Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.568.2025.2.MH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczący skutków podatkowych
    zawarcia ugody z bankiem. Uzupełnił go Pan pismem z 7 listopada 2025 r. (data wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca będący osobą fizyczną jest podatnikiem podatku dochodowego od osób
    fizycznych (dalej również „PIT”) i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    31 maja 2006 r. Wnioskodawca zawarł z X Spółka Akcyjna z siedzibą w (...), dalej „Bank”)
    umowę kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem CHF (dalej „Umowa”). Kredyt był
    przeznaczony na zakup przez Wnioskodawcę lokalu mieszkalnego z rynku wtórnego. Od
    momentu uzyskania notarialnego aktu własności Wnioskodawca zamieszkuje zakupiony
    lokal mieszkalny, realizując w nim swój cel mieszkaniowy. Lokal ten nigdy nie był
    wynajmowany, ani nie służył działalności zarobkowej.
    Wnioskodawca nie korzystał z żadnych zwolnień podatkowych związanych z kredytami
    hipotecznymi, w tym nie korzystał z zaniechania poboru PIT na podstawie rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe.
    17 styczna 2023 r. Wnioskodawca złożył w Sądzie Okręgowym (...) przeciwko Bankowi
    pozew dotyczący stwierdzenia nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy, domagając
    się zwrotu oznaczonych kwot. Wnioskodawcy przysługiwały roszczenia względem Banku
    wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy:
    · tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,
    · tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem,
    · tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych od dnia wpływu pozwu
      Wnioskodawcy do Banku.
    Dnia 3 stycznia 2025 r. Bank złożył w Sądzie Okręgowym (...) przeciwko Wnioskodawcy
    pozew o zwrot wypłaconego na podstawie Umowy kapitału kredytu.
    28 marca 2025 r. Wnioskodawca zawarł z Bankiem ugodę pozasądową (dalej „Ugoda”). Jej
    treść potwierdzała posiadanie przez Wnioskodawcę wobec Banku ww. roszczeń. Strony
    wskazały, że jednocześnie Bank posiadał wobec Wnioskodawcy roszczenie wynikające z
    wypłaty kwoty kapitału kredytu.
    Treść Ugody przewidywała potrącenie wzajemnych roszczeń i wypłatę przez Bank na rzecz
    Wnioskodawcy różnicy wynikającej z tego, że roszczenia Wnioskodawcy przewyższały
    roszczenie Banku.
    Dodatkowo Bank zobowiązał się do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie
    wynikającej z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w
    sprawie opłat za czynności radców prawnych. Wnioskodawca poniósł koszty zastępstwa
    procesowego na rzecz swojego pełnomocnika w wysokości przekraczającej umówioną z
    Bankiem kwotę zwrotu.
    W ramach Ugody Bank zobowiązał się również zamknąć kredyt hipoteczny, a obie jej
    strony wycofać swoje pozwy. Wnioskodawca w treści Ugody potwierdził, że zdając sobie
    sprawę z przysługujących mu uprawnień z tytułu nieważności (trwałej bezskuteczności)
    Umowy, świadomie zdecydował się zawrzeć Ugodę.
    Bank poinformował Wnioskodawcę, że uzyskał interpretację indywidualną od Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, zgodnie z którą po stronie klienta Banku nie powstaje
    przychód podatkowy w wyniku zawarcia ugody pozasądowej, a tym samym na Banku nie
    ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-11. Wnioskodawcy nie udostępniono jednak
    treści tej interpretacji.
    Uzupełnienie
    Wniosek dotyczy kredytu, którego Wnioskodawca był jedynym kredytobiorcą. Kredyt
    został zaciągnięty na kwotę 180.000,02 PLN, którą to kwotę otrzymał Wnioskodawca od

    Banku. Tytułem wszystkich rat kapitałowo-odsetkowych Wnioskodawca wpłacił na rzecz
    Banku łącznie 234.787,38 PLN.
    Bank posiadał wobec Wnioskodawcy roszczenie o zapłatę, tj. o zwrot wypłaconego
    kapitału kredytu, w wysokości 180.000,02 PLN. Wnioskodawca posiadał roszczenie do
    Banku o zapłatę 259.683,27 PLN, na którą to kwotę składały się:
    · raty kapitałowo-odsetkowe w łącznej wysokości 234.787,38 PLN,
    · odsetki i prowizje związane z kredytem wynoszące 2.160,00 PLN oraz
    · kwota 22.735,89 PLN będąca częścią przysługujących odsetek ustawowych za
      opóźnienie wyliczonych od dnia wpływu pozwu Wnioskodawcy do Banku, którą to
      część odsetek ustalił Wnioskodawca z Bankiem w Ugodzie.
    Na skutek Ugody doszło do potrącenia wzajemnych wierzytelności i tym samym doszło do
    umorzenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, tj. do
    wysokości wierzytelności przysługującej Bankowi względem Wnioskodawcy. Z uwagi na to,
    że roszczenie Wnioskodawcy przewyższało roszczenie Banku, Bank tytułem zawartej
    Ugody zobowiązał się wypłacić Wnioskodawcy:
    · kwotę 79.683,25 PLN – w jej skład wchodziły kwoty:
        – 2.160,00 PLN – tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem,
        – 22.735,89 PLN – tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych od
        dnia wpływu pozwu do Banku i ustalonych w Ugodzie,
        – 54.787,36 PLN – tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
    · kwotę 10.800,00 PLN tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, tj. kwotę
      wynikającą z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w
      sprawie opłat za czynności radców prawnych,
    łącznie: 90.483,25 PLN.
    W wyniku zawarcia Ugody Bank wypłacił Wnioskodawcy kwoty uprzednio spłacone przez
    niego, za wyjątkiem odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych od dnia wpływu
    pozwu Wnioskodawcy do Banku. Odsetki te przysługiwały Wnioskodawcy na mocy
    przepisów prawa. Jak wskazano wyżej, Ugoda przewidywała, że Bank wypłaca
    Wnioskodawcy jedynie część tych odsetek. Zgodnie z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli
    dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać
    odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie
    było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Jak wykazano wyżej, kwota którą otrzymał Wnioskodawca od Banku stanowi:
    · zwrot części wpłaconych przez Wnioskodawcę na podstawie Umowy rat kapitałowo-
      odsetkowych,
    · zwrot zapłaconych przez Wnioskodawcę na podstawie Umowy opłat i prowizji
      związanych z kredytem,
    · część odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych od dnia wpływu pozwu
      Wnioskodawcy do Banku i uzgodnionych w drodze Ugody,
    · zwrot kosztów zastępstwa procesowego, tj. kwotę wynikającą z rozporządzenia Ministra
      Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców
      prawnych.
    Wnioskodawca w rzeczywistości poniósł koszty zastępstwa procesowego na rzecz swojego
    pełnomocnika w wysokości przekraczającej umówioną z Bankiem kwotę zwrotu.

## Pytanie

Czy na podstawie zawartej Ugody doszło do powstania po stronie Wnioskodawcy
    zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy na podstawie zawartej Ugody nie doszło do powstania po jego
    stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 Ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na, podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 230, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawa PIT wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów
    z poszczególnych źródeł.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy PIT, źródłem przychodów są „inne źródła".
    Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci
    członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi
    jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 Ustawy
    PIT. Przychód podatkowy z innych źródeł powstaje, gdy u podatnika występują realne
    korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe wypłaty przez Bank na rzecz Wnioskodawcy kwoty w części stanowiącej
    zwrot rat kapitałowo-odsetkowych oraz opłat i prowizji związanych z kredytem.
    Wnioskodawca, na mocy Ugody, otrzymał od Banku kwotę wynikającą z różnicy między:

    · wysokością roszczeń przysługujących Wnioskodawcy wobec Banku z tytułu rat
      kapitałowo-odsetkowych, opłat i prowizji związanych z kredytem, a także odsetek
      ustawowych za opóźnienie wyliczonych od dnia wpływu pozwu Wnioskodawcy do
      Banku,
    · a wysokością roszczenia przysługującego Bankowi wobec Wnioskodawcy wynikającego z
      wypłaty Wnioskodawcy na podstawie Umowy kwoty kapitału kredytu.
    Z powyższego wynika, że dokonana przez Bank na podstawie Ugody wypłata na rzecz
    Wnioskodawcy kwoty - w części stanowiącej różnicę między sumą rat kapitałowo-
    odsetkowych oraz opłat i prowizji wpłaconych przez Wnioskodawcę, a wysokością
    wypłaconej Wnioskodawcy przez Bank na podstawie Umowy kwoty kapitału kredytu -
    stanowiła jedynie zwrot nienależnie wpłaconych przez Wnioskodawcę jego własnych
    środków. W związku z tą wypłatą po stronie Wnioskodawcy nie doszło do powstania
    przysporzenia majątkowego, a tym samym nie powstał przychód, ponieważ operacja ta
    nie spełniła celu przychodu, jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez
    zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Taka wypłata jest więc dla
    Wnioskodawcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstał przychód w rozumieniu
    przepisów Ustawy PIT, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Powyższe potwierdza interpretacja podatkowa wydana przez Dyrektora KIS dnia 11
    września 2025 r., znak 0115-KDST2-2.4011.417.2025.3.RS. W stanie faktycznym wskazano,
    że wnioskodawca będący kredytobiorcą ma zamiar zawrzeć z bankiem ugodę
    pozasądową, na podstawie której otrzyma od banku m.in. zwrot nadpłaconych na
    podstawie kredytu kwot. Organ podatkowy potwierdził niepowstanie po jego stronie z
    tego tytułu przychodu:
    „Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania od banku kwoty zwrotu, należy
    ponownie wskazać, że - co do zasady - za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Jeśli kwota zwrotu nie przekroczy różnicy pomiędzy dokonanymi
    przez Pana wpłatami na rzecz banku z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą
    kapitału wypłaconego Panu przez bank w ramach umowy kredytu, to jej otrzymanie nie
    spowoduje po Pana stronie przysporzenia majątkowego, faktycznego przyrostu Pana
    majątku. Otrzymana przez Pana kwota będzie stanowić zwrot własnych pieniędzy, które
    wpłacił Pan wcześniej do banku. Tym samym - jak słusznie Pan wskazał - z tego tytułu nie
    powstanie po Pana stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta będzie zatem dla Pana neutralna
    podatkowo. Nie będzie miał Pan obowiązku jej rozliczenia dla celów podatku
    dochodowego od osób fizycznych”.
    W tym samym tonie i na tle podobnego stanu faktycznego, wypowiedział się Dyrektor KIS
    w interpretacji z dnia 28 marca 2025 r., znak 0114-KDIP3-2.4011.149.2025.2.AC,
    stwierdzając:
    „W Pani przypadku - otrzyma Pani od banku zwrot tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,
    tytułem składek na poczet ubezpieczenia, opłat i prowizji związanych z kredytem.
    Otrzymana przez Panią kwota będzie zatem stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłaciła Pani do banku. Wobec powyższego, wypłata przez bank na Pani rzecz
    tych kwot będzie dla Pani neutralna podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie osiągnie Pani
    bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po
    Pani stronie powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych”.
    Na uwagę zasługuje również następująca wypowiedź Dyrektora KIS zawarta w
    interpretacji z dnia 27 lutego 2025 r., znak 0112-KDIL2-1.4011.65.2025.2.MKA, i odnosząca
    się do podobnego stanu faktycznego:

    „ ... skoro kwota, którą otrzymał Pan od banku w wyniku zawartej ugody, mieści się w
    kwocie wpłacanej przez Pana podczas spłaty kredytu hipotecznego jej otrzymanie nie
    powoduje po Pana stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie
    dla Pana neutralna podatkowo”.
    Skutki podatkowe wypłaty przez Bank na rzecz Wnioskodawcy kwoty w części stanowiącej
    odsetki ustawowe za opóźnienie.
    W kontekście otrzymanej przez Wnioskodawcę kwoty w części stanowiącej odsetki
    ustawowe za opóźnienie w zapłacie, wyliczone od dnia wpływu pozwu do Banku, należy
    podkreślić, że nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają
    opodatkowaniu PIT. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach możliwość
    zwolnienia ich od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b Ustawy PIT, wolne od podatku dochodowego są odsetki z
    tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu, zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Skoro jak wykazano wyżej, zwrot rat kapitałowo-odsetkowych, które otrzymał
    Wnioskodawca, nie podlega opodatkowaniu PIT, to wypłacone Wnioskodawcy odsetki
    ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z PIT na podstawie przywołanego wyżej
    art. 21 ust. 1 pkt 95b Ustawy PIT.
    Powyższe potwierdza interpretacja Dyrektora KIS z dnia 25 lipca 2025 r., znak 0113-
    KDIPT2- 2.4011.547.2025.3.DA, odnosząca się do analogicznego stanu faktycznego:
    „Skoro zwrot rat kapitałowo-odsetkowych, które Pani otrzymała, nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone Pani odsetki
    ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.
    Skutki podatkowe wypłaty przez Bank na rzecz Wnioskodawcy kwoty w części stanowiącej
    zwrot kosztów zastępstwa procesowego.
    Zgodnie z art. 98 § 1, § 3, § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
    żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
    procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
    zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
    przepisach. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub
    dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata,
    radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów Ustawy PIT, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie
    przewyższa faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca poniósł koszty zastępstwa
    procesowego na rzecz swojego pełnomocnika w wysokości przekraczającej umówioną z
    Bankiem kwotę zwrotu. Tym samym, otrzymany przez Wnioskodawcę na podstawie

    Ugody zwrot kosztów zastępstwa procesowego, nie spowodował powstania przychodu po
    stronie Wnioskodawcy. Zwrot ten nie stanowił po stronie Wnioskodawcy przysporzenia,
    nie spowodował wzrostu jego majątku. Otrzymana kwota stanowiła jedynie zwrot
    poniesionych przez niego wcześniej wydatków.
    Na temat braku powstania przychodu w związku z otrzymaniem zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego, wypowiedział się Dyrektor KIS m.in. w następujących
    interpretacjach:
    · z dnia 11 września 2025 r., znak 0115-KDST2-2.4011.417.2025.3.RS,
    · z dnia 27 sierpnia 2025 r., znak 0115-KDST2-2.4011.330.2025.2.RS,
    · z dnia 25 lipca 2025 r., znak 0113-KDIPT2-2.4011.547.2025.3.DA.
    Podsumowując powyższe rozważania, zdaniem Wnioskodawcy na podstawie zawartej
    Ugody nie doszło do powstania po jego stronie zobowiązania w podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane

      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że 31 maja 2007 r. zawarł umowę kredytu hipotecznego z X
    Spółka Akcyjna z siedzibą w (...). Kredyt przeznaczony był na zakup przez lokalu
    mieszkalnego z rynku wtórnego. Kredyt został zaciągnięty na kwotę 180.000,02 PLN. 17
    stycznia 2023 roku złożył Pan pozew przeciwko Bankowi. Posiadał Pan roszczenia wobec
    Banku o zapłatę 259.683,27 PLN, na którą to kwotę składały się:
    · raty kapitałowo-odsetkowe w łącznej wysokości 234.787,38 PLN,

    · odsetki i prowizje związane z kredytem wynoszące 2.160,00 PLN oraz
    kwota 22.735,89 PLN będąca częścią przysługujących Panu odsetek ustawowych za
    opóźnienie, wyliczonych od dnia wpływu pozwu do Banku, którą to część odsetek ustalił
    Pan z Bankiem w Ugodzie.
    3 stycznia 2025 r. Bank złożył pozew przeciwko Panu, a jego roszczenia o zapłatę, tj. zwrot
    wypłaconego Panu kapitału były w wysokości 180.000.02 PLN.
    Na skutek Ugody doszło do potrącenia wzajemnych wierzytelności i tym samym doszło do
    umorzenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, tj. do
    wysokości wierzytelności przysługującej Bankowi względem Pana. Bank tytułem zawartej
    Ugody zobowiązał się wypłacić łącznie 90.483,25 PLN, na którą składała się:
    · kwota 79.683,25 PLN – w jej skład wchodziły kwoty:
        – 2.160,00 PLN – tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem,
        – 22.735,89 PLN – tytułem części odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych od
        dnia wpływu Pana pozwu do Banku i ustalonych w Ugodzie,
        – 54.787,36 PLN – tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
    · kwota 10.800,00 PLN tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, tj. kwota
      wynikającą z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w
      sprawie opłat za czynności radców prawnych.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy
    Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem, gdy dwie osoby są jednocześnie względem
    siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z
    wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub
    rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są
    wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.
    Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.

    Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez Bank zwrotu na Pana rzecz
    kwoty stanowiącej różnicę między sumą rat kapitałowo-odsetkowych oraz opłat i prowizji
    wpłaconych przez Pana, a wysokością wypłaconej Panu przez Bank na podstawie Umowy
    kwoty kapitału kredytu, otrzymał Pan z powrotem zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie
    ma zatem podstaw, aby zwróconą przez Bank kwotę uznać za przychód podlegający
    opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym
    nie ma Pan miał obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wskazać należy, że
    stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego przez Bank na Pana rzecz, w ramach zawartej ugody, nie spowodował
    powstania u Pana przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT. Środki te nie stanowią przysporzenia po Pana stronie i nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z
    dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota
    ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Pana wydatków – nie jest więc
    przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota
    tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo.
    W odniesieniu do kwestii opodatkowania otrzymanych odsetek ustawowych za opóźnienie
    w zapłacie wskazać należy, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1
    ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:

      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
      2) świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Skoro zwrot na Pana rzecz rat kapitałowo-odsetkowych, nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacona Panu część odsetek
    ustawowych za opóźnienie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie
    występuje po Pana stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie
    przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym
    przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    Odnośnie powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych należy zauważyć, że
    wydane zostały w indywidualnych sprawach, w związku z czym nie można nadać im
    waloru uniwersalnego
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.