Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.223.2025.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-12
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem; kwota
dodatkowa i koszty procesowe.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-przewalutowanie kredytu
kwota-kwota dodatkowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych – jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    21 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 7 maja 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
      1. Zainteresowany będący stroną postępowania: .... ul. ........ lok. ........
      2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: .......... ul. ............ lok. .............
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca wraz z małżonką (............, dalej: „Zainteresowani”; „Kredytobiorcy”) są
    polskimi rezydentami podatkowym, posiadającymi w Polsce nieograniczony obowiązek
    podatkowy. Zainteresowani od chwili zawarcia małżeństwa pozostają we wspólności
    majątkowej (wspólności ustawowej), jednakże osobno rozliczają zeznania roczne PIT.
    W dniu 15 lipca 2008 r. Zainteresowani zawarli z ............. Bank ............ z siedzibą w .........
    (KRS: ..........) (dalej: „Bank”; „Kredytodawca”) umowę kredytu hipotecznego we franku
    szwajcarskim (dalej: „CHF”) celem pozyskania środków na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej (dalej: „Umowa”; „Kredyt”). Ze środków pochodzących z Kredytu,
    Zainteresowani nabyli bowiem lokal mieszkalny położony przy ul. ........... w ........... (kod
    pocztowy: ............) (dalej: „Lokal”), w którym zamieszkują do dzisiaj.
    Z dwojga Zainteresowanych jedynie .... wykonuje indywidualną działalność gospodarczą
    pod firmą .... (dalej: „........”), jednakże Kredytobiorcy jako strony zarówno Umowy, jak i
                              1Kredytu byli konsumentami w rozumieniu art. 22 Kodeksu cywilnego (dalej: „KC”).
    W związku z zawartą Umową, pomiędzy Zainteresowanymi a Bankiem (dalej łącznie jako:
    „Strony”) powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych,
    jak i całej Umowy (w tym jej ważności), który zawisł w sprawie o sygn. ........ o ustalenie i
    zapłatę, toczącej się przed ........w ......., a następnie na skutek złożonej apelacji od wyroku z
    dnia 10 stycznia 2024 r. - przed SA w ........ (dalej: „Sąd pierwszej instancji”) w sprawie o
    sygn. akt .........
    Sąd pierwszej instancji orzekł, że Umowę należało uznać w całości za nieważną, gdyż
    kwestionowane postanowienia umowne mające charakter abuzywny odnosiły się do
    głównych świadczeń stron (...... Umowy), które z tej przyczyny nie mogły zostać
    konwalidowane. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, charakter niedozwolonych klauzul
    umownych miały te zapisy spornej Umowy, które określały zasady przeliczenia kredytu z
    PLN na CHF oraz poszczególnych rat z CHF na PLN w oparciu o stosowaną przez Bank
    tabelę kursową.
    W celu polubownego zakończenia sporu oraz uchylenia stanu niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, w dniu 23 października 2024 r. Strony zawarły ugodę pozasądową
    (dalej: „Ugoda”), uregulowaną w art. 917 Kodeksu cywilnego (dalej: „KC”), na mocy której
    Strony przyjęły, że Kredyt rozliczony zostanie tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od
    dnia 15 lipca 2008 r. stanowił on kredyt złotowy (dalej: „PLN”). Jednocześnie Strony
    zastrzegły w Ugodzie, że jej zawarcie nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 KC.

    Pierwotnie kwota udzielonego Kredytu miała wynosić 148 549,66 CHF. W wyniku zawarcia
    Ugody ustalono, że kwota udzielonego Kredytu po zmianie waluty na PLN według kursu
    CHF z dnia wypłaty (tj. z dnia 12 sierpnia 2008 r.) wynosiła 297 294, 43 zł (dalej: „Kapitał
    Wypłacony”).
    Jak wynika z harmonogramu spłat Kredytu udostępnionego Zainteresowanym przez Bank,
    od 15 lipca 2008 r. do 31 października 2024 r. Kredytobiorcy wpłacili łącznie na rzecz
    Banku:
      60 596,35 CHF tytułem spłaconego kapitału;
      39 645, 87 CHF tytułem spłaconych odsetek;
      2 148, 80 CHF tytułem spłaconych odsetek skapitalizowanych;
      7,95 CHF tytułem spłaconych odsetek karnych,
    tj. łącznie 102 398,97 CHF (dalej: „Suma Wpłat CHF”).
    Jak wynika z obliczeń poczynionych przez Zainteresowanych, przyjmując kurs średni CHF
    /NBP obowiązujący w dacie dokonywania poszczególnych wpłat na rzecz Banku, w okresie
    od 15 lipca 2008 r. do 31 października 2024 r. Suma Wpłat CHF dokonanych przez
    Zainteresowanych na rzecz Banku w przeliczeniu na PLN wyniosła 370 780,47 zł (dalej:
    „Suma Wpłat PLN”).
    Odnośnie do kursów przeliczeniowych CHF stosowanych w trakcie obowiązywania Umowy
    celem obliczania kwot poszczególnych rat kapitałowo-odsetkowych oraz innych opłat,
    Kredytobiorcy wskazują, że początkowo Kredyt został spłacany na podstawie kursu CHF
    ustalanego indywidualnie przez Bank (w oparciu o postanowienia umowne uznane przez
    sąd za abuzywne), a następnie według kursu sprzedaży CHF dla kredytów
    mieszkaniowych. Kredytobiorcy sygnalizują przy tym, że nie znają dokładnej daty, w
    którym nastąpiła zmiana zasad obliczania kursu CHF, a także dokładnej kwoty Sumy Wpłat
    PLN, albowiem Bank nie przedłożył Zainteresowanym harmonogramu spłat Kredytu w
    przeliczeniu na PLN zawierającego kursy sprzedaży CHF ustalane indywidualnie przez
    Bank (w fazie początkowej) oraz kursy sprzedaży CHF stosowane dla kredytów
    mieszkalnych (w późniejszej fazie), nie ma to jednak znaczenia dla sprawy, skoro zasady
    przewalutowania zostały uznane przez sąd za nieważne.
    Tym niemniej, uwzględniając różnicę pomiędzy Sumą Wpłat PLN (370 780,47 zł) a
    Kapitałem Wypłaconym (297 294, 43 zł), Zainteresowani wskazują, że w okresie od 15 lipca
    2008 r. do 31 października 2024 r., w wyniku spłacania rat kapitałowo-odsetkowych,
    powstała nadpłata w kwocie 73 486,04 zł (dalej: „Nadpłata”).
    W związku z zaistnieniem Nadpłaty, Bank zobowiązał się w terminie 21 dni od daty
    zawarcia Ugody wypłacić Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 58 000 zł (dalej:
    „Kwota Dodatkowa”) w sposób następujący:

      kwotę 29 000 zł na rachunek należący do .......; oraz
      kwotę 29 000 zł na rachunek należący do .........
    Zainteresowani wskazują, że w chwili składania przedmiotowego wniosku Kwota
    Dodatkowa została przelana odpowiednio na rachunki Kredytobiorców. W Ugodzie nie
    wskazano podstawy otrzymania przez Kredytobiorców ww. Kwoty, zapis stanowi jedynie o
    „wypłacie”.
    Zainteresowani wskazują jednakże, że sens ekonomiczny ustalenia i wypłaty Kwoty
    Dodatkowej był taki, że stanowi część Nadpłaty. Kwota Dodatkowa nie jest więc
    świadczeniem wypłaconym np. z tytułu odstąpienia przez Zainteresowanych od
    dochodzenia dalszych roszczeń związanych z Umową ani innym podobnym świadczeniem,
    a jest częściowym zwrotem nienależnie zapłaconych przez Zainteresowanych na rzecz
    Banku kwot. Zainteresowani wskazują bowiem, że gdyby nie zawarta Ugoda - w wyniku
    uznania Umowy za nieważną przez Sąd pierwszej instancji, a następnie w przypadku
    utrzymania wyroku w mocy przez sąd drugiej instancji, Bank byłby obowiązany wydać
    wszystkie korzyści uzyskane z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, a zatem pełną kwotę
    Nadpłaty stanowiącej świadczenie nienależne.
    Jednocześnie w Ugodzie wskazano, że Kredytobiorcy przyjmują do wiadomości, że w
    związku z wypłatą Kwoty Dodatkowej powstaje po ich stronie przychód, zaś na Banku
    ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11). Z zapisu
    tego wynika więc, że Bank stoi na stanowisku, jakoby środki wypłacone tytułem Kwoty
    Dodatkowej miałyby stanowić przychód podatkowy Kredytobiorców i podlegać
    opodatkowaniu podatkiem PIT. Bank nie zastrzegł jednak, że wypłata Kwoty Dodatkowej
    nastąpi pod warunkiem spełnienia przez Zainteresowanych jakiegokolwiek świadczenia
    względem Kredytodawcy.
    Zainteresowani wskazują, że na moment składania przedmiotowego wniosku, Bank nie
    przedłożył Kredytobiorcom informacji PIT-11.
    W Ugodzie zachowano okres kredytowania wynoszący 358 miesięcy, przy czym
    Zainteresowani wskazują, że Kredyt nie został do końca spłacony. W związku z tym, w
    księgach rachunkowych Banku na dzień zawarcia Ugody wysokość zadłużenia
    Kredytobiorców z tytułu Umowy wyniosła 91 681, 79 CHF. Po przeliczeniu ww. zadłużenia
    na PLN na podstawie kursu średniego CHF NBP obowiązującego w dniu poprzedzającym
    dzień zawarcia Ugody (tj. według kursu z dnia 22 października 2024 r., gdzie 1 CHF =
    4,6063 PLN) ustalono, że na dzień zawarcia Ugody zadłużenie Zainteresowanych wyniosło
    422 313,83 zł (dalej: „Kwota Zadłużenia”).
    Na mocy Ugody Bank postanowił jednak umorzyć Kwotę Zadłużenia, albowiem Suma
    Wpłat przekroczyła Kapitał Wypłacony. Ze względu na spełnianie przez Zainteresowanych
    wszystkich warunków, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych

    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (dalej: „Rozporządzenie”), Zainteresowani złożyli oświadczenia w celu
    skorzystania z instytucji zaniechania poboru podatku PIT od umorzonej przez Bank Kwoty
    Zadłużenia. Jednocześnie Zainteresowani pragną zasygnalizować, że kwestia określenia
    skutków podatkowych umorzenia Kwoty Zadłużenia (w tym możliwości skorzystania z
    zaniechania poboru PIT na podstawie Rozporządzenia) nie jest przedmiotem niniejszego
    wniosku.
    Ponadto, Bank zobowiązał się w terminie 21 dni od daty zawarcia Ugody uiścić na
    rachunek kancelarii prawnej reprezentującej Zainteresowanych w sporze z Bankiem
    (dalej: „Kancelaria”) kwotę 19 900 zł tytułem zwrotu kosztów procesowych (dalej: „Koszty
    Procesowe”), składającą się z następujących kwot, tj.:
      10 800 zł - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą instancję;
      8 100 zł - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję;
      1 000 zł - tytułem opłaty od pozwu.
    Ww. kwoty są tożsame ze stawkami, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra
    Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
    oraz w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
    opłat za czynności radców prawnych.
    Zainteresowani wskazują, że na moment składania przedmiotowego wniosku, kwota
    stanowiąca zwrot Kosztów Procesowych została przelana przez Bank w całości na
    rachunek Kancelarii.
    Przy czym, na podstawie umowy o dochodzenie roszczeń zawartej przez
    Zainteresowanych z Kancelarią (dalej: „Umowa z Kancelarią”) - Kancelaria zobowiązała się
    ponieść opłaty sądowe (w tym opłatę od pozwu), których zwrot przysługiwał Kancelarii.
    Tym samym przyjąć należy, że zwrócona na podstawie Ugody kwota 1 000 zł tytułem
    opłaty od pozwu jest należna Kancelarii.
    Ponadto w świetle Umowy z Kancelarią, Kancelarii przysługiwało m.in. wynagrodzenie za
    sukces w wysokości 35 000 zł (dalej: „Wynagrodzenie”) w przypadku pozytywnego
    zakończenia sprawy, przez które należy rozumieć m.in. zawarcie ugody z Bankiem. Kwota
    18 900 zł przekazana przez Bank na rachunek Kancelarii tytułem zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego za obie instancje (dalej: „Koszty Zastępstwa”) została zaliczona
    na poczet Wynagrodzenia.
    Zainteresowani składają niniejszy wniosek wspólnie, gdyż stronami Umowy zawartej z
    Bankiem, Umowy z Kancelarią, jak również Ugody zawartej z Bankiem są oboje
    małżonkowie (tu: Kredytobiorcy), co potwierdza, że Zainteresowani byli/ są uczestnikami
    tego samego stanu faktycznego.

    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca przedstawia następujące informacje:
        Brak świadczenia z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania
    Organ wezwał Zainteresowanego do wskazania, czy Kwota Dodatkowa stanowi
    świadczenia z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Umowa kredytu hipotecznego z dnia 15 lipca 2008 r. zawartą pomiędzy Zainteresowanym,
    Jego małżonką oraz Bankiem we franku szwajcarskim (dalej: „Umowa”) nie przewidywała
    ujemnego oprocentowania, zaś była to umowa kredytu denominowanego, przez który
    należy rozumieć konstrukcję, w której bank udziela kredytobiorcy kredytu, którego suma
    wyrażona w walucie obcej:
      jest przeliczana na złote polskie według kursu kupna waluty obcej w dniu wydania
      (wypłaty, uruchomienia środków finansowych z kredytu) w celu ustalenia wysokości
      świadczenia ze strony banku; a następnie
      stanowi podstawę ustalenia wysokości świadczeń kredytobiorcy związanych ze
      spłatą kredytu wraz z należności ubocznymi - przeliczonych na złote polskie według
      kursu sprzedaży waluty obcej w dniu spłaty każdej kolejnej raty.
    Tym samym Wnioskodawca wskazuje, że przy wypłacie Kwoty Dodatkowej nie doszło do
    wypłaty świadczenia z tytułu ujemnego oprocentowania (Kwota Dodatkowa nie stanowiła
    bowiem takiego świadczenia).
        Brak wystąpienia przysporzenia ponad kwoty uiszczone tytułem spłaty kredytu
        hipotecznego
    Organ wezwał Zainteresowanego do wskazania, czy Kwota Dodatkowa stanowi dla
    Zainteresowanego i Jego małżonki przysporzenie ponad kwoty uiszczone tytułem spłaty
    kredytu hipotecznego.
    Odpowiadając na powyższe, Zainteresowany wskazuje, że Kwota Dodatkowa nie stanowi
    dla Zainteresowanego i Jego małżonki przysporzenia ponad kwoty uiszczone tytułem
    spłaty kredytu hipotecznego. W wyniku bowiem zastosowanych przez Bank klauzul
    abuzywnych, kwota spłaconego przez Zainteresowanego i Jego małżonkę kapitału Kredytu
    była wyższa, niż sama kwota udzielonego Kredytu.
    Jak bowiem wskazano we Wniosku, uwzględniając różnicę pomiędzy Sumą Wpłat PLN (370
    780,47 zł - tj. spłat kapitału kredytu dokonanych przez Zainteresowanych), a Kapitałem
    Wypłaconym (297 294, 43 zł - tj. kapitałem kredytu udzielonego przez Bank), w okresie od
    15 lipca 2008 r. do 31 października 2024 r. w wyniku spłacania rat kapitałowo-
    odsetkowych powstała po stronie Zainteresowanych Nadpłata w kwocie 73 486,04 zł.
    Tym samym Wnioskodawca wskazuje i w związku z dokonaną przez Bank wypłatą
    Dodatkowej Kwoty, po stronie Wnioskodawcy i Jego małżonki nie mogło wystąpić żadne

    przysporzenie, gdyż Bank zwrócił Wnioskodawcy i Jego małżonce wyłącznie kwotę 58
    000,00 zł (tj. Kwotę Dodatkową), podczas gdy Nadpłata z tytułu spłaty kredytu
    hipotecznego wynosiła 73 486,04 zł., Bank wypłacił na rzecz Wnioskodawcy i Jego małżonki
    o 15 486,04 zł mniej, niż faktycznie wynosiła Nadpłata Wnioskodawcy i Jego małżonki.
        Brzmienie treści Ugody w zakresie Kwoty Dodatkowej
    Organ wezwał Zainteresowanego do wskazania, czy z Ugody wynika, że Kwota Dodatkowa
    jest zwrotem na rzecz Zainteresowanego i Jego małżonki środków pieniężnych, które
    wcześniej, na mocy Umowy, Zainteresowany i Jego małżonka przekazali na rzecz Banku, w
    ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania.
    Zainteresowany wskazuje, że jak podkreślono we Wniosku, ekonomicznie Kwota
    Dodatkowa to część Nadpłaty, tj. kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy:
      sumą wpłat we frankach szwajcarskich (CHF) dokonanych przez Zainteresowanego i
      Jego małżonkę na rzecz Banku w przeliczeniu na PLN, która wynosiła 370 780,47 zł
      (tj. Suma Wpłat PLN); a
      kwotą udzielonego przez Bank kredytu po zmianie waluty na PLN według kursu CHF
      z dnia wypłaty (tj. z dnia 12 sierpnia 2008 r.), która wynosiła 297 294, 43 zł (tj. Kapitał
      Wypłacony), tj. kwoty 73 486,04 zł.
    Kwota Dodatkowa jest więc częściowym zwrotem na rzecz Zainteresowanego i Jego
    małżonki środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy Umowy, Zainteresowany i Jego
    małżonka zapłacili na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od
    otrzymanego finansowania.
    Podstawa ustalenia Kwoty Dodatkowej
    Organ wezwał Zainteresowanego do wskazania na jakiej podstawie została ustalona
    Kwota Dodatkowa w wysokości 58 000,00 zł (odpowiednio dla Zainteresowanego i Jego
    małżonki po 29 000,00 zł).
    Odpowiadając na powyższe, Zainteresowany wskazuje, że Kwota Dodatkowa jest częścią
    Nadpłaty (tj. kwoty 73 486,04 zł) podlegającej zwrotowi na rzecz Zainteresowanego i Jego
    małżonki, która opisana została odpowiedzi na pytanie nr 3 Organu oraz w treści Wniosku,
    przy czym sama wartość Kwoty Dodatkowej została ustalona w toku negocjacji z Bankiem -
    w ramach Ugody Bank wynegocjował, że zwróci tylko część Nadpłaty.
    Powyższe potwierdza wyrok ... w .... (dalej: „Sąd I Instancji”) z dnia 10 stycznia 2024 r.
    (sygn. ....), na mocy którego Umowa kredytu została uznana za nieważną w wyniku czego,
    stosując się do wyroku Strony (Bank i Zainteresowani) musiałyby zwrócić sobie nawzajem
    wypłacone nienależnie świadczenia, a zatem:

      Bank musiałby zwrócić na rzecz Zainteresowanych sumę wpłat we frankach
      szwajcarskich (CHF) dokonanych przez Zainteresowanego i Jego małżonkę na rzecz
      Banku, w przeliczeniu na PLN, która wynosiła 370 780,47 zł; a
      Zainteresowani musieliby zwrócić na rzecz Banku kwotę otrzymanego od Banku
      kredytu, która po zmianie waluty na PLN według kursu CHF z dnia wypłaty (tj. z dnia
      12 sierpnia 2008 r.), wynosiła 297 294, 43 zł
      w wyniku potrącenia powyższych kwot po stronie Zainteresowanych powstałaby
      nadwyżka podlegająca zwrotowi na ich rzecz przez Bank w kwocie 73 486,04 zł.
      Przedmiotowa kwota stanowiła zatem podstawę ustalenia Kwoty Dodatkowej, przy
      czym w toku negocjacji z Bankiem została zmniejszona do wysokości 58 000,00 zł.
      Rodzaje świadczeń wskazane w Ugodzie
    Organ wezwał Zainteresowanego do wskazania, czy Ugoda wyodrębnia Kwotę Dodatkową
    jako odrębne świadczenie Banku na rzecz Zainteresowanego i Jego małżonki (czyli
    świadczenie inne niż zwrot nadpłaconego kredytu, tj. kapitału).
    Odpowiadając na powyższe, Zainteresowany wskazuje, że Kwota Dodatkowa efektywnie
    stanowi zwrot nadpłaconego kapitału kredytu.
    Treść Ugody w zakresie świadczeń na rzecz Zainteresowanego i Jego małżonki wyróżnia 3
    rodzaje świadczeń, które w Ugodzie wyodrębniono:
      a) wypłata Kwoty Dodatkowej w wysokości 58 000,00 zł
    Kwota Dodatkowa stanowi ekonomicznie zwrot nadpłaconego kapitału Kredytu - więc nie
    jest ekonomicznie innym świadczeniem.
    Jak wskazano w punkcie 4 powyżej, potwierdza to wyrok Sądu I Instancji, w którym została
    stwierdzona nieważność Umowy kredytu w wyniku czego, stosując się do wyroku Strony
    (Bank i Zainteresowani) musiałyby zwrócić sobie nawzajem wypłacone nienależnie
    świadczenia, przy czym wartość świadczeń przysługujących Zainteresowanym od Banku
    byłaby o 73 486,04 zł (jako że kwota wpłat dokonanych przez nich na rzecz Banku była
    wyższa od kwoty wypłaconego na ich rzecz kredytu). W świetle powyższego brak jest
    przesłanek do uznania Kwoty Dodatkowej za coś innego niż zwrot nadpłaconego kapitału
    Kredytu (a dokładnie jego części).
      b) umorzenie Kwoty Zadłużenia
    W tym zakresie Zainteresowany wskazuje, że Kredyt nie został do końca spłacony przez
    Zainteresowanego i Jego małżonkę. W związku z powyższym, w księgach rachunkowych
    Banku na dzień zawarcia Ugody, wysokość zadłużenia Zainteresowanego i Jego małżonki z
    tytułu Umowy wyniosła 91 681, 79 CHF. Na mocy Ugody, Bank postanowił jednak umorzyć

    względem Zainteresowanego i Jego małżonki Kwotę Zadłużenia, albowiem Suma Wpłat
    PLN (tj. kwota 370 780,47 zł) przed umorzeniem przekroczyła Kapitał Wypłacony (tj. kwotę
    297 294,43 zł).
      c) Zwrot Kosztów Procesowych
    Dodatkowo, Bank w Ugodzie zobowiązał się w terminie 21 dni od daty zawarcia Ugody
    uiścić na rachunek kancelarii prawnej reprezentującej Zainteresowanych w sporze z
    Bankiem, kwotę 19 900 zł tytułem zwrotu kosztów procesowych.
        Brak wskazania w Ugodzie wynagrodzenia za zrzeknięcie się praw i roszczeń
        związanych z niedozwolonym charakterem postanowień Umowy lub jej nieważności
    Organ wezwał Zainteresowanego do wskazania, czy Kwota Dodatkowa w wysokości 58
    00,00 zł jest wynagrodzeniem za zrzeczenie się przez Zainteresowanego i Jego małżonkę
    praw i roszczeń związanych z niedozwolonym charakterem postanowień Umowy lub jej
    nieważności.
    Zainteresowany w powyższym zakresie wskazuje, że Kwoty Dodatkowej nie należy łączyć z
    wynagrodzeniem za zrzeczenie się przez Zainteresowanego i Jego małżonkę praw i
    roszczeń związanych z niedozwolonym charakterem postanowień Umowy lub jej
    nieważności, zaś wyłącznie ze zwrotem części Nadpłaty, tj.: kwoty stanowiącej różnicę
    pomiędzy:
      sumą wpłat we frankach szwajcarskich (CHF) dokonanych przez Zainteresowanego i
      Jego małżonkę na rzecz Banku w przeliczeniu na PLN, która wynosiła 370 780,47 zł
      (tj. Suma Wpłat PLN); a
      kwotą udzielonego przez Bank kredytu po zmianie waluty na PLN według kursu CHF
      z dnia wypłaty (tj. z dnia 12 sierpnia 2008 r.), która wynosiła 297 294, 43 zł (tj. Kapitał
      Wypłacony).
    Obowiązek zwrotu ww. części Nadpłaty (Kwoty Dodatkowej) wynika z treści wyroku Sądu I
    Instancji, gdyż, jak wyjaśniono w punkcie 4 powyżej, w wyniku orzeczenia przez Sąd
    nieważności Umowy kredytowej strony musiały zwrócić sobie nawzajem wypłacone
    nienależnie świadczenia, przy czym wartość świadczeń przysługujących Zainteresowanym
    od Banku byłaby o 73 486,04 zł (jako że kwota wpłat dokonanych przez Nich na rzecz
    Banku była wyższa od kwoty wypłaconego na ich rzecz kredytu). Bank w wyniku negocjacji
    z Zainteresowanymi pomniejszył ww. kwotę Nadpłaty o ok. 15 tys. zł i na podstawie Ugody
    zgodził się na wypłatę Kwoty Dodatkowej, stanowiącej część przysługującej
    Zainteresowanym Nadpłaty.
    W związku z powyższym, w świetle ww. nieważności Umowy, w celu zabezpieczenia swoich
    interesów Bank w Ugodzie zobowiązał Zainteresowanego i Jego małżonkę do zrzeczenia
    się prawa do dochodzenia od Banku roszczeń objętych sporem sądowym oraz innych

    wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru
    postanowień Umowy w brzmieniu sprzed jej zmiany, tytułem dokonania zmiany
    postanowień Umowy w zakresie zobowiązań kredytobiorców (tj. pozwalających na
    zwolnienie Zainteresowanego i Jego małżonki z pozostałego długu). Za ww. zrzeczenie się
    praw i roszczeń nie zostało jednak przewidziane w Ugodzie żadne wynagrodzenie na rzecz
    Zainteresowanego i Jego małżonki.
    W związku z powyższym, Kwotę Dodatkową należy łączyć wyłącznie ze zwrotem części
    Nadpłaty, gdyż jest to część kwoty, którą Bank byłby zobowiązany zwrócić
    Zainteresowanym na podstawie wyroku Sądu I Instancji, a zatem Ugoda nie przewiduje
    należnego Zainteresowanemu i Jego małżonce wynagrodzenia za zrzeczenie się praw i
    roszczeń związanych z nieważnością Umowy.
    Odpowiadając zatem na powyższe, Zainteresowany wskazuje, że Kwota Dodatkowa w
    wysokości 58 00,00 zł nie stanowi wynagrodzenia za zrzeknięcie się przez
    Zainteresowanego i Jego małżonkę praw i roszczeń związanych z niedozwolonym
    charakterem postanowień Umowy lub jej nieważności.
        Zwrot kosztów zastępstwa procesowego
    Organ wezwał Zainteresowanego do wskazania, czy kwota stanowiąca zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego, które Bank zobowiązał się zwrócić Zainteresowanego i Jego
    małżonce jest równa kwocie poniesionych przez Zainteresowanego i Jego małżonkę opłat i
    nie przewyższa faktycznie poniesionych wydatków z tego tytułu.
    Odpowiadając na powyższe Zainteresowany wskazuje, że kwota stanowiąca zwrot
    kosztów zastępstwa procesowego nie przewyższa faktycznie poniesionych na ten cel
    wydatków.
    Jak bowiem Zainteresowany wskazał we Wniosku:
      Bank zobowiązał się w terminie 21 dni od daty zawarcia Ugody uiścić na rzecz
      Kancelarii kwotę 19 900 zł tytułem zwrotu Kosztów Procesowych, składającą się z
      następujących kwot, tj.:
        10 800,00 zł - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą
        instancję;
        8 100,00 zł - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję
        1 000 zł - tytułem opłaty od pozwu
    - ww. kwota na moment złożenia Wniosku została przelana przez Bank w całości na
    rachunek Kancelarii;
      Kancelaria zobowiązała się ponieść opłaty sądowe (w tym opłatę od pozwu), których
      zwrot przysługiwał Kancelarii - tym samym zwrócona na podstawie Ugody kwota 1
      000 zł tytułem opłaty od pozwu była należna Kancelarii;

      w świetle Umowy z Kancelarią, Kancelarii przysługiwało m.in. wynagrodzenie za
      sukces w wysokości 35 000 zł (tj. Wynagrodzenie) w przypadku pozytywnego
      zakończenia sprawy, przez które należy rozumieć m.in. zawarcie ugody z Bankiem - a
      więc 19 900 zł przyznane tytułem Kosztów Procesowych.
    Tym samym kwota stanowiąca zwrot kosztów zastępstwa procesowego, które Bank
    zobowiązał się zwrócić Zainteresowanemu i Jego małżonce nie przewyższa (w praktyce jest
    niższa niż) faktycznie poniesione na ten cel wydatki.
    Pytania
    1. Czy wypłacona przez Bank w ramach Ugody Kwota Dodatkowa stanowi przychód
    Kredytobiorców podlegający opodatkowaniu PIT i czy w związku z ewentualnym
    wystawieniem oraz przekazaniem przez Bank informacji o przychodach z innych źródeł
    (PIT-11), zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, Zainteresowani są obowiązani
    uwzględnić ją w rocznych zeznaniach podatkowych?
    2. Czy zapłacona przez Bank na rachunek Kancelarii kwota Kosztów Procesowych stanowi
    przychód podlegający opodatkowaniu PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W opinii Zainteresowanych, wypłacona przez Bank w ramach Ugody Kwota Dodatkowa,
    która w istocie stanowi zwrot części Nadpłaty, nie stanowi przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem PIT, a zatem w razie wystawienia oraz przekazania informacji o
    przychodach z innych źródeł (PIT-11) przez Bank na podstawie art. 42a ust. 1 ustawy o PIT,
    Zainteresowani nie są obowiązani uwzględnić jej w rocznych zeznaniach podatkowych.
    2. Zdaniem Kredytobiorców, zapłacona przez Bank w ramach Ugody kwota Kosztów
    Procesowych nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Zainteresowanych
    1. Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1
    1.1. Brak powstania przychodu
    Zdaniem Zainteresowanych, w celu zbadania skutków podatkowych wypłaty Kwoty
    Dodatkowej, podstawą rozważań winno być zbadanie czy otrzymana płatność spełnia
    ogólną definicję przychodu w powiązaniu z przepisami szczególnymi ustawy o PIT.
    I tak, wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają co do zasady wszelkiego rodzaju dochody.
    Z kolei - jak stanowi ust. 2 ww. przepisu, dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka
    sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku

    podatkowym. Z przytoczonych przepisów wynika więc, że opodatkowaniu podatkiem PIT
    podlegać będzie co do zasady każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną, rozumiany
    jako nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    W tym kontekście wskazać należy, że art. 10 ust. 1 ustawy o PIT wymienia enumeratywnie
    źródła przychodów (m.in. stosunek pracy, działalność wykonywaną osobiście, pozarolniczą
    działalność gospodarczą), aby umożliwić przyporządkowanie każdego osiągniętego przez
    podatnika przychodu do konkretnego źródła. Podkreślenia wymaga fakt, że przychody
    podatnika mogą być kwalifikowane tylko do jednego źródła przychodów. Nie może
    wystąpić sytuacja zaliczania osiąganych konkretnych przychodów jednocześnie do dwóch
    lub trzech kategorii. W kolejnych regulacjach (art. 12-20 ustawy o PIT) ustawodawca
    precyzuje, jakie przychody winny być zaliczane do poszczególnych źródeł.
    Co istotne, przepis art. 10 ust. 1 ustawy o PIT oraz stanowiące jego rozwinięcie przepisy
    art. 12-20 ustawy o PIT dotyczące źródeł przychodów, są przepisami szczególnymi
    względem art. 11 ustawy o PIT zawierającym ogólną definicję przychodu. Oznacza to, że w
    celu rozważenia czy w danej sprawie powstał przychód podatkowy, należy w pierwszej
    kolejności zastosować przepisy szczególne.
    I tak, zgodnie z ogólną definicją przychodu zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT,
    przychodami są co do zasady otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z definicji tej wynika zatem, że przychodem jest każde przysporzenie majątkowe o
    charakterze definitywnym. Powyższe znajduje potwierdzenie w judykaturze, przykładowo
    w wyroku NSA z dnia 4 września 2013 r. (sygn. akt II FSK 2512/11), w którym stwierdzono,
    że: „(...) analiza wyliczonych desygnatów pojęcia przychodów pozwala na wysnucie
    wniosku, że przychodem jest każde definitywne przysporzenie majątkowe (...)”.
    W związku z powyższym o uzyskaniu przychodu można mówić w każdej sytuacji, gdy
    podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (zwiększenia
    aktywów), czy to w wyniku określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów (zmniejszenia pasywów), uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe. Opodatkowaniu PIT podlega więc przyrost wartości majątku
    podatnika w danym roku podatkowym. Przychodem jest zatem wartość, która powiększa
    majątek podatnika.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo
    w:
      wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2024 r. (sygn. akt I SA/GI 813/23), w którym
      wskazano, iż: „O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik na skutek

      otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
      naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), jak również na skutek określonego
      zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów,
      uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.”;
      wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2020 r. (sygn. akt I SA/Gd 1681/18), w
      którym sąd orzekł: „(...) o uzyskaniu przychodu w rozumieniu u.p.d.o.f. można mówić
      w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości
      majątkowych, czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego
      zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone
      przysporzenie majątkowe (przyrost podatkowy).”
    W opinii Zainteresowanych, skutku w postaci uzyskania przysporzenia majątkowego,
    tudzież zmniejszenia zobowiązania względem określonego podmiotu, nie powinno mieć
    otrzymanie zwrotu wcześniej wypłaconego świadczenia. Jeżeli bowiem dochodzi do
    uszczuplenia majątku podatnika np. wskutek wykonywania umowy, który następnie
    zostaje „wyrównany” poprzez ekwiwalentne świadczenie drugiej strony, to majątek ten
    powraca do stanu sprzed uszczuplenia, a zatem nie dochodzi do przysporzenia, a co za
    tym idzie - do powstania przychodu. O przyroście majątku podatnika można mówić zatem
    wyłącznie w razie otrzymana świadczenia wyższego aniżeli uprzednie uszczuplenie jego
    majątku. Tym samym otrzymanie zwrotu wcześniej dokonanego świadczenia nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku organów podatkowych, przykładowo w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 11 czerwca 2024 r. (0113-KDIPT2-
    2.4011.346.2024.2.ACZ), w której Organ wskazał, iż: „(...) skoro (...) kwota wypłacona (...)
    przez bank (...) stanowi zwrot wcześniej uiszczonych (...) kwot (...) na rzecz banku i nie
    stanowi (...) przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu hipotecznego, to
    (...) zwrot ten (...) nie stanowi (...) przychodu.”
    Zdaniem Zainteresowanych, otrzymanie zwrotu wcześniej dokonanego świadczenia ma
    miejsce m.in. w razie otrzymania przez zubożonego zwrotu korzyści majątkowej
    (nienależnego świadczenia) od bezpodstawnie wzbogaconego. Zgodnie bowiem z KC,
    świadczenie jest nienależne m.in. jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia
    była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.
    Stwierdzić zatem należy, że w przypadku uznania umowy kredytowej za nieważną z uwagi
    na niedające się z niej usunąć postanowienia abuzywne - wszelkie uiszczone przez
    kredytobiorcę świadczenia na rzecz banku stają się świadczeniami nienależnymi, zaś bank
    obowiązany jest zwrócić je w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. Zatem
    zwrot korzyści na rzecz zubożonego nie stanowi jego przychodu w rozumieniu art. 11 ust.
    1 ustawy o PIT, gdyż nie powoduje definitywnego przyrostu w majątku, a tym samym jego
    otrzymanie samoistnie wyklucza możliwość zaklasyfikowania go do któregokolwiek ze
    źródeł przychodów, w tym do przychodów z innych źródeł.

    Powyższe znajduje potwierdzenie w judykaturze sądów administracyjnych, przykładowo w
    wyroku NSA z dnia 2 marca 2017 r. (sygn. akt II FSK 164/15), gdzie wskazano, że: „(...)
    podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku
    których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe. W tym wypadku
    brak tego rodzaju przysporzenia, a jedynie zwrot korzyści na rzecz zubożonego przez
    bezpodstawnie wzbogaconego przesądza o tym, że do przychodów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu tego
    rodzaju zwrotu. Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrot
    uzyskanej bez podstawy prawnej majątkowej korzyści na podstawie art. 405 KC
    (bezpodstawne wzbogacenie) nie stanowi po stronie osoby otrzymującej ten zwrot
    przychodu.”
    Ponadto ww. stanowisko potwierdzają także organy podatkowe, przykładowo w:
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 22 stycznia 2025 r. (0112-KDIL2-
      1.4011.855.2024.2.AK) organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za
      prawidłowe, który wskazał, że: „(...) zwrot otrzymanej kwoty tytułem
      bezpodstawnego wzbogacenia się Pani kosztem (...) nie stanowi dla Kredytobiorcy
      przychodu”;
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 26 września 2024 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.588.2024.l.KK) organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy,
      zdaniem którego: „(...) zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego
      wzbogacenia się jego kosztem (...) stanowi dla Wnioskodawcy przychodu (...)”.
    Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, zdaniem Zainteresowanych,
    otrzymanie Kwoty Dodatkowej nie rodzi skutku w PIT, gdyż nie stanowi przychodu.
    Skoro bowiem w sprawie:
    Sąd pierwszej instancji orzekł, że Umowa była nieważna z uwagi na niedające się z niej
    usunąć postanowienia abuzywne to należy uznać, że wszelkie uiszczone przez
    Zainteresowanych świadczenia na rzecz Banku stały się świadczeniami nienależnymi, zaś
    Bank obowiązany jest zwrócić je w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu; a
    zatem biorąc pod uwagę, że:
      Kapitał Wypłacony przez Bank po jego przeliczeniu na PLN według kursu średniego
      CHF/PLN z dnia wypłaty wyniósł 297 294, 43 zł; zaś
      Suma Wpłat PLN składającą się ze świadczeń okresowych w postaci m.in. rat
      kapitałowo-odsetkowych uiszczanych na rzecz Banku w trakcie obowiązywania
      Umowy, a więc środków pieniężnych pochodzących z majątku Zainteresowanych
      wyniosła 370 780,47 zł;

      to zważywszy na różnicę pomiędzy Kapitałem Wypłaconym a Sumą Wpłat PLN,
      należy stwierdzić, że powstała w ten sposób Nadpłata wynosząca 73 486,04 zł
      stanowiła świadczenie nienależne, której dysponentem w sposób nieuprawniony stał
      się Bank, jako bezpodstawnie wzbogacony.
    Pomimo, że żadne postanowienie zawarte w Ugodzie nie precyzuje charakteru prawnego
    Kwoty Dodatkowej, tym niemniej świadczenie to w istocie stanowi część Nadpłaty, którą
    Bank zwrócił Zainteresowanym.
    W związku z powyższym nie sposób uznać, że otrzymanie przez Zainteresowanych Kwoty
    Dodatkowej wynoszącej 58 000 zł przyczyniło się do przyrostu w majątku Kredytobiorców,
    gdyż Kwota Dodatkowa stanowi zwrot wcześniej dokonanego świadczenia - nienależnie
    otrzymanego przez Bank - częściowo rekompensującego (ok. 78,92%) uszczuplenie
    majątku Zainteresowanych.
    Skoro więc Kwota Dodatkowa stanowi zwrot własnych środków pieniężnych nienależnie
    wpłaconych przez Kredytobiorców na rzecz Banku, to jej wypłata na rzecz
    Zainteresowanych nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 o PIT, gdyż zwrot
    Kwoty Dodatkowej nie doprowadził do definitywnego przysporzenia w majątku
    Kredytobiorców, a tylko częściowo wyrównał wcześniejsze jego uszczuplenie. Z kolei
    niemożność zakwalifikowania Kwoty Dodatkowej jako przychodu w rozumieniu art. 11 ust.
    1 o PIT samoistnie wyklucza możliwość przyporządkowania tegoż świadczenia do
    któregokolwiek ze źródeł przychodów, w szczególności do przychodu z innych źródeł.
    Z uwagi na powyższe, zdaniem Zainteresowanych, wypłata Kwoty Dodatkowej powinna
    być neutralna podatkowo, co znajduje potwierdzenie w stanowisku organów
    podatkowych, przykładowo w:
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 16 października 2024 r. (0112-KDIL2-
      1.4011.658.2024.1.MKA), w której wskazano: (...) skoro kwota dodatkowa, która
      otrzymała Pani od banku w wyniku zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej
      przez Panią podczas spłaty kredytu hipotecznego jej otrzymanie nie powoduje po
      Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Pani
      neutralna podatkowo. Dlatego stwierdzam, że wypłacone przez Bank w ramach
      ugody środki pod tytułem „kwota dodatkowa”, nie będą stanowiły dla Pani
      przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
      art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      od osób fizycznych. Zatem nie ma Pani obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej
      przez bank kwoty.”;
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 28 lipca 2023 r. (KDIP3-
      2.4011.609.2023.2.AC), w której wskazano: „(...) dodatkowe świadczenie pieniężne,
      które zwróci Panu Bank (..) nie będzie stanowić dla Pana przychodu. Czynność ta nie
      spowoduje uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu Pana

      majątku. Otrzymana przez Pana kwota będzie zwrotem własnych pieniędzy, które
      nienależnie wpłacił Pan wcześniej do Banku. Pieniądze te nie będą Pana przychodem
      w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ich
      uzyskanie nie będzie skutkować po Pana stronie powstaniem obowiązku
      podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie będzie
      miał Pan obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.”;
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 6 marca 2024 r. (0112-KDIL2-
      1.4011.37.2024.2.MKA), gdzie wskazano, że: „(...) zwrot przez bank części kwoty
      uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu walutowego nie będzie stanowił dla
      Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
      zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie mają Państwo obowiązku zapłaty
      podatku od zwróconej przez bank kwoty. Nie mają Państwo również obowiązku
      składania jakichkolwiek informacji do urzędu skarbowego o otrzymanej od banku
      kwocie.”
    1.2. Brak wpływu ewentualnego wystawienia informacji PIT-11 przez Bank na obowiązek
    podatkowy Kredytobiorców
    W razie wystawienia przez Bank informacji PIT-11 w związku z wypłatą Kwoty Dodatkowej,
    o braku obowiązku jej uwzględnienia w rocznym zeznaniu PIT zadecydują następujące
    okoliczności:
      a) fakt, że postanowienia oświadczeń woli wchodzące w zakres prawa prywatnego (tu:
        Ugody) nie mogą znosić przepisów powszechnie obowiązujących (tu: ustawy o PIT)
        mających nad nimi prymat;
      b) fakt, że w sprawie nie występuje przychód podatkowy z tytułu otrzymania przez
        Zainteresowanych Kwoty Dodatkowej, toteż brak jest podstaw do wystawienia
        informacji PIT-11, zaś w razie jej wystawienia - brak jest podstaw do uwzględnienia
        jej w deklaracji rocznej.
    Ad. a) prymat przepisów powszechnie obowiązujących nad postanowieniami oświadczeń
    woli wchodzącymi w zakres prawa prywatnego.
    Należy podkreślić, że podatek jako świadczenie publicznoprawne o charakterze osobistym
    może zostać nałożony jedynie na podstawie przepisów rangi ustawowej, co oznacza, że
    nie można nałożyć obowiązku podatkowego na inną osobę w drodze czynności
    cywilnoprawnej - nawet za jej zgodą. Zgodnie bowiem z art. 217 Konstytucji, nakładanie
    podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów
    opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz
    kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

    Tym samym postanowienia oświadczeń woli wchodzące w zakres prawa prywatnego nie
    mogą pozostawać w sprzeczności z regulacjami prawa publicznego, m.in. z ustawami
    podatkowymi. Jeżeli więc nałożenie obowiązku podatkowego może odbywać się jedynie
    na mocy ustawy, to nałożenie zobowiązania podatkowego rozumianego jako świadczenie
    mające charakter publicznoprawny nie może nastąpić mocą postanowienia oświadczenia
    woli mającego charakter cywilnoprawny.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w judykaturze sądów administracyjnych, przykładowo w
    wyroku NSA z dnia 26 lipca 2019 r. (II FSK 3017/17) NSA orzekł, że: „Żadne postanowienia
    umowne nie mogą modyfikować zawartych w ustawach podatkowych regulacji
    dotyczących m.in. podmiotu, przedmiotu, podstawy opodatkowania. Zobowiązanie
    podatkowe ma charakter publicznoprawny, a nie cywilnoprawny i dlatego obowiązku
    podatkowego jak i zakresu opodatkowania nie można wyprowadzać z postanowień
    umowy cywilnoprawnej.”
    Odnosząc powyższe do stanu faktycznego, w opinii Zainteresowanych, okoliczność, że w
    Ugodzie istnieje zapis, z którego wynika, że Zainteresowani przyjęli do wiadomości, że w
    związku z wypłatą Kwoty Dodatkowej powstaje po ich stronie przychód jest irrelewantna
    podatkowo, gdyż Ugoda nie zmienia obowiązku w zakresie prawa podatkowego.
    Bank nie był zatem władny nałożyć ciężaru podatku na Zainteresowanych na podstawie
    Ugody, jako że PIT będąc świadczeniem o charakterze publicznoprawnym może zostać
    nałożony na Kredytobiorców jedynie w oparciu o przepisy ustawy o PIT, z których wynika z
    kolei, że w sprawie nie doszło do powstania przychodu podatkowego.
    Zdaniem Zainteresowanych - już na podstawie ww. okoliczności należałoby stwierdzić, że
    w razie przedłożenia informacji PIT-11 przez Bank, Kredytobiorcy nie będą obowiązani
    uwzględniać jej w zeznaniu rocznym.
    Ad. b) brak przychodu podatkowego
    Nadto obowiązek informacyjny, o którym mówi sporny zapis Ugody powstaje w razie
    rozpoznania przychodu podatkowego z innych źródeł, a to - jak już wskazano - nie miało
    miejsca w sprawie.
    Jak bowiem stanowi art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, osoby prawne i ich jednostki
    organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
    dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, od których
    na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których
    nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku
    dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu.

    Z powyższego przepisu wynika więc, że na osobach prawnych (tu: bankach) ciąży
    obowiązek sporządzania oraz przesyłania podatnikom (tu: klientom banków) informacji w
    przypadku każdorazowej wypłaty na ich rzecz świadczenia, które w świetle ustawy o PIT
    należy zakwalifikować jako przychód z innych z innych źródeł. A contrario, jeżeli wypłacone
    świadczenie nie stanowi przychodu w ogóle, to na ww. podmiotach nie będzie ciążył
    obowiązek wystawiania oraz przesyłania przedmiotowych informacji.
    W przypadku zaś, gdy osoba prawna (tu: bank) sporządzi oraz przekaże podatnikowi (tu:
    klientowi banku) informację PIT-11 na skutek błędnego uznania, że wypłacane przezeń
    świadczenie stanowi przychód z innych źródeł, podatnik, który otrzymał taką informację
    nie będzie obowiązany do uwzględnienia jej w rocznym zeznaniu podatkowym.
    Powyższe potwierdza stanowisko organów podatkowych, przykładowo w:
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS dnia 19 listopada 2024 r. (0115-KDIT2.
      4011.401.2024.2.KC), w której wskazał, że: „Wypłata ta jest (...) neutralna podatkowo.
      Tym samym z tego tytułu nie powstał po Pani stronie przychód w rozumieniu
      przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
      opodatkowaniu z tego tytułu. W związku z tym, jeśli Bank wystawi PIT-11 na tę kwotę,
      może Pani ją pominąć w rocznym zeznaniu podatkowym.”;
      interpretacji indywidualnej Dyrektora IS w Łodzi z dnia 4 maja 2012 r. (IPTPB1/415-48
      /12-6/MD) organ podatkowy wskazał, iż: „przychód (...) Nie jest przychodem z innych
      źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy, a więc nie ma żadnych podstaw
      prawnych do wystawienia przez Wnioskodawcę informacji (...), o której mowa w art.
      42a ustawy.”
    Ponadto Zainteresowani wskazują, że w tożsamym stanie faktycznym do
    przedmiotowego, organ podatkowy potwierdził stanowisko banku, że nie ma on
    obowiązku wystawiania informacji PIT-11 w związku z wypłatą kwoty dodatkowej, gdyż nie
    stanowi ona przychodu (w opinii Zainteresowanych wnioskodawcą był Bank, z którym
    zawarto Ugodę, jako że przedmiotową interpretację przedłożył Kredytobiorcom jego
    przedstawiciel). I tak, w analogicznym do niniejszej sprawy stanie faktycznym, w którym na
    mocy ugody dochodziło do zmiany waluty zadłużenia, wypłacenia kwoty dodatkowej
    (obejmującej środki wpłacone bankowi, które przekroczyły wartość spłat przypadających
    na wypłacony kapitał) oraz zwrotu kosztów sądowych, Dyrektor KIS w interpretacji
    indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r. (0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR) wskazał, iż:
    „(...) w związku z wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu Dodatkowej Kwoty, po stronie
    Klienta nie powstaje przychód, a tym samym Państwo (Bank) nie są zobowiązani do
    sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesiania jej Klientowi jako
    podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu (...).”
    Przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy, skoro - jak już wskazano - Kwota
    Dodatkowa nie jest przychodem, co samoistnie wyklucza możliwość zakwalifikowania jej

    do któregokolwiek ze źródeł przychodów - w tym do przychodów z innych źródeł - uznać
    należy więc, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, a zatem
    na Banku nie będzie ciążył obowiązek informacyjny, o którym mowa w przepisie.
    Wobec tego w przypadku przekazania Zainteresowanym przez Bank informacji PIT-11 na
    skutek błędnego uznania, że Kwota Dodatkowa stanowiła dla Kredytobiorców przychód z
    innych źródeł, Kredytobiorcy nie będą obowiązani uwzględniać jej w rocznych zeznaniach
    PIT.
    Podsumowując powyższe, zdaniem Zainteresowanych, wypłacona przez Bank w ramach
    Ugody Kwota Dodatkowa, która w istocie stanowi zwrot części Nadpłaty nie stanowi
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem PIT, a zatem w razie wystawienia
    oraz przekazania informacji o przychodach z innych źródeł (PIT-11) przez Bank na
    podstawie art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, Zainteresowani nie są obowiązani uwzględnić jej w
    rocznych zeznaniach podatkowych.
    2. Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 2
    Zdaniem Kredytobiorców, zapłacona przez Bank w ramach Ugody kwota Kosztów
    Procesowych nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT, jako że stanowi
    zwrot uprzednio poniesionych wydatków, co wyklucza stwierdzenie przyrostu w majątku
    Zainteresowanych.
    Raz jeszcze wskazać należy, że decydującym warunkiem dla uznania danego świadczenia
    za przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT jest uzyskanie przez podatnika
    definitywnego przysporzenia majątkowego. Powyższe oznacza, że nie każda otrzymana
    przez podatnika kwota prowadzi do powstania po jego stronie przychodu podatkowego.
    Dla rozpoznania przychodu nie jest bowiem wystarczające samo stwierdzenie otrzymania
    lub pozostawienia do dyspozycji podatnika określonego świadczenia - konieczne jest
    uznanie, że świadczenie to spowodowało rzeczywiste wzbogacenie się podatnika, tj.
    przyrost w jego majątku. Wobec tego wskazać ponownie należy, że do powstania
    przychodu podatkowego skutkującego realnym przysporzeniem majątkowym nie dojdzie
    w razie otrzymania przez podatnika zwrotu uprzednio poniesionego wydatku.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w judykaturze sądów administracyjnych oraz w
    stanowisku organów podatkowych, przykładowo w wyroku NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r.
    (sygn. akt II FSK 2253/15) stwierdził, że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne
    przysporzenie (...), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do
    zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc
    przedmiotu opodatkowania.”
    Specyfiką kosztów procesowych jest ich zwrot po uprzednim poniesieniu przez stronę
    wygrywającą. Wynika to wprost z samej treści art. 98 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
    (dalej: „KPC”), zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić

    przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej
    obrony (koszty procesu). Wskazać zatem należy, że koszty procesowe są rodzajem
    wydatku pierwotnie ponoszonego z majątku podatnika, a następnie zwracanego mu na
    mocy orzeczenia sądu lub na skutek zawarcia ugody.
    W konsekwencji powyższego, należy wskazać, że w przypadku zwrotu kosztów
    procesowych na rzecz podatnika nie dochodzi do przyrostu w jego majątku, lecz do
    wyrównania (w całości lub części) jego wcześniejszego uszczuplenia. Przyrost w majątku
    podatnika powstanie jedynie wówczas, gdy kwota zwrotu przewyższy wartość rzeczywiście
    poniesionych wydatków na celową obronę.
    Mając na uwadze powyższe przepisy, stwierdzić należy, że zwrot kosztów procesu - w tym
    kosztów zastępstwa procesowego - nie powoduje powstania przychodu, pod warunkiem,
    że kwota zwracanych kosztów nie przekroczyła sumy wydatków rzeczywiście poniesionych
    na ten cel.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku organów podatkowych, przykładowo w:
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 19 lutego 2024 r. (0115-KDIT3.
      4011.51.2024.l.DP), w której organ wskazał: „Mając na uwadze zwrotny charakter
      kosztów (...) procesu (...) należy uznać, że zwrot ten nie rodzi obowiązku
      podatkowego (...) o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie
      przewyższała faktycznie poniesionych (...) wydatków.”;
      w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 21 kwietnia 2023 r. sygn. 0114-
      KDIP3-2.4011.195.2023.1.MN, w której stwierdzono, że: „Mając zatem na uwadze
      zwrotny charakter kosztów wygranego procesu sądowego należy uznać, że zwrot ten
      nie rodzi obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
      postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.”
    Nie ma też przy tym znaczenia, czy zwrot kosztów procesu nastąpił bezpośrednio na
    rachunek bankowy podatnika, czy też kancelarii reprezentującej go w sporze, pod
    warunkiem, że wydatki te zostały poniesione z jego własnych środków.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku organów podatkowych, przykładowo w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 25 października 2024 r. (0114-KDIP3-
    2.4011.686.2024.1.MN), w której organ wskazał, że: „Nie ma (...) znaczenia, czy
    „technicznie” zwrot kosztów został przelany na Pani konto, czy od razu na konto kancelarii
    adwokackiej prowadzącej Pani sprawę. Koszty te w pierwszej kolejności zostały bowiem
    sfinansowane z własnych środków powoda, a następnie na podstawie wyroku zostały
    zwrócone. W takim wypadku kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej
    nakładów - nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów
    podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego jest
    obojętna podatkowo. Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Panią

    kosztów postępowania sądowego - do wysokości poniesionych przez Panią wydatków - nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.”
    Przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy, należy wskazać, że skoro:
      Bank zapłacił na mocy Ugody za Koszt Zastępstwa w kwocie 18 900 zł;
      Wynagrodzenie należne Kancelarii w związku z pozytywnym zakończeniem sporu z
      Bankiem (tj. zawarciem Ugody) wyniosło 35 000 zł
    - to zapłacona przez Bank kwota Kosztów Zastępstwa nie spełniła definicji przychodu z art.
    11 ust. 1 ustawy o PIT ze względu na brak przyrostu w majątku Zainteresowanych, jako że
    kwota Kosztów Zastępstwa jest niższa aniżeli kwota Wynagrodzenia (tj. rzeczywisty
    wydatek na obronę).
    Stanowisko zaprezentowane powyżej znajduje swoje potwierdzenie w praktyce
    interpretacyjnej organów podatkowych, przykładowo w:
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 listopada 2023 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.551.2023.3.SR), w której organ wskazał, iż: „(...) otrzymana przez Panią kwota
      tytułem zwrotu kosztów procesu nie przewyższa poniesionych przez Panią
      wydatków, zatem kwota ta nie stanowi przysporzenia majątkowego po Pani stronie i
      nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ
      po Pani stronie nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Wynika to z tego, że
      koszty te w pierwszej kolejności zostały sfinansowane z Pani własnych środków, a
      następnie na podstawie wyroku zostały Pani zwrócone. W takim wypadku kwota ta
      stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków - nie jest więc dochodem
      podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem
      zwrotu kosztów procesu jest obojętna podatkowo.”;
      interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 4 lutego 2020 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.748.2019.1.BO), w której organ uzasadniał: „(...) zwrócone na rzecz
      pracownika koszty postępowania sądowego nie stanowią przysporzenia po jego
      stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
      ponieważ po stronie pracownika w związku z dokonanym zwrotem kosztów
      postępowania sądowego nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta
      stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków -nie jest więc dochodem
      podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem
      kosztów postępowania sądowego jest obojętna podatkowo.”
    Podsumowując powyższe, zdaniem Kredytobiorców, zapłacona przez Bank w ramach
    Ugody kwota Kosztów Procesowych nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu
    PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e,art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)

      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej,
      z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
      w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a)działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b)niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały uregulowane
    w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić

      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiącej zwrot uiszczonych kwot
    zadłużenia na rzecz banku
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Państwo wskazali – kwota dodatkowa (przelana na Państwa
    rachunki) jest częściowym zwrotem nienależnie zapłaconych przez Państwa na rzecz
    banku kwot, to należy uznać, że wypłata tej kwoty nie stanowi dla Państwa przychodu.
    Kwota dodatkowa nie jest świadczeniem wypłaconym np. z tytułu odstąpienia przez
    Państwa od dochodzenia dalszych roszczeń związanych z umową ani innym podobnym
    świadczeniem. Przy wypłacie kwoty dodatkowej nie doszło do wypłaty świadczenia z tytułu

    ujemnego oprocentowania. Kwota dodatkowa nie stanowi także wynagrodzenia za
    zrzeknięcie się przez Państwa praw i roszczeń związanych z niedozwolonym charakterem
    postanowień umowy lub jej nieważności.
    Kwota dodatkowa nie stanowi dla Państwa przysporzenia ponad kwoty uiszczone tytułem
    spłaty kredytu hipotecznego, gdyż kwota spłaconego przez Państwa kapitału kredytu była
    wyższa, niż sama kwota udzielonego kredytu. Według Państwa, kwota dodatkowa
    efektywnie stanowi zwrot nadpłaconego kapitału kredytu.
    Zatem czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Państwa przysporzenia
    majątkowego, wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota stanowi zwrot
    własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie, nie skutkuje po Państwa stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. Nie mają
    Państwo również obowiązku składania jakichkolwiek informacji do urzędu skarbowego o
    otrzymanej od banku kwocie zwrotu.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu.
    W odniesieniu natomiast do kwoty otrzymanej przez Państwa na podstawie ugody
    tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pozwu wskazać należy,
    że zgodnie z art. 98 § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 1568 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
      przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
      zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata,
      radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc
    obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała
    faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

    Wobec powyższego, skoro jak Państwo wskazali we wniosku – bank zwraca Państwu
    koszty zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu, które uprzednio zostały przez Państwa
    zapłacone kancelarii prawnej reprezentującej Państwa w Sądzie, to stwierdzam, że zwrot
    ten również nie stanowi dla Państwa przychodu.
    Zwrócone na Państwa rzecz koszty zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu nie
    stanowią przysporzenia po Państwa stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem ww.
    kosztów procesowych i opłaty od pozwu nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe.
    Kwoty te stanowią jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Państwa wydatków – nie są
    więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.
    Pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji
    indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów
    prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam
    przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego),
    stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku
    ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z
    których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa
    chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
      przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują
      się do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan ......... (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w ........, ul. ........, ...... Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.