Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.672.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-14
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą w ramach ugody
świadczenia pieniężnego przez bank na rzecz kredytobiorców.
Słowa kluczowe: banki
koszt-zwrot kosztów
obowiązek-obowiązek płatnika
odsetki-odsetki od kredytu
odsetki-odsetki ustawowe
opłata
prowizje-prowizje bankowe-koszty prowizji bankowych
płatnik
saldo
ubezpieczenia
ugody
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
świadczenie-zwrot świadczeń
źródło
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42a-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest bankiem krajowym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo
    bankowe i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku
    dochodowym od osób prawnych. Bank wchodzi w skład podatkowej grupy kapitałowej.
    Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność
    bankowa, która prowadzona jest na podstawie i zgodnie z wymogami Prawa bankowego
    oraz regulacji Komisji Nadzoru Finansowego. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy
    obejmuje świadczenie usług bankowych i konsultacyjno-doradczych w sprawach
    finansowych, w tym m.in. prowadzenie rachunków bankowych, przyjmowanie wkładów
    pieniężnych, udzielanie kredytów oraz świadczenie usług powierniczych.
    W przeszłości, w ramach prowadzonej działalności bankowej, Wnioskodawca zawierał z
    osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: „Kredytobiorcy”)
    umowy o pożyczkę hipoteczną lub umowy o kredyt waloryzowane (denominowane
    /indeksowane) kursem waluty obcej, w tym kursem franka szwajcarskiego (dalej łącznie:
    „Kredyty” lub „Umowy kredytu”).
    Na przestrzeni ostatnich lat miała miejsce postępująca deprecjacja złotego, w
    szczególności względem franka szwajcarskiego (dalej: „CHF”), która wpłynęła na
    pogorszenie się sytuacji finansowej kredytobiorców i pożyczkobiorców. W tym okresie
    doszło również do ukształtowania przez sądy, w tym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, prokonsumenckiej wykładni przepisów mających zastosowanie do umów
    kredytów i pożyczek. W rezultacie pomiędzy bankami a znaczną częścią ich klientów
    powstały spory prawne w sprawie roszczeń dotyczących zawierania, wykonywania lub
    treści umów kredytów (pożyczek) hipotecznych waloryzowanych (denominowanych
    /indeksowanych) kursem waluty obcej, w szczególności kursem CHF.

    Roszczenia Kredytobiorców wobec Banku – w ramach sporów prawnych, których stroną
    jest (i, jak zakłada, będzie również w przyszłości) Bank – mogą dotyczyć w szczególności:
    1. ustalenia, czy zawarte w Umowach kredytu postanowienia umowne – w tym m.in.
      klauzule waloryzacyjne (denominacyjne/indeksacyjne), zasady ustalania kursu waluty
      oraz dotyczące oprocentowania – są postanowieniami abuzywnymi (bezskutecznymi),
    2. ustalenia bezskuteczności czy nieważności całych umów kredytu,
    3. zapłaty przez Bank na rzecz Kredytobiorców kwot wynikających z roszczeń opisanych w
      powyższych punktach nr 1 i/lub nr 2.
    W związku z toczącymi się już postępowaniami sądowymi, jak również możliwością
    wytoczenia powództw cywilnych przez Kredytobiorców w przyszłości, Wnioskodawca
    wdrożył i oferuje Kredytobiorcom proces ugodowy. Wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczy wariantu ugody, w ramach której Bank potwierdzi świadczenia
    spełnione przez Kredytobiorcę w wykonaniu Umowy kredytu, oraz rozliczy je z
    Kredytobiorcą w sposób ustalony w ugodzie (dalej: „Ugoda”).
    Jednocześnie ten wniosek nawiązuje do wariantu ugody opisanego przez Bank we
    wniosku z 18 lipca 2024 r. („Wniosek z 2024 r.”). Prezentuje identyczne pytania oraz
    bardzo zbliżone uzasadnienie. Powołuje się na stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS” lub „organ interpretacyjny”), który dla Wniosku z 2024 r.
    wydal interpretację z 11 września 2024 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.579.2024.1.ACZ
    („Interpretacja z 2024 roku”). Dyrektor KIS uznał wówczas stanowisko Banku za
    prawidłowe.
    W porównaniu do Wniosku z 2024 r. i Interpretacji z 2024 r. Ugoda zakłada odmienny
    mechanizm wzajemnych rozliczeń między Bankiem i Kredytobiorcą. Poprzedni wariant
    ugody opierał rozliczenia na tzw. teorii dwóch kondykcji. Tymczasem Ugoda zakłada
    wzajemne rozliczenia na gruncie tzw. teorii salda. Obydwie teorie ukształtowały się w
    orzecznictwie sądów, występowały równolegle i rozważane były jako swoje alternatywy.
    Istotą zmiany w Ugodzie jest odmienne określenie kwoty do zwrotu, którą jedna strona
    powinna wypłacić drugiej stronie. Według teorii dwóch kondykcji każdej ze stron
    przysługuje niezależne roszczenie (wierzytelność) w wykonaniu umowy kredytu.
    Wzajemne roszczenia można rozliczyć np. w drodze potrącenia. Właśnie mechanizm
    potrącenia opisał Bank we Wniosku z 2024 r. Natomiast według tzw. teorii salda, której
    dotyczy wniosek, roszczeniem jest wyłącznie kwota salda, tj. różnica wynikająca z
    rozliczenia świadczeń wykonanych przez każdą ze stron na rzecz drugiej i rozumiana jako
    zwrot nadwyżki na rzecz strony, której świadczenie jest wyższe.
    Przedmiotem sporu, a tym samym przedmiotem Ugody, jest zatem nadwyżka świadczenia
    jednej strony nad świadczeniem drugiej strony. Należy jednak pamiętać, że arytmetyczny
    wynik zestawienia wartości pozostaje identyczny dla obydwu metod. Podobieństwo tych
    metod wyraża także sama Ugoda, która istotnie przypomina ugodę opisaną we Wniosku z
    2024 r.
    Przyczyną zmiany opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) jest rozstrzygnięcie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) z 19 czerwca 2025 r. w sprawie
    C-396/24 (dalej: „Wyrok”), który zapadł na gruncie pytań prejudycjalnych w sprawie, w
    której Bank był stroną. Bank postanowił zastosować się do głównej tezy, zgodnie z którą
    nie może „żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu,
    niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i
    niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty” (teza 44 Wyroku). Dostosowanie propozycji
    ugody do tego Wyroku oznacza konieczność ustalenia rozliczeń z tytułu Ugody w oparciu o
    tzw. teorię salda. Opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uległ więc w ocenie Banku
    istotnej zmianie, która uzasadnia złożenie nowego wniosku.

    Zasadnicza różnica między wnioskami Banku wynika z „uzupełnienia” Wniosku z 2024 r. o
    stan prawny powstały na skutek Wyroku. W pozostałym zakresie opisy i argumenty są
    zbliżone. Poniżej Bank przedstawia opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) dla
    Ugody, tj. wariantu ugody, który uwzględnia opisany Wyrok i zgodnie z tym Wyrokiem
    wykorzystuje tzw. teorię salda (różnica świadczeń) w miejsce tzw. teorii dwóch kondykcji
    (potrącenie roszczeń).
    Co do zasady Ugody zawierane będą z Kredytobiorcami, którzy wytoczyli przeciwko
    Bankowi pozew, dotyczący w szczególności stwierdzenia nieważności (trwalej
    bezskuteczności) Umowy kredytu. Celem Ugody będzie polubowne rozstrzygnięcie sporu
    pomiędzy stronami Umowy kredytu, tj. pomiędzy Bankiem i Kredytobiorcą (dalej:
    „Strony”), oraz uchylenie niepewności co do roszczeń Stron związanych z zawarciem i
    wykonywaniem Umowy kredytu. Jeżeli przed zawarciem Ugody dana Strona wniosła
    pozew przeciwko drugiej Stronie, na gruncie Ugody będzie ona zobowiązywała się do
    cofnięcia pozwu. Zamiast tego rozliczenie świadczeń będzie następowało w drodze Ugody.
    Świadczenia Kredytobiorcy w stosunku do Banku, które wynikają z wykonywania Umowy
    kredytu i zostaną potwierdzone przez Strony w Ugodzie, obejmują zwrot świadczeń
    spełnionych przez Kredytobiorcę w wykonaniu Umowy kredytu, w szczególności:
    – zwrot rat kapitałowo-odsetkowych,
    – zwrot składek na poczet ubezpieczeń,
    – zwrot opłat i prowizji związanych z Kredytem,
    dalej łącznie: „Zwrot świadczenia głównego”.
    Ponadto, na gruncie Ugody, Strony potwierdzą, że Kredytobiorcy przysługuje roszczenie
    wobec Banku o zapłatę odsetek za opóźnienie za okres ustalony w Ugodzie, którym może
    być w szczególności okres od dnia wpływu do Banku pozwu Kredytobiorcy do dnia
    zawarcia Ugody (dalej: „Odsetki ustawowe”). Tym samym Odsetki ustawowe będą
    uiszczane przez Bank z tytułu nieterminowej wypłaty należności, tj. Zwrotu świadczenia
    głównego, na podstawie art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny. Odsetki ustawowe, o których
    mowa we wniosku, obejmują wyłącznie odsetki uiszczane nie wcześniej niż od dnia 1
    stycznia 2021 r.
    W ramach Ugody Bank będzie również zobowiązywał się do dokonania zwrotu na rzecz
    Kredytobiorcy kosztów procesu (kosztów zastępstwa procesowego) (dalej: „Zwrot kosztów
    procesu”).
    Oprócz potwierdzenia świadczeń Kredytobiorcy, na gruncie Ugody Strony będą co do
    zasady potwierdzały także świadczenie Banku w stosunku do Kredytobiorcy w związku z
    wykonaniem Umowy kredytu (wypłatę kapitału kredytu). W konsekwencji, na gruncie
    Ugody, o ile będzie to możliwe, Strony będą dokonywały rozliczenia wynikających z Ugody
    świadczeń Kredytobiorcy ze świadczeniem Banku. Efektem rozliczenia będzie ustalenie
    kwoty różnicy (salda), którą jedna strona będzie musiała zapłacić drugiej stronie.
    Bank zakłada, iż w znacznej części przypadków wartość świadczeń Kredytobiorcy będzie
    przewyższała wartość świadczeń Banku, wskutek czego, po dokonaniu rozliczeniu
    świadczeń, Stroną zobowiązaną do wypłaty należności na rzecz drugiej Strony będzie
    Bank. Jednocześnie na gruncie części Ugód wartość świadczeń Banku może przewyższać
    wartość świadczeń Kredytobiorcy, wskutek czego, po dokonaniu rozliczenia świadczeń,
    Stroną zobowiązaną do wypłaty należności w związku z zawarciem Ugody może być
    Kredytobiorca.
    Tym samym, w zależności od konkretnego przypadku, świadczenia Kredytobiorców mogą
    zostać pokryte przez Bank w drodze wypłaty środków pieniężnych tytułem nadwyżki
    wynikającej z Ugody i/lub w drodze wypłaty kapitału kredytu w wykonaniu Umowy kredytu.
    Pytania

    1. Czy Zwrot świadczenia głównego oraz Zwrot kosztów procesu nie będą stanowić
      przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy i tym samym Bank nie będzie
      obowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania
      jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu zgodnie z
      art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy Odsetki ustawowe, uzyskane przez Kredytobiorcę nie wcześniej niż od dnia 1
      stycznia 2021 r., są wolne od podatku dochodowego po stronie Kredytobiorcy na
      podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
      tym samym Bank nie będzie obowiązany do sporządzenia informacji o wysokości
      przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu
      urzędowi skarbowemu zgodnie z art. 42a ust. 1 ww. ustawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy Zwrot świadczenia głównego oraz Zwrot kosztów procesu nie
      będą stanowić przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy i tym samym Bank
      nie będzie obowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i
      przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu
      zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy Odsetki ustawowe, uzyskane przez Kredytobiorcę nie
      wcześniej niż od dnia 1 stycznia 2021 r., są wolne od podatku dochodowego po stronie
      Kredytobiorcy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych i tym samym Bank nie będzie obowiązany do sporządzenia informacji
      o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz
      właściwemu urzędowi skarbowemu zgodnie z art. 42a ust. 1 ww. ustawy.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1
    W myśl art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 520 i art. 52C
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
      zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację
      według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz
      urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku
      podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Przywołany przepis nakłada obowiązek informacyjny na podmioty, które dokonują wypłat
    należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – tj. należności lub świadczeń stanowiących dla podatników tzw.
    przychody z innych źródeł.
    Obowiązek sporządzenia informacji o wysokości przychodów i przesłania jej podatnikowi
    oraz właściwemu urzędowi skarbowemu obejmuje przy tym, co do zasady, wszystkie
    podmioty dokonujące wypłat omawianych należności (świadczeń) z wyjątkiem osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
    W celu ustalenia, czy w analizowanej sytuacji na Banku spoczywa obowiązek informacyjny,
    o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    należy zweryfikować, czy Bank dokonuje zapłaty na rzecz Kredytobiorcy należności lub
    świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Mając na uwadze użycie przez ustawodawcę w przywołanym przepisie wyrażenia „w
    szczególności” należy stwierdzić, że katalog przychodów z innych źródeł jest katalogiem o
    charakterze otwartym. Natomiast zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie wskazuje się,
    że zalicza się do niego te przychody, które rodzą obowiązek podatkowy na gruncie ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz nie mogą być przyporządkowane do
    żadnego innego ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b tej ustawy
    [tak np. W. Modzelewski, M. Słomka (red.), Komentarz do ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, wyd. 17, Warszawa 2022].
    W rezultacie w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w związku z uiszczeniem przez Bank
    Zwrotu świadczenia głównego oraz Zwrotu kosztów procesu dochodzi w ogóle do
    powstania po stronie Kredytobiorcy przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 256,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z definicją zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    przychodami są zatem:
    a) w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych – kwoty i wartości otrzymane czy też
      postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym,
    b) w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń –
      wartości otrzymanych świadczeń [J. Marciniuk (red.), Podatek dochodowy od osób
      fizycznych. Komentarz, Wyd. 18, Warszawa 2017].
    W orzecznictwie, praktyce interpretacyjnej i doktrynie wskazuje się, że elementem
    istotnym dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez
    podatnika realnego przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu można mówić
    zatem jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na
    skutek otrzymania określonych wartości majątkowych zwiększających jego aktywa
    (pieniędzy, wartości pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też w rezultacie określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Powyższe oznacza, że nie każda otrzymana przez podatnika kwota i nie każde uzyskane
    przez niego świadczenie prowadzi do powstania po jego stronie przychodu podatkowego
    dla celów podatku dochodowego. Dla rozpoznania przychodu podatkowego w rozumieniu
    analizowanej ustawy nie jest bowiem wystarczające zidentyfikowanie strumienia

    pieniężnego, który płynie w kierunku podatnika, lub świadczenia niepieniężnego, które
    jest przez niego otrzymywane. Konieczne jest przy tym również ustalenie, że mamy do
    czynienia ze świadczeniem, które powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika
    (przyrost w jego majątku).
    Stanowisko takie potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe. Przykładowo
    w wyroku z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 799/18, Naczelny Sąd Administracyjny
    (dalej: „NSA”) wskazał, iż:
      Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za
      przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają
      charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
      majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 2 grudnia
    2022 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.965.2022.1.JK3, stwierdził, że:
      Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
      mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro
      bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego
      otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej z 3 marca 2022 r., sygn. 0113-KDIPT2-
    1.4011.905.2021.5.MAP, organ interpretacyjny uznał, że:
      [...] do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza
      się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych
      poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem, że ów zwrot rzeczywiście odpowiada
      kwocie uprzednio poniesionych nakładów.
    Analogiczne stanowisko zostało przedstawione także w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS z 9 lutego 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.696.2022.1.MM, czy z 1 sierpnia
    2022 r., sygn. 0114- KDIP2-2.4011.492.2022.2.IN.
    Poza powyższą praktyką interpretacyjną, którą Bank przywołał we Wniosku z 2024 r.,
    należy zwrócić także uwagę na istotne dla tej sprawy stanowisko Dyrektora KIS z
    Interpretacji z 2024 r.:
      Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie
      podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia,
      które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym
      przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter
      definitywny.
    Powyższe rozstrzygnięcia potwierdzają, że pomimo literalnego brzmienia przepisu art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – zgodnie z którym za
    przychody uważa się wszelkie pieniądze, wartości pieniężne czy wartość świadczeń w
    naturze oraz nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez podatnika – nie każda kwota
    czy wartość otrzymana przez podatnika skutkuje powstaniem po jego stronie przychodu
    podatkowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    W szczególności do powstania przychodu podatkowego skutkującego realnym
    przysporzeniem majątkowym nie prowadzi zwrot wydatków poniesionych pierwotnie
    przez podatnika i następnie mu zwróconych. W takiej sytuacji koszty są w pierwszej
    kolejności ponoszone (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie zwracane
    na jego rzecz – a w konsekwencji po jego stronie nie powstaje przysporzenie majątkowe,
    lecz jedynie „wyrównanie”, w całości lub w części, wcześniejszego uszczuplenia jego
    majątku.

    Na brak przysporzenia majątkowego w takich sytuacjach wskazywały sądy
    administracyjne. Przykładowo NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253
    /15, stwierdził, że:
      Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.
      p.d.o.f), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia
      aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc
      przedmiotu opodatkowania.
    Podsumowując poczynione rozważania, w ocenie Wnioskodawcy należy przyjąć, że nie
    każdy strumień środków pieniężnych płynących w kierunku podatnika oraz nie każde
    świadczenie na jego rzecz powinno być rozpatrywane jako zdarzenie powodujące
    osiągnięcie przychodu podatkowego dla celów podatku dochodowego. Przychód w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest bowiem
    określonym – a więc realnym i wymiernym – przyrostem majątkowym. Tym samym jego
    powstanie musi mieć charakter definitywny i nie może stanowić wyłącznie zwrotu
    uprzednio poniesionych przez podatnika wydatków.
    Brak powstania przychodu po stronie Kredytobiorców w związku ze Zwrotem świadczenia
    głównego oraz Zwrotem kosztów procesu
    Odnosząc powyższe rozważania do zdarzenia analizowanego we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej, w ocenie Wnioskodawcy należ zbadać, czy otrzymanie przez
    Kredytobiorcę Zwrotu świadczenia głównego i Zwrotu kosztów procesu na skutek zawartej
    Ugody stanowi określone i rzeczywiste przysporzenie po stronie Kredytobiorcy (podatnika)
    – tj. czy prowadzi ono do faktycznego przyrostu majątkowego osiągniętego przez
    Kredytobiorcę.
    W ocenie Wnioskodawcy Zwrot świadczenia głównego i Zwrot kosztów procesu stanowią
    wyłącznie „wyrównanie” i zwrócenie poniesionych przez Kredytobiorcę w przeszłości
    wydatków, które zapłacił on ze swoich własnych środków. Kwoty te nie powodują więc
    faktycznego przyrostu majątku Kredytobiorcy, a tylko prowadzą do „zrekompensowania”
    wcześniejszego zmniejszenia tego majątku. W konsekwencji zarówno Zwrot świadczenia
    głównego, jak i Zwrot kosztów procesu nie spełniają warunków koniecznych do uznania
    ich za zwiększenie majątku podatnika – ani przez zwiększenie jego aktywów, ani też
    poprzez zmniejszenie jego pasywów czy zobowiązań.
    Powyższa prawidłowość jest przy tym spełniona niezależnie od tego, czy analizowane
    kwoty rozliczane będą w drodze wypłaty środków pieniężnych na rzecz Kredytobiorcy
    tytułem nadwyżki wynikającej z Ugody i/lub poprzez wypłatę kapitału kredytu w
    wykonaniu Umowy kredytu. Wnioskodawca zauważa, że powyższe stanowisko znajduje
    swoje potwierdzenie np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 15 lutego 2024 r.,
    sygn. 0112-KDIL2-1.4011.925.2023.i.TR, w której stwierdzono, iż:
      [...] skoro na podstawie planowanej ugody Strony potrącą wzajemne zobowiązania, tj.
      Pana zobowiązanie z tytułu zwrotu wypłaconej kwoty pożyczki i wynagrodzenia za
      korzystanie z tej kwoty, i zobowiązanie Banku do zwrotu całej zapłaconej przez Pana
      kwoty tytułem umowy pożyczki, które umarzają się do wysokości niższej z sumy kwot
      wzajemnych zobowiązań, to przedmiotowe potrącenie nie będzie generowało
      powstania po Pana stronie przychodu podatkowego, podlegającego opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Rozliczenie wzajemnych świadczeń stron na gruncie tzw. teorii salda może być
    funkcjonalnie utożsamiane z instytucją potrącenia wierzytelności przyjmowaną w ramach
    tzw. teorii dwóch kondykcji, przy czym takie rozliczenie następuje „automatycznie” (per
    se). Innymi słowy, w analizowanym przypadku (podobnie jak we Wniosku z 2024 roku)
    następuje jedynie uregulowanie przez Bank należności będących, w przypadku Zwrotu
    świadczenia głównego, ekwiwalentem wydatków poniesionych uprzednio przez
    Kredytobiorcę na rzecz Banku, zaś w przypadku Zwrotu kosztów procesu - będących
    zwrotem wydatków wynikających z udziału Kredytobiorcy w procesie sądowym.

    Okoliczności te przesądzają, zdaniem Wnioskodawcy, o tym, że kwot uzyskanych z
    analizowanych tytułów nie powinno się zaliczać do przychodów podlegających
    opodatkowaniu PIT.
    Stanowisko przedstawione w niniejszej części wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej znajduje swoje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów
    podatkowych – dotyczącej m.in. zwrotów na rzecz kredytobiorców rat kapitałowo-
    odsetkowych, uiszczonych w toku wykonywania umów kredytu, bądź zwrotów nadpłat
    tych rat.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 27 marca 2023 r., 0113-KDIPT2-
    2.4011.72.2023.2.DA, Dyrektor KIS wskazał, że:
      [...] Sąd Apelacyjny [...] oddalił apelację Banku i zasądził na Pana rzecz kwotę [...] wraz z
      odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty - tytułem zwrotu
      kosztów postępowania apelacyjnego. Wobec tego, w ramach rozliczeń z Bankiem
      zwrócono Panu wszystkie wpłacone przez Pan, a a nadpłacone raty kapitałowo-
      odsetkowe ponad kwotę wypłaconego kapitału kredytu oraz inne kwoty (np. koszty
      zastępstwa procesowego, opłaty sądowe, skarbowe, odsetki od zasądzonej kwoty).
      Bank zachował kwotę wypłaconego kapitału kredytu.
      [...] otrzymanie przez Pana środków pieniężnych tytułem zwrotu nienależnie
      pobranych przez Bank świadczeń nie jest Pana przychodem. Czynność ta nie
      spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu Pana
      majątku. Otrzymana przez Pana kwota to zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie
      wpłacił Pan wcześniej do Banku. [...] Tym samym nie ma Pan obowiązku rozliczenia
      tych środków dla celów podatkowych.
    Także w interpretacji indywidualnej z 29 czerwca 2022 r., sygn. 0113-KDIPT2-
    2.4011.355.2022.1.SR, Dyrektor KIS stanął na stanowisku, że:
      [...] Wnioskodawczyni [...] zawarła umowę o kredyt hipoteczny waloryzowany kursem
      franka szwajcarskiego. [...] Sąd Okręgowy [...] ustalił, że Umowa zawarta pomiędzy
      Kredytobiorcami a Bankiem jest nieważna oraz zasądził od Banku na rzecz
      Kredytobiorców kwoty [...] wraz z ustawowymi odsetkami [...].
      [...] otrzymanie przez Wnioskodawczynię środków pieniężnych tytułem zwrotu
      nienależnie pobranych przez Bank świadczeń nie będzie przychodem
      Wnioskodawczyni. Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Nią przysporzenia
      majątkowego, wzrostu Jej majątku. Otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota to
      zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła wcześniej do Banku.
    Praktyka interpretacyjna, która potwierdza, iż zwrot na rzecz kredytobiorców uprzednio
    poniesionych przez nich wydatków nie stanowi po ich stronie przychodu podlegającego
    opodatkowaniu, odnosi się nie tylko do rozliczeń wynikających z wyroków sądów
    powszechnych, lecz także do kwot otrzymywanych przez kredytobiorców od banków na
    gruncie zawieranych z nimi ugód. Na przykład w interpretacji indywidualnej z 14
    października 2022 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA, Dyrektor KIS potwierdził,
    że:
      [...] w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent
      środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz
      Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient
      otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z
      jego własnych środków. [...]
      Zatem, [...] w związku z zawarciem Ugody i otrzymaniem Zwrotu, po stronie
      Kredytobiorcy nie powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

    W ocenie Wnioskodawcy powyższe konkluzje znajdują zastosowanie również w
    odniesieniu do Zwrotu świadczenia głównego i Zwrotu kosztów procesu, otrzymywanych
    przez Kredytobiorców na gruncie Ugód.
    Należy tutaj także przywołać stanowisko Dyrektora KIS w odpowiedzi na Wniosek z 2024 r.
    Zdaniem Banku jest ono szczególnie pomocne w tej sprawie. W Interpretacji z 2024 r.
    organ interpretacyjny potwierdził brak przychodu po stronie Kredytobiorcy. Obydwie
    metody wzajemnych rozliczeń (tj. teoria dwóch kondykcji i teoria salda) muszą prowadzić
    do identycznego wyniku arytmetycznego. Stąd należałoby uznać, że także w niniejszej
    sprawie majątek Kredytobiorcy nie ulega przysporzeniu:
      Wobec powyższego – w przypadku uregulowania przez Bank roszczenia
      Kredytobiorców w drodze potrącenia roszczenia Kredytobiorcy o wypłatę świadczenia
      głównego w związku z roszczeniem Banku o zwrot kapitału Kredytu – skoro na
      podstawie ugody lub porozumienia Strony potrącają/będą potrącać wzajemne
      zobowiązania (potrącenia dotyczą/będą dotyczyć roszczeń Kredytobiorcy i roszczeń
      Banku) i wskutek potrącenia wierzytelności wynikające z roszczeń Kredytobiorcy i
      roszczeń Banku umarzają się/mają umorzyć się nawzajem do wysokości niższej z tych
      wierzytelności, to przedmiotowe potrącenie nie generuje/nie będzie generowało
      powstania po stronie Kredytobiorców przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
      Również w przypadku zwrotu świadczenia głównego przez Bank w drodze wypłaty
      środków pieniężnych na rzecz Kredytobiorcy uznać należy, że zwrot ten nie stanowi
      /nie będzie stanowił dla Kredytobiorców przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
      Czynność ta nie spowoduje bowiem uzyskania przez Kredytobiorców przysporzenia
      majątkowego, wzrostu ich majątku. Otrzymana przez Kredytobiorców kwota stanowi
      /będzie stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili wcześniej do
      Banku.
    Zasadnicza różnica między wnioskami Banku wynika z „uzupełnienia” Wniosku z 2024 r. o
    stan prawny powstały na skutek Wyroku. TSUE uznał, że Bank nie może „żądać od
    konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty
    spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej
    do spłaty kwoty” (teza 44 Wyroku). W pozostałym zakresie opisy i argumenty są zbliżone.
    W ocenie Banku wariant ugody, który uwzględnia opisany Wyrok i zgodnie z tym
    Wyrokiem wykorzystuje tzw. teorię salda, nie powinien na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych prowadzić do odmiennych wniosków niż wariant ugody
    oparty o tzw. teorię dwóch kondykcji. Ani kwota nadwyżki wynikająca z Ugody, ani kwota
    kapitału kredytu, tj. świadczenia Banku wobec Kredytobiorcy, nie prowadzą bowiem do
    uzyskania przez Kredytobiorcę przysporzenia (wzrostu majątku), skoro takie kwoty
    pokrywają się ze świadczeniami Kredytobiorcy wobec Banku wynikającymi z wykonywania
    Umowy kredytu.
    Podkreślenia wymaga, że także w zakresie świadczeń analogicznych do Zwrotów kosztów
    procesu organy podatkowe uznają, że tego rodzaju zwroty kosztów nie powinny stanowić
    przychodów podlegających opodatkowaniu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 22
    września 2015 r., sygn. IPPB4/4511-734/15-5/MS, zostało wskazane, że:
      [...] zwrócone na rzecz Wnioskodawcy koszty postępowania sądowego [...] nie
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po
      stronie Wnioskodawcy w związku z dokonanym zwrotem nie nastąpiło realne
      przysporzenie majątkowe. Wynika to z tego, że koszty te w pierwszej kolejności zostały
      sfinansowane z własnych środków Wnioskodawcy, a następnie na podstawie

      prawomocnego orzeczenia Sądu zostały Wnioskodawcy zwrócone. Kwota ta stanowi
      jedynie zwrot poniesionych wcześniej nakładów [...]. W konsekwencji podmiot
      zwracający ten koszt [...] nie ma obowiązku wykazywania tego kosztu w informacji PIT-
      8C [...].
    Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, zwrot kosztów zastępstwa procesowego bądź
    innego rodzaju kosztów sądowych nie stanowi przychodu w podatku dochodowym od
    osób fizycznych zarówno wtedy, gdy zostaje zapłacony w związku z zasądzeniem ich przez
    sąd, jak i wtedy, gdy podlega rozliczeniu na podstawie polubownego porozumienia
    pomiędzy stronami sporu. Takie stanowisko również zostało potwierdzone w praktyce
    interpretacyjnej – w szczególności w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 18 lipca
    2022 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.360.2022.1.HD, która także odnosiła się do „walutowych”
    kredytów i pożyczek hipotecznych i w której organ potwierdził, iż:
      [...] zwrot przez Bank na rzecz Klientów, z którymi zawarł umowy o kredyt/pożyczkę
      hipoteczną na cele mieszkaniowe w walutach obcych, kosztów sądowych i opłat
      UNWW, w ramach zawartej ugody sądowej i pozasądowej, nie spowoduje powstania u
      nich przychodu [...]. Zwrot tych kosztów i opłat nie stanowi przysporzenia po stronie
      Klientów Banku i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych, ponieważ po ich stronie nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe
      [podkreślenie Wnioskodawcy].
    Analogiczne stanowisko wskazano również w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 4
    lutego 2020 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.748.2019.1.BO:
      Wysokość świadczeń, jakie zostały wypłacone Pracownikowi na podstawie Ugody (tzn.
      wysokość Kosztów Procesowych zwróconych Pracownikowi) została ustalona na
      podstawie negocjacji pomiędzy Wnioskodawcą a Pracownikiem.
      [...] zwrócone [...] koszty postępowania sądowego nie stanowią przysporzenia po jego
      stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
      ponieważ po stronie pracownika w związku z dokonanym zwrotem kosztów
      postępowania sądowego nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta
      stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków - nie jest więc dochodem
      podlegającym opodatkowaniu [podkreślenie Wnioskodawcy].
    Wreszcie, podobne stanowisko zajął Dyrektor KIS w Interpretacji z 2024 r. Potwierdził, że
    przy podobnym wariancie ugody (tj. przy podobnym opisie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego) Zwrot kosztów procesu nie powinien oznaczać dla Kredytobiorcy powstania
    przychodu:
      Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zwrot kosztów procesu – kosztów
      zastępstwa, w ramach zawartej ugody pozasądowej, nie powoduje/nie będzie
      powodował powstania po stronie Kredytobiorców przychodu, w rozumieniu ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zwracana przez Wnioskodawcę kwota
      nie przewyższa/nie będzie przewyższała poniesionych przez Kredytobiorców
      wydatków z tego tytułu.
      W takiej sytuacji zwrot ten nie stanowi/nie będzie stanowił przysporzenia po stronie
      Kredytobiorców, wzrostu ich majątku. Otrzymana przez Kredytobiorców kwota stanowi
      /będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Kredytobiorców
      wydatków.
    Ze względu na powyższą argumentację, jak również przywołane przykłady praktyki
    interpretacyjnej organów podatkowych oraz praktyki orzeczniczej sądów
    administracyjnych, w ocenie Wnioskodawcy kwoty Zwrotów świadczenia głównego oraz
    Zwrotów kosztów procesu nie stanowią po stronie Kredytobiorców przychodu
    podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. W konsekwencji, skoro w związku z rozliczaniem Zwrotów świadczenia
    głównego oraz Zwrotów kosztów procesu po stronie Kredytobiorców nie powstaje

    przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to tym
    samym nie sposób mówić o zapłacie przez Bank kwot stanowiących przychód z innych
    źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww.
    ustawy.
    W rezultacie na Banku nie spoczywa obowiązek, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, Zwrot świadczenia głównego oraz Zwrot kosztów
    procesu nie będą stanowić przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy i tym
    samym Bank nie będzie obowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów
    (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi
    skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ww. ustawy. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie
    pytania nr 1 należy zatem uznać za prawidłowe.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 2
    Jak zostało omówione powyżej, art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nakłada obowiązek informacyjny na podmioty, które dokonują wypłat
    należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy – tj. wypłat
    należności lub świadczeń stanowiących dla podatników tzw. przychody z innych źródeł.
    Obowiązek sporządzenia informacji o wysokości przychodów i przesłania jej podatnikowi
    oraz właściwemu urzędowi skarbowemu obejmuje przy tym co do zasady wszystkie
    podmioty dokonujące przedmiotowych wypłat (świadczeń) z wyjątkiem osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej.
    Ustawodawca wprowadził natomiast do omawianej regulacji art. 42a ust. 1 ww. ustawy
    odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którym dokonujący wypłat należności
    (świadczeń) nie są obowiązani do sporządzenia informacji PIT-11 i przesłania jej
    podatnikowi i urzędowi skarbowemu, jeżeli należność (świadczenie) stanowi dochód
    (przychód) wymieniony w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych czy też dochód, od którego na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do wskazanego wyjątku obowiązek informacyjny nie powstaje w szczególności
    w przypadku, w którym wypłacane należności (świadczenia) zostały wymienione w art. 21
    ww. ustawy, definiującym zwolnienia przedmiotowe z opodatkowania podatkiem
    dochodowym.
    W ocenie Wnioskodawcy na szczególną uwagę w odniesieniu do zdarzenia omawianego
    we wniosku zasługuje art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wprowadzony do tej ustawy z dniem 1 stycznia 2022 r.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są [...] odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    W kontekście powyższego przepisu, jak wskazano na przykład w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora KIS z 3 lutego 2023 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.711.2022.2.MST:
      Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia
      1964 r. Kodeks cywilny [...]. Jak już wskazywano, nie każde odsetki otrzymane przez
      osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
      [...] przyznane Panu odszkodowanie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na
      podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

      W konsekwencji odsetki wypłacone Panu z tytułu nieterminowej wypłaty
      odszkodowania również są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
      95b powołanej ustawy.
    Tym samym odsetki wypłacone bądź też rozliczone w innej formie mogą być wolne od
    podatku dochodowego – pod warunkiem, że są one uiszczane z tytułu nieterminowej
    wypłaty należności, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jest wolna
    od podatku dochodowego lub od której na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Konsekwentnie, w celu weryfikacji, czy Odsetki ustawowe wolne są od podatku
    dochodowego należy ustalić, czy spełniają one warunki niezbędne do objęcia ich
    przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    zatem:
    – czy są one naliczane z tytułu nieterminowego uregulowania należności oraz
    – czy świadczenie, od którego są one naliczane, nie podlega opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, jest wolne od podatku dochodowego lub jest objęte zaniechaniem
      poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.
    W świetle powyższego należy zauważyć, że Odsetki ustawowe regulowane przez Bank na
    mocy Ugody stanowią odsetki za opóźnienie i są uiszczane na podstawie art. 481 § 1
    Kodeksu cywilnego z tytułu nieterminowej wypłaty należności przysługującej
    Kredytobiorcy wobec Banku. Taką należnością jest kwota salda (różnica świadczeń). Jak
    przedstawiono bowiem w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) roszczeniem z
    tytułu Ugody jest bowiem tylko nadwyżka wynikająca z rozliczenia świadczeń Banku i
    Kredytobiorcy. Według TSUE nie należy uwzględniać kwoty kapitału kredytu. Taka
    podstawa liczenia Odsetek ustawowych stanowi istotną różnicę względem Wniosku z 2024
    r., który opierał się na tzw. teorii dwóch kondykcji. Roszczeniem Kredytobiorcy był
    wówczas cały Zwrot świadczenia głównego. Zastosowanie tzw. teorii salda skutkuje
    obniżeniem podstawy liczenia Odsetek ustawowych o kwotę kapitału kredytu (zgodnie z
    Wyrokiem).
    Kredytobiorca zażądał bowiem otrzymania tej wartości już wcześniej – jeszcze przed
    zawarciem Ugody – w szczególności poprzez uprzednie wniesienie powództwa przeciwko
    Bankowi. Bank natomiast nie spełnił wskazanego żądania w terminie, skutkiem czego jest
    obciążenie go Odsetkami ustawowymi. Spełniony pozostaje zatem jeden z warunków
    objęcia ich analizowaną regulacją, zgodnie z którym odsetki, do których stosuje się art. 21
    ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą być uiszczane z
    tytułu nieterminowej wypłaty należności.
    W celu zastosowania tego przepisu niezbędne jest spełnienie także kolejnego warunku, tj.
    aby ta nieterminowo regulowana należność nie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, była wolna od podatku dochodowego lub aby zaniechano od niej poboru
    podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.
    Jak wykazano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, Zwrot
    świadczenia głównego – z którego nieterminowej wypłaty wynika naliczenie i uiszczenie
    Odsetek ustawowych – nie prowadzi do przysporzenia majątkowego po stronie
    Kredytobiorcy. Nie powoduje on faktycznego przyrostu majątku Kredytobiorcy, a tylko
    prowadzi do „wyrównania” wcześniejszego zmniejszenia w tym majątku, i tym samym nie
    stanowi przychodu podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W rezultacie Zwrot świadczenia głównego – nie powodując w ogóle powstania przychodu
    podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na gruncie ww. ustawy. Tym bardziej
    zatem część Zwrotu świadczenia głównego, tj. kwota salda stanowiąca nadwyżkę
    świadczeń Kredytobiorcy ponad świadczenie Banku (kapitał kredytu), nie podlega

    opodatkowaniu. Jeśli dla wyższej podstawy liczenia odsetek ustawowych taki warunek jest
    spełniony, to także jest spełniony dla niższej podstawy dotyczącej Odsetek ustawowych.
    Należy zatem wskazać, że Odsetki ustawowe spełniają warunki pozwalające na uznanie
    ich za odsetki objęte powyższym przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, to znaczy:
    – są naliczane z tytułu nieterminowego uregulowania należności, którą jest Zwrot
      świadczenia głównego, na rzecz Kredytobiorcy oraz
    – świadczenie, od którego są one naliczane, tj. nadwyżka stanowiąca część Zwrotu
      świadczenia głównego (saldo), nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
      bowiem nie stanowi przychodu podatkowego na gruncie ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym z powyższego wynika, że Odsetki ustawowe są wolne od podatku
    dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Na potwierdzenie prawidłowości powyższego stanowiska przywołać należy także praktykę
    interpretacyjną dotyczącą rozliczeń zbliżonych do opisanych we wniosku. Przykładowo w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 22 lipca 2022 r., 0114-KDIP2-
    2.4011.388.2022.2.IN, wskazano, że:
      Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że:
        - 21 kwietnia 2008 roku zawarła Pani umowę kredytu z (...),
        - Bank ten jest podmiotem, który podlega nadzorowi państwowemu organowi
        nadzoru nad rynkiem finansowym uprawnionym do udzielania kredytów,
        - Ww. umowa została zawarta przez Panią we frankach szwajcarskich w celu spłaty
        kredytu zaciągniętego na cele mieszkaniowe,
        - 15 stycznia 2019 roku (...) zasądził od banku na rzecz Pani kwotę [...] zł tytułem
        zwrotu świadczenia nienależnego, 22 lipca 2021 r. (...) wypłacił Pani zasądzoną
        kwotę główną wraz z odsetkami,
        - Bank wystawił Informację PIT-11, gdzie wykazał przychód z tytułu wypłaconych
        Pani odsetek ustawowych w kwocie (...) zł,
        - Ww. odsetki zostały naliczone po uprawomocnieniu się wyroku,
      [...] W opisanej sytuacji odsetki dotyczą kredytu, tj. świadczenia niepodlegającego
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Odsetki podlegają zwolnieniu z
      opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych. W takim przypadku, mimo wystawienia przez Bank informacji PIT-11,
      nie wykazuje Pani ww. odsetek w zeznaniu rocznym.
    Także w przywołanej już interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 27 marca 2023 r.,
    sygn. 0113- KDIPT2-2.4011.72.2023.2.DA, organ interpretacyjny wskazał, że:
      [...] zawarł Pan umowę o kredyt hipoteczny, który został udzielony w złotych polskich,
      a jego faktyczne saldo zadłużenia było indeksowane do waluty CHF. [...] Sąd Okręgowy
      wydal wyrok, w którym ustalił, że zawarta umowa o kredyt hipoteczny jest nieważna w
      całości oraz zasądził od Banku na Pana rzecz następujące kwoty:
        - [...] CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie [...],
        - [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie [...].
      [...] wskazać należy, że otrzymanie przez Pana środków pieniężnych tytułem zwrotu
      nienależnie pobranych przez Bank świadczeń nie jest Pana przychodem. Czynność ta

      nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu Pana
      majątku. [...] Tym samym nie ma Pan obowiązku rozliczenia tych środków dla celów
      podatkowych.
      [...] Skoro otrzymany przez Pana zwrot nadpłaconych rat kredytu nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone od tego
      świadczenia odsetki ustawowe za opóźnienie będą zwolnione z opodatkowania na
      podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ww. ustawy.
    Zdaniem Wnioskodawcy rozliczenie przedstawione przykładowo w powyższej interpretacji
    indywidualnej jest analogiczne do sytuacji opisanej we wniosku, a zatem również Odsetki
    ustawowe, uiszczane na rzecz Kredytobiorcy, należy uznać za podlegające pod art. 21 ust.
    1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie podkreślenia
    wymaga, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ww. ustawy nie wskazuje, aby warunkiem
    skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania na jego mocy było zasądzenie odsetek z
    tytułu nieterminowej wypłaty należności bezpośrednio wyrokiem sądu.
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie
    tego przepisu – pod warunkiem spełnienia określonych w nim i omówionych powyżej
    przesłanek – mogą podlegać zarówno odsetki zasądzone wyrokiem sądu, jak i odsetki
    polubownie rozliczone na podstawie porozumienia pomiędzy stronami, z których jedna
    reguluje, a druga otrzymuje opóźnione świadczenie.
    Takie stanowisko Dyrektor KIS wyraził m.in. w interpretacji indywidualnej z 22 kwietnia
    2024 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.180.2024.1.JG, w której wskazano, że:
      [...] na podstawie ugody w postępowaniu grupowym przeciwko A udało się
      Wnioskodawcy [...] odzyskać część środków [...] oraz uzyskać część odsetek [...] za
      opóźnienie w wypłacie zwrotu wpłaconych środków.
      [...] skoro wypłacona Panu w wyniku ugody należność nie spowodowała powstania
      przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych, to otrzymane odsetki za opóźnienie nie podlegają opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z ww.
      art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy [podkreślenie Wnioskodawcy].
    Również w interpretacji indywidualnej z 17 stycznia 2024 r., sygn. 0115-KDIT3.
    4011.732.2023.1.AD, organ interpretacyjny potwierdził jako prawidłowe stanowisko, że:
      [...] zawarła Pani z Płatnikiem ugodę, na mocy której Płatnik został zobowiązany do
      spłaty Pożyczki, zgodnie z jej postanowieniami.
      [...] Płatnik wypłacił Pani wszystkie kwoty należne wynikające z zawartej ugody, tytułem
      zwrotu Pożyczki, przy czym część z tej kwoty wykazał w swoich księgach rachunkowych
      jako należne Pani odsetki ustawowe od nieterminowej spłaty Pożyczki [...].
      [...] skoro zwrot [...] kwoty należności głównej wynikającej z zawartej umowy Pożyczki
      nie podlega opodatkowaniu [...], to wypłacone od niej odsetki ustawowe od
      nieterminowych płatności za opóźnienia w spłacie (o których mowa w art. 481 § 1
      Kodeksu cywilnego), są w całości zwolnione od opodatkowania na podstawie art. 21
      ust. 1 pkt 95b ustawy [...] [podkreślenie Wnioskodawcy].
    Z kolei w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 1 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.95.2024.1.DJ – dotyczącej, co istotne, rozliczenia banku z kredytobiorcą w zakresie
    nieterminowego zwrotu rat kredytowych na rzecz tego kredytobiorcy – wskazano, że:
      [...] Sąd Okręgowy [...] ustalił nieważność spornej umowy oraz zasądził od Banku na
      rzecz Zainteresowanych całą kwotę dochodzoną tytułem zwrotu nienależnego
      świadczenia wraz z odsetkami za opóźnienie [...].
      Od powyższego rozstrzygnięcia Bank wniósł apelację. Przed rozpoznaniem apelacji [...]
      Strony zawarły ugodę pozasądową. W ugodzie Strony ustaliły, że Zainteresowanym

      przysługuje od Banku kwota [...] tytułem należności głównej (zwrotu wszystkich
      wpłaconych rat kredytu do dnia zawarcia ugody) oraz kwota [...] tytułem odsetek
      ustawowych za opóźnienie, zaś Bankowi przysługuje kwota [...] tytułem zwrotu
      wypłaconego kapitału. Strony dokonały umownego potracenia wzajemnych roszczeń,
      a następnie Bank wypłacił Zainteresowanym kwotę pozostałą po potrąceniu.
      [...] Skoro zatem wskazana w ugodzie operacja rozliczenia polegającego na różnicy
      pomiędzy przysługującą Państwu od Banku kwotą należności głównej (tj. zwrotu
      wszystkich wpłaconych rat kredytu do dnia zawarcia ugody) a kwotą przysługującą
      Bankowi tytułem zwrotu wypłaconego kapitału nie spowodowała powstania po stronie
      Państwa przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych, to kwota odsetek ustawowych za opóźnienie, o której mowa we wniosku,
      nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na
      mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b tejże ustawy [podkreślenie
      Wnioskodawcy].
    Podobne stanowisko Dyrektor KIS wyraził w interpretacji indywidualnej z 17 stycznia 2024
    r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.772.2023.1.SR, w której potwierdził on m.in. że odsetki za
    opóźnienie, wypłacane w związku ze zwrotem dokonywanym na podstawie wyroku
    sądowego stwierdzającego nieważność umowy kredytu, ale także w związku ze zwrotem
    kosztów opłat i prowizji w sytuacji obniżenia całkowitego kosztu kredytu w razie jego
    wcześniejszej spłaty, korzystają z przedmiotowej regulacji art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zdaniem Wnioskodawcy wskazane rozstrzygnięcie powinno znaleźć analogiczne
    zastosowanie w niniejszym przypadku Odsetek ustawowych.
    Jednocześnie podkreślenia wymaga, że na mocy przepisu intertemporalnego
    wprowadzonego przez art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm., dalej:
    „ustawa nowelizująca”) przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, o którym mowa
    powyżej, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą ma zastosowanie do dochodów
    (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Należy wskazać, że ten warunek pozostaje spełniony w analizowanej sytuacji, jako że – jak
    wskazano w opisie zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego – Odsetki
    ustawowe, których dotyczy wniosek, nie były uiszczone wcześniej niż 1 stycznia 2021 r.
    Na koniec należy przywołać także ocenę Dyrektora KIS przedstawioną w interpretacji z
    2024 r. W znaczący sposób wspiera ona stanowisko Banku opisane w tym wniosku w
    zakresie pytania nr 2. Dyrektor KIS zgodził się wówczas ze zdaniem Banku, że kwota
    odsetek ustawowych obliczonych dla ugody opartej o tzw. teorię dwóch kondykcji
    powinna podlegać omawianemu zwolnieniu z podatku. Takie stanowisko ma zdaniem
    Banku walor pomocniczy także w niniejszej sprawie, gdy podstawą obliczenia Odsetek
    ustawowych jest kwota salda wyliczona w oparciu o tzw. teorię salda. Kwota salda
    odpowiada bowiem arytmetycznie części kwoty Zwrotu świadczenia głównego (bez
    uwzględnienia kapitału kredytu, zgodnie z Wyrokiem). Tak długo jak spełnione są warunki
    wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    powinna mieć znaczenia wysokość podstawy liczenia odsetek ustawowych (wyższa w
    przypadku Wniosku z 2024 r. i niższa w przypadku tego wniosku):
      Skoro zatem zwrot świadczenia głównego zarówno w przypadku potrącenia roszczenia
      Kredytobiorcy o wypłatę świadczenia głównego w związku z roszczeniem Banku o
      zwrot kapitału Kredytu, jak i w drodze wypłaty środków pieniężnych na rzecz
      Kredytobiorcy, nie podlega/nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki ustawowe za
      opóźnienie za okres ustalony w Ugodzie (o których mowa w art. 481 § 1 Kodeksu
      cywilnego) również nie podlegają/ nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem

      dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt
      95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, z uwagi na powyższą argumentację, jak również na przywołane przykłady
    praktyki interpretacyjnej organów podatkowych, w ocenie Wnioskodawcy, kwoty Odsetek
    ustawowych są po stronie Kredytobiorców wolne od podatku dochodowego na mocy art.
    21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji – skoro obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie obejmuje podmiotów dokonujących
    wypłat należności (świadczeń) stanowiących dochody (przychody) wymienione w art. 21
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a uregulowane od dnia 1 stycznia
    2021 r. Odsetki ustawowe, opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
    stanowią dochód (przychód) wymieniony w art. 21 ww. ustawy (w ust. 1 pkt 95b tego
    artykułu) – na Banku nie spoczywa obowiązek, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ww.
    ustawy.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, Odsetki ustawowe, uzyskane przez
    Kredytobiorcę nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia 2021 r., są wolne od podatku
    dochodowego po stronie Kredytobiorcy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym Bank nie będzie obowiązany do
    sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy
    jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ww.
    ustawy. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należy zatem uznać za
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy
    • stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    • zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.