Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.473.2025.2.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Nieuznanie za podatnika w związku z planowaną transakcją
sprzedaży lokalu.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
lokal-sprzedaż lokalu
najem
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pana za podatnika w związku z planowaną
    transakcją sprzedaży lokalu.
    Treść wniosku jest następująca.

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan ... (dalej Wnioskodawca) posiada miejsce zamieszkania w Polsce i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowego w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), dalej ustawa o PIT.
    Wnioskodawca nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej. Wnioskodawca
    jest wspólnikiem oraz członkiem zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej
    Spółka). Spółka zajmuje się świadczeniem usług pośrednictwa w obrocie
    nieruchomościami. Spółka nie nabywa nieruchomości na własny rachunek. Dodatkowo
    małżonka Wnioskodawcy, z którą posiada wspólność majątkową prowadzi jednoosobową
    działalność gospodarczą (dalej JDG). Przedmiotem działalności JDG małżonki jest
    świadczenie usług pośrednictwa kredytowego. JDG małżonki jest prowadzona od 2
    września 2024 r.
    Wnioskodawca posiada (we własności lub współwłasności ułamkowej) następujące
    nieruchomości:
      1. Nieruchomość mieszkalna nabyta do majątku prywatnego Wnioskodawcy 29
        kwietnia 2009 r. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT od
        nabycia tej nieruchomości. Wnioskodawca nie ponosił także nakładów, od których
        przysługiwało prawo do odliczenia VAT.
      2. Lokal usługowo-handlowy, którego 1/16 udziału współwłasności Wnioskodawca
        otrzymał do majątku prywatnego w ramach darowizny z 19 stycznia 2012 r.
        Wnioskodawca nie dokonywał nakładów, od których przysługiwało prawo do
        odliczenia VAT.
      3. Nieruchomość mieszkalna, którą Wnioskodawca zakupił do majątku prywatnego 3
        stycznia 2019 r. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT od
        nabycia tej nieruchomości. Wnioskodawca nie ponosił także nakładów, od których
        przysługiwało prawo do odliczenia VAT.
      4. Nieruchomość mieszkalna, którą Wnioskodawca zakupił do majątku prywatnego 27
        września 2019 r. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT od
        nabycia tej nieruchomości. Wnioskodawca nie ponosił także nakładów, od których
        przysługiwało prawo do odliczenia VAT.
      5. Lokal usługowo-handlowy, którego 1/10 udziału współwłasności Wnioskodawca
        otrzymał do majątku prywatnego w ramach darowizny z 9 grudnia 2020 r.
        Wnioskodawca nie dokonywał nakładów, od których przysługiwało prawo do
        odliczenia VAT.
    Nieruchomości wymienione w pkt 2-5 obecnie wynajmowane są przez Wnioskodawcę w
    ramach zwykłego zarządu swoim majątkiem, poprzez tzw. najem prywatny. Nieruchomość
    wskazana w pkt 1 wykorzystywana jest przez Wnioskodawcę do własnych celów
    mieszkaniowych.
    Dodatkowo Wnioskodawca wraz z małżonką zakupili w 2021 r. do prywatnego majątku
    wspólnego nieruchomość w postaci lokalu mieszkalnego (dalej Lokal). Wnioskodawcy oraz
    małżonce nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT od nabycia Lokalu. Wnioskodawca
    oraz małżonka nie ponosili także nakładów, od których przysługiwało prawo do odliczenia

    VAT. Lokal obecnie wynajmowany jest przez Wnioskodawcę w ramach tzw. najmu
    prywatnego, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Obowiązek
    podatkowy związany z zapłatą zryczałtowanego podatku z tytułu najmu prywatnego
    Lokalu oraz złożeniem stosownej deklaracji PIT-28 wykonuje Wnioskodawca. Najem
    Lokalu ma charakter długoterminowy i służy wyłącznie celom mieszkaniowym najemcy. W
    Lokalu nie jest prowadzona działalność gospodarcza.
    Wnioskodawca wraz z małżonką rozważają sprzedaż Lokalu. Sprzedaż Lokalu zostanie
    dokonana bez wykorzystywania pośredników lub agencji nieruchomości. Wnioskodawca
    wraz z małżonką nie będą prowadzili działań marketingowych w celu sprzedaży Lokalu,
    wykraczających poza zwykłe prywatne formy ogłoszenia. Wnioskodawca przeprowadzi
    proces sprzedaży we własnym zakresie angażując jedynie swoje doświadczenie i wiedzę o
    rynku nieruchomości.
    Lokal nie jest oraz nie będzie na dzień dokonania sprzedaży wykorzystywany w
    działalności gospodarczej małżonki Wnioskodawcy, w szczególności nie jest oraz nie
    będzie środkiem trwałym. Wnioskodawca na dzień dokonania sprzedaży nie będzie
    prowadził jednoosobowej działalności gospodarczej oraz nie będzie wspólnikiem spółki
    osobowej.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca będzie występował w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 361,
    zwanej dalej „ustawą o VAT”) w stosunku do planowanej transakcji sprzedaży Lokalu?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, nie będzie on występował w charakterze podatnika VAT, w
    rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, w stosunku do planowanej transakcji sprzedaży lokalu.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlega m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Na
    podstawie definicji zawartej w art. 7 ust. 1, zbycie lokalu mieszkalnego stanowi co do
    zasady czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT.
    Aby dana czynność była opodatkowana podatkiem VAT, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa w charakterze podatnika w rozumieniu
    ustawy o VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami, są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jak wynika z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.1 Nr 347 z 11.12.2006 s. 1,
    ze. zm., zwanej dalej „Dyrektywą VAT”), podatnikiem jest każda osoba prowadząca

    samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na
    cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem,
    działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za
    działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in.
    odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał w roli podatnika.
    W przedmiocie dotyczącym definicji podatnika VAT wypowiedział się m.in. Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10,
    wskazując, że pojęcie działalności gospodarczej jest zdefiniowane w art. 9 ust. 1 akapit
    drugi dyrektywy VAT jako obejmujące wszelką działalność producentów, handlowców i
    usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zdaniem Trybunału,
    zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy
    VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze
    sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności
    gospodarczej w rozumieniu dyrektywy.
    Również liczba i zakres transakcji sprzedaży, zgodnie z wyrokiem TSUE, nie ma charakteru
    decydującego. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą sprzedawca dokonał podziału
    gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca.
    Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym.
    Inaczej, zdaniem TSUE, jest natomiast w wypadku, gdy podmiot podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji
    dostawy nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności.
    W przedmiocie charakteru podatnika w rozumieniu ustawy o VAT podmiotu dokonującego
    sprzedaży nieruchomości wypowiedział się także niejednokrotnie Naczelny Sąd
    Administracyjny. W uchwale NSA siedmiu sędziów z 29 października 2007 r., sygn. akt I
    FPS 3/07 wskazane zostały kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, czy w
    danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarcza, czy też z zarządem
    majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej
    czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo
    odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W opinii NSA ani więc formalny

    status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana
    czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości
    nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w
    odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Natomiast w wyroku NSA z 5 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 681/18 wynika, że wykładnia
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, nie pozwala jednoznacznie sprecyzować sytuacji, w których
    aktywność danej osoby można kwalifikować jako zwykłe odpłatne zbycie majątku
    prywatnego, a w jakim momencie działania te przeradzają się w działalność gospodarczą
    podlegającą opodatkowaniu VAT. Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może
    podejmować różne działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu
    zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków
    zagospodarowania nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na
    mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz
    inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej
    na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez siebie
    nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań "handlowca", tj.
    podatnika podatku od towarów i usług.
    W wyroku NSA z 24 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 2068/22, Sąd stwierdził, ze uznanie, czy
    dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane będzie działała w charakterze
    podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej
    działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem
    jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru.
    Zgodnie z wyrokiem NSA z 11 września 2024 r., sygn. akt I FSK 20/21, o działaniu podmiotu
    jako handlowca (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) nie mogą świadczyć
    jedynie: podział nieruchomości na mniejsze działki, wytyczenie drogi wewnętrznej, czy też
    wielokrotność transakcji sprzedaży. Te okoliczności nie świadczą o profesjonalnym
    charakterze działalności jako handlowca i są działaniami, które podejmuje się również w
    ramach obrotu zaliczanego do zarządu majątkiem prywatnym.
    Na podstawie przytoczonego orzecznictwa TSUE oraz sądów administracyjnych, należy
    uznać, że kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości jako
    czynność stanowiącą działalność gospodarczą osoby fizycznej jest podejmowanie
    aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców lub usługodawców. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości
    może zostać uznana za dostawę opodatkowaną podatkiem VAT wyłącznie, gdy nie stanowi
    czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku, gdy brak
    jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy nieruchomości, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem - sprzedaż nie stanowi działalności gospodarczej podatnika VAT, lecz mieści się w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zdaniem Wnioskodawcy, mając na względzie opis zdarzenia przyszłego oraz orzecznictwo
    unijne oraz krajowe w przedmiocie, którego dotyczy niniejszy wniosek, nie wystąpiły
    przesłanki, aby uznać planowaną sprzedaż Wnioskodawcy za działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w konsekwencji nie sposób uznać Wnioskodawcy
    za podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży Lokalu nie wystąpi on w charakterze
    podatnika VAT, gdyż sprzedaż będzie stanowić czynność związaną ze zwykłym

    wykonywaniem prawa własności. O powyższym świadczy m.in. fakt, że Wnioskodawca nie
    prowadzi oraz na dzień dokonania sprzedaży nie będzie prowadził działalności
    gospodarczej ani też nie będzie wspólnikiem spółki osobowej. Wnioskodawca nie
    wykonuje zatem profesjonalnej działalności związanej z obrotem nieruchomościami.
    Za uznaniem sprzedaży Lokalu za czynność pozostającą poza opodatkowaniem VAT
    przemawia także, okoliczność, iż Wnioskodawcy oraz małżonce nie przysługiwało prawo
    do odliczenia VAT od nabycia Lokalu. Wnioskodawca oraz małżonka nie ponosili również
    nakładów, od których przysługiwało prawo do odliczenia VAT.
    Sprzedaż Lokalu nie może zostać uznana za czynność stanowiącą działalność
    gospodarczą, gdyż w stosunku do lokalu nie są podejmowane aktywne działania
    angażujące środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców który wychodziłyby poza zakres zarządu majątkiem prywatnym.
    W szczególności Wnioskodawca wraz z małżonką nie będą prowadzili działań
    marketingowych w celu sprzedaży Lokalu, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.
    Sprzedaż lokalu zostanie dokonana bez wykorzystywania pośredników lub agencji
    nieruchomości. Lokal nie jest oraz nie będzie na dzień dokonania sprzedaży
    wykorzystywany w działalności gospodarczej małżonki Wnioskodawcy, w szczególności nie
    jest oraz nie będzie środkiem trwałym.
    Sprzedaż Lokalu będzie miała charakter incydentalny, okazjonalny. Wnioskodawca nie
    dokonuje sprzedaży nieruchomości w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W
    konsekwencji, potencjalna sprzedaż Lokalu przez Wnioskodawcę będzie stanowić
    zarządzanie majątkiem prywatnym, niespełniające przesłanek do uznania jej za
    działalność gospodarczą Wnioskodawcy, w związku z czym Wnioskodawca nie będzie
    nabędzie w stosunku do tej transakcji statusu podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają także wydawane interpretacje indywidualne
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej m.in.:
      · Interpretacja indywidualna DKIS z 26 kwietnia 2019 r., nr 0114-KDIP1-
        1.4012.123.2019.2.RR, w której wskazano, że: „Planowane przez Wnioskodawcę
        zbycia ww. działek gruntu nie stanowią/nie będą stanowiły działalności
        gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek
        świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia ww.
        nieruchomości gruntowych, która to aktywność byłaby porównywalna do działań
        podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
        zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).
        Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających
        uznać, że dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek gruntu
        Wnioskodawca wystąpił/wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust.
        1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
        polegającą na handlu nieruchomościami”.
      · Interpretacja indywidualna DKIS z 14 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP1-
        1.4012.97.2023.1, w której stwierdzono, że: „Z przedstawionego opisu sprawy nie
        wynika taka Państwa aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, która
        wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
        własności. Jak wynika bowiem z wniosku działki zostały nabyte w celu wybudowania
        na nich domów dla Państwa i Państwa dzieci. Nie prowadzili Państwo na
        przedmiotowych działkach działalności rolniczej ani nie wykorzystywali ich do
        wydobywania kopalin. Nie prowadzicie Państwo działalności gospodarczej i nie
        jesteście Państwo zarejestrowanymi podatnikami VAT czynnymi.
        Brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać Państwa za podatników w
        rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzących

        działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 cyt. ustawy. Całokształt okoliczności,
        ich zakres, stopień zaangażowania wskazuje, że są to działania należące do zakresu
        zwykłego zarządu majątkiem prywatnym”.
    W konsekwencji, jak wskazano na wstępie niniejszego wniosku, w ocenie Wnioskodawcy,
    nie będzie on występował w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o
    VAT, w stosunku do transakcji sprzedaży lokalu.
      · Interpretacja indywidualna DKIS z 10 lutego 2025 r., nr 0114-KDIP1-
        1.4012.397.2019.9.5.KOM, zgodnie z którą: „Planowane przez Wnioskodawczynię
        zbycie posiadanych działek, jak wskazała Wnioskodawczyni w perspektywie
        czasowej najbliższych lat i w celu zabezpieczenia dogodnej starości, nie będzie
        stanowiło działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak
        jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawczyni w przedmiocie
        zbycia ww. nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań
        podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
        zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). W
        rozpatrywanej sprawie planowana sprzedaż działek będzie czynnością związaną ze
        zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawczyni
        będzie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym
        majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której
        unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
      lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.

    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między

    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach

    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W konsekwencji, uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa
    jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z opisu sprawy wynika, że wraz z małżonką (z którą posiada Pan wspólność majątkową)
    zakupił Pan w 2021 r. do prywatnego majątku wspólnego nieruchomość w postaci lokalu
    mieszkalnego. Nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia VAT od nabycia Lokalu. Nie
    ponosili Państwo także nakładów, od których przysługiwało prawo do odliczenia VAT.
    Lokal obecnie wynajmowany jest przez Pana w ramach tzw. najmu prywatnego.
    Obowiązek podatkowy związany z zapłatą zryczałtowanego podatku z tytułu najmu
    prywatnego Lokalu oraz złożeniem stosownej deklaracji PIT-28 wykonuje Pan. Najem
    Lokalu ma charakter długoterminowy i służy wyłącznie celom mieszkaniowym najemcy.
    W tym miejscu wskazania wymaga, że zgodnie z art. 659 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    W kontekście tej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia
    „działalność gospodarcza”, w której jest mowa o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku
    wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Takie wykorzystywanie towarów ma
    miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.).
    Istota umowy najmu wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia
    usług przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci
    umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a
    przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia on określoną w art. 15 ust.
    2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy najem jest
    prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    podatkowego prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do zakupionego w 2021 r. lokalu
    mieszkalnego świadczy Pan usługi najmu, co stanowi działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Fakt zawarcia umowy najmu spowodował
    wyłączenie tego lokalu z Pana majątku osobistego. Taki sposób wykorzystania przez Pana
    ww. lokalu spowodował, że jest on wykorzystywany w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej, a nie w ramach majątku osobistego.
    W konsekwencji powyższego, w odniesieniu do planowanej transakcji sprzedaży ww.
    lokalu mieszkalnego będzie Pan działał w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym Pan stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego
    indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację
    indywidualną).
    Zaznaczam tym samym, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana sytuacji
    prawnopodatkowej i nie wywiera skutków prawnych dla Pana małżonki.
    Odnosząc się natomiast do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych
    wskazuję, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych
    sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w
    sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów
    faktycznych i należy je traktować indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.