Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.868.2024.3.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty dodatkowej i kosztów procesowych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe; kredyt-kredyt bankowy; kwota-kwota dodatkowa; przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    7 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 14 stycznia 2025 r.
    oraz pismem złożonym 29 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowana będąca stroną postępowania: (...);
        2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy – Pani (...) i Jej mąż (...), oboje występujący w roli Zainteresowanych, byli
    stroną umowy kredytu mieszkaniowego (hipotecznego) z 4 września 2003 r.,
    denominowanego do waluty CHF, zawartej z (...) S.A. Kredyt mieszkaniowy przeznaczony
    był (w całości) na zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu Wnioskodawców,
    w którym zamieszkali. Bank udzielił kredytu w kwocie (...) zł.
    1 sierpnia 2023 r. Wnioskodawcy dokonali, zgodnie z harmonogramem, spłaty kredytu,
    wobec czego w księgach Banku nie widnieje żadne zobowiązanie z tytułu umowy kredytu.
    Wnioskodawcy skierowali do Sądu pozew przeciwko Bankowi o świadczenie nienależne, z
    uwagi na nieważność ww. umowy kredytu, tj. o zwrot uiszczonych rat kapitałowo-
    odsetkowych w kwocie (...) zł z odsetkami za opóźnienie. Postępowanie toczy się przed
    Sądem (...) w (...), pod sygn. (...). W toku postępowania sądowego Bank przedstawił
    Wnioskodawcom propozycję ugody sądowej, której celem jest polubowne zakończenie
    sporu.
    Projekt przewiduje m.in., że:
      1) „Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę
        dodatkową w wysokości (...) PLN (słownie: (...)) na rachunek należący do .... o
        numerze .... prowadzony w ..... Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w
        związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
        wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
      2) Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, dokona zwrotu połowy opłaty od
        pozwu w wysokości (...) PLN (słownie: (...) 00/100), na rachunek bankowy należący
        do ....o numerze .....prowadzony w ......
      3) Bank, w terminie 21 dni od podpisania Ugody dokona na rzecz Kredytobiorcy zwrotu
        kosztów zastępstwa procesowego w wysokości (...) PLN (słownie: (...) i 00/100) na
        rachunek bankowy należący do ....o numerze .....prowadzony w ....”.

    W zakresie wypłaty kwoty (...) zł Bank nie wskazał z jakiego tytułu dokona wypłaty,
    niemniej jednak faktycznie jest to część roszczenia Wnioskodawców z tytułu nadpłaconych
    rat.
    Uwzględniając bowiem fakt, że Wnioskodawcy otrzymali z Banku kredyt w kwocie (...) zł, a
    suma spłat wyniosła (...) zł, to różnica pomiędzy sumą dokonanych wpłat a kwotą, którą
    Wnioskodawcy mają otrzymać z Banku ((...) zł) daje (...) zł.
    Tym samym kwota uzyskanego kapitału od Banku ((...) zł) będzie niższa od sumy
    dokonanych spłat pomniejszonej o otrzymaną od Banku kwotę na podstawie planowanej
    ugody ((...)zł), czyli (...) zł.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że dodatkowa kwota, którą Bank zobowiązał
    się Wnioskodawcom wypłacić stanowi zwrot uiszczonych przez Nich kwot tytułem spłat
    zadłużenia na rzecz Banku zawartych w ratach kredytu.
    Kwota, która zostanie Wnioskodawcom wypłacona przez Bank nie będzie stanowić
    przysporzenia ponad kwoty uiszczone przez Nich tytułem spłaty kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2003 r. i będzie mieścić się w kwocie wpłacanej przez Nich do Banku
    tytułem spłaty zadłużenia na rzecz Banku.
    Kwoty stanowiące zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot połowy opłaty od
    pozwu, które Bank zobowiązał się Wnioskodawcom zwrócić stanowią poniesione przez
    Nich opłaty i nie przewyższają faktycznie poniesionych wydatków z tego tytułu.

## Pytanie

Czy w związku z opisanym zdarzeniem przyszłym, tj. planowanym zawarciem ugody i
    zwrotem na rzecz Wnioskodawców kwoty ustalonej przez Strony w ugodzie, wyliczonym i
    dokonanym przez Bank, wraz z kosztami procesu, po stronie Wnioskodawców powstaje
    przychód podatkowy, a tym samym uzasadnionym byłoby ich opodatkowanie?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, w związku z opisaną w stanie faktycznym i zdarzeniu
    przyszłym dokonywaną przez Bank wypłatą zwrotu świadczenia głównego oraz zwrotu
    kosztów procesu na rzecz Wnioskodawców, po Ich stronie, jako Kredytobiorców, nie
    powstaje przychód podatkowy.
    1. Źródło przychodu
    Zdaniem Wnioskodawców, w odniesieniu do przedstawionego pytania, zgodnie z art. 9
    ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    („ustawa o PIT”), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów zwolnionych od podatku oraz objętych zaniechaniem
    poboru podatku.
    W świetle art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich

    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie powoduje powstanie obowiązku
    podatkowego w PIT, został zawarty w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT, który w punkcie 9
    wskazuje na inne źródła.
    Z kolei, katalog przychodów z innych źródeł jest katalogiem otwartym.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w
    tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego,
    zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia
    otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż
    wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Mając na uwadze powyższe, należy zbadać, czy w związku z dokonaniem zwrotu przez
    Bank uiszczonych rat (nadpłaconego kapitału), jak również kosztów procesu, po stronie
    Wnioskodawców powstaje przychód z innych źródeł w rozumieniu ustawy o PIT.
    Konieczne jest zatem ustalenie, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym dochodzi w ogóle
    do powstania po stronie Kredytobiorców przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    2. Brak przysporzenia majątkowego
    W orzecznictwie, jak i doktrynie dominuje pogląd, że elementem istotnym dla uznania
    danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika realnego
    przysporzenia majątkowego. Taka sytuacja zachodzi wtedy, gdy podatnik uzyskuje
    rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych zwiększających jego aktywa (środki pieniężne, świadczenia w naturze) lub
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
    A zatem, nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego
    stronie przychodu opodatkowanego PIT. Nie wystarczy bowiem zidentyfikowanie
    strumienia pieniądza, który płynie w kierunku podatnika. Konieczne jest ustalenie, że
    mamy do czynienia ze świadczeniem, które powoduje rzeczywiste wzbogacenie się
    podatnika (przyrost w jego majątku).
    Powyższe stanowisko potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe:
      1. Wśród nich należy wymienić Naczelny Sąd Administracyjny (dalej „NSA”), który w
        wyroku z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 799/18, stwierdził, że: „Mimo, że
        nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody
        podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru
        zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym,
        a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”.
      2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej „KIS”) w interpretacji indywidualnej
        z 3 marca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP wskazał, że:
        „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem
        dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w
        następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym
        przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. (...) Wobec
        tego do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie

        zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych
        poczynionych za inny podmiot (..)”.
      3. Z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 1 sierpnia 2022 r., nr 0114-KDIP2-
        2.4011.492.2022.2.IN wynika, że „Przychód podatkowy jest w istocie określonym
        przyrostem majątkowym i jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. O
        zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
        decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
        ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może on
        rozporządzać. Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
        świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego”.
    Powyższe potwierdza, iż pomimo tego, że literalne brzmienie art. 11 ust. 1 ustawy o PIT
    wskazuje, że przychodem są wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez
    podatnika, nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego
    stronie przychodu podatkowego dla celów PIT.
    W szczególności, do powstania przychodu skutkującego realnym przysporzeniem
    majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu wydatków na rzecz podatnika. W takiej
    sytuacji, koszty w pierwszej kolejności są ponoszone (finansowane) z własnych środków
    podatnika, a następnie są mu zwracane, w konsekwencji czego, po stronie podatnika
    nie powstaje przysporzenie majątkowe, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego
    uszczuplenia w jego majątku.
    Na brak przysporzenia majątkowego w takich sytuacjach wskazywały sądy
    administracyjne, w tym NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, w
    którym stwierdzono, że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie
    (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie
    dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej
    posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.
    Z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej „WSA”) w Gdańsku z 29
    stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1681/19, wynika, że: „Przedmiotem opodatkowania
    podatkiem dochodowym ma być – co do zasady – dochód (art. 9 u.p.d.o.f ), nie zaś
    jakikolwiek strumień pieniądza, który płynie w kierunku podatnika. Opodatkowaniu
    podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.), a w
    przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów
    (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu
    opodatkowania”. Podobnie wypowiedział się WSA w Poznaniu w wyroku z 27 czerwca
    2019 r., sygn. akt I SA/Po 336/19.
    Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że nie każde otrzymane przez
    podatnika świadczenie pieniężne powinno być rozpatrywane jako zdarzenie skutkujące
    osiągnięciem przychodu podatkowego dla celów PIT, który musi być przyrostem
    majątkowym, a jego powstanie musi mieć charakter definitywny.
    W ocenie Wnioskodawców, brak jest powstania po Ich stronie przychodu w związku z
    zawarciem ugody zaproponowanej przez Bank i wyliczonego Im należnego zwrotu w
    obecnej propozycji ugody na kwotę (...) zł i (...) zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
    W kontekście rozważanego stanu faktycznego i ustalenia, czy w przedmiotowym stanie
    faktycznym dochodzi do powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o PIT,
    istotna jest też analiza pojęcia ugody.
    3. Charakter ugody
    Instytucja ugody jako jednego z typów umowy jest regulowana art. 917 i 918 Kodeksu
    cywilnego.
    W świetle art. 917 Kodeksu cywilnego, przez ugodę „strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu aby

    uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać”.
    Wskazana powyżej definicja pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne ugody:
      ugoda może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku
      prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego
      stosunku;
      celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu;
      strony ugody dążą do osiągnięcia tego celu przez wzajemne ustępstwa (w literaturze
      przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy podmiot
      rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też
      odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy
      też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.).
    Sąd Najwyższy w wyroku z 4 lutego 2004 r., sygn. akt I CK 178/03, wskazał, że:
      a) „Jeżeli zarówno sama treść art. 917 k.c., cel ugody i treść ugody jednoznacznie
        wskazują, iż w ugodzie chodzi o zmianę istniejącego już między stronami
        stosunku prawnego w celu usunięcia niepewności albo zapewnienie realizacji
        roszczeń wynikających z tego stosunku, to tym samym nie jest uprawnione
        stanowisko, iż ugoda może powołać do życia nowy stosunek prawny między
        stronami.
      b) Ugoda nie tworzy między stronami nowego stosunku prawnego”.
    Celem ugód jest polubowne rozstrzygnięcie istniejących sporów oraz zapobieżenie
    przyszłym sporom o ważność i skuteczność umów oraz ich poszczególnych
    postanowień, a także uchylenie niepewności w odniesieniu do roszczeń stron umów
    związanych z zawarciem i wykonaniem umów.
    Wnioskodawcy jako Kredytobiorcy otrzymaliby ekwiwalent środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy umowy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych na poczet otrzymanego kredytu.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawców, nieuzasadnione byłoby opodatkowanie PIT
    kwot otrzymywanych na mocy ugody tytułem zwrotu. Faktycznie bowiem po podpisaniu
    zaproponowanej ugody Wnioskodawcy otrzymują jako Kredytobiorcy środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Ich własnych środków.
    Kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu Ich majątku, a jedynie „wyrównanie”
    wcześniejszego zmniejszenia majątku. Ostatecznie więc taka operacja nie spełnia celu
    przychodu, którym jest zwiększenie majątku podatnika poprzez zwiększenie aktywów,
    czy też przez zmniejszenie pasywów.
    Ponadto, w związku z zawarciem ugody, Strony ugody zgodnie przyjmują, że wobec
    spłaty całości udzielonego kredytu doszło do faktycznego wykonania umowy i
    spełnienia świadczenia klienta na rzecz Banku, a także zrzekają się wobec siebie
    roszczeń wynikających z umowy kredytu.
    Mając na uwadze powyższe, w analizowanym przypadku po stronie Kredytobiorców nie
    dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego. W tym wypadku następuje jedynie
    wypłata środków pieniężnych będących ekwiwalentem wydatków poniesionych
    uprzednio na rzecz Banku w związku z wykonywaniem Umowy.
    Według Wnioskodawców przesądza to o tym, że do przychodów podlegających
    opodatkowaniu PIT nie powinno zaliczać się kwot uzyskanych z tego tytułu.

    4. Indywidualne interpretacje potwierdzające brak przychodu w odniesieniu do kwot i
    kosztów procesu zwracanych przez Bank
    Brak powstania przychodu podatkowego w przypadku wypłaty przez Bank, na mocy
    ugody sądowej, kwot odpowiadających uprzednio uregulowanym ratom kredytu
    mieszkaniowego został potwierdzony w licznych interpretacjach indywidualnych.
    Przykładowo, Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 21 sierpnia 2024 r., nr 0112-
    KDIL2-1.4011.552.2024.2.MKA, stwierdził, iż „W konsekwencji, zwrot przez bank części
    kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie będzie
    stanowił dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie mają Państwo obowiązku zapłaty podatku
    od zwróconej przez bank kwoty. Nie mają Państwo również obowiązku składania
    jakichkolwiek informacji do urzędu skarbowego o otrzymanej od banku kwocie”.
    Z kolei, w interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2020 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.397.2020.1.
    AMN, Dyrektor KIS wskazał, że: „zwrot zapłaconych Bankowi kwot dokonywany przez
    Bank na rzecz Klienta wskutek unieważnienia umowy kredytowej nie stanowi
    przysporzenia po stronie kredytobiorcy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po stronie kredytobiorcy w związku z
    dokonanym zwrotem nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. W przypadku zwrotu
    świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej Klient otrzyma z powrotem
    swój kapitał (zwrot zapłaconych Bankowi kwot). Kwoty te będą stanowiły jedynie zwrot
    poniesionych wcześniej kosztów. Nie ma zatem podstaw, aby uznać je za dochód
    podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota ww. zwrotu jest
    obojętna podatkowo”.
    W przywołanej wyżej interpretacji Dyrektor KIS wskazał również, że „Za brakiem
    uznania zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej za przychód
    przemawia sama natura tej operacji. W rzeczywistości taka operacja nie spełni celu
    przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika. W takiej sytuacji Klient otrzyma z
    powrotem swój własny kapitał. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i
    prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym
    przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. W tym wypadku
    brak tego rodzaju przysporzenia, a jedynie następuje zwrot korzyści, co przesądza o
    tym, że do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie
    zalicza się kwot uzyskanych z tytułu tego rodzaju zwrotu”.
    Na aprobatę zasługuje także interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 4 lutego 2020
    r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.748.2019.1.BO, która dotyczy zwrotu kosztów procesu w
    wyniku zawartej umowy. W interpretacji tej Organ podatkowy uznał, że: „Należy
    wskazać, że zwrócone na rzecz pracownika koszty postępowania sądowego nie
    stanowią przysporzenia po jego stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po stronie pracownika w związku z
    dokonanym zwrotem kosztów postępowania sądowego nie nastąpiło realne
    przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej
    wydatków – nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów
    podatkowych otrzymana kwota tytułem kosztów postępowania sądowego jest obojętna
    podatkowo”.
    Interpretacja ta dotyczyła co prawda innej kategorii kosztów, wydatków, niemniej,
    Organ powtórzył w niej wskazaną powyżej argumentację dotyczącą braku powstania
    przychodu w związku ze zwrotem na rzecz podatnika poniesionych wcześniej wydatków.
    Podobnie ocenił podatkowy charakter zwrotu kosztów procesu Dyrektor KIS w
    interpretacji indywidualnej z 11 lipca 2023 r., nr 0115-KDIT2.4011.255.2023.1.ŁS,
    stwierdzając, iż „zwrot świadczenia głównego, jak też Zwrot kosztów procesu nie

    prowadzi do przysporzenia majątkowego po stronie Kredytobiorcy. Nie powodują one
    faktycznego przyrostu majątku Kredytobiorcy, a tylko prowadzą do „wyrównania”
    wcześniejszego zmniejszenia w tym majątku – i tym samym nie stanowią przychodu
    podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W rezultacie Zwrot świadczenia
    głównego oraz Zwrot kosztów procesu – nie powodując w ogóle powstania przychodu
    podatkowego na gruncie ustawy o PIT – nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym na gruncie ustawy o PIT”.
    Powyżej przytoczona argumentacja czyni prawidłowym stanowisko Wnioskodawców.
    Otrzymany, od Banku, na podstawie ugody sądowej, zwrot uiszczonych rat na poczet
    nieważnej umowy kredytowej, jak również zwrot kosztów procesu, stanowią czynności
    obojętne podatkowo, nieskutkujące powstaniem przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.

      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych

        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiących zwrot uiszczonych przez
    Państwa kwot tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.

    Wobec powyższego, skoro jak Państwo wskazali we wniosku i jego uzupełnieniu –
    dodatkowa kwota, którą bank zobowiązał się Państwu wypłacić będzie stanowić zwrot
    uiszczonych przez Państwa kwot tytułem spłat zadłużenia na rzecz banku zawartych w
    ratach kredytu i będzie mieścić się w kwocie wpłacanej przez Państwa do banku tytułem
    spłaty zadłużenia na rzecz banku, to stwierdzam, że zwrot ten nie będzie stanowił dla
    Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowiła zwrot własnych
    pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie będą Państwo mieli obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla
    celów podatkowych.
    Skutki podatkowe zwrotu Państwu przez bank kosztów procesu (kosztów zastępstwa
    procesowego i połowy opłaty od pozwu)
    Zgodnie z art. 98 § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 1568 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
      przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
      zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata,
      radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Wobec powyższego, skoro jak Państwo wskazali we wniosku – kwoty stanowiące zwrot
    kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot połowy opłaty od pozwu, które bank
    zobowiązał się Państwu zwrócić stanowią poniesione przez Państwa opłaty i nie
    przewyższają faktycznie poniesionych wydatków z tego tytułu, to stwierdzam, że zwrot ten
    również nie będzie stanowił dla Państwa przychodu.
    Zwrócone na Państwa rzecz koszty procesowe (koszty zastępstwa procesowego oraz
    koszty stanowiące połowę opłaty od wniesionego pozwu) nie będą stanowiły
    przysporzenia po Państwa stronie i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem ww.
    kosztów procesowych nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwoty te będą
    stanowiły jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Państwa wydatków – nie będą więc
    dochodem podlegającym opodatkowaniu.

    Pieniądze te nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie będą Państwo mieli obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla
    celów podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani (...) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.