Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.133.2019.3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-05-22
Teza: Opodatkowanie stawką podatku VAT w wysokości 23% sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej
Słowa kluczowe: dłużnik; egzekucja; komornik; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 25 lutego 2019 r. (data wpływu 4 marca 2019 r.), uzupełnionym pismem z 30 kwietnia 2019 r. (data wpływu 7 maja 2019 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania stawką podatku VAT w wysokości 23% sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 marca 2019 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania stawką podatku VAT w wysokości 23% sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej.

Pismem z 30 kwietnia 2019 r. (data wpływu 7 maja 2019 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w związku z wezwaniem z 18 kwietnia 2019 r. znak: 0111-KDIB3-1.4012.133.2019.2.MSO.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jako komornik przy Sądzie Rejonowym (…) (zwany dalej „Wnioskodawca”) prowadzi egzekucję z nieruchomości gruntowej niezbudowanej, stanowiącej działki nr (…) i (…) o pow. (…) ha położonej w (…) województwo (…), obręb ewid. (…) nad (…).

Powyższa nieruchomość należy do dłużnika (…) NIP: (…), która wg informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w (…) jest zarejestrowana w tamtejszym urzędzie skarbowym jako czynny podatnik VAT.

Z informacji wynikających z aktu notarialnego nieruchomość została nabyta na podstawie umowy przeniesienia własności w celu zwolnienia z długu, od której zgodnie z obowiązującymi w danym czasie przepisami nie pobrano podatku od czynności cywilnoprawnych (ustawa nie przewidywała podatku od przeniesienia własności w celu zwolnienia z zobowiązania).

Nieruchomość gruntowa niezabudowana położona jest w obszarze dla którego opracowany został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwala nr (…) z dnia(..)). Działka nr ew. (…) leży na terenie oznaczonym (…) – przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zakresem usług. Działka nr ewid. (…) leży na terenie oznaczonym (…) – przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zakresu usług.

Obecnie trwają przygotowania do sprzedaży powyższej nieruchomości. Czy do sprzedaży ww. nieruchomości gruntowej niezabudowanej należy zastosować stawkę 23%?

Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają zarówno odpłatna dostawa towarów jak również odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami natomiast są rzeczy ich części i wszelkie postacie energii. Na dostawę towarów (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług) składa się przeniesienie prawa własności do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 „ustawy”, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 146 aa ust. 1 pkt 1 „ustawy”, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jest większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy jest nie mniejsza niż 6%: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze sprzedażą niezabudowanej nieruchomości gruntowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami zawartymi w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku od towarów i usług towary wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia lub wytworzenia nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast wg art. 43 ust. 1 pkt 9 „ustawy” zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę towarów innych niż tereny budowlane. Art. 2 pkt 33 „ustawy” stanowi, że przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dochodzi zatem do wiązanego ustalenia bądź też zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel.

Pismem z 30 kwietnia 2019 r. (data wpływu 7 maja 2019 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek o następujące informacje:

Dłużnik nie potwierdził, iż z tytułu nabycia przedmiotowej nieruchomości przysługiwało Dłużnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz że nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. Dłużnik nie przedłożył również dokumentów potwierdzających, iż z tytułu nabycia przedmiotowej nieruchomości przysługiwało dłużnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz że nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. W akcie notarialnym, przenoszącym własność nieruchomości na dłużnika w zamian za zwolnienie z długu, nie był wskazany podatek VAT naliczony przy sprzedaży.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku z 25 lutego 2019 r. Dłużnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz że nieruchomość nie była wykorzystywana przez dłużnika wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy do sprzedaży nieruchomości gruntowej niezabudowanej należy zastosować stawkę 23%?

Stanowisko Wnioskodawcy:

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej przez czynnego płatnika podatku od towarów i usług. Sprzedaż nieruchomości nastąpi już po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje przeznaczenie terenu, na którym znajduje się nieruchomość: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zakresem usług. Co prawda „ustawa” nie precyzuje o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, należy więc przyjąć, że pojęcie to dotyczy obszarów, na których są przewidziane różne formy zabudowy. Mając na względzie powyższe, przedmiotowa nieruchomość gruntowa nie spełnia zatem przesłanek art. 43 ust. 1 pkt 9 „ustawy”, który zwalnia od podatku od towarów i usług dostawę terenów innych niż tereny budowlane. Wobec powyższego przy sprzedaży nieruchomości niezabudowanej należy zastosować stawkę podstawową 23%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Podstawowa stawka podatku od towarów i usług określona jest w art. 41 ust. 1 ustawy i wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż - 6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Definicja terenów budowlanych zawarta została w art. 2 pkt 33 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane – są zwolnione od podatku.

Należy podkreślić, że zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie powołanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę.

W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Jak z powyższego wynika o przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Z powyższych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Zauważyć należy, że analiza powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że nieruchomość gruntowa niezabudowana, stanowiąca działki nr (…) i (…) położona jest na obszarze, dla którego został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem, przeznaczenie terenu, na którym znajdują się przedmiotowe działki to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zakresem usług. Zatem grunt Dłużnika, który Wnioskodawca zamierza sprzedać będzie traktowany w myśl art. 2 pkt 33 ustawy jako teren budowlany, który nie będzie korzystał ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Ponadto zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z okoliczności sprawy wynika, że Dłużnikowi z tytułu nabycia przedmiotowej nieruchomości nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jak również przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana przez Dłużnika wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT. Tym samym sprzedaż nieruchomości nie będzie również korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że sprzedaż przez Wnioskodawcę opisanej Nieruchomości należącej do Dłużnika, stanowiącej grunt przeznaczony pod zabudowę, będzie podlegać opodatkowaniu według podstawowej stawki podatku tj. 23% – zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.