Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.727.2025.4.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Skutki podatkowe ugody z bankiem (rozliczenie zwrotu,
odsetek, korekta kosztów uzyskania przychodów, skorzystanie
z ulg).
Słowa kluczowe: korekta-korekta zeznania
koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt
kwota-kwota wolna
mieszkanie-zakup mieszkania
najem
obowiązek-obowiązek podatkowy
odsetki-odsetki za zwłokę
ulga
umowa-nieważność umowy
unieważnienie
wyrok
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Korekta kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga dla osoby
samotnie wychowującej dzieci.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 32
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 8-art. 45-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 7 września 2025 r. (wpływ 7 września 2025 r.), z 19 września 2025 r.
    (wpływ 19 września 2025 r.) oraz z 22 września 2025 r. (wpływ 22 września 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W 2007 r. zakupiła Pani mieszkanie w (...), finansując je kredytem hipotecznym
    denominowanym we franku szwajcarskim (CHF).

    Lokal był od początku wynajmowany, a dochody z tego tytułu rozliczane były na zasadach
    ogólnych (skala podatkowa). Wybrano tę formę opodatkowania, ponieważ była w tamtym
    momencie korzystniejsza - umożliwiała uwzględnienie kosztów uzyskania przychodu, m.in.
    odsetek od kredytu oraz różnic kursowych dotyczących części kapitałowej, co było zgodne
    z obowiązującymi wówczas interpretacjami podatkowymi (w tym własną).
    Wszystkie umowy najmu były zgłoszone do urzędu skarbowego, a podatek był płacony
    terminowo.
    Mieszkanie nie było wynajmowane w sposób ciągły.
    Od 2023 r., zgodnie z obowiązującymi przepisami, przychody z najmu są rozliczane
    wyłącznie ryczałtem, więc unieważnienie umowy kredytowej nie ma wpływu na podatek
    płacony za rok 2023 r. i kolejne.
    W lipcu 2025 r. zapadł prawomocny wyrok sądu unieważniający umowę kredytu, zgodnie z
    którym jest ona traktowana jako nigdy niezawarta.
    Obecnie trwają dwa osobne proces dotyczący rozliczenia stron – możliwy jest ekstremalny
    scenariusz, w którym bank będzie zobowiązany do zwrotu wszystkich świadczeń (rat,
    składek ubezpieczeniowych, wszelkich innych opłat), a Pani nie będzie musiała bankowi
    zwracać nic ze względu na przedawnienie się roszczeń.
    Dodatkowo sąd może zasądzić: zwrot skapitalizowanych odsetek (od daty złożenia pozwu
    do daty jego aktualizacji), odsetki ustawowe naliczone od całości roszczenia (od dnia
    aktualizacji pozwu do dnia wypłaty środków).
    Istotne wydaje się także, że część środków była wpłacana bezpośrednio w CHF.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Nigdy nie prowadziła Pani działalności gospodarczej w zakresie najmu nieruchomości.
    Lokal nigdy nie był używany w ramach prowadzonej działalności, nie była ona tam nawet
    nigdy zarejestrowana.
    Najem był prowadzony w ramach najmu prywatnego.
    Lokal, z tego co Pani pamięta (nie posiada Pani starszych dokumentów), wynajmowany był
    w latach 2007-2012, 2018 do chwili obecnej.
    Rozliczała Pani najem na zasadach ogólnych do roku 2022 włącznie, czyli w okresie, w
    którym ryczałt nie był obowiązkowy.
    Nie otrzymała Pani żadnych świadczeń, w procesie grupowym jedynie zostały
    unieważnione umowy kredytowe. Wyrok jest prawomocny, ale bank zapowiada skargę
    kasacyjną.
    Na ten moment (stan faktyczny) wie Pani jedynie, że umowa jest nieważna.
    Teraz jest Pani w trakcie kolejnego procesu indywidualnego (a właściwie dwóch: z Pani
    powództwa i powództwa banku). Uważa Pani więc, że na chwilę obecną, tj. braku
    rozliczenia się z bankiem, a jedynie unieważniona umową kredytową, nie ma Pani
    obowiązku składać żadnych korekt.
    Pytanie nie dotyczy stanu faktycznego, a zdarzenia przyszłego, w którym to w
    przedstawionej przez Panią sytuacji „ekstremalnej” (przedawnienie roszczeń banku), bank
    zwróci Pani wszystkie środki, które Pani zapłaciła (wszystkie zapłacone raty w PLN i CHF), a
    Pani bankowi nie będzie musiała zwrócić środków. I taka sytuacja Panią interesuje.
    Bank zwróci Pani także odsetki od tych kwot, które zostały skapitalizowane oraz kolejne
    od całości od dnia skapitalizowania odsetek do dnia wypłaty po prawomocnym wyroku.
    Zaliczała Pani odsetki do kosztów uzyskania przychodów we wszystkich latach, kiedy
    wynajmowała Pani mieszkanie na zasadach ogólnych. Odsetki były płacone na bieżąco –
    płaciła Pani raty kredytu składające się z części kapitałowej i odsetkowej.

    Ale w przypadku zdarzenia przyszłego i rozliczenia z bankiem, nawet jeśli bankowi kapitał
    się nie przedawnił, Pani wpłaty będą traktowane tylko jako spłata kapitału, a nie kapitału i
    odsetek.
    Ale interesuje Panią inny scenariusz.
    Odsetki nie były umorzone ani przez US, ani przez bank. Jeśli zrealizowany zostanie
    opisany przez Panią stan przyszły, to nie będzie takiej pozycji jak część odsetkowa raty
    kredytowej, bo kredyt jest nieważny.
    Odnośnie stanu przyszłego, to opisała go Pani dokładnie: „Dodatkowo sąd może zasądzić:
    - zwrot skapitalizowanych odsetek (od daty złożenia pozwu do daty jego aktualizacji), -
    odsetki ustawowe naliczone od całości roszczenia (od dnia aktualizacji pozwu do dnia
    wypłaty środków). Istotne wydaje się także, że część środków była wpłacana bezpośrednio
    w CHF”.
    Podsumowując - odsetki od wszystkich wpłaconych przez Panią środków (związanych z
    kredytem) do banku od dnia wystąpienia z Pani powództwem do dnia skapitalizowania
    odsetek, a także odsetki od kwoty głównej i skapitalizowanych odsetek (od dnia
    skapitalizowania odsetek do dnia wypłaty po przyszłym prawomocnym wyroku we wciąż
    toczących się pozwach).
    Pierwszy proces wytoczony przez Panią przeciwko bankowi dotyczy zwrotu wpłaconych
    przez Panią wszystkich środków związanych z kredytem ze względu na nieważność
    kredytu, a także skapitalizowanych odsetek od tych kwot od dnia złożenia aktualizacji
    roszczenia do przyszłego dnia prawomocnego wyroku i rozliczenia.
    Drugi (późniejszy) pozew wytoczony przez bank przeciwko Pani dotyczy zwrotu całego
    kredytu oraz odsetek liczonych od dnia złożenia pozwu do dnia prawomocnego wyroku i
    rozliczenia.
    Jednak w opisanym przez Panią stanie przyszłym nazwanym przez Panią „ekstremalnym”,
    ten drugi proces zostanie odrzucony przez sąd i nie będzie Pani musiała bankowi zwracać
    żadnych środków.
    W sumie pojawia się tu kolejne pytanie, czy w takiej przyszłej sytuacji już nie nawiązując
    zupełnie do wynajmu mieszkania, powinna Pani zapłacić jakikolwiek podatek od
    przedawnionego i niezwróconego bankowi kapitału.
    Ze swojej perspektywy od początku podaje Pani:
    1. stan faktyczny i pyta Pani, czy w związki z nim ciążą na Pani jakieś zobowiązania oraz
      przedstawia Pani moje stanowisko,
    2. zdarzenie przyszłe, w którym konkretnie wskazuje Pani, jakie będą wyroki dwóch
      procesów, kto co otrzyma i pyta Pani, jakie wtedy na Pani będą ciążyć zobowiązania
      podatkowe i w jakim terminie powinna je Pani uregulować, z jakich ulg może Pani
      skorzystać oraz opisuje Pani swoje stanowisko.
    Nie jest potrzebna Pani opinia prawnopodatkowa, ponieważ od Pani nic nie zależy, nie ma
    Pani żadnej decyzji do podjęcia. Ma Pani pytanie o to, czy i ewentualnie jakie korekty (za
    jakie lata) / jakie roczne zeznania podatkowe powinna Pani złożyć.
    Ze wspomnianych ulg według Pani może Pani skorzystać w przyszłości (jeśli będą nadal
    obowiązywać). Rozliczenie to dotyczyć będzie zdarzenia przyszłego, więc jeszcze nie
    korzystała Pani z żadnych ulg ani nie będzie przy rozliczaniu swoich przychodów
    ryczałtem. Pytanie dotyczące możliwości skorzystania z ulg (kwota wolna od podatku i ulga
    dla samotnych rodziców) nie dotyczyło składania korekt kosztów najmu za dotychczasowe
    rozliczenia. Uważa Pani, że ma Pani prawo skorzystać ze wspomnianych ulg w przypadku
    konieczności zapłacenia podatku od otrzymanych od banku w wyniku rozliczenia odsetek.
    Stan faktyczny

    Posiada Pani mieszkanie zakupione w 2007 roku poprzez zaciągnięcie kredytu
    hipotecznego denominowanego kursem franka szwajcarskiego.
    Obecnie ma Pani unieważniony kredyt hipoteczny w CHF (prawomocny wyrok sądu), ale
    nie doszło jeszcze do rozliczenia finansowego z bankiem. Wyrok sądu dotyczy jedynie
    stwierdzenia nieważności umowy. Nie ma w nim mowy o żadnych rozliczeniach
    /świadczeniach, które się Pani należą.
    Mieszkanie, kupione na tenże unieważniony kredyt, było wynajmowane (najem prywatny)
    w latach 2007-2012 oraz od 2018 do chwili obecnej.
    Najem rozliczała Pani na zasadach ogólnych do 2022 roku, od 2023 płaci Pani ryczałt, gdyż
    jest to jedyna możliwa opcja.
    Do 2022 włącznie pracowała Pani na etacie i rozliczała się łącznie z wynajmem na druku
    PIT-36.
    Od 2022 prowadzi Pani JDG, ale nigdy nie miała ona związku z wynajmowaniem mieszkań
    ani nie mieściła się w lokalu.
    Przez lata 2007-2012, 2018-2022 wynajmowała Pani mieszkanie na zasadach ogólnych
    (najem prywatny), w koszty wliczała Pani m.in. część odsetkową raty, a także różnice
    kursowe części kapitałowej raty (zostało to potwierdzone w interpretacji indywidualnej),
    także amortyzację, rachunki za media czy czynsz płatny do spółdzielni.
    Wynajem mieszkania był zawsze zgłaszany do US i odpowiedni podatek płacony
    terminowo.
    Zdarzenie przyszłe
    Oprócz powyższych informacji dotyczących stanu faktycznego, do analizy zdarzenia
    przyszłego znaczenie mają także następujące fakty:
    Obecnie prowadzi Pani JDG i rozlicza się Pani ryczałtem.
    Jest Pani samotną matką, której przysługują z tego powodu ulgi dla samotnych rodziców
    czy kwota wolna od podatku, ale ze względu na płacony ryczałt nie korzysta Pani z tych ulg.
    Zdarzenie przyszłe dotyczy konsekwencji podatkowych w wyniku zakończenia dwóch
    procesów sądowych wytoczonych - jeden przez Panią, drugi przez bank w celu odzyskania
    odpowiednio wpłaconych/wypłaconych środków finansowych/rozliczenia się.
    W wyniku trwających dwóch procesów sądowych:
    Proces wytoczony przez bank zakończy się oddaleniem powództwa, w wyniku
    przedawnienia roszczeń. Nie będzie Pani musiała bankowi zwracać kredytu.
    Proces wytoczony przez Panią zakończy się przyznaniem Pani wszystkich Pani wpłaconych
    środków (nazwanych A) oraz odsetek (B) od tych kwot od dnia złożenia pozwu do dnia
    rozszerzenia pozwu, a po kapitalizacji odsetek, także oraz odsetek (od kwot A+B,
    nazwanych C) od dnia rozszerzenia pozwu do realnej wypłaty środków. Część środków (A)
    wpłacana była w PLN, część w CHF.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    1. Czy prawomocne unieważnienie kredytu, który wliczała Pani w koszty wynajmu, ma dla
      Pani skutki podatkowe?
    2. Czy pomimo braku rozliczenia powinna Pani złożyć korekty zeznań podatkowych i za
      jakie lata?
    3. Czy będą ciążyć na Pani jakiekolwiek zobowiązania podatkowe w momencie
      uprawomocnienia się tych wyroków, przed realnym rozliczeniem się tj. wpłatą
      środków na konto?

    4. Jakie korekty/za jakie lata odnośnie najmu powinna Pani złożyć po rozliczeniu się z
      bankiem i w jakim terminie?
    5. Czy powinna Pani zapłacić podatek albo zgłosić do US fakt, iż w wyniku rozliczenia się z
      bankiem na mocy prawomocnych wyroków kapitał banku się przedawnił i nie ma Pani
      obowiązku go zwracać?
    6. Jakie podatki, na jakich zasadach, w jakim terminie powinna Pani zapłacić od kwoty
      zwróconej Pani przez bank?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Ad. 1.
    Dopóki nie rozliczy się Pani z bankiem, nie ma Pani obowiązku składać żadnych korekt.
    Ad. 2.
    Nie powinna Pani składać żadnych korekt. Nie wie Pani, jak będzie wyglądało rozliczenie,
    czy i ile środków zostanie Pani zwróconych.
    Ad. 3.
    Dopóki nie nastąpi rozliczenie środków – wpłata/wypłata środków - nie ma Pani
    obowiązku składać żadnych korekt zeznań podatkowych dotyczących najmu ani
    modyfikować bieżącego rozliczenia.
    Ad. 4.
    Powinna Pani złożyć korekty za ostatnie 5 lat, co oznacza, że w przypadku realnego
    rozliczenia z bankiem np. w 2026 roku korekty powinny dotyczyć lat 2021-2025.
    Ale ponieważ od 2022 najem był rozliczany ryczałtem, to de facto korekty powinny
    dotyczyć lat 2021-2022. W korektach rozliczeń za lata 2021-2022 powinna Pani z kosztów
    usunąć koszty kredytu i zapłacić brakujący podatek.
    Nie powinna Pani składać korekt zeznań za wcześniejsze lata, gdyż nie ma obowiązku
    przechowywania zeznań ponad 5 lat. Dla poprzednich lat nie da się jednoznacznie ustalić,
    jaka część kosztów odliczanych od podatku za wynajem dotyczyła kredytu. W koszty
    wliczane były także amortyzacja, naprawa sprzętu, wymiana sprzętu AGD, koszty
    ogłoszeń, malowania, dezynsekcji itp.
    Ad. 5.
    Nie ma konieczności zgłaszania tego faktu do US ani płacenia podatku.
    Ad. 6.
    Powinna Pani zapłacić podatek jedynie od otrzymanych odsetek (zarówno tych
    skapitalizowanych jak i tych naliczonych od dnia rozszerzenia pozwu do dnia wypłaty,
    nazwane wcześniej B i C). Nie powinna Pani płacić podatku od zwróconych Pani własnych
    środków (A).
    Powinna się Pani rozliczyć do końca terminu rozliczania danego roku podatkowego (do
    końca kwietnia następnego roku), w którym otrzyma Pani rozliczenie.
    Rozliczyć może się Pani na PIT-36 i skorzystać z ulg: kwota wolna od podatku oraz ulga dla
    samotnych rodziców (jeśli będą nadal obowiązywać), ponieważ swoje przychody rozliczać
    będzie Pani osobno ryczałtem na PIT-28.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o

    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne
      umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów
      specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
      nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazała Pani, że na podstawie prawomocnego wyroku sądu została unieważniona Pani
    umowa kredytowa, a obecnie jest Pani w trakcie dwóch procesów – jednego wytoczonego
    z powództwa Banku, który zakończy się oddaleniem powództwa w wyniku przedawnienia
    roszczeń, drugiego z Pani powództwa, który zakończy się zwrotem wszystkich wpłaconych
    przez Panią środków.
    Powzięła Pani wątpliwość, jakie mogą wystąpić dla Pani skutki podatkowe z tytułu
    powyższych procesów.
    Nieważność umowy kredytu
    Z treści art. 69 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1646 ze zm.) wynika, że:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych

      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Zgodnie z art. 69 ust. 2 ustawy Prawo bankowe:
      Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:
      pkt 2: kwotę i walutę kredytu;
      pkt 4: zasady i termin spłaty kredytu.
    Z kolei na podstawie art. 58 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest
      nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż
      na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie
      przepisy ustawy.
    Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy:
      Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
            1W myśl art. 385 Kodeksu cywilnego:
      § 1 Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie
      nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi
      obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne).
      Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub
      wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
      § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są
      związane umową w pozostałym zakresie.
      § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść
      konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do
      postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi
      przez kontrahenta.
      § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa
      na tym, kto się na to powołuje.
    Sądy orzekają o nieważności jednostkowych umów o kredyt hipoteczny zawartych przez
    banki. Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej
    czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność
    umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie
    powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową
    jako świadczenia nienależne. Kredytodawca winien zatem zwrócić wszystkie świadczenia
    pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca winien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanego
    kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na
    gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy
    dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu, jako
    nieważna już od chwili jej zawarcia, nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z
    sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Zatem samo unieważnienie umowy kredytowej nie rodzi żadnych skutków podatkowych i
    nie ma wpływu na wymiar zobowiązania podatkowego w momencie składania
    wcześniejszych deklaracji PIT. Z tego tytułu nie ciąży również obowiązek złożenia korekty
    zeznań. Dopiero wzajemne rozliczenia między bankiem a kredytobiorcą mogą nieść ze
    sobą ewentualne skutki podatkowe.
    Mając na uwadze powyższe, Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1, 2 i 3 jest prawidłowe.
    Korekta kosztów

    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został
    poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu
    istnieje związek przyczynowy.
    Stosownie do treści art. 22 ust. 4 powyższej ustawy:
      Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10.
    Podatnik uzyskujący przychody z najmu prywatnego (rozliczający się na zasadach
    ogólnych do 2022 r.) miał zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wszelkich wydatków, pod warunkiem że miały one bezpośredni związek z tym najmem, a
    ich poniesienie miało wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
        pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i
        być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodu,
        nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów,
        wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
        być właściwie udokumentowany.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest najem prywatny rozliczanym na zasadach
    ogólnych do 2022 r., kosztami uzyskania przychodów były wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z najmem, których celem było osiągnięcie
    przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo skutkowego między
    poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.
    Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: naliczonych, lecz niezapłaconych
      albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Na podstawie powołanych regulacji, dopiero zapłacenie odsetek od kredytu (pożyczki)
    daje możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie
    zwiększają kosztów inwestycji.
    W konsekwencji odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:
        są faktycznie zapłacone,
        pozostają w związku przyczynowym z przychodami,
        nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    Zatem skoro zaliczała Pani zapłacone odsetki do kosztów uzyskania przychodów i w
    przypadku realnego rozliczenia z bankiem bank zwróci Pani część tych odsetek, to
    powstaje obowiązek korekty kosztów podatkowych. Zgodnie z ustawą o podatku

    dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodu może być tylko
    rzeczywiście poniesiony wydatek.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości, o której mowa we wniosku, korekty kosztów uzyskania
    przychodów należy dokonać wstecz, czyli złożyć korektę zeznania podatkowego za rok, w
    którym ten koszt został ujęty.
    Zgodnie natomiast z art. 70 § 1 z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku
    kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z upływem 5 lat.
    Istotą „przedawnienia” uregulowanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest to, że na
    skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa i organ podatkowy
    nie może skutecznie domagać się od podatnika jego zapłaty, zobowiązanie podatkowe
    przestaje bowiem istnieć.
    Wobec tego, w przedstawionej sytuacji, jeśli rozliczenie z bankiem nastąpi w 2026 roku, to
    może Pani dokonać korekty zeznań podatkowych za lata, które nie są przedawnione, przy
    czym jak słusznie Pani wskazała – będą to tylko te lata, w których formą opodatkowania
    były zasady ogólne (skala podatkowa), a nie ryczałt.
    Skoro rozliczenie z bankiem nastąpi w 2026 r., to pierwszym rokiem, za który
    zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu jest rok 2020. W takim przypadku
    okres 5 lat, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej należy liczyć od końca 2021
    roku, w którym powstało zobowiązanie podatkowe za 2020 rok. Zatem będzie Pani
    zobowiązana do złożenia korekt zeznań za lata 2020-2022.
    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest nieprawidłowe.
    Przedawnienie roszczenia
    25 kwietnia 2024 roku, Sąd Najwyższy wydał tzw. dużą uchwałę frankową (sygnatura III
    CZP 25/22), w której odniósł się m.in. do kwestii przedawnienia roszczeń banków. Sąd
    Najwyższy orzekł w niej, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się dzień po tym, jak
    kredytobiorca zakwestionuje postanowienia umowy.
                                1W praktyce banki odwołują się do przepisu art. 117 § 1 Kodeksu cywilnego, w myśl
    którego:
      W wyjątkowych przypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie
      uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko
      konsumentowi, jeżeli wymagają tego względy słuszności.
    Przełomowym orzeczeniem okazał się wyrok Sądu Okręgowego w Płocku z 28 sierpnia
    2024 roku sygn. akt I C 6/22, w którym Sąd wskazał, że w sprawach dotyczących roszczeń
    związanych z kredytami frankowymi brak jest okoliczności uzasadniających zastosowanie
    zasady słuszności.
    Wyrok ten oznacza, że konsumenci mogą odzyskać wszystkie wpłaty dokonane na rzecz
    banku na podstawie nieważnej umowy kredytowej, podczas gdy bank nie odzyska
    żadnych pieniędzy od kredytobiorców frankowych.
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że prawomocnym wyrokiem sądu Pani
    umowa kredytowa została uznana za nieważną, a ponadto – proces wytoczony przez Bank
    zakończy się oddaleniem powództwa w wyniku przedawnienia roszczeń, natomiast proces
    wytoczony przez Panią zakończy się przyznaniem Pani wszystkich wpłaconych środków.
    Skoro zatem nie będzie Pani miała obowiązku zwracać bankowi kredytu, a jednocześnie
    otrzyma Pani zwrot swoich własnych środków na podstawie umowy, który była nieważna –

    to zwrot taki nie spowoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W
    konsekwencji pieniądze te nie będą Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po Pani
    stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego i nie będzie Pani zobowiązana do
    wykazania tych środków w składanym zeznaniu podatkowym.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu środków wpłaconych na rzecz banku
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Odnosząc się do skutków podatkowych zwrotu, w sytuacji, gdy bank zwraca kredytobiorcy
    środki, które wcześniej na mocy umowy kredytowej zostały przekazane na rzecz banku,
    wówczas kredytobiorca otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były
    uprzednio poniesione z jego własnych środków. Nie dojdzie zatem do powstania
    przysporzenia majątkowego - taka wypłata będzie dla kredytobiorcy neutralna podatkowo
    – po stronie kredytobiorcy nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pani od banku taki zwrot - to nie będzie on stanowił przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Zatem w kwestii braku opodatkowania zwróconych Pani własnych środków (pytanie nr 6)
    Pani stanowisko jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek
    Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję
    prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe
      za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku

      Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro zwrot wpłaconych przez Panią środków tytułem wykonania umowy kredytu nie
    będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to
    wypłacone z tego tytułu odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21
    ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pani stanowisko dotyczące zapłacenia podatku z tytułu wypłaty odsetek
    skapitalizowanych oraz naliczonych od dnia rozszerzenia pozwu do dnia wypłaty jest
    nieprawidłowe.
    Możliwość rozliczenia kwoty wolnej od podatku i ulgi dla osób samotnie wychowujących
    dzieci
    Odnosząc się do Pani wątpliwości dotyczących rozliczenia ulgi dla osób samotnie
    wychowujących dzieci wskazuję, że stosownie do art. 6 ust. 4c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
      1) małoletnie,
      2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
      pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
      3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w
      przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących
      w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
      - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
      zeznaniu podatkowym.
    Na podstawie art. 6 ust. 4d wskazanej ustawy:

      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    Stosownie do art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej
      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku
      z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z
      art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu
      dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 oraz z 2021 r. poz. 1162, 1981 i 2270).
    Z art. 6 ust. 8 tej ustawy wynika, że:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
      1) stosuje przepisy:
      a) art. 30c lub
      b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej
      ustawy
      - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
      uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
      pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
      uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
      2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
      2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
      przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca udzielił możliwości preferencyjnego,
    wspólnego rozliczenia z dzieckiem niektórym rodzajom podatników, ze względu na
    wyjątkowe okoliczności związane z ich sytuacją rodzinną. Ulga osób samotnie
    wychowujących dzieci, o której mowa, daje możliwość rozliczenia podatku PIT na
    preferencyjnych zasadach, co bezpośrednio przyczynia się do obniżenia zobowiązania
    podatkowego podatnika. Aby jednak wspólne rozliczenie z dzieckiem było możliwe,
    samotny rodzic musi spełnić kilka warunków, m.in.
        posiadać statusu osoby samotnie wychowującej dzieci (dziecko);
        wychowywać samotnie w roku podatkowym dzieci (dziecka);
        nie może być opodatkowany:
        jednolitą 19% stawką podatku – tzw. podatkiem liniowym (rozliczanie na PIT-36L),
        zryczałtowanym podatkiem dochodowym za wyjątkiem dochodów z prywatnego
        najmu (rozliczanie na PIT-28),
        zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów osób duchownych (PIT-
        19A),
        podatkiem tonażowym,
        zryczałtowanym podatkiem od wartości sprzedanej produkcji, zgodnie z
        przepisami ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
        komplementarnych.

    Biorąc pod uwagę wskazane przepisy, stwierdzić należy, że negatywną przesłanką do
    skorzystania przez Panią z możliwości obliczenia podatku w sposób przewidziany dla
    osoby samotnie wychowującej dziecko jest stosowanie przez Panią przepisów ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Z treści przytoczonego wcześniej art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jednoznacznie wynika, że osoba, która samotnie wychowuje dziecko, ale do
    rozliczania swoich przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej stosuje
    opodatkowanie na zasadach ryczałtu zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku
    dochodowym – z preferencyjnych zasad opodatkowania, przewidzianych w art. 6 ust. 4c
    ww. ustawy, skorzystać nie może.
    Fakt, że osoba taka uzyskuje również dochody opodatkowane na tzw. zasadach ogólnych,
    tj. według skali określonej w art. 27 omawianej ustawy - jest w tej sytuacji bez znaczenia,
    skoro wolą ustawodawcy – co jasno wynika z treści wyżej powołanych przepisów – było
    wyłączenie z preferencyjnego sposobu opodatkowania dochodów osób, które do
    opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej stosują tzw. ryczałt.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 17 kwietnia 2012 r.
    sygn. akt I SA/Gl 1103/11:
      Należy też nadmienić, że ustawa podatkowa (w art. 10) określa różnorakie źródła
      przychodów (dochodów) podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób fizycznych (art. 1 ustawy podatkowej). Osoby te podlegają obowiązkowi
      podatkowemu od całości swoich dochodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
      Dochody te (przychody) z poszczególnego źródła przychodu, z mocy przepisów
      ustawy podatkowej, opodatkowane są łącznie (suma) bądź oddzielnie. Na podstawie
      art. 30c ust. 6 ustawy podatkowej dochodów ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1
      pkt 3 ustawy podatkowej, wskutek dokonanego przez podatnika (osobę fizyczną)
      wyboru, o którym mowa w art. 9a ust. 2 tej ustawy nie łączy się z dochodami
      opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27 (progresja) oraz art. 30b
      (ryczałt).
      Oznacza to, że podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, do którego mają
      zastosowanie przepisy art. 30c ustawy podatkowej, osiągający dochody z innych
      źródeł niż pozarolnicza działalność gospodarcza, opodatkuje je oddzielnie w sposób
      przewidziany przepisami prawa podatkowego.
      Praktycznie ma to ten skutek, że w danym okresie rozliczeniowym podatnik składa
      odrębne, wymagane prawem, deklaracje (zeznania) podatkowe i uiszcza stosowne
      podatki z tytułu ciążącego na nim obowiązku podatkowego (bez ich sumowania),
      które łącznie stanowią opodatkowanie jego dochodów w danym roku podatkowym.
      Należy bowiem wskazać, że podatnicy, opodatkowani na zasadach określonych w
      art. 30c ustawy podatkowej, obowiązani byli deklarować i wypłacać zaliczki
      podatkowe zgodnie z art. 44 ust. 3f ustawy podatkowej oraz, w myśl art. 45 ust. 1a
      tej ustawy, składać oddzielne zeznania o wysokości osiągniętego, w ten sposób, w
      roku podatkowym dochodu (straty). Tym samym podatnicy tacy, o ile osiągnęli
      dochód również z innych źródeł np. opodatkowany na zasadach określonych w art.
      27 ustawy podatkowej, składali oddzielne zeznanie podatkowe dotyczące tak
      osiągniętego dochodu (dochodów), zaś ich dochody były opodatkowane oddzielnie :
      na zasadach określonych w art. 30c ustawy podatkowej oraz na zasadach
      określonych w art. 27 tej ustawy.
      Nie oznaczało to jednak, że podatnik, do dochodów którego znajdowały
      zastosowanie (odrębnie) zasady z art. 30c i art. 27 ustawy podatkowej, mógł w
      stosunku do tych drugich dochodów i wynikającego z nich podatku, stosować przepis
      art. 6 ust. 4 ustawy podatkowej, gdyż w ten sposób podatnik korzystałby zarówno z
      preferencyjnego opodatkowania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej

      (podatek liniowy) jak i ze specyficznego uregulowania podatkowego w odniesieniu do
      osób samotnie wychowujących dzieci (ulga prorodzinna).
    Zatem nawet gdyby osiągnęła Pani z tytułu rozliczeń z bankiem dochód podlegający
    opodatkowaniu na zasadach ogólnych, który podlegałby rozliczeniu na formularzu PIT-36,
    to nie mogłaby Pani skorzystać z ulgi dla osoby samotnie wychowującej dziecko.
    Odnosząc się natomiast do kwestii skorzystania z kwoty wolnej od podatku wskazuję, że
    kwota wolna od podatku wartość, od której w corocznym rozliczeniu podatkowym
    podatnik nie musi odprowadzać podatku. Rozliczenie podatku dochodowego od osób
    fizycznych zakłada, że podstawą do jej wyliczenia jest dochód podatnika. Z kolei pod
    pojęciem dochodu należy rozumieć przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania.
    Kwota wolna od podatku obowiązuje zatem wyłącznie podatników rozliczających się na
    corocznie składanych deklaracjach podatkowych PIT-36 oraz PIT-37, które podlegają
    opodatkowaniu według skali podatkowej.
    Oznacza to, że w stosunku do przychodów opodatkowanych w formie ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych nie ma możliwości skorzystania z kwoty wolnej od
    podatku.
    Z tytułu rozliczenia z bankiem również nie zastosuje Pani kwoty wolnej od podatku, gdyż
    jak wyjaśniłem, zwrot Pani własnych środków nie spowoduje powstania przychodu, a z
    tytułu wypłaty odsetek powstanie przychód, który korzysta ze zwolnienia od podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Zatem nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia się z
    tego tytułu.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pyt. nr 6 dotyczącego możliwości skorzystania z ulgi dla
    osoby samotnie wychowującej dziecko i skorzystania z kwoty wolnej od podatku jest
    nieprawidłowe.
    Obowiązek złożenia zeznania
    Końcowo wskazuję, że stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Mając na uwadze powyższe, w zakresie pyt. nr 6 dotyczącego wskazania, że powinna się
    Pani rozliczyć do końca kwietnia roku następnego za rok, w którym otrzyma Pani
    rozliczenie – Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.