Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.262.2018.1.WR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-06-12
Teza: Przychód uzyskany z tytułu zbycia gruntu, uprzednio wycofanego z działalności gospodarczej, stanowił będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, bowiem między dniem wycofania składnika majątku (gruntu) z działalności gospodarczej a dniem jego odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat – (art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy). Natomiast kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia ww. gruntu będzie wartość początkowa tego gruntu wykazana w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jednakże mając na uwadze fakt, iż Wnioskodawca posiada 50% udziału w spółce jawnej oraz fakt, iż w wyniku wycofania ww. gruntu z działalności gospodarczej otrzymał 1/2 część tego gruntu, to stosownie do treści cytowanego uprzednio art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przychód oraz koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy należy ustalić proporcjonalnie do Jego prawa do udziału w tej nieruchomości (gruncie), tj. 50%.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; nieruchomości; sprzedaż
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 maja 2018 r. (data wpływu 28 maja 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia nieruchomości wycofanej z działalności gospodarczej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 maja 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia nieruchomości wycofanej z działalności gospodarczej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w formie spółki jawnej (dalej: Spółka), w której ma prawo do udziału w zyskach na poziomie 50%. Wspólnikami spółki, która istnieje od 1991 r., jest Wnioskodawca wraz z bratem. Spółka zajmuje się przede wszystkim handlem paliwami.

W 2008 r. Spółka nabyła grunt położony w T. Grunt ten został nabyty od kilku współwłaścicieli jednocześnie (jednym aktem notarialnym), bez podatku VAT. Jest to grunt rolno - budowlany, natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest, jako pod zabudowę komercyjną.

Wspólnicy Spółki (Wnioskodawca wraz z bratem) w 2014 r. postanowili przekazać rzeczony grunt z majątku Spółki do majątku prywatnego – każdy otrzymał po 50% własności gruntu. Czynność tę poprzedziła uchwała wspólników podjęta w formie aktu notarialnego. Z uwagi na przedmiot czynności (nieruchomość) i konieczność dokonania zmian wpisów w księdze wieczystej, sama czynność przekazania nieruchomości z majątku Spółki do majątku odrębnego wspólników także została dokonana w formie aktu notarialnego.

W związku z tym – przed dokonaniem ww. czynności – Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w wydanej interpretacji indywidualnej stwierdził, że przekazanie nieruchomości z majątku Spółki do majątku Wnioskodawcy nie spowoduje wystąpienia u Wnioskodawcy przychodu podatkowego z jakiegokolwiek źródła przychodów. Innymi słowy nie będzie żadnego przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym bezprzedmiotowym się stało pytanie związane z kosztami podatkowymi takiej operacji.

Honorując stanowisko Ministra Finansów Wnioskodawca nie wykazał do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przekazania na Jego rzecz 1/2 własności rzeczonego gruntu.

Obecnie Wnioskodawca (razem z bratem) rozważa sprzedaż omawianego gruntu czyli sprzedaż całego gruntu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy przy sprzedaży 1/2 własności omawianego gruntu do powstałego z tego tytułu przychodu Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć koszty uzyskania przychodu w wysokości 1/2 ceny nabycia tego gruntu przez Spółkę?

Wnioskodawca uważa, że będzie miał prawo do pomniejszenia przychodu z tytułu zbycia 1/2 części przedmiotowej nieruchomości o 1/2 ceny nabycia tego gruntu przez Spółkę. Jest to konsekwencją treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Skoro zbycie gruntu przez Wnioskodawcę spowoduje uzyskanie przez Niego przychodu, to taki koszt powinien być kosztem uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy ponieważ przychodom towarzyszą koszty podatkowe. Podatek dochodowy od osób fizycznych płaci się, co do zasady, od dochodu dlatego też taki wydatek powinien być kosztem podatkowym, bo inaczej byłby to podatek od przychodu.

To, że zakup gruntu (jego 1/2) był na Spółkę nic tu nie zmienia. Spółka nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, a są nim jej wspólnicy. Dlatego zakup gruntu przez Spółkę podatkowo miał taki skutek, że nabyli go (jako potencjalny koszt uzyskania przychodu) wspólnicy Spółki. Skoro późniejsze przekazanie gruntu ze Spółki do majątku prywatnego Wnioskodawcy było bez skutków w podatku dochodowym od osób fizycznych (ani skutków przychodowych, ani kosztowych - co wynika z podanej wyżej interpretacji indywidualnej), to koszt zakupu gruntu poniesiony formalnie przez Spółkę (a podatkowo przez wspólników, czyli także przez Wnioskodawcę) nadal pozostał tym kosztem Wnioskodawcy i drugiego wspólnika (bo podatkowo był u nich od początku). Jest na to cała gama argumentów natury logicznej i tak:

1.  Nielogicznym byłoby, aby gdyby nadal grunt był w Spółce i ona go sprzedała, to byłby koszt dla wspólników (Wnioskodawcy), a po uprzednim wycofaniu tego gruntu do majątku prywatnego Wnioskodawcy, takiego kosztu by nie było przy sprzedaży tego gruntu przez wspólników; w obu tych przypadkach podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych jest i tak Wnioskodawca, a nie Spółka.
2.  Ponieważ dla omawianego przypadku nie ma reguł szczególnych odnośnie ustalania kosztów, to stosuje się reguły ogólne, a w myśl tych ostatnich da się niewątpliwie powiedzieć, że wydatek na zakup gruntu przez Spółkę - a podatkowo zakup w 1/2 części przez Wnioskodawcę - jest wydatkiem w celu uzyskania przychodu ze zbycia tego gruntu przez Wnioskodawcę. Zachodzi tutaj klasyczny związek przyczynowo skutkowy, wymagany art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, aby dany wydatek był kosztem uzyskania przychodów, tj.: przyczyna - zakup gruntu przez Spółkę – przekłada się na skutek – w wyniku tego uprzedniego zakupu powstanie dla Wnioskodawcy przychód podatkowy ze zbycia nieruchomości.
3.  Spełnione są inne warunki zaliczenia omawianego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, jakich wymaga orzecznictwo podatkowe, tj.:
    1.  wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika - tak jest, ponieważ zakupu dokonała formalnie Spółka, ale w ostatecznym rozrachunku (w tym także podatkowym) ten wydatek poniósł Wnioskodawca i drugi wspólnik Spółki,
    2.  wydatek jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona; nie zwrócono Wnioskodawcy wydatków na zakup 1/2 własności gruntu,
    3.  wydatek został właściwie udokumentowany - jest akt notarialny zakupu gruntu przez Spółkę, z którego wynika cena tego zakupu,
    4.  omawiany wydatek nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200 ze zm.) ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych.

W myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy, odrębnym źródłem przychodów są określone w pkt 3 i 8 tego przepisu:

*   pozarolnicza działalność gospodarcza,
*   odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    4.  innych rzeczy,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Stosownie do treści art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Jak stanowi art. 10 ust. 3 omawianej ustawy przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.

Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a - c cytowanej ustawy, spełnione winny zostać, co najmniej dwie podstawowe przesłanki:

*   nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,
*   nieruchomość nie może być nieruchomością wymienioną w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych.

Odrębnym źródłem przychodów jest wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe. Przy czym, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Stosownie do treści art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku, gdy spółka niemająca osobowości prawnej – w tym spółka jawna – prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, wówczas również przychody wspólnika z udziału w takiej spółce uznaje się za przychody ze źródła, jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolnicza działalność gospodarcza), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Co do zasady, do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej należy zaliczyć wszelkie korzyści należne (otrzymane) w związku z tą działalnością, za wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 14 ust. 3 tej ustawy.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

1.  środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
2.  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
3.  składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
4.  składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

*   wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Zatem przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych) stanowią przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy.

Stosownie natomiast do treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów – jednakże wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Zgodnie z generalną zasadą zawartą w cytowanym uprzednio art. 22 ust. 1 omawianej ustawy, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma, lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu lub zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Zatem, podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem:

*   faktycznego poniesienia wydatku,
*   istnienia związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem a przychodami,
*   braku dokonanego wydatku na liście negatywnej, zawartej w art. 23 ustawy,
*   odpowiedniego udokumentowania poniesionego wydatku.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu.

Należy przy tym mieć na uwadze, iż obowiązek wskazania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności gospodarczej, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, spoczywa na podatniku.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez Niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do treści art. 22c pkt 1 omawianej ustawy amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów – zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Pomimo tego, że składniki majątkowe, o których mowa w ww. przepisie, nie podlegają amortyzacji podatkowej, to dotyczą ich wszelkie konsekwencje związane z ich statusem jako środków trwałych czy też wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności podatnik ma obowiązek wprowadzić je do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Stanowi o tym przepis art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Zgodnie natomiast z treścią art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia.

Przez cenę nabycia – w myśl art. 22g ust. 3 ww. ustawy – rozumieć należy kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Mając natomiast na uwadze art. 24 ust. 1 omawianej ustawy wskazać należy, że u podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast – zgodnie z art. 24 ust. 2 ww. ustawy – u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. Dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a:

1.  wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości lub
2.  wartością wynikającą z dokumentu stwierdzającego nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, którego wartość początkową dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych ustalono zgodnie z art. 22g ust. 10, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tego prawa lub udziału w takim prawie.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. Wspólnikami spółki, która istnieje od 1991 r. jest Wnioskodawca wraz z bratem. W 2008 r. Spółka nabyła grunt. Wspólnicy Spółki (Wnioskodawca wraz z bratem) w 2014 r. postanowili przekazać rzeczony grunt z majątku Spółki do swojego majątku prywatnego – każdy otrzymał po 50% własności gruntu. Obecnie Wnioskodawca rozważa sprzedaż omawianego gruntu (razem z bratem), czyli sprzedaż całości gruntu.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz obowiązujące uregulowania prawne stwierdzić należy, że przychód uzyskany z tytułu zbycia gruntu, uprzednio wycofanego z działalności gospodarczej, stanowił będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, bowiem między dniem wycofania składnika majątku (gruntu) z działalności gospodarczej a dniem jego odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat – (art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy). Natomiast kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia ww. gruntu będzie wartość początkowa tego gruntu wykazana w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jednakże mając na uwadze fakt, iż Wnioskodawca posiada 50% udziału w spółce jawnej oraz fakt, iż w wyniku wycofania ww. gruntu z działalności gospodarczej otrzymał 1/2 część tego gruntu, to stosownie do treści cytowanego uprzednio art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przychód oraz koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy należy ustalić proporcjonalnie do Jego prawa do udziału w tej nieruchomości (gruncie), tj. 50% .

Mając powyższe na względzie, stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.