Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.247.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Skutki podatkowe wynikające z otrzymania darowizn oraz
podlegającej w przyszłości umorzeniu pożyczki, które zostały
otrzymane na usuwanie szkód powstałych w wyniku powodzi z
2024 roku.
Słowa kluczowe: darowizna
koszt-koszty uzyskania przychodów
powódź
pożyczka-umorzenie pożyczki
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Otrzymane lub zwrócone pożyczki
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka A z siedzibą (...) prowadzi działalność (...). Przedmiotem głównej działalności
    gospodarczej Spółki, według PKD jest: (...)
    Spółka prowadzi działalności na terenie gminy (...) położonej na terenie województwa (...),
    powiecie (...), której teren został zalany przez powódź, która przeszła w tym rejonie we
    wrześniu 2024 r.
    Gmina ta jest „gminą poszkodowaną”, o której mowa w Rozporządzeniu Rady Ministrów z
    dnia 16 września 2024 r. w sprawie wykazu gmin, w których są stosowane szczególne
    rozwiązania związane z usuwaniem skutków powodzi z września 2024 r. (...)
    W wyniku powodzi, w znacznym stopniu zniszczeniu uległ majątek Spółki, m.in. (...). Spółka
    posiada status podmiotu poszkodowanego, zgodnie z art. 2 Ustawy z dnia 16 września
    2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (zwanej
    dalej „Ustawą przeciwpowodziową”). Użyte w ustawie określenie „poszkodowany” oznacza
    osobę fizyczną, osobę prawną i jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości
    prawnej, które na skutek powodzi doznały szkód majątkowych lub utraciły, chociażby
    czasowo, możliwość korzystania z posiadanej nieruchomości lub lokalu.
    Ponadto, Wnioskodawca dysponuje zaświadczeniem wydanym w trybie art. 44 ust. 2 pkt 1
    ustawy przeciwpowodziowej potwierdzającej poniesienie szkody w wyniku powodzi, która
    wystąpiła na terenie Gminy. Zaświadczenie wydał (...).
    W związku z poniesionymi szkodami Spółka otrzymała wsparcie finansowe na usuwanie
    skutków powodzi w postaci m.in.:
      1) Wpłat otrzymanych od osób fizycznych oraz prawnych - otrzymane na konto
        bankowe. Przelewy tytułowane były jako darowizny dla powodzian. Środki
        uzyskane z tych darowizn Spółka zamierza przeznaczyć na cele związane z
        usuwaniem skutków powodzi. Może się tak zdarzyć że część środków uzyskanych
        w formie darowizny zostanie przeznaczona na finansowanie bieżącej działalności
        gospodarczej np. (...).
      2) Pożyczki otrzymanej zgodnie z umową pożyczki nr ..., zawartą (...). Pożyczka została
        otrzymana. Pożyczka ta podlega umorzeniu w przypadku spełnienia warunków
        określonych w umowie tj.:
          - pożyczka lub jej część została wykorzystana zgodnie z Ustawą
          przeciwpowodziową (na usuwanie szkód w rzeczowych aktywach trwałych
          lub obrotowych powstałych w wyniku powodzi),
          - środki z pożyczki zostały w pełni lub częściowo wykorzystane w okresie 6
          miesięcy liczonym od dnia zawarcia umowy i nie podlegały zwrotowi,
          - pożyczkobiorca przedstawił rozliczenie pożyczki w wymaganym terminie, wraz
          z fakturami i rachunkami stanowiącymi jego podstawę,

          - pożyczkobiorca umożliwił pożyczkodawcy (funduszowi pożyczkowemu)
          przeprowadzenie kontroli poniesionych przez pożyczkobiorcę wydatków,
          - fundusz pożyczki nie stwierdził nieprawdziwości oświadczeń złożonych we
          wniosku o pożyczkę oraz innych nieprawidłowości, m.in. dotyczących
          wykorzystania pożyczki niezgodnie z celem określonym w ustawie.
    Spółka powzięła wątpliwości w zakresie skutków podatkowych otrzymanego wsparcia
    finansowego.
    Pytania
    Darowizny
    1. Czy otrzymane darowizny, przeznaczone w części na usuwanie skutków powodzi, a w
    części na prowadzenie bieżącej działalności Spółki poszkodowanej w wyniku
    powodzi, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 30
    ust. 1 lit. b ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków
    powodzi (dalej „Ustawy przeciwpowodziowej”)?
    2. Czy wydatki, sfinansowane z otrzymanych darowizn, poniesione przez Spółkę będą
    stanowiły koszty uzyskania przychodu?
    3. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 2 jest twierdząca, to w jakim okresie darowizna
    powinna być wydatkowana, aby poniesione wydatki nadal stanowiły koszty uzyskania
    przychodów? Czy termin na uznanie wydatków za koszty uzyskania przychodów jest
    tożsamy z terminem obowiązywania zwolnienia od podatku przychodu z tytułu
    otrzymanych darowizn wskazanym w art. 30 ust. 5 Ustawy przeciwpowodziowej?
    Pożyczka
    4. Czy wydatki sfinansowane z pożyczki, o której mowa w rozdziale 3 Ustawy
    przeciwpowodziowej (art. 47 i 57) i która w przyszłości zostanie umorzona, będą
    nadal stanowić koszty uzyskania przychodów?
    5. Czy odpisy amortyzacyjne od zakupu środków trwałych, sfinansowanych pożyczką, o
    której mowa w rozdziale 3 Ustawy przeciwpowodziowej, i która w przyszłości
    zostanie umorzona, będą stanowiły koszty uzyskania przychodu po umorzeniu
    pożyczki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Otrzymane darowizny, bez względu na rodzaj wydatków, jakie zostaną nimi sfinansowane,
    przeznaczone, zarówno bezpośrednio, pośrednio, na usuwanie skutków powodzi jak
    również na prowadzenie działalności gospodarczej, będą korzystać ze zwolnienia od
    podatku dochodowego na podstawie art. 30 ust. 1 lit. b Ustawy przeciwpowodziowej.
    Zgodnie z art. 3a Ustawy przeciwpowodziowej: Wsparcie określone w niniejszej ustawie,
    stanowiące pomoc publiczną, może być udzielane wyłącznie jako pomoc mająca na celu
    naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi, spełniająca
    warunki określone w art. 50 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca
    2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w
    zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)
    albo art. 37 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego
    niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za
    zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu
    Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 327 z 21.12.2022, str. 1, z późn. zm.).

    Zgodnie z art. 50 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.: Za
    koszty kwalifikowalne uznaje się koszty wynikające ze szkody poniesionej bezpośrednio w
    wyniku klęski żywiołowej, wycenione przez niezależnego eksperta uznanego przez
    właściwy organ krajowy lub przez zakład ubezpieczeń. Szkody te mogą obejmować szkody
    materialne dotyczące aktywów, np. budynków, wyposażenia, maszyn lub zapasów i utratę
    dochodu w wyniku całkowitego lub częściowego zawieszenia działalności przez okres nie
    dłuższy niż sześć miesięcy od wystąpienia klęski. Obliczenie szkód materialnych opiera się
    na kosztach naprawy lub wartości ekonomicznej przedmiotowych aktywów przed klęską.
    Nie powinno ono przekraczać kosztu naprawy lub zmniejszenia godziwej wartości
    rynkowej spowodowanego klęską, tj. różnicy między wartością majątku w okresie
    bezpośrednio poprzedzającym klęskę i w okresie bezpośrednio następującym po klęsce.
    Utratę dochodu oblicza się na podstawie danych finansowych przedsiębiorstwa
    dotkniętego klęską (zysku przed odliczeniem podatków i odsetek (EBIT), amortyzacji i
    kosztów pracy związanych z zakładem bezpośrednio dotkniętym klęską żywiołową)
    poprzez porównanie danych finansowych za sześć miesięcy po wystąpieniu klęski
    żywiołowej ze średnią z trzech lat wybranych z pięciu lat poprzedzających wystąpienie
    klęski żywiołowej (z wykluczeniem roku z najlepszym oraz roku z najgorszym wynikiem
    finansowym), obliczoną w odniesieniu do tych samych sześciu miesięcy roku. Szkody
    oblicza się na poziomie poszczególnych beneficjentów.
    Powołane powyżej przepisy wskazują na przykładowy katalog wydatków związanych z
    usuwaniem skutków powodzi, na co wskazuje użycie przez prawodawcę sformułowania
    „może obejmować”. Nie jest to katalog zamknięty i może swoim zakresem obejmować
    również inne wydatki, w zależności od zakresu poniesionej szkody przez poszkodowanego
    w wyniku powodzi, wycenionej przez niezależnego eksperta.
    Z analizy innych rodzajów pomocy wynika, że wydatki na usuwanie skutków powodzi
    mogą dotyczyć, m.in.:
    - Odbudowy i remontu obiektów zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku powodzi,
      niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej,
    - Wydatków na zmianę miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na tereny o
      mniejszym ryzyku powodziowym,
    - Finansowania bieżącej działalności, np. wypłaty wynagrodzeń, zobowiązania wobec
      dostawców, zobowiązania publicznoprawne,
    - Usuwanie szkód w rzeczowych aktywach trwałych i obrotowych.
    W przypadku darowizn Ustawodawca nie wymienił enumeratywnie rodzajów wydatków,
    które związane są z usuwaniem skutków powodzi. Zatem wydatki sfinansowane
    otrzymanymi darowiznami mogą dotyczyć wszelkich rodzajów wydatków związanych z
    działalnością gospodarczą. Ustawodawca jedynie w art. 30 ust. 2 Ustawy
    przeciwpowodziowej wskazał na zwolnienie od podatku od spadków i darowizn, pod
    warunkiem, że zostaną one przeznaczone na usunięcie skutków powodzi. Natomiast
    zwolnienie od podatku dochodowego darowizn na podstawie art. 30 ust. 1 lit. b ustawy
    przeciwpowodziowej nie zawiera takiego warunku. Tym samym Ustawodawca nie
    ograniczył możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od
    konkretnego rodzaju wydatku, który będzie finansowany z otrzymanej darowizny.
    Ad 2.
    Wydatki, sfinansowane z otrzymanych darowizn, poniesione przez Spółkę będą stanowiły
    koszty uzyskania przychodu.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa
    o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Oznacza to, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu
    zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, o ile zostały prawidłowo udokumentowane i jeżeli zostanie wykazane, że
    zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych
    powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Aby wydatek mógł stanowić na gruncie ustawy o CIT koszt uzyskania przychodu dla
    podatnika, musi on spełniać łącznie następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty
      z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Ustawodawca, w Ustawie przeciwpowodziowej, nie zdecydował się na szczególne
    wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, wydatków sfinansowanych darowiznami
    zwolnionymi od podatku dochodowego na podstawie art. 30 ust. 1 lit. b ustawy.
    Zatem, w ocenie Spółki zastosowanie znajdą przepisy ogólne, zawarte w Ustawie o CIT i
    wydatki sfinansowane otrzymanymi przez Spółkę darowiznami, będą stanowiły koszty
    uzyskania przychodu.
    Podobne stanowisko można znaleźć w interpretacji DKIS z 26 lipca 2021 r., sygn. 0111-
    KDIB1-3.4010.114.2021.1.JKU: „Przepisy u.p.d.o.p., nie zawierają jednocześnie regulacji,
    zgodnie z którą taki podatnik nie ma prawa do zaliczenia do swoich kosztów podatkowych
    wydatków sfinansowanych otrzymaną darowizną pieniężną. Wyłączenie z kosztów
    podatkowych mogłoby nastąpić ewentualnie na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przy
    uznaniu, że wydatki sfinansowane darowizną nie są poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Gdyby nie wyłączenie wyraźnie
    wskazane przez ustawodawcę w art. 38s ust. 1 u.p.d.o.p., co do zasady wartość darowizny
    powinna stanowić przychód na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1. W takiej sytuacji podatnik
    rozpoznawałby zarówno przychód z tytułu otrzymanych środków pieniężnych jak i koszty z
    tytułu wydatków poniesionych na przeciwdziałanie COVID -19 np. na zakup środków
    ochrony osobistej (kombinezony, maseczki, ochraniacze itp.).”
    Ad 3.
    Wydatki, sfinansowane z otrzymanych darowizn będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodu, bez względu na termin wydatkowania środków uzyskanych z tych darowizn. W

    ocenie Spółki art. 30 ust. 5 Ustawy przeciwpowodziowej znajduje zastosowanie tylko do
    okresu obowiązywania zwolnienia od podatku dochodowego określonych w ustawie
    świadczeń.
    Ustawodawca, w Ustawie przeciwpowodziowej, nie zdecydował się na takie szczególne
    rozwiązanie w przypadku terminu uznania poniesionych wydatków za koszt uzyskania
    przychodów. W Ustawie przeciwpowodziowej brak również szczególnych rozwiązań
    odnośnie terminu przeprowadzania kontroli u poszkodowanego w przypadku wątpliwości
    co do prawidłowości rozliczenia otrzymanych darowizn, a także rozwiązań odnośnie
    przedstawienia odrębnych rozliczeń/zestawień otrzymanych darowizn do określonych
    organów kontroli.
    Zatem poniesione wydatki, sfinansowane darowizną, będą stanowiły koszt uzyskania, bez
    względu na termin ich poniesienia.
    W związku z tym do kwalifikacji przedmiotowych wydatków jako kosztów uzyskania
    przychodów znajdą zastosowanie zasady ogólne. Tak wiec zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy
    o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad 4.
    W przypadku umorzenia pożyczki, o której mowa w rozdziale 3 Ustawy
    przeciwpowodziowej (art. 47 i 57 ustawy), wydatki sfinansowane tą pożyczką będą
    stanowiły koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Oznacza to, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu
    zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, o ile zostały prawidłowo
    udokumentowane i jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w
    tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Aby wydatek mógł stanowić na gruncie ustawy o CIT koszt uzyskania przychodu dla
    podatnika, musi on spełniać łącznie następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty
      z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat
    lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną
    wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub
    zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Ustawodawca, w Ustawie
    przeciwpowodziowej, nie zdecydował się na szczególne wyłącznie z kosztów uzyskania
    przychodów, wydatków sfinansowanych pożyczką. Na etapie otrzymania pożyczki ma ona
    charakter zwrotny, a zatem nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu w
    momencie jej otrzymania. Wydatki z niej sfinansowane stanowią koszty uzyskania
    przychodów na zasadach ogólnych.
    W ocenie Spółki, ewentualne umorzenie otrzymanej pożyczki na podstawie art. 47 ustawy
    przeciwpowodziowej i jej zwolnienie od podatku dochodowego na podstawie art. 57
    ustawy przeciwpowodziowej, nie zmieni początkowej kwalifikacji poniesionych wydatków
    jako kosztów uzyskania przychodów. Przepisy Ustawy o CIT w sytuacji umorzenia pożyczki,
    nie wyłączają z kosztów uzyskania przychodów, wydatków sfinansowanych tą umorzoną
    pożyczką. Zastosowanie znajdą więc przepisy ogólne, zawarte w Ustawie o CIT, a zatem
    wydatki sfinansowane otrzymaną przez Spółkę pożyczką, po jej umorzeniu, będą nadal
    stanowiły koszty uzyskania przychodu. Podobne stanowisko można znaleźć w:
    - interpretacji DKIS z 22 listopada 2021 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.414.2021.1.BJ:
      „Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy, zauważyć należy, że zaniechanie
      poboru podatku od przychodów z tytułu umorzenia subwencji z PFR nie wpływa na
      kwalifikację kosztów sfinansowanych subwencją. Koszty sfinansowane z udzielonej
      subwencji mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na ogólnych
      zasadach. Oznacza to, że wydatki pokryte z subwencji stanowią koszty podatkowe,
      jeżeli spełniają ogólne przesłanki wynikające z ustaw podatkowych do takiej ich
      kwalifikacji. Przy spełnieniu tego warunku, okoliczność że subwencja z której
      sfinansowano ww. wydatki została umorzona, jak również iż przychód (dochód)
      uzyskany w wyniku tego umorzenia korzysta z zaniechania poboru podatku są tutaj
      bez znaczenia.”;
    - interpretacji DKIS z 3 listopada 2020 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.534.2020.1.AA:
      „Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: do
      przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się pobranych wpłat lub
      zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną
      wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub
      zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z
      wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Mając na uwadze
      powyższe, należy stwierdzić, że pożyczka otrzymana przez Wnioskodawcę będąca
      przedmiotem pytania nr 2 ma co do zasady charakter zwrotny, a zatem nie stanowi
      przychodu podlegającego opodatkowaniu w momencie jej otrzymania. Powyższe nie
      wpływa na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków
      finansowanych z pożyczonych środków. A zatem koszty, które Wnioskodawca

      poniesie z otrzymanej pożyczki, na zasadach ogólnych mogą zostać zaliczone do
      podatkowych kosztów uzyskania przychodów (a więc w zakresie, w jakim zostaną
      poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów i nie będą należeć do kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako niestanowiących
      podatkowych kosztów uzyskania przychodów). Nie zmieni tego ewentualne
      umorzenie pożyczki na podstawie art. 15zzd ust. 7 ustawy o szczególnych
      rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-
      19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Umorzenie
      to nie stanowi przychodu, co ustawodawca określił w art. 15zzd ust. 10 ww. ustawy. Z
      przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wynika bowiem,
      aby koszty sfinansowane pożyczonymi środkami przestawały być kosztami uzyskania
      przychodów ze względu na umorzenie pożyczki. Reasumując - wydatki sfinansowane
      z pożyczki, o której mowa w art. 15zzd ustawy o szczególnych rozwiązaniach
      związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych
      chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, która została
      umorzona, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.”
    Ad 5.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która
    odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych
    środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
    opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek
    formie.
    W komentarzu do ustawy o CIT (Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata, CIT. Komentarz.
    Podatki i rachunkowość, wyd. XV, Opublikowano: WKP 2024, Stan prawny: 1 kwietnia 2024
    r.) odnośnie art. 16 ust. 1 pkt 48 wyjaśniono: „Uzyskany zwrot części nakładów
    uniemożliwia dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tej części. Wątpliwości może
    budzić sposób traktowania dochodu zwolnionego z podatku dochodowego, który
    podatnik przeznacza na zakup środka trwałego. Nie jest to przecież zwrot wydatków.
    Zatem odpisy amortyzacyjne od tak zakupionego środka powinny stanowić koszt
    uzyskania przychodów.”
    W ocenie Spółki, art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania do odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych sfinansowanych pożyczką, w przypadku umorzenia
    otrzymanej pożyczki na podstawie art. 47 ustawy przeciwpowodziowej i jej zwolnienia od
    podatku dochodowego na podstawie art. 57 ustawy przeciwpowodziowej. Umorzenie
    pożyczki nie będzie stanowiło zwrotu wydatków, o jakim mowa ww. przepisie. Zatem
    odpisy z tytułu zużycia środka trwałego dokonane od tej części jego wartości, która
    odpowiada kwocie umorzonej pożyczki będą stanowiły koszty uzyskania przychodu.
    Stanowisko takie można znaleźć w interpretacji DKIS z 3 października 2024 r., sygn. 0113-
    KDIPT2-1.4011.573.2024.2.AP „Umorzenie pożyczki stanowi umorzenie powstałego
    zobowiązania, a nie zwrot wydatków w jakiejkolwiek formie, zatem odpisy amortyzacyjne
    od zakupionego lub wytworzonego środka trwałego ze środków uzyskanych z powyższego
    tytułu, stanowią koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości. Tym samym, odpisy
    amortyzacyjne dotyczące paneli fotowoltaicznych oraz samochodu elektrycznego
    (dokonane na podstawie przepisów art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych), będą stanowić koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości. Mając na

    uwadze powyższe należy zgodzić się z Pani stanowiskiem, że odpisy amortyzacyjne
    środków trwałych (paneli fotowoltaicznych) sfinansowanych z przedmiotowej pożyczki
    będą w całości stanowiły koszt uzyskania przychodu, gdyż umorzenie pożyczki, zgodnie z
    art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi przychód
    jako umorzenie zobowiązania z tytułu zaciągniętej pożyczki i nie jest zwrotem wydatków
    na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, określonym w art. 23
    ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast odpisy
    amortyzacyjne od samochodu elektrycznego będą stanowiły koszt, gdyż umorzenie
    pożyczki, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    stanowi przychód jako umorzenie zobowiązania z tytułu zaciągniętej pożyczki i nie jest
    zwrotem wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych
    określonym w art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku CIT nie jest przypadkowy i pozwala
    na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi
    wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca
    zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów.
    Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog
    przychodów wymienionych w ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy.
    Jak stanowi art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
        naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
        odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
        świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
        otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia

        27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z
        wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od
        Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
        nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalności na terenie gminy (...) położonej na
    terenie województwa (...), powiecie (...), której teren został zalany przez powódź, która
    przeszła w tym rejonie we wrześniu 2024 r. W wyniku powodzi, w znacznym stopniu
    zniszczeniu uległ majątek Spółki, m.in. (...). Spółka posiada status podmiotu
    poszkodowanego, zgodnie z art. 2 ustawy przeciwpowodziowej.
    Ponadto, Wnioskodawca dysponuje zaświadczeniem wydanym w trybie art. 44 ust. 2 pkt 1
    ustawy przeciwpowodziowej potwierdzającej poniesienie szkody w wyniku powodzi, która
    wystąpiła na terenie Gminy.
    Zgodnie z § 1 Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wykazu gmin, w których są
    stosowane szczególne rozwiązania związane z usuwaniem skutków powodzi z września
    2024 r., oraz rozwiązań stosowanych na ich terenie z dnia 16 września 2024 r. (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1371 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”):
    Rozporządzenie określa:
    1) wykaz gmin poszkodowanych w wyniku wystąpienia powodzi we wrześniu 2024 r., na
      terenie których stosuje się szczególne rozwiązania związane z usuwaniem skutków
      powodzi, zwanych dalej „gminami poszkodowanymi”;
    2) rozwiązania stosowane na terenie gmin poszkodowanych.
    Stosownie do postanowień § 3 Rozporządzenia:
    1. Na terenie gmin poszkodowanych stosuje się rozwiązania określone w art. 5, art. 5c-
      5g, art. 7-8k, art. 9-12, art. 14-24a, art. 26a ust. 1 w zakresie pkt 1 i 2, art. 27-31, art.
      33-36a, art. 39-40y ustawy z dnia 16 września 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach
      związanych z usuwaniem skutków powodzi, zwanej dalej „ustawą”.
    2. Na terenie gmin poszkodowanych oraz innych gmin, o których mowa w art. 5a ust. 1
      ustawy, stosuje się rozwiązania określone w art. 5a ustawy.
      W świetle art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o szczególnych
      rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
      654 ze zm., dalej: „ustawa przeciwpowodziowa”):
      Zwalnia się od podatku dochodowego:
        1) dochody (przychody) poszkodowanego otrzymane na usuwanie skutków
          powodzi z tytułu:
          a) nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń,
          b) darowizn, do których nie ma zastosowania ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o
            podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843);
        2) przychody poszkodowanego otrzymane na podstawie art. 10-12, art. 17-19 i art.
          22i; wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z tych przychodów nie
          uważa się za koszty uzyskania przychodów;
        3) przychody otrzymane na podstawie art. 23;

        4) dochody kredytobiorców z tytułu otrzymanego wsparcia finansowego, o którym
          mowa w art. 26a ust. 1.
    Ad 1.
    Państwa wątpliwości z zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy otrzymane darowizny,
    przeznaczone w części na usuwanie skutków powodzi, a w części na prowadzenie bieżącej
    działalności Spółki poszkodowanej w wyniku powodzi, korzystają ze zwolnienia od
    podatku dochodowego na podstawie art. 30 ust. 1 lit. b ustawy przeciwpowodziowej.
    Z opisu sprawy wynika, że w związku z poniesionymi szkodami Spółka otrzymała wsparcie
    finansowe na usuwanie skutków powodzi w postaci m.in. wpłat otrzymanych od osób
    fizycznych oraz prawnych - otrzymane na konto bankowe. Przelewy tytułowane były jako
    darowizny dla powodzian. Środki uzyskane z tych darowizn Spółka zamierza przeznaczyć
    na cele związane z usuwaniem skutków powodzi. Może się tak zdarzyć że część środków
    uzyskanych w formie darowizny zostanie przeznaczona na finansowanie bieżącej
    działalności gospodarczej np. (...).
    W myśl art. 3a ustawy przeciwpowodziowej:
      Wsparcie określone w niniejszej ustawie, stanowiące pomoc publiczną, może być
      udzielane wyłącznie jako pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych
      niektórymi klęskami żywiołowymi, spełniająca warunki określone w art. 50
      rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego
      niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art.
      107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.) albo art. 37
      rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego
      niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich
      za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o
      funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE L 327 z 21.12.2022, str. 1, z późn. zm.).
    Zgodnie z art. 50 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.
    uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu
    art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)
      Za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty wynikające ze szkody poniesionej
      bezpośrednio w wyniku klęski żywiołowej, wycenione przez niezależnego eksperta
      uznanego przez właściwy organ krajowy lub przez zakład ubezpieczeń. Szkody te
      mogą obejmować szkody materialne dotyczące aktywów, np. budynków,
      wyposażenia, maszyn lub zapasów i utratę dochodu w wyniku całkowitego lub
      częściowego zawieszenia działalności przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy od
      wystąpienia klęski. Obliczenie szkód materialnych opiera się na kosztach naprawy
      lub wartości ekonomicznej przedmiotowych aktywów przed klęską. Nie powinno ono
      przekraczać kosztu naprawy lub zmniejszenia godziwej wartości rynkowej
      spowodowanego klęską, tj. różnicy między wartością majątku w okresie
      bezpośrednio poprzedzającym klęskę i w okresie bezpośrednio następującym po
      klęsce. Utratę dochodu oblicza się na podstawie danych finansowych
      przedsiębiorstwa dotkniętego klęską (zysku przed odliczeniem podatków i odsetek
      (EBIT), amortyzacji i kosztów pracy związanych z zakładem bezpośrednio dotkniętym
      klęską żywiołową) poprzez porównanie danych finansowych za sześć miesięcy po
      wystąpieniu klęski żywiołowej ze średnią z trzech lat wybranych z pięciu lat
      poprzedzających wystąpienie klęski żywiołowej (z wykluczeniem roku z najlepszym
      oraz roku z najgorszym wynikiem finansowym), obliczoną w odniesieniu do tych
      samych sześciu miesięcy roku. Szkody oblicza się na poziomie poszczególnych
      beneficjentów.

    Na podstawie art. 37 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022
    r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach
    wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o
    funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE L 327 z 21.12.2022, str. 1, z późn. zm.):
      Pomoc może dotyczyć:
        a) utraty dochodów wynikającej z pełnego lub częściowego zniszczenia produkcji
        rolnej i środków produkcji, o których mowa w ust. 8;
        b) szkód materialnych, o których mowa w ust. 9.
    Stosownie do postanowień art. 37 ust. 9 ww. rozporządzenia:
      Szkody materialne, które dotykają aktywów takich jak budynki gospodarskie,
      urządzenia i maszyny, zapasy i środki produkcji, a które są spowodowane przez
      klęskę żywiołową, oblicza się na podstawie kosztów naprawy lub wartości
      ekonomicznej przedmiotowych aktywów bezpośrednio przed wystąpieniem klęski
      żywiołowej.
      Nie mogą one przekroczyć kosztów napraw lub spadku godziwej wartości rynkowej
      spowodowanego przez klęskę żywiołową, tj. różnicy między wartością składnika
      aktywów bezpośrednio przed przedmiotową klęską i bezpośrednio po niej.
    Zauważyć należy, że art. 30 ust. 1 lit. b ustawy przeciwpowodziowej dotyczy zwolnienia od
    podatku dochodowego darowizn, do których nie ma zastosowania ustawa z dnia 28 lipca
    1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843) otrzymanych
    przez poszkodowanych na usuwanie skutków powodzi. Zatem wydatki sfinansowane
    otrzymanymi darowiznami mogą dotyczyć tylko wydatków, które dotyczą usuwania
    skutków powodzi.
    Z wniosku wynika, że część środków otrzymanych w ramach darowizn zamierzacie
    Państwo przeznaczyć na cele związane z usuwaniem skutków powodzi. Środki te będą
    zatem podlegały zwolnieniu na podstawie przywołanego art. 30 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy
    przeciwpowodziowej.
    Nie można natomiast zgodzić się z Państwem, że przedmiotowemu zwolnieniu będą
    podlegały również środki, które Spółka przeznaczy na finansowanie bieżącej działalności
    gospodarczej. Środki w tej części nie mają bowiem związku stricte z usuwaniem skutków
    powodzi lecz szeroko pojętą działalnością gospodarczą, nie realizują zatem
    podstawowego celu omawianej ustawy, jakim miało być przeciwdziałanie klęskom
    żywiołowym i usuwanie ich skutków.
    Jak wynika z art. 3a ustawy przeciwpowodziowej, wsparcie określone w niniejszej ustawie,
    stanowiące pomoc publiczną, może być udzielane wyłącznie jako pomoc mająca na celu
    naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi, spełniająca
    warunki określone w art. 50 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca
    2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w
    zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.) (...).
    (Przepis odnosi się również do alternatywnego spełnienia warunków z art. 37
    rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r., przy czym
    rozporządzenie to dotyczy pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach
    wiejskich, zatem rozpatrywanie wynikających z niego warunków, z uwagi na wskazany we
    wniosku profil działalności wnioskodawcy, jest niezasadne).
    W związku z powyższym należy uznać, że pomoc publiczna w postaci zwolnienia z
    opodatkowania określonych przysporzeń podatnika (w tym darowizn), który poniósł
    negatywne skutki spowodowane klęskami żywiołowymi (powodzią) musi mieć na celu
    naprawienie szkód z tego tytułu i powinna spełniać warunki określone w art. 50
    przywołanego rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. W myśl natomiast art. 50 ust. 4
    ww. rozporządzenia, za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty wynikające ze szkody
    poniesionej bezpośrednio w wyniku klęski żywiołowej, wycenione przez niezależnego

    eksperta uznanego przez właściwy organ krajowy lub przez zakład ubezpieczeń. Szkody te
    mogą obejmować szkody materialne dotyczące aktywów, np. budynków, wyposażenia,
    maszyn lub zapasów i utratę dochodu w wyniku całkowitego lub częściowego zawieszenia
    działalności przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy od wystąpienia klęski (...).
    Na tle powyższych przepisów nie można zatem utożsamiać finansowania bieżącej
    działalności gospodarczej przez podmiot poszkodowany w wyniku powodzi, z
    naprawianiem szkód spowodowanych powodzią. Nie sposób uznać, że wskazane przez
    Państwa w opisie sprawy przykładowe wydatki (...) wynikają ze szkody poniesionej
    bezpośrednio w wyniku powodzi. Z wniosku nie wynika jednocześnie, aby finansowanie
    bieżącej działalności gospodarczej z darowizn było spowodowane utratą dochodu w
    wyniku całkowitego lub częściowego zawieszenia działalności, do czego odnosi się
    przywołany art. 50 ust. 4 rozporządzenia.
    W konsekwencji, niezasadne jest objęcie zwolnieniem na podstawie art. 30b ust. 1 pkt 1
    lit. b ustawy przeciwpowodziowej środków pochodzących z darowizn, które wnioskodawca
    przeznaczy na działalność gospodarczą, w zakresie niezwiązanym wprost z usuwaniem
    skutków powodzi.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że otrzymane przez Państwa darowizny
    przeznaczone:
    - na usuwanie skutków powodzi, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na
      podstawie art. 30 ust. 1 lit. b ustawy przeciwpowodziowej,
    - na prowadzenie bieżącej działalności Spółki poszkodowanej w wyniku powodzi, nie
      korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 30 ust. 1 lit. b
      ustawy przeciwpowodziowej.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać w części za prawidłowe,
    a w części za nieprawidłowe.
    Ad 2 i 3.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczy ustalenia:
    - czy wydatki, sfinansowane z otrzymanych darowizn, poniesione przez Spółkę będą
      stanowiły koszty uzyskania przychodu,
    - jeśli odpowiedź na pytanie nr 2 jest twierdząca, to w jakim okresie darowizna powinna
      być wydatkowana, aby poniesione wydatki nadal stanowiły koszty uzyskania
      przychodów oraz czy termin na uznanie wydatków za koszty uzyskania przychodów
      jest tożsamy z terminem obowiązywania zwolnienia od podatku przychodu z tytułu
      otrzymanych darowizn wskazanym w art. 30 ust. 5 ustawy przeciwpowodziowej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one pra
    widłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące
    kosztów uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego
    związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z
    konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest
    ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem
    przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek
    z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które zostały
    poniesione przez podatnika i nie zostały podatnikowi zwrócone w jakikolwiek sposób.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić
    należy, że skutkiem otrzymania przez Państwa darowizn jest powiększenie zasobów
    majątkowych, zatem wydatek sfinansowany z tych środków jest wydatkiem poniesionym z
    Państwa majątku. W konsekwencji należy uznać, że ww. wydatki mogą stanowić dla
    Państwa koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w
    przypadku spełnienia pozostałych przesłanek wynikających z tego przepisu, tj. w
    szczególności wykazania związku z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczej
    i uzyskiwanymi z tego tytułu przychodami.
    Należy przy tym zauważyć, że w ustawie przeciwpowodziowej, jak i ustawie o CIT, brak jest
    jakiegokolwiek szczególnego przepisu wyłączającego tego typu wydatki z kosztów
    podatkowych. Co istotne, ograniczenie możliwości rozliczenia kosztów uzyskania

    przychodów w odniesieniu do wydatków sfinansowanych z innych zwolnionych
    przychodów, określonych w ustawie przeciwpowodziowej, zostało uregulowane w art. 30
    ust. 1 pkt 2 ustawy przeciwpowodziowej. Z przepisu tego wynika, że wydatków i kosztów
    bezpośrednio sfinansowanych z przychodów poszkodowanego otrzymanych na
    podstawie art. 10-12, art. 17-19 i art. 22i ustawy przeciwpowodziowej, nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów. Należy więc uznać, że jeśli ustawodawca miałby na celu
    ograniczyć możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków
    sfinansowanych z darowizn, o których mowa we wniosku, to odpowiednie zapisy
    znalazłyby się w treści ustawy przeciwpowodziowej, co jednak nie ma miejsca.
    Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy przeciwpowodziowej, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i
    2, stosuje się do dnia 31 grudnia roku następującego po roku, w którym wystąpiła powódź.
    W przywołanym przepisie wprowadzono termin, do którego podatnik może stosować
    określone w nim zwolnienia podatkowe. Z przepisu nie wynika natomiast, aby wskazany
    termin odnosił się do wydatków pokrytych ze środków podlegających zwolnieniu i miał
    znaczenie w kontekście możliwości rozpoznawania tych wydatków w kosztach
    podatkowych.
    Na marginesie należy również zauważyć, że przykładowo w art. 30 ust. 2 ustawy o CIT
    ustawodawca wprowadził dodatkowy warunek dotyczący możliwości stosowania
    zwolnienia od spadków i darowizn wyznaczając termin, do którego darowizny muszą być
    przeznaczone przez obdarowanego na usunięcie skutków powodzi (do dnia 31 grudnia
    roku następującego po roku, w którym wystąpiła powódź). Skoro podobnego zapisu nie
    wprowadzono w przypadku analizowanego art. 30 ust. 5 ustawy CIT, to nie ma podstaw by
    twierdzić, że termin wydatkowania środków ma dla powyższej kwalifikacji jakiekolwiek
    znaczenie.
    Należy więc zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że wskazane we wniosku wydatki
    sfinansowane z otrzymywanych darowizn będą stanowiły koszty uzyskania przychodów
    bez względu na termin wydatkowania darowizn. Art. 30 ust. 5 ustawy przeciwpowodziowej
    znajduje zastosowanie tylko do okresu obowiązywania zwolnienia od podatku
    dochodowego określonych w ustawie świadczeń.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 2 i 3 należało uznać za prawidłowe.
    Ad 4 i 5.
    Z opisu sprawy wynika, że w związku z poniesionymi szkodami Spółka otrzymała wsparcie
    finansowe na usuwanie skutków powodzi w postaci m.in. pożyczki (...). Pożyczka została
    otrzymana. Pożyczka ta podlega umorzeniu w przypadku spełnienia warunków
    określonych w umowie tj.:
    - pożyczka lub jej część została wykorzystana zgodnie z Ustawą przeciwpowodziową (na
      usuwanie szkód w rzeczowych aktywach trwałych lub obrotowych powstałych w
      wyniku powodzi),
    - środki z pożyczki zostały w pełni lub częściowo wykorzystane w okresie 6 miesięcy
      liczonym od dnia zawarcia umowy i nie podlegały zwrotowi,
    - pożyczkobiorca przedstawił rozliczenie pożyczki w wymaganym terminie, wraz z
      fakturami i rachunkami stanowiącymi jego podstawę,
    - pożyczkobiorca umożliwił pożyczkodawcy (funduszowi pożyczkowemu)
      przeprowadzenie kontroli poniesionych przez pożyczkobiorcę wydatków,
    - fundusz pożyczki nie stwierdził nieprawdziwości oświadczeń złożonych we wniosku o
      pożyczkę oraz innych nieprawidłowości, m.in. dotyczących wykorzystania pożyczki
      niezgodnie z celem określonym w ustawie.

    W myśl art. 41 ust. 1 i 2 ustawy przeciwpowodziowej:
    1. Przedsiębiorcy, o których mowa w art. 1 ust. 3, mogą ubiegać się o udzielenie pożyczki
      na warunkach określonych w przepisach niniejszego rozdziału.
    2. Pożyczkę przedsiębiorca przeznacza na usuwanie szkód w rzeczowych aktywach
      trwałych lub obrotowych powstałych w wyniku powodzi w miejscu faktycznego
      wykonywania działalności gospodarczej; przedsiębiorca może przeznaczyć pożyczkę
      także na usuwanie szkód w środkach trwałych oddanych mu do używania na
      podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Pożyczka może być przeznaczona także na remont lub przystosowanie do prowadzenia
    działalności gospodarczej innego lokalu lub budynku, w sytuacji, gdy usuwanie szkód w
    dotychczasowym miejscu jej prowadzenia wiązałoby się ze zwiększonym ryzykiem
    powtórnego zniszczenia przez powódź w przyszłości.
    Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy przeciwpowodziowej:
    Pożyczka wykorzystana i rozliczona zgodnie z art. 41 ust. 2 i art. 46, podlega umorzeniu
    z dniem złożenia do funduszu pożyczkowego rozliczenia, o którym mowa w art. 46 ust.
    1.
    Na podstawie art. 57 ustawy przeciwpowodziowej
    1. Zwalnia się od podatku dochodowego:
        1) kwoty pożyczek umorzonych zgodnie z art. 47 ust. 1-3;
        2) dotacje, o których mowa w art. 42 ust. 2, otrzymane przez fundusze pożyczkowe.
    2. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego
      1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych wydatków i kosztów bezpośrednio
      sfinansowanych z dotacji, o których mowa w art. 42 ust. 2, otrzymanych przez
      fundusze pożyczkowe.
    3. Do zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepisy art. 8 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 5 ustawy z dnia 15 lutego
      1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych stosuje się odpowiednio.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczy ustalenia, czy:
    - wydatki sfinansowane z pożyczki, o której mowa w rozdziale 3 ustawy
      przeciwpowodziowej (art. 47 i 57) i która w przyszłości zostanie umorzona, będą nadal
      stanowić koszty uzyskania przychodów,
    - odpisy amortyzacyjne od zakupu środków trwałych, sfinansowanych pożyczką, o której
      mowa w rozdziale 3 ustawy przeciwpowodziowej, i która w przyszłości zostanie
      umorzona, będą stanowiły koszty uzyskania przychodu po umorzeniu pożyczki.
    W świetle art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na
      poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
      sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym
      również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
      pożyczek (kredytów).

    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić
    należy, że umorzenie otrzymanej pożyczki na podstawie art. 47 ustawy
    przeciwpowodziowej i jej zwolnienie od podatku dochodowego na podstawie art. 57
    ustawy przeciwpowodziowej, nie wpływa na kwalifikację kosztów sfinansowanych tą
    pożyczką. Wydatki sfinansowane z udzielonej pożyczki mogą być zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów na ogólnych zasadach. Oznacza to, że wydatki pokryte z pożyczki
    stanowią koszty uzyskania przychodu, jeżeli spełniają ogólne przesłanki wynikające z
    ustawy o CIT do takiej ich kwalifikacji.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
      poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych
      środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
      opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
      jakiejkolwiek formie.
    Również odpisy amortyzacyjne od zakupionych środków trwałych, sfinansowanych
    pożyczką, która w przyszłości zostanie umorzona, będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodu po umorzeniu pożyczki. Zauważyć należy, że umorzenie pożyczki stanowi
    umorzenie powstałego zobowiązania, a nie zwrot wydatków w jakiejkolwiek formie.
    Reasumując, podobnie jak w przypadku wydatków ponoszonych ze środków
    pochodzących z darowizn, o których mowa w pytaniu 2, także wydatki sfinansowane ze
    środków pochodzących z pożyczki (która może podlegać następnie umorzeniu), mogą
    zostać rozliczone w kosztach uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT, w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne od środków trwałych zgodnie z art. 15
    ust. 6 ustawy o CIT, w przypadku wykazania związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczej i uzyskiwanymi z tego tytułu przychodami.
    Zarówno w ustawie o CIT, jak i ustawie przeciwpowodziowej, brak jest przepisu, który
    nakazywałby wyłączenie tego rodzaju wydatków z kosztów podatkowych. Nie ma przy tym
    znaczenia, że pożyczki, z których pochodzą wydatkowane przez Państwa środki, będą
    podlegać umorzeniu na podstawie przepisów ustawy przeciwpowodziowej. Umorzenie
    pożyczki pozostaje bez wpływu na kwalifikację podatkową kosztów sfinansowanych tą
    pożyczką.
    W tym przypadku nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT. W
    omawianej sprawie nie mamy bowiem do czynienia ze zwrotem wydatków w jakiejkolwiek
    formie, do którego odnosi się przywołana regulacja, lecz z umorzeniem zobowiązania
    pożyczkowego.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 4 i 5 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.