Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.185.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Uznanie wydatków na wymianę trzech wind za wydatki
zwiększające wartość początkową środka trwałego, o którym
mowa w art. 16g ust. 13 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: amortyzacja
ulepszenie
wydatek
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Stawki
amortyzacyjne ustalane indywidualnie-Środki trwałe
zaliczone do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe-Spełnienie definicji środków trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 13

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 kwietnia 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na wymianę trzech wind w
    budynku prawidłowo mogą zostać uznane za wydatki zwiększające wartość początkową
    środka trwałego, o których mowa w art. 16g ust. 13 ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej:
    „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych i na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT)
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest w głównej
    mierze (...)
    Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych
    (...), dla których Sąd Rejonowy (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą
    nr: (...) oraz (...). Na przedmiotowych nieruchomościach usytuowany jest budynek –
    „Centrum Handlowe (...)”, będący galerią handlową w której zlokalizowane jest (...)
    sklepów (dalej: „CH (...)”).
    W budynku znajdują się windy: trzy z nich stanowią część składową środka trwałego -
    budynku galerii. W ramach pierwotnego określenia wartości początkowej CH (...),
    zaliczono je w wartość początkową środka trwałego.
    Z uwagi na wyeksploatowanie posiadanych urządzeń Wnioskodawca dokonał wymiany
    tych trzech wind towarowych. Wymiana wind towarowych jest zgodna z aktualnymi
    wymaganiami technicznymi wynikającymi z obowiązujących przepisów prawa
    budowlanego oraz norm technicznych dotyczących instalacji dźwigów w obiektach
    handlowych.
    Celem wymiany wind było przede wszystkim ulepszenie środka trwałego poprzez
    zastosowanie nowocześniejszych, bezpieczniejszych rozwiązań technologicznych, a
    także zapewnienie ciągłości operacyjnej budynku jako obiektu handlowego. Nowe
    modele wind charakteryzują się zbliżoną funkcjonalnością dla użytkownika, natomiast
    różnice wynikają z charakterystyki technologicznej tych wind. Zainstalowane windy są
    szybsze - prędkość zwiększona z 0,63 m/s na 1m/s (dwie windy) oraz z 0,47m/s na 1m/s
    (jedna winda). Ponadto, dwie z trzech wind mają zwiększoną nośność - w przypadku
    dwóch wind z 1600kg na 2000kg, trzecia winda pozostaje z taką samą nośnością ok.
    600kg. Nadal są to windy do obsługi towarowej obiektu handlowego.
    Windy w poprzedniej wersji technologicznej miały już ponad 20 lat i nie są już obecnie
    produkowane, zatem nie jest możliwe zastąpienie „starych” wind na obiekcie
    identycznymi modelami o identycznych parametrach. Stare modele wind to tzw. windy
    „olejowe” i do ich obsługi wymagane było również zagospodarowanie części

    powierzchni budynku pod maszynownie. Tym samym, ze względu na wstawienie wind
    elektrycznych Spółka nie będzie musiała korzystać z maszynowni. Tym samym Spółka
    odzyska kilka-kilkanaście m2 powierzchni, którą będzie mogła wynająć lub w inny
    sposób wykorzystać.
    Wnioskodawca chce zakwalifikować poniesione wydatki jako ulepszenie istniejącego
    środka trwałego – budynku CH (...). Zdaniem Spółki, wydatki z tytułu wymiany wind
    towarów spowodują zwiększenie wartości początkowej budynku, co w konsekwencji
    wpłynie na wielkość odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez Wnioskodawcę.

## Pytanie

Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na wymianę trzech wind w budynku –
    zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym – prawidłowo mogą zostać uznane za
    wydatki zwiększające wartość początkową środka trwałego, o których mowa w art. 16g
    ust. 13 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy występują przesłanki, aby uznać powołane wydatki na wymianę
    trzech wind w budynku jako wydatki na ulepszenie środka trwałego. Wydatki te powodują
    wzrost wartości użytkowej budynku w wyniku zastosowania nowocześniejszych i
    wydajniejszych rozwiązań technologicznych, co spełnia przesłanki ulepszenia środka
    trwałego, zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT. W konsekwencji powyższe wydatki będą
    rozliczane jako koszt uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Uzasadnienie:
    W ocenie Wnioskodawcy zakres prac opisanych w stanie faktycznym (wymiana trzech
    wind) wskazuje, iż ich zasadniczym celem jest ulepszenie istniejącego środka trwałego,
    tym samym zwiększenie jego wartości początkowej.
    Na podstawie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, za ulepszenie środka trwałego uznaje się
    wydatki poniesione na jego przebudowę, rozbudowę, modernizację, rekonstrukcję lub
    adaptację, jeżeli powodują wzrost wartości użytkowej tego środka w stosunku do wartości
    z dnia przyjęcia go do używania. W świetle powyższego przepisu, istotą ulepszenia jest
    zwiększenie wartości użytkowej środka trwałego w wyniku wprowadzenia zmian mających
    charakter jakościowy lub ilościowy.
    Wnioskodawca wskazuje, że wymiana wind towarowych w budynku CH (...), opisana w
    stanie faktycznym, spełnia kryteria modernizacji środka trwałego, o których mowa w art.
    16g ust. 13 ustawy o CIT. Zgodnie z definicją „modernizacji” zawartą w Słowniku Języka
    Polskiego PWN, pojęcie to oznacza „unowocześnienie czegoś, dostosowanie do
    współczesnych wymagań lub standardów”. Dokonana wymiana wind ma na celu
    unowocześnienie istniejących urządzeń poprzez zastosowanie nowocześniejszych
    rozwiązań technologicznych, które spełniają aktualne normy techniczne oraz wymogi
    prawne.
    Zastąpienie dotychczasowych wind modelami charakteryzującymi się zwiększoną
    prędkością oraz nośnością przyczynia się do wzrostu wartości użytkowej budynku. Dzięki
    temu nieruchomość będzie bardziej efektywnie pełnić swoją funkcję jako obiekt
    handlowy, co jest kluczowe dla jej bieżącej eksploatacji i przyszłej rentowności. Wymiana
    wind, choć konieczna z uwagi na brak dostępności identycznych modeli na rynku, nie
    zmienia funkcji środka trwałego, lecz podnosi jego standard techniczny.
    Nowe urządzenia przyczyniają się również do poprawy trwałości i niezawodności
    systemów transportu wewnętrznego, co ma bezpośredni wpływ na komfort i
    bezpieczeństwo najemców oraz klientów CH (...). Działania te nie mają na celu
    przywrócenia pierwotnego stanu technicznego (co charakteryzowałoby remont), lecz
    wprowadzają ulepszenia, które zwiększają wartość środka trwałego w ujęciu użytkowym.

    Z uwagi na charakter inwestycji, polegający na zastąpieniu istniejących urządzeń
    nowoczesnymi rozwiązaniami o lepszych parametrach technicznych, Wnioskodawca stoi
    na stanowisku, że poniesione wydatki należy zakwalifikować jako ulepszenie środka
    trwałego. Wydatki te spełniają kryteria ustawowe, gdyż powodują trwałe zwiększenie
    wartości użytkowej budynku w stosunku do stanu z dnia przyjęcia go do używania.
    W kontekście powyższego, warto odwołać się do orzecznictwa sądów administracyjnych
    oraz interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej (DKIS), które potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy. Przykładowo, w wyroku
    NSA w Łodzi z 4 grudnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Łd 312/01) Sąd stwierdził, że: ustalenie, że
    dany środek trwały został poddany przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub
    modernizacji jest tylko pierwszą przesłanką zwiększenia wartości początkowej środka
    trwałego o wydatki poniesione na ulepszenie musi być spełniona jeszcze jedna przesłanka:
    wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia przyjęcia tego
    środka do używania.
    Ulepszenie środka trwałego polega zatem na dokonywaniu nakładów na tenże środek,
    które powodują wzrost wartości użytkowej tego środka. W analizowanym przypadku,
    wymiana wind przyczynia się do zwiększenia efektywności funkcjonalnej budynku a także
    powiększenia dostępnej powierzchni użytkowej na potrzeby działalności (poprzez brak
    konieczności istnienia maszynowni), co potwierdza zasadność zaliczenia wydatków do
    kosztów ulepszenia – zwiększenia wartości początkowej ŚT.
    Podobne stanowisko zaprezentowano w interpretacji indywidualnej DKIS z 7 listopada
    2023 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.595.2023.1.DW), w której organ potwierdził, że o ile
    celem prac budowlanych jest modernizacja środka trwałego, wówczas następuje
    ulepszenie składnika majątku, a w konsekwencji, jego wartość początkową należy
    zwiększyć o wartość dokonanych prac. Wymiana wind w budynku CH (...), prowadząca do
    poprawy efektywności transportu towarowego, wpisuje się w definicję modernizacji. Tym
    samym oznacza ulepszenie składnika majątku (budynku).
    Dodatkowo należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, środki
    trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę,
    rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym
    przekracza 10.000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do
    wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności
    okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
    ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Wnioskodawca podkreśla, że
    koszt wymiany wind przekracza 10.000,00 zł i powoduje wzrost wartości użytkowej
    budynku.
    Z perspektywy użytkowników nieruchomości (najemców i klientów) wymiana wind jest
    neutralna (zasada działania wind jednak nie różni się w każdym przypadku dla
    użytkowników generalnie), ale z perspektywy technicznej podnosi standard budynku
    (zwiększone parametry wskazane w stanie faktycznym), co potwierdza, że wydatki te nie
    mogą być traktowane jako remont. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 13 grudnia
    2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 477/17), istotą remontu jest jedynie wykonanie prac
    przywracających pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, nie
    zwiększających jego wartości początkowej, stanowiącej cenę nabycia lub koszt
    wytworzenia środka trwałego, powiększoną o koszty jego ulepszenia. Wydatki na remont
    mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że efektem
    wykonanych prac, nie jest zwiększenie wartości technicznej, użytkowej, a konsekwencji -
    wartości początkowej środka trwałego, stanowiącej podstawę naliczania odpisów
    amortyzacyjnych. Oznacza to, że za remont należy uznawać wyłącznie działania
    zmierzające do przywrócenia pierwotnej funkcjonalności środka trwałego, podczas gdy
    modernizacja oznacza wprowadzenie zmian polepszających jego parametry użytkowe.
    Przedmiotowa wymiana wind znacząco polepsza parametry użytkowe budynku.
    Wymiana wind w CH (...) spełnia wszystkie przesłanki ulepszenia środka trwałego
    określone w art. 16g ust. 13 ustawy o CIT. Zastosowanie nowocześniejszych modeli wind,

    które charakteryzują się lepszymi parametrami technicznymi (prędkość, nośność),
    prowadzi do wzrostu wartości użytkowej budynku. Wydatki te należy zatem rozliczać
    poprzez zwiększenie wartości początkowej środka trwałego, co znajduje odzwierciedlenie
    w kolejnych odpisach amortyzacyjnych.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że modernizacja środka trwałego w postaci wymiany wind
    wpisuje się również w praktyki rynkowe związane z utrzymaniem i rozwojem
    infrastruktury komercyjnej.
    W kontekście budynków takich jak CH (...), utrzymanie konkurencyjności na rynku
    wynajmu powierzchni handlowej wymaga inwestycji w nowoczesne technologie, które
    podnoszą standard obiektu i zwiększają jego atrakcyjność dla najemców. Zastosowanie
    urządzeń o wyższej prędkości i nośności przyczynia się do skrócenia czasu transportu
    towarów, co bezpośrednio przekłada się na efektywność operacyjną najemców.
    Warto również podkreślić, że nowoczesne windy towarowe są bardziej energooszczędne,
    co prowadzi do zmniejszenia kosztów eksploatacyjnych obiektu w dłuższym okresie. Takie
    oszczędności stanowią dodatkowy argument przemawiający za zaliczeniem poniesionych
    wydatków do ulepszenia środka trwałego, ponieważ pozytywnie wpływają na całkowity
    koszt utrzymania budynku. W opinii Wnioskodawcy, wydatki związane z wymianą wind są
    zatem uzasadnione nie tylko technicznie, ale również ekonomicznie.
    Jak wskazuje praktyka stosowania art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, ważnym kryterium oceny
    kwalifikacji wydatków jest trwały charakter wprowadzonych ulepszeń. W analizowanym
    przypadku, nowe windy są projektowane z myślą o wieloletniej eksploatacji, co świadczy o
    długofalowym wpływie inwestycji na wartość użytkową budynku. Jest to zgodne z
    założeniami przepisu, który kładzie nacisk na zwiększenie funkcjonalności środka trwałego.
    Podsumowując, wymiana wind w CH (...) jest działaniem zgodnym z obowiązującymi
    normami prawnymi oraz najlepszymi praktykami zarządzania infrastrukturą komercyjną.
    Planowane prace przyniosą wymierne korzyści zarówno właścicielowi budynku, jak i jego
    użytkownikom, co potwierdza, że są to wydatki na ulepszenie środka trwałego, a nie
    zwykły remont. W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki te powinny zostać
    rozliczone poprzez zwiększenie wartości początkowej budynku i uwzględnione w
    kolejnych odpisach amortyzacyjnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy
    kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest
    każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    W świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione
    następujące warunki:

      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać
        pokryty
      - z zasobów majątkowych podatnika,
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera katalog, w którym ustawodawca określił wydatki, które
    pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź
    zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, nie mogą być uznane za koszt
    uzyskania przychodów dla celów podatkowych.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych
        części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Wydatki  te  w  momencie  ich  poniesienia  nie  stanowią  zatem  bezpośrednio  kosztów
    uzyskania przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT,
      odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku
      spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do
      grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane
      zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z
      tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik
      finansowy jednostki.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
    I tak, z art. 16a ust. 1 amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
      stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we
      własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty

      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Natomiast art. 16g ust. 13 ustawy o CIT stanowi, że:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie,
      w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Zgodnie natomiast z art. 16k ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i
      urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z
      wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich
      używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w
      następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o
      dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich
      używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota
      amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy
      zastosowaniu metody określonej w art. 16i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc:
      - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych,
      - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
        trwały,
      - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,

      - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany,
      - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Przed zakwalifikowaniem określonych wydatków jako poniesionych na ulepszenie środka
    trwałego należy każdorazowo w stosunku do konkretnego środka trwałego szczegółowo
    przeanalizować zakres rzeczowy wykonywanych robót, porównując je do stanu
    istniejącego na podstawie dokumentacji technicznej, a w przypadku wątpliwości co do
    prawidłowej kwalifikacji poniesionych wydatków oprzeć się na opinii biegłego do spraw
    budowlanych, który w oparciu o stosowne dokumentacje, oględziny wypowie się co do
    charakteru poniesionych nakładów.
    Jak wynika z treści wniosku są Państwo użytkownikiem wieczystym nieruchomości
    gruntowych położonych (...), na których usytuowany jest budynek – „Centrum Handlowe
    (...)”. W budynku znajdują się trzy windy, które uznaliście Państwo za część składową
    środka trwałego. Z uwagi na wyeksploatowanie posiadanych urządzeń dokonaliście
    Państwo wymiany wszystkich trzech wind towarowych. Jak Państwo wskazali we wniosku
    celem wymiany wind było przede wszystkim ulepszenie środka trwałego poprzez
    zastosowanie nowocześniejszych, bezpieczniejszych rozwiązań technologicznych, a także
    zapewnienie ciągłości operacyjnej budynku jako obiektu handlowego. Windy w
    poprzedniej wersji technologicznej miały już ponad 20 lat i nie są już obecnie
    produkowane, zatem nie jest możliwe zastąpienie „starych” wind na obiekcie identycznymi
    modelami o identycznych parametrach.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wydatki na wymianę trzech wind mogą zostać
    uznane za wydatki zwiększające wartość początkową środka trwałego, o których mowa w
    art. 16g ust. 13 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis sprawy należy
    stwierdzić, że wydatki na wymianę windy nie mogą zostać potraktowane jako wydatki
    zwiększające wartość początkową środka trwałego.
    Winda stanowi bowiem samodzielny (oddzielny od budynku) środek trwały,
    sklasyfikowany zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych, w grupie 6 pod symbolem 640 -
    Dźwigi osobowe i towarowe, podlegający tym samym odrębnej, od budynku w którym się
    znajduje, amortyzacji podatkowej.
    W tym miejscu wskazać należy, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały
    unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie
    Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864). Klasyfikacja ta jest
    usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów
    ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.
    Przewidziana przez ustawodawcę w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych,
    stanowiącym Załącznik 1 do ustawy o CIT, dla dźwigów osobowych i towarowych (jako
    Urządzeń Technicznych z Grupy 6 KŚT) stawka amortyzacji w wysokości 10% wskazuje, że
    dostrzega on odrębność tego środka, ze względu na okres eksploatacji, od budynków,
    które z reguły amortyzowane są dłużej. Teoretycznie winda może być zdemontowana i
    zainstalowana w innym budynku. Zatem, windę należy traktować jako odrębny środek
    trwały. Nie należy zatem o jej wartość zwiększać wartości budynku.
    W konsekwencji wydatki poniesione na wymianę trzech wind w budynku CH (...) stanowią
    wydatki na nabycie nowych środków trwałych, podlegających amortyzacji podatkowej.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych
    wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje
    organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się z kolei do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111
    ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
    będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
    zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi elementem czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.