Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.464.2025.5.ESZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Uznanie Wnioskodawcy za podatnika z tytułu sprzedaży
nieruchomości zabudowanej z uwzględnieniem zwolnienia od
podatku VAT.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
firma
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 8 lipca 2025 r. (wpływ 10 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem A.A. 17 września 2019 r. nabyła w ramach
    ustawowej wspólności majątkowej za kwotę 430 000,00 zł prawo użytkowania wieczystego
    gruntu nieruchomości położonej w miejscowości (...), przy ul. (...), wraz z budynkiem

    mieszkalnym stanowiącym odrębne od gruntu prawo własności, dla której Sąd Rejonowy
    (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...).
    Nieruchomość gruntowa obejmowała działki nr 2, 3, 4 i 1 o łącznej powierzchni 0,0334 ha.
    Budynek znajdujący się na nieruchomości gruntowej był budynkiem mieszkalnym
    jednorodzinnym w zabudowie szeregowej, murowanym, podpiwniczonym,
    dwukondygnacyjnym z użytkowym poddaszem, pod dachem dwuspadowym krytym
    blachą, z garażem w bryle budynku w kondygnacji parterowej i posiadał łączną
                    2powierzchnię użytkową 195 m.
    Zgodnie z wypisem z kartoteki budynków według stanu na 10 września 2018 r. budynek
    stanowił budynek mieszkalny, jednorodzinny, o dwóch kondygnacjach nadziemnych i
    jednej podziemnej, murowany, którego budowę zakończono w 1996 r. Wnioskodawczyni
    od 2 stycznia 2017 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A., NIP: (...).
    Przeważającą działalnością gospodarczą A. jest transport drogowy towarów (PKD 49.41.Z).
    Wśród wykonywanej działalności gospodarczej mieści się także m.in. wynajem i
    zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z).
    Wskazana na wstępie nieruchomość od momentu nabycia jej przez Wnioskodawczynię i
    jej męża nie była zamieszkiwana, a wykorzystywana przez nią w prowadzonej działalności
    gospodarczej pod firmą A. Nieruchomość 30 września 2019 r. została ujęta w księgach
    rachunkowych ww. firmy w ewidencji środków trwałych i nie podlegała amortyzacji. Dla
    celów podatkowych, nieruchomość została ujęta 17 września 2019 r. w ewidencji gruntów
    i budynków gminy (...) jako „grunty pozostałe” oraz „budynek mieszkalny zajęty na
    prowadzenie działalności gospodarczej”. Takie też przeznaczenie nieruchomości wynika z
    decyzji Prezydenta Miasta (...) z 3 stycznia 2025 r. w sprawie wymiaru od podatku
    nieruchomości za 2025 r.
    15 marca 2019 r. Prezydent Miasta (...) wydał zaświadczenie w trybie ustawy o
    przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele
    mieszkaniowe w prawo własności gruntów dotyczące przedmiotowej nieruchomości. Na
    jego podstawie Wnioskodawczyni oraz jej mąż stali się właścicielami nieruchomości
    położonej w miejscowości (...), przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy (...) Wydział Ksiąg
    Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...), przy czym nieruchomość stanowi
    wspólność ustawową małżeńską Wnioskodawczyni i jej męża.
    Do dnia sporządzenia niniejszego wniosku nieruchomość pozostaje w majątku wspólnym
    Wnioskodawczyni i jej małżonka.
    16 sierpnia 2022 r., nieruchomość została przekwalifikowana w księgach rachunkowych A.
    do inwestycji i ujęta w księgach rachunkowych według wartości z operatu szacunkowego,
    tj. 756 800 zł.
    W 2023 r. poniesiono nakłady na ulepszenie nieruchomości, w kwocie 19 203,25 złotych
    celem wymiany zabudowy meblowej. Zgodnie z zasadami rachunkowości, nieruchomość
    inwestycyjna poddawana była corocznej aktualności wyceny poprzez sporządzanie
    operatów szacunkowych. Zgodnie z ostatnim operatem szacunkowym, z 20 grudnia 2024
    r. wartość nieruchomości określono na kwotę 990.300,00 zł.
    Obecnie przedmiotowa nieruchomość jest wynajmowana dwóm najemcom z
    przeznaczeniem prowadzenia działalności gospodarczej. Jednym z najemców jest spółka
    (...) Sp. z o.o. (KRS: (...)), dla której nieruchomość stanowi siedzibę rejestrową spółki.
    Natomiast drugim najemcą jest B.B. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą B.
    (NIP: (...)). Obecnie Wnioskodawczyni wraz z mężem zamierzają zbyć przedmiotową
    nieruchomość na rzecz jednego z dotychczasowych najemców – spółki (...) Sp. z o.o.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

    Wnioskodawczyni wskazała, że z tytułu nabycia nieruchomości nie przysługiwało jej prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż nieruchomość
    nabyła od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
    Nieruchomość wskazana we wniosku w całym okresie posiadania nie była
    wykorzystywana przez Wnioskodawczynię wyłącznie na cele działalności zwolnionej od
    podatku VAT. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A.
    Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem tego podatku.
    Budynek mieszkalny jest położony na działce o nr 1.
    W ostatnich dwóch latach przed planowaną sprzedażą Wnioskodawczyni nie ponosiła
    wydatków na ulepszenie budynku mieszkalnego stanowiących co najmniej 30% jego
    wartości początkowej.
    Działki, które nie są zabudowane budynkiem mieszkalnym nie są objęte Miejscowym
    Planem Zagospodarowania Przestrzennego.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku nr 2 i 3)
    2. Czy sprzedaż nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów
      i usług?
    3. Czy w przypadku, gdy sprzedaż nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług, to czy przysługuje Wnioskodawczyni prawo do
      zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie w zakresie od towarów i usług
    Ad 2
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przedmiotowa nieruchomość obecnie jest wynajmowana dwóm podmiotom w ramach
    prowadzonych przez nich działalności gospodarczej. Wobec powyższego kwota czynszu
    powiększona jest o kwotę podatku VAT.
    Najem jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Stanowisko to
    potwierdza orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu
    Administracyjnego. Przykładowo WSA w Krakowie w wyroku z 21 października 2014 r.,
    sygn. I SA/Kr 1225/14, LEX nr 1601921, uznał, że: „działalnością gospodarczą jest każda
    czynność najmu czy dzierżawy niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę
    zarejestrował czy nie i niezależnie od tego czy przedmiot najmu (dzierżawy) stanowi
    środek trwały w jego zarejestrowanej działalności czy nie”. Orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości (zob. np. wyrok z 8 marca 2001 r., C-415/98, Laszlo Bakcsi v. Finanzamt
    Furstenfeldbruck, LEX nr 83177) wskazuje, że jeżeli sprzedawca sprzedaje majątek,
    którego część przeznaczył na potrzeby (cele) osobiste, w odniesieniu do tej części nie
    występuje jako podatnik VAT.
    Aby móc zastosować ten podział, sprzedawca musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Jeżeli składnik majątku jest używany zarówno do celów prywatnych,
    jak i służbowych, podatnik może dokonać wyboru, w jaki sposób zostanie on

    zaklasyfikowany. Jeżeli przyporządkowano go do majątku osobistego, jest on wyłączony
    od VAT. Jeżeli został przyporządkowany do składników firmy w części wykorzystywanej do
    tej działalności, opodatkowaniu VAT podlega tylko sprzedaż tej części.
    W orzecznictwie Trybunału dominuje pogląd, w myśl którego: „podatnik musi działać jako
    podatnik, aby transakcja podlegała VAT. Podatnik dokonujący transakcji jako osoba
    prywatna nie podlega zatem VAT”.
    Ad 3
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że w przypadku uznania, że sprzedaż nieruchomości
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, Wnioskodawcy przysługuje prawo do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku.
    Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwolniona z VAT jest dostawa budynków (a
    także budowli lub ich części), jeżeli następuje po upływie 2 lat od tzw. pierwszego
    zasiedlenia.
    Przez takie zasiedlenie rozumie się z kolei oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy
    lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli
    lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na
    ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30%
    wartości początkowej.
    Do pierwszego zasiedlenia budynku doszło w latach 90. XX wieku. W związku z tym w
    przedmiotowej sprawie ma zastosowanie powyższe zwolnienie z VAT, ponieważ w 2023 r.
    poniesiono nakłady na nieruchomość, tj. wymiany zabudowy meblowej. Ww. nakład był
    niższy niż 30% wartości początkowej tego budynku.
    Na sprzedawcy nieruchomości ciążyłby obowiązek sporządzenia korekty podatku
    naliczonego, wynikający z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, związany z przeznaczeniem budynku
    do wykonywania czynności opodatkowanej VAT, jednakże nakłady na nieruchomość
    zostały poczynione w 2023 r., zatem od wydania wyremontowanej nieruchomości do
    korzystania w celu wykonywania czynności opodatkowanych VAT upłynęło 12 miesięcy.
    Wobec tego korekta podatku nie jest konieczna. Odliczony podatek VAT został
    skonsumowany, co wynika z art. 91 ust. 7b i 7c ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie:
        uznania, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu
        podatkiem od towarów i usług – jest nieprawidłowe,
        uznania, że sprzedaż działki nr 1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym będzie
        podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT z możliwością zastosowania zwolnienia
        od podatku – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to
      rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem nieruchomości czy to niezabudowane, czy zabudowane, spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy Kodeks cywilny.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy/lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik podatku
    VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.

    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W kontekście powyższego należy zwrócić uwagę na treść definicji pojęcia „działalność
    gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do
    celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w
    stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą
    na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług najem stanowi świadczenie
    usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        w 2019 r. nabyła Pani wraz z małżonkiem w ramach ustawowej wspólności
        majątkowej małżeńskiej, prawo użytkowania wieczystego grunt nieruchomości
        wraz z budynkiem mieszkalnym,

        z tytułu nabycia nieruchomości nie przysługiwało Pani prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż nieruchomość została
        nabyta od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej,
        w 2019 r. prezydent Miasta (...) wydał zaświadczenie o przekształceniu prawa
        użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo
        własności gruntów dotyczące przedmiotowej nieruchomości,
        planuje Pani sprzedaż Nieruchomość gruntowej obejmującej działki nr 2, 3, 4, 1,
        na działce nr 1 znajduje się budynek mieszkalny, który zgodnie z wypisem z
        kartoteki budynków stanowi budynek mieszkalny, jednorodzinny, o dwóch
        kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej, murowany, którego budowę
        zakończono w 1996 r.,
        prowadzi Pani działalność gospodarczą, w której przeważająca część działalności to
        transport drogowy towarów, ale także m.in. wynajem i zarządzanie
        nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi, jest Pani zarejestrowanym czynnym
        podatnikiem podatku VAT,
        nieruchomość od momentu nabycia nie była przez Panią i Pani małżonka
        zamieszkiwana, a wykorzystywana w Pani działalności gospodarczej,
        w 2019 r. została ujęta w księgach rachunkowych Pani firmy w ewidencji środków
        trwałych i nie podlegała amortyzacji, a w 2022 r. nieruchomość została
        przekwalifikowana w księgach rachunkowych Pani firmy do inwestycji i ujęta w
        księgach rachunkowych,
        z decyzji Prezydenta Miasta z 2025 r. w sprawie wymiaru podatku od
        nieruchomości za 2025 r. wynika, że „budynek mieszkalny zajęty jest na
        prowadzenie działalności gospodarczej”,
        obecnie nieruchomość jest przez Panią wynajmowana dwóm podmiotom
        gospodarczym: spółce i osobie prowadzącej działalność gospodarczą z
        przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej,
        pozostałe działki, które nie są zabudowane budynkiem mieszkalnym, tj. nr 2, 3, 4
        nie są objęte Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego.
    Pani wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy sprzedaż nieruchomości
    (działek nr 2, 3, 4, 1) będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Aby odpowiedzieć na zadane pytanie należy ustalić, czy w odniesieniu do ww. sprzedaży
    będzie Pani działała jako podatnik podatku VAT.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona, ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach

    majątku osobistego. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie
    przepisów prawa prowadzi do wniosku, że pomimo iż w rozpatrywanej sprawie nabycie
    nieruchomości nastąpiło w ramach istniejącej małżeńskiej wspólnoty majątkowej, to
    jednak nieruchomość (działki nr 2, 3, 4, 1) wykorzystywana była/jest wyłącznie przez Panią
    do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Wskazał Pani bowiem, że
    od momentu nabycia nieruchomości przez Państwa nie była ona zamieszkiwana,
    natomiast wykorzystywana przez Panią w prowadzonej działalności gospodarczej pod
    firmą A.. Nieruchomość w 2019 r. została ujęta w księgach rachunkowych Pani firmy w
    ewidencji środków trwałych i nie podlegała amortyzacji. W 2022 r. nieruchomość została
    przekwalifikowana w księgach rachunkowych A. do inwestycji i ujęta w tych księgach.
    Obecnie wynajmuje Pani nieruchomość dwóm podmiotom gospodarczym na cele
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Tym sam to Pani prowadząc działalność gospodarczą w oparciu o składniki majątku
    wspólnego miała i ma do dnia sprzedaży nad tym majątkiem kontrolę ekonomiczną.
    Skoro więc działki będące przedmiotem planowanej sprzedaży, były wykorzystywane
    wyłącznie przez Panią do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów
    ustawy, a taką jest też najem, to Pani jest w sensie ekonomicznym właścicielką tych działek
    i w efekcie to Pani dokona dostawy działek – przeniesienia prawa do rozporządzania nimi
    jak właściciel.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz zawarty we wniosku opis sprawy
    wskazać należy, że w przypadku sprzedaży działek nr 2, 3, 4, 1 stanowiących
    współwłasność małżeńską, za zbywcę (stronę transakcji sprzedaży) należy uznać wyłącznie
    Panią. Z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku nie wynika, aby posiadane
    działki służyły wyłącznie do zaspokojenia Pani potrzeb osobistych przez cały okres ich
    posiadania. Wykorzystywanie posiadanych działek w ramach prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej bezspornie wskazuje, że ww. działki utraciły walor majątku
    osobistego.
    W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że wyłącznie Pani będzie występowała w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Powyższe wynika z faktu, że Pani wykorzystuje ww. działki w swojej działalności
    gospodarczej, z tytułu której jest Pani zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Uznać
    należy zatem, że nieruchomość (ww. działki) jest związana tylko i wyłącznie z Pani
    działalnością gospodarczą. Wobec powyższego, to po stronie Pani wystąpi obowiązek
    opodatkowania dostawy ww. działek.
    Zatem, skoro nieruchomość została zadysponowana przez małżonków wyłącznie do Pani
    działalności gospodarczej, zaś mąż w żaden sposób tych działek nie wykorzystywał, to w
    odniesieniu do całej transakcji sprzedaży nieruchomości w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, wystąpi
    wyłącznie Pani.
    W konsekwencji, sprzedaż działek nr 2, 3, 4, 1 będzie dotyczyła składników majątku Pani
    przedsiębiorstwa i w całości będzie podlegała po Pani stronie opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie uznania, że sprzedaż nieruchomości nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług uznaję za nieprawidłowe.

    Pani wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy w przypadku, gdy sprzedaż nieruchomości
    będzie jednak podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, to czy przy sprzedaży
    nieruchomości, na którą składa się m.in. zabudowana budynkiem mieszkalnym działka nr
    1, znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku VAT.
    Odnosząc się do kwestii sposobu opodatkowania sprzedaży zabudowanej działki nr 1
    należy wskazać, że dla sprzedaży nieruchomości zabudowanych budynkami, budowlami
    lub ich częściami ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia od podatku w oparciu o
    art. 43 ust. 1 pkt 10 i art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się
      przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub
      rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po
      ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do
    używania. Zatem, aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia
    budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze
    zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której
    po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich części oddano w najem, jak i w przypadku
    wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu
    przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Należy zaznaczyć, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub pkt 10a ustawy należy przeanalizować
    możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Niespełnienie jednego z powyższych
    warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT
    przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw nieruchomości i ruchomości prowadzi do
    wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe
    kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących danej dostawie. Zauważyć bowiem
    należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani
    wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza
    wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do
    zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w
    sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści
    przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i
    usług.
    W myśl art. 29a ust. 8 ustawy:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu według
    takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub ich
    części na nim posadowione. Oznacza to, że grunt dzieli w VAT los podatkowy obiektów,
    które się na nim znajdują. Zatem w sytuacji, kiedy budynki, budowle lub ich części
    korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia
    od podatku VAT.
    Przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że sprzedaż budynku mieszkalnego
    posadowionego na działce nr 1 nie zostanie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą ww. budynków upłynie
    okres dłuższy niż 2 lata. Jak wskazała Pani we wniosku, do pierwszego zasiedlenia
    budynku doszło w latach 90. XX w., a w ostatnich 2 latach przed planowaną sprzedażą nie
    ponosiła Pani nakładów na jego ulepszenie, które przekraczałaby 30% wartości
    początkowej budynku. Zatem zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia

    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ponieważ pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy a dostawą budynków i budowli, upłynął
    okres dłuższy niż 2 lata.
    Jak wskazano powyżej, grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu
    według tych samych regulacji jak budynki na nim posadowione. W konsekwencji – na
    podstawie art. 29a ust. 8 ustawy – również zbycie prawa własności gruntu, na którym
    posadowiony jest budynek mieszkalny, będzie zwolnione od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy.
    W związku z tym, że ww. transakcja sprzedaży działki nr 1 będzie korzystała ze zwolnienia
    od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy, dalsza
    analiza zwolnień wynikająca z przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10a i pkt 2 ustawy jest
    bezzasadna.
    Tym samym Pani stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż zabudowanej budynkiem
    mieszkalnym działki nr 1 będzie podlegała opodatkowaniu VAT z uwzględnieniem
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, uznaję za prawidłowe.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących
    podatek od towarów i usług względem Pani, a nie wywiera skutku prawnego dla Pani
    męża jako współwłaściciela nieruchomości.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania). Inne
    kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w
    szczególności kwestii obowiązek sporządzenia korekty podatku naliczonego, wynikającego
    z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr
    2 i 3 dotyczących podatku VAT. W zakresie wskazania, czy sprzedaż działek
    niezabudowanych nr 2, 3 i 4 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT z
    uwzględnieniem zwolnienia od podatku, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od
    osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pani
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się
    na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie

    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.