Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.892.2024.2.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Ustalenie powierzchni użytkowej lokali i określenie roli pomieszczeń przynależnych – tj. miejsca parkingowego – przy ustaleniu podstawy opodatkowania dla sprzedaży tych lokali.
Słowa kluczowe: budownictwo-budownictwo mieszkaniowe; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; powierzchnia-powierzchnia użytkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady ogólne; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku dla dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub konserwacji obiektów objętych społecznym programem mieszkaniowym 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia powierzchni użytkowej Lokali i
    określenia roli pomieszczeń przynależnych – tj. Miejsca Parkingowego – przy ustaleniu
    podstawy opodatkowania dla sprzedaży tych Lokali. Uzupełnili go Państwo pismem z 9
    stycznia 2025 r. (wpływ 15 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. z siedzibą w ... (dalej także: Wnioskodawca lub Spółka) prowadzi działalność
    gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie budowy
    mieszkaniowych inwestycji deweloperskich. Wnioskodawca jest polskim rezydentem
    podatkowym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Spółka planuje rozpocząć nową inwestycję deweloperską, polegającą na budowie
    budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, tzw. "bliźniaków" (dalej:
    Budynki) wraz z infrastrukturą techniczną i drogową. W ramach każdego Budynku zostaną
    wybudowane dwa samodzielne lokale mieszkalne, z osobnymi wejściami, które zostaną
    wyodrębnione prawnie (tj. będą stanowić odrębny przedmiot własności) i sprzedane na
    rzecz osób trzecich (dalej: Lokal). Lokal będzie usytuowany na parterze i pierwszym piętrze
    Budynku.
    Na parterze Lokalu, w bryle Budynku, znajdować się będzie miejsce parkingowe dla
    pojazdu mechanicznego, bezpośrednio przyległego do Lokalu, tj. będzie graniczyć ściana
    w ścianę do Lokalu i będzie stanowić pomieszczenie przynależne do Lokalu (dalej: Miejsce
    Parkingowe). Do Miejsca Parkingowego będzie można się dostać jedynie poprzez główny
    wjazd (bramę wjazdową) przeznaczony dla pojazdu mechanicznego. Lokal będzie mieć
    odrębne wejście. Wyodrębniony Lokal wraz z Miejscem Parkingowym będą objęte jedną
    księgą wieczystą założoną dla wyodrębnionego Lokalu.
    Przy ustalaniu powierzchni Lokalu do celów sprzedaży Wnioskodawca uwzględni
    powierzchnię pomieszczeń zaspokajających potrzeby mieszkaniowe, tj. powierzchnię
    pokoi, kuchni, łazienek, holi, przedsionka.
    W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku odpowiadając na pytania:
    a. Kiedy planują Państwo rozpocząć opisaną we wniosku inwestycję?

    b. Jaki jest symbol PKOB - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia z
    1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (t. j. Dz. U. Nr 112,
    poz. 1316 ze zm.) - dla budynków objętych zakresem wniosku?
    c. Jakie czynności Państwo dokonują, które są przedmiotem wniosku?
        • czy sprzedaż lokali/budynku,
        • czy realizacja usług budowlanych – jeśli tak to czy Państwo samodzielnie wykonują
        za pośrednictwem własnej bazy pracowniczej budowę budynku/lokalu, czy są
        Państwo nabywcą usług budowlanych?
    Wnioskodawca wskazał, że inwestycja deweloperska została rozpoczęta przez
    Wnioskodawcę. Lokale zostały wprowadzone do sprzedaży w dniu ... 2024 roku. Zgodnie z
    rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji
    Obiektów Budowlanych (PKOB) (t.j. Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm.) Budynki objęte
    przedmiotowym wnioskiem są określone symbolem PKOB: 1122. Wnioskodawca prowadzi
    sprzedaż Lokali.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy ustalając podstawę opodatkowania dla sprzedaży Lokali Wnioskodawca powinien
    określać powierzchnię użytkową tych Lokali, w opisanym zdarzeniu przyszłym, a określoną
    w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT dla dostawy, budowy, remontu, modernizacji,
    termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do
    budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, poprzez doliczenie do tej
    powierzchni, powierzchni pomieszczeń przynależnych, tj. powierzchnię Miejsca
    Parkingowego?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, ustalając podstawę opodatkowania dla sprzedaży Lokali
    Wnioskodawca powinien określać powierzchnię użytkową tych Lokali, w opisanym
    zdarzeniu przyszłym, a określoną w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT dla dostawy, budowy,
    remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub
    ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym,
    bez doliczania do tej powierzchni, powierzchni pomieszczeń przynależnych, tj. Miejsca
    Parkingowego.
    Spółka ma wątpliwość, czy zakładana przez nią zasada obliczania podstawy
    opodatkowania dla sprzedaży Lokali będzie prawidłowa. Obliczenie podstawy
    opodatkowania należy do podstawowych obowiązków Spółki jako podatnika VAT. W
    przypadku dostawy Lokali należących do budownictwa objętego społecznym programem
    mieszkaniowym podstawa opodatkowania musi uwzględniać normę art. 41 ust. 12b i ust.
    12c ustawy o VAT w tym sensie, że podstawa opodatkowania musi zostać rozdzielona na
    lokale mieszkalne do 150 m kwadratowych i lokale mieszkalne o powierzchni powyżej 150
    m kwadratowych. W tym celu konieczne jest obliczenie powierzchni użytkowej Lokali tak,
    aby prawidłowo obliczyć podstawę opodatkowania. Nie ulega - zdaniem Spółki -
    wątpliwości, że norma podatkowa nakazująca różnicować sposób opodatkowania Lokali z
    poziomu ich powierzchni użytkowej prowadzi wprost do proporcjonalnego rozdzielenia
    podstawy opodatkowania właściwej dla tych lokali na moment ich dostawy. Tym samym,
    zastosowanie konkretnej metodologii obliczania powierzchni użytkowej Lokali jest
    wyrazem interpretacji przepisu prawa podatkowego, który nakazuje różnicować sposób
    obliczenia podstawy opodatkowania w zależności od tego, czy dany Lokal ma
    powierzchnię użytkową do 150 m kwadratowych, czy powyżej 150 m kwadratowych. Z

    tego punktu widzenia Spółka ma zatem interes prawny w potwierdzeniu lub zaprzeczeniu
    prawidłowości jej stanowiska odnośnie interpretacji art. 41 ust. 12b oraz ust. 12c ustawy o
    VAT z punktu widzenia podstawy opodatkowania.
    Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT przez budownictwo objęte społecznym
    programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich
    części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych
    sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty
    sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie
    budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską
    i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację,
    o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, 1597, 1681 i 1762), funkcjonalnie z nimi związaną, z
    zastrzeżeniem ust. 12b.
    W myśl art. 41 ust. 12b ustawy o VAT do budownictwa objętego społecznym programem
    mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:
      1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa
                2przekracza 300 m;
                                              22) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m.
    W myśl art. 41 ust. 12c ustawy o VAT, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o
    powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w
    ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi
    powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem
    mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, z zastrzeżeniem ust. 12 pkt 2.
    Przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji powierzchni użytkowej, nie odsyłają również
    do innych aktów normatywnych ani norm budowlanych. Wobec tego, przy określeniu
    powierzchni użytkowej na potrzeby podatku od towarów i usług, z uwagi na brak definicji
    pojęcia "Powierzchnia Użytkowa" w ustawie o VAT, można posłużyć się każdą
    normatywnie określoną metodą ustalania takiej powierzchni.
    Powyższe potwierdził NSA w wyroku z dnia 8 maja 2013 roku, sygn. akt I FSK 888/12,
    wedle którego: "Przy obliczaniu powierzchni użytkowej lokalu i budynku na potrzeby
    ustalania limitów, o których mowa w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT, celem skorzystania z
    obniżonej stawki podatku od towarów i usług, podatnicy są uprawnieniu do wyliczenia
    powierzchni użytkowych w oparciu o jedną z normatywnych definicji, która umożliwi
    obliczenie powierzchni użytkowej zarówno budynków mieszkalnych, jak i lokali
    mieszkalnych. Wyliczenia powierzchni użytkowych można dokonać również w oparciu o
    normy stosowane w budownictwie, nawet jeżeli nie są one obligatoryjne". Ten sam pogląd
    wyraził NSA w wyroku z dnia 21 listopada 2013 roku w sprawie o sygn. akt I FSK 1719/12.
    Wobec powyższego, Wnioskodawca wskazuje na definicję Powierzchni Użytkowej
    uregulowanej w art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw
    lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 725; dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów), wedle którego to powierzchnia
    wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni,
    spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących
    mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i
    sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów,
    tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni,
    strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.
    Treść przywołanej definicji rozróżnia pomieszczenia pomocnicze, które są związane z izbą
    lub zespołem izb przeznaczonych na pobyt stały w sposób funkcjonalny, polegający na
    wykorzystaniu całej przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkaniowych potrzeb
    ludzi, a pomieszczeniami przynależnymi, które chociaż w sensie prawnym stanowią część

    lokalu mieszkalnego, to w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż
    mieszkaniowe potrzeby ludzi.
    Z tego względu, że ustawa o VAT także nie zdefiniowała pojęcia "Lokalu Mieszkalnego",
    Wnioskodawca wskazuje na treść § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia
    12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać
    budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.; dalej: Rozporządzenie Ml),
    zgodnie z którym ilekroć jest mowa o mieszkaniu - należy przez to rozumieć zespół
    pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi
    przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego
    gospodarstwa domowego.
    Następnie zgodnie z:
    § 3 pkt 11 Rozporządzenia Ml przez pomieszczenie pomocnicze należy rozumieć
    pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do
    celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno - sanitarnych, przygotowywania posiłków, z
    wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań,
    przedmiotów oraz żywności.
    § 3 pkt 12 Rozporządzenia Ml przez pomieszczenie techniczne należy rozumieć
    pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi
    technicznej budynku;
    § 4 pkt 13 Rozporządzenia Ml przez pomieszczenie gospodarcze należy rozumieć
    pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do
    przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku,
    materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych;
    § 5 pkt 14 Rozporządzenia Ml przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie
    lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące
    mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.
    Z powyższych regulacji wynika, że część Lokalu, w której znajduje się Miejsce Parkingowe
    nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani gospodarczego, w związku z
    tym stanowi ono lokal użytkowy zgodnie z definicją z § 3 pkt 14 Rozporządzenia Ml. Wobec
    tego należy stwierdzić, że do powierzchni użytkowej Lokalu, o której mowa w art. 41 ust.
    12b pkt 2) ustawy o VAT, nie wlicza się powierzchni Miejsca Parkingowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwana dalej „ustawą”.
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy, nieruchomość (zarówno zabudowana, jak i niezabudowana)
    będąc rzeczą spełnia zawartą w tym przepisie definicję towaru, a jej zbycie jest traktowane
    jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Stosownie do art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi więc wynagrodzenie,
    które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów
    albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub
    która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii
    Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w dyrektywie 2006/112/WE
    Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112
    /WE”.
    Regulacja zawarta w art. 29a ust. 1 ustawy stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006
    /112/WE, zgodnie z którym:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
      włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
      świadczenia.
    Art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:
      a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
      b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub
        usługobiorcy.
      Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte
      odrębną umową za koszty dodatkowe.
    Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia,
    stanowiącego podstawę opodatkowania, i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów

    mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Są to koszty bezpośrednio związane
    z zasadniczą dostawą towarów lub świadczeniem usług, które zwiększają łączną kwotę
    należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy taki koszt, którym dostawca
    obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania.
    Oznacza to, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę,
    nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia
    zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.
    W przypadku dostawy towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość
    świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie)
    pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć
    pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty,
    będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to
    wyłącznie kosztów, które zwiększają kwotę należną z tytułu konkretnej transakcji:
    konkretnej dostawy towarów lub konkretnej usługi.
    Jak wynika z opisu sprawy, prowadzą Państwo działalność gospodarczą w formie spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie budowy mieszkaniowych inwestycji
    deweloperskich. Rozpoczęli Państwo nową inwestycję deweloperską, polegającą na
    budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, tzw. "bliźniaków" wraz
    z infrastrukturą techniczną i drogową. Inwestycja deweloperska została przez Państwa
    rozpoczęta. Lokale zostały wprowadzone do sprzedaży w dniu ... 2024 roku. Budynki
    objęte przedmiotowym wnioskiem są określone symbolem PKOB: 1122. Prowadzą
    Państwo sprzedaż Lokali. W ramach każdego Budynku zostaną wybudowane dwa
    samodzielne lokale mieszkalne, z osobnymi wejściami, które zostaną wyodrębnione
    prawnie (tj. będą stanowić odrębny przedmiot własności) i sprzedane na rzecz osób
    trzecich. Lokal będzie usytuowany na parterze i pierwszym piętrze Budynku. Na parterze
    Lokalu, w bryle Budynku, znajdować się będzie miejsce parkingowe dla pojazdu
    mechanicznego, bezpośrednio przyległego do Lokalu, tj. będzie graniczyć ściana w ścianę
    do Lokalu i będzie stanowić pomieszczenie przynależne do Lokalu. Do Miejsca
    Parkingowego będzie można się dostać jedynie poprzez główny wjazd (bramę wjazdową)
    przeznaczony dla pojazdu mechanicznego. Lokal będzie mieć odrębne wejście.
    Wyodrębniony Lokal wraz z Miejscem Parkingowym będą objęte jedną księgą wieczystą
    założoną dla wyodrębnionego Lokalu.
    Mają Państwo wątpliwości, czy ustalając podstawę opodatkowania dla sprzedaży Lokali
    powinni Państwo określać powierzchnię użytkową tych Lokali, w opisanym zdarzeniu
    przyszłym, a określoną w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT dla dostawy, budowy, remontu,
    modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części
    zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, poprzez
    doliczenie do tej powierzchni, powierzchni pomieszczeń przynależnych, tj. powierzchnię
    Miejsca Parkingowego.
    Zarówno w treści ustawy o VAT, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie
    od podatku. W szczególności dotyczy to dostawy, budowy, remontu, modernizacji,
    termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów
    budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym
    programem mieszkaniowym. Czynności te zostały wskazane w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy:
      Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się
      obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali
      użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w
      Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane
      w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki
      instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i
      pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także

      mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o
      odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610, 1093, 1873 i 2376 oraz z
      2022 r. poz. 467), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.
    Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy:
      Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w
      ust. 12a nie zalicza się:
      1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa
                  2przekracza 300 m;
                                              22) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m.
    W myśl art. 41 ust. 12c ustawy:
      W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity
      określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do
      części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej
      kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w
      całkowitej powierzchni użytkowej, z zastrzeżeniem ust. 12 pkt 2.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „powierzchni
    użytkowej”. W związku z tym, przy określaniu powierzchni użytkowej na potrzeby podatku
    VAT można posługiwać się każdą normatywnie określoną metodą ustalenia takiej
    powierzchni. Pojęcie „powierzchnia użytkowa” występuje m.in w następujących aktach
    normatywnych:
      • ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2023
        r. poz. 70 ze zm.),
      • ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r.
        poz. 1837),
      • ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
        zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 725),
      • rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej
        Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r. nr 112 poz. 1316 ze
        zm.).
    Zgodnie z przepisami art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      powierzchnia użytkowa budynku lub jego części - powierzchnię mierzoną po
      wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni
      klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również
      garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.
    Natomiast w myśl art. 16 ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Za powierzchnię użytkową budynku (lokalu) w rozumieniu ustawy uważa się
      powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian pomieszczeń na wszystkich
      kondygnacjach (podziemnych i naziemnych, z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek
      schodowych oraz szybów dźwigów).
      Powierzchnie pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w
      świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a
      jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m - powierzchnię tę pomija się.
    Z kolei w świetle art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
    zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego:
      Przez powierzchnię użytkową lokalu – należy rozumieć powierzchnię wszystkich
      pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni,
      przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących
      mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie
      i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni

      balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni,
      wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.
    W rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych,
    w objaśnieniach wstępnych, w pkt 2 – Pojęcia podstawowe – wskazano, że budynki dzielą
    się na mieszkalne i niemieszkalne.
      Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej
      powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach,
      gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele
      mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego
      przeznaczeniem.
      Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla
      potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej
      powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek
      klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.
      Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z
      wyjątkiem:
      - powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów,
        kominów;
      - powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji
        ogólnobudowlanych;
      - powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.
      Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne
      (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz
      pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).
    Z powyższego wynika, że całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje jego część
    mieszkaniową, która z kolei obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje
    wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia
    ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie itp.).
    Do powierzchni użytkowej nie wlicza się powierzchni elementów budowlanych,
    powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych,
    powierzchni komunikacji (np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki).
    Zgodnie z ww. rozporządzeniem, w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne. Dział ten
    obejmuje grupy budynków: 111 - mieszkalnych jednorodzinnych, 112 - o dwóch
    mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 - zbiorowego zamieszkania.
    Do ustalenia powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych stosuje się te same zasady, jak
    przy ustalaniu powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niej nie
    zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym
    zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021
    r., poz. 1048).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali:
      Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej
      „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
    W myśl art. 2 ust. 2 i 4 ustawy o własności lokali:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Powyższe przepisy wskazują na wyraźne rozróżnienie pomiędzy pomieszczeniami
    pomocniczymi, które związane są z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na pobyt stały w
    sposób funkcjonalny, polegający na wykorzystaniu całej przestrzeni bezpośrednio dla
    zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, a pomieszczeniami przynależnymi, które
    chociaż w sensie prawnym stanowią część lokalu mieszkalnego, jednak w sensie
    funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż mieszkaniowe potrzeb ludzi.
    Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa
    warunki, jakim obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału.
    Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali:
      W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w
      nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać
      zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność
      lokali.
      Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie
      służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali:
      Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej
      czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego
      współwłasność.
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie
      aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi
      wieczystej.
    Zatem odrębną nieruchomość może stanowić samodzielny lokal, a dla powstania
    odrębnej własności lokali niezbędny jest wpis do księgi wieczystej mający charakter
    konstytutywny. Bez wpisu do księgi wieczystej odrębna własność lokalu (części budynku)
    nie może skutecznie powstać.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług lokal ten staje się odrębnym od budynku
    towarem i stanowi samodzielny przedmiot czynności podlegających opodatkowaniu tym
    podatkiem.
    Należy też zwrócić uwagę na definicje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z
    dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać
    budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.):
    Zgodnie § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia:
      Przez mieszkanie rozumie się zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych,
      mających odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi,
      spełniający niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia
      samodzielnego gospodarstwa domowego.
    W myśl w § 3 pkt 10 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu mieszkalnym - rozumie się
      przez to pokoje w mieszkaniach, a także sypialnie i pomieszczenia do pobytu
      dziennego w budynku zamieszkania zbiorowego.
    Zgodnie z § 3 pkt 11 ww. rozporządzenia:

      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu pomocniczym - należy przez to
      rozumieć pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego
      służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych,
      przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a
      także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności.
    Zgodnie z § 3 pkt 12 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu technicznym - należy przez to
      rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i
      obsługi technicznej budynku.
    W myśl w § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia ilekroć mowa o:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu gospodarczym - należy przez
      to rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem
      użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów
      żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z
      obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych.
    Zgodnie z § 3 pkt 14 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o lokalu użytkowym – rozumie się przez to
      jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami
      budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo
      pomieszczeniem gospodarczym.
    Wskazać ponownie należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają
    definicji powierzchni użytkowej, nie odsyłają również do innych aktów prawnych ani norm
    budowlanych.
    Podatnicy są uprawnieni do wyliczenia powierzchni użytkowych w oparciu o jedną z
    normatywnych definicji, która umożliwi obliczenie powierzchni użytkowej zarówno
    budynków mieszkalnych, jak i lokali mieszkalnych. Wyliczenia powierzchni użytkowych
    można dokonać również w oparciu o normy stosowane w budownictwie, nawet jeżeli nie
    są obligatoryjne (por. wyroki NSA, np. z 8 maja 2013 r., sygn. akt: I FSK 852/12 oraz I FSK
    888/12, lub też z 23 maja 2013 r., sygn. akt: I FSK 953/12).
    Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    należy stwierdzić, że przy określaniu powierzchni użytkowej na potrzeby podatku od
    towarów i usług, z uwagi na brak definicji pojęcia „powierzchnia użytkowa” w ustawie,
    można posłużyć się każdą normatywnie określoną metodą ustalania takiej powierzchni.
    Jak wynika z wniosku, oferują Państwo do sprzedaży lokale mieszkalne wraz z miejscami
    parkingowymi. Przy ustalaniu powierzchni Lokalu do celów sprzedaży uwzględnią Państwo
    powierzchnię pomieszczeń zaspokajających potrzeby mieszkaniowe, tj. powierzchnię
    pokoi, kuchni, łazienek, holi, przedsionka. Mają Państwo wątpliwości, czy do powierzchni
    użytkowej lokali mieszkalnych powinni Państwo doliczać powierzchnię użytkową miejsc
    parkingowych.
    W świetle przywołanych przepisów, aby wyliczyć powierzchnię użytkową Lokali
    mieszkalnych, mogą się Państwo posłużyć każdą normatywnie określoną metodą
    ustalenia takiej powierzchni, która będzie w danym przypadku racjonalna. Jednocześnie
    należy zauważyć, że wyłącznie Państwo znają specyfikę swojej działalności gospodarczej i
    są w stanie wybrać metodę, która będzie najbardziej adekwatna i racjonalna dla danej
    inwestycji budowlanej, a nie organ w trybie interpretacji indywidualnej. Zatem, to Państwo
    obliczając powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych mogą tego wyliczenia dokonać np.
    w oparciu o normy budowlane.
    Na podstawie powyższych uregulowań można stwierdzić, że kondygnacja budynku
    mieszkalnego, w której znajdzie się miejsce parkingowe dla pojazdu mechanicznego, nie

    mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego,
    w związku z czym stanowi lokal użytkowy.
    Zatem nie powinni Państwo wliczać powierzchni miejsca parkingowego do powierzchni
    użytkowej lokali mieszkalnych, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących podstawy opodatkowania należy
    wskazać, że ani przepisy ustawy o VAT, ani przepisy wykonawcze do ustawy nie precyzują,
    w jaki sposób należy ustalić podstawę opodatkowania, gdy transakcja podlega
    opodatkowaniu różnymi stawkami podatku VAT lub częściowemu zwolnieniu od podatku.
    W tej sytuacji dopuszczalne są różne rozwiązania, na przykład według klucza:
      • wartościowego, tj. gdy stosuje się właściwą stawkę podatku VAT proporcjonalnie do
        wartości sprzedawanych części nieruchomości, lub
      • powierzchniowego, tj. gdy dzieli się powierzchnię nieruchomości proporcjonalnie do
        powierzchni zajmowanych przez poszczególne części opodatkowane różnymi
        stawkami VAT.
    Każda metoda, czy to oparta na kluczu wartościowym, czy też kluczu powierzchniowym
    jest właściwa, o ile odzwierciedla stan faktyczny.
    Wybór odpowiedniej metody czy klucza podziału należy wyłącznie do podatnika, który
    winien sam zdecydować, czy jest to metoda obiektywna i wiarygodna w jego konkretnej
    sytuacji.
    Jeżeli zatem klucz podziału, polegający na określeniu powierzchni użytkowej lokali
    mieszkalnych, o której mowa w art. 41b ust. 12b ustawy, bez doliczania do niej
    powierzchni miejsca parkingowego, odzwierciedla stan faktyczny i jest w Państwa
    konkretnej sytuacji metodą najbardziej obiektywną i wiarygodną, to nic nie stoi na
    przeszkodzie, aby Państwo taką metodę zastosowali, ustalając podstawę opodatkowania
    dla sprzedaży lokali mieszkalnych.
    Zatem Państwa stanowisko w sprawie uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne
    kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być –
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Ocena prawidłowości Państwa postępowania w kwestii zastosowania odpowiedniego
    klucza podziału może być dokonana wyłącznie przez właściwy organ podatkowy w toku
    kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej. Postępowanie w sprawie wydania
    interpretacji indywidualnej, opiera się jedynie na przedstawionym we wniosku opisie, a
    nie na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ wydający interpretację nie

    przeprowadza postępowania dowodowego i nie ma kompetencji do wskazywania
    odpowiedniego klucza alokacji.
    Interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy.
    Jeśli w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej
    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.