Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-215/14/MP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-05-16
Teza: Czy w stosunku do wyżej opisanego lokalu poprawnie zastosowano indywidualną stawkę amortyzacji w wysokości 10 % rocznie ?
Słowa kluczowe: amortyzacja; działalność-działalność gospodarcza; lokal-lokal mieszkalny; lokal-prawo do lokalu-spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu; stawka-stawka indywidualna; własność-własność odrębna; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2014 r. (data wpływu 4 marca 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 4 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów prawa podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

We wniosku przedstawiono następujący zaistniały stan faktyczny.

Wnioskodawczyni wraz z mężem jest współwłaścicielką kilku nieruchomości (wspólność małżeńska) i wspólnie zdecydowali, że to Wnioskodawczyni będzie prowadzić wszystkie sprawy związane z tymi nieruchomościami m.in. sprawy związane z zarządzaniem, najmem, umowami, dbaniem o eksploatację, remonty i inne. W 2009 roku Wnioskodawczyni rozpoczęła działalność gospodarczą jako osoba fizyczna w zakresie najmu i zarządzania nieruchomościami własnymi. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej posiadała spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego, które wprowadziła do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w 2009 r. i które podlegało amortyzacji liniowej wg stawki 2,5 % rocznie (zgodnie z art. 22 m ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Budynek, w którym Wnioskodawczyni posiadała spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu został wybudowany i oddany do użytkowania w 1950 r.

Dnia 6 sierpnia 2013 r. w formie aktu notarialnego spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu zostało przekształcone w odrębną własność. W chwili podpisania aktu notarialnego o ustanowienie odrębnej własności lokalu, zmienił się tytuł prawny do tego lokalu, w konsekwencji powstał nowy środek trwały , który z dniem 6 sierpnia 2013 r. został wpisany do ewidencji środków trwałych. Jednocześnie wycofano z ewidencji wartości niematerialnych i prawnych spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Wartość początkowa lokalu została ustalona w następujący sposób - cenę nabycia spółdzielczego prawa do lokalu pomniejszono o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne i powiększono o koszty związane z przekształceniem (czyli koszty notarialne) naliczone do dnia przekazania środka trwałego do użytkowania.

Na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalono indywidualną stawkę amortyzacji w wysokości 10 % rocznie (budynek spełnia definicję używanego środka trwałego - data wybudowania 1950 r.)

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w stosunku do wyżej opisanego lokalu poprawnie zastosowano indywidualną stawkę amortyzacji w wysokości 10 % rocznie ?

Zdaniem Wnioskodawczyni, poprawnie zastosowano indywidualną stawkę amortyzacji do używanego lokalu użytkowego, który to został przekształcony w odrębną własność aktem notarialnym z dnia 6 sierpnia 2013r. Z dniem 6 sierpnia 2013 r. zmienił się status prawny lokalu i powstał nowy środek trwały po raz pierwszy wpisany do ewidencji środków trwałych. W związku z tym według Wnioskodawczyni można zastosować indywidualną stawkę amortyzacji w wysokości 10 %, gdyż przed nabyciem i wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych przedmiotowy lokal był używany przez okres dłuższy niż 60 miesięcy, (oddany do użytkowania w 1950 r.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Kosztami uzyskania przychodów są także odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (art. 22 ust. 8 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl natomiast art. 22b ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartością nie materialną i prawną.

Stosownie do art. 22d ust. 2 ww. ustawy, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, iż w przypadku podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz lokal będący odrębną własnością, stanowią różne, odrębne składniki majątku trwałego. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego stanowi wartość niematerialną i prawną w tej działalności, a lokal stanowiący odrębny przedmiot własności środek trwały.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą m.in. w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni posiadała spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego, które wprowadziła do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w 2009 r. i które podlegało amortyzacji liniowej wg stawki 2,5 % rocznie. Budynek, w którym Wnioskodawczyni posiadała spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu został wybudowany i oddany do użytkowania w 1950 r.

Następnie 6 sierpnia 2013 r. w formie aktu notarialnego spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu zostało przekształcone w odrębną własność. W chwili podpisania aktu notarialnego o ustanowienie odrębnej własności lokalu, zmienił się tytuł prawny do tego lokalu, w konsekwencji powstał nowy środek trwały , który z dniem 6 sierpnia 2013 r. został wpisany do ewidencji środków trwałych. Jednocześnie wycofano z ewidencji wartości niematerialnych i prawnych spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Wartość początkowa lokalu została ustalona w następujący sposób - cenę nabycia spółdzielczego prawa do lokalu pomniejszono o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne i powiększono o koszty związane z przekształceniem (czyli koszty notarialne) naliczone do dnia przekazania środka trwałego do użytkowania.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż z chwilą przekształcenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w odrębną własność tego lokalu, doszło do likwidacji wartości niematerialnej i prawnej stanowiącej składnik majątku w prowadzonej przez Wnioskodawczynię pozarolniczej działalności gospodarczej. W momencie tym bowiem ww. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przestało istnieć. W jego miejsce powstał natomiast nowy składnik majątku, lokal mieszkalny będący odrębną własnością, stanowiący środek trwały w prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności. W celu jego amortyzacji należało zatem ustalić nową, właściwą stawkę amortyzacyjną. Zgodnie bowiem z art. 22i ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j – 22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynków i lokali mieszkalnych przewiduje art. 22j ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do jego treści, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 nie może być krótszy niż - 10 lat, z wyjątkiem:

1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych

*   dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata (art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy).

Przy czym, w myśl art. 22j ust. 3 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1.  używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
2.  ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z powyższego wynika, iż w wyniku przekształcenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w odrębną własności, u Wnioskodawczyni powstał nowy składnik majątku stanowiący środek trwały w prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej, po raz pierwszy wprowadzany do ewidencji środków trwałych Wnioskodawczyni. We wniosku wskazano, iż lokal ten znajduje się w budynku, który został wybudowany w 1950 r. i był użytkowany.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż dla tego środka trwałego dopuszczalne było ustalenie indywidualnej stawki amortyzacyjnej w oparciu o przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Lokal jako środek trwały został bowiem pierwszy raz wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawczyni a przed dniem jego wprowadzenia do ww. ewidencji był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 60 miesięcy (5 lat).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.