Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.232.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-15
Teza: Skutki podatkowe nabycia wierzytelności.
Słowa kluczowe: nabycie
przychód
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 12 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan
    – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 18 kwietnia 2025 r. (wpływ 18 kwietnia 2025 r.)
    oraz z 7 maja 2025 r. (wpływ 7 maja 2025 r. i 8 maja 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...), na podstawie umowy sprzedaży –
    przelewu wierzytelności (...) nabył od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z

    siedzibą w (...) wierzytelność z tytułu przysługującej ww. Spółce wierzytelności z tytułu
    pożyczki pieniężnej wraz z ustanowioną na jej zabezpieczenie hipoteką.
    Zgodnie z art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (Dz U z 2024 r. poz.
    1237) – dalej jako „kc”, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na
    osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu
    albo właściwości zobowiązania.
    W myśl § 2 cytowanego przepisu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie
    związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Wspomniany przepis reguluje tym samym umowę przelewu wierzytelności, zwaną
    potocznie cesją. Przelew wierzytelności jest umową między wierzycielem (cedentem), a
    osobą trzecią (cesjonariuszem). Umowa ta, co do zasady, nie wymaga ani udziału, ani
    zgody dłużnika Przez przelew można rozumieć zarówno skutek czynności prawnej
    polegający na przeniesieniu wierzytelności na inny podmiot, jak i samą czynność prawną
    rodzącą skutek w postaci przeniesienia wierzytelności (K. Zawada. Umowa przelewu, s. 7 i
    8).
    Co istotne, przelew nie może być skutecznie dokonany w drodze jednostronnej czynności
    prawnej. Powszechnie przyjmuje się, że Kodeks cywilny, za wzorem Kodeksu zobowiązań
    właśnie w ten sposób konstruuje przelew, czyli jako czynność prawną dwustronną (K.
    Zawada, Umowa przelewu s. 28; G. Kozieł, [w ] A. Kidyba, Komentarz KC. T. III, cz. 1.2014 s.
    850).
    Podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 21 listopada
    2019 r. sygn. akt I ACa 256/19, Legalis.
    W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, że do przeniesienia wierzytelności dochodzi w
    drodze umowy stron. Przedmiotem przelewu jest wierzytelność, czyli prawo podmiotowe
    przysługujące wierzycielowi do żądania od dłużnika, aby spełnił świadczenie.
    Istotne jest to, aby wierzytelność istniała, oraz to, aby cedent miał prawną możliwość
    rozporządzania nią (K. Zagrobelny [w ] E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny
    Komentarz Wyd. 11, Warszawa 2023, art. 509, Nb 2. Legalis).
    Na mocy przedmiotowej umowy osoba trzecia nabywa od dotychczasowego wierzyciela
    przysługującą mu wierzytelność. Dotychczasowy wierzyciel przestaje być stroną stosunku
    zobowiązaniowego na skutek utraty wierzytelność. W jego miejsce, do tego stosunku
    wstępuje nabywca wierzytelności, który uzyskuje pozycję wierzyciela (G. Wolak, [w:] M.
    Załucki (red.). Kodeks cywilny Komentarz Wyd. 4. Warszawa 2024, art. 509, Nb 1 Legalis).
    Tym samym cesjonariusz wstępuje w pozycję prawną cedenta. Umowa przelewu prowadzi
    do singulamego i translatywnego nabycia prawa podmiotowego przez cesjonariusza (K.
    Zagrobelny, (w ] E. Gniewek. P. Machnikowski. Komentarz KC 2017, art. 509 Nb 1. Legalis).
    Konsekwencją umowy przelewu wierzytelności jest przejście na nabywcę ogółu uprawnień
    przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi. Innymi słowy, dotychczasowy wierzyciel
    zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem (G. Wolak,
    [w] M. Załucki (red.) Kodeks cywilny Komentarz Wyd. 4. Warszawa 2024 art. 509 Nb 2.
    Legalis). Jak trafnie wskazuje Sąd Najwyższy, stosunek zobowiązaniowy (jego treść) nie
    ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela
    (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05 września 2001 r. sygn. akt I CKN 379/00, Legalis). Wraz
    z przelaną wierzytelnością przechodzą na cesjonariusza związane z tym prawem
    podmiotowym uprawnienia o tyle, o ile spełnione zostały szczególne przesłanki ich
    przejścia. Warto w tym miejscu wskazać, że w postanowieniu z dnia 21 marca 2013 r. sygn.
    akt II CSK 396/12. Sąd Najwyższy przyjął, że prawami związanymi z wierzytelnością, które
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, są, co do zasady, prawa o charakterze
    obligacyjnym i rzeczowym zabezpieczające daną wierzytelność. Są one ukształtowane jako

    prawa o charakterze akcesoryjnym w stosunku do wierzytelności, które zabezpieczają.
    Akcesoryjność tych praw przejawia się w tym, że co do zasady istnienie i zakres tych praw
    zależy od istnienia i zakresu wierzytelności, którą prawa akcesoryjne zabezpieczają.
    Przykładem takiego prawa akcesoryjnego, które znalazło zastosowanie w mniejszej
    sprawie, jest właśnie hipoteka, która jest ściśle związana z zabezpieczoną wierzytelnością.
    W przypadku przelewu wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, pierwszeństwo mają
    uregulowania zawarte w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1222) – dalej jako u.k.w.i.h. Najważniejsze, uregulowanie znajduje się
    w art. 79 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w razie przelewu wierzytelności hipotecznej na
    nabywcę przechodzi także hipoteka, chyba że ustawa stanowi inaczej.
    Do przelewu wierzytelności hipotecznej niezbędny jest wpis w księdze wieczystej.
    Dodatkowo ust. 2 cytowanego przepisu wskazuje, że hipoteka nie może być przeniesiona
    bez wierzytelności, którą zabezpiecza.
    Uzupełnienia wniosku:
    Co jest przedmiotem Pana działalności gospodarczej?
    Reklama internetowa.
    Według jakiej formy opodatkowuje Pan osiągane przychody/dochody?
    Podatek liniowy.
    Czy wierzytelność tą nabył Pan w ramach prowadzonej działalności gospodarczej; czy też
    jako osoba fizyczna poza działalnością gospodarczą?
    Jako osoba fizyczna w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W jakim celu nabył Pan opisaną we wniosku wierzytelność?
    Zarobkowym.
    Czy po nabyciu wierzytelności zmieniły się warunki spłaty wierzytelności?
    Nie.
    Czy rozpoczęto już egzekucję wskazanej wierzytelności; jeśli tak – kto tę egzekucję
    prowadzi?
    Nie.
    Jakie przychody uzyskuje/uzyska Pan w związku z tą wierzytelnością?
    Dochód powstaje z tytułu zapłaconych odsetek.
    Kim jest pożyczkobiorca (np. osoba fizyczna, osoba prawna)?
    Osoba prowadząca firmę.
    Na co była zaciągnięta pożyczka?
    Na cele firmowe.
    Czy między Panem, (...) sp. z o.o. oraz pożyczkobiorcą istnieją jakiekolwiek powiązania?
    Podmioty nie mają żadnych powiązań – osobistych, majątkowych ani rodzinnych.
    Czy wierzytelność, o której mowa we wniosku, nabył Pan odpłatnie, czy nieodpłatnie; jeżeli
    odpłatnie – to proszę wskazać, czy nastąpiło to po cenie rynkowej?
    Kupuje Pan wierzytelność po cenie rynkowej.
    Czy poniósł Pan koszt (wydatek) na nabycie wskazanej wierzytelności; jeżeli tak – to w
    jakiej postaci?
    Wierzytelność nabył Pan za kwotę (...).

## Pytanie

Czy przychód postały w skutek nabytej cesji wierzytelności (odsetki) należy ująć w
    zeznaniu PIT-38?
    Pana stanowisko w sprawie
    Przychód powstały w skutek nabycia wierzytelności jest przychodem z pochodnych
    instrumentów finansowych i należy go rozliczyć na formularzu PIT-38.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że cesja wierzytelności została uregulowana w art. 509-518 ustawy
    z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Stosownie do art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W świetle tych przepisów – przeniesienie wierzytelności polega na tym, że prawa
    przysługujące zbywcy (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę
    wierzytelności. W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji) wierzytelności wygasa u
    dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają
    natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym, między
    nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem) a dłużnikiem oraz między zbywcą a nabywcą
    wierzytelności (jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne).
    Zatem wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu
    gospodarczego. Zatem, przeniesienie wierzytelności rodzi skutki podatkowe, również w
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Źródłami przychodów są m.in.:
      - pozarolnicza działalność gospodarcza oraz
      - kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Jeżeli zatem przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zaliczają
    określonego przychodu do innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza źródła
    przychodów – przychód ten, przy braku przeciwnego wskazania, powinien być uznany za

    przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, tj. za przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Zauważam, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyłączają z
    zakresu działalności gospodarczej, działalności polegającej na nabywaniu wierzytelności.
    Dlatego też przychód uzyskany z działalności polegającej na egzekwowaniu uprzednio
    nabytych wierzytelności, prowadzonej przez przedsiębiorcę z nastawieniem na zysk z tych
    transakcji, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    W myśl zasady wyrażonej w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Jednocześnie zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Przy czym, w myśl ust. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie
      stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Ustalenie momentu uzyskania przychodu w przypadku podatników prowadzących
    pozarolniczą działalność gospodarczą uzależnione jest m.in. od rodzaju prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, której przedmiotem jest
    reklama w internecie. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył Pan
    wierzytelność zabezpieczoną hipoteką. Wierzytelność tą nabył Pan w celach zarobkowych
    po cenie rynkowej. Po nabyciu wierzytelności nie zmieniły się warunki spłaty tej
    wierzytelności. Nie rozpoczął Pan również egzekucji wskazanej wierzytelności.
    Nabywca wierzytelności, przed jej windykacją lub dalszą sprzedażą, musi najpierw ponieść
    wydatek na jej nabycie. Mimo że nabywca wierzytelności staje się wierzycielem, to jednak
    do czasu faktycznej realizacji wierzytelności nie uzyskuje on przychodu. Przychód w tym
    przypadku powstanie dopiero w momencie wyegzekwowania wierzytelności od dłużnika i
    będzie nim każda wpłata otrzymana przez wierzyciela. Oznacza to, że przychodem z tytułu
    windykacji uprzednio nabytej wierzytelności będzie każda kwota zapłacona przez dłużnika,
    w tym również częściowa zapłata czy też spłata odsetek.
    W związku ze wskazaniem przez Pana, że wierzytelność ta została nabyta w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, to przychody z tego tytułu, zgodnie z art. 10 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy zaliczyć do źródła
    przychodów z działalności gospodarczej, a nie jak Pan wskazał z pochodnych
    instrumentów finansowych.
    Przychody, jakie uzyska Pan z tytułu otrzymania spłaty (tu: odsetek) uprzednio nabytej
    wierzytelności, będą stanowić przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej w
    momencie faktycznej zapłaty odsetek przez dłużnika.

    Podsumowanie: przychody (odsetki) w związku z nabytą wierzytelnością, zgodnie z art. 10
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinien Pan zaliczyć do
    przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.