Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.577.2025.2.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-29
Teza: Skutki podatkowe powstałe w związku z odstąpieniem od
umowy sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku należnego
odstąpienie-odstąpienie od umowy
zwrot-zwrot nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych powstałych w związku z
    odstąpieniem od umowy sprzedaży nieruchomości. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. sp. z o.o. z siedzibą w A w dniu 26 czerwca 2025 r. jest podatnikiem podlegającym
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka sprzedała A.A.,
    obywatelowi Niemiec, zamieszkałemu w B (Niemcy) nieruchomość gruntową zabudowaną
    wolno stojącym parterowym budynkiem rekreacji indywidualnej (działka nr 1 położona w
    C) oraz udział 1/11 w działce gruntowej stanowiącej drogę wewnętrzną (działka nr 2
    położona w C).
    Cena za działkę nr 1 została ustalona na 188.000,00 EURO, w tym 8% VAT, a za udział w
    działce nr 2 – 1000,00 EURO, w tym 23% VAT.
    W związku z tą transakcją spółka wystawiła 26 czerwca 2025 r. fakturę VAT dokumentującą
    sprzedaż tych nieruchomości. Data dostawy/wykonania usługi – 26 czerwca 2025 r.
    Spółka zobowiązała się wydać nieruchomość w posiadanie nabywcy w terminie 7 dni od
    dnia zapłaty ceny, nie później niż w terminie do 7 lipca 2025 r. Strony postanowiły, że w
    razie niewykonania przez kupującego obowiązku zapłaty ceny w ww. terminie sprzedający
    może wstrzymać się z wykonaniem obowiązku wydania nieruchomości do dnia zapłaty
    całej ceny.
    Nabywca zobowiązał się do uiszczenia umówionej ceny do 30 czerwca 2025 r., czego do
    dnia dzisiejszego nie uczynił.
    W związku z brakiem zapłaty umówionej ceny Spółka nigdy nie wydała nabywcy w
    posiadanie przedmiotowych nieruchomości. W związku z bezskutecznym upływem,
    wyznaczonego nabywcy dodatkowego terminu zapłaty ceny nabycia ww. nieruchomości
    Spółka działając na podstawie art. 491 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) w dniu 24 lipca 2025 r. odstąpiła od
    wskazanej wyżej umowy oraz wezwała kupującego do stawiennictwa w Kancelarii
    Notarialnej, celem zwrotnego przeniesienia własności opisanej wyżej nieruchomości na
    Spółkę A Sp. z o.o., z jednoczesnym pouczeniem, że brak stawiennictwa spowoduje
    dokonanie wskazanej czynności w imieniu nabywcy przez ustanowionego wcześniej
    pełnomocnika.
    24 lipca 2025 r. Spółka wystawiła fakturę VAT dokumentującą odstąpienie od sprzedaży z
    uwagi na brak zapłaty – faktura korekta FSKOR/1/2025.
    Kwoty korekty:
    netto: -174.887,08 EURO, VAT 8%: -59.950,27 zł, brutto: -188.000,00 EURO oraz
    netto: -813,01 EURO, VAT 23%: - 794,31 zł, brutto: -1000,00 EURO.
    Data dostawy/wykonania usługi – 26 czerwca 2025 r.
    28 lipca 2025 r. w związku z odstąpieniem od umowy sprzedaży nabywca nieruchomości,
    działając przez ustanowionego wcześniej pełnomocnika, aktem notarialnym przeniósł
    powrotnie na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w A prawo własności nieruchomości stanowiącej
    działkę numer nr 1 oraz udział wynoszący 1/11 części w prawie własności nieruchomości
    stanowiącej działkę numer nr 2. Spółka prawo własności ww. nieruchomości przyjęła.
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usługi. Podatek VAT rozliczany jest
    kwartalnie.
    Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i rozlicza podatek
    według stawki 9% kwartalnie.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym podatek VAT w kwocie –
    59.950,27 zł z faktury FSKOR/1/2025 z dnia 24 lipca 2025 r. powinien być ujęty w rejestrze
    sprzedaży VAT za miesiąc czerwiec 2025 r. oraz w pliku JPK_V7K za II kwartał 2025r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowa faktura korekta powinna być ujęta w
    rozliczeniach za II kwartał 2025 r. Zdaniem wnioskodawcy skutkiem odstąpienia od
    umowy przez Wnioskodawcę jest uznanie tej umowy za niezawartą ex tunc (tak m.in.
    Czachórski, Zobowiązania, 2009, s. 347; Radwański, Olejniczak, Zobowiązania, 2012, s.
    335; W. Popiołek, w: Pietrzykowski, Komentarz, t. II, 2011, art. 494, Nb 1 oraz wyr. SN z 17
    marca 2010 r., III CSK 454/09, OSNC 2010, Nr 10, poz. 142). Strony powinny zwrócić sobie
    to, co świadczyły. Podstawą zwrotu świadczeń jest ustawa. Nie są to zatem świadczenia
    wzajemne. Zwrot świadczenia przez jedną ze stron nie jest ekwiwalentem świadczenia
    drugiej strony. Granicą świadczenia polegającego na zwrocie otrzymanego świadczenia
    jest zasadniczo to otrzymane świadczenie.
    Zgodnie z orzecznictwem: „Odstąpienie od umowy ze swej istoty ma moc wsteczną (ex
    tunc), co stawia strony w sytuacji sprzed zawarcia umowy. Jeżeli obie strony umowy
    zastrzegły sobie prawo odstąpienia, każda z nich może wygasić stosunek umowny z takim
    samym skutkiem. Skoro zatem strona skorzystała z prawa odstąpienia, to zniweczyła
    skutki umowy z mocą wsteczną. Tym samym stosownie do treści art. 395 § 2 KC
    obowiązana jest zwrócić to, co na poczet umowy świadczyła druga strona. Już tylko przez
    wzgląd na skutek odstąpienia dokonanego przez stronę traci ona prawo do zatrzymania
    zadatku. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że uczyniła to później niż strona przeciwna”
    (wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 8 grudnia 2004 roku, I CK 191/04).
    Wydaje się logicznym, że skutkiem tego, że „od początku” nie mamy do czynienia ze
    sprzedażą i przeniesieniem własności jest to, że Wnioskodawca koryguje podatek VAT w
    miesiącu wystawienia faktury pierwotnej (czerwiec 2025r.).
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług (VAT), podstawą
    opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy (art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT).
    W przypadku, gdy po wystawieniu faktury podstawa opodatkowania lub kwota podatku
    uległa zmianie, podatnik jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej (art. 106j
    ust. 1 ustawy o VAT). Korekty faktur dokonuje się w celu odzwierciedlenia rzeczywistego
    przebiegu zdarzeń gospodarczych, a faktura korygująca powinna być wystawiona, gdy np.
    dochodzi do zwrotu towaru, odstąpienia od umowy lub innego zdarzenia wpływającego
    na pierwotnie wykazaną sprzedaż.
    Podatnik, który dokonał sprzedaży nieruchomości opodatkowanej VAT, a następnie -
    wobec niewywiązania się nabywcy z obowiązku zapłaty - odstąpił od umowy na podstawie
    art. 491 § 1 Kodeksu cywilnego, ma prawo do skorygowania faktury VAT poprzez
    wystawienie faktury korygującej. Korekta ta powinna skutkować obniżeniem podstawy
    opodatkowania i podatku należnego do zera, odzwierciedlając rzeczywisty brak skutecznej
    sprzedaży. W takiej sytuacji faktura korygująca dokumentuje jedynie prawidłową
    wysokość podatku należnego z tytułu danej sprzedaży, odnośnie do której obowiązek
    podatkowy powstał w momencie jej realizacji i wystawienia faktury pierwotnej.
    Wobec tego - w świetle ogólnej zasady określającej moment powstania obowiązku
    podatkowego - sam fakt wystawienia faktury korygującej nie ma wpływu na obiektywną
    wysokość ukonstytuowanego już zobowiązania (podatku należnego) w miesiącu
    powstania obowiązku podatkowego, w przypadku, którego doszło jedynie do wadliwego
    jego udokumentowania i wykazania w rozliczeniu za ten okres. Stąd wystawiana faktura
    korygująca musi zostać ujęta w rozliczeniu za ten okres. Późniejszy czas dokonania

    zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości nie ma znaczenia z uwagi, że od
    początku nie mamy do czynienia z dokonaną sprzedażą, co powinno mieć
    odzwierciedlenie w rejestrach i plikach JPK_V7K za II kwartał 2025 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Przy czym w myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla uznania, iż dostawa towarów
    lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność. Odpłatność oznacza
    wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W
    znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także
    odszkodowanie, nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną
    zapłatą. Należy zatem stwierdzić, iż czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy,
    gdy zostały wykonane odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub
    świadczącego usługę.
    Kolejnym czynnikiem decydującym o tym czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem, jest
    określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność
    opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego
    określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny
    związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego
    wynagrodzenia, oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie
    wynagrodzenie to może być wyrażone w pieniądzu.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć

    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    A zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług,
    rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego
    usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie, w
    przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby
    potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić
    konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Należy
    zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Dla celów powstania obowiązku podatkowego dostawa towarów czy wykonanie usługi
    następuje z chwilą jej faktycznego dokonania, z wyjątkiem przypadków, w których przepisy
    ustawy określają wprost ten moment.
    Powyższy przepis art. 19a ust. 1 formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co
    oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana
    została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Dlatego też moment
    powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej czynności

    prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu,
    ani w żaden sposób nie precyzuje jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego
    określenia.
    W oparciu o art. 2 pkt 31-32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      31) fakturze - rozumie się przez to dokument w formie papierowej lub w formie
        elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej
        podstawie;
      32) fakturze elektronicznej - rozumie się przez to fakturę w formie elektronicznej
        wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym;
      32a) fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy
        użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem
        identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.
    Według art. 106g ust. 1 ustawy:
      Faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje
      nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży.
    W tym miejscu należy wskazać, że faktura jest dokumentem odzwierciedlającym
    prawidłowy przebieg zdarzenia gospodarczego zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Co do zasady zatem, faktura musi być
    wystawiona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego w tym względzie.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona
    prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza np. fakt dostawy określonych
    towarów i świadczonych usług. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie
    dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury
    do obrotu prawnego. Faktura jest zatem dokumentem potwierdzającym zaistnienie
    zdarzenia gospodarczego i nierozerwalnie związana jest z powstaniem obowiązku
    podatkowego, jednakże samo wystawienie faktury nie skutkuje powstaniem obowiązku
    podatkowego.
    Według art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
        1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa
          zmianie,
        2) (uchylony)
        3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
        4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
          ust. 1 pkt 4,
        5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.

    Co istotne, art. 106j ust. 1 ustawy wyraźnie wskazuje, jakie okoliczności zobowiązują
    podatnika do wystawienia faktury korygującej i uzależniają to od wystąpienia sytuacji
    enumeratywnie wskazanych w tym przepisie. W tym zakresie podatnik nie ma uprawnień
    do swobodnego działania, może je podjąć tylko w razie spełnienia przesłanek określonych
    w przepisie.
    Na mocy art. 106j ust. 2 ustawy:
      Faktura korygująca powinna zawierać:
        1) (uchylony)
        2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
        2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy
          faktura korygująca – w przypadku faktury korygującej w postaci faktury
          ustrukturyzowanej;
        3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
        a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,
        b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
        4) (uchylony)
        5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
          należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę
          korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych
          stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;
        6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych
          pozycji.
    Ze wskazanych przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia
    mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera
    błędy, podatnik, wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą
    wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź
    w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Zatem, co do zasady, korygowanie treści pierwotnie
    wystawionej faktury powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury
    korygującej. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych
    i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności
    wystawionego dokumentu. Zatem, istotą faktur korygujących jest korekta faktur
    pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.
    Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości
    sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.
    Natomiast na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o

      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Stosownie do treści art. 99 ust. 13a i 13b ustawy:
      13a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na
      elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym
      mowa w ust. 11c.
      13b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
      rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z
      objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji
      podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami,
      uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego
      obowiązku przez organ podatkowy.
    Kwestie danych jakie należy wykazywać w składanych deklaracjach reguluje
    rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w
    sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w
    ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.).
    W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane
      pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji
      podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
        1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
          należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
        2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym
          korekty podatku naliczonego;
        3) kontrahentów;
        4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Z opisu sprawy wynika, że sprzedali Państwo obywatelowi Niemiec nieruchomość
    gruntową zabudowaną wolno stojącym parterowym budynkiem rekreacji indywidualnej
    (działka nr 1) oraz udział 1/11 w działce gruntowej stanowiącej drogę wewnętrzną (działka
    nr 2). W związku z tą transakcją wystawili Państwo 26 czerwca 2025 r. fakturę VAT
    dokumentującą sprzedaż tych nieruchomości. Data dostawy na fakturze 26 czerwca 2025
    r. Zobowiązali się Państwo wydać nieruchomość w posiadanie nabywcy w terminie 7 dni
    od dnia zapłaty ceny, nie później niż w terminie do 7 lipca 2025 r.
    Strony postanowiły, że w razie niewykonania przez kupującego obowiązku zapłaty ceny w
    ww. terminie sprzedający może wstrzymać się z wykonaniem obowiązku wydania
    nieruchomości do dnia zapłaty całej ceny. Nabywca zobowiązał się do uiszczenie

    umówionej ceny do 30 czerwca 2025 r., czego do dnia dzisiejszego nie uczynił. W związku z
    brakiem zapłaty umówionej ceny nigdy nie wydali Państwo nabywcy w posiadanie
    przedmiotowych nieruchomości.
    W związku z bezskutecznym upływem, wyznaczonego nabywcy dodatkowego terminu
    zapłaty ceny nabycia ww. nieruchomości, działając na podstawie art. 491 § 1 ustawy
    Kodeks cywilny, 24 lipca 2025 r. odstąpili Państwo od wskazanej wyżej umowy oraz
    wezwali kupującego do stawiennictwa w Kancelarii Notarialnej, celem zwrotnego
    przeniesienia własności opisanej wyżej nieruchomości na Państwa.
    24 lipca 2025 r. wystawili Państwo fakturę VAT dokumentującą odstąpienie od sprzedaży z
    uwagi na brak zapłaty – faktura korekta FSKOR/1/2025.
    28 lipca 2025 r. w związku z odstąpieniem od umowy sprzedaży nabywca nieruchomości,
    aktem notarialnym przeniósł powrotnie na rzecz Państwa prawo własności nieruchomości.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy podatek VAT w kwocie – 59.950,27 zł z faktury
    FSKOR/1/2025 z 24 lipca 2025 r. powinien być ujęty w rejestrze sprzedaży VAT za miesiąc
    czerwiec 2025 r. oraz w pliku JPK_V7K za II kwartał 2025 r.
    Zgodnie z art. 155 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      § 1. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna
      umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości
      oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi
      inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
      § 2. Jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy
      oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest
      przeniesienie posiadania rzeczy. To samo dotyczy wypadku, gdy przedmiotem
      umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy przyszłe.
    W myśl art. 157 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z
      zastrzeżeniem terminu.
      § 2. Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została
      zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności
      potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę
      na niezwłoczne przejście własności.
    Stosownie do art. 158 Kodeksu cywilnego:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Stosownie natomiast do przepisów art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedający zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Tego rodzaju umowa jest umową wzajemną, kształtowaną oświadczeniami woli stron. W
                      1ramach swobody umów (art. 353 Kodeksu cywilnego) w stosunkach cywilnoprawnych
    strony mogą kształtować treść umowy, a więc również umowy o przeniesienie własności,
    w taki sposób, że wykonanie wzajemnych zobowiązań w celu wykonania postanowień
    umowy nie zawsze musi następować w dniu jej zawarcia.

    Strony mogą przyjąć, że zapłata ceny, jak również samo wydanie nastąpi w terminie
    późniejszym.
    Wskazać tu również należy art. 488 § 1 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:
      Świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych (świadczenia
      wzajemne) powinny być spełnione jednocześnie, chyba że z umowy, z ustawy albo
      orzeczenia sądu lub decyzji właściwego organu wynika, iż jedna ze stron obowiązana
      jest do wcześniejszego świadczenia.
    Z treści tego przepisu zatem wynika, że od zasady jednoczesnego wykonania wzajemnych
    świadczeń przez strony umowy dopuszczalne są wyjątki, gdy wynika to między innymi z
    umowy. W tej sytuacji, przy sprzedaży może nastąpić zmiana kolejności świadczeń, to jest
    najpierw wydanie rzeczy, a potem zapłata ceny lub zapłata całości lub części ceny a potem
    wydanie rzeczy. Wola stron zatem jest niezbędnym i istotnym składnikiem umowy.
    Zgodnie z art. 395 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Można zastrzec, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu
      oznaczonego terminu prawo odstąpienia od umowy. Prawo to wykonywa się przez
      oświadczenie złożone drugiej stronie.
      § 2. W razie wykonania prawa odstąpienia umowa uważana jest za niezawartą. To, co
      strony już świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była
      konieczna w granicach zwykłego zarządu. Za świadczone usługi oraz za korzystanie z
      rzeczy należy się drugiej stronie odpowiednie wynagrodzenie.
    Przepis art. 491 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy
      wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do
      wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu
      będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Może również bądź bez wyznaczenia
      terminu dodatkowego, bądź też po jego bezskutecznym upływie żądać wykonania
      zobowiązania i naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki.
    Ponadto zgodnie z art. 494 ww. Kodeksu:
      Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej
      stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana
      jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego,
      co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z
      niewykonania zobowiązania.
    Zgodnie z regulacją ustawowego prawa odstąpienia od umowy z art. 491 § 1 Kodeksu
    cywilnego, jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy
    wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do
    wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu
    będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Skorzystanie z tego uprawnienia
    unicestwia stosunek zobowiązaniowy, jaki istniał między stronami. Odstąpienie od umowy
    kształtuje między stronami nowy stan prawny w ten sposób, że łącząca je umowa
    przestaje wiązać. Umowa wygasa z reguły ze skutkiem wstecznym, tzn. ex tunc (jedynie w
    przypadku stosunków prawnych o charakterze trwałym odstąpienie od umowy wywołuje
    skutki na przyszłość - ex nunc), a w konsekwencji żadna ze stron po wygaśnięciu umowy
    na skutek odstąpienia nie może dochodzić roszczeń przewidzianych w umowie, natomiast
    strony mogą dochodzić wzajemnie jedynie roszczeń wprost określonych w art. 494
    Kodeksu cywilnego.
    Należy przy tym mieć na względzie, że w razie umownego prawa odstąpienia (art. 395
    Kodeksu cywilnego) strony mogą odmiennie określić skutki odstąpienia od umowy.
    Zgodnie ze skutkiem ex tunc, strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana
    jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga

    strona obowiązana jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie
    tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody
    wynikłej z niewykonania zobowiązania. Zwrot świadczeń na podstawie art. 494 § 1
    Kodeksu cywilnego powinien nastąpić w takiej formie, w jakiej były one spełnione, i w
    stanie niezmienionym, chyba że nastąpiło ich zużycie w granicach zwykłego zarządu.
    Odnosząc się do przedstawionych we wniosku wątpliwości należy wskazać, że powstanie
    obowiązku podatkowego wynika z faktu wystąpienia zdarzenia określonego w ustawie, tj.
    dostawy towarów lub wykonania usługi. Przy czym, jak stanowi art. 19a ust. 1 ustawy, w
    przypadku dostawy towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej dokonania.
    Natomiast przez dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług
    „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę,
    darowiznę, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie
    prowadziła do podobnego rezultatu).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdził, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że kluczowym elementem na gruncie
    przedmiotowego przepisu jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad
    rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego
    rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak
    właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą,
    a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”. Czynności przejścia własności ekonomicznej
    nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów”
    nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.
    Odnosząc powyższe do sytuacji opisanej we wniosku należy wskazać, że stosownie do
    powołanego art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu dostawy nieruchomości
    powstaje z chwilą dokonania dostawy, tj. z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania
    nieruchomością jak właściciel i co do zasady, ma miejsce w chwili podpisania aktu
    notarialnego. Przy czym, jeżeli przed podpisaniem tego aktu nastąpi wydanie
    nieruchomości - to obowiązek podatkowy powstanie z tym dniem.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że 26 czerwca 2025 r. sprzedali Państwo nieruchomość
    gruntową zabudowaną wraz z udziałem w drodze wewnętrznej, tego dnia wystawili też
    Państwo fakturę dokumentującą tę sprzedaż. W związku z brakiem zapłaty umówionej
    ceny – nie wydali Państwo nabywcy ww. nieruchomości. Następnie w związku z
    bezskutecznym upływem wyznaczonego nabywcy dodatkowego terminu zapłaty ceny
    nabycia ww. nieruchomości działając na podstawie art. 491 § 1 Kodeksu cywilnego 24 lipca
    2025 r. odstąpili Państwo od wskazanej wyżej umowy oraz wezwali kupującego do
    stawiennictwa w Kancelarii Notarialnej, celem zwrotnego przeniesienia własności opisanej

    wyżej nieruchomości na Państwa. 24 lipca 2025 r. wystawili Państwo fakturę
    dokumentującą odstąpienie od sprzedaży z uwagi na brak zapłaty – faktura korekta FSKOR
    /1/2025.
    28 lipca 2025 r. w związku z odstąpieniem od umowy sprzedaży nabywca nieruchomości
    aktem notarialnym przeniósł powrotnie na Państwa rzecz prawo własności nieruchomości
    stanowiącej działkę numer nr 1 oraz udział wynoszący 1/11 części w prawie własności
    nieruchomości stanowiącej działkę numer nr 2.
    Na gruncie art. 491 § 1 Kodeksu cywilnego odstąpienie od umowy wzajemnej w razie
    zwłoki drugiej strony stanowi jednostronne oświadczenie kształtujące, które – po złożeniu
    w sposób skuteczny – wywołuje skutek ex tunc, a więc prowadzi do „unicestwienia”
    umowy od chwili jej zawarcia. Zgodnie z powszechnie przyjętą w doktrynie oraz
    judykaturze wykładnią:
    • skutek ten ma charakter retroaktywny,
    • umowę traktuje się tak, jak gdyby nigdy nie została zawarta,
    • świadczenia wykonane w związku z nieważną już podstawą prawną podlegają zwrotowi
      jako nienależne,
    • strony wracają do stanu sprzed zawarcia umowy.
    W związku z tym w analizowanej sprawie, ponieważ odstąpienie od umowy działa ex tunc,
    czyli strony wracają do stanu sprzed zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości w formie
    aktu notarialnego należy stwierdzić, że w świetle przepisów Kodeksu cywilnego nie doszło
    do skutecznej dostawy nieruchomości, czyli nie doszło do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi nieruchomościami na nabywcę jak właściciel.
    26 czerwca 2025 r. nie doszło zatem do dostawy towarów – opisanych nieruchomości – o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji nie
    powstał również obowiązek podatkowy z tytułu tej dostawy.
    W efekcie faktura korekta „in minus” nie dokumentuje „zmiany wartości sprzedaży”, lecz
    eliminację pierwotnego zdarzenia gospodarczego, dla którego – wskutek retroaktywnego
    odstąpienia – nie powstał obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług.
    Skoro dostawa nieruchomości – wskutek odstąpienia ex tunc – jest uznana za
    „niedokonaną” od początku, korekta ma charakter „wsteczny”, a jej właściwym miejscem
    rozliczenia jest okres, w którym pierwotnie rozpoznano VAT należny.
    Tym samym, faktura korygująca FSKOR/1/2025 dokumentująca odstąpienie od umowy
    sprzedaży nieruchomości powinna być ujęta jako zmniejszenie podstawy opodatkowania i
    podatku należnego w okresie, w którym pierwotna faktura została wykazana, czyli
    powinna być ujęta w rejestrze sprzedaży VAT za miesiąc czerwiec 2025 r. oraz w pliku
    JPK_V7K za II kwartał 2025 r.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.