Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.94.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych z zakresie możliwości
skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt
131.
Słowa kluczowe: budowa-budowa budynków
dom-dom jednorodzinny
nieruchomości-zbycie nieruchomości
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Odpłatne
zbycie nieruchomości i innych praw majątkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 26
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 5
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) lutego 2020 r. stał się Pan właścicielem nieruchomości składającej się z działki
    nr X o powierzchni (...) ha położonej w (...) na podstawie umowy darowizny w formie aktu
    notarialnego (...). Następnie w dniu (...) lipca 2020 r. dokonał Pan odpłatnego zbycia
    nieruchomości, o której mowa wyżej za cenę (...) zł, co potwierdza akt notarialny (...).
    Z uwagi na fakt, iż zbycie nieruchomości nastąpiło przed upływem 5 lat, w dniu (...)
    kwietnia 2021 r. złożył Pan w Urzędzie Skarbowym w (...) zeznanie o wysokości
    osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2020 - PIT-39, w którym
    wykazał Pan cały uzyskany ze zbycia przychód jako dochód zwolniony z podatku na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Środki uzyskane ze sprzedaży zostały w całości wydatkowane na budowę domu
    jednorodzinnego, którego budowa została rozpoczęta w roku 2020 i w którym mieszka
    Pan obecnie wraz z żoną i dziećmi. Właścicielem nieruchomości, na której wybudowali
    Państwo dom była Pana małżonka.
    Środki jakie przeznaczył Pan na budowę domu nie były wystarczające na zrealizowanie
    inwestycji więc wspólnie z żoną zaciągnęli Państwo kredyt hipoteczny na ten cel.
    W dniu (...) grudnia 2024 r. zawarli Państwo umowę majątkową małżeńską, w której
    rozszerzyli Państwo wspólność małżeńską na wszelkie przedmioty i prawa majątkowe
    nabyte przed dniem zawarcia tejże umowy.

## Pytanie

Czy środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości, wydatkowane zgodnie z art. 21 ust. 25
    ustawy o PIT na własne cele mieszkaniowe w terminie 3 lat od końca roku podatkowego,
    w którym miała miejsce sprzedaż, będą korzystały ze zwolnienia podatkowego
    określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób
    fizycznych stanowi, iż zwolnione od podatku są dochody z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która
    odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
    mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych,
    jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca
    roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej
    nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele
    mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do
    wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    W Pana przypadku środki uzyskane ze zbycia nieruchomości zostały wydatkowane w
    czasie wskazanym w ustawie. W Pana ocenie fakt budowy domu na gruncie stanowiącym
    własność Pana żony w okresie wydatkowania środków uzyskanych ze sprzedaży, nie
    powinien pozbawiać Pana możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego.
    Pragnie Pan zauważyć, iż ani z art. 21 ust. 1 pkt 131 ani z art. 21 ust. 25 ustawy nie można
    wywieść, aby dla zastosowania zwolnienia konieczne było, by w terminie tym nastąpiło
    również nabycie prawa własności do gruntu i budynku. Pana zdaniem zawarcie umowy
    rozszerzającej wspólność majątkową na przedmioty nabyte w drodze umowy darowizny
    przez każdego z małżonków do ich majątków osobistych zawartej w dniu (...) grudnia 2024
    r. jednoznacznie potwierdza, iż finalnie jest Pan współwłaścicielem nieruchomości. W Pana
    przekonaniu ustawodawca wymaga wyłącznie celowości działania podatnika dla
    spełnienia przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia.
    Fakt budowy budynku mieszkalnego na gruncie stanowiącym własność Pana małżonki nie
    wyłącza możliwości wydatkowania środków uzyskanych ze zbycia nieruchomości
    (potwierdzonych przedłożonymi przez Pana fakturami na własne cele mieszkaniowe,
    zabezpieczając również potrzeby mieszkaniowe założonej przez Pana rodziny).
    Stanowisko Pana zostało potwierdzone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 marca 2015 r.
    sygnatura I SA/Kr 1655/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygnatura I SA
    /Po 1346/16 „jeżeli małżonkowie dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych (a z
    taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy) wspólnie podejmują
    inwestycje określone w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    na gruncie, bądź w budynku stanowiącym majątek odrębny jednego z nich, to nie można
    im odmówić prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy.
    Zostaje bowiem spełniony zasadniczy cel, dla którego ustawodawca wprowadził to
    zwolnienie.” Podobnie: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2014 r., I SA/Po 961/13,

    a także wyrok WSA w Poznaniu sygnatura I SA/Po 2215/15 z dnia 11 lutego 2016 r. oraz
    wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2017 r. sygnatura I SA/Po 539/17.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w
    wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi
    źródło przychodu podlegające opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy w postaci
    zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy,
    decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że (...) lipca 2020 r. sprzedał Pan nieruchomość,
    którą otrzymał Pan (...) lutego 2020 r. w darowiźnie.
    Zatem, sprzedaż ww. nieruchomości nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie i stanowi źródło przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 30e ust. 1 wskazanej ustawy:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Art. 30e ust. 2 cytowanej ustawy stanowi, że:

      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Zgodnie z art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45
      ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 tej ustawy - może zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie. Przepis ten stanowi, że:
      Wolne od podatku są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi
      tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w
      przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli
      począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca
      roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze
      zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na
      własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele
      uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych.
    Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z
    podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na
    własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Katalog wydatków stanowiących własne cele mieszkaniowe podatnika wskazany w art. 21
    ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter zamknięty – jest
    to wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca w sposób jednoznaczny wskazał cele
    mieszkaniowe, których realizacja pozwala na zwolnienie z opodatkowania dochodu
    uzyskanego ze zbycia nieruchomości.
    Podkreślenia wymaga, że za uprawniające do zwolnienia przedmiotowego, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 wyżej powołanej ustawy, uznać można tylko takie wydatki,
    które poniesione zostaną na „własne cele mieszkaniowe”. Podatnik, wydatkując przychód

    ze sprzedaży nieruchomości na ww. cele powinien faktycznie w nowo zakupionej
    /wybudowanej nieruchomości realizować własne cele mieszkaniowe, a więc mieszkać i być
    jej właścicielem lub współwłaścicielem.
    Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 26 ww. ustawy wynika, że:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Odnosząc przedstawione powyżej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy
    stwierdzić należy, że podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia
    wynikającego z powołanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych jest fakt wydatkowania w ustalonym ustawą okresie przychodu ze
    zbycia nieruchomości na wskazane w art. 21 ust. 25 cele mieszkaniowe, w tym m.in. na
    budowę własnego budynku mieszkalnego.
    Zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady
    powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Wszelkie ulgi i
    zwolnienia są też wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art.
    84 Konstytucji RP stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i
    świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie

    odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być
    interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia wymaga fakt, że tylko
    określone zdarzenia prawne bądź spełnienie określonych przesłanek, od których
    ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania - skutkuje zwolnieniem
    przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że
    w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień zabronione jest stosowanie
    rozszerzającej wykładni przepisów.
    Z istoty rozwiązania zawartego w ww. przepisach wynika, że aby dochód uzyskany z
    odpłatnego zbycia mógł korzystać z omawianego zwolnienia, podatnik powinien uzyskany
    przychód przeznaczyć m.in. na budowę budynku mieszkalnego.
    Wskazać przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 28 maja 2019 r.,
    sygn. akt II FSK 1754/17 oraz z 13 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3228/16 wyjaśnił, że
    brzmienie przepisu (art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych) jest czytelne i jasne, pozwalające przy zastosowaniu metod wykładni językowej
    odczytać treść normy prawnej w stopniu koniecznym i wystarczającym do identyfikacji
    zakresu zwolnienia podatkowego. Wynika z niego niewątpliwie, że poniesienie wydatków
    na własne cele mieszkaniowe to poniesienie wydatku na budowę budynku, który stanowi
    własność albo współwłasność podatnika w rozumieniu prawa cywilnego, przy czym
    zwolnienie przysługuje, jeżeli wydatki na ten właśnie cel zostały poczynione w okresie
    wskazanym przez ustawodawcę. Jest oczywiste, że aby poczynić wydatki na tak określony
    cel, trzeba być właścicielem (współwłaścicielem) nieruchomości, na którą czyni się wydatki
    - i to w terminie zakreślonym w przepisie. Inaczej nie dochodzi do poniesienia wydatków
    na własne cele mieszkaniowe, co wyklucza możliwość skorzystania ze zwolnienia.
    Zauważyć również należy, że stosownie do art. 47 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    W myśl natomiast art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami,
    budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie
    z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga
    się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z
    gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności.
    Odrębnym przedmiotem własności budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na
    gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym.
    Zatem, biorąc pod uwagę konstrukcję ww. przepisu stwierdzić należy, że budynek trwale
    związany z nieruchomością gruntową stanowi jej część składową co oznacza, że
    właścicielem zarówno gruntu, jak i budynku wzniesionego na tym gruncie, jest zawsze
    właściciel nieruchomości gruntowej, na której budynek ten został wybudowany.
    Pana wątpliwość dotyczy możliwości skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 131, w sytuacji gdy środki uzyskane z odpłatnego zbycia nieruchomości (które
    miało miejsce (...) lipca 2020 r.) przeznaczył Pan na budowę domu na działce należącej do
    Pana małżonki, a zawarcie umowy rozszerzającej współwłasność małżeńską nastąpiło (...)
    grudnia 2024 r.
    W kontekście Pana wątpliwości wyjaśnić należy, że stosunki majątkowe między
    małżonkami zostały uregulowane przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i
    opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

    Na podstawie art. 31 § 1 tej ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Jak wynika z art. 33 pkt 2 ww. ustawy:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte
      przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca
      inaczej postanowił.
    Zgodnie z art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Stosownie do art. 47 § 1 ww. ustawy:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Na podstawie powyższego przepisu stwierdzić należy, że małżonkowie poprzez zawarcie
    stosownej umowy (np. rozszerzającej lub ograniczającej wspólność ustawową bądź
    ustanawiającej rozdzielność majątkową) mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób
    odmienny od przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy takie w
    zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość
    i mają charakter organizacyjny.
    W powyższej kwestii wykształciła się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych
    prezentująca stanowisko wskazujące, że rozszerzenie wspólności majątkowej małżeńskiej
    poprzez włączenie do majątku wspólnego nieruchomości wchodzącej uprzednio w skład
    majątku osobistego jednego z małżonków, nie stanowi nabycia tej nieruchomości przez
    drugiego z małżonków w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Przykładowo, pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 maja 2016
    r. sygn. akt II FSK 1110/14. W wyroku NSA podkreślił, że małżonkowie mogą przez umowę
    zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo
    ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków
    (umowa majątkowa). Umowa rozszerzająca wspólność majątkową małżeńską
    uregulowana została w art. 47 § 1 k.r.o. Jest to umowa, której celem jest ustanowienie
    ustroju majątkowego między małżonkami w sposób odmienny od przewidzianego w
    przepisach o wspólności ustawowej. Umowy o rozszerzenie wspólności ustawowej w
    zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, są stricte umowami
    majątkowymi małżeńskimi, działają na przyszłość i mają charakter organizacyjny (wyrok
    Sądu Apelacyjnego z 7 sierpnia 2015 r.). Tak więc skoro z chwilą objęcia nieruchomości
    wspólnością majątkową nie następuje jakiekolwiek wydzielenie części nieruchomości, a
    żadnemu z małżonków (współwłaścicieli) nie przysługuje własność fizycznie wydzielonej
    części rzeczy, to nie można przyjąć, że z chwilą rozszerzenia wspólności majątkowej
    (wspólności ustawowej) strona takiej umowy wyzbyła się prawa do tej rzeczy.
    Tożsamej oceny dokonano w szeregu innych wyroków NSA i WSA (przykładowo: wyrok
    NSA z 22 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 456/15, wyrok NSA z 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II
    FSK 313/14, wyrok WSA w Rzeszowie z 19 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 949/13, wyrok
    WSA w Gdańsku z 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 964/14).
    Zaznaczyć jednak należy, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zawarcie umowy

    rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską przed upływem trzyletniego okresu, o
    którym mowa w tym przepisie. Podatnik ma spełnić wszystkie warunki uprawniające do
    skorzystania z ulgi począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech
    lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Zatem dla przyznania zwolnienia nie jest wystarczające poniesienie nakładów na budowę
    budynku mieszkalnego. Zakres zwolnienia ograniczony został do budynków, do których
    podatnik posiada odpowiedni tytuł prawny pozwalający na uznanie budynku
    mieszkalnego za własność podatnika, który poniósł nakłady na jego budowę. Z wykładni
    językowej powołanego przepisu wynika oczywista konstatacja, że niezbędną przesłanką
    zastosowania jest legitymowanie się przez podatnika prawem własności (lub udziałem w
    takim prawie) budynku, na który poniesiono wydatki. Zastosowanie wykładni
    gramatycznej uzasadnia twierdzenie, że nabycie tego prawa musi nastąpić przed upływem
    3-letniego terminu określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 cyt. ustawy. Spełnienie tego
    warunku jest bowiem konieczne dla uznania, że nakłady poniesione zostały na czynności
    związane z „własnym” budynkiem mieszkalnym podatnika.
    W rozpatrywanej sprawie rozszerzenie wspólności majątkowej nastąpiło w 2024 r., tj. po
    upływie terminu określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (termin upłynął 31 grudnia 2023 r.). Tym samym nie zostały spełnione
    ustawowe warunki do skorzystania ze wskazanego powyżej zwolnienia przedmiotowego.
    Mając na uwadze powyższe, wydatkowanie przychodu z tytułu sprzedaży przez Pana w
    2020 r. nieruchomości na budowę domu na działce należącej do majątku osobistego Pana
    żony, nie stanowi wydatku na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25
    pkt 1 lit. d w związku z art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, powyższe wydatkowanie uzyskanego przychodu nie uprawnia Pana do
    skorzystania ze zwolnienia dochodu od podatku określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww.
    ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Pana wyroków sądów administracyjnych
    stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że
    w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.