego jako
    punkt w czasie, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych.
    Podsumowując, Spółka może w trakcie 2025 r. podjąć decyzję, iż począwszy od 1 stycznia
    2025 r., jako pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, licząc od roku
    wprowadzenia do ewidencji środków trwałych, dokonać obniżenia stawek
    amortyzacyjnych, jednakże do poziomu wyższego od 0% rocznie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1 - 4
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań nr 1 - 4, dotyczące
    podatku dochodowego od osób prawnych, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Ad. 5
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z

      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
          dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Przy czym wysokość dokonywanych podatkowo odpisów amortyzacyjnych ma istotne
    znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o CIT, a tym samym
    wywiera wpływ na wysokość płaconego podatku, zaliczek na podatek dochodowy, czy też
    straty podatkowej.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo, zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:

      podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
      podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
      podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
      przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio
    podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka
    razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych
    dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te
    nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być
    dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy
    umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając
    przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których
    może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu,
    stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
      a) środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji - dokonuje się
      począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
      b) środków pozostających już w ewidencji - dokonuje się począwszy od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

    Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki
    amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza
    każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek
    amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym
    okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Podatnicy mogą w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie
    obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych,
    w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty
    podatkowej i dochodu do opodatkowania.
    Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na modyfikowanie
    odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów podatkowych) za
    okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia stawek
    amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania
    przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według
    własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być
    m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.
    Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 5 dotyczą kwestii ustalenia, czy Spółka
    może, począwszy od 1 stycznia 2025 r., dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych do
    poziomu wyższego niż 0% rocznie.
    Jak dowiedziono powyżej, wykładnia przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw
    do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej „wstecz”, a więc podjęcia przez podatnika
    decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego.
    W związku z powyższym, nie sposób zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie
    pytania nr 5, według którego Spółka będzie mogła począwszy od 1 stycznia 2025 r., jako
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego licząc od roku
    wprowadzenia do ewidencji środków trwałych, dokonać obniżenia stawek
    amortyzacyjnych, jednakże do poziomu wyższego od 0% rocznie, w części dotyczącego
    modyfikowania odpisów amortyzacyjnych za okresy wcześniejsze, tj. wsteczna zmiana
    wysokości odpisów amortyzacyjnych poprzez złożenie korekt deklaracji podatkowych.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się
    odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy
    pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i

    są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie
    mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.