Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.792.2025.3.SM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Opodatkowanie usług polegających na sprzedaży e; walut oraz
prawo do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie
art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
Słowa kluczowe: obowiązek
opodatkowanie
waluta
zwolnienie
świadczenie-miejsce świadczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podmiotów niebędących podatnikami
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Transakcje, łącznie z
pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek 10 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie rozpoznania
    obowiązku podatkowego w związku ze świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-
    walut oraz możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 7 ustawy do sprzedaży ww. usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 2 i nr 3) oraz
    podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 18 września 2025
    r. (wpływ 22 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Polsce, na której
    terytorium przebywa przez większą część roku, podobnie jak jego najbliższa rodzina.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. Wnioskodawca sprzedaje waluty w
    grach komputerowych (dalej nazywane: e-walutą), będące przedmiotem obrotu w
    ekosystemie gry. E-waluta funkcjonuje w ramach gry, która angażuje wielu graczy, służy
    przede wszystkim jako środek, za który gracze mogą nabyć w ramach wspomnianej gry
    wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędne do podwyższenia poziomu
    już trwającej rozgrywki. E-waluty używane w grach mają różne nazwy własne, w zależności
    od gry, np. (...). Gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między sobą (w dowolnych
    ilościach). Istnieją dwie drogi pozyskania e-waluty. Pierwsza z nich polega na nabyciu e-
    waluty od innego gracza w zamian za walutę fiducjarną – np. PLN. Transakcji dokonuje się
    zazwyczaj poprzez popularne portale sprzedaży m.in. (...), jak i bez wykorzystania

    zewnętrznych portali, poprzez zawarcie umowy z graczem w samej grze, tj. gracze
    uzgadniają na czacie udostępnianym przez oprogramowanie gry warunki transakcji, w
    szczególności ile e-waluty gracz chce sprzedać/kupić oraz po jakiej cenie. Gracze ustalają
    także formę płatności – w zdecydowanej większości przypadków jest to płatność
    elektroniczna walutą fiducjarną np. przelew bankowy w walucie PLN. Sprzedawca e-waluty
    po otrzymaniu przykładowego przelewu przekazuje przedmiot transakcji (e-walutę)
    nabywcy - brak jest fizycznej dostawy, przekazanie odbywa się wyłącznie w ramach gry
    (oprogramowania). Wnioskodawca pozyskuje również e-walutę poprzez samo
    uczestnictwo w wirtualnej rozgrywce oferowanej przez grę.
    Pozyskiwanie e-waluty może polegać na rozwiązywaniu przez gracza różnych zadań, misji
    w ramach wirtualnej rozgrywki lub poprzez inne czynności, które wykonywane są w
    granicach świata wirtualnego, w ramach konkretnej gry (w sposób przewidziany przez
    twórców gry). E-waluty, zatem podlegają swobodnemu obrotowi pomiędzy graczami w
    granicach danej gry, zaś przez swobodny obrót należy rozumieć, iż każdy gracz zgodnie z
    własną wolą decyduje czy przekaże e-walutę innemu graczowi oraz w jakiej ilości i za co
    (np. za jaki przedmiot wirtualny). Niewykluczone jest, że gracz przy wykorzystaniu e-waluty
    zapłaci innemu graczowi za przedmiot w świecie rzeczywistym. Pozyskaną e-walutę
    Wnioskodawca sprzedaje innym graczom, otrzymując w zamian płatność w walucie
    fiducjarnej, najczęściej w PLN. Sprzedaż odbywa się na tych samych zasadach co zakup –
    Wnioskodawca sprzedaje e-walutę przy wykorzystaniu (...), który odpowiada za
    bezpieczeństwo transakcji, zapewniając ochronę nabywcy, jak i po części odpowiada za
    skojarzenie dwóch stron. Wnioskodawca sprzedaje również e-walutę, uzgadniając warunki
    transakcji z potencjalnym nabywcą wyłącznie przy wykorzystaniu systemu gry (poza
    zewnętrznymi portalami sprzedaży) w tym przy wykorzystaniu czatu dostępnego w grze
    służącego do komunikowania się graczy. Niewykluczone jest, iż warunki transakcji
    uzgadniane były i są poza portalem sprzedaży np. w świecie rzeczywistym podczas
    spotkania lub z wykorzystaniem innych zewnętrznych komunikatorów (np.
    komunikatorów udostępnianych przez media społecznościowe). Nie ma miejsca fizyczna
    dostawa e-waluty, Wnioskodawca po otrzymaniu płatności zgodnie z uzgodnieniami,
    przekazuje e-walutę nabywcy w wirtualnym świecie gry. Wnioskodawca płatności
    otrzymuje jedynie elektronicznie, poprzez tradycyjne przelewy bankowe, płatności (...)
    oraz poprzez portale sprzedaży internetowej, które pośredniczą w przekazaniu pieniądza
    fiducjarnego od nabywcy do sprzedawcy. W grupie nabywców znajdują się zarówno osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (podmioty nieprofesjonalne, które
    nabywają e-walutę w celach prywatnych – do podwyższenia poziomu wirtualnej rozgrywki,
    w której biorą udział), jak i podmioty prowadzące działalność gospodarczą (podmioty
    profesjonalne, nabywające walutę najprawdopodobniej w celu jej dalszej odsprzedaży,
    jednak niewykluczone jest, że takowy podmiot wykorzysta zakupioną e-walutę w innym
    celu). Zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i osoby
    prowadzące działalność gospodarczą mogą posiadać miejsce zamieszkania/miejsce
    siedziby na terytorium RP albo poza terytorium RP, tj. na terytorium państwa
    członkowskiego UE albo poza wspomnianym terytorium UE (na terytorium kraju
    trzeciego). Często występują sytuacje, w których Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić
    statusu nabywcy oraz jego miejsca zamieszkania/siedziby. Dzieje się tak m.in. w
    przypadku dokonywania transakcji z wykorzystaniem (...). Dowodem nabycia przez
    Wnioskodawcę e-waluty są potwierdzenia płatności w postaci potwierdzenia przelewu lub
    potwierdzenia płatności na telefon (...), które zawierają nr rachunku lub nr telefonu
    odbiorcy, imię i nazwisko odbiorcy lub pseudonim z gry, nazwę gry oraz ilość nabywanej e-
    waluty. Aspekt dokumentacji analogicznie prezentuje się w przypadku sprzedaży przez
    Wnioskodawcę e-walut. Zdecydowana większość sprzedawców nie wystawia rachunków
    lub innych tego rodzaju dokumentów, stąd jedynym potwierdzeniem poniesienia
    wydatku, będącym dowodem nabycia, jest potwierdzenie przelewu, płatności ze
    wskazanym opisem.
    Ponadto, na pytania zadane w części II wezwania Wnioskodawca wskazał:

    1) Wobec wskazania, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, proszę wyjaśnić:
        a) w jakim państwie – w Polsce, w innym państwie (którym)?
        Odp. Działalność gospodarczą Wnioskodawca prowadzi w Polsce
        b) od kiedy (proszę wskazać miesiąc i rok) i w jakim zakresie prowadził/prowadzi Pan
        działalność?
        Odp. Okresy zawieszenia lub aktywnego prowadzenia działalności dostępne są
        na publicznej stronie rządowej ceidg.gov.pl (zakładka historia wpisu).
        c) w jaki sposób opodatkowaną?
        Odp. Opodatkowaną podatkiem dochodowym – skala podatkowa.
        d) czy opisane transakcje związane z e-walutami zawiera Pan w ramach tej
        działalności gospodarczej?
        Odp. Tak.
    2) Czy jest Pan podmiotem prowadzącym działalność, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12
      ustawy z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
      terroryzmu (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1124 ze zm.), tj. podmiotem prowadzącym:
      działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie:
        a) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi i środkami płatniczymi,
        b) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi,
        c) pośrednictwa w wymianie, o której mowa w lit. a lub b,
        d) prowadzenia rachunków, o których mowa w ust. 2 pkt 17 lit. e.
      jeśli tak, to według jakiej formy opodatkowuje Pan osiągane przychody oraz jakie
      księgi podatkowe dla celów rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych Pan
      prowadzi (np. podatkową księgę przychodów i rozchodów, księgi rachunkowe)?
      Odp. Jak w odpowiedzi na pytanie nr II.3).
    3) Czy e-waluty stanowią walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o
      przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, a jeżeli nie, to czy
      stanowią one prawa majątkowe?
      Odp. Brak jest możliwości jednoznacznego wskazania, czy e-waluty stanowią walutę
      wirtualną w rozumieniu art. 5a pkt 33a u.p.d.o.f., albowiem pytanie zawarte w
      wezwaniu do uzupełnienia nie dotyczy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz
      oceny prawnej. Stan faktyczny został opisany precyzyjnie i wyczerpująco, natomiast
      kwestia wykładni, tj. rozumienia przepisów, stanowi część stanowiska, zatem
      bezprawne jest wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego o część, która została
      prawidłowo ujęta w stanowisku. Co bardzo ważne, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
      podatkowej w zw. z art. 3 pkt 2 O.p., to Dyrektor KIS zobowiązany jest do interpretacji
      przepisów podatkowych, a w zaistniałej sytuacji Organ podjął próbę przerzucenia
      obowiązków na wnioskodawcę. Warto podkreślić, iż przy zajęciu jednoznacznego
      stanowiska instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej stałaby w sprzeczności z
      jej główną ideą – gdyby wnioskodawca znał prawidłowe odpowiedzi na zadane pytania
      nie występowałby o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Ponownie należy
      wskazać, że e-waluty, o których mowa we wniosku, funkcjonują w ramach gier, które
      angażują wielu graczy. Służą przede wszystkim jako środek, za który gracze mogą
      nabyć w ramach wspomnianej gry wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub
      niezbędne do podwyższenia poziomu już trwającej rozgrywki. E-waluty funkcjonujące
      w grach mają różne nazwy własne, w zależności od konkretnej gry. Gracze mogą
      dowolnie przekazywać e-walutę między sobą. Mogą je także między sobą wymieniać
      na walutę fiducjarną lub inne przedmioty, także te ze świata rzeczywistego.

    4) Czy e-waluty są alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem
      jest funkcja środka płatniczego?
      Odp. Jak w odpowiedzi na pytanie nr II.3). Dodatkowo na uwagę zasługuje, fakt, że e-
      waluty mogą być wykorzystywane w ramach systemu gry komputerowej jedynie do
      nabywania innych przedmiotów wirtualnych, które to już mogą być wykorzystywane
      do samej rozgrywki, zatem e-walut bezpośrednio nie mogą służyć do rozgrywki –
      jedynie w sposób pośredni. Niewykluczona jest sytuacja, w której gracz przyjmie
      płatność w e-walucie za sprzedaż przedmiotu ze świata rzeczywistego.
    5) Czy e-waluty, o których mowa we wniosku, są wymienialne w obrocie gospodarczym
      na prawne środki płatnicze i są akceptowane jako środek wymiany przez ich
      nabywców?
      Odp. Jak w odpowiedzi na pytanie nr II.3). Dodatkowo na uwagę zasługuje, fakt, że
      gracze mogą zaakceptować przyjęcie e-waluty w zamian za przedmiot ze świata
      rzeczywistego, np. karta graficzna. Ponadto wielu graczy oferuje wymianę e-waluty na
      walutę fiducjarną np. PLN. Istnieje rynek złożony z kupujących i sprzedających, którzy
      wspólnie wymieniają e-waluty na waluty fiducjarne np. PLN.
    6) Czy posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
      podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)?
      Odp. Tak.
    7) Którego roku podatkowego (lat podatkowych) dotyczy Pana wniosek?
      Odp. ....
    8) Czy jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?
      Odp. Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
      towarów i usług.
    9) Czy jest Pan zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE?
      Odp. Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE.
    10) Czy nabywcy na rzecz, których dokuje Pan sprzedaży wirtualnych walut są podatnikami
      w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
      j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?
      Stosownie do treści ww. art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
          a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której
            mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej
            działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z
            uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
          b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
            zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub
            podatku od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
      Odp. Jest to uzależnione od konkretnej transakcji – czasami tak, czasami nie.
      Nabywcami są zarówno przedsiębiorcy, o których mowa w pytaniu, jak i osoby
      nieprowadzące działalności gospodarczej (nabywcy prywatni).

    Pytania
    1. Czy sprzedaż e-walut skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie
      podatku od towarów i usług? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)?
    2. Czy sprzedaż e-waluty korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w myśl art. 43 ust. 1 pkt
      7 ustawy o VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3 – znajduje zastosowanie jeżeli
      odpowiedź na pytanie nr 2 wskazuje na powstanie obowiązku podatkowego na
      gruncie podatku VAT).
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy,
    Stanowisko dot. pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z art. 5 ust. 1 ustawy wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne
    świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    Natomiast stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy: przez terytorium kraju
    rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a, zaś w świetle art.
    7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone
    kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku

    prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć
    przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A
    zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność
    gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej
    zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik”
    te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Podsumowując powyższe zdaniem Wnioskodawcy będzie działał on w charakterze
    podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. E-waluty są nabywane i sprzedawane w
    sposób ciągły, zorganizowany, a celem tych czynności jest osiągnięcie określonych
    rezultatów finansowych. Powyższe wskazuje na profesjonalny charakter czynności.
    Obrót e-walutą stanowi odpłatne świadczenie usług w myśl ustawy, w konsekwencji należy
    rozpoznawać obowiązek podatkowy.
    Stanowisko dot. pytania oznaczonego w e wniosku nr 3
    Tak. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z
    pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek
    płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za
    które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są
    zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 z
    późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 112”.
    Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112 zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się
    bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez
    państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych
    zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od
    opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112 państwa członkowskie zwalniają transakcje,
    łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny
    środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami
    kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak

    również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które
    przedstawiają wartość numizmatyczną. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzeczeniu
    TSUE z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE
    rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na
    walutę tradycyjną i odwrotnie. W przywołanym wyżej wyroku TSUE orzekł, że transakcje
    wymiany waluty fiducjarnej na walutę wirtualną Bitcoin i odwrotnie, będą stanowiły
    odpłatne świadczenie usług, zaś takie usługi zwolnione są z opodatkowania zgodnie z art.
    135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112. Co najistotniejsze, TSUE w ww. orzeczeniu podkreślił, iż
    zwolnienie będzie miało zastosowanie także do inny walut nietradycyjnych, w pkt. 49
    zaznaczył: „Transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są
    prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały
    zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec
    prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka
    płatniczego, stanowią transakcje finansowe”. Dodatkowo podkreślono, że: „Z kontekstu i
    celu rzeczonego art. 135 ust. 1 lit. e wynika zatem, że wykładnia tego przepisu, według
    której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby
    go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka
    płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców.
    W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje
    również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na
    wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie,
    dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy
    ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom”
    (pkt 51-53 wyroku).
    W świetle powyższego należy uznać, że sprzedaż e-waluty, uznanej w środowisku graczy i
    przez producentów gier za środek płatniczy w odpowiadających im grach i mogącej być
    przedmiotem obrotu i wymiany, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, która objęta jest zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 7 ustawy. W celu wzmocnienia zaprezentowanego uzasadnienia Wnioskodawca
    przywołuje inne stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, a w szczególności
    pismo z dnia 5 lipca 2024 roku: 0112-KDIL1-3.4012.146.2024.5.MR.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
    - prawidłowe – w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze
      świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut;
    - prawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez
      Pana e-walut, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem
      opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski;
    - nieprawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez
      Pana e-walut, w przypadku, gdy miejsce świadczenia, a zarazem opodatkowania
      ww. usług znajduje się poza terytorium Polski.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy)
    jest terytorium kraju.
    Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    ustawy, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy
    przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy
    towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem
    wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim
    to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Ustawa nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była
    niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE. W wyroku z 3 marca 1994
    r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest
    realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77

    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L z dnia 13
    czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i
    wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w
    ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.
    Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone
    kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć
    przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A
    zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i
    rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za
    świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem odpłatną
    dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji
    klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany
    barterowej.
    Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru, bądź wykonania usługi co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność
    gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej
    zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik”

    te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną oraz prowadzi Pan działalności
    gospodarczą. Sprzedaje Pan waluty w grach komputerowych (e-waluty), będące
    przedmiotem obrotu w ekosystemie gry. E-waluta funkcjonuje w ramach gry, która
    angażuje wielu graczy, służy przede wszystkim jako środek, za który gracze mogą nabyć w
    ramach wspomnianej gry wirtualne przedmioty niezbędne do rozgrywki lub niezbędne do
    podwyższenia poziomu już trwającej rozgrywki. E-waluty używane w grach mają różne
    nazwy własne, w zależności od gry. Gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między
    sobą (w dowolnych ilościach). Istnieją dwie drogi pozyskania e-waluty. Pierwsza z nich
    polega na nabyciu e-waluty od innego gracza w zamian za walutę fiducjarną – np. PLN.
    Transakcji dokonuje się zazwyczaj poprzez popularne portale sprzedaży m.in. (...), jak i bez
    wykorzystania zewnętrznych portali, poprzez zawarcie umowy z graczem w samej grze, tj.
    gracze uzgadniają na czacie udostępnianym przez oprogramowanie gry warunki
    transakcji, w szczególności ile e-waluty gracz chce sprzedać/kupić oraz po jakiej cenie.
    Gracze ustalają także formę płatności – w zdecydowanej większości przypadków jest to
    płatność elektroniczna walutą fiducjarną, np. przelew bankowy w walucie PLN.
    Sprzedawca e-waluty po otrzymaniu przykładowego przelewu przekazuje przedmiot
    transakcji (e-walutę) nabywcy – brak jest fizycznej dostawy, przekazanie odbywa się
    wyłącznie w ramach gry (oprogramowania). Pozyskuje Pan również e-walutę poprzez
    samo uczestnictwo w wirtualnej rozgrywce oferowanej przez grę. Pozyskiwanie e-waluty
    może polegać na rozwiązywaniu przez gracza różnych zadań, misji w ramach wirtualnej
    rozgrywki lub poprzez inne czynności, które wykonywane są w granicach świata
    wirtualnego, w ramach konkretnej gry (w sposób przewidziany przez twórców gry). E-
    waluty zatem podlegają swobodnemu obrotowi pomiędzy graczami w granicach danej
    gry, tj. każdy gracz zgodnie z własną wolą decyduje, czy przekaże e-walutę innemu
    graczowi oraz w jakiej ilości i za co (np. za jaki przedmiot wirtualny lub czy za walutę
    fiducjarną). Wielu graczy akceptuje przyjęcie płatności za inne przedmioty, nawet te
    pochodzące ze świata rzeczywistego, w formie e-waluty. Pozyskaną e-walutę sprzedaje
    Pan innym graczom, otrzymując w zamian płatność w walucie fiducjarnej, najczęściej w
    PLN. Sprzedaż odbywa się na tych samych zasadach co zakup – sprzedaje Pan e-walutę
    przy wykorzystaniu (...). Sprzedaje Pan walutę, uzgadniając warunki transakcji z
    potencjalnym nabywcą, wyłącznie przy wykorzystaniu systemu gry (poza zewnętrznymi
    portalami sprzedaży), w tym przy wykorzystaniu czatu dostępnego w grze służącego do
    komunikowania się graczy. Niewykluczone jest, iż warunki transakcji będą uzgadniane
    poza grą oraz poza portalem sprzedaży, np. w świecie rzeczywistym podczas spotkania
    lub z wykorzystaniem innych zewnętrznych komunikatorów (np. komunikatorów
    udostępnianych przez media społecznościowe). Nie ma miejsca fizyczna dostawa e-
    waluty, Po otrzymaniu płatności zgodnie z uzgodnieniami, przekazuje Pan e-walutę
    nabywcy w wirtualnym świecie gry. Otrzymuje Pan płatności jedynie elektronicznie,
    poprzez tradycyjne przelewy bankowe, płatności (...) oraz poprzez portale sprzedaży
    internetowej, które pośredniczą w przekazaniu pieniądza fiducjarnego od nabywcy do
    sprzedawcy. W grupie nabywców znajdują się zarówno osoby fizyczne nieprowadzące
    działalności gospodarczej (podmioty nieprofesjonalne, które nabywają e-walutę w celach
    prywatnych – do podwyższenia poziomu wirtualnej rozgrywki, w której biorą udział), jak i
    podmioty prowadzące działalność gospodarczą (podmioty profesjonalne, nabywające
    walutę najprawdopodobniej w celu jej dalszej odsprzedaży, jednak niewykluczone jest, że
    podmiot ten wykorzysta zakupioną e-walutę w innym celu). Zarówno osoby fizyczne
    nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i osoby prowadzące działalność
    gospodarczą mogą posiadać miejsce zamieszkania/miejsce siedziby na terytorium RP albo
    poza terytorium RP, tj. na terytorium państwa członkowskiego UE albo poza
    wspomnianym terytorium UE (na terytorium kraju trzeciego). Często występują sytuacje, w
    których nie jest Pan w stanie ustalić statusu nabywcy oraz jego miejsca zamieszkania /
    siedziby. Dzieje się tak m.in. w przypadku dokonywania transakcji z wykorzystaniem (...).
    Dowodem nabycia przez Pana e-waluty są potwierdzenie płatności w postaci

    potwierdzenia przelewu, potwierdzenia płatności na telefon (...), które zawierają nr
    rachunku lub nr telefonu odbiorcy, imię i nazwisko odbiorcy lub pseudonim z gry, nazwę
    gry oraz ilość nabywanej e-waluty. Dokumentacja analogicznie będzie się prezentować w
    przypadku sprzedaży przez Pana e-walut.
    Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do obrotu e-
    walutami (pieniędzmi) z gier komputerowych działa Pan w charakterze podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Działa Pan jako podmiot profesjonalny w
    odniesieniu do nabywania i sprzedaży walut z gier, a podejmowana działalność
    prowadzona jest w sposób samodzielny, ciągły i zorganizowany do celów zarobkowych.
    Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane przez Pana czynności nie stanowią dostawy
    towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ponieważ w opisanym stanie faktycznym e-
    waluty nie stanowią towaru.
    Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też
    stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję
    „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, określeniem „usługi” w przepisach ustawy
    o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym
    zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały
    szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.
    Zatem, opisane przez Pana czynności, polegające na sprzedaży e-walut, z tytułu których
    otrzymywane Pan od kupujących płatność w walucie fiducjarnej, stanowią świadczenie
    usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i ze względu na ich odpłatny charakter podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, w
    sytuacji gdy miejscem ich świadczenia będzie terytorium kraju.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i
    usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych
    czynności zwolnienie od podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy:
    Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i
    monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet
    będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub
    innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy
    lub które mają wartość numizmatyczną.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze
    zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 112”.
    I tak, zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112:
    Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
    przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu
    zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia
    wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania
    opodatkowania i nadużyć.
    W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112:
    Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut,
    banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i

    monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota,
    srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny
    środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną.
    Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał
    kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną
    i odwrotnie.
    W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na
    walutę wirtualną „Bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi
    różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta a ceną, po jakiej jest
    sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku
    na mocy art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy.
    Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty Bitcoin i dotyczą (po
    spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49
    wyroku TSUE stwierdził bowiem, że: „transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli
    innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach,
    o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek
    płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja
    środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”. TSUE stwierdził, że: „z kontekstu i
    celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu, według której
    obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go
    skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka
    płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców.
    W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje
    również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na
    wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie,
    dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy
    ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom”
    (pkt 51-53 wyroku).
    W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie
    Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie tutejszego
    Organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w
    odniesieniu do innych walut wirtualnych.
    W analizowanej sprawie e-waluty służą przede wszystkim jako środek, za który gracze
    mogą nabyć w ramach gry wirtualne przedmioty. Sprzedaje Pan e-waluty innym graczom,
    otrzymując w zamian płatność w walucie fiducjarnej, najczęściej w PLN. Wskazał Pan, że
    gracze mogą dowolnie przekazywać e-walutę między sobą. Mogą je także między sobą
    wymieniać na walutę fiducjarną lub inne przedmioty, także te ze świata rzeczywistego, np.
    kartę graficzną.
    W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie planowana przez Pana
    sprzedaż jednostek wirtualnej waluty, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, która objęta jest zwolnieniem od tego podatku, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem
    świadczenia, a zarazem opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski.
    Należy zaznaczyć, że przepisy prawa uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od
    statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo
    zastosować przepisy prawa w powyższym zakresie konieczna jest odpowiednia
    identyfikacja statusu kontrahenta.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    W myśl art. 28a ustawy:

    Na potrzeby stosowania przepisów regulujących miejsce świadczenia przy świadczeniu
    usług:
    1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
      za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art.
      5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego
      rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy
    Według art. 28b ustawy:
    1) Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    2) W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    3) W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    4) W przypadku świadczenia usług, które są przeznaczone wyłącznie na cele osobiste
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do określenia
      miejsca świadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 28c.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami zawarta została w art. 28c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
    Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w
    którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3
    oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h-28n.
    Stosownie zaś do art. 28l pkt 5 ustawy:
    W przypadku świadczenia na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, posiadających
    siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium Unii
    Europejskiej usług bankowych, finansowych, ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, z
    wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki – miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie
    podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

    Powyższe przepisy uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu
    podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować
    przepisy prawa w tym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu
    kontrahenta. Pojęcie podatnika zdefiniowane w art. 28a ustawy obejmuje podmioty
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy,
    ale również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w
    innych systemach prawnych, której definicja odpowiada definicji przyjętej w ustawie.
    Zatem jako podatnika należy traktować również podatnika podatku od wartości dodanej
    czy podatku o podobnym charakterze, a w przypadku braku tego rodzaju podatków w
    danym systemie prawnym, każdy podmiot wykonujący samodzielnie działalność
    gospodarczą odpowiadającą tej, która została określona w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak wynika z wniosku, sprzedaż wirtualnych walut dokonuje Pan na rzecz nabywców,
    którymi są zarówno przedsiębiorcy, jak i osoby nieprowadzące działalności gospodarczej
    (nabywcy prywatni). Zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak
    i osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą posiadać miejsce zamieszkania
    /miejsce siedziby na terytorium RP albo poza terytorium RP, tj. na terytorium państwa
    członkowskiego UE albo poza terytorium UE (na terytorium kraju trzeciego).
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że sprzedaż przez Pana e-waluty w zamian
    za walutę fiducjarną, w sytuacji gdy nabywcą będzie:
        - podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej (niebędący podatnikiem),
        który posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski oraz na terytorium
        kraju UE innym niż Polska,
        - podatnik mający siedzibę albo stałe miejsce prowadzenia działalności (jeżeli
        usługa ta jest świadczona dla tego miejsca) w Polsce
    - miejscem świadczenia, tj. opodatkowania usługi jest terytorium Polski, a usługa ta
      jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    Natomiast w sytuacji, gdy dokonuje Pan sprzedaży opisanych walut wirtualnych na
    rzecz:
        - podmiotów niebędących podatnikami posiadającymi siedzibę, stałe miejsce
        zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium UE,
        - podatników mających siedzibę albo stałe miejsce prowadzenia działalności
        (jeżeli usługa ta jest świadczona dla tego miejsca), bądź stałe miejsce
        zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza Polską,
    - miejsce świadczenia tej usługi znajduje się poza terytorium Polski, zatem usługa ta
      nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, a tym samym
      nie jest objęta ww. zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzam, że
    sprzedaż e-walut przez Pana stanowi odpłatne świadczenie usług, skutkuje zatem
    powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym, obowiązek podatkowy należy
    rozpoznać zgodnie z miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług.
    Sprzedaż e-walut stanowi sprzedaż usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, gdy miejscem świadczenia, a zarazem
    opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski. W przypadku natomiast, gdy miejsce
    świadczenia, a zarazem opodatkowania ww. usług znajduje się poza terytorium Polski –
    usługa ta nie podlega opodatkowaniu VAT na terytorium Polski oraz nie korzysta ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    W konsekwencji Pana stanowisko jest:
    - prawidłowe – w zakresie rozpoznania obowiązku podatkowego w związku ze
      świadczeniem usług polegających na sprzedaży e-walut;

    - prawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez
      Pana e-walut, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem
      opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski;
    - nieprawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, dla usług polegających na sprzedaży przez
      Pana e-walut, w przypadku, gdy miejsce świadczenia, a zarazem opodatkowania
      ww. usług znajduje się poza terytorium Polski.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.