Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4014.228.2025.2.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-14
Teza: Czynność wstąpienia w prawa zaspokojonego wierzyciela na
podstawie umowy subrogacji nie będzie nosiła znamion
żadnej z umów wymienionych w ustawie o podatku od
czynności cywilnoprawnych, a zatem czynność ta nie będzie
podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności
cywilnoprawnych.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności
subrogacja
wierzyciel
wierzyciel-zaspokojenie wierzycieli
wierzytelność
wierzytelność-nabycie wierzytelności
zobowiązanie-potrącenie (kompensata) zobowiązań
Zagadnienia: Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 1-art. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków
    podatkowych przejęcia wierzytelności w drodze subrogacji. Uzupełnili go Państwo – w
    odpowiedzi na wezwanie – 9 czerwca 2025 r. (data wpływu 11 czerwca 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku)
    Sociedad Anonima z siedzibą w (...), Hiszpania (dalej: Spółka, S.) przejęła w roku (...) od
    niemieckiej grupy kapitałowej pakiet kontrolny udziałów w polskich spółkach m.in. w (...) z
    siedzibą w (...) (dalej: S. B.) posiadającej z kolei pakiet kontrolny udziałów w (...) z siedzibą
    w (...) (S. G.). Obecnie w związku przejęciem planowane jest uporządkowanie i
    dostosowanie struktury finansowania oraz struktury właścicielskiej do organizacji i
    koncepcji poszczególnych linii biznesowych funkcjonujących w całej grupie S. tj. w nowej
    grupie kapitałowej, do której należą przejęte spółki (m.in. odrębna linia biznesowa dla
    produkcji papieru oraz odrębna dla produkcji opakowań).
    W związku z powyższym planowane jest m.in. przejęcie od S. B. przez S. całości, a w
    odniesieniu do pozostałych pożyczek części wierzytelności z tytułu kapitału pożyczek
    udzielonych przez S. B. jako wierzyciela, do spółki S. G.. Przejęcie wierzytelności (oraz ich
    części) ma nastąpić w trybie art. 518 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks cywilny, tj. w drodze tzw.
    subrogacji, w wyniku której S. wstąpi w prawo zaspokojonego wierzyciela, tj. S. B. w
    stosunku do S. G. jako dłużnika, do wysokości dokonanej za zgodą dłużnika zapłaty, przy
    czym spłata dotychczasowego wierzyciela (S. B.) w drodze subrogacji pomiędzy S. a S. B.
    nastąpi w drodze potrącenia wierzytelności z tytułu pożyczki (wraz z naliczonymi
    odsetkami) pomiędzy S. a S. B.. Zatem subrogacja nie przyjmie postaci umowy sprzedaży
    ani zamiany, a jedynie formą spłaty wierzyciela (tj. S. B.) będzie potrącenie wierzytelności,
    którą S. ma względem S. B. W wyniku powyższej operacji wyeliminowane zostanie
    zadłużenie pomiędzy S. a S. B., a zadłużenie pomiędzy S. B. a S. G. ulegnie zmniejszeniu.

## Pytanie

Czy subrogacja dokonywana w trybie art. 518 § 1 pkt 3 Kodeksu cywilnego podlega
    podatkowi od czynności cywilnoprawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie (rozszerzone w uzupełnieniu wniosku)
    Państwa zdaniem, subrogacja dokonywana w trybie art. 518 § 1 pkt 3 Kodeksu cywilnego
    nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, o którym mowa z ustawie o
    podatku od czynności cywilnoprawnych.
    Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych zawiera zamknięty katalog czynności
    objętych tym podatkiem. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 tej ustawy, podatkowi temu
    podlegają następujące czynności cywilnoprawne:
    a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
    b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
    c) umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i
      ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
    d) umowy dożywocia,
    e) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej
      spłat lub dopłat,
    f) ustanowienie hipoteki,

    g) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej
      służebności,
    h) umowy depozytu nieprawidłowego,
    i) umowy spółki.
    Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli
    powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania oraz orzeczenia sądów, w tym
    również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne (art. 1
    ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych). Równocześnie nie ulega
    wątpliwości, że termin „czynności cywilnoprawne” stosowany w ustawie o podatku od
    czynności cywilnoprawnych zbiorczo w odniesieniu do wszystkich czynności (zdarzeń)
    podlegających opodatkowaniu należy interpretować ściśle przez pryzmat przepisów
    Kodeksu cywilnego. W przypadku podatku od czynności cywilnoprawnych (i wcześniej
    opłaty skarbowej) występuje bowiem sytuacja, w której dla celów prawa podatkowego
    posłużono się terminami prawa cywilnego, bez nadawania im autonomicznej treści, co jest
    powszechnie potwierdzane przez sądy administracyjne.
    Z powyższego wynika, że skoro ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego
    określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych, to czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają
    opodatkowaniu (katalog zamknięty). Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują m.in. dwie
    sytuacje, w których dochodzi do zmiany wierzyciela:
    (i) przelew wierzytelności, czyli cesja, którą regulują przepisy art. 509-516 Kodeksu
      cywilnego i
    (ii) tzw. subrogacja uregulowana w art. 518 Kodeksu cywilnego.
    W opisie zdarzenia przyszłego przeniesienie wierzytelności nastąpi na podstawie art. 518 §
    1 pkt 3 Kodeksu cywilnego.
    Przepis ten stanowi, iż osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą
    wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu
    wstąpienia w prawa wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod nieważnością wyrażona
    na piśmie. Regulacja ta wprowadza instytucję prawa cywilnego polegającą na wstąpieniu
    osoby trzeciej w prawa zaspokojonego wierzyciela (subrogację ustawową). Cechą
    charakterystyczną subrogacji jest to, że osoba trzecia, która spełnia za dłużnika
    świadczenie, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości faktycznej dokonanej zapłaty w
    wartości nominalnej, niezależnie od faktycznej wartości rynkowej tej wierzytelności i w
    tym zakresie wstępuje w prawa zaspokojonego wierzyciela.
    Do nabycia przez osobę trzecią wierzytelności w drodze subrogacji dochodzi z chwilą
    faktycznej zapłaty przez nią cudzego długu i w tym sensie nie ma możliwości (tak jak np. w
    umowie cywilnoprawnej sprzedaży wierzytelności) określenia innego momentu wstąpienia
    w prawa zaspokojonego wierzyciela. Jak widać, mimo że subrogacja ustawowa stanowi
    alternatywę w stosunku do cesji wierzytelności uregulowanej w art. 509-516 Kodeksu
    cywilnego, to są to dwie całkowicie różne instytucje prawa cywilnego. Istotą cesji
    wierzytelności jest to, że wierzyciel może, w zamian za określone świadczenie, bez zgody
    dłużnika przenieść na mocy umowy zawartej z nabywcą tej wierzytelności, wierzytelność
    na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu
    umownemu albo właściwości zobowiązania (art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego). Umowa cesji
    wierzytelności jest przy tym zawierana na zasadzie swobody umów i poza przedmiotowo
    istotnymi elementami tej umowy jak: data i miejsce zawarcia, danymi stron umowy,
    precyzyjnym określeniem przelewanej wierzytelności oraz ceną i obowiązkiem
    zawiadomienia o przelewie dłużnika, może zawierać i w praktyce rynkowej często zawiera
    różnego rodzaju klauzule określające np. odpowiedzialność stron za istnienie
    wierzytelności czy spełnienie przez dłużnika świadczenia (np. prawo odstąpienia dla
    nabywcy wierzytelności w razie kwestionowania wierzytelności przez dłużnika, lub prawo

    regresu w razie braku spłaty wierzytelności w części, lub całości). Jednocześnie cena
    płacona za wierzytelność na podstawie umowy przelewu wierzytelności jest ustalana w
    drodze negocjacji i odzwierciedla jej wartość w danym momencie dla stron umowy.
    Wartość ta najczęściej nie jest równa wartości nominalnej wierzytelności i cena jest na
    ogół określana na poziomie niższym niż wartość nominalna. Dzieje się tak z różnych
    względów. W praktyce rynkowej wierzyciele sprzedają wierzytelności najczęściej aby
    poprawić płynność biznesu, co oznacza sprzedaż z dyskontem aby uzyskać środki przed
    nadejściem terminu wymagalności wierzytelności, albo sprzedają wierzytelności
    zagrożone, aby odzyskać chociaż część wierzytelności wątpliwych. Uznanie, że cesja
    wierzytelności jest tożsama z subrogacją oznaczałaby więc, że nowy wierzyciel nie mógłby
    nabyć całości wierzytelności z dyskontem, lub za wartość niższą niż nominalna a
    nabywałby ja wyłącznie do poziomu zapłaconej faktycznie ceny, co oznaczałoby likwidację
    np. rynku faktoringu, czy obrotu wierzytelnościami zagrożonymi prowadzonego przez
    wyspecjalizowane firmy windykacyjne.
    Jak już wskazywano subrogacja jest czynnością faktyczną i prowadzi do zmiany po stronie
    wierzyciela wyłącznie poprzez faktyczne dokonanie płatności oraz w jej momencie, i to
    płatności nie ceny wierzytelności, ale do oryginalnego świadczenia do którego zapłaty był
    zobowiązany dłużnik wobec wierzyciela. Jednocześnie nowy wierzyciel wstępuje w prawa
    zaspokojonego wierzyciela wyłącznie w wysokości dokonanej zapłaty, która jest oderwana
    od wyceny samej wierzytelności. W przypadku subrogacji odpada więc możliwość
    ustalenia pomiędzy stronami ceny innej niż nominał świadczenia, czy innych wskazanych
    powyżej elementów charakterystycznych umowy cesji, w tym np. odpowiedzialności
    dotychczasowego wierzyciela za zapłatę wierzytelności nowemu wierzycielowi.
    Powyższe stwierdzenia dotyczą w całości kwestii planowanego rozliczenia subrogacji
    pomiędzy S. i S. B. w drodze potrącenia innej wierzytelności. Potrącenie w tym przypadku
    oznacza, że zamiast fizycznego dokonania płatności pomiędzy dotychczasowym
    wierzycielem a wierzycielem wstępującym w jego prawa, ten drugi potrąci swoją
    wierzytelność w stosunku do tego pierwszego, co ma skutki ekonomiczne tożsame z
    dokonaniem dwóch znoszących się płatności, i w kwocie nominalnej dokonanego
    potrącenia (czyli nie za zapłatą ceny – jak w przypadku cesji wierzytelności) bez
    odniesienia do wartości wierzytelności, oraz za zgodą dłużnika, wstąpi w prawa
    zaspokojonego wierzyciela do kwoty dokonanej w ten sposób faktycznie płatności.
    Dodatkowo, w piśmiennictwie przyjmuje się, że celem subrogacji ustawowej jest przede
    wszystkim zapewnienie praw osobie trzeciej względem dłużnika w związku ze spełnieniem
    za niego świadczenia (Fras Mariusz (red.), Habdas Magdalena (red.), Kodeks cywilny.
    Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. Wolters Kluwer Polska, 2018). W
    wyniku wstąpienia osoby trzeciej w prawa zaspokojonego wierzyciela następuje zmiana
    wierzyciela. Podkreślić jednocześnie należy, że wierzytelność na skutek jej spłacenia nie
    wygasa, lecz trwa nadal ze zmienionym podmiotem po stronie wierzyciela.
    Powyższe instrumenty prawne różnią się wysokością, do której zostaje nabyta
    wierzytelność – w wypadku subrogacji osoba trzecia nabywa bowiem spłaconą
    wierzytelność tylko w takiej części, w jakiej faktycznie spłaciła wierzyciela (subrogacja, w
    odróżnieniu od cesji jest bowiem czynnością faktyczną), natomiast przy zbyciu
    wierzytelności, cesjonariusz nabywa uzgodnioną część lub całą wierzytelność, niezależnie
    od tego, jaka była wysokość spełnionego przez niego świadczenia wzajemnego.
    Nadto, jak wynika z art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego, przelew wierzytelności (cesja) może
    odbywać się na podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy
    zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności. Oznacza to, że cesja wierzytelności może
    nastąpić na postawie umowy nazwanej regulowanej przepisami Kodeksu cywilnego. W
    konsekwencji umowa taka (np. umowa sprzedaży wierzytelności) może należeć do
    kategorii czynności, które podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Z kolei
    subrogacja jest czynnością faktyczną, nie jest czynnością wymienioną w zamkniętym
    katalogu czynności opodatkowanych podatkiem od czynności cywilnoprawnych, zawartym

    w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W konsekwencji, Państwa
    zdaniem, subrogacja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych.
    Państwa stanowisko, zgodnie z którym subrogacja nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    od czynności cywilnoprawnych, potwierdzają także organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach podatkowych.
    Reasumując, Państwa zdaniem, subrogacja nie mieści się w katalogu czynności
    cywilnoprawnych, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych, w związku z czym na Państwu nie będzie ciążył obowiązek zapłaty tego
    podatku.
    Na potwierdzenie stanowiska przywołali Państwo interpretacje indywidualne oraz
    orzeczenia sądów administracyjnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295 ze zm.):
    Podatkowi podlegają następujące czynności:
      a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
      b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
      c) (uchylona),
      d) umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i
        ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
      e) umowy dożywocia,
      f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części
        dotyczącej spłat lub dopłat,
      g) (uchylona),
      h) ustanowienie hipoteki,
      i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej
        służebności,
      j) umowy depozytu nieprawidłowego,
      k) umowy spółki.
    W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy:
      Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają również zmiany ww. umów, jeżeli
      powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności
      cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody,
      jeżeli wywołują one takie same skutki prawne.
    Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego
    określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie
    podlegają opodatkowaniu. Szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma
    określone konsekwencje. Ustawodawca, wprowadzając w ustawie o podatku od czynności
    cywilnoprawnych zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od

    opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza
    to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu
    nawet, gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych,
    które zostały w nim wyliczone.
    Z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, że planowane jest przejęcie od S. B.
    przez S. całości, a w odniesieniu do pozostałych pożyczek części wierzytelności z tytułu
    kapitału pożyczek udzielonych przez S. B. jako wierzyciela, do spółki S. G.. Przejęcie
    wierzytelności (oraz ich części) ma nastąpić w trybie art. 518 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks
    cywilny, tj. w drodze tzw. subrogacji, w wyniku której S. wstąpi w prawo zaspokojonego
    wierzyciela, tj. S. B. w stosunku do S. G. jako dłużnika, do wysokości dokonanej za zgodą
    dłużnika zapłaty, przy czym spłata dotychczasowego wierzyciela (S. B.) w drodze subrogacji
    pomiędzy S. a S. B. nastąpi w drodze potrącenia wierzytelności z tytułu pożyczki (wraz z
    naliczonymi odsetkami) pomiędzy S. a S. B.. Subrogacja nie przyjmie postaci umowy
    sprzedaży ani zamiany, a jedynie formą spłaty wierzyciela (tj. S. B.) będzie potrącenie
    wierzytelności, którą S. ma względem S. B.. W wyniku powyższej operacji wyeliminowane
    zostanie zadłużenie pomiędzy S. a S. B., a zadłużenie pomiędzy S. B. a S. G. ulegnie
    zmniejszeniu.
    W Państwa ocenie, subrogacja dokonywana w trybie art. 518 § 1 pkt 3 Kodeksu cywilnego
    nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
    Instytucję przeniesienia wierzytelności regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1610 ze zm.).
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Jak wynika z art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przelew wierzytelności może odbywać się na podstawie umowy sprzedaży, zamiany,
      darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności.
    Zatem umowa taka może należeć do kategorii umów, które podlegają podatkowi od
    czynności cywilnoprawnych.
    Na skutek cesji wierzytelności zmienia się podmiot po stronie wierzyciela, natomiast
    przedmiot zobowiązania pozostaje ten sam. Jeżeli więc umowa cesji przyjęłaby postać
    którejkolwiek z umów wskazanych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych, to
    spowoduje obowiązek zapłaty tego podatku.
    Natomiast zgodnie z art. 518 § 1 pkt 3 Kodeksu cywilnego:
      Osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości
      dokonanej zapłaty, jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa
      wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod rygorem nieważności wyrażona na
      piśmie.
    W myśl art. 518 § 2 ww. ustawy:
      Wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia, które jest już wymagalne.
    W art. 518 Kodeksu cywilnego ustawodawca wprowadził swoisty rodzaj wstąpienia osoby
    trzeciej w prawa zaspokojonego wierzyciela, czyli zamiany jednego długu na inny, mniej
    uciążliwy dla osoby zobowiązanej do świadczenia. Konwersja ta stanowi alternatywę w
    stosunku do cesji wierzytelności uregulowanej w art. 509-516 Kodeksu cywilnego.
    Uregulowana w powyższym przepisie instytucja subrogacji ustawowej polega na tym, że w
    sytuacjach w tym przepisie wyszczególnionych osoba trzecia, spłacając wierzyciela,
    nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty i w tym zakresie wstępuje
    w prawa zaspokojonego wierzyciela. W piśmiennictwie przyjmuje się, że celem subrogacji

    ustawowej jest zabezpieczenie osoby trzeciej, która spłaca wierzyciela. W wyniku
    wstąpienia osoby trzeciej w prawa zaspokojonego wierzyciela następuje zmiana
    wierzyciela. Podkreślić jednocześnie należy, że wierzytelność na skutek jej spłacenia nie
    wygasa, lecz trwa nadal ze zmienionym podmiotem po stronie wierzyciela.
    Biorąc pod uwagę przywołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że umowy nienazwane,
    których nie można zakwalifikować do którejkolwiek z umów wymienionych w art. 1 ust. 1
    pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Istotnym jest jednak aby czynność, na
    podstawie której dochodzi do nabycia wierzytelności, nie nosiła znamion żadnej z umów
    wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawny, gdyż wówczas będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
    Reasumując, z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że
    planowana umowa nie przybierze postaci żadnej z umów wskazanych w ustawie o
    podatku od czynności cywilnoprawnych. We wniosku i jego uzupełnieniu bowiem wprost
    wskazali Państwo, że do nabycia wierzytelności dojdzie w związku z wstąpieniem przez
    Państwa w prawa zaspokojonego wierzyciela w ramach subrogacji, na podstawie art. 518
    § 1 pkt 3 Kodeksu cywilnego.
    Skoro zatem planowana czynność wstąpienia w prawa zaspokojonego wierzyciela na
    podstawie umowy subrogacji nie będzie nosiła znamion żadnej z umów wymienionych w
    ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych, to należy zgodzić się z Państwem, że
    czynność ta nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych. Czynność taka nie została bowiem wymieniona w art. 1 ustawy,
    zawierającym katalog czynności opodatkowanych tym podatkiem.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa

    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.