Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP4/443-267/12-4/OS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2012-07-24
Teza: Wnioskodawcy przysługuje zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego od części raty leasingowej dotyczącej pakietu serwisowego w odniesieniu do samochodów osobowych na zasadach ogólnych określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, pod warunkiem spełnienia podstawowej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia tj., że samochody te wykorzystywane są przez Wnioskodawcę do czynności opodatkowanych.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia; usługi-usługi serwisowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 88; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 88a (uchylony)

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 27 marca 2012 r. (data wpływu 13 kwietnia 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. (data wpływu 2 lipca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od części raty leasingowej dotyczącej pakietu serwisowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 kwietnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od części raty leasingowej dotyczącej pakietu serwisowego.

Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. (data wpływu 2 lipca 2012 r.) w zakresie doprecyzowania stanu faktycznego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka zawarła umowy leasingu operacyjnego, których przedmiotem są samochody osobowe wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę. Samochody będące przedmiotem zawartych umów leasingowych zostały zakupione wraz z pakietem serwisowym, którego wartość wkalkulowana jest w cenę każdego z leasingowanych samochodów, zatem rata za używanie przedmiotu leasingu zawiera w sobie koszt nabycia przedmiotu leasingu (cenę nabycia samochodu) oraz koszt pakietu serwisowego.

Cena pakietu serwisowego świadczonego na podstawie umowy kontraktu – w przypadku opcji finansowania umowy przez leasingodawcę jest finansowana udzielonym przez leasingodawcę kredytem, którego spłata jest wliczona do rat leasingowych. Świadczenia jakie wchodzą w zakres pakietu serwisowego – kontraktu to: wymiana lub naprawa części wadliwych, koszty robocizny lub naprawy pojazdów, koszty przeglądów okresowych wraz z robocizną i wymiana części z tego tytułu, świadczenia serwisowe niezbędne do utrzymania pojazdu w ruchu, w tym wymiana części i koszt materiałów eksploatacyjnych.

Spółka na podstawie specyfikacji otrzymanej od zbywcy pojazdów (autoryzowanego salonu sprzedaży samochodów) posiada informację o cenie każdego z samochodów będących przedmiotem zawartych umów leasingowych oraz cenie kontraktu serwisowego. Metodą proporcji jest w stanie wykazać jaka część raty leasingowej dotyczy ceny nabycia pojazdu, a jaka część raty dotyczy ceny pakietu serwisowego.

Wynagrodzenie finansującego zgodnie z umową stanowi: pierwsza rata – płatna przed wydaniem przedmiotu leasingu, 40 rat okresowych – płatnych w trakcie trwania umowy oraz rata końcowa, stanowiąca wartość resztową. Realizacja kontraktu związana jest bezpośrednio z okresem eksploatacji pojazdów, zatem Spółka uznała, że właściwym okresem rozliczenia kosztu pakietu serwisowego jest rozliczenie go w 40 ratach (pierwsza rata była zapłacona przed wydaniem samochodu), natomiast rata końcowa związana z wykupem samochodów, płatna jest po okresie obowiązywania kontraktu serwisowego.

Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług.

Zakupiony przez Zainteresowanego pakiet serwisowy jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Pakiety serwisowe dla poszczególnych samochodów będących przedmiotem leasingu operacyjnego są uregulowane odrębnymi umowami (umowa dodatkowego kontraktu jest zawarta osobno dla każdego samochodu będącego przedmiotem leasingu operacyjnego ).Do wniosku załączono kopie wszystkich umów dotyczących pakietów serwisowych (dodatkowego kontraktu).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka może dokonać pełnego odliczenia podatku VAT od części raty leasingowej dotyczącej pakietu serwisowego?

Czy przyjęty przez Spółkę okres rozliczenia pakietu serwisowego (40 rat okresowych, czyli okres eksploatacji samochodów) i związany z tym okres odliczenia podatku VAT od części raty leasingowej dotyczącej pakietu serwisowego jest prawidłowy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 86 ust. 1 w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art.. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124, zatem zdaniem Spółki w zakresie obniżenia podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego zawartego w ratach leasingowych ma prawo odliczyć całą wartość podatku VAT od części raty leasingowej w jakiej rata ta dotyczy kosztu pakietu serwisowego – kontraktu. Natomiast podatek VAT od części raty leasingowej dotyczącej użytkowania samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu Spółka zamierza rozliczyć zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 16.12.2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i ust. 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.

Zgodnie z art. 86 ust. 11 ustawy, jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.

Należy ponadto zauważyć, iż w art. 88 ustawy wskazane zostały sytuacje, w przypadku wystąpienia których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652) w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczalnej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86. ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2.

Przepis art. 3 ust. 2 cyt. ustawy zawiera katalog pojazdów samochodowych, których powyższe ograniczenia o których mowa w art. 3 ust. 1 nie dotyczą. Pojazdy te muszą jednak spełniać określone wymagania, o których mowa w kolejnych przepisach ustawy. W myśl art. 3 ust. 6 ustawy o VAT w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 1, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Przepis ten, w odniesieniu do przypadków w nim określonych, modyfikuje definicję podatku naliczonego, zawartą w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, wskazując, że kwotę podatku naliczonego stanowi nie cały wykazany na fakturze podatek od należnego czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, lecz tylko 60% tego podatku i tylko w ramach limitu wynoszącego 6.000 zł na jeden użytkowany samochód. Ograniczenie dotyczy każdej należności, która wynika z zawartej umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, i obejmuje wszystkie opłaty składające się na wynagrodzenie wydzierżawiającego (leasingodawcy) z tytułu oddania dzierżawcy (leasingobiorcy) do użytkowania samochodu osobowego lub innego pojazdu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 3 ust. 1 ustawy.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego podlega ponadto ograniczeniom, w przypadkach określonych w art. 88 ustawy o VAT.

W myśl art. 106 ust. 8 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia:

1.  określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania;
2.  może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności;
3.  może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne podmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w powołanym artykule, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), zwane dalej rozporządzeniem.

Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży, stosownie do treści § 5 ust. 1 rozporządzenia, powinna zawierać co najmniej:

1.  imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
2.  numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11;
3.  numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT";
4.  dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury;
5.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
6.  miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług;
7.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
8.  wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
9.  stawki podatku;
10.  sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu;
11.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
12.  kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca zawarł umowy leasingu operacyjnego, których przedmiotem są samochody osobowe wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę. Samochody będące przedmiotem zawartych umów leasingowych zostały zakupione wraz z pakietem serwisowym, którego wartość wkalkulowana jest w cenę każdego z leasingowanych samochodów, zatem rata za używanie przedmiotu leasingu zawiera w sobie koszt nabycia przedmiotu leasingu (cenę nabycia samochodu) oraz koszt pakietu serwisowego. Cena pakietu serwisowego świadczonego na podstawie umowy kontraktu– w przypadku opcji finansowania umowy przez leasingodawcę jest finansowana udzielonym przez leasingodawcę kredytem, którego spłata jest wliczona do rat leasingowych.

Wynagrodzenie finansującego zgodnie z umową stanowi: pierwsza rata – płatna przed wydaniem przedmiotu leasingu, 40 rat okresowych – płatnych w trakcie trwania umowy oraz rata końcowa, stanowiąca wartość resztową. Realizacja kontraktu związana jest bezpośrednio z okresem eksploatacji pojazdów.

Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług. Zakupiony przez Zainteresowanego pakiet serwisowy jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Pakiety serwisowe dla poszczególnych samochodów będących przedmiotem leasingu operacyjnego są uregulowane odrębnymi umowami.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz brzmienie wyżej przytoczonych przepisów należy stwierdzić, iż stosownie do art. 3 ust. 6 cyt. ustawy zmieniającej ustawę o VAT, ustawodawca ograniczył prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku użytkowania samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze do 60% (nie więcej jednak niż 6.000 zł) podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. W cytowanym przepisie, ustawodawca wskazuje na czynsz (ratę), a więc nazwę używaną do określenia opłaty za używanie samochodu na podstawie umowy leasingu, najmu. W drugiej kolejności ustawodawca wskazuje na „inne płatności wynikające z zawartej umowy”. Jednak ustawodawca wskazał na „inne płatności” co potwierdza, że jego intencją jest aby przepis znalazł zastosowanie do wszystkich płatności jakie zostały wskazane w tej umowie, czyli umowie najmu, leasingu.

Natomiast w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dwoma odrębnymi umowami tj. umową najmu pojazdów i umową o świadczenie dodatkowych usług. Decyzją stron transakcji, było oddzielne uregulowanie kwestii leasingu pojazdów i dodatkowych usług – tj. kompleksowych usług serwisowych. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca nie nabywa od leasingodawcy jednej usługi, lecz leasingodawca zapewnia Wnioskodawcy dwa odrębne świadczenia, tj. leasing samochodów osobowych oraz usługi związane ze świadczeniem kompleksowej usługi serwisowej tychże pojazdów.

W konsekwencji powyższego, zastosowanie ograniczenia, wynikającego z przepisu art. 3 ust. 6 ustawy nie będzie miało zastosowania do usług świadczonych na podstawie odrębnej umowy o świadczenie kompleksowej usługi serwisowej, o której mowa we wniosku.

Wnioskodawcy przysługuje zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego od części raty leasingowej dotyczącej pakietu serwisowego w odniesieniu do samochodów osobowych na zasadach ogólnych określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, pod warunkiem spełnienia podstawowej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia tj., że samochody te wykorzystywane są przez Wnioskodawcę do czynności opodatkowanych. Zatem przy spełnieniu tej przesłanki Wnioskodawca może odliczyć podatek naliczony na zasadach ogólnych określonych w art. 86 ust. 1 ustawy. Zatem za prawidłowy należało uznać przyjęty przez Wnioskodawcę okres rozliczeniowy pakietu serwisowego.

Jednakże Wnioskodawca winien mieć na uwadze ograniczenia wynikające z przepisu art. 88 tej ustawy oraz przepisy dotyczące warunków jakie powinna spełniać faktura VAT.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowo, tutejszy Organ informuje, iż w przedmiotowym temacie od dnia 1 stycznia 2013 r. zastosowanie będzie miał art. 86a ustawy o VAT w brzmieniu nadanym przez art. 1 ust. 12 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652).

Ponadto w sprawie będącej przedmiotem sprawy należy zwrócić uwagę, iż analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawcę.

Należy zauważyć, iż wydana interpretacja dotyczy jedynie kwestii objętej zakresem pytania. Inne kwestie zawarte we wniosku a nie objęte zakresem pytania nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.