Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD2/033/133/DZU/08/PK-1041
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2008-12-30
Teza: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. Jest małym podatnikiem. Wnioskodawca zakupił na potrzeby firmy ciągnik siodłowy oraz naczepę. W związku z tym Wnioskodawca pyta czy w przypadku ciągnika jak i naczepy może zastosować jednorazową amortyzację.
Słowa kluczowe: amortyzacja; amortyzacja-amortyzacja przyspieszona; ciągnik-ciągnik siodłowy; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; podatnik-mały podatnik; pomoc-pomoc de minimis; usługi-usługi transportowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

**Zmiana interpretacji indywidualnej**

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), Minister Finansów zmienia, z urzędu interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, Nr ILPB1/415-82/08-3/AA z dnia 22 kwietnia 2008r., wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w imieniu Ministra Finansów na wniosek z dnia 21 stycznia 2008r. (uzupełniony w dniu 19 lutego 2008r.), o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie zasad dokonywania jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od pojazdów przeznaczonych do transportu towarowego – gdyż stwierdza jej nieprawidłowość.

**Uzasadnienie**

Z przedstawionego we wniosku z dnia 21 stycznia 2008r. (data wpływu 28 stycznia 2008r.), uzupełnionego w dniu 19 lutego 2008r., zaistniałego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jest małym podatnikiem prowadzącym „firmę jednoosobową w zakresie usług transportowych”. Na potrzeby firmy zakupił i wprowadził do ewidencji środków trwałych ciągnik siodłowy oraz naczepę, jako dwa odrębne składniki majątku o określonej wartości, które będą służyły do wykonywania usług drogowego transportu towarowego.

Wnioskodawca zadał pytanie czy w przypadku ciągnika jak i naczepy może zastosować jednorazową amortyzację.

Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawca stwierdził, iż spełnia wszystkie warunki do zastosowania jednorazowej amortyzacji tj. ciągnik i naczepa mieszczą się w grupie 3-8 KŚT, do kwoty 50 000 euro w roku podatkowym, w którym zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając – na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) - w imieniu Ministra Finansów w dniu 22 kwietnia 2008 r. wydał interpretację indywidualną Nr ILPB1/415-82/08-3/AA w której stwierdził, iż stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 21 stycznia 2008r. jest nieprawidłowe.

Stwierdzono bowiem, iż zgodnie z art. 22k ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pomoc, o której mowa w ust. 7 stanowi pomoc udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach _zasady de minimis_ tj. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do _pomocy de minimis_ (Dz. Urz. UEL 379 z dnia 28 grudnia 2006 r.), które stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., co wynika z art. 6 tego aktu prawnego. Jednakże art. 1 ust. 1 lit. g rozporządzenia stanowi „że powyższe przepisy stosuje się do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego”.

Tym samym podatnik, którego przedmiotem działalności są usługi transportowe, nie może skorzystać z możliwości dokonania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od zakupionych ciągnika siodłowego i naczepy na zasadach określonych w art. 22k ust 7-12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli bowiem „z odrębnych przepisów wynika, że podatnik nie ma prawa do korzystania w określonym zakresie z pomocy publicznej, to w zakresie tym nie może również korzystać z pomocy publicznej w postaci jednorazowej amortyzacji.”.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył co następuje.

Zgodnie z art. 22k ust. 7-11 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, oraz mali podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, od wartości początkowej środków trwałych z grupy 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Powołane wyżej przepisy wykluczają możliwość dokonywania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, w stosunku do niektórych środków trwałych (np. samochodów osobowych) oraz niektórych podatników (niespełniających kryteriów małego podatnika, a także rozpoczynających prowadzenie działalności w warunkach określonych w art. 22k ust. 11 ustawy. Przepisy nie wykluczają możliwości stosowania jednorazowej amortyzacji w stosunku do innych pojazdów transportu drogowego, w tym samochodów ciężarowych, przez podatników prowadzących działalność w zakresie drogowego transportu towarowego.

Amortyzacja dokonana na zasadach określonych w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi _pomoc de minimis_ udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego (art. 22k ust. 10 ustawy). Powyższe oznacza, iż jednorazowy odpis amortyzacyjny nie ma zastosowania w przypadku gdy w świetle przepisów dotyczących pomocy publicznej, nie jest dopuszczalne udzielenie podatnikowi _pomocy de minimis_.

Zasady _pomocy de minimis_ uregulowane zostały rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do _pomocy de minimis_ (Dz.Urz. UE L 379 z dnia 28 grudnia 2006 r.). Przepisów tych (zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. g rozporządzenia) nie stosuje się między innymi do pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego.

Zauważyć należy, iż odpisy amortyzacyjne stanowią pieniężny wyraz stopniowego zużywania się trwałych składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej i są elementem kosztów uzyskania przychodów. Prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz wyboru sposobu (metody) amortyzacji przysługuje podatnikowi niezależnie od formy nabycia środka trwałego.

Jednorazowy odpis amortyzacyjny jakkolwiek stanowi pomoc publiczną, to nie stanowi pomocy na nabycie środka trwałego. Zatem podatnicy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie drogowego transportu towarowego mają możliwość korzystania z jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od nabytych dla potrzeb tej działalności pojazdów transportu towarowego w tym ciągników.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego, stanowisko przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego należało uznać za prawidłowe i z urzędu zmienić interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , ul Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.