Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.102.2019.10.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Brak opodatkowania przez Spółkę podatkiem VAT
rekompensaty otrzymanej od Gminy, sposób jej
dokumentowania oraz prawo do pełnego odliczenia podatku
naliczonego od zakupów związanych ze świadczeniem usług
bez stosowania proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy.
Słowa kluczowe: dokumentowanie
odliczenia-odliczenie pełne
rekompensata
transport-transport publiczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 listopada 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 listopada 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący podatku od towarów i usług w zakresie braku
    opodatkowania przez Spółkę podatkiem VAT rekompensaty otrzymanej od Gminy,
    sposobu jej dokumentowania oraz prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od
    zakupów związanych ze świadczeniem usług bez stosowania proporcji, o której mowa w
    art. 90 ustawy.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 20 stycznia 2020 r. (wpływ 20 stycznia 2020 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Stan faktyczny: dotychczasowym Założycielem (...) jest Gmina (...). Gmina (...) początkowo
    była też jedynym wspólnikiem spółki dysponującym 100% udziałami w jej kapitale
    zakładowym. Spółka została utworzona w wyniku wykonania Uchwały Nr (...) Rady Miasta
    w (...) z dnia (...) oraz Uchwały zmieniającej Nr (...) z dnia (...). Uchwałą tą postawiono w stan
    likwidacji zakład budżetowy o nazwie „(...)” w celu zawiązania spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością z początkowym kapitałem w wysokości (...) zł. Po przeprowadzeniu
    likwidacji zakładu budżetowego Uchwałą Rady Miasta pozostałe po przekształceniu mienie
    zostało aportem wniesione do Spółki. Dodatkowo podwyższono kapitał poprzez
    wnoszenie wkładów pieniężnych. Na dzień składania wniosku (...) dysponuje kapitałem
    podstawowym w kwocie (...) zł. W dniu (...) pomiędzy Gminą (...) a Gminą (...) została
    zawarta Umowa Sprzedaży – zbycia udziałów w trybie przewidzianym w (...) Aktu
    Założycielskiego Spółki (w sprawie wyrażenia zgody na zbycie udziałów). Ostatecznie na
    dzień złożenia wniosku Gmina (...) posiada 83,95%, tj. (...) udziałów o łącznej wartości (...) zł.
    Pozostałe udziały w wysokości 16,05%, tj. (...) udziałów o łącznej wartości (...) zł posiada
    Gmina (...).
    Podstawowym celem działania Spółki jest wykonywanie zadań o charakterze użyteczności
    publicznej służącym zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy dotyczących
    lokalnej komunikacji zbiorowej w zakresie przewozu osób środkami komunikacji miejskiej
    w rozumieniu ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2016 r., z późn. zm.).
    Od dnia powstania Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług, ponieważ wykonuje czynności opodatkowane m.in. sprzedaż biletów
    jednorazowych i okresowych oraz sprzedaż powierzchni reklamowych. W związku z
    wykonywanym zadaniem własnym o charakterze użyteczności publicznej w zakresie
    transportu zbiorowego, spółka otrzymywała od Miasta (...) rekompensatę na pokrycie
    kosztów działalności pomniejszoną o dochody wygenerowane podczas powierzonego
    zadania własnego. Dotychczas na otrzymaną rekompensatę Spółka wystawiała fakturę
    VAT i odprowadzała podatek należny w wysokości 8%.
    Stan przyszły: Gmina (...) jako organizator publicznego transportu drogowego podpisze
    Porozumienie Międzygminne obowiązujące (...) z dwiema gminami ościennymi o przyjęciu
    zadania publicznego polegającego na świadczeniu usług lokalnego transportu zbiorowego
    na ich obszarze. Gmina (...) powierzy zadanie własne (...) w zakresie publicznego
    transportu drogowego na terenie Gminy (...) i dwóch Gmin ościennych Spółce

    (posiadającej status podmiotu wewnętrznego w rozumieniu prawa wspólnotowego
    Rozporządzenie (WE) nr 1320/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23
    października 2007 r.) powołanej do wykonywania tych zadań. Wypełniając powyższe
    unormowania prawne Spółka ma za zadanie realizację konkretnego działania będącego
    zadaniem Gminy (...). Zadanie to będzie powierzone do wykonania w sposób bezpośredni,
    ponieważ Spółka w myśl Rozporządzenia (...) jest tzw. podmiotem wewnętrznym. Ze
    względu na fakt, że usługi publicznego transportu zbiorowego mają charakter usług
    publicznych, wysokość cen za bilety komunikacji miejskiej ustalana jest przez Radę (...)
    przy pomocy stosowanych Uchwał. Spółka jest uprawniona do uzyskania przychodów z
    tytułu sprzedaży biletów. Poza usługami transportowymi w zakresie komunikacji miejskiej
    (działalność podstawowa) Spółka wynajmuje powierzchnię reklamową i zyski z tej
    działalności pobocznej przeznaczone są na pokrywanie kosztów działalności podstawowej.
    Łączne zyski Spółki nie pokrywają kosztów działalności podstawowej. Wobec powyższego
    w związku z ponoszoną stratą Spółka ma przyznaną tzw. rekompensatę, która ma za
    zadanie wyrównać Spółce stratę poniesioną w związku ze świadczeniem usługi
    podstawowej.
    Podstawy przyznania rekompensaty są określone w załączniku do Rozporządzenia (WE)
    1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Rady
    (EWG) 1191/69 i (EWG) 1107/7. Zgodnie z powyższym, rekompensata nie może
    przekraczać kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto wyliczonemu
    następująco: koszty poniesione w związku z realizacją działalności publicznej minus
    wszystkie wpływy finansowe wygenerowane przez przewoźnika (przychody ze sprzedaży
    biletów, przychody z reklam, pozostałe przychody operacyjne i finansowe) plus tzw.
    rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę zwrotu z kapitału. Na podstawie
    podpisanej Umowy Gmina (...) wypłaci Spółce rekompensatę. Podstawą ostatecznych
    rozliczeń pomiędzy Spółką a Gminą (...), a zwłaszcza podstawą rozliczeń rekompensaty,
    będzie liczba faktycznie wykonanych przez Spółkę wozokilometrów oraz koszt 1
    wozokilometra. Wysokość rekompensaty podlegać będzie corocznej kontroli Gminy (...).
    Podstawę kontroli stanowią sprawy dotyczące ilości faktycznie wykonanych w danym roku
    kilometrów oraz dane analityczne pozwalające ustalić faktyczny poziom kosztów
    świadczenia usług przewozowych. Przedmiotowa rekompensata wyrówna stratę
    poniesioną przez Spółkę w związku z wykonaniem powierzonego zadania własnego o
    charakterze użyteczności publicznej. Otrzymana od Gminy (...) rekompensata nie ma
    bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług dla konsumenta (cenę biletów), a jej
    istotą jest jedynie pokrycie kosztów powierzonej do wykonania działalności statutowej.
    Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za świadczone przez Spółkę na rzecz Gminy (...)
    usługi. Usługi świadczone są na rzecz pasażerów, którzy poprzez zakupione bilety
    zawierają ze Spółką umowę przewozu. Bezpośrednim odbiorcą świadczonych przez
    Spółkę usług są pasażerowie komunikacji miejskiej. Spółka nie świadczy usług na rzecz
    Gminy (...), lecz na rzecz potencjalnych podróżnych, a wynagrodzenie z tego tytułu
    stanowią kwoty uzyskane przez Spółkę ze sprzedaży biletów dla pasażerów. W
    przedmiotowej sprawie brak jest zatem bezpośredniego związku pomiędzy otrzymaną
    rekompensatą, a wynagrodzeniem z tytułu świadczenia usługi zbiorowego transportu
    publicznego. W ramach swojej działalności z zakresu zbiorowego transportu publicznego
    Spółka uzyskuje przychody ze sprzedaży biletów, z których pokrywane są koszty
    działalności przewozowej. Ceny urzędowe (taryfy przewozowe obowiązujące przy
    wykonywaniu usługi komunikacji) ustala Rada Miasta w formie Uchwał. Finansowanie
    miejskiego transportu zbiorowego przychodami z biletów nie rekompensuje kosztów
    prowadzonej działalności przewozowej przez Spółkę. Rekompensata, którą otrzymuje
    Spółka od Gminy (...) na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług
    przewozowych, nie wpływa na cenę biletu, czyli na cenę świadczonej usługi. Wysokość
    ceny biletu uzależniona jest wyłącznie od Uchwały Rady Miasta i jest pochodną oczekiwań
    społecznych, a także możliwości finansowych pasażerów, a nie rzeczywistych kosztów
    usługi przewozowej świadczonej przez Spółkę.

    Reasumując, cena biletów nie jest uzależniona od otrzymywanej przez Spółkę
    rekompensaty. Otrzymywana od Gminy rekompensata służy pokryciu ujemnego wyniku
    finansowego netto Spółki w zakresie działalności przewozowej, wynikającej z różnicy
    poniesionych kosztów i przychodów, a nie stawki wynagrodzenia za świadczone usługi.
    Pismem z 20 stycznia 2020 r. – stanowiącym uzupełnienie wniosku – Wnioskodawca
    wskazał, że Spółka nie miała intencji zadawania pytania odnoszącego się do opisanego we
    wniosku stanu faktycznego. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że „(...)” Spółka z o.o. w (...)
    (we wniosku określana jako Spółka) jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność
    gospodarczą w formie Spółki z o.o., KRS (...); NIP (...); REGON (...) jest Spółką, o której mowa
    w przedstawionym zdarzeniu przyszłym i jest jednocześnie Wnioskodawcą.
    Pytania
    1. Czy zasadnym byłoby wystawianie przez Spółkę od dnia (...) 2020 r. faktur VAT z tytułu
      rekompensaty, otrzymywanej od Gminy (...) za wykonywanie zadania powierzonego i
      w konsekwencji opodatkowywanie tych świadczeń podatkiem VAT w sytuacji, gdy
      otrzymana rekompensata służy wyrównywaniu kosztów działalności Spółki (pokrycie
      ujemnego wyniku finansowego netto wynikającego z różnicy poniesionych kosztów i
      przychodów)?
    2. W sytuacji, gdy niezasadnym byłoby wystawianie faktury VAT przez Spółkę od dnia (...)
      2020 r. (a w konsekwencji opodatkowywanie tych świadczeń podatkiem VAT), to czy
      pomimo tego, Spółka uprawniona jest do odliczania w 100% podatku naliczonego od
      zakupów związanych ze świadczeniem usług bez stosowania struktury, o której mowa
      w art. 90 ust. o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie:
    Ad 1.
    Zdaniem Spółki, niezasadnym jest od dnia (...) 2020 r. wystawianie przez Spółkę faktury
    VAT z tytułu rekompensaty, otrzymywanej od Gminy (...) za wykonywanie powierzonego
    zadania własnego o charakterze użyteczności publicznej i w konsekwencji opodatkowanie
    tych świadczeń podatkiem VAT bowiem rekompensata, którą otrzymuje Spółka od Gminy
    (...), nie stanowi podstawy opodatkowania podlegającej podatkowi od towarów i usług VAT
    i w związku z tym faktem jej przekazanie można dokumentować notami księgowymi.
    Otrzymana rekompensata od Gminy (...) nie stanowi dopłaty związanej z wykonywaniem
    usług przewozowych, gdyż nie wpływa wprost na wysokość cen tych usług. Rekompensata,
    którą otrzymuje Spółka na pokrycie kosztów, dotyczy ściśle kosztu jednego wozokilometra
    i nie wpływa na cenę biletu. Oznacza to, że ma charakter ogólny, a jej celem jest wyłącznie
    dotowanie ogólnej działalności Spółki. W ocenie Spółki należy uznać, że rekompensata,
    którą Spółka otrzymuje od Gminy (...) w związku z wykonywanym przez nią powierzonym
    zadaniem własnym Gminy nie stanowi wynagrodzenia z tytułu usług na rzecz Gminy (...) i
    tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pomiędzy Spółką
    a Gminą (...) istnieje wprawdzie stosunek prawny jednakże związany jedynie z relacją
    organ publiczny – podmiot wewnętrzny, w związku z czym w ramach tego stosunku
    bezpośrednim i ostatecznym beneficjentem są wyłącznie pasażerowie korzystający z usług
    transportu miejskiego. Brak jest zatem podstaw, aby twierdzić, że pomiędzy Spółką a
    Gminą (...) istnieje jakiekolwiek obustronne i ekwiwalentne świadczenie. Spółka nie
    świadczy usług na rzecz Gminy (...), lecz na rzecz potencjalnych pasażerów, a
    wynagrodzenie z tego tytułu stanowią kwoty uzyskane przez Spółkę ze sprzedaży biletów
    na rzecz pasażerów, przy czym wypłacana rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów
    (ceny biletów ustalane są Uchwałą Rady Miasta, jest ona wiążąca dla Spółki, jedynym
    władnym zmienić cenę jest Rada Miasta, a więc organ niezależny ani od Spółki ani od
    Gminy).

    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa podatkowego oraz opis sprawy należy
    stwierdzić, że rekompensata, którą Spółka otrzymuje od Gminy (...), służy wyrównaniu
    kosztów działalności Spółki (pokryciu ujemnego wyniku finansowego netto) i nie stanowi
    podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy. W konsekwencji,
    niezasadnym jest wystawianie przez Spółkę od dnia (...) 2020 r. faktury VAT dla Gminy (...),
    wystarczy bowiem dokumentowanie rekompensaty notą księgową.
    Ad 2.
    Zdaniem Spółki, od (...) 2020 r. będzie ona nadal uprawniona do odliczania podatku
    naliczonego od zakupu towarów i usług służącego wykonywaniu powierzonego zadania
    własnego – publicznego transportu zbiorowego od wszystkich prawidłowo
    udokumentowanych zakupów związanych z działalnością opodatkowaną. W opinii Spółki,
    podatek naliczony od zakupów towarów związanych z działalnością komunikacji miejskiej
    winien być odliczony w pełnej w wysokości, ponieważ Spółka świadczy usługi
    opodatkowane, gdyż jest uprawniona i zobowiązana do sprzedaży biletów
    (opodatkowanych stawką VAT 8%), a wpływy z ich sprzedaży stanowią przychód.
    Natomiast okoliczność, że Gmina (...) wypłaca Spółce rekompensatę niepodlegającą
    opodatkowaniu VAT, nie ma wpływu na możliwości odliczenia tegoż podatku. Prawo do
    obniżania kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie
    podatnikowi tego podatku i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z faktur
    dokumentujących zakup towarów i usług, wykorzystywanych do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia
    podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych. Ustawodawca stworzył zatem podatnikowi prawo do
    odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia zarówno tzw. przesłanek
    pozytywnych, tj. odnoszących się do zakupów, które muszą być wykorzystane do
    wykonania czynności opodatkowanych, jak i niezaistnienie przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto, powołane wyżej
    przepisy ustawy nie wiążą prawa do odliczenia podatku ze źródłem pochodzenia środków
    finansowych przeznaczonych na zakup towarów i usług, przy nabyciu których podatek
    został naliczony.
    W przedmiotowej sprawie, zdaniem Spółki – ponoszone wydatki mają związek z całą
    działalnością Spółki, sprzedażą biletów, reklamą, tj. z działalnością opodatkowaną.
    Ponoszone wydatki nie są związane z otrzymywaną rekompensatą, która nie podlega
    opodatkowaniu, albowiem stanowi ona pokrycie strat, a nie wynagrodzenie za świadczone
    usługi w pełnym tego słowa znaczeniu oraz w sensie prawnym. Podsumowując, zdaniem
    Spółki, rekompensata nie będzie stanowić obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT (stanowisko takie było potwierdzane już licznymi wyrokami sądów w tej sprawie) nie
    powinna być też uwzględniana przy obliczaniu struktury, o której mowa w art. 90 ustawy o
    VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 25 lutego 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL3.4012.102.2019.2.WB, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie
    braku opodatkowania przez Spółkę podatkiem VAT rekompensaty otrzymanej od Gminy
    oraz sposobu jej dokumentowania za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 25 lutego 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    24 marca 2020 r. (data nadania) wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
    Wnieśli Państwo o:

    · uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego,
    · zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego według norm
      przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 3
    września 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 255/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    12 sierpnia 2025 r. wniosłem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wycofanie skargi
    kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 3 września
    2020 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 255/20.
    Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem z 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt I FSK 221
    /21 umorzył postępowanie kasacyjne.
    Odpis prawomocnego wyroku, który uchylił interpretację indywidualną wpłynął 22
    października 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnego rozstrzygnięcia, tj. 25 lutego
    2020 r., bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy
    w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 3 września
    2020 r., sygn. akt I SA/Ol 255/20.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106), zwana dalej „ustawą”.
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi
    mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Podkreślenia wymaga, że na gruncie podatku od towarów i usług dana czynność może być
    albo odpłatna albo nieodpłatna. Jeśli tylko czynność została wykonana za
    wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to
    pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje
    dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie.
    Z powyższego jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których
    przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej
    dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Wskazać również należy, że dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia
    rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również
    podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności
    komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na
    cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2019
    r., poz. 2475, ze zm.).
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: rekompensata – środki pieniężne lub inne
      korzyści majątkowe przyznane operatorowi publicznego transportu zbiorowego w
      związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
      pasażerskich,

      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
      mocy porozumienia między gminami – na linii komunikacyjnej albo sieci
      komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
      zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
      przewozach pasażerskich. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te
      przysługują Radzie Warszawy.
    Zgodnie z art. 50a ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada powiatu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych
      przewozach pasażerskich.
    Jak stanowi art. 50a ust. 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Sejmik województwa może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym
      transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w
      wojewódzkich przewozach pasażerskich.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
      szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Gmina jako organizator publicznego
    transportu drogowego podpisze Porozumienie Międzygminne obowiązujące od (...) z
    dwiema Gminami ościennymi o przyjęciu zadania publicznego polegającego na
    świadczeniu usług lokalnego transportu zbiorowego na ich obszarze. Gmina powierzy
    zadanie własne (...) w zakresie publicznego transportu drogowego na terenie Gminy i
    dwóch Gmin ościennych Spółce (posiadającej status podmiotu wewnętrznego w
    rozumieniu prawa wspólnotowego Rozporządzenie (WE) nr 1320/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r.) powołanej do wykonywania tych
    zadań. Wypełniając powyższe unormowania prawne Spółka ma za zadanie realizację
    konkretnego działania będącego zadaniem Gminy. Zadanie to będzie powierzone do
    wykonania w sposób bezpośredni, ponieważ Spółka w myśl Rozporządzenia 1370/07 jest
    tzw. podmiotem wewnętrznym. Ze względu na fakt, że usługi publicznego transportu
    zbiorowego mają charakter usług publicznych, wysokość cen za bilety komunikacji
    miejskiej ustalana jest przez Radę Miasta przy pomocy stosowanych Uchwał. Spółka jest
    uprawniona do uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży biletów. Poza usługami
    transportowymi w zakresie komunikacji miejskiej (działalność podstawowa) Spółka
    wynajmuje powierzchnię reklamową i zyski z tej działalności pobocznej przeznaczone są
    na pokrywanie kosztów działalności podstawowej. Łączne zyski Spółki nie pokrywają
    kosztów działalności podstawowej. Wobec powyższego w związku z ponoszoną startą
    Spółka ma przyznaną tzw. rekompensatę, która ma za zadanie wyrównać Spółce stratę
    poniesioną w związku ze świadczeniem usługi podstawowej. Podstawy przyznania
    rekompensaty są określone w załączniku do Rozporządzenia (WE) 1370/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) 1191/69 i (EWG) 1107
    /7. Zgodnie z powyższym rekompensata nie może przekraczać kwoty odpowiadającej
    wynikowi finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z
    realizacją działalności publicznej minus wszystkie wpływy finansowe wygenerowane przez
    przewoźnika (przychody ze sprzedaży biletów, przychody z reklam, pozostałe przychody
    operacyjne i finansowe) plus tzw. rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę zwrotu
    z kapitału. Na podstawie podpisanej Umowy Gmina wypłaci Spółce rekompensatę.
    Podstawą ostatecznych rozliczeń pomiędzy Spółką a Gminą, a zwłaszcza podstawą
    rozliczeń rekompensaty, będzie liczba faktycznie wykonanych przez Spółkę
    wozokilometrów oraz koszt 1 wozokilometra. Wysokość rekompensaty podlegać będzie
    corocznej kontroli Gminy. Podstawę kontroli stanowią sprawy dotyczące ilości faktycznie
    wykonanych w danym roku kilometrów oraz dane analityczne pozwalające ustalić
    faktyczny poziom kosztów świadczenia usług przewozowych. Przedmiotowa
    rekompensata wyrównana stratę poniesioną przez Spółkę w związku z wykonaniem
    powierzonego zadania własnego o charakterze użyteczności publicznej. Otrzymana od
    Gminy rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług dla
    konsumenta (cenę biletów), a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów powierzonej do
    wykonania działalności statutowej. Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za
    świadczone przez Spółkę na rzecz Gminy usługi. Usługi świadczone są na rzecz pasażerów,
    którzy poprzez zakupione bilety zawierają ze Spółką umowę przewozu. Bezpośrednim
    odbiorcą świadczonych przez Spółkę usług są pasażerowie komunikacji miejskiej. Spółka
    nie świadczy usług na rzecz Gminy Miasta, lecz na rzecz potencjalnych podróżnych, a
    wynagrodzenie z tego tytułu stanowią kwoty uzyskane przez Spółkę ze sprzedaży biletów

    dla pasażerów. W przedmiotowej sprawie brak jest zatem bezpośredniego związku
    pomiędzy otrzymaną rekompensatą, a wynagrodzeniem z tytułu świadczenia usługi
    zbiorowego transportu publicznego. W ramach swojej działalności z zakresu zbiorowego
    transportu publicznego Spółka uzyskuje przychody ze sprzedaży biletów, z których
    pokrywane są koszty działalności przewozowej. Ceny urzędowe (taryfy przewozowe
    obowiązujące przy wykonywaniu usługi komunikacji) ustala Rada Miasta w formie Uchwał.
    Finansowanie miejskiego transportu zbiorowego przychodami z biletów nie rekompensuje
    kosztów prowadzonej działalności przewozowej przez Spółkę. Rekompensata, którą
    otrzymuje Spółka od Gminy na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług
    przewozowych, nie wpływa na cenę biletu, czyli na cenę świadczonej usługi. Wysokość
    ceny biletu uzależniona jest wyłącznie od Uchwały Rady Miasta i jest pochodną oczekiwań
    społecznych, a także możliwości finansowych pasażerów, a nie rzeczywistych kosztów
    usługi przewozowej świadczonej przez Spółkę. Cena biletów nie jest uzależniona od
    otrzymywanej przez Spółkę rekompensaty. Otrzymywana od Gminy rekompensata służy
    pokryciu ujemnego wyniku finansowego netto Spółki w zakresie działalności przewozowej,
    wynikającej z różnicy poniesionych kosztów i przychodów, a nie stawki wynagrodzenia za
    świadczone usługi.
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy rekompensata
    otrzymywana przez Spółkę od Gminy za wykonywanie powierzonego zadania w zakresie
    przewozu osób środkami komunikacji miejskiej będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, a tym samym w przedmiotowej sprawie zasadnym będzie
    wystawianie przez Spółkę od dnia (...) 2020 r. faktur VAT dokumentujących otrzymywane
    od Gminy rekompensaty.
    W świetle art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.
    Na mocy art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7

    ustawy wymienia elementy, które powinny bądź nie powinny być wliczane do podstawy
    opodatkowania.
    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które
    dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo
    świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która
    ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są,
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.

    W przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której Gmina powierza
    Spółce prawa handlowego świadczenie usług w zakresie lokalnego transportu zbiorowego,
    za co Spółka otrzymuje od Gminy stosowną rekompensatę (zgodnie z Rozporządzeniem
    (WE) NR 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r.).
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa wątpliwości trzeba mieć
    na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażone w
    zapadłym w niniejszej sprawie orzeczeniu z 3 września 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 255/20.
    WSA powołując się na przepis art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług,
    wskazał, że:
      Z przytoczonego przepisu art. 29a ust. 1 ustawy VAT wynika nakaz włączania do
      podstawy opodatkowania podatkiem VAT wszelkich dopłat, bez względu na to, jaką
      noszą nazwę i kto je wypłaca. Przepis wymaga jednak, aby dotacja wchodząca do
      podstawy opodatkowania pozostawałam w bezpośrednim związku z ceną, tj. aby
      miała bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych
      przez podatnika.
    Jak zauważył WSA w Olsztynie:
      W wyroku C-184/00 z dnia 22 listopada 2001 r. (LEX nr 107850) Trybunał zauważył, że
      dotacje na ogół mają wpływ na kalkulowaną na bazie kosztów cenę towarów. Jednak
      do uznania dotacji za podlegającą opodatkowaniu nie jest wystarczające samo
      stwierdzenie możliwości wpływu dotacji na cenę. Konieczne jest, aby dotacja została
      wypłacona bezpośrednio w celu umożliwienia podmiotowi dostarczenia określonych
      towarów lub wykonanie określonych usług. Wówczas dotacja jest wynagrodzeniem
      za dostarczenie towaru lub wykonanie usługi i podlega opodatkowaniu. Trybunał
      wyjaśnił, że bezpośredni wpływ dotacji na cenę to taki wpływ który jest
      jednoznacznie widoczny. Jest tak wówczas, gdy cena jest tak ustalana, że zmniejsza
      się w proporcji do dotacji. Przy czym proporcja nie jest bezwzględnie konieczna,
      bowiem dotacja może mieć formę ryczałtową, jednakże różnica w cenie musi być
      istotna. W tym zakresie dotacja musi stanowić element ustalenia ceny, co jest
      związane z tym, że musi być ona udzielana w celu sfinansowania konkretnej
      czynności.
      Z powyższego wynika, że bezpośredni wpływ dotacji na cenę to taki wpływ, który jest
      jednoznacznie widoczny - tj. gdy cena jest tak ustalana, że zmniejsza się w proporcji
      do dotacji. Wymaga to wystąpienia różnicy w cenie w cenie towaru lub usługi przed
      otrzymaniem dotacji i po jej otrzymaniu. Przykładem dopłaty bezpośrednio
      wpływającej na cenę może być refundacja kosztów stosowania ulg ustawowych na
      przejazdy komunikacją publiczną, gdzie kwotę dopłaty wylicza się w odniesieniu do
      ustalonej ceny przejazdu (art. 8a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o
      uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu
      zbiorowego, t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 295).
      Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie występuje. Zgodnie z opisanym we
      wniosku o wydanie interpretacji stanie faktycznym celem rekompensaty
      otrzymywanej przez skarżącą od Gminy (...) jest pokrycie strat jakie ponosi skarżąca,
      w związku z wykonywaniem zadania własnego Gminy. Skarżąca kilkakrotnie we
      wniosku podkreśliła, że przyznana jest rekompensata nie ma wpływu na cenę biletu,
      która jest ustalana w drodze uchwale Rady Miasta, która jest wiążąca dla spółki. Tym
      samym zdaniem Sądu charakter otrzymywanej przez spółkę rekompensaty nie
      wyklucza pośredniego wpływu na cenę, lecz nie jest to wpływ bezpośredni, o jakim
      jest mowa w interpretowanym przepisie. Inaczej byłoby, gdyby rekompensata
      została określona jako dofinansowanie cen biletów, wówczas spełniałaby przesłanki
      uznania za podlegającą opodatkowaniu w oparciu o art. 29a ust. 1 ustawy VAT.
      Jednak nie wynika to z opisu stanu faktycznego.

    Końcowo WSA w Olsztynie wskazał:
      Zadania gmin w zakresie organizatorem publicznego transportu zbiorowego
      wynikają z wyżej przytoczonych przepisów. Różna może być treść porozumień
      międzygminnych w sprawie realizacji tych zadań. Niemniej jednak z przedstawionego
      we wniosku stanu faktycznego wynika, że rekompensata ma na celu pokrycie
      działalności statutowej wnioskodawcy, a nie stanowi dofinasowania do ceny biletów.
      W wyroku z dnia 27 sierpnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1072/17 Naczelny
      Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że „dofinansowanie związane jest z
      kosztami funkcjonowania skarżącego w zakresie, w jakim na podstawie
      porozumienia organizuje on publiczny transport zbiorowy na terenie gminy
      ościennej. Nie jest ono natomiast przeznaczone na sfinansowanie części ustalonej
      ceny usługi przewozowej, a w rezultacie nie powinno być uwzględniane w podstawie
      opodatkowania, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy VAT”. Wobec tego skarżąca zasadnie
      przywołała zarówno ten wyrok jak i inne orzeczenia sądów administracyjnych, na
      poparcie prezentowanego stanowiska.
    W tym miejscu należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega
    konkretna czynność (dostawa towaru lub usługa), a nie zapłata (opłata, płatność), co
    wynika wprost z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Zatem mając na uwadze powyższe, a w szczególności zapadły w analizowanej sprawie
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 3 września 2020 r. sygn. akt I
    SA/Ol 255/20 należy stwierdzić, że rekompensata otrzymywana przez Spółkę od Gminy (...)
    za wykonywanie powierzonego zadania w zakresie przewozu osób środkami komunikacji
    miejskiej nie będzie stanowić podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy, a tym samym nie będzie stanowiła wynagrodzenia za czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art.
    8 ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii dokumentowania kwoty
    rekompensaty wskazać należy, że w myśl art. 106a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz
      ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza
      podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez
      usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub
      dokonującego dostawy towarów;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
      posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
      miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
      czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
      gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
      posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce
      pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem
      świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
      zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura
      dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
      usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) świadczenia usług telekomunikacyjnych, nadawczych i elektronicznych, dla których
      miejscem świadczenia jest miejsce określone zgodnie z art. 28k ust. 1, przez

      podatników zidentyfikowanych na potrzeby procedury szczególnej, o której mowa w
      dziale XII w rozdziałach 6a i 7, dla których państwem członkowskim identyfikacji jest
      Rzeczpospolita Polska.
    W świetle art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
      106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
      2) sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju
      na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
      w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek
      podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4.
    W oparciu o przepisy ustawy, należy wskazać, że faktury są dokumentami
    potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.
    Jak wskazano wyżej, w analizowanej sprawie otrzymana przez Państwa rekompensata od
    Gminy (...) za wykonywanie powierzonego zadania w zakresie przewozu osób środkami
    komunikacji miejskiej nie będzie stanowić podstawy opodatkowania, o której mowa w art.
    29a ust. 1 ustawy i nie będzie stanowiła wynagrodzenia za czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji brak jest podstaw do
    udokumentowania rekompensaty fakturami VAT.
    Zatem, dopuszczalne będzie dokumentowanie przez Państwa kwoty rekompensat notą
    księgową.
    Zaznaczyć należy, że ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej
    upoważnienia w żadnym zakresie nie regulują kwestii wystawiania not księgowych. Noty
    księgowe stanowią dokumenty księgowe. Należy zatem wskazać, że nota księgowa nie jest
    dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako
    taka nie jest objęta regulacją tych przepisów, brak jest jednakże przeciwwskazań na
    gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług dla takiego sposobu
    dokumentowania.
    Zatem podsumowując, otrzymana przez Państwa rekompensata otrzymywana przez
    Spółkę od Gminy (...) za wykonywanie powierzonego zadania w zakresie przewozu osób
    środkami komunikacji miejskiej nie będzie stanowić podstawy opodatkowania, o której
    mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie będzie stanowiła wynagrodzenia za czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji brak jest
    podstaw do udokumentowania rekompensaty fakturami (możliwe będzie
    udokumentowanie notą księgową).
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od
    zakupów związanych ze świadczeniem usług (powierzonych zadań w zakresie przewozu
    osób środkami komunikacji miejskiej) bez stosowania proporcji, o której mowa w art. 90
    ustawy, wyjaśniam co następuje:
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do

      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do
    czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 cyt. ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Należy ponadto zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych
    z opodatkowania tym podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90
    ustawy. Jednak w analizowanej sprawie taka sytuacja nie występuje.
    Bowiem we wniosku wskazali Państwo, że od dnia powstania, Spółka jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług ponieważ wykonuje
    czynności opodatkowane m.in. sprzedaż biletów jednorazowych i okresowych oraz
    sprzedaż powierzchni reklamowych. Z wniosku nie wynika, aby wykonywali Państwo
    czynności zwolnione od podatku VAT. Świadczą Państwo usługi opodatkowane (sprzedaż
    biletów). Spółka jest uprawniona do uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży biletów.
    Poza usługami transportowymi w zakresie komunikacji miejskiej (działalność podstawowa)
    Spółka wynajmuje powierzchnię reklamową i zyski z tej działalności pobocznej
    przeznaczone są na pokrywanie kosztów działalności podstawowej.
    Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione wyżej okoliczności
    sprawy stwierdzić należy, że jeśli nabywane towary i usługi związane z realizacją przez
    Państwa powierzonego zadania w zakresie przewozu osób środkami komunikacji miejskiej
    będą wykorzystywane przez Państwa wyłącznie do czynności opodatkowanych, to mają
    Państwo – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – prawo do odliczenia w pełnej
    wysokości podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących prowadzeniu
    działalności gospodarczej, bez obowiązku stosowania proporcji, o której mowa w art. 90
    ustawy. Przy czym prawo to przysługuje przy założeniu, że nie zachodzą wyłączenia, o
    których mowa w art. 88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązującej w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 25 lutego 2020 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.