Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1091/12-7/MN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-01-21
Teza: Zwolnienie od podatku dostawy przez powiat nieruchomości zabudowanej (art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT).
Słowa kluczowe: gmina; nieruchomości; podatek-podatek od towarów i usług; zwolnienie; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 17 października 2012 r. (data wpływu 26 października 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. (data wpływu 7 stycznia 2013 r.) oraz pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. (data wpływu 18 stycznia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości zabudowanej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 października 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości zabudowanej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. (data wpływu 7 stycznia 2013 r.) oraz pismem z dnia 15 stycznia 2013 r. (data wpływu 18 stycznia 2013 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy oraz dokument, z którego wynika prawo do występowania Pani XXXX w imieniu Wnioskodawcy przed organem właściwym do wydawania interpretacji indywidualnych w zakresie prawa podatkowego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W 2000 roku Starosta, działając w imieniu Skarbu Państwa, darował Gminie nieruchomość zabudowaną z przeznaczeniem na działalność kina. Cel był wykonywany. Nieruchomość od wielu lat nie była remontowana.

W styczniu 2010 roku część budynku (piwnicę) wynajęto osobie fizycznej z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej – pub. Najemca dokonał zmiany sposobu użytkowania, ale tylko części budynku i zaadaptował pomieszczenia na potrzeby prowadzonej działalności.

Od marca 2011 roku nieruchomość nie była wykorzystywana przez Gminę na cel określony w umowie darowizny, dlatego na podstawie art. 900 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz art. 11 ust. 1 i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), Starosta odwołał darowiznę nieruchomości zabudowanej.

W wyniku odwołania darowizny, w sierpniu 2012 r., podpisano umowę przeniesienia własności nieruchomości i właścicielem nieruchomości ponownie stał się Skarb Państwa. Starosta działając w imieniu Skarbu Państwa zawarł z prowadzącym pub umowę dzierżawy na okres 3 miesięcy. Umowa obejmuje część budynku zaadaptowaną na pub. Pozostała część budynku nie jest obecnie użytkowana.

Jednocześnie podjęto kroki przygotowujące nieruchomość do sprzedaży. Przedmiotową nieruchomość zabudowaną planuje się zbyć w drodze przetargu nieograniczonego. Nieruchomość zostanie sprzedana w obecnym stanie, nie planuje się przeprowadzenia jakichkolwiek prac remontowych. Jeżeli w wyniku przetargu wyłoniony zostanie nabywca, zbycie nieruchomości nastąpi w I kwartale 2013 r.

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, iż właścicielem nieruchomości zabudowanej przeznaczonej do sprzedaży jest Skarb Państwa – Starosta gospodaruje tą nieruchomością w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Skarb Państwa nabył przedmiotową nieruchomość na podstawie aktu notarialnego w 1998 r. – w drodze zrzeczenia się na rzecz Skarbu Państwa. Czynność ta była wolna od podatku VAT. Darowizna nieruchomości na rzecz Gminy była zwolniona od podatku VAT. Wskazana we wniosku nieruchomość była przedmiotem dzierżawy:

*   w dniu 31 grudnia 1999 r. Starosta reprezentujący Skarb Państwa zawarł na okres od 1 stycznia 2000 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. umowę dzierżawy obejmującą całą nieruchomość – czynność ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT (Powiat nie był w tym czasie podatnikiem podatku VAT);
*   po przekazaniu nieruchomości na rzecz Gminy, Gmina wydzierżawiła całą nieruchomość do dnia 31 grudnia 2005 r.; z informacji uzyskanych od dzierżawcy wynika, że czynność ta była opodatkowana podatkiem VAT.

Skarb Państwa nie ponosił żadnych wydatków na ulepszenie nieruchomości. Natomiast Powiat nigdy nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości, zatem nie miał podstaw do wydatkowania środków na ten cel. Gmina nie ponosiła wydatków na ulepszenie nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż nieruchomości zabudowanej opisanej powyżej zwolniona będzie od podatku VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwolniona od podatku od towarów i usług jest „dostawa budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata”.

Dostawa budynku w opisanym przypadku, w ocenie Starosty, nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia. Również okres od pierwszego zasiedlenia do czasu sprzedaży będzie dłuższy niż 2 lata. W związku z powyższym, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości zabudowanej zwolniona będzie od podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – mocą art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem z powyższych przepisów wynika, iż dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia nie minęły co najmniej dwa lata.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką można rozumieć m.in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jednakże czynność ta nie musi być faktycznie opodatkowana (nie musi prowadzić do powstania podatku należnego), bowiem za czynność taką należy również rozumieć czynność podlegającą opodatkowania w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże na mocy przepisów szczególnych – korzystającą ze zwolnienia od tego podatku.

Z powyższej definicji wynika, iż oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką należy rozumieć sprzedaż, a także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment sprzedaży w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, a także moment oddania budynku do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy).

Z opisu sprawy wynika, iż w 2000 roku Starosta, działając w imieniu Skarbu Państwa, darował Gminie nieruchomość zabudowaną z przeznaczeniem na działalność kina. Cel był wykonywany. Nieruchomość od wielu lat nie była remontowana. W styczniu 2010 roku część budynku (piwnicę) wynajęto osobie fizycznej z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej – pub. Najemca dokonał zmiany sposobu użytkowania, ale tylko części budynku i zaadaptował pomieszczenia na potrzeby prowadzonej działalności. Od marca 2011 roku nieruchomość nie była wykorzystywana przez Gminę na cel określony w umowie darowizny, dlatego, Starosta odwołał darowiznę nieruchomości zabudowanej. W wyniku odwołania darowizny, w sierpniu 2012 r., podpisano umowę przeniesienia własności nieruchomości i właścicielem nieruchomości ponownie stał się Skarb Państwa. Starosta działając w imieniu Skarbu Państwa zawarł z prowadzącym pub umowę dzierżawy na okres 3 miesięcy. Umowa obejmuje część budynku zaadaptowaną na pub. Pozostała część budynku nie jest obecnie użytkowana. Jednocześnie podjęto kroki przygotowujące nieruchomość do sprzedaży. Przedmiotową nieruchomość zabudowaną planuje się zbyć w drodze przetargu nieograniczonego. Nieruchomość zostanie sprzedana w obecnym stanie, nie planuje się przeprowadzenia jakichkolwiek prac remontowych. Jeżeli w wyniku przetargu wyłoniony zostanie nabywca, zbycie nieruchomości nastąpi w I kwartale 2013 r. Właścicielem nieruchomości zabudowanej przeznaczonej do sprzedaży jest Skarb Państwa – Starosta gospodaruje tą nieruchomością w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Skarb Państwa nabył przedmiotową nieruchomość na podstawie aktu notarialnego w 1998 r. – w drodze zrzeczenia się na rzecz Skarbu Państwa. Czynność ta była wolna od podatku VAT. Darowizna nieruchomości na rzecz Gminy była zwolniona od podatku VAT. Wskazana we wniosku nieruchomość była przedmiotem dzierżawy: w dniu 31 grudnia 1999 r. Starosta reprezentujący Skarb Państwa zawarł na okres od 1 stycznia 2000 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. umowę dzierżawy obejmującą całą nieruchomość – czynność ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT (Powiat nie był w tym czasie podatnikiem podatku VAT); po przekazaniu nieruchomości na rzecz Gminy, Gmina wydzierżawiła całą nieruchomość do dnia 31 grudnia 2005 r.; z informacji uzyskanych od dzierżawcy wynika, że czynność ta była opodatkowana podatkiem VAT. Skarb Państwa nie ponosił żadnych wydatków na ulepszenie nieruchomości. Natomiast Powiat nigdy nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości, zatem nie miał podstaw do wydatkowania środków na ten cel. Gmina nie ponosiła wydatków na ulepszenie nieruchomości.

W analizowanej sprawie, wobec nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, doszło do pierwszego zasiedlenia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy, a ponadto, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nieruchomości upłynie okres dłuższy niż dwa lata. Bowiem, jak wskazał Wnioskodawca, w roku 2000 nieruchomość została darowana Gminie, a czynność ta była zwolniona od podatku VAT. Ponadto, po przekazaniu nieruchomości na rzecz Gminy, Gmina wydzierżawiła całą nieruchomość do dnia 31 grudnia 2005 r., a z informacji uzyskanych od dzierżawcy wynika, że czynność ta była opodatkowana podatkiem VAT. Dodatkowo, Skarb Państwa nie ponosił żadnych wydatków na ulepszenie nieruchomości, Powiat nigdy nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości, zatem nie miał podstaw do wydatkowania środków na ten cel, a także Gmina nie ponosiła wydatków na ulepszenie nieruchomości.

Wobec powyższego, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości zabudowanej korzystać będzie ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z tym, że nie będzie ona dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim, zaś pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nieruchomości upłynie okres dłuższy niż dwa lata.

Zwrócić należy uwagę, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy oraz własnego stanowiska w sprawie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.