Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.1021.2024.2.MSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Korekta wieloletnia podatku naliczonego wynikającego z wydatków ponoszonych na instalacje fotowoltaiczne.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku; środek-środek trwały-zaliczenie do środków trwałych
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2. Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -Korekta środki trwałe i nieruchomości 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 91-ust. 2 

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie korekty wieloletniej
    podatku naliczonego wynikającego z wydatków ponoszonych na instalacje fotowoltaiczne.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (dalej również jako: „Gmina”) jest jednostką samorządu terytorialnego oraz
    czynnym podatnikiem podatku VAT. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5.09.2016 r. o
    szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu
    środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem
    środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich
    Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego
    (Dz.U. z 2018 r. poz. 280), od dnia 1 stycznia 2017 r. Gmina podjęła wspólne rozliczanie
    podatku VAT wraz ze wszystkimi jednostkami budżetowymi i zakładem budżetowym (dalej
    jako: „jednostki organizacyjne”). Z dniem tym, zgodnie z art. 4 ww. ustawy, Gmina wstąpiła
    we wszystkie przewidziane w przepisach dotyczących podatku VAT, prawa i obowiązki
    swoich jednostek organizacyjnych.
    Jedną z jednostek organizacyjnych Gminy scentralizowanych dla celów VAT jest jednostka
    budżetowa, powołana, by adaptować Miasto do zmian klimatu. Zgodnie ze statutem,
    przedmiotem działalności jest organizowanie, koordynacja i prowadzenie spraw
    związanych z ochroną klimatu i adaptacją do skutków zmian klimatycznych, obejmujących
    m.in. realizację zadań związanych z wykorzystaniem energii odnawialnej oraz rozwojem
    energetyki rozproszonej.
    W ramach swoich zadań prowadzi inwestycje polegające na montażu instalacji
    fotowoltaicznych na budynkach należących do Gminy. Podstawowymi elementami
    montowanych instalacji fotowoltaicznych są: inwerter, konstrukcja, panele fotowoltaiczne,
    korytka kablowe oraz kable. Zamontowane urządzenia nie ingerują w konstrukcję obiektu.
    Można je zatem zdemontować np. z dachu budynku, bez szkody dla substancji
    budowlanej i zamontować na innym obiekcie. Pozwala na to konstrukcja samej instalacji
    oraz sposób jej montażu.
    Dla celów ewidencji księgowej środków trwałych, instalacje fotowoltaiczne nie zwiększają
    wartości początkowej budynków, na których są montowane, ale ujmowane są jako
    niezależne środki trwałe podlegające amortyzacji. Innymi słowy, instalacje fotowoltaiczne
    nie stanowią ulepszenia poszczególnych nieruchomości, na których są montowane.
    W zależności od sposobu wykorzystywania przez Gminę budynków, na których
    zamontowano panele, podatek VAT wynikający z wydatków ponoszonych w związku z
    niektórymi z tych instalacji podlega odliczeniu częściowemu, tj. z wykorzystaniem tzw.
    prewspółczynnika VAT (o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT), a w niektórych
    przypadkach, także z zastosowaniem wskaźnika struktury sprzedaży (w rozumieniu art. 90
    ust. 3 ustawy o VAT).
    Z uwagi na fakt, że wartość początkowa każdej z tych instalacji przekracza 15.000 zł,
    zobligowany jest do dokonywania tzw. „korekt wieloletnich” podatku naliczonego
    odliczonego w związku z tymi instalacjami, w trybie przewidzianym w art. 91 ust. 2 ustawy
    o VAT.
    Wątpliwości rodzi jednak, czy korekta ta winna być dokonywana w ciągu 10, czy też 5 lat
    od roku oddania poszczególnych instalacji do użytkowania.

## Pytanie

Czy korekta wieloletnia podatku naliczonego wynikającego z wydatków ponoszonych na
    instalacje fotowoltaiczne winna być dokonywana w ciągu 5, czy 10 lat licząc od roku
    oddania danej instalacji do użytkowania?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Korekta wieloletnia podatku naliczonego wynikającego z wydatków ponoszonych na
    instalacje fotowoltaiczne winna być dokonywana w ciągu 5 lat licząc od roku oddania
    danej instalacji do użytkowania.
    UZASADNIENIE:
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt wieloletnich podatku
    naliczonego zostały określone w art. 90c i art. 91 ustawy o VAT.
    Przepis art. 90c ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku nabytych towarów i usług, w
    odniesieniu do których kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a, po
    zakończeniu roku podatkowego, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1,
    podatnik jest obowiązany dokonać korekty podatku odliczonego przy ich nabyciu,
    uwzględniając dane dla zakończonego roku podatkowego. Przepisy art. 91 ust. 2-9 stosuje
    się odpowiednio.
    Z art. 90c ust. 1 ustawy o VAT wynika zatem obowiązek korekty podatku odliczonego z
    wykorzystaniem tzw. prewspółczynnika VAT, z jednoczesnym wskazaniem, że w zakresie
    tej korekty zastosowanie znajdują przepisy art. 91 ust. 2-9 ustawy o VAT.
    Podobnie obowiązek korekty podatku naliczonego dotyczy podatku naliczonego
    odliczonego z wykorzystaniem wskaźnika struktury sprzedaży, o czym stanowi art. 91 ust.
    1 ustawy o VAT, wskazując, że po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym
    mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego
    zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób
    określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie
    art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku towarów i usług, które na
    podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także
    gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których
    wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
    dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
    użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
    użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy
    jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów -
    jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W
    przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość
    początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że
    korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
    W myśl art. 91 ust. 3 ustawy o VAT, korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w
    deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po
    roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności
    gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Art. 91 ust. 2 ustawy o VAT wprowadza zatem szczególny tryb korekty względem
    wybranych składników majątku. Z uwagi na wieloletni okres wykorzystania składników
    majątku zaliczanych do środków trwałych, ustawa o VAT przyjmuje zasadę dokonywania
    cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a
    dla pozostałych składników majątku, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł,
    przez 5 lat).
    Aby zatem ustalić, której z tych korekt podlegają instalacje fotowoltaiczne montowane na
    budynkach należących do Gminy, należy ustalić, czy instalacje te powinny być traktowane
    jako nieruchomości (co oznaczałoby korektę wieloletnią prowadzoną przez 10 lat), czy też

    stanowią środki trwałe inne niż nieruchomości (co oznaczałoby korektę prowadzoną przez
    5 lat).
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wartość początkowa każdej z instalacji
    fotowoltaicznych montowanych przekracza 15.000 zł. Każda z tych instalacji traktowana
    jest dla celów ewidencji środków trwałych jako samodzielny środek trwały podlegający
    amortyzacji, którego wartość nie zwiększa wartości początkowej budynku, na którym
    instalacja jest zamontowana. Innymi słowy, instalacje te nie stanowią ulepszenia
    poszczególnych nieruchomości, na których są montowane.
    W indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego powszechnie wyrażane jest
    stanowisko podatników, że instalacje fotowoltaiczne klasyfikowane są, zgodnie z
    Klasyfikacją Środków Trwałych, pod symbolem 669 „Pozostałe urządzenia
    nieprzemysłowe”, co oznacza, że instalacja stanowi odrębny środek trwały, który nie
    modyfikuje wartości budynku, na którym został zamontowany (zob. np. interpretacja nr
    0112-KDIL2-2.4011.669.2023.3.MC z dnia 15.11.2023 r., czy też nr 0113-KDIPT2-
    1.4011.389.2019.1.DJD z dnia z 16.10.2019 r.).
    Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE)
    nr 282/2011 z dnia 15.03.2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L z dnia
    23.03.2011 r.) za nieruchomość uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która może
        stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim osadzone
        powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
        zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, takie jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    W punktach 87-89 Not wyjaśniających w sprawie unijnych przepisów o VAT w zakresie
    miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami, opublikowanych w 2015
    (explanatory_notes_new_pl PDF (taxation-customs.ec.europa.eu)), Komisja Europejska
    sformułowała wskazówki jak należy rozumieć m.in. pkt c i d zacytowane powyżej,
    wskazując, że:
    „Ocena czy elementy zainstalowane należy postrzegać jako elementy, bez których
    budynek lub konstrukcja byłyby niekompletne, będzie oczywiście uzależniona od
    charakteru budynku lub konstrukcji [punkt 87]. W związku z tym – aby uznać dany obiekt
    za nieruchomość – należy sprawdzić, czy w razie braku tych elementów (tj. jeżeli miałyby
    zostać usunięte) charakter budynku lub konstrukcji sam w sobie uległby zmianie w taki
    sposób, że obiekt nie mógłby pełnić funkcji, dla której został przeznaczony [punkt 88].
    Elementy, sprzęt lub maszyny – nawet przymocowane do budynku lub konstrukcji – które
    nie tracą swojego indywidualnego charakteru lub integralności konstrukcyjnej, są jedynie
    sprzętem w budynku lub konstrukcji, które pozostaną kompletne nawet bez tych
    elementów. Niemniej jednak te elementy można byłoby uznać za nieruchomość, gdyby ich
    usunięcie doprowadziło do zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji, w których je
    zainstalowano, w rozumieniu art. 13b lit. d) [punkt 89]”.
    W punktach 99-112 not wyjaśniających, wskazano natomiast, że: „Rzeczywiście decydującą
    rolę w stosowaniu art. 13b lit. d) odgrywać będzie fakt, czy usunięcie elementu
    zainstalowanego w trwały sposób w budynku lub konstrukcji spowodowałoby pewne
    uszkodzenie budynku lub konstrukcji.

    Pojęcie „zainstalowane na stałe” odnosi się zatem do elementów, które zainstalowano,
    aby służyły określonemu celowi w budynku lub konstrukcji i w nich pozostawały lub nie
    były zmieniane. Jak wyjaśniono wcześniej, sprzęt, maszyna lub inny dowolny element
    mogą zostać zainstalowane na stałe w budynku lub konstrukcji, ale jeżeli chodzi o trwałość
    istotne jest, czy można je usunąć bez zniszczenia lub dokonania zmiany w budynku lub
    konstrukcji, w których je zainstalowano. W związku z tym należy wyjaśnić znaczenie pojęć
    „zniszczenie” i „zmiana”. Wszystko, co zostało przymocowane do budynku lub konstrukcji,
    a następnie odłączone od nich, z technicznego punktu widzenia jest tożsame ze zmianą.
    Niewielka szkoda lub zmiana nie są jednak wystarczające, aby art. 13b lit. d) miał
    zastosowanie. Aby tak było, budynek lub konstrukcja muszą ulec znacznej zmianie.
    Zmiana będzie oczywiście nieistotna w przypadku elementów po prostu zawieszonych na
    ścianie, przybitych lub przykręconych do podłoża lub ścian, po usunięciu których na
    ścianie lub podłożu zostają jedynie łatwe do ukrycia lub naprawienia ślady (np. otwory
    montażowe). Ponadto dodatkowym wskaźnikiem może być pytanie, czy usunięcie danego
    elementu spowodowałoby uszkodzenie samego elementu, np. jeżeli po usunięciu element
    ten wymaga naprawy, traci wartość lub nie może już służyć żadnemu celowi lub do tego
    samego celu. W związku z tym, aby art. 13b lit. d) miał w danym przypadku zastosowanie,
    mocowanie danego elementu do budynku lub konstrukcji powinno być na tyle solidne, by
    powstała całość, która pełni określoną funkcję niezależną od budynku i której usunięcie
    spowodowałoby znaczne uszkodzenie budynku lub konstrukcji oraz ewentualnie samego
    usuwanego elementu”.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Gminy, panele fotowoltaiczne przymocowane do
    budynku w sposób umożliwiający ich demontaż bez spowodowania uszkodzenia czy to
    budynku, czy samych paneli, czyli w sposób nieskutkujący brakiem możliwości ich
    dalszego użytkowania, nie mogą być traktowane jako stanowiące nieruchomość dla celów
    VAT.
    Prowadzi to zatem do wniosku, że korekta podatku naliczonego dotyczącego instalacji
    fotowoltaicznych, powinna być dokonywana zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, w ciągu
    5- letniego okresu, licząc od roku, w którym poszczególne instalacje zostały oddane do
    użytkowania.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej.
    Przykładowo w interpretacji nr 0113-KDIPT1-1.4012.746.2023.2.MSU z dnia 16.01.2024 r.,
    stwierdzono, że: „Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych
    przepisów prawa prowadzi do wniosku, że skoro - jak Państwo wskazali - instalacje
    fotowoltaiczne stanowią odrębne środki trwałe i nie są ulepszeniem poszczególnych
    nieruchomości - nie zwiększą wartości poszczególnych nieruchomości, to korekta podatku
    naliczonego dotyczącego ww. instalacji, do odliczenia którego zastosowali Państwo
    prewspółczynnik na podstawie art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2a ustawy, powinna być
    dokonana zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy, w ciągu 5-letniego okresu, licząc od roku, w
    którym ww. instalacje - jako odrębne środki trwałe - zostaną oddane do użytkowania”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 631 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do

      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Doprecyzowaniem powołanego wyżej przepisu art. 86 ust. 1 ustawy jest przepis art. 86
    ust. 2a ustawy, zgodnie z którym:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego zostały
    określone w art. 90c i art. 91 ustawy.
    Przepis art. 90c ust. 1 ustawy stanowi, że:
      W przypadku nabytych towarów i usług, w odniesieniu do których kwotę podatku
      naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a, po zakończeniu roku podatkowego,
      w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
      o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, podatnik jest
      obowiązany dokonać korekty podatku odliczonego przy ich nabyciu, uwzględniając
      dane dla zakończonego roku podatkowego. Przepisy art. 91 ust. 2-9 stosuje się
      odpowiednio.
    Stosownie do art. 90c ust. 2 i 3 ustawy:
      W przypadku gdy korekty podatku odliczonego dokonuje podatnik, dla którego
      sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie art. 86 ust. 22,
      może on uwzględnić dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok
      podatkowy, jeżeli takie dane przyjęto w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w
      przypadku, o którym mowa w art. 86 ust. 2a.
      Dokonując korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik może przyjąć inny sposób
      określania proporcji, niż został przyjęty dla danego roku podatkowego, jeżeli byłby
      on bardziej reprezentatywny dla zakończonego roku.
    Zatem z art. 90c ust. 1 ustawy wynika obowiązek korekty rocznej podatku naliczonego z
    jednoczesnym wskazaniem, że w zakresie tej korekty zastosowanie znajdą przepisy art. 91
    ust. 2-9 ustawy.
    Jak wynika z art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób
      określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na
      podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość

      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    W myśl art. 91 ust. 3 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    W tym miejscu wskazania wymaga, że powołany wyżej przepis art. 91 ust. 2 ustawy,
    wprowadza szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na
    zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków
    trwałych oraz nieruchomości ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i
    równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla
    pozostałych składników majątku, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł, przez
    5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa
    zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w
    określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest
    prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.
    Jak wynika z opisu sprawy są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku
    VAT. Scentralizowana dla celów VAT Państwa jednostka budżetowa w ramach swoich
    zadań prowadzi inwestycje polegające na montażu instalacji fotowoltaicznych na
    budynkach należących do Gminy. Podstawowymi elementami montowanych instalacji
    fotowoltaicznych są: inwerter, konstrukcja, panele fotowoltaiczne, korytka kablowe oraz
    kable. Zamontowane urządzenia nie ingerują w konstrukcję obiektu. Można je
    zdemontować, np. z dachu budynku, bez szkody dla substancji budowlanej i zamontować
    na innym obiekcie. Pozwala na to konstrukcja samej instalacji oraz sposób jej montażu.
    Instalacje fotowoltaiczne nie zwiększają wartości początkowej budynków, na których są
    montowane, ale ujmowane są jako niezależne środki trwałe podlegające amortyzacji.
    Innymi słowy, instalacje fotowoltaiczne nie stanowią ulepszenia poszczególnych
    nieruchomości, na których są montowane. Wartość początkowa każdej z tych instalacji
    przekracza 15.000 zł W zależności od sposobu wykorzystywania przez Gminę budynków,
    na których zamontowano panele, podatek VAT wynikający z wydatków ponoszonych w
    związku z niektórymi z tych instalacji podlega odliczeniu częściowemu, tj. z
    wykorzystaniem tzw. prewspółczynnika VAT (o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o
    VAT), a w niektórych przypadkach, także z zastosowaniem wskaźnika struktury sprzedaży
    (w rozumieniu art. 90 ust. 3 ustawy o VAT).
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że skoro – jak Państwo wskazali - instalacje fotowoltaiczne nie
    zwiększają wartości początkowej budynków, na których są montowane, ale ujmowane są
    jako niezależne środki trwałe podlegające amortyzacji, nie stanowią ulepszenia
    poszczególnych nieruchomości, na których są montowane, to korekta podatku
    naliczonego dotyczącego ww. instalacji, do odliczenia którego zastosowali Państwo
    prewspółczynnik (o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT), a w niektórych
    przypadkach, także wskaźnik struktury sprzedaży (w rozumieniu art. 90 ust. 3 ustawy o

    VAT, powinna być dokonana zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy, w ciągu 5-letniego okresu,
    licząc od roku, w którym ww. instalacje - jako odrębne środki trwałe - zostały oddane do
    użytkowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Wydając niniejszą interpretację, przyjąłem
    jako element stanu faktycznego wskazane przez Państwa okoliczności, że wartość
    instalacji fotowoltaicznych nie zwiększy wartości poszczególnych nieruchomości, instalacje
    fotowoltaiczne stanowią odrębne środki trwałe, a nie są ulepszeniem już istniejących. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.