Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.524.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: Rozliczenie umowy leasingu; kradzież przedmiotu umowy.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
kradzież
leasing-leasing operacyjny
samochód
umowa-umowa leasingu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Opodatkowanie stron umowy leasingu.-Leasing
operacyjny.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 25 lipca 2025 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą od 10 lutego 2015 r. będąc
    podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych opodatkowanym podatkiem
    liniowym. Ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Prowadzi Pan
    podatkową księgę przychodów i rozchodów (dalej: księga). Jest Pan również czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie (...). W dniu 17 stycznia 2019 r. zawarł
    Pan umowę leasingu operacyjnego z X spółka z o. o. w V (dalej: Spółka) nr (...) (dalej:
    Umowa leasingu). Przedmiotem Umowy był samochód osobowy marki (...) rok produkcji
    2018, gdzie cena nabycia wynosiła netto 176 422 zł 76 gr. Umowę zawarto na okres 59
    miesięcy, tj. do dnia 23 grudnia 2025 r.
    Finansujący - Spółka - w dniu zawarcia Umowy leasingu nie korzystała ze zwolnień, o
    których mowa w art. 23b ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (dalej: ustawa o p.d.o.f.).
    Umowa leasingu, na moment jej zawarcia, spełniała warunki art. 23b ust. 1 ustawy o p.d.o.
    f., co dawało prawo do uznania czynszu leasingowego jako kosztu uzyskania przychodów.
    Samochód spełniał definicje samochodu osobowego uregulowaną w art. 5a pkt 19 ustawy
    o p.d.o.f.
    Wykorzystywał go Pan do celów mieszanych: związanych z działalnością gospodarczą i
    prywatnych. Odliczał Pan 50 % podatku VAT.
    Koszty wynikające z Umowy leasingu rozliczał Pan w księdze według proporcji w jakiej
    kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu będącego przedmiotem Umowy
    leasingu.
    23 lutego 2020 r. nastąpiła szkoda komunikacyjna na ww. pojeździe. Samochód został
    utracony w wyniku szkody całkowitej (kradzieżowej). (...) odmówiło Spółce wypłaty
    odszkodowania, ponieważ nie zostały dostarczone do nich dwa komplety kluczy, które
    prawdopodobnie zostały zagubione podczas procesowania sprawy.
                                          5W związku z powyższym Umowa leasingu wygasła zgodnie z art. 709 § 1 Kodeksu
    cywilnego.
    W myśl postanowień Umowy leasingu, w takim przypadku, Spółce przysługuje roszczenie
    do Pana o zapłatę pozostałej należnej kwoty, którą winien Pan zapłacić.
    Spółka, pismem z dnia 25 maja 2021 r. wystąpiła do Pana o zapłatę, informując o sposobie
    rozliczenia szkody oraz powstałej niedopłacie w wysokości 179 110 zł 91 gr, wskazując
    jednocześnie 7 - dniowy termin do uregulowania tych należności.
    Nie uregulował Pan tego zobowiązania. Nie uznał Pan również w kosztach uzyskania
    przychodów pozostałego do spłaty zobowiązania.
    W tej sytuacji doszło do zawarcia ugody pozasądowej w dniu 28 lutego 2022 r. pomiędzy
    stronami leasingu dotyczącej spłaty długu, ustalając kwotę 134 096 zł 77 gr do spłaty,
    rozłożoną na 36 rat płaconych miesięcznie.
    Kwota ta określa Pana całkowite wymagalne zobowiązanie wobec Spółki wynikające z
    Umowy leasingu.
    W lutym 2025 r. raty zostały spłacone w całości wskutek czego zobowiązanie wygasło.

    Spółka nie wystawiła żadnego dokumentu księgowego potwierdzającego zawarte
    porozumienie, który spełniałby warunki dowodu księgowego dającego podstawę dla Pana
    do uznania w koszty uzyskania przychodów i uwzględnienia tego w księdze.
    Jako podstawę do zaksięgowania (ujęcia kosztu w księdze) posiada Pan jedynie
    wystawione przez Spółkę pismo z dnia 25 maja 2021 r. wzywające do zapłaty pozostałej
    kwoty wynikającej z Umowy leasingu po powstałej szkodzie oraz zawartą w dniu 28 lutego
    2022 r. ugodę pozasądową dotyczącą spłaty długu.
    W kosztach uzyskania przychodów nie ujął Pan w księdze rozliczenia Umowy leasingu na
    podstawie zawartej ugody, przy czym dotyczy to też spłacanych rat.
    Uzupełnienie wniosku
    Ad 1.
    Zgodnie z warunkami umowy leasingu, po utracie przedmiotu leasingu, Spółka dokonała
    rozliczenia wszystkich, pozostałych rat do spłaty zgodnie z harmonogramem spłat, które
    zostały dodatkowo zdyskontowane o kwotę wykupu pojazdu w wartości netto. Wskutek
    tych wyliczeń powstała niedopłata w wysokości 179 110 zł 91 gr. Następnie w dniu 28
    lutego 2022 r. zawarto ugodę dotyczącą spłaty długu pomiędzy Panem a Spółką, gdzie
    zawarto zapis, iż Pana „wymagalne zobowiązanie wobec X wynikające z umowy wynosi
    kwotę 134 096 zł 77 gr”.
    Kwota określona w ugodzie wynosząca 134 096 zł 77 gr została określona jako Pana
    wymagalne zobowiązanie wobec X. Z dniem zawarcia ugody X wstrzymał naliczanie
    dalszych odsetek od zadłużenia. Zadłużenie, do spłaty, zostało rozłożone na 36 rat.
    Ad 2.
    Tak, w lutym 2025 spłacił Pan ostatnią ratę zobowiązania wynikającego z Ugody, wskutek
    czego zobowiązanie wygasło. Pan spłacał raty i Pan poniósł wydatek na spłatę
    zobowiązania wynikającego z ugody zgodnie z harmonogramem i terminowo.
    Ad 3.
    Tak, spłat dokonywał Pan przelewem ze swojego konta bankowego związanego z
    działalnością gospodarczą na konto bankowe X wskazane w Ugodzie.
    Posiada Pan potwierdzenia ze swojego konta bankowego dokumentujące tę transakcję i te
    płatności.
    Zlecenia przelewu zawierają:
    a) konto bankowe - X,
    b) wskazanie odbiorcy - X,
    c) wskazanie nadawcy - A. A,
    d) tytuł wpłaty „rata i jej numer kolejny do Ugody”
    e) kwotę raty.
    Ad 4.
    Zawarta ugoda pozasądowa zawiera:
    a) datę jej zawarcia, czyli 28 lutego 2022 r.,
    b) okres dokonania operacji gospodarczej, której dotyczy, czyli okres 36 miesięcy (od
      dnia 15 marca 2022 r. do dnia 15 lutego 2025 r.) spłaty zadłużenia płatne zgodnie z
      harmonogramem spłaty zadłużenia i jego warunkami,

    c) wskazanie stron ugody, czyli X Sp. z o.o. siedzibą w V ul. B 1 wraz z numerem KRS, NIP i
      REGON i A. A prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C wraz z numerem NIP,
      REGON, PESEL,
    d) przedmiot ugody:
    · potwierdzenie i uznanie przez Pana swojego zobowiązania – wskutek zawarcia umowy
      leasingu nr (...) - wobec X w kwocie 134 096 zł 77 gr,
    · wyrażenie zgody przez X na rozłożenie na 36 rat Pana zadłużenia w kwocie 134 096 zł 77
      gr, płatnych zgodnie z harmonogramem spłaty będącym załącznikiem do ugody,
    · podpisy stron: X reprezentowany przez Dyrektora Działu Obsługi i Windykacji pana B. B
      i Pana.
    Pytania
    1. Czy Pana zobowiązanie wobec Spółki w wysokości 134 096 zł 77 gr z tytułu rozliczenia
      Umowy leasingu (naliczone przez firmę leasingową w oparciu o postanowienia Umowy
      leasingu) stanowią dla wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu na podstawie ugody
      jednorazowo, w dacie jego poniesienia, tj. w dacie zawarcia ugody w dniu 28 lutego
      2022 r., a ugoda jest dokumentem księgowym stanowiącym podstawę do
      dokonywania zapisów w księdze?
    2. Czy wnioskodawca winien te koszty z tytułu rozliczenia umowy leasingu ująć w księdze
      w takiej proporcji w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu
      osobowego będącego przedmiotem Umowy leasingu?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Pana zdaniem, może Pan ująć w księdze po stronie kosztów uzyskania przychodów koszty
    rozliczenia Umowy leasingu na podstawie zawartej ugody w dniu jej zawarcia, czyli 28
    lutego 2022 r. w całości, gdyż ten wydatek jest kosztem uzyskania przychodów na
    podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o p.d.o.f, a nie jest wymieniony w art. 23 ust. 1 tej ustawy.
    Wskutek kradzieży przedmiotu leasingu zobowiązany Pan był na mocy zawartej Umowy
    leasingu do zapłaty pozostałej należnej kwoty. Nie jest to już opłata za korzystanie z
    przedmiotu leasingu, lecz podpisując umowę zobowiązał się Pan do jej poniesienia w
    określonej sytuacji by móc korzystać z przedmiotu Umowy. Zobowiązanie to było więc
    niezbędne w celu zawarcia umowy leasingu.
    Nie ma decydującego znaczenia czy opłaty ustalone w umowie leasingu operacyjnego
    ponoszone są w trakcie trwania tej umowy czy też po jej zakończeniu. W dalszym ciągu są
    to jednak opłaty leasingowe wynikające z tej umowy, które decydował się Pan ponieść
    zawierając umowę leasingu.
    Rozstrzygając kwestię momentu zaliczenia wydatku z tytułu zapłaconej kwoty wynikającej
    z rozliczenia umowy leasingu wskazać należy, że na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o p.d.o.
    f, koszty przychodów potrącane są tylko w roku podatkowym, w którym zostały
    poniesione - gdzie w myśl ust. 6b - za dzień poniesienia kosztu, w przypadku podatników
    prowadzących księgę, uważa się dzień wystawienia faktury lub innego dowodu
    stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    Odnosząc powyższe do Pana sytuacji, stwierdzić należy, że wydatek związany z kwotą
    wynikającą z rozliczenia Umowy leasingu podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów jednorazowo w dacie jego poniesienia, czyli w dacie dowodu stanowiącego
    podstawę do zaksięgowania kosztu. W Pana ocenie koszty te winny zostać ujęte w
    momencie ich zaistnienia, tj. dnia zawarcia ugody jednorazowo.

    W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o p.d.o.f, osoby fizyczne wykonujące działalność
    gospodarczą, obowiązane są prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu
    w księdze określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r.
    w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U z 2019, poz.
    2544).
    Tylko bowiem prawidłowo sporządzony dowód księgowy stanowi podstawę do
    dokonywania zapisów w podatkowej księdze, przez co może zostać zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów.
    W myśl § 23 ww. rozporządzenia, zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są
    dokonywane na podstawie dowodów, o których mowa w §11-15.
    Zgodnie z § 11 ust. 3 podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są m. in.
    faktury, rachunki - a w pkt 3 tego ustępu, określono także inne dowody, wymienione w §
    12 i § 13 stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym
    przebiegiem i zawierające co najmniej wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie
    stron uczestniczących w operacji gospodarczej, datę wystawienia dowodu, przedmiot
    operacji gospodarczej i jego wartość, podpisy osób uprawnionych do prawidłowego
    udokumentowania operacji gospodarczych. Koszty te mogą być udokumentowane innymi
    dowodami, o których mowa w § 12 rozporządzenia o ile zawierają one wszystkie elementy
    wymienione w § 11 ust. 3 pkt 3.
    Pana zdaniem, w związku z powyższym, biorąc pod uwagę przepisy tegoż rozporządzenia,
    w przypadku w którym ugoda zawiera wszystkie dane wskazane w wymienionych wyżej
    przepisach, a także spełnia przesłanki kosztów uzyskania przychodów zdefiniowanych w
    art. 22 ust. 1 ustawy o p. d. o. f. może stanowić dowód księgowy, na podstawie którego
    wydatek ten zostanie zaksięgowany po stronie kosztów uzyskania przychodów.
    Umowa leasingu spełniała przesłanki wydatku jako kosztów uzyskania przychodów, gdyż:
    1) był poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania i zabezpieczenia tegoż
      źródła,
    2) nie jest wymieniony w art. 23 ustawy o.p.d.o.f wśród wydatków nie stanowiących
      kosztów,
    3) musi być należycie udokumentowany.
    Wszystkie te kryteria spełnia zawarta przez Pana Umowa leasingu.
    Ponadto, zawarta przez Pana ugoda spełnia wszystkie przesłanki tego przepisu: datę jej
    zawarcia, strony ugody, przedmiot ugody, wysokość roszczenia, podpisy stron.
    Przy zastosowaniu, wyjątkowo, wykładni rozszerzającej ugoda może zostać
    zaakceptowana jako prawidłowy dowód księgowy, ale tylko, jeśli będzie z korzyścią dla
    podatnika. Zawarta przez Pana ugoda zawiera wszystkie przesłanki wyszczególnione w
    przepisach szczególnych.
    Uważa Pan, w tej części, że ma prawo, na podstawie zawartej ugody, ująć w kosztach
    uzyskania przychodów kwotę 134 096 zł 77 gr jednorazowo, w dniu zawarcia ugody 28
    lutego 2022 r., niezależnie od tego, że płatność nastąpiła w ratach.
    Ad 2
    Pana zdaniem, koszty uzyskania przychodów winny być rozliczone w takiej proporcji w
    jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego
    przedmiotem tej Umowy.
    Zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT nie uznaje się za koszt uzyskania
    przychodów opłat wynikających z umowy leasingu samochodu osobowego, z wyjątkiem
    opłat z tytułu składek na ubezpieczenie tego samochodu w wysokości przekraczającej ich

    część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu będącego przedmiotem leasingu.
    Zgodnie więc z literalnym brzmieniem tego przepisu za podlegające proporcjonalnemu
    rozliczeniu koszty należy uznać wszelkie wydatki wynikające z umowy leasingu niezależnie
    od tego czy są ponoszone w trakcie trwania umowy czy też po jej zakończeniu.
    W kontekście wyżej przywołanych przepisów w dalszym ciągu są to jednak opłaty
    leasingowe wynikające z tej umowy. Pozostałą do zapłaty kwotę rozliczeniową należy więc
    uznać za koszt związany z umową leasingową.
    Skoro czynsz leasingowy rozliczał Pan proporcjonalnie to uważa Pan, że kwotę
    rozliczeniową również winien Pan rozliczyć proporcjonalnie i uwzględnić po stronie
    kosztów uzyskania przychodów w księdze.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ten przepis ma charakter ogólny. Z tego względu – każdy wydatek poniesiony przez
    podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji
    prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego
    przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość
    zaliczenia do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy badać istnienie
    związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub
    realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim
    został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź możliwością powstania przychodów
    istnieje związek przyczynowy.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub źródłem przychodów i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    · nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    między poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w
    postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Istotne
    jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać
    takiego efektu.

    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 omawianej ustawy, mogą
    stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z
    osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik jest zobowiązany
    wykazać, że poniesione wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie
    wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zasady opodatkowania stron umowy leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Z kolei art. 23a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na
      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia
      umowy nie uległy zmianie.
    W świetle art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym
      okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym
      mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
      jeżeli:
        1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w
        pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
        normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są
        podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości
        niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej
        przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
        2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
        3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,

        a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Przepis art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określa, że:
      Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku
      dochodowym przysługujących na podstawie:
        1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
        2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
        3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym
        (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)
        – do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f#23h.
    We wniosku wskazał Pan, że:
    · Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą od 10 lutego 2015 r. w zakresie
      (...).
    · 17 stycznia 2019 r. zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego z X spółka z o. o. w V.
      Przedmiotem Umowy był samochód osobowy, którego cena nabycia wynosiła netto
      176 422 zł 76 gr. Umowę zawarto na okres 59 miesięcy, tj. do dnia 23 grudnia 2025 r.
    · Finansujący - Spółka - w dniu zawarcia Umowy leasingu nie korzystała ze zwolnień, o
      których mowa w art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    · Umowa leasingu, na moment jej zawarcia, spełniała warunki art. 23b ust. 1 ww. ustawy,
      co dawało prawo do uznania czynszu leasingowego jako kosztu uzyskania
      przychodów.
    · Samochód spełniał definicje samochodu osobowego uregulowaną w art. 5a pkt 19
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    · Samochód wykorzystywał Pan do celów mieszanych: związanych z działalnością
      gospodarczą i prywatnych. Odliczał Pan 50 % podatku VAT.
    · Koszty wynikające z Umowy leasingu rozliczał Pan w księdze przychodów i rozchodów
      według proporcji w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu
      będącego przedmiotem umowy leasingu.
    · 23 lutego 2020 r. nastąpiła szkoda komunikacyjna na ww. pojeździe. Samochód został
      utracony w wyniku szkody całkowitej (kradzieżowej). (...) odmówiło Spółce wypłaty
      odszkodowania.
                                          5· W związku z powyższym Umowa leasingu wygasła zgodnie z art. 709 § 1 Kodeksu
      cywilnego.
    · W myśl postanowień Umowy leasingu, w takim przypadku, Spółce przysługiwało
      roszczenie do Pana o zapłatę pozostałej należnej kwoty, którą winien Pan zapłacić.
      Spółka, pismem z dnia 25 maja 2021 r. wystąpiła do Pana o zapłatę, informując o
      sposobie rozliczenia szkody oraz powstałej niedopłacie w wysokości 179 110 zł 91 gr,
      wskazując jednocześnie 7 - dniowy termin do uregulowania tych należności. Nie
      uregulował Pan tego zobowiązania.
    · W tej sytuacji doszło do zawarcia ugody pozasądowej w dniu 28 lutego 2022 r.
      pomiędzy stronami leasingu dotyczącej spłaty długu. W zawartej ugodzie dotyczącej
      spłaty długu pomiędzy Panem a Spółką, zawarto zapis, iż Pana „wymagalne
      zobowiązanie wobec X wynikające z umowy wynosi kwotę 134 096 zł 77 gr”. Kwota ta

      określa Pana całkowite wymagalne zobowiązanie wobec Spółki wynikające z Umowy
      leasingu. Zadłużenie, do spłaty, zostało rozłożone na 36 rat.
    · W lutym 2025 r. raty zostały spłacone w całości wskutek czego zobowiązanie wygasło.
    · Spłat dokonywał Pan przelewem ze swojego konta bankowego związanego z
      działalnością gospodarczą na konto bankowe X wskazane w Ugodzie. Posiada Pan
      potwierdzenia ze swojego konta bankowego dokumentujące tę transakcję i te
      płatności.
    · Spółka nie wystawiła żadnego dokumentu księgowego potwierdzającego zawarte
      porozumienie, który spełniałyby warunki dowodu księgowego dającego podstawę dla
      Pana do uznania w koszty uzyskania przychodów i uwzględnienia tego w księdze.
    · Jako podstawę do zaksięgowania (ujęcia kosztu w księdze) posiada Pan jedynie
      wystawione przez Spółkę pismo z dnia 25 maja 2021 r. wzywające do zapłaty
      pozostałej kwoty wynikającej z Umowy leasingu po powstałej szkodzie oraz zawartą w
      dniu 28 lutego 2022 r. ugodę pozasądową dotyczącą spłaty długu.
                1Stosownie do art. 709 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
            5W myśl art. 709 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona z powodu okoliczności,
      za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa.
      § 2. Korzystający powinien niezwłocznie zawiadomić finansującego o utracie rzeczy.
      § 3. Jeżeli umowa leasingu wygasła z przyczyn określonych w § 1, finansujący może
      żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w
      umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał
      wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia umowy leasingu oraz z
      tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody.
    Z powyższej regulacji wynika, że jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona
    (zniszczona) z powodu okoliczności, za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności,
    umowa leasingu wygasa. Finansujący może w takiej sytuacji żądać od korzystającego
    natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie, a niezapłaconych rat,
    pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty, a także
    naprawienia szkody.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie regulują wprost sytuacji,
    gdy przedmiot leasingu zostaje skradziony, dlatego też zastosowanie znajdą tu ogólne
    zasady zaliczania wydatku do kosztu podatkowego, tj. wydatek ma służyć osiągnięciu
    przychodu lub zachowaniu lub zabezpieczeniu źródeł przychodów w przyszłości. Opłaty
    ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego stanowią koszt uzyskania
    przychodów, o ile umowa spełnia warunki wynikające z przepisów art. 23b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie ma decydującego znaczenia, czy opłaty te
    ponoszone są w trakcie trwania umowy, czy też po jej zakończeniu. W dalszym ciągu są to
    bowiem opłaty leasingowe wynikające z umowy leasingu.
    Jeżeli w wyniku zdarzenia losowego (np. kradzieży lub zniszczenia), następuje utrata
    przedmiotu leasingu, a na mocy zawartej z finansującym umowy korzystający

    zobowiązany jest do zapłaty kwoty „rozliczeniowej”, to kwotę tę należy uznać za koszt
    związany z umową leasingową i zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Nie jest to już
    wprawdzie opłata za korzystanie z przedmiotu leasingu, lecz korzystający podpisując
    umowę zobowiązuje się do poniesienia jej w określonej sytuacji, by móc korzystać z
    przedmiotu umowy. Zobowiązanie to było więc niezbędne w celu zawarcia umowy
    leasingu.
    Tym samym, zapłacona przez Pana kwota wynikająca z rozliczenia umowy leasingu po
    kradzieży przedmiotu leasingu stanowi koszt uzyskania przychodów prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów,
    należy rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium
    stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    · bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    · inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać
    wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do
    ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami
    podatnika, brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał
    związany z nimi przychód.
    Rozstrzygając kwestię momentu zaliczenia wydatku z tytułu zapłaconej kwoty wynikającej
    z rozliczenia umowy leasingu w związku z kradzieżą przedmiotu leasingu, do kosztów
    uzyskania przychodów wskazać należy, że na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ww. ustawy:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    Stosownie natomiast do postanowień art. 22 ust. 5c ww. ustawy
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
      są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego
      rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
      podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów
      proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosowanie powyższej metody potrącania kosztów uzyskania przychodów przez
    podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów uzależnione jest
    od spełnienia warunków określonych w art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, z którego to przepisu wynika, iż:

      Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do
      podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod
      warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób
      umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko
      do tego roku podatkowego.
    W myśl art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o
      których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień
      wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do
      zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    Zauważyć należy, że definicja momentu poniesienia kosztu zawarta w powołanym wyżej
    art. 22 ust. 6b dotyczy wszystkich podatników prowadzących podatkową księgę
    przychodów i rozchodów niezależnie od przyjętej metody ewidencjonowania zdarzeń
    gospodarczych. Innej definicji dnia poniesienia kosztu uzyskania przychodów w
    odniesieniu do podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów
    ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera.
    Skoro zatem wydatek związany z zapłaceniem kwoty wynikającej z rozliczenia umowy
    leasingu w związku z kradzieżą przedmiotu leasingu może stanowić koszt podatkowy na
    podstawie art. 22 ust. 1 ww. ustawy i nie jest bezpośrednio związany z przychodami, to
    wydatek ten należy zaliczyć do kosztów pośrednich.
    Odnosząc powyższe do sytuacji będącej przedmiotem wniosku stwierdzić należy, że
    wskazany we wniosku wydatek związany z zapłaceniem kwoty wynikającej z rozliczenia
    umowy leasingu podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w
    dacie jego poniesienia, tj. w dacie zawarcia ugody pozasądowej.
    Odnosząc się z kolei do kwestii czy ww. kwotę powinien Pan rozliczyć w proporcji w jakiej
    rozliczał Pan raty leasingowe należy wskazać, że na mocy art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Celem wprowadzenia tej regulacji było ujednolicenie zasad podatkowego rozliczania przez
    podatników wykorzystywania w prowadzonej działalności samochodów osobowych,
    niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której podatnik korzysta z takiego
    samochodu. W przepisie tym zakłada się wprowadzenie limitu zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodów rat leasingowych w tej części, która stanowi spłatę wartości
    samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu, najmu, dzierżawy oraz innej
    umowy o podobnym charakterze.
    Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Zatem podatnik, który zawarł umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego o
    wartości wyższej niż 150 000 zł, do kosztów uzyskania przychodów może zaliczyć opłaty w
    wysokości nieprzekraczającej ich części ustalonej w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000
    zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że wartość samochodu określona w
    umowie leasingu przekraczała 150 000 zł. Koszty wynikające z Umowy leasingu rozliczał
    Pan w księdze przychodów i rozchodów według proporcji w jakiej kwota 150 000 zł
    pozostaje do wartości samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu w myśl art. 23
    ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wydatki z tytułu zawartej ugody stanowią formę rozliczenia umowy leasingu, w związku z
    tym również powinny podlegać limitowaniu.
    Zatem zapłata przez Pana kwoty z tytułu rozliczenia umowy leasingu w związku z zawartą
    ugodą powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem limitu
    określonego w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przedstawiony przez Pana zakres żądania (zadane pytania) zakreśla granice w jakich mogę
    wydać interpretację indywidualną. Niniejsza interpretacja dotyczy więc tylko
    wyznaczonego przez Pana przedmiotu wniosku - zakresu Pana pytań.
    Wyjaśniam przy tym, że przedmiotem interpretacji indywidualnej może być wyłącznie sam
    przepis prawa. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega bowiem regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Nie prowadzę również postępowania dowodowego. Z tych
    powodów w interpretacji indywidualnej nie można jednoznacznie przesądzić, co będzie
    wystarczającym dokumentem do ujęcia wydatku w kosztach podatkowych. Ostateczna
    ocena, czy wydatek został prawidłowo udokumentowany, leży w kompetencjach organów
    podatkowych właściwych dla Podatnika w danej sprawie w toku odpowiedniego
    postępowania.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem
    przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.