Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.483.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Wskazanie czy rekompensata z tytułu poniesionych kosztów
świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego
uzyskiwana przez Spółkę od Miasta stanowi/będzie stanowiła
element podstawy opodatkowania, udokumentowanie fakturą
przez Spółkę rekompensaty otrzymywanej od Miasta oraz
przysługiwanie Miastu prawa do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu wypłaty rekompensaty na rzecz Spółki.
Słowa kluczowe: gmina
opodatkowanie-brak obowiązku opodatkowania
rekompensata
transport-transport publiczny
trybunał-Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
(TSUE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Kwoty nie wchodzące w skład podstawy
opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    28 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · wskazania czy rekompensata z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług
      publicznego transportu zbiorowego uzyskiwana przez Spółkę od Miasta stanowi
      /będzie stanowiła element podstawy opodatkowania, tj. zapłatę o której mowa w art.
      29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu świadczonych przez Spółkę
      usług i tym samym, będzie podlegała opodatkowaniu (pytanie oznaczone we wniosku
      nr 1);
    · udokumentowania fakturą przez Spółkę rekompensaty otrzymywanej od Miasta z tytułu
      poniesionych kosztów świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 2) oraz
    · przysługiwania Miastu prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wypłaty
      rekompensaty na rzecz Spółki (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 września 2025 r. (wpływ
    3 września 2025 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      MZK
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
      Miasto
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Miejski Zakład Komunikacji (dalej „MZK” lub „Spółka”) jest przedsiębiorcą prowadzącym
    działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jedynym
    wspólnikiem Spółki i jednocześnie jej założycielem pozostaje miasto na prawach powiatu
    (dalej jako: „Miasto”) dysponujące 100% udziałami w jej kapitale zakładowym. Spółka
    prowadzi pełną księgowość, opodatkowana jest podatkiem dochodowym od osób
    prawnych oraz podatkiem od towarów i usług. Od (...) czerwca 2018 r. Miejski Zakład
    Komunikacji jest jednoosobową spółką Miasta. Od (...) czerwca 2018 r. Spółka jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.
    U. 2024 poz. 1465 z późn. zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie
    lokalnego transportu drogowego należy do zadań własnych gminy. Miasto jako
    organizator transportu publicznego, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1
    pkt 9 u.p.t.z. ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz.
    U.2025 poz. 285 z późn. zm., dalej jako: „u.p.t.z.”), może zawrzeć z danym podmiotem
    (operatorem) umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego,
    która przyznaje temu operatorowi prawo i zobowiązuje go do wykonywania określonych
    usług związanych z wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej
    (umowa wykonawcza).
    Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 u.p.t.z. Miasto powierzyło Spółce świadczenie usług w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego. W myśl tego przepisu organizator (tu:
    Miasto) może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego, w przypadku gdy świadczenie usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego ma być wykonywane przez podmiot wewnętrzny, w rozumieniu
    rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23
    października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego

    transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i
    (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE. L 315 z 3 grudnia 2007 r.), powołany do świadczenia usług
    w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie Rozporządzenia 1370/07 Spółka posiada status tzw. podmiotu
    wewnętrznego, stanowiącego wyodrębnioną prawnie jednostką podlegającą kontroli
    właściwego organu lokalnego. Kontrola, jaką sprawuje Miasto nad Spółką jest analogiczna
    do kontroli, jaką Miasto sprawuje nad własnymi służbami. Natomiast zobowiązanie
    podmiotu wewnętrznego (Spółki) do świadczenia usługi publicznej, stosownie do
    brzmienia art. 2 lit. e Rozporządzenia 1370/07, jest definiowane jako wymóg określony
    przez właściwy organ do świadczenia usługi użyteczności publicznej w zakresie
    pasażerskiego transportu publicznego, których podmiot ze względu na swój własny
    interes gospodarczy bez rekompensaty nie podjąłby się w takim samym zakresie i na
    takich samych warunkach. Wypełniając powyższe unormowanie prawne Spółka ma za
    zadanie realizację konkretnego działania będącego zadaniem własnym Miasta. Zadanie to
    zostało powierzone do wykonywania w sposób bezpośredni, tym samym Spółka stała się
    w myśl art. 2 lit. j Rozporządzenia 1370/07 tzw. podmiotem wewnętrznym. Ze względu na
    fakt, iż usługi publicznego transportu zbiorowego mają charakter usług publicznych,
    wysokość cen (opłat), po których są realizowane jest ustalana w drodze uchwały przez
    Radę Miasta, która określa ustala opłaty za przewóz osób i bagażu ręcznego lokalnym
    transportem zbiorowym, świadczonym przez Miejski Zakład Komunikacji , jak również
    ustala uprawnienia do bezpłatnych i ulgowych przejazdów.
    Na podstawie umowy z (...) czerwca 2018 r. o świadczeniu usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego Miasto dokonało powierzenia na rzecz MZK realizacji usług
    publicznych w zakresie lokalnego transportu zbiorowego na terenie Miasta i okolicznych
    gmin oraz wykonywaniu szeregu świadczeń dodatkowych. W ramach przedmiotowej
    umowy MZK zobowiązuje się m.in. do druku, sprzedaży i dystrybucji biletów emitowanych
    przez Miasto, prowadzenia kontroli biletów, rozmieszczania rozkładów jazdy i informacji
    przystankowych, przy czym wpływy ze sprzedaży biletów, a także z opłat dodatkowych
    stanowią bezpośrednio przychód Miasta.
    Organizacja publicznego transportu zbiorowego realizowana jest w określonym wymiarze
    wozokilometrów rocznie w oparciu o aktualny plan pracy przewozowej, przy użyciu
    składników majątkowych MZK, z wyłączeniem infrastruktury przystankowej.
    Z uwagi, że ustalona wysokość odpłatności za świadczone przez MZK usługi z reguły
    pozostaje niewystarczająca (wartość przychodów Miasta ze sprzedaży biletów i opłat
    dodatkowych stanowi poniżej 10% kosztów usług przewozowych komunikacji miejskiej
    realizowanych przez MZK) dla celów pokrycia bieżących kosztów działalności, Miasto
    zobowiązane jest do okresowej wypłaty na rzecz MZK środków tytułem rekompensaty,
    stanowiącej docelowo pokrycie wszystkich kosztów rzeczywiście poniesionych przez
    Spółkę w oparciu o stawkę za wozokilometr. Przy czym na podstawie § 19 Umowy
    każdorazowo wartość przyznawanej rekompensaty ustala się w wysokości pozwalającej na
    pokrycie kosztów realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    pomniejszonych o dochody wygenerowane w związku z wykonywaniem zadań będących
    przedmiotem umowy, przy uwzględnieniu rozsądnego zysku (dalej: „Rekompensata”).
    Rekompensata przyznawana jest zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 15 u.p.t.z. Spółce (operatorowi
    publicznego transportu zbiorowego) w związku ze świadczeniem usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego. Podstawy przyznawania rekompensaty są określone
    w Dziale II, Rozdziale 6 u.p.t.z. (art. 50 i następne). Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.
    z., finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
    szczególności na przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów w
    związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego. Zasady wyliczania rekompensaty są natomiast szczegółowo określone w
    załączniku do Rozporządzenia 1370/07, zgodnie z którym rekompensata nie może
    przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto wyliczonemu

    następująco: koszty poniesione w związku z realizacją usługi publicznej minus wszystkie
    dodatnie wpływy finansowe wygenerowane przez przewoźnika w trakcie wykonywania
    usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów, reklama na autobusach) plus tzw. rozsądny
    zysk, przez który zgodnie z Umową należy rozumieć jako stopę zwrotu z kapitału
    (określoną zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia 1370/07), która uznawana jest za
    normalną dla tego sektora i w której uwzględniono ryzyko lub brak ryzyka ingerencji
    organu publicznego ponoszone przez podmiot świadczący usługi publiczne. Ponadto,
    wart. 50 ust. 2 u.p.t.z. zastrzeżono, że przekazanie rekompensaty z tytułu poniesionych
    kosztów w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    nie może prowadzić do odzyskania całości poniesionych kosztów.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka wykonuje i będzie wykonywała czynności
    opodatkowane polegające m.in. na incydentalnym wynajmie autobusów, sprzedaży usług
    reklamowych w i na autobusach, sprzedaży paliwa, świadczeniu usług serwisowania
    biletomatów bezgotówkowych na rzecz i zlecenie producenta użytkowanych biletomatów,
    świadczeniu usług naprawy przystanków i sprzedaży złomu. Z uwagi na fakt, iż w ramach
    prowadzonej działalności MZK może wykonywać również działalność niezwiązaną z
    wykonywaniem przedmiotu Umowy, dochody uzyskane z działalności, o której mowa
    powyżej są uwzględniane przy kalkulacji kwoty rekompensaty.
    Wysokość Rekompensaty nie może zatem przekroczyć kwoty koniecznej do pokrycia
    wyniku finansowego netto uzyskanego jako rezultat kosztów i przychodów, które powstały
    w związku z realizacją przedmiotu Umowy, pozostałych przychodów oraz kwoty
    rozsądnego zysku. Kwotę należnej Rekompensaty ustala się jako iloczyn wozokilometrów
    oraz stawki rekompensaty za jeden wozokilometr dla danego roku kalendarzowego
    powiększoną o podatek VAT.
    W ramach dotychczasowych postanowień Umowy Miasto i Spółka ustaliły, że wypłata
    zaliczki na poczet Rekompensaty następuje w okresach miesięcznych na podstawie
    wystawianej przez MZK faktury VAT w oparciu o 1/12 rocznego planu pracy przewozowej
    mierzonej w wozokilometrach pomnożonych przez ustaloną na dany rok stawkę netto
    Rekompensaty za jeden wozokilometr z uwzględnieniem podatku VAT.
    Obecnie na skutek wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: „TSUE”) z dnia 8 maja
    2025 C-615/23 w sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.A. Spółka
    oraz Miasto rozważają zmianę sposobu rozliczania wypłacanych Rekompensat poprzez
    odstąpienie od opodatkowania VAT otrzymywanych rekompensat, odstąpienie od
    dokumentowania otrzymywanych kwot rekompensat przy użyciu faktur VAT oraz
    zaprzestanie odliczania VAT z przedmiotowych faktur.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    1. Na pytanie: Czy otrzymana przez Państwa rekompensata jest wypłacana wyłącznie w
      celu realizacji zadań w zakresie publicznego transportu zbiorowego?
      Udzielono odpowiedzi:
      Tak, zgodnie z Umową o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
      zbiorowego z (...) czerwca 2018 r. (z późn.zm., dalej jako umowa przewozowa) § 19 w
      brzmieniu: „Rekompensata, której wysokość wyliczana jest na zasadach określonych w
      załączniku do rozporządzenia nr 1370/2007, stanowi pokrycie kosztów realizacji usługi
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego, o których mowa w § 2,
      pomniejszonych o dochody wygenerowane w związku z wykonywaniem zadań
      będących przedmiotem umowy, z uwzględnieniem rozsądnego zysku”. Przedmiot
      umowy to odpłatne świadczenie przez Operatora usług publicznych (Miejski Zakład
      Komunikacji) w zakresie lokalnego transportu zbiorowego na sieci komunikacyjnej
      miasta oraz na terenie innych gmin sąsiadujących, z którymi Miasto zawarło
      porozumienia międzygminne oraz usług dodatkowych, związanych bezpośrednio ze
      świadczeniem usług przewozowych, tj. druk, sprzedaż i dystrybucja biletów
      emitowanych przez Miasto wraz z promocją usług przewozowych; prowadzenie

      kontroli biletów; rozmieszczanie rozkładów jazdy i informacji przystankowych. Przy
      czym dochody z tytułu działalności dodatkowej (wpływy ze sprzedaży biletów i opłat
      dodatkowych za przejazd bez ważnego biletu) Operator przekazuje bezpośrednio na
      rachunek dochodów Miasta. Dochody wykonane w imieniu i na rzecz Operatora w
      ramach działalności dodatkowej nie wchodzą w zakres rozliczeń z tytułu
      rekompensaty.
    2. Na pytanie: Czy rekompensata może być wykorzystana na inny cel niż realizowany
      przez Państwa publiczny transport zbiorowy, np. może zostać przeznaczona na ogólną
      działalność Spółki?
      Udzielono odpowiedzi:
      Nie, zgodnie z umową przewozową jw., przyznanie rekompensaty ma wyłącznie cel i
      przeznaczenie określone w § 19 tejże umowy, w brzmieniu: „Rekompensata, której
      wysokość wyliczana jest na zasadach określonych w załączniku do rozporządzenia nr
      1370/2007, stanowi pokrycie kosztów realizacji usługi w zakresie publicznego
      transportu zbiorowego, o których mowa w § 2, pomniejszonych o dochody
      wygenerowane w związku z wykonywaniem zadań będących przedmiotem umowy z
      uwzględnieniem rozsądnego zysku”. Ponadto, przedmiotowa umowa implementuje
      Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października
      2007 r., zgodnie z którym rekompensata pozwala na zapewnienie świadczenia usług
      stanowiących usługi użyteczności publicznej i jednocześnie nie może przekroczyć
      poziomu koniecznego do pokrycia kosztów netto poniesionych przy realizacji
      zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy czym należy uwzględnić
      przychody uzyskane dzięki nim i rozsądny zysk. Umowa przewozowa określa, zgodnie
      z implementacją przepisów UE, metodologię kalkulacji rekompensaty dla
      potwierdzenia wpływu jaki ma wypełnianie zobowiązań z tytułu świadczenia usług
      publicznych na zapotrzebowanie na pasażerskie usługi transportowe przez Operatora
      świadczącego usługi publiczne, aby wykazać, iż uniknięto rekompensat w nadmiernej
      wysokości. Organizator definiuje rekompensatę zgodnie z literą Rozporządzenia (WE)
      nr 1370/2007 „rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych oznacza każdą
      korzyść, zwłaszcza finansową, przyznaną bezpośrednio lub pośrednio przez właściwy
      organ z funduszy publicznych w okresie realizacji zobowiązania z tytułu świadczenia
      usług publicznych”, w związku z czym rekompensata nie stanowi pokrycia kosztu z
      tytułu działalności innej niż publiczna, jak również nie jest i nie może być przeznaczona
      na inny cel niż określony w umowie. Przy czym zasadniczym celem funkcjonowania
      Miejskiego Zakładu Komunikacji jest realizowanie zadań własnych gminy w zakresie
      zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego transportu
      zbiorowego. W rezultacie rekompensata pomimo, że przyznawana jest wyłącznie na
      cele określone umową przewozową, obejmuje zasadniczo niemal całkowitą aktywność
      Spółki.
    3. Na pytanie: Czy z ekonomicznego punktu widzenia są Państwo w stanie świadczyć
      usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego bez otrzymanej rekompensaty, a
      jeśli tak, to w jaki sposób pokrywaliby Państwo powstałą stratę finansową?
      Udzielono odpowiedzi:
      Miejski Zakład Komunikacji, realizuje zadanie własne gminy w zakresie zaspokajania
      zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego transportu zbiorowego (art. 7 ust.
      1 pkt 4). Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tj. Dz. U.2025 poz.
      1153). Zgodnie z zawartą umową przewozową, Miejski Zakład Komunikacji – Operator,
      działa jako podmiot świadczący usługi publiczne w zakresie transportu pasażerskiego,
      a zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych, zgodnie z Rozporządzeniem nr
      1370/2007 oznacza wymóg określony lub ustalony przez właściwy organ w celu
      zapewnienia świadczenia usług użyteczności publicznej w zakresie pasażerskiego
      transportu publicznego, których świadczenia podmiot świadczący usługi ze względu na
      swój własny interes gospodarczy nie podjąłby się lub nie podjąłby się w takim samym

      zakresie lub na takich samych warunkach. Jak wskazuje sama definicja, realizacja
      zadań w ogólnym interesie społeczeństwa, nie byłaby możliwa przy wsparciu organu
      publicznego powierzającego to zadanie, zważywszy także na zakres usług
      powierzonych w ramach działalności dodatkowej (sprzedaż biletów), która nie stanowi
      przychodu Operatora, nie bilansuje wyniku ekonomicznego i jest poza władztwem
      prowadzącego działalność a więc poza mechanizmem rynkowym właściwym dla
      prowadzącego działalność gospodarcza na ogólnych zasadach. Przy czym należy
      zaznaczyć, że w polskich uwarunkowaniach prawno- gospodarczych wykonywanie
      przez Operatora usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w oparciu o
      przyznawaną rekompensatę ze strony jednostki samorządu terytorialnego stanowi
      powszechną formę wspierania podmiotów wykonujących zadania z zakresu
      transportu publicznego.
    4. Na pytanie: Czy rekompensata kalkulowana w taki sposób, aby zrekompensować
      stratę finansową powstałą w związku z realizacją umowy (świadczenie usług
      publicznego transportu zbiorowego)?
      Udzielono odpowiedzi:
      Rekompensata nie stanowi części wynagrodzenia za konkretne świadczenie lecz służy
      zbilansowaniu kosztów realizacji zadań publicznych i zapewnia mechanizm
      rekompensujący względem straty finansowej powstałej w wyniku świadczenia usługi
      publicznej przez podmiot publiczny w analogii do sytuacji, gdyby Operator takich usług
      nie świadczył. Ustalenie rekompensaty należnej jest swego rodzaju wyceną, na ile
      pogorszyło się status quo podmiotu świadczącego usługi publiczne w odniesieniu do
      warunków, w których podmiot takich usług nie świadczy. Jednocześnie rekompensata,
      która de facto jest wypłacana w interesie publicznym, nie przekracza kwoty niezbędnej
      do pokrycia kosztów dotyczących wykonywanej usługi publicznej z uwzględnieniem
      rozsądnego zysku. Miejski Zakład Komunikacji prowadzi zarówno działalność w
      ogólnym interesie publicznym, jak i wykraczającą poza ten zakres. W związku z tym
      ewidencja księgowa spółki funkcjonuje w oparciu o szczególne zasady i kryteria
      umożliwiające wyodrębnienie kosztów i przychodów związanych z usługami
      publicznymi od kosztów i przychodów pozostałych, z działalności niepublicznej.
      Uszczegółowione zasady przyznawania rekompensat zawiera Załącznik do
      Rozporządzenia nr 1370/2007 oraz Załącznik (...) do Umowy o świadczenie usług
      pasażerskiego transportu zbiorowego zawierający metodologię kalkulacji
      rekompensaty, która stanowi iloczyn stawki obliczonej dla jednego wozokilometra
      pracy przewozowej wykonanej na sieci komunikacyjnej i ilości wozokilometrów
      skalkulowanych w oparciu o plan pracy przewozowej na dany rok, skorygowanych o
      jego rzeczywiste wykonanie ex post.
    5. Na pytanie: Czy odpłatność pasażerów jest niższa w związku z otrzymywaną
      rekompensatą?
      Udzielono odpowiedzi:
      Opłaty za przewozy osób i bagażu ręcznego lokalnym transportem zbiorowym,
      świadczonym przez Miejski Zakład Komunikacji oraz zasady określające uprawnienia
      do bezpłatnych i ulgowych przejazdów ustanawia w drodze uchwały Rada Miasta.
      Organem wykonawczym jest Prezydent Miasta , które jako Organizator powierza
      Operatorowi świadczącemu usługi publiczne zarządzanie usługami pasażerskiego
      transportu publicznego w jego imieniu i na jego rzecz. Operator nie stanowi o
      wysokości cen biletów i przekazuje wszystkie wypływy z tego tytułu do budżetu Miasta,
      niezależnie od wysokości należnej rekompensaty, w związku z czym nie zachodzą
      przesłanki tzw. wypełnienia cenowego. Organizator nie nabywa od Operatora
      odpłatnej usługi lecz wspiera jego działalność w interesie ogólnym, na rzecz
      potencjalnych pasażerów komunikacji miejskiej, poprzez wypłatę rekompensaty, co
      wskazuje na brak świadczenia wzajemnego. W szczególności, Organizator, przyznając
      rekompensatę, nie otrzymuje żadnej konkretnej korzyści ze strony Operatora. Na

      wysokość rekompensaty, która spełnia przesłanki z Rozporządzenia nr 1370/2007,
      którą otrzymuje Operator, nie wpływa ani cena biletu, ani ilość sprzedanych biletów i
      liczba przewiezionych pasażerów, jak również cena biletu nie jest zależna od
      wysokości rekompensaty, gdyż Operator nie jest organem stanowiącym w tej materii a
      podmiotem działającym w ogólnym interesie publicznym, wykonującym usługę
      publiczną przy wsparciu podmiotu publicznego. Jeżeli ceny biletów nie są ustalane
      przez Operatora otrzymującego rekompensatę, lecz zostały z góry narzucone przez
      właściwe organy, również rekompensata otrzymana post factum nie może wpływać
      bezpośrednio na ceny usługi. Odpłatność pasażerów za korzystanie z usług transportu
      zbiorowego jest zatem niezależna od przyznanej rekompensaty. Natomiast sama
      wysokość opłat za korzystanie z transportu zbiorowego, ustalana w drodze uchwały
      Rady Miasta, może zostać ukształtowana w dowolny sposób, niezależny od wysokości
      realnych kosztów transportu i przyznawanej rekompensaty, na którą Organizator nie
      ma wpływu. Wpływy ze sprzedaży biletów i opłat dodatkowych za przejazd bez
      ważnego biletu nie stanowią przychodów Operatora. Operator przekazuje
      bezpośrednio wpływy z tego tytułu na rachunek dochodów Miasta, które może w
      sposób dyskrecjonalny ustalić ich poziom.
    Pytanie
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym rekompensata z tytułu poniesionych kosztów
      świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego uzyskiwana przez Spółkę od
      Miasta stanowi / będzie stanowiła element podstawy opodatkowania, tj. zapłatę o
      której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
      usług z tytułu świadczonych przez Spółkę usług i tym samym, będzie podlegała
      opodatkowaniu?
    2. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym rekompensaty otrzymywane
      od Miasta z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług publicznego transportu
      zbiorowego powinny zostać udokumentowane przez Spółkę fakturą VAT?
    3. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Miastu przysługuje/będzie
      przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej
      wypłatę rekompensaty na rzecz Spółki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W ocenie Spółki, rekompensata z tytułu z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego uzyskiwana przez Spółkę od Miasta nie stanowi/nie
    będzie stanowiła elementu podstawy opodatkowania, tj. zapłaty o której mowa w art. 29a
    ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług z tytułu świadczonych
    przez Spółkę usług i tym samym, nie będzie podlegała opodatkowaniu.
    Ad. 2
    W przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, uznając że
    rekompensata opisana we wniosku nie stanowi elementu podstawy opodatkowania w
    podatku VAT, w ocenie Spółki otrzymanie rekompensaty nie powinno podlegać
    udokumentowaniu przy użyciu faktury VAT.
    Ad. 3
    W przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, w opisanym
    stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Miastu nie przysługuje prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z faktury dokumentującej wypłatę Rekompensaty na rzecz Spółki.
    Ad. 1
    W ocenie Zainteresowanych, Spółka nie świadczy usług na rzecz Miasta, lecz na rzecz osób
    fizycznych (pasażerów). W konsekwencji, zdaniem Zainteresowanych Rekompensata

    wypłacana przez Miasto na rzecz Spółki nie stanowi/nie będzie stanowić wynagrodzenia z
    tytułu wykonywania usług na rzecz Miasta. W szczególności, w stosunku pomiędzy
    Miastem a Spółką nie występuje świadczenie o charakterze ekwiwalentnym i wzajemnym.
    Odbiorcami usług świadczonych przez Spółkę są osoby korzystające z usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług o VAT (tekst jedn.: Dz.U.2025.775 z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT") ,
    opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
    Natomiast, stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika.
    Wskazany przepis ustawy o VAT stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy Rady 2006
    /112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej, z treści którego wynika, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług
    innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko,
    co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za
    dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Zatem, z powyżej wskazanych przepisów wynika, iż – co do zasady – podstawa
    opodatkowania podatkiem VAT obejmuje wszystko co stanowi zapłatę. Jednakże, w
    sytuacji, gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług,
    otrzymuje dotacje, subwencje lub inne dopłaty o podobnym charakterze, stanowiące
    dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny,
    uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia.
    W konsekwencji, kryterium uznania dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
    charakterze za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT jest zatem stwierdzenie, że
    dopłaty te dokonywane są w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. mają bezpośredni wpływ na cenę
    konkretnej dostawy towarów lub konkretnego świadczenia usług podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z kolei dopłaty, których nie da się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu
    przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Zatem, jeżeli z okoliczność faktycznych wynika, że taki bezpośredni związek nie istnieje, to
    nawet, gdy dzięki dopłacie do działalności prowadzonej przez podatnika jest on w stanie
    efektywnie obniżyć cenę oferowanych towarów i usług, otrzymane dofinansowanie nie
    powinno być uwzględniane w podstawie opodatkowania.
    W okolicznościach niniejszej sprawy, Rekompensata stanowi częściowy zwrot kosztów z
    tytułu wykonywania zadań publicznych. W szczególności, otrzymana od Miasta
    Rekompensata nie stanowi bezpośredniej dopłaty związanej z wykonywaniem usług

    publicznego transportu zbiorowego, ponieważ nie wpływa wprost na wysokość ceny tych
    usług. Celem rekompensaty jest dofinansowanie działalności przewozowej powierzonej
    Spółce przez Miasto. Rekompensata, którą otrzymuje/będzie otrzymywała Spółka od
    Miasta, przeznaczona jest na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług
    publicznego transportu zbiorowego. Oznacza to, że ma charakter ogólny, jej celem jest
    częściowe pokrycie ogółu kosztów ponoszonych w związku z wykonywaniem zadań
    publicznych przez Spółkę, natomiast nie ma bezpośredniego (ani nawet jakiegokolwiek)
    wpływu na cenę świadczonych usług.
    Otrzymywana rekompensata nie wypełnia zatem dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT. Rekompensaty nie stanowią wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług
    wykonywanych na rzecz Miasta (Spółka świadczy usługi na rzecz pasażerów). Ponadto,
    wypłacana przez Miasto Rekompensata nie wypełnia dyspozycji art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT, ponieważ jej wypłata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług
    publicznego transportu zbiorowego dla korzystających z tegoż transportu.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, należy wskazać, że usługą będzie tylko takie
    świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia
    odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega
    opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy, a jedna ze
    stron może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi
    mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było stwierdzić, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Zgodnie z dyspozycją art. 29a ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym, a nie te, które mają charakter
    podmiotowy. Termin rekompensata – to wyrównanie strat poniesionych przez kogoś,
    naprawienie szkód, wynagrodzenie komuś krzywd. Rekompensata nie ma natomiast
    bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Spółkę usług na rzecz pasażerów,
    nie stanowi dopłaty do ceny wykonywanych usług, a jej istotą jest pokrycie kosztów
    działalności powierzonej przez Miasto. Określenie zasad przyznawania rekompensaty i
    celów jakim służy, jest zawarte w Dziale II, Rozdziale 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o
    publicznym transporcie zbiorowym (art. 50 i następne). O tym, że rekompensata nie jest
    związana z liczbą przewiezionych pasażerów, nie stanowi wynagrodzenia za wykonywane
    usługi transportu publicznego, lecz jej istotą jest zrównoważenie ponoszonych z tego
    tytułu kosztów, świadczy także treść art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 16 grudnia 2010
    r. o publicznym transporcie zbiorowym, zgodnie z którym finansowanie przewozów o
    charakterze użyteczności publicznej może polegać w szczególności na przekazaniu
    operatorowi rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem
    przez operatora usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
    Trybunał lub TSUE) podkreśla się, że istotne znaczenie z perspektywy opodatkowania
    dotacji jest określenie związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą
    towaru jako bezpośredniego. Przykładowo, w wyroku TSUE z 22 listopada 2001 r. w
    sprawie C-184/00 (Office de produits wallons ASBL v. Belgia State) stwierdzono, że sam
    fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia
    (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta
    powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Konieczne jest stwierdzenie, że dotacja jest
    dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej podatkiem VAT
    (dostawy towarów lub świadczenia usług).
    Należy wskazać, że w ostatnim czasie TSUE wypowiedział się w polskiej sprawie dot.
    opodatkowania VAT wypłaty rekompensat. W orzeczeniu z 8 maja 2025 r. sygn. C-615/23
    TSUE orzekł, że zryczałtowane rekompensaty, wypłacane przez gminy w celu pokrycia strat
    przewoźnikom świadczącym usługi transportu zbiorowego po cenie ustalonej przez
    jednostkę samorządu terytorialnego, nie wchodzą do podstawy opodatkowania VAT.

    W przedmiotowej sprawie, osią sporu między organem podatkowym a gminą były
    rekompensaty wypłacane na rzecz przewoźnika z tytułu realizacji usług transportu
    publicznego, w sytuacji gdy ceny biletów za realizowane przejazdy ustalane były poniżej
    rzeczywistych kosztów. Ceny biletów miały być ustalane przez samorządy w formie uchwał
    rad gmin, powiatów i sejmików wojewódzkich lub w drodze zarządzeń organów
    wykonawczych tych jednostek. Z kolei spółka była zobligowana do stosowania z góry
    ustalonych cen, co prowadziło do sytuacji, w której generowane przychody nie pokrywały
    kosztów działalności. Z tego względu spółka otrzymywała od jednostki samorządu
    terytorialnego rekompensatę, której wysokość nie mogła przekraczać kwoty
    odpowiadającej wynikowi finansowemu netto ze świadczenia usług komunikacji miejskiej,
    obliczonej zgodnie z Rozporządzeniem 1370/2007 z 23 października 2007 r.
    Spółka stała na stanowisku, że rekompensata nie wpłynie na cenę biletowanych usług i
    jako taka nie wejdzie do podstawy opodatkowania VAT. Otrzymywana rekompensata
    stanowi zaś dofinansowanie ogólnych kosztów działalności przewozowej, które nie
    podlega opodatkowaniu w myśl art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Dyrektor KIS nie zgodził się z argumentacją spółki wskazując, że uzyskiwana
    rekompensata będzie bezpośrednio powiązana z usługą przewozową, której spółka nie
    mogłaby świadczyć według narzucanych cen, gdyby nie dofinansowanie od samorządu.
    Trybunał rozważając czy rekompensata jaką otrzymuje przedsiębiorstwo świadczące
    usługi transportu publicznego ma bezpośredni wpływ na cenę usługi uznał, że tego
    rodzaju rekompensaty nie wchodzą do podstawy opodatkowania VAT. Nie są wypłacane
    operatorowi (spółce) w celu świadczenia usługi na rzecz konkretnego odbiorcy i nie mają
    wpływu na cenę usługi. Jako istotny argument, TSUE wskazał, że rekompensata wypłacana
    jest po fakcie (a posteriori) i „jest niezależna od konkretnego korzystania z usług
    transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych wozokilometrów.” Taka rekompensata
    nie wchodzi zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w
    rozumieniu art. 73 Dyrektywy VAT – stwierdził Trybunał.
    W ocenie TSUE, bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż bez takiej rekompensaty, która
    pozwala na wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców usług
    musiałaby być wyższa. Jak zauważył TSUE każda dotacja może mieć wpływ na kalkulację
    cen, niezależnie od tego, czy jest dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy jak w tym
    wypadku – przez samorząd. Jednak samo to, że dofinansowanie może mieć wpływ na cenę
    towarów lub usług, nie wystarcza do jego opodatkowania jako „subwencji bezpośrednio
    związanej z ceną” – orzekł TSUE.
    Podobne stanowisko jest prezentowane w jednolitym orzecznictwie polskich sądów
    administracyjnych, które rozstrzygały już kwestię opodatkowania na gruncie podatku VAT
    rekompensaty wypłacanej przez jednostki samorządu terytorialnego w związku z
    publicznym transportem zbiorowym.
    Przykładowo, w wyroku z 21 października 2021 r. (sygn. akt I FKS 1247/18) Naczelny Sąd
    Administracyjny (dalej: NSA) – orzekając w sprawie bardzo zbliżonej do przedstawionego
    stanu faktycznego – stwierdził, że: „rekompensaty za świadczone usługi transportu
    zbiorowego nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym
    charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 u.p.t.u.
    Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na ceny za usługi świadczone
    przez spółkę (ceny za bilety). Celem rekompensat ma być przede wszystkim pokrycie strat
    związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i
    umożliwienie jej prowadzenia w tego rodzaju sytuacji. Także sposób przyznania tych
    rekompensat wskazuje, że stanowią one dopłatę o charakterze podmiotowym związaną z
    kosztami funkcjonowania spółki w zakresie, w jakim świadczy przewozy o charakterze
    użyteczności publicznej, a nie z cenami usług przewozowych, na które rekompensata nie
    oddziałuje. Rekompensata, którą skarżąca otrzymuje od związku powiatowo-gminnego,
    nie jest związana z ceną sprzedawanych biletów. Głównym wskaźnikiem służącym do
    wyliczenia dotacji/refundacji jest w tym wypadku tzw. współczynnik wozokilometra, który z

    założenia odnosi się do organizowanych przejazdów (ilości kursów, przejechanych
    kilometrów), z pominięciem takich czynników jak chociażby ilość sprzedanych biletów, a
    także ich rodzaj. Oznacza to, że rekompensata ma charakter ogólny, a jej celem jest
    wyłącznie dotowanie działalności skarżącej. Tym samym, w okolicznościach analizowanej
    sprawy, zasadnie orzekł sąd pierwszej instancji, że nie da się powiązać tej rekompensaty z
    konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Naczelny Sąd Administracyjny podziela tym samym ocenę sądu administracyjnego
    pierwszej instancji, że opisana we wniosku spółki o udzielenie interpretacji indywidualnej
    rekompensata nie może być uznana za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym
    charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w tym przepisie. Nie
    ma bowiem bezpośredniego wpływu na cenę dostarczanych towarów lub świadczonych
    usług”.
    Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane również m.in. w wyrokach NSA, tj.: z 29
    listopada 2024 r. sygn. I FSK 1141/22, z 28 marca 2023 sygn. I FSK 974/22, z 24 stycznia
    2023 r., sygn. I FSK 2264/19, z 12 października 2021 r., sygn. I FSK 1247/18, z 21 czerwca
    2021 r. sygn. I FSK 1598/19, z 22 czerwca 2021 r. sygn. I FSK 813/20, z 15 czerwca 2021 r.
    sygn. I FSK 1629/19, z 27 maja 2021 r., sygn. I FSK 445/18, z 28 kwietnia 2021 r., sygn. I FSK
    883/18, z 15 października 2020 r. sygn. I FSK 706/18, z 7 listopada 2018 r. sygn. I FSK 1692
    /16, z 27 sierpnia 2019 r. sygn. I FSK 1072/17, z 30 stycznia 2019 r. sygn. I FSK 1673/16, z
    27 września 2018 r. sygn. I FSK 1875/16 oraz sygn. I FSK 1876/16.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wydawanych dotychczas
    interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej - przykładowo w
    interpretacji indywidualnej z: 2 października 2023 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.893.2018.10.IK,
    3 lipca 2023 r. nr 0112-KDIL2-1.4012.229.2018.10.AS, 16 maja 2022 r. nr 0112-KDIL2-
    2.4012.311.2017.12.AKR oraz z 4 listopada 2021 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.9.2019.10.S.KOM.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Zainteresowanych, z orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż
    kluczowe znaczenie dla uznania kwoty rekompensaty za składnik podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT jest możliwość jednoznacznego i bezpośredniego
    przyporządkowania kwoty rekompensaty do konkretnej transakcji. Jeżeli jednak taki
    związek bezpośredni nie występuje, rekompensata nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Należy zaznaczyć, iż – zdaniem Zainteresowanych – w analizowanym przypadku
    Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę usługi świadczonych przez Spółkę
    na rzecz pasażerów (cenę biletów). Celem przedmiotowej Rekompensaty jest dotowanie
    działalności Spółki poprzez pokrycie strat związanych ze świadczeniem przez Spółkę
    omawianej działalności oraz uzyskanie rozsądnego zysku i umożliwienie Spółce
    prowadzenia tego rodzaju działalności.
    Tym samym, w opinii Zainteresowanych, wskazana Rekompensata stanowi dopłatę – o
    charakterze wyłącznie podmiotowym, ogólnym – związaną z kosztami funkcjonowania
    Spółki w zakresie, w jakim świadczy ona przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a
    nie z cenami usług przewozowych, na które Rekompensata nie oddziałuje. Innymi słowy,
    Rekompensata funkcjonuje w oderwaniu od dostawy konkretnych towarów lub
    świadczenia konkretnych usług. W związku z powyższym, zdaniem Zainteresowanych,
    przekazywana – na podstawie Umowy – rekompensata przez Miasto na rzecz Spółki nie
    stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT, tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 258), dalej ustawa o publicznym transporcie zbiorowym.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
        pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
        mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
        komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
        zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
        właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub

      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być
      w szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Według art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący

    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje

    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że Miejski Zakład Komunikacji jest przedsiębiorcą prowadzącym
    działalność gospodarczą. Jedynym wspólnikiem Spółki i jednocześnie jej założycielem
    pozostaje Miasto na prawach powiatu. Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności Spółka wykonuje
    czynności opodatkowane polegające m.in. na incydentalnym wynajmie autobusów,
    sprzedaży usług reklamowych w i na autobusach, sprzedaży paliwa, świadczeniu usług
    serwisowania biletomatów bezgotówkowych na rzecz i zlecenie producenta użytkowanych
    biletomatów, świadczeniu usług naprawy przystanków i sprzedaży złomu. Miasto jako
    organizator transportu publicznego, realizując zadania określone w ustawie o
    samorządzie gminnym w zakresie lokalnego transportu drogowego na podstawie art. 22
    ust. 1 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym powierzyło Spółce świadczenie
    usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Spółka ma za zadanie realizację
    konkretnego działania będącego zadaniem własnym Miasta. Zadanie to zostało
    powierzone do wykonywania w sposób bezpośredni, tym samym Spółka stała się w myśl
    art. 2 lit. j Rozporządzenia 1370/07 tzw. podmiotem wewnętrznym. W ramach
    przedmiotowej umowy MZK zobowiązuje się m.in. do druku, sprzedaży i dystrybucji
    biletów emitowanych przez Miasto, prowadzenia kontroli biletów, rozmieszczania
    rozkładów jazdy i informacji przystankowych, przy czym wpływy ze sprzedaży biletów, a
    także z opłat dodatkowych stanowią bezpośrednio przychód Miasta. Organizacja
    publicznego transportu zbiorowego realizowana jest w określonym wymiarze
    wozokilometrów rocznie w oparciu o aktualny plan pracy przewozowej, przy użyciu
    składników majątkowych MZK, z wyłączeniem infrastruktury przystankowej. Wysokość cen
    (opłat), po których są realizowane usługi publicznego transportu zbiorowego ustalana jest
    w drodze uchwały przez Radę Miasta, która określa ustala opłaty za przewóz osób i
    bagażu ręcznego lokalnym transportem zbiorowym, świadczonym przez Miejski Zakład
    Komunikacji, jak również ustala uprawnienia do bezpłatnych i ulgowych przejazdów. Jak
    Państwo wskazują wysokość odpłatności za świadczone przez MZK usługi z reguły
    pozostaje niewystarczająca. Dla celów pokrycia bieżących kosztów działalności, Miasto
    zobowiązane jest do okresowej wypłaty na rzecz MZK środków tytułem rekompensaty,
    stanowiącej docelowo pokrycie wszystkich kosztów rzeczywiście poniesionych przez
    Spółkę w oparciu o stawkę za wozokilometr. Wartość każdorazowo przyznawanej
    rekompensaty ustala się w wysokości pozwalającej na pokrycie kosztów realizacji usług w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego pomniejszonych o dochody wygenerowane
    w związku z wykonywaniem zadań będących przedmiotem umowy, przy uwzględnieniu
    rozsądnego zysku. Z uwagi na fakt, iż w ramach prowadzonej działalności MZK może
    wykonywać również działalność niezwiązaną z wykonywaniem przedmiotu Umowy,
    dochody uzyskane z działalności, o której mowa powyżej są uwzględniane przy kalkulacji
    kwoty rekompensaty. Jak Państwo wskazują rekompensata przyznawana jest zgodnie z
    art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym w związku ze
    świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, podstawy jej
    przyznawania określone są w art. 50 i nast. ww. ustawy natomiast zasady jej wyliczenia są
    szczegółowo określone w załączniku do Rozporządzenia 1370/07, zgodnie z którym
    rekompensata nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi finansowemu netto
    wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją usługi publicznej
    minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane przez przewoźnika w trakcie
    wykonywania usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów, reklama na autobusach) plus
    tzw. rozsądny zysk, przez który – zgodnie z zawartą umową – należy rozumieć jako stopę
    zwrotu z kapitału, która uznawana jest za normalną dla tego sektora i w której
    uwzględniono ryzyko lub brak ryzyka ingerencji organu publicznego ponoszone przez
    podmiot świadczący usługi publiczne. Zatem kwotę należnej Rekompensaty ustala się jako
    iloczyn wozokilometrów oraz stawki rekompensaty za jeden wozokilometr dla danego
    roku kalendarzowego powiększoną o podatek VAT. Wypłata zaliczki na poczet

    Rekompensaty następuje w okresach miesięcznych na podstawie wystawianej przez MZK
    faktury VAT w oparciu o 1/12 rocznego planu pracy przewozowej mierzonej w
    wozokilometrach pomnożonych przez ustaloną na dany rok stawkę netto Rekompensaty
    za jeden wozokilometr z uwzględnieniem podatku VAT. Operator nie stanowi o wysokości
    cen biletów i przekazuje wszystkie wypływy z tego tytułu do budżetu Miasta, niezależnie
    od wysokości należnej rekompensaty. Na wysokość rekompensaty nie wpływa ani cena
    biletu, ani ilość sprzedanych biletów i liczba przewiezionych pasażerów, jak również cena
    biletu nie jest zależna od wysokości rekompensaty. Zatem – jak Pastwo wskazują –
    odpłatność pasażerów za korzystanie z usług transportu zbiorowego jest niezależna od
    przyznanej rekompensaty. Natomiast sama wysokość opłat za korzystanie z transportu
    zbiorowego, ustalana w drodze uchwały Rady Miasta, może zostać ukształtowana w
    dowolny sposób, niezależny od wysokości realnych kosztów transportu i przyznawanej
    rekompensaty, na którą Organizator nie ma wpływu. Wpływy ze sprzedaży biletów i opłat
    dodatkowych za przejazd bez ważnego biletu nie stanowią przychodów Operatora.
    Operator przekazuje bezpośrednio wpływy z tego tytułu na rachunek dochodów Miasta.
    Zgodnie z zawartą umową przewozową rekompensaty przyznawana jest wyłącznie w celu
    pokrycie kosztów realizacji usługi w zakresie publicznego transportu zbiorowego,
    pomniejszonych o dochody wygenerowane w związku z wykonywaniem zadań będących
    przedmiotem umowy z uwzględnieniem rozsądnego zysku. Przyznawana rekompensata
    nie stanowi pokrycia kosztu z tytułu działalności innej niż publiczna, jak również nie jest i
    nie może być przeznaczona na inny cel niż określony w umowie. W związku z
    prowadzeniem zarówno działalność w ogólnym interesie publicznym, jak i wykraczającej
    poza ten zakres ewidencja księgowa Spółki funkcjonuje w oparciu o szczególne zasady i
    kryteria umożliwiające wyodrębnienie kosztów i przychodów związanych z usługami
    publicznymi od kosztów i przychodów pozostałych, z działalności niepublicznej.
    Rekompensata służy zbilansowaniu kosztów realizacji zadań publicznych i zapewnia
    mechanizm rekompensujący względem straty finansowej powstałej w wyniku świadczenia
    usługi publicznej. Podkreślają Państwo, iż Miejski Zakład Komunikacji realizując działa jako
    podmiot świadczący usługi w zakresie transportu pasażerskiego, z uwagi na wymóg
    określony lub ustalony przez właściwy organ w celu zapewnienia świadczenia usług
    użyteczności publicznej w zakresie pasażerskiego transportu publicznego oraz ze względu
    na swój własny interes gospodarczy nie podjąłby się lub nie podjąłby się w takim samym
    zakresie lub na takich samych warunkach. Operator nie stanowi o wysokości cen biletów i
    przekazuje wszystkie wypływy z tego tytułu do budżetu Miasta, niezależnie od wysokości
    należnej rekompensaty.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności wskazania czy rekompensata z tytułu
    poniesionych kosztów świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego uzyskiwana
    przez Spółkę od Miasta stanowi/będzie stanowiła element podstawy opodatkowania, tj.
    zapłatę o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z tytułu świadczonych przez Spółkę usług i
    tym samym, będzie podlegała opodatkowaniu
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te

      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
      uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
      status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja
      powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by
      dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim
      przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy
      towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu
      [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne),
      C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
      VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub
      częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub
      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT
      i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może
      przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu
      ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany
      okres. (pkt 28)

      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie
      ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz
      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:
      C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23
    stwierdzenia wymaga, że otrzymywana przez Spółkę od Gminy rekompensata za
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi obrotu w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Wprawdzie we wniosku wskazali Państwo, że są Państwo podmiotem powiązanym
    kapitałowo lub osobowo z jednostkami samorządu terytorialnego, tzn. są Państwo
    podmiotem wewnętrznym w rozumieniu Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie usług publicznych w
    zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego. Okoliczność ta nie może
    jednak przesądzać o konieczności opodatkowania otrzymywanej przez Spółkę
    rekompensaty.
    Z wniosku wynika bowiem, że:

    - Miejski Zakład Komunikacji jako Operator publicznego transportu zbiorowego realizuje
      usługi publicznego transportu zbiorowego zgodnie z warunkami określonymi przez
      Organizatora (Miasto);
    - w związku z realizacją zawartej z Organizatorem umowy dotyczącej świadczenia usług
      publicznego transportu zbiorowego Operator otrzymuje rekompensatę, w rozumieniu
      art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z.;
    - przyznawana rekompensata służy zbilansowaniu kosztów realizacji zadań publicznych i
      zapewnia mechanizm rekompensujący względem straty finansowej powstałej w
      wyniku świadczenia usługi publicznej przez Operatora, nie stanowi pokrycia kosztu z
      tytułu działalności innej niż publiczna, jak również nie jest i nie może być przeznaczona
      na inny cel niż określony w umowie;
    - kwotę rekompensaty ustala się jako iloczyn wozokilometrów oraz stawki rekompensaty
      za jeden wozokilometr dla danego roku kalendarzowego (aktualnie z uwagi na
      dotychczasową praktykę) powiększoną o podatek VAT;
    - na wysokość rekompensaty nie wpływa cena biletu (ustalana przez Organizatora), ilość
      sprzedanych biletów oraz liczba przewiezionych pasażerów, jak również cena biletu
      nie jest zależna od wysokości rekompensaty.
    W związku z powyższym, w świetle orzeczenia TSUE w sprawie C-615/23, należy stwierdzić,
    że rekompensata nie jest wypłacana w celu świadczenia przez Spółkę usługi transportowej
    na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten
    usługobiorca. Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług
    transportowych, ustaloną przez Organizatora tych usług, ponieważ celem tej
    rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą działalnością.
    Podsumowując zatem stwierdzam, że rekompensata z tytułu poniesionych kosztów
    świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego uzyskiwana przez Spółkę
    (Operatora) od Miasta (Organizatora) nie stanowi/nie będzie stanowiła elementu
    podstawy opodatkowania, tj. zapłaty o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z tytułu
    świadczonych przez Spółkę (Operatora) usług i tym samym, nie będzie podlegała
    opodatkowaniu.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 uznałem za
    prawidłowe.
    Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy obowiązku udokumentowania fakturą przez Spółkę
    rekompensaty otrzymywanej od Miasta z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego.
    W myśl art. 106a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w
        rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te

        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce
        pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem
        świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
        Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest
        Rzeczpospolita Polska.
    W świetle art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W oparciu o przepisy ustawy, należy wskazać, że faktury są dokumentami
    potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.
    Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa:
      Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy
      prowadzący działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub
      usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub
      wykonanie usługi.
    Jak wskazano wyżej, w analizowanej sprawie otrzymana przez Miejski Zakład Komunikacji
    rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego nie stanowi
    podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji brak jest podstaw do
    udokumentowania rekompensaty fakturami VAT.
    Podsumowując zatem stwierdzam, że rekompensaty otrzymywane od Miasta z tytułu
    poniesionych kosztów świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego nie powinny
    zostać udokumentowane przez Spółkę fakturą VAT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 uznałem za
    prawidłowe.
    Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy przysługiwania Miastu prawa do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu wypłaty rekompensaty na rzecz Spółki.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:

      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zatem, aby Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT z otrzymanej
    faktury, faktura musi dokumentować czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Jak rozstrzygnięto wyżej, rekompensata z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego uzyskiwana przez Spółkę (Operatora) od Miasta
    (Organizatora) nie stanowi/nie będzie stanowiła elementu podstawy opodatkowania, tj.
    zapłaty o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z tytułu świadczonych przez Spółkę
    (Operatora) usług i tym samym, nie będzie podlegała opodatkowaniu, a w konsekwencji
    otrzymywane od Miasta z tytułu poniesionych kosztów świadczenia usług publicznego
    transportu zbiorowego nie powinny zostać udokumentowane przez Spółkę fakturą VAT.

    W związku z powyższym, mając na uwadze powołany art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt
    2 ustawy, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu wypłaty rekompensaty na rzecz Spółki.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia oraz
    · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania

    Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.