Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1213/08-2/PS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-10-08
Teza: Czy w przypadku posiadania przez Spółkę certyfikatu rezydencji wydanego przez amerykańskie władze podatkowe, potwierdzającego, że w dniu wypłaty wynagrodzenia Kontrahent był podatkowym rezydentem USA, wynagrodzenie wypłacane na rzecz Kontrahenta podlega opodatkowaniu w Polsce, a zatem czy Spółka jest zobowiązana do poboru podatku u źródła ?
Słowa kluczowe: dochód; kontrahent; opodatkowanie-uchylanie się od opodatkowania; podatek-pobór podatku; Stany Zjednoczone; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; wynagrodzenia; wypłata
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 4; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 12.08.2008r. (data wpływu 18.08.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 8 i 13 Umowy z dnia 8 października 1974 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1976 r., Nr 31, poz. 178, zwana dalej: umowa polsko –amerykańska) oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18.08.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 8 i 13 umowy polsko – amerykańskiej oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest dostawcą usług telewizji kablowej, dostępu do Internetu oraz telefonii stacjonarnej (VolP). Usługi telewizji kablowej, polegające na dostarczeniu abonentom szerokiej gamy programów telewizyjnych zarówno polskich jak i zagranicznych, mogą być świadczone przy wykorzystaniu techniki analogowego przesyłu (tzw. telewizja analogowa) lub też cyfrowego przesyłu (tzw. telewizja cyfrowa).

Telewizja cyfrowa polega na dostarczaniu programów telewizyjnych z wykorzystaniem sieci teleinformatycznych w oparciu o specjalne protokoły oraz formaty danych. Spółka dokonuje kodowania sygnału telewizyjnego (audiovideo), pobieranego z satelity lub za pomocą bezpośrednich łącz światłowodowych zestawionych pomiędzy Spółką a nadawcami programów telewizyjnych, do formatu cyfrowego odpowiedniego dla sieci telewizji kablowych i przesyła go do abonenta.

Aby skorzystać z usług telewizji cyfrowej, należy posiadać odpowiednie urządzenie odbiorcze tzw. dekoder („set-top-box”) podłączany do telewizora oraz kartę warunkowego dostępu (umieszczaną w dekoderze).

Dekoder dokonuje konwersji sygnału cyfrowego przesyłanego przez Spółkę do formatu obsługiwanego przez telewizor. Poprawne wyświetlenie sygnału na telewizorze nie jest możliwe bez konwersji. Karta warunkowego dostępu pozwala zaś na odbiór sygnału telewizji cyfrowej tylko i wyłącznie uprawnionym osobom.

Dekoder wraz z kartą warunkowego dostępu jest udostępniany abonentom Spółki, którzy podpisali stosowną umowę abonencką i uiszczają opłaty za usługę telewizji cyfrowej. Sprzęt ten pozostaje własnością Spółki i stanowi jej aktywo trwałe.

Dekoder, aby spełniać przypisane mu funkcje (konwersja sygnału, komunikacja między odbiornikiem telewizyjnym klienta a siecią Spółki) musi posiadać zainstalowane specjalne oprogramowanie („Middleware Software Solutions”). Oprogramowanie to zostało Spółce udostępnione na podstawie umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym (podmiot amerykański, dalej: „Kontrahent”). Poza opłatami należnymi osobno za dekodery producentom/dostawcom Spółka w zamian za wykorzystywane oprogramowanie uiszcza na rzecz Kontrahenta wynagrodzenie, kalkulowane w oparciu o iloczyn kwoty zryczałtowanej i ilość sprzętu (dekoderów) po raz pierwszy aktywowanego, zainstalowanego w sieci.

Zgodnie z zawartą umową Spółka otrzymuje ograniczoną nie wyłączną nie przenaszalną licencję (prawo) do korzystania z oprogramowania („Middleware Software Solutions”). Spółka nie jest uprawniona do udzielania sublicencji, sprzedaży czy też przenoszenia licencji w jakikolwiek inny sposób na podmiot trzeci. Nie może „również dokonywać w stosunku do oprogramowania dekompilacji, modyfikacji, kopiowania w sposób sprzeczny z umową. Oprogramowanie może być wykorzystywane tylko i wyłącznie na potrzeby Spółki w sposób i w zakresie ściśle określonym przez umowę (tj. w dekoderach zainstalowanych w sieci Spółki). Oprogramowanie „Middleware Software Solutions” jest niezbędne, aby Spółka mogła swoim abonentom świadczyć usług telewizji cyfrowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku posiadania przez Spółkę certyfikatu rezydencji wydanego przez amerykańskie władze podatkowe, potwierdzającego, że w dniu wypłaty wynagrodzenia Kontrahent był podatkowym rezydentem USA, wynagrodzenie wypłacane na rzecz Kontrahenta podlega opodatkowaniu w Polsce, a zatem czy Spółka jest zobowiązana do poboru podatku u źródła ?

Wnioskodawca wskazuje, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej ustawa o CIT), osoby prawne nieposiadające na terytorium RP siedziby lub zarządu, podlegają w Polsce opodatkowaniu od dochodów „osiągniętych na terytorium RP. Na mocy art. 21 oraz art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podmiot wypłacający wynagrodzenie w związku z zapłatą za korzystanie z praw autorskich jest zobowiązany do poboru podatku jako płatnik. Powyższe zasady opodatkowania muszą być jednakże stosowane z uwzględnieniem postanowień zawartych w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdą postanowienia polsko-amerykańskiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu zawartej w dniu 8 października 1974 r. pomiędzy Polską i Stanami Zjednoczonymi (dalej UPO).

Zgodnie z art. 13 UPO, należności licencyjne powstające na terytorium Polski podlegają opodatkowaniu w Polsce według prawa polskiego, z tym jednak zastrzeżeniem, że stawka podatku nie może przekroczyć 10% kwoty brutto należności. UPO definiuje „należności licencyjne” jako m.in. wszelkiego rodzaju należności, które są wypłacane za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub prac naukowych. W definicji należności licencyjnych nie jest natomiast wymienione oprogramowanie komputerowe. W opinii Spółki wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi nie stanowi należności licencyjnej w rozumieniu polsko-amerykańskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku z dnia 20 czerwca 2001 r. (III SA 163/00) Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, iż: „programu komputerowego nie można zakwalifikować do żadnych z przedmiotów należności licencyjnych wymienionych w art. 13 ust. 3a \[przepis UPO z USA\], to konsekwentnie trzeba uznać, iż nie mogą być one opodatkowane w państwie ich powstania (\`(...)\`)”. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż program komputerowy na gruncie polskich przepisów nie może być traktowany „jako dzieło literackie bądź naukowe. Ponadto Sąd powołał się na treść komentarza do Konwencji Modelowej, z którego zdaniem Sądu wynika, iż program komputerowy należałoby traktować jako dzieło naukowe, a jeżeli tego rodzaju kwalifikacja nie jest możliwa, wówczas dane państwo, które zamierza pobierać podatek u źródła za używanie programów komputerowych, powinno w odpowiednim zakresie renegocjować umowy. Podobny pogląd, także na gruncie umowy polsko-amerykańskiej, wyraził NSA w Łodzi w wyroku z dnia 5 lipca 2001 r. (I SA/Łd 758/99). Także Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 25 października 2004 r. oraz z 4 kwietnia 2008 roku orzekł, iż programy komputerowe nie są dziełem literackim czy artystycznym i należności z tytułu prawa do użytkowania programu komputerowego nie mogą być zakwalifikowane do należności licencyjnych, a tym samym pobieranie podatku u źródła nie jest dopuszczalne. Z powyższych orzeczeń wynika, iż jeżeli w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania w definicji należności „licencyjnych nie są wymienione programy komputerowe, a wymienione są dzieła „literackie, artystyczne lub naukowe, wówczas, należności licencyjne z tytułu programów komputerowych mogą podlegać opodatkowaniu w Polsce, jedynie wówczas gdy są osiągane przez zakład zagranicznego przedsiębiorcy (czyli na podstawie art. 8 UPO, nie zaś na podstawie art. 13 UPO).

Ponadto, należy podkreślić fakt, iż Spółka nabyła licencję do oprogramowania na własne potrzeby. Zakres korzystania z niego jest ściśle określony przez zapisy umowy i ogranicza się do możliwości instalowania w dekoderach, umożliwiających abonentom odbiór usług telewizji cyfrowych i pozostających własnością Spółki. Spółka nie może w inny sposób wykorzystywać zakupione oprogramowanie. Nie ma prawa ani udzielić dalszych licencji, ani dokonywać cesji, wypożyczać czy wydzierżawić oprogramowanie.

W piśmie z dnia 30 grudnia 1996 r. (PO 4/AK-722-845/96) Ministerstwo Finansów wyraziło następujący pogląd, iż:

„Zakup przez podmiot polski od podmiotu zagranicznego egzemplarza programu komputerowego, który nie skutkuje przejściem całości praw autorskich do tego programu, a korzystanie z tych praw ograniczone jest jedynie do wykorzystania na własne potrzeby kupującego (bez prawa do dalszej odprzedaży, powielania, kopiowania itp.), nie rodzi u tego podmiotu obowiązku pobrania podatku dochodowego (\`(...)\`). Innymi słowy należność za taki zakup programu nie mieści się w zakresie pojęcia ”należności licencyjne” określonego art. 21 wspomnianej ustawy oraz art. 12 Modelowej Konwencji OECD o unikaniu podwójnego opodatkowania (na podstawie której ustalona jest treść zdecydowanej większości umów w tym zakresie, których stroną jest Rzeczpospolita Polska) i nie stanowi przychodu osoby zagranicznej podlegającego opodatkowaniu w Polsce. Pojęciem „należności licencyjne” objęte są jednak wszelkie inne należności związane z użytkowaniem programów komputerowych, płacone osobie zagranicznej przez podmiot polski. Do należności takich należy zaliczyć m.in. należności związane z prawami do kopiowania i dystrybucji programów komputerowych (tantiemy), należności za użytkowanie nie zakupionych programów itp.”

Również w piśmie z dnia 30 kwietnia 2007 roku (DD7/033-360/KS/07/1338/06) Minister Finansów stwierdza, ze:

„Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż czynności wykonywane przez Wnioskodawcę ograniczają się do korzystania z oprogramowania komputerowego wyłącznie na własne potrzeby. Poza uruchomieniem programu, archiwizacją oraz dokonywaniem zwielokrotnienia programu w tych celach, Wnioskodawca nie korzysta z programu na inne sposoby (..j. A zatem opłata przekazywana przez Wnioskodawcę podmiotowi francuskiemu za prawo do korzystania z programu DCON nie ma charakteru należności licencyjnych i nie będzie objęta dyspozycją art. 12 umowy polsko-francuskiej”.

Zdaniem Spółki, wobec powyższego, nawet w przypadku przyjęcia założenia (wbrew ugruntowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych), zgodnie z którym programy komputerowe mieszczą się w definicji należności licencyjnych zawartej w art. 13 UPO, stwierdzić należy, iż opłaty za licencję programu komputerowego używanego wyłącznie na własny użytek, nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu wspomnianego przepisu UPO. Tym samym należności te (o ile ich beneficjent nie posiada zakładu na terytorium kraju, z którego należności są wypłacane) podlegają opodatkowaniu jedynie w państwie siedziby beneficjenta należności.

Reasumując, zdaniem Spółki, wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi za opisane w stanie faktycznym prawo do korzystania z oprogramowania („Middleware Software Solutions”) nie mieści się w definicji należności licencyjnych zawartej w art. 13 UPO i zatem podlega opodatkowaniu na zasadach wskazanych wart. 8 UPO. Skoro zaś Kontrahent nie posiada na terytorium Polski zakładu, całość przedmiotowego wynagrodzenia nie podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych i Spółka nie jest zobligowana jako płatnik do poboru podatku u źródła.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o pdop stanowi, iż z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów.

Stosownie do art. 21 ust. 2 ww. ustawy o pdop przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 lit. a umowy polsko – amerykańskiej określenie „należności licencyjne”(…) oznacza wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub prac naukowych, włączając prawa autorskie, związane z filmami i taśmami magnetofonowymi używanymi przez rozgłośnie radiowe i stacje telewizyjne, patentami, znakami towarowymi, wzorami użytkowymi i zdobniczymi, dokumentacją, formułami, technologią produkcyjną, informacjami dotyczącymi doświadczeń przemysłowych, handlowych lub naukowo-badawczych lub umiejętności (know-how).

Brak wyraźnego wskazania programów komputerowych, których użytkowanie lub prawo użytkowania stanowiłoby podstawę naliczenia należności licencyjnych objętych definicją zawartą w art. 13 ust. 3 lit. a powyższej umowy, nie przesądza o wyłączeniu tego rodzaju dochodu spod postanowień artykułu.

W art. 3 ust. 2 przedmiotowej umowy wskazano, iż jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie w niej nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Umawiającego się Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie umowa polsko – amerykańska.

I tak, w celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odnieść się do art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.), zwanej dalej ustawą o prawie autorskim, który stwierdza, iż przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Ponadto, w art. 1 ust. 2 pkt 1, stwierdza się, iż przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

Nie ulega wątpliwości, iż art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawiera ogólną normę, opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego. Natomiast ust. 2 tegoż artykułu ma charakter pomocniczy i dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii podanych jako katalog otwarty.

Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, iż niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

Wyszczególnienie to nie ma jednak charakteru rozłącznego. W przeciwnym razie, utwory publicystyczne nie mieściłyby się w pojęciu utworu literackiego, czy też utwór kartograficzny nie mógłby być dziełem naukowym. Podobne wnioski wynikają z kolejnych punktów zawartych w art. 1 ust. 2 wskazanej ustawy, mianowicie, inne niż rozłączne traktowanie wymienionych utworów prowadziłoby do wniosku, iż utwór wzornictwa przemysłowego nie może być dziełem plastycznym. Zatem, automatyczne wykluczenie programów komputerowych, jako utworów literackich czy też naukowych, nie znajduje uzasadnienia.

Reasumując, należy stwierdzić, iż w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.

Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa autorskiego, i jak wskazano wcześniej nie ma znaczenia, iż wymieniony został obok dzieła naukowego czy literackiego. Wyliczenie egzemplifikujące zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawach autorskich, pozwala dopuścić, iż istnieją programy komputerowe, które mogą być jednocześnie dziełem naukowym.

Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych zawartej w art. 13 ust. 3 lit. a umowy polsko-amerykańskiej, należy podkreślić, że Państwa-Strony tejże umowy posłużyły się sformułowaniem „wszelkich praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub prac naukowych”, obejmując tym samym całość chronionych praw autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, iż program komputerowy jest utworem stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym do włączenia oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego.

Intencją Państw-Stron umowy było objęcie zakresem dyspozycji art. 13 ust. 3 lit. a umowy polsko-amerykańskiej, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z korzystaniem z jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na gruncie prawa krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.

Należy zwrócić również uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie należy traktować jako wyłącznie obowiązujących Polskę norm międzynarodowego prawa publicznego, gdyż z uwagi na ich szczególny charakter, są one przede wszystkim powszechnie obowiązującymi normami naszego wewnętrznego ustawodawstwa podatkowego, których prawidłowe stosowanie wymaga również odniesienia do ustalonych w międzynarodowej pragmatyce zasad, wyrażonych w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD.

Państwa, które nie zgadzają się z tezami postawionymi w Komentarzu, mogą złożyć zastrzeżenie do artykułu lub uwagi do Komentarza, w których zastrzegają sobie prawo odmiennego stosowania danego artykułu. W celu uniknięcia ewentualnych wątpliwości Polska złożyła zastrzeżenie, zgodnie z którym zastrzega sobie prawo do traktowania i opodatkowania jako należności licencyjnych wszelkich dochodów z tytułu oprogramowania, o ile dochód ten nie jest osiągany z tytułu całkowitego przeniesienia praw autorskich związanych z tym oprogramowaniem.

Wskazane zastrzeżenie dowodzi intencjom, jakimi kierowała się Strona polska przy zawieraniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, a mianowicie objęcie pojęciem należności również dochodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania praw autorskich objętych programem komputerowym.

Dlatego też uznaje się za nieprawidłowe stanowisko Spółki w zakresie braku obowiązku podatkowego w Polsce z tytułu wypłaty należności za użytkowanie lub prawo użytkowania programu komputerowego, z powodu nieuwzględnienia programów komputerowych w definicji należności licencyjnych, zawartej w art. 13 ust. 3 lit. a umowy polsko-amerykańskiej.

Przechodząc do rozpatrzenia sprawy na podstawie przedłożonego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, iż opłaty wypłacane przez Spółkę na rzecz podmiotu amerykańskiego za korzystanie z oprogramowania komputerowego nie będą miały charakteru należności licencyjnych podlegających opodatkowaniu w państwie źródła.

Wnioskodawca nabył prawo do użytkowania programu komputerowego na własne potrzeby, będąc jednocześnie końcowym użytkownikiem tego programu.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż czynności wykonywane przez Spółkę ograniczać się będą do korzystania z programu komputerowego wyłącznie na własne potrzeby, bez uprawnień do jego kopiowania, modyfikacji i dekompilacji,

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w punkcie 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Zatem płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz podmiotu amerykańskiego nie będą stanowić należności licencyjnych. Oznacza to, że Spółka dokonując wypłaty takich należności nie będzie obowiązana do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niepobranie podatku jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od usługodawcy zaświadczeniem (certyfikat rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

W takiej sytuacji, dochód podmiotu amerykańskiego w postaci wynagrodzenia, jakie otrzyma z tytułu sprzedaży oprogramowania komputerowego, należy kwalifikować jako „zyski przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 8 umowy polsko-amerykańskiej.

Zyski te podlegają opodatkowaniu tylko w państwie siedziby podmiotu, który dochód taki uzyskuje, (w rozpatrywanej sprawie w Stanach Zjednoczonych), o ile podmiot zagraniczny nie posiada zakładu na terytorium Polski.

Należy jednocześnie dodać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby pełną ocenę spełnienia przez Spółkę przesłanek zwolnienia z obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od płatności dokonywanych na rzecz podmiotu amerykańskiego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy – Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.