Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-684/15-3/TW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-08-07
Teza: Czy przejazdy Samochodem służbowym pomiędzy miejscem garażowania Samochodu służbowego a miejscem wykonywania obowiązków służbowych przez Pracownika (i z powrotem) stanowią dla niego przychód ze stosunku pracy, a w rezultacie czy Spółka, jako płatnik podatku PIT, jest zobowiązana do doszacowania Pracownikowi przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia oraz do obliczenia i pobrania podatku PIT w tym zakresie?
Słowa kluczowe: dojazdy; pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 6 maja 2015 r. (data wpływu 8 maja 2015 r.), uzupełnionym w dniu 16 lipca 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 8 maja 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

W dniu 16 lipca 2015 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością oraz pracodawcą, a co za tym idzie także płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej: „PIT").

Wnioskodawca jest również komplementariuszem w spółce komandytowej (dalej: „SK"), z którą zawarł umowę o zarządzanie („Umowa").

Na podstawie tej umowy Spółka jest zobowiązana do świadczenia na rzecz SK usług polegających na:

*   prowadzeniu spraw SK poprzez zarządzanie jej majątkiem i zasobami ludzkimi, księgowości, podejmowania decyzji związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;
*   reprezentowaniu SK na zewnątrz;
*   organizowaniu (koordynowaniu) pracy kierownictwa, zgodnie z celami i planami działalności SK;
*   wspieraniu kluczowych decyzji SK poprzez dostarczanie informacji na temat aktualnej sytuacji w zarządzanych obszarach, jak i sytuacji konkurentów;
*   realizowaniu strategii rozwoju SK.

Czynności te są wykonywane przez wykwalifikowanych pracowników Wnioskodawcy („Pracownicy" lub „Pracownik" w liczbie pojedynczej).

W celu wykonania przez Spółkę usług objętych Umową SK udostępnia Wnioskodawcy majątek, w tym 2 samochody osobowe („Samochody służbowe"), które są udostępniane Pracownikom Spółki faktycznie wykonującym opisane wyżej czynności.

Powierzenie samochodów Pracownikom ma na celu umożliwienie im jak najefektywniejszego wykonania zadań służbowych niezbędnych dla właściwego świadczenia usług na rzecz SK. Zadania służbowe stawiane przed Pracownikami wymagają znacznej dyspozycyjności i mobilności z ich strony i mogą obejmować m.in. spotkania z klientami, dostawcami i kierownictwem SK, wizyty w urzędach, bankach itd., które mogą odbywać się w siedzibie lub poza siedzibą Spółki i SK, a na które Pracownicy muszą dotrzeć.

Wnioskodawca nie posiada i nie wynajmuje miejsc garażowych ani parkingowych. Jednocześnie powierzając Samochody służbowe Pracownikom zobowiązał ich do należytego zabezpieczenia samochodu przed kradzieżą, zniszczeniem lub uszkodzeniem. W związku z tym, Spółka dopuszcza, aby Pracownicy garażowali Samochody służbowe w swoich miejscach zamieszkania lub pobytu. Takie zasady garażowania, oprócz zabezpieczenia samochodu przed kradzieżą, zniszczeniem lub uszkodzeniem niosą dla Spółki dodatkowe korzyści w postaci zapewnienia większej dyspozycyjności i mobilności Pracowników oraz oszczędność czasu w dotarciu Pracowników do miejsc wykonywania przez nich obowiązków służbowych (np. możliwość przejazdu Pracownika z miejsca garażowania samochodu bezpośrednio do urzędu, banku czy siedziby kontrahenta).

Innymi słowy, Samochody służbowe są wykorzystywane przez Pracowników do przemieszczania się pomiędzy miejscem wykonywania obowiązków służbowych (np. siedziba Spółki, siedziba SK, urząd, bank, siedziba kontrahenta itd.), a miejscem garażowania.

Spółka nie wyklucza, że w przyszłości dla tych samych przyczyn dla potrzeb świadczenia usług na rzecz SK może oddawać do dyspozycji Pracownikom samochody, które będą stanowiły własność Spółki lub będą przez nią użytkowane na podstawie umowy leasingu, najmu lub innej umowy o podobnym charakterze.

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika z uzupełnienia wniosku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy przejazdy Samochodem służbowym pomiędzy miejscem garażowania Samochodu służbowego a miejscem wykonywania obowiązków służbowych przez Pracownika (i z powrotem) stanowią dla niego przychód ze stosunku pracy, a w rezultacie czy Spółka, jako płatnik podatku PIT, jest zobowiązana do doszacowania Pracownikowi przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia oraz do obliczenia i pobrania podatku PIT w tym zakresie?

Zdaniem Wnioskodawcy, wartość przejazdów Samochodem służbowym pomiędzy miejscem garażowania samochodu a miejscem wykonywania obowiązków służbowych przez Pracownika (i z powrotem) nie stanowi dla niego przychodu ze stosunku pracy. W rezultacie, Spółka nie jest zobowiązana do doszacowania Pracownikowi przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia oraz do obliczenia i pobrania podatku PIT w tym zakresie.

Uzasadnienie.

Na podstawie art. 9 ustawy o PIT, opodatkowaniu tym podatkiem, co do zasady, podlegają wszelkiego rodzaju dochody – czyli, co do zasady, nadwyżka sumy przychodów z danego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w danym roku podatkowym. Natomiast art. 11 ust. 1 ustawy o PIT określa, że przychodami są zasadniczo wszelkie otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z kolei stosownie do art. 31 ustawy o PIT, zakłady pracy (tj. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej) są obowiązane jako płatnicy podatku PIT obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek PIT, które uzyskują od tych zakładów m.in. przychody ze stosunku pracy.

Przy określaniu przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczącego innych nieodpłatnych świadczeń, nie można jednak pominąć tak istotnego aspektu jakim są przepisy obowiązujące Pracowników w zakresie zasad użytkowania i dbania o powierzone im mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 Kodeksu pracy (t.j. Dz. U. z 2014 poz. 1502 ze zm.), Pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż pieniądze, papiery wartościowe lub kosztowności, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

W tym świetle, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że przejazdy Samochodem służbowym pomiędzy miejscem garażowania samochodu a miejscem wykonywania obowiązków służbowych przez Pracownika i z powrotem nie generują dla Pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te stanowią bowiem realizację przez Pracownika celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie (samochód) wyrażającą się przede wszystkim poprzez garażowanie Samochodu służbowego w miejscu bezpiecznym, które minimalizuje ryzyko kradzieży, zniszczenia lub uszkodzenia samochodu, a tym samym zapewnia gotowość do użytkowania i generowania przychodu dla Spółki.

Dodatkowo, możliwość garażowania samochodu w miejscu zamieszkania pracownika zapewnia, że Pracownik jest bardziej dyspozycyjny i mobilny, więc może jeszcze sprawniej realizować powierzone mu obowiązki służbowe.

Reasumując, Pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca garażowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych i z powrotem nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci innego nieodpłatnego świadczenia, gdyż przejazdy do/z miejsca garażowania Samochodu służbowego (i z powrotem) są podyktowane realizacją obowiązków służbowych i celów Spółki oraz koniecznością odpowiedniego zabezpieczenia powierzonego Pracownikom mienia, a realizacja obowiązków służbowych przez Pracowników nie może generować dla nich dodatkowego przychodu ze stosunku pracy. W konsekwencji, na Spółce nie ciąży (nie będzie ciążyć) obowiązek doszacowania Pracownikowi przychodu z tytułu przejazdów Samochodem służbowym pomiędzy miejscem garażowania samochodu a miejscem wykonywania obowiązków służbowych (i z powrotem) oraz do obliczenia i pobrania podatku PIT w tym zakresie.

Pogląd analogiczny do przedstawionego powyżej stanowiska, tj., że przejazdy samochodem służbowym pomiędzy miejscem parkowania/garażowania samochodu a miejscem wykonywania obowiązków służbowych przez pracownika nie stanowią dla niego przychód ze stosunku pracy, jest szeroko prezentowany przez Ministra Finansów w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Stanowisko takie zostało zaprezentowane m.in. w interpretacji indywidualnej z:

*   31 marca 2014 r. wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu – sygn. ILPB1/415-39/14-2/AMN, w której stwierdzono, że:

„(\`(...)\`) przejazdy pracowników samochodem służbowym z miejsca gwarantującego stały nadzór nad samochodem służbowym (miejsca parkowania) do siedziby Wnioskodawcy lub innego miejsca wykonywania pracy (\`(...)\`) nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracownika ze stosunku pracy w sytuacji, gdy przejazdy oraz parkowanie stanowią realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Wnioskodawcy wyrażające się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscach gwarantujących stały nadzór nad samochodem w celu wykonywania przez pracownika obowiązków służbowych.";

*   31 stycznia 2014 r. wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu – sygn. ILPB2/415-1072/13-2/WM, w której uznano, że:

„(\`(...)\`) że przejazdy Dyrektora samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do siedziby instytucji lub podmiotów, czy instytucji współpracujących oraz z powrotem (\`(...)\`) nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości Wnioskodawca (płatnik) nie może uznać za przychód pracowników ze stosunku pracy.";

*   3 lipca 2013 r. wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu – sygn. ILPB2/415-400/13-2/JK, w której potwierdzono, że:

„(\`(...)\`) przydzielenie samochodu służbowego Prezesowi Zarządu i wyznaczenie miejsca garażowania w miejscu jego zamieszkania gwarantującym jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do realizacji zadań służbowych, wynikającą z charakteru pracy na danym stanowisku, nie stanowi przychodu ze stosunku pracy. Tym samym, z tytułu korzystania z samochodu służbowego w celu dojazdów z miejsca zamieszkania do stałego miejsca pracy nie wystąpi po stronie Prezesa Zarządu przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych".

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Ponadto, przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie.

Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.), pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Wobec powyższego uznać należy, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

Tym samym, w związku z wynikającego faktu udostępnienia pracownikom Spółki samochodów służbowych i zobowiązaniem pracowników do parkowania samochodów służbowych poza siedzibą Spółki, w miejscu zamieszkania lub pobytu, w celu zapewnienia pełnej dyspozycyjności i gotowości do świadczenia pracy w każdym momencie oraz pełnego nadzoru i bezpieczeństwa powierzonych im samochodów służbowych, pracownicy nie uzyskują przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a Spółka nie ma obowiązku ustalenia przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu stosunku pracy oraz obliczenia i pobierania z tego tytułu od pracowników zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 31 ww. ustawy. Wskazane przejazdy stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone samochody wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przez zakład pracy przychodu.

Mając na uwadze informacje przedstawione we wniosku oraz powołane przepisy uznać należy, że przejazdy samochodem służbowym pomiędzy miejscem garażowania samochodu służbowego a miejscem wykonywania obowiązków służbowych przez pracownika (i z powrotem) nie stanowią dla niego przychodu ze stosunku pracy, a w rezultacie Spółka, jako płatnik podatku dochodowego, nie jest zobowiązana do doszacowania pracownikowi przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia oraz do obliczenia i pobrania podatku dochodowego w tym zakresie.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę pism urzędowych co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.