Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.528.2024.3.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-13
Teza: Wystawianie faktur korygujących oraz prawo do odliczenia
podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
faktura-faktura korygująca
noty-nota korygująca
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
rękojmia
towar-wady towaru
usługi-wykonanie usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy wystawiania faktur korygujących oraz prawa do
    odliczenia podatku naliczonego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    1) (...) S.A. z siedzibą w (...) („Wnioskodawca”/„Spółka”): (i) jest spółką prawa handlowego,
      (ii) posiada siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski oraz (iii) posiada w Polsce
      nieograniczony obowiązek podatkowy w podatku CIT. Wnioskodawca jest również
      czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca jest największym w Polsce
      producentem (...).
    2) Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest: (...).
    3) W zakresie produkcji wyrobów (...),wszystkie towary podlegające sprzedaży przez
      Spółkę objęte są tożsamą polityką zarządzania jakością. Spółka dokłada należytej
      staranności, aby oferowane towary były jak najlepszej jakości. W przedmiotowym
      zakresie Wnioskodawca uzyskuje liczne certyfikaty jakości oraz prowadzi odpowiednią
      wewnętrzną politykę zarządzania jakością, w związku z którą towary podlegają
      stosownym testom jakościowym. Spółka posiada odpowiednie wewnętrzne procedury
      produkcyjne, technologiczne i jakościowe, a ww. testy jakościowe służą bieżącej
      weryfikacji.
    4) Pomimo wyżej opisywanych działań z zakresu kontroli jakości, całkowite
      wyeliminowanie potencjalnego wystąpienia wad jakościowych produktów nie jest
      możliwe. Jednocześnie, dla utrzymania wysokich standardów jakościowych Spółka
      udziela swoim klientom rękojmi na dostarczone towary oraz - zgodnie z obowiązującą
      procedurą reklamacyjną - dopuszcza możliwość złożenia reklamacji jakościowej.
      W ramach prowadzonej działalności produkcji i sprzedaży (...) złożona przez klienta
      reklamacja może dotyczyć wadliwości towarów, która obejmuje sytuacje związane z
      obowiązkiem wycofania z obrotu partii towaru zakwestionowanego przez Inspekcję
      Weterynaryjną w następstwie stwierdzenia obecności Salmonella Enteritidis dalej: „S”.
      Obecność Salmonelli dotyczyć może (...) wyprodukowanego i dostarczonego
      bezpośrednio do odbiorcy finalnego (podmiotu krajowego lub zagranicznego) przez
      Spółkę, jak również (...) dostarczonego przez Spółkę i dalej przetworzonego przez
      podmiot trzeci np. (...), który po przetworzeniu (...) prowadzi sprzedaż produktów
      przetworzonych.
      Wycofanie produktu na okoliczność obecności Salmonelli w (...) wiąże się z kosztami m.
      in. transportu, odbioru towaru, kosztów usługi utylizacji prowadzonej przez Spółkę w
      (...) lub przez podmiot trzeci w obcym zakładzie utylizacji, kosztów przerobu w
      podmiocie trzecim (...) z partii z „S”.

      Decyzje w kwestii zagospodarowania towaru skażonego wydaje miejscowy Lekarz
      Weterynarii i jest to skierowanie na kat. II (utylizacja) lub przekazanie do obróbki
      termicznej. W takich sytuacjach, handlowcy prowadzą zazwyczaj negocjacje z
      odbiorcami wadliwego produktu celem ograniczenia kosztów i wówczas podejmują
      decyzję o sposobie rekompensaty związanej z reklamowanym produktem.
    5) Uznanie przez Spółkę reklamacji towarów wadliwych może zostać/zostało rozpatrzone:
        1) poprzez zwrot ceny, za którą został sprzedany towar klientowi oraz zwrot kosztów
        utylizacji poniesionych przez klienta w związku z przekazaniem towarów do
        utylizacji do podmiotu trzeciego oraz innymi kosztami powstałymi w związku z
        wadliwością towaru (koszty przetworzenia, pracownicze, transportu itp.) na
        podstawie wystawionej przez klienta noty. Przyjęty model rozpatrzenia reklamacji
        ma na celu optymalizację kosztów utylizacji towarów, który jest niszczony przez
        klienta.
        Rozwiązanie to pozwala na uniknięcie konieczności transportu towarów do Spółki
        oraz zaangażowania zasobów Spółki w procesie utylizacji, a w konsekwencji jest
        bardziej efektywne i prowadzi do obniżenia kosztów związanych z procesem
        utylizacji. Spółka porozumiewa się z klientem w kwestii utylizacji towarów,
        intencją Spółki jest aby w przypadku zwrotu ceny zakupu towarów do klienta
        przez Spółkę, towar był niszczony przez klienta.
        2) poprzez zwrot ceny, za którą został sprzedany towar klientowi na podstawie
        wystawionej przez klienta faktury, tj. odkupienie przez Spółkę od klienta towarów
        wadliwych, a w przypadku gdy klient dokonał obróbki towaru i na bazie towarów
        powstał całkowicie nowy produkt cena powiększona jest m.in. o koszty
        przetworzenia, pracownicze itp.
        Przyjęty model rozpatrzenia reklamacji wynika ze specyfiki prowadzonej przez
        Spółkę działalności. Gdyby Spółka nie zgodziła się na odkupienie wadliwych
        towarów od klientów towarów, klienci nie składaliby zamówień lub mogliby je
        znacznie ograniczyć. Odkupowane przez Spółkę od klientów towary są co do
        zasady towarami pełnowartościowymi jednak ze względu na wykrytą bakterię
        salmonelli, towar w celu dalszego użycia (przeznaczenie do spożycia) wymaga
        poddania go dozwolonej obróbce termicznej przez podmiot posiadający
        odpowiednią technologię, warunki magazynowe oraz sprzęt do obróbki takiego
        (...).
        Ponadto wskazać należy, że jest to towar trudno zbywalny i nie jest praktycznie
        możliwe znalezienie na niego zapotrzebowania. W związku z powyższym, po
        sprzedaży powrotnej towary wadliwe:
          a. podlegają utylizacji przez podmiot zewnętrzny albo w zakładzie Spółki jeżeli
            nie jest możliwe dalsze ich wykorzystanie np. ze względu na krótki termin
            przydatności bądź dokonanie obróbki przez klienta uniemożliwiającej dalsze
            wykorzystanie towarów albo;
          b. są odsprzedawane innym podmiotom, tj. (...), który posiada odpowiednią
            technologię, warunki magazynowe oraz sprzęt do obróbki takiego (...) w celu
            poddania go dozwolonej obróbce technicznej.
    W przypadku zakupu wadliwych towarów opisanych:
        w pkt 2 lit. a) podlegających utylizacji przez podmiot zewnętrzny albo w zakładzie
        Spółki jeżeli nie jest możliwe dalsze ich wykorzystanie np. ze względu na krótki
        termin przydatności bądź dokonanie obróbki przez klienta uniemożliwiającej dalsze

        wykorzystanie towarów - wartość towaru protokołem likwidacji odpisywana jest w
        pozostałe koszty operacyjne Spółki oraz na podstawie decyzji Powiatowego Lekarza
        Weterynarii pomniejsza wartość majątku obrotowego Spółki;
        w pkt 2 lit. b) odsprzedawane innym podmiotom tj. (...), który posiada odpowiednią
        technologię, warunki magazynowe oraz sprzęt do obróbki takiego (...) w celu
        poddania go dozwolonej obróbce technicznej - towar uznawany i
        zaewidencjonowany jest jako towar z zakupu. Nie jest to produkt gotowy z własnej
        produkcji. Sprzedaż towaru związana jest z działalnością opodatkowaną. Wartość
        towaru jest księgowana jako koszt sprzedanych wyrobów, towarów i materiałów w
        pozycji „Wartość sprzedanych towarów i materiałów” w momencie osiągnięcia
        przychodów z którymi wydatki są bezpośrednio związane. Przychód
        zaewidencjonowany jako „Przychód netto z tytułu sprzedaży towarów i materiałów”.
    3) poprzez partycypację Spółki w kosztach utylizacji wadliwego towaru, która miała
      miejsce w sytuacji, w której kontrahent otrzymał wadliwe produkty z „S” np. na skutek
      pomyłki przy załadunku, gdzie w porcie na statek została załadowana partia
      niewłaściwego towaru (zamiast towaru, który miał być sprzedany, został załadowany
      odstawiony towar ze stwierdzoną Salmonellą). W rezultacie, ostateczny odbiorca
      musiał zutylizować otrzymany towar, jednak ze względu na ryzyko nagłośnienia
      sprawy, utylizacji podlegała cała dostawa, a nie jedynie partia wadliwego towaru.
      Podmiot, który pośredniczył w sprzedaży na rzecz ostatecznego odbiorcy zwrócił
      klientowi wartość zutylizowanego towaru, jednocześnie wnosząc do Spółki o
      partycypowanie w kosztach, które Spółka zgodziła się pokryć w 25% (obejmujących
      wartość towaru i koszty związane z utylizacją) w związku z dotychczasową i przyszłą
      współpracą z kontrahentem.
    Opisane wydatki nie mają charakteru odszkodowawczego oraz nie stanowią jakiejkolwiek
    formy kary umownej, lecz stanowią element obowiązków Wnioskodawcy wynikający ze
    sprzedaży produktów, w zakresie odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady. Oznacza to,
    że stanowią one wyłącznie efekt realizacji procesu reklamacyjnego i są ściśle związane z
    usunięciem wad lub wymianą produktów na wolne od wad, a jednocześnie ich celem nie
    jest naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania
    zobowiązania, jak również ww. proces reklamacyjny nie służy identyfikacji jakiejkolwiek
    szkody i jej wysokości, lecz ogranicza się do weryfikacji rzeczywistego wystąpienia
    określonej wady produktu.
    Towar opisany w pkt 3 został sprzedany firmie będącej pośrednikiem, tj. B. SL z siedzibą w
    Hiszpani. Ostatecznym klientem był podmiot z siedzibą w Demokratycznej Republice
    Konga. Fakturę dokumentującą utylizację Wnioskodawca otrzymuje od firmy będącej
    pośrednikiem, tj. B. SL z siedzibą w Hiszpani, któremu Spółka sprzedaje towary.
    Opisane w pkt 3, 25% kosztów obejmuje wartość towaru i koszty związane z utylizacją.
    Faktura została wystawiona tytułem „problem z jakością + zniszczenie towaru pakowanie”.
    Na fakturze dokumentującej 25% kosztów nie wyszczególniono kwot przypadających na
    towar oraz usługę utylizacji, podana jest jedna cena - wartość przedmiotu zakupu.
    Koszty utylizacji opisane w pkt 3, w których Spółka partycypuje są zaliczane do kosztów
    niebędących kosztami uzyskania przychodów i księgowane w pozostałe koszty operacyjne
    „Koszty odszkodowań kar grzywien NKUP (niebędące kosztami uzyskania przychodów)”.
    6) Spółka w przyjętym modelu rozpatrywania reklamacji opisanym:

        1) w pkt 5 ppkt 1) i ppkt 3) poniesione wydatki udokumentowaną notą/fakturą
        zalicza do kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT w momencie ich
        poniesienia jako koszty pośrednie jeżeli przekazane przez klienta dokumenty
        potwierdzają wysokość kosztów poniesionych na utylizacje produktów;
        2) w pkt 5 ppkt 2) lit. a) poniesione wydatki udokumentowane fakturą jako zwrot
        ceny towarów przeznaczonych do utylizacji zalicza do kosztów uzyskania
        przychodów w podatku CIT w momencie ich poniesienia jako koszty pośrednie,
        3) w pkt 5 ppkt 2) lit. b) poniesione wydatki udokumentowane fakturą jako zwrot
        ceny towarów, które następnie są odsprzedawane w celu poddania dozwolonej
        obróbce termicznej zalicza do kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT w
        momencie osiągnięcia przychodów z odsprzedaży towarów, tj. w momencie
        osiągnięcia przychodów z którymi wydatki te są bezpośrednio związane.
    Wymienione we wniosku wydatki ponoszone są w związku z rękojmią udzielaną przez
    Spółkę na dostarczone towary.
    Pytania (numeracja zgodna z wnioskiem)
    3) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym
      opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym sposobem rozpatrywania reklamacji
      opisanym w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym Wniosku w pkt 5 ppkt 1) brak
      jest podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a rozliczenie po stronie
      Spółki powinno nastąpić na podstawie noty wystawionej przez klienta obejmującej
      wartość zwracanego towaru oraz koszt utylizacji towarów?
    4) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym
      opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym sposobem rozpatrywania reklamacji
      opisanym w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym Wniosku w pkt 5 ppkt 2) brak
      jest podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a jedynym
      dokumentem jest faktura wystawiona przez klienta obejmująca wartość zwracanego
      towaru?
    5) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym
      opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym przez Spółkę sposobem rozpatrzenia
      reklamacji towaru opisanym w pkt 5 ppkt 2) i pkt 5 ppkt 3) Wniosku na podstawie
      otrzymanych od klienta faktur Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT.
    Ad 3
    Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w
    zdarzeniu przyszłym opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym sposobem
    rozpatrywania reklamacji opisanym w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym Wniosku
    w pkt 5 ppkt 1) brak jest podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a
    rozliczenie po stronie Spółki powinno nastąpić na podstawie noty wystawionej przez
    klienta obejmującej wartość zwracanego towaru oraz koszt utylizacji towarów. Przyjęty
    przez Spółkę sposób rozpatrzenia reklamacji towaru opisany w pkt 1) nie powoduje u
    Spółki obowiązku w podatku od towarów i usług, tj. Spółka nie jest zobowiązana do
    wystawienia faktury korygującej, a jedynym dokumentem jest nota wystawiona przez
    klienta obejmująca wartość zwracanego towaru oraz kosztu usługi utylizacji towarów.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem, co do zasady, dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy jest
    wykonywana odpłatnie. Odstępstwem od tej zasady jest obowiązek opodatkowania
    nieodpłatnego przekazania towarów w przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 ustawy o
    VAT.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika
    towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
    1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia,
    2) wszelkie inne darowizny
    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Opodatkowaniu podatkiem VAT podlega więc generalnie każde nieodpłatne przekazanie
    towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych
    towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem VAT transakcji
    wykonywanych przez podatników w ramach działalności gospodarczej. W świetle
    powołanych przepisów przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie,
    które nie jest dostawą towarów, świadczone na rzecz innego podmiotu. Jednocześnie jak
    wynika z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, dostawa towarów i
    świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy
    są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek pomiędzy

    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Zatem odpłatne świadczenie
    usług może zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej
    beneficjentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem.
    Według art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy po wystawieniu faktury:
    1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
    2) (uchylony)
    3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
    4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1
      pkt 4,
    5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
    - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Oznacza to, że w przypadku, gdy po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające
    wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy,
    podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1610 z późn. zm), („Kodeks Cywilny”) dłużnik obowiązany jest do naprawienia
    szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów Kodeksu Cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego, wynika, że zobowiązany do odszkodowania ponosi
    odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego
    szkoda wynikła.
    W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
    umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści,
    które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie art. 363 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego, naprawienie szkody powinno nastąpić,
    według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź
    przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu
    poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego
    nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do
    świadczenia w pieniądzu.
    Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna
    być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne
    okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.

    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłaconego odszkodowania, jako podlegającego bądź
    niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT, należy więc oceniać w kontekście
    związku z konkretnym świadczeniem. Jeżeli więc płatność o charakterze
    odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter
    świadczenia ze strony kontrahenta, wówczas kwota wypłaconych odszkodowań nie
    stanowi wynagrodzenia za podlegające opodatkowaniu świadczenie usług. W tym miejscu
    trzeba zaznaczyć, że bez znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Istotnym jest
    natomiast, czy stanowi ona zapłatę za konkretne świadczenie czy też jest
    odszkodowaniem.
    Z powyższego wynika, że istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz
    rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją
    ekwiwalentną - świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane
    odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony kontrahenta. Zapłata ta
    nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania
    czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub
    sytuacji.
    Natomiast w myśl art. 535 Kodeksu Cywilnego, przez umowę sprzedaży sprzedawca
    zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący
    zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.
    W myśl art. 556 Kodeksu Cywilnego, sprzedawca jest odpowiedzialny względem
    kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną (rękojmia).
    Ponadto, zgodnie z art. 577 § 1-3 Kodeksu Cywilnego:
    § 1. Udzielenie gwarancji następuje przez złożenie oświadczenia gwarancyjnego, które
    określa obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego w przypadku, gdy rzecz sprzedana
    nie ma właściwości określonych w tym oświadczeniu. Oświadczenie gwarancyjne może
    zostać złożone w reklamie.
    § 2. Obowiązki gwaranta mogą w szczególności polegać na zwrocie zapłaconej ceny,
    wymianie rzeczy bądź jej naprawie oraz zapewnieniu innych usług.
    § 3. Jeżeli została udzielona gwarancja co do jakości rzeczy sprzedanej, poczytuje się w
    razie wątpliwości, że gwarant jest obowiązany do usunięcia wady fizycznej rzeczy lub do
    dostarczenia rzeczy wolnej od wad. o ile wady te ujawnią się w ciągu terminu określonego
    w oświadczeniu gwarancyjnym.
    Obowiązek wymiany rzeczy z tytułu gwarancji wynika wprost z przepisów Kodeksu
    Cywilnego. Źródłem powstania tego obowiązku jest umowa sprzedaży łącząca
    sprzedającego i kupującego oraz skutki przewidziane w tym zakresie w przepisach tego
    Kodeksu.
    Czynności naprawcze realizowane w ramach gwarancji mają niewątpliwie charakter
    usługowy. Jeżeli są one realizowane przez gwaranta na rzecz kupującego są usługami
    realizowanymi bez wynagrodzenia i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z powyższego wynika, że przysługujące nabywcy uprawnienia z tytułu gwarancji są
    nierozerwalnie związane z transakcją sprzedaży i jako forma zabezpieczenia interesów
    nabywcy stanowią element stosunku prawnego jaki łączy sprzedawcę i kupującego.
    Oznacza to, że ewentualne świadczenia sprzedawcy względem gwaranta wykonywane w
    razie ujawnienia się wad fizycznych rzeczy w okresie gwarancji stanowią jedynie realizację

    jego zobowiązań z tytułu udzielonej gwarancji mających na celu zapewnienie nabywcy
    rzeczy niezakłóconego korzystania z rzeczy sprzedanej w przypadku, gdy rzecz ta okaże się
    wadliwa. Świadczenia te nie mogą być więc traktowane jako dodatkowe świadczenia
    dokonywane na rzecz nabywcy rzeczy w oderwaniu od transakcji sprzedaży rzeczy.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy uznać, że zarówno zwrot ceny towaru objętego reklamacją poza zakresem
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Skoro więc Spółka udziela de facto gwarancji na sprzedane towary, to tym samym - jako
    gwarant odpowiada za wszelkie wady jakościowe towarów, które w momencie nabycia
    przez klienta zostały objęte gwarancją. W związku z powyższym, po wykryciu wady
    jakościowej sprzedanego towaru przez użytkownika i pozytywnym przeprowadzeniu
    procesu reklamacji towarów Spółka zobowiązana jest do podjęcia działań mających na
    celu usunięcie wad jakościowych. Zgodnie z powołanymi przepisami Kodeksu Cywilnego,
    obowiązkiem gwaranta jest m.in. zwrot zapłaconej ceny.
    Oznacza to, że dokonując zwrotu ceny zapłaconej za wadliwy towar objęty reklamacją
    Spółka nie dokonuje nowej/dodatkowej sprzedaży towaru ani nie świadczy żadnej
    dodatkowej odpłatnej usługi na rzecz klienta. Zwrot ceny zapłaconej za wadliwy towar
    objęty reklamacją wynika wyłącznie z uprzednio zawartej transakcji pomiędzy stronami i
    są realizowane w ramach procedury reklamacyjnej towaru. Wykonanie ww. czynności
    stanowi kontynuację wykonanego pierwotnego świadczenia, tj. sprzedaży towaru
    klientowi.
    Tym samym, zwrot ceny zapłaconej za wadliwy towar dokonywane na zasadach
    przedstawionych we Wniosku nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem VAT, w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, czynność ta nie wymaga od Spółki wystawienia faktury korygującej do
    faktury dokumentującej pierwotną sprzedaż wadliwego towaru.
    Tym samym, prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu
    przyszłym opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym sposobem rozpatrywania
    reklamacji opisanym w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym Wniosku w pkt 5 ppkt 1)
    brak jest podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a jedynym
    dokumentem jest nota wystawiona przez klienta obejmująca wartość zwracanego towaru
    oraz koszt usługi utylizacji towarów.
    Ad 4
    W ocenie Spółki, prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu
    przyszłym opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym sposobem rozpatrywania
    reklamacji opisanym w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym Wniosku w pkt 5 ppkt 2)
    brak jest podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a jedynym
    dokumentem jest faktura wystawiona przez klienta obejmująca wartość zwracanego
    towaru, przyjęty przez Spółkę sposób rozpatrzenia reklamacji towaru opisany w pkt 2) nie
    powoduje u Spółki obowiązku w podatku od towarów i usług, tj. Spółka nie jest
    zobowiązana do wystawienia faktury korygującej, a jedynym dokumentem jest faktura
    wystawiona przez klienta obejmująca wartość zwracanego towaru.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem, co do zasady, dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdy jest
    wykonywana odpłatnie. Odstępstwem od tej zasady jest obowiązek opodatkowania
    nieodpłatnego przekazania towarów w przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 ustawy o
    VAT.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika
    towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
    1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia,
    2) wszelkie inne darowizny
    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Opodatkowaniu podatkiem VAT podlega więc generalnie każde nieodpłatne przekazanie
    towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych
    towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem VAT transakcji
    wykonywanych przez podatników w ramach działalności gospodarczej. W świetle
    powołanych przepisów, przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde
    zachowanie, które nie jest dostawą towarów, świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Jednocześnie jak wynika z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego

    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Zatem odpłatne świadczenie
    usług może zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej
    beneficjentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem.
    Według art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy po wystawieniu faktury:
    1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
    2) (uchylony)
    3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
    4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1
      pkt 4,
    5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
    - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Oznacza to, że w przypadku, gdy po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające
    wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się. że wystawiona faktura zawiera błędy,
    podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1610 z późn. zm.), („Kodeks Cywilny”) dłużnik obowiązany jest do naprawienia
    szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów Kodeksu Cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego wynika, że zobowiązany do odszkodowania ponosi
    odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego
    szkoda wynikła.
    W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
    umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści,
    które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie art. 363 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego, naprawienie szkody powinno nastąpić,
    według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź
    przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu
    poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego
    nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do
    świadczenia w pieniądzu.
    Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna
    być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne
    okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w

    zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłaconego odszkodowania, jako podlegającego bądź
    niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT, należy więc oceniać w kontekście
    związku z konkretnym świadczeniem. Jeżeli więc płatność o charakterze
    odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter
    świadczenia ze strony kontrahenta, wówczas kwota wypłaconych odszkodowań nie
    stanowi wynagrodzenia za podlegające opodatkowaniu świadczenie usług. W tym miejscu
    trzeba zaznaczyć, że bez znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Istotnym jest
    natomiast, czy stanowi ona zapłatę za konkretne świadczenie czy też jest
    odszkodowaniem.
    Z powyższego wynika, że istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz
    rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją
    ekwiwalentną - świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane
    odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony kontrahenta. Zapłata ta
    nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania
    czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub
    sytuacji.
    Natomiast w myśl art. 535 Kodeksu Cywilnego, przez umowę sprzedaży sprzedawca
    zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący
    zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.
    W myśl art. 556 Kodeksu Cywilnego, sprzedawca jest odpowiedzialny względem
    kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną (rękojmia).
    Ponadto, zgodnie z art. 577 § 1-3 Kodeksu Cywilnego:
    § 1. Udzielenie gwarancji następuje przez złożenie oświadczenia gwarancyjnego, które
    określa obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego w przypadku, gdy rzecz sprzedana
    nie ma właściwości określonych w tym oświadczeniu. Oświadczenie gwarancyjne może
    zostać złożone w reklamie
    § 2. Obowiązki gwaranta mogą w szczególności polegać na zwrocie zapłaconej ceny,
    wymianie rzeczy bądź jej naprawie oraz zapewnieniu innych usług.
    § 3. Jeżeli została udzielona gwarancja co do jakości rzeczy sprzedanej, poczytuje się w
    razie wątpliwości, że gwarant jest obowiązany do usunięcia wady fizycznej rzeczy lub do
    dostarczenia rzeczy wolnej od wad, o ile wady te ujawnią się w ciągu terminu określonego
    w oświadczeniu gwarancyjnym.
    Obowiązek wymiany rzeczy z tytułu gwarancji wynika wprost z przepisów Kodeksu
    Cywilnego, źródłem powstania tego obowiązku jest umowa sprzedaży łącząca
    sprzedającego i kupującego oraz skutki przewidziane w tym zakresie w przepisach tego
    Kodeksu.
    Czynności naprawcze realizowane w ramach gwarancji mają niewątpliwie charakter
    usługowy. Jeżeli są one realizowane przez gwaranta na rzecz kupującego są usługami
    realizowanymi bez wynagrodzenia i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z powyższego wynika, że przysługujące nabywcy uprawnienia z tytułu gwarancji są
    nierozerwalnie związane z transakcją sprzedaży i jako forma zabezpieczenia interesów
    nabywcy stanowią element stosunku prawnego jaki łączy sprzedawcę i kupującego.
    Oznacza to, że ewentualne świadczenia sprzedawcy względem gwaranta wykonywane w
    razie ujawnienia się wad fizycznych rzeczy w okresie gwarancji stanowią jedynie realizację
    jego zobowiązań z tytułu udzielonej gwarancji mających na celu zapewnienie nabywcy
    rzeczy niezakłóconego korzystania z rzeczy sprzedanej w przypadku, gdy rzecz ta okaże się

    wadliwa. Świadczenia te nie mogą być więc traktowane jako dodatkowe świadczenia
    dokonywane na rzecz nabywcy rzeczy w oderwaniu od transakcji sprzedaży rzeczy.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy uznać, że zarówno zwrot ceny towaru objętego reklamacją poza zakresem
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Skoro więc Spółka udziela de facto gwarancji na sprzedane towary, to tym samym - jako
    gwarant odpowiadają Państwo za wszelkie wady jakościowe towarów, które w momencie
    nabycia przez klienta zostały objęte gwarancją. W związku z powyższym, po wykryciu wady
    jakościowej sprzedanego towaru przez użytkownika i pozytywnym przeprowadzeniu
    procesu reklamacji towarów Spółka zobowiązana jest do podjęcia działań mających na
    celu usunięcie wad jakościowych. Zgodnie z powołanymi przepisami Kodeksu Cywilnego,
    obowiązkiem gwaranta jest m.in. zwrot zapłaconej ceny.
    Oznacza to, że dokonując zwrotu ceny zapłaconej za wadliwy towar objęty reklamacją
    Spółka nie dokonuje nowej/dodatkowej sprzedaży towaru ani nie świadczy żadnej
    dodatkowej odpłatnej usługi na rzecz klienta. Zwrot ceny zapłaconej za wadliwy towar
    objęty reklamacją wynika wyłącznie z uprzednio zawartej transakcji pomiędzy stronami i
    są realizowane w ramach procedury reklamacyjnej towaru. Wykonanie ww. czynności
    stanowi kontynuację wykonanego pierwotnego świadczenia, tj. sprzedaży towaru
    klientowi.
    W związku jednak, z tym, że jak wskazano we Wniosku Spółka odkupuje od klienta wadliwy
    towar, to obowiązek wystawienia faktury powstaje po stronie klienta.
    Tym samym, zwrot ceny zapłaconej za wadliwy towar dokonywane na zasadach
    przedstawionych we Wniosku, po stronie Spółki nie stanowi czynności opodatkowanej
    podatkiem VAT, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, czynność ta nie wymaga od Spółki wystawienia faktury korygującej do
    faktury dokumentującej pierwotną sprzedaż wadliwego towaru.
    Tym samym, prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu
    przyszłym opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym sposobem rozpatrywania
    reklamacji opisanym w stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym Wniosku w pkt 5 ppkt
    2), brak jest podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a jedynym
    dokumentem jest faktura wystawiona przez klienta obejmująca wartość zwracanego
    towaru.
    Ad 5
    W ocenie Spółki, prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu
    przyszłym opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym przez Spółkę sposobem
    rozpatrzenia reklamacji towaru opisanym w pkt 5 ppkt 2) i pkt 5 ppkt 3) Wniosku na
    podstawie otrzymanych od klienta faktur Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku
    VAT. W związku z przyjętym przez Spółkę sposobem rozpatrzenia reklamacji towaru
    opisanym w pkt 2 i 3 na podstawie otrzymanych od klienta faktur Spółce przysługuje
    prawo do odliczenia podatku VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku VAT naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    1) nabycia towarów i usług,
    2) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z art. 87 ustawy o VAT wynika mechanizm zwrotu różnicy podatku lub zwrotu kwoty
    podatku VAT. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego
    o kwotę podatku VAT naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku VAT oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek VAT został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania

    czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego jest więc związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.
    Ustawodawca uprawnia podatnika do skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez podatnika zarówno (i) tzw. przesłanek
    pozytywnych, m. in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz (ii) niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę
    wyjątków, która pozbawia podatnika podatku VAT prawa do obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwotę podatku VAT naliczonego (nie dotyczą opisywanego zdarzenia
    przyszłego).
    W ocenie Spółki, Spółka będzie uprawniona do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymanych od
    klientów w związku z przyjętym przez Spółkę sposobem rozpatrzenia reklamacji towaru
    opisanym w pkt 5 ppkt 2 i pkt 5 ppkt 3 Wniosku. Spełniony zostanie bowiem podstawowy
    warunek określony w art. 86 ust. 1 albo art. 87 ustawy o VAT, tj. istnienie związku
    pomiędzy nabytymi składnikami majątkowymi a wykonywanymi przez Nabywcę
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, pod warunkiem niezaistnienia innych
    przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT.
    Tym samym, prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w stanie faktycznym i w zdarzeniu
    przyszłym opisanym we Wniosku, w związku z przyjętym przez Spółkę sposobem
    rozpatrzenia reklamacji towaru opisanym w pkt 5 ppkt 2 i pkt 5 ppkt 3 Wniosku na
    podstawie otrzymanych od klienta faktur Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Przy czym, według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Zatem, co do zasady, dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT, gdy jest
    wykonywana odpłatnie. Odstępstwem od tej zasady jest obowiązek opodatkowania
    nieodpłatnego przekazania towarów w przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zatem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde
    nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części
    składowych.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach działalności gospodarczej. W
    świetle powołanych przepisów przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde
    zachowanie, które nie jest dostawą towarów, świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Jednocześnie jak wynika z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dostawa
    towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są
    wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Zatem odpłatne świadczenie
    usług może zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej
    beneficjentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.

    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Przy czym w myśl art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument w
      formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i
      przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Według art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust.
        1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Zatem, jeżeli po wystawieniu faktury pierwotnej wystąpią zdarzenia, które mają wpływ na
    zmianę treści wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy,
    wówczas należy wystawić fakturę korygującą. Przy czym, należy zauważyć, że
    ustawodawca nie pozostawił podatnikowi swobody w powyższym zakresie lecz uzależnił
    konieczność skorygowania pierwotnie wystawionych faktur od wystąpienia określonych
    zdarzeń. Wśród okoliczności, które determinują konieczność wystawienia faktury
    korygującej ustawodawca wskazał m.in. zwrot towarów podatnikowi. Zatem w sytuacji gdy
    po wystawieniu faktury pierwotnej podatnikowi zwrócono towar, wówczas podatnik
    wystawia fakturę korygującą.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 471 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów Kodeksu cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Z art. 361 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie art. 363 Kodeksu cywilnego:

      § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź
      przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo
      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłaconego odszkodowania, jako podlegającego bądź
    niepodlegającego opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z
    konkretnym świadczeniem. Jeżeli więc płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma
    bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony
    kontrahenta, wówczas kwota wypłaconych odszkodowań nie stanowi wynagrodzenia za
    podlegające opodatkowaniu świadczenie usług. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że bez
    znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Istotnym jest natomiast, czy stanowi ona
    zapłatę za konkretne świadczenie czy też jest odszkodowaniem.
    Natomiast w myśl art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić
      sprzedawcy cenę.
    Według art. 556 Kodeksu cywilnego:
      Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma
      wadę (rękojmia).
    Zgodnie z art. 561 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać wymiany rzeczy na wolną
      od wad albo usunięcia wady.
      § 2. Sprzedawca jest obowiązany wymienić rzecz wadliwą na wolną od wad lub usunąć
      wadę w rozsądnym czasie bez nadmiernych niedogodności dla kupującego.
      § 3. Sprzedawca może odmówić zadośćuczynienia żądaniu kupującego, jeżeli
      doprowadzenie do zgodności z umową rzeczy wadliwej w sposób wybrany przez
      kupującego jest niemożliwe albo w porównaniu z drugim możliwym sposobem
      doprowadzenia do zgodności z umową wymagałoby nadmiernych kosztów. Jeżeli
      kupującym jest przedsiębiorca, sprzedawca może odmówić wymiany rzeczy na wolną
      od wad lub usunięcia wady także wtedy, gdy koszty zadośćuczynienia temu
      obowiązkowi przewyższają cenę rzeczy sprzedanej.
    Stosownie do art. 566 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej kupujący złożył oświadczenie o
      odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny, może on żądać naprawienia szkody, którą
      poniósł przez to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady, choćby szkoda była
      następstwem okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, a w
      szczególności może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania,
      przewozu, przechowania i ubezpieczenia rzeczy oraz zwrotu dokonanych nakładów w

      takim zakresie, w jakim nie odniósł korzyści z tych nakładów. Nie uchybia to przepisom
      o obowiązku naprawienia szkody na zasadach ogólnych.
      § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dostarczenia rzeczy wolnej od wad
      zamiast rzeczy wadliwej albo usunięcia wady przez sprzedawcę.
    Na podstawie art. 568 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi, jeżeli wada fizyczna zostanie stwierdzona
      przed upływem dwóch lat, a gdy chodzi o wady nieruchomości - przed upływem pięciu
      lat od dnia wydania rzeczy kupującemu.
      § 2. Roszczenie o usunięcie wady lub wymianę rzeczy sprzedanej na wolną od wad
      przedawnia się z upływem roku, licząc od dnia stwierdzenia wady. Jeżeli kupującym
      jest konsument, bieg terminu przedawnienia nie może zakończyć się przed upływem
      terminów określonych w § 1 zdanie pierwsze.
      § 3. W terminach określonych w § 2 kupujący może złożyć oświadczenie o odstąpieniu
      od umowy albo obniżeniu ceny z powodu wady rzeczy sprzedanej. Jeżeli kupujący
      żądał wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady, bieg terminu do złożenia
      oświadczenia o odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny rozpoczyna się z chwilą
      bezskutecznego upływu terminu do wymiany rzeczy lub usunięcia wady.
      § 4. W razie dochodzenia przed sądem albo sądem polubownym jednego z uprawnień
      z tytułu rękojmi termin do wykonania innych uprawnień, przysługujących kupującemu
      z tego tytułu, ulega zawieszeniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
      § 5. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio do postępowania mediacyjnego, przy czym
      termin do wykonania innych uprawnień z tytułu rękojmi, przysługujących kupującemu,
      zaczyna biec od dnia odmowy przez sąd zatwierdzenia ugody zawartej przed
      mediatorem lub bezskutecznego zakończenia mediacji.
      § 6. Upływ terminu do stwierdzenia wady nie wyłącza wykonania uprawnień z tytułu
      rękojmi, jeżeli sprzedawca wadę podstępnie zataił.
            1W myśl art. 568 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli określony przez sprzedawcę lub producenta termin przydatności rzeczy do
      użycia kończy się po upływie dwóch lat od dnia wydania rzeczy kupującemu,
      sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi za wady fizyczne tej rzeczy stwierdzone przed
      upływem tego terminu. Przepis art. 568 § 6 stosuje się.
    Zatem, obowiązek wymiany rzeczy z tytułu rękojmi wynika wprost z przepisów Kodeksu
    cywilnego. Źródłem powstania tego obowiązku jest umowa sprzedaży łącząca
    sprzedającego i kupującego oraz skutki przewidziane w tym zakresie w przepisach tego
    Kodeksu.
    Czynności naprawcze realizowane w ramach rękojmi mają niewątpliwie charakter
    usługowy. Jeżeli są one realizowane przez podmiot udzielający rękojmi na rzecz
    kupującego są usługami realizowanymi bez wynagrodzenia i nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Z powyższego wynika, że przysługujące nabywcy uprawnienia z tytułu rękojmi są
    nierozerwalnie związane z transakcją sprzedaży i jako forma zabezpieczenia interesów
    nabywcy stanowią element stosunku prawnego jaki łączy sprzedawcę i kupującego.
    Oznacza to, że ewentualne świadczenia sprzedawcy względem nabywcy wykonywane w
    razie ujawnienia się wad fizycznych rzeczy w okresie rękojmi stanowią jedynie realizację
    jego zobowiązań z tytułu udzielonej rękojmi mających na celu zapewnienie nabywcy
    rzeczy niezakłóconego korzystania z rzeczy sprzedanej w przypadku, gdy rzecz ta okaże się
    wadliwa. Świadczenia te nie mogą być więc traktowane jako dodatkowe świadczenia
    dokonywane na rzecz nabywcy rzeczy w oderwaniu od transakcji sprzedaży rzeczy.

    Z wniosku wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Spółka
    zajmuje się m.in. produkcją (...). Pomimo stosowanej przez Spółkę polityki zarządzania
    jakością oraz wdrożenia wewnętrznych procedur, zdarzają się wady jakościowe
    sprzedawanych produktów.
    Spółka udziela klientom rękojmi na dostarczone towary. Ponadto, zgodnie z obowiązującą
    procedurą reklamacyjną, Spółka dopuszcza możliwość złożenia reklamacji jakościowej.
    Reklamacja może dotyczyć wady towarów, tj. stwierdzenia obecności Salmonelli („S”) przez
    Inspekcję Weterynaryjną, co wiąże się z obowiązkiem wycofania z obrotu partii
    zakwestionowanego towaru. Obecność Salmonli może dotyczyć (...) wyprodukowanego i
    dostarczonego przez Spółkę do odbiorcy finalnego (podmiotu krajowego lub
    zagranicznego), jak również (...) dostarczonego przez Spółkę do podmiotu trzeciego np.
    (...), który po przetworzeniu (...) sprzedaje produkty przetworzone. Wycofanie produktu z
    obrotu wiąże się z kosztami m.in. transportu, odbioru towaru, kosztów usługi utylizacji
    prowadzonej przez Spółkę w (...) lub przez podmiot trzeci w obcym zakładzie utylizacji,
    kosztów przerobu w podmiocie trzecim (...) z partii z „S”. Zgodnie z decyzją Lekarza
    Weterynarii, skażony towar może być skierowany do utylizacji (kat. II) lub przekazany do
    obróbki termicznej.
    Uznanie przez Wnioskodawcę reklamacji towarów wadliwych może zostać/zostało
    rozpatrzone na następujące sposoby:
    1) przez zwrot ceny, za którą został sprzedany towar klientowi oraz zwrot kosztów
      utylizacji poniesionych przez klienta w związku z przekazaniem towarów do utylizacji
      do podmiotu trzeciego oraz innymi kosztami powstałymi w związku z wadliwością
      towaru (koszty przetworzenia, pracownicze, transportu itp.) na podstawie wystawionej
      przez klienta noty (Sytuacja 5.1);
    2) przez zwrot ceny, za którą został sprzedany towar klientowi na podstawie wystawionej
      przez klienta faktury, tj. odkupienie przez Spółkę od klienta towarów wadliwych, a w
      przypadku gdy klient dokonał obróbki towaru i na bazie towarów powstał całkowicie
      nowy produkt cena powiększona jest m.in. o koszty przetworzenia, pracownicze itp.
      (Sytuacja 5.2); w ramach tego sposobu reklamacji, wadliwe towary:
          podlegają utylizacji przez podmiot zewnętrzny albo w zakładzie Spółki, jeżeli nie
          jest możliwe dalsze ich wykorzystanie np. ze względu na krótki termin
          przydatności bądź dokonanie przez klienta obróbki uniemożliwiającej dalsze
          wykorzystanie towarów (Sytuacja 5.2.a); w przypadku tych towarów ich wartość
          odpisywana jest protokołem likwidacji w pozostałe koszty operacyjne Spółki;
          dodatkowo pomniejsza się wartość majątku obrotowego Spółki - na podstawie
          decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii; albo
          są odsprzedawane innym podmiotom, tj. (...), który posiada odpowiednią
          technologię, warunki magazynowe oraz sprzęt do obróbki takiego (...) w celu
          poddania go dozwolonej obróbce technicznej (Sytuacja 5.2.b); w przypadku
          tych towarów uznawane są za towary z zakupów i tak też ewidencjonowane -
          nie jest to produkt gotowy z własnej produkcji, a sprzedaż towaru związana jest
          z działalnością opodatkowaną; wartość towaru jest księgowana jako koszt
          sprzedanych wyrobów, towarów i materiałów w pozycji „Wartość sprzedanych
          towarów i materiałów” w momencie osiągnięcia przychodów z którymi wydatki
          są bezpośrednio związane; przychód ewidencjonowany jest jako „Przychód
          netto z tytułu sprzedaży towarów i materiałów”.

    3) przez partycypację Spółki w kosztach utylizacji wadliwego towaru - sposób ten znalazł
      zastosowanie w sytuacji, w której kontrahent otrzymał wadliwe produkty z Salmonellą
      np. na skutek pomyłki przy załadunku, gdzie w porcie na statek została załadowana
      partia niewłaściwego towaru (zamiast towaru, który miał być sprzedany, został
      załadowany odstawiony towar ze stwierdzoną Salmonellą); w rezultacie, ostateczny
      odbiorca musiał zutylizować otrzymany towar, jednak ze względu na ryzyko
      nagłośnienia sprawy, utylizacji podlegała cała dostawa, a nie jedynie partia wadliwego
      towaru (Sytuacja 5.3). Podmiot, który pośredniczył w sprzedaży na rzecz ostatecznego
      odbiorcy zwrócił klientowi wartość zutylizowanego towaru, jednocześnie wnosząc do
      Spółki o partycypowanie w kosztach, które Spółka zgodziła się pokryć w 25%
      (obejmujących wartość towaru i koszty związane z utylizacją) w związku
      dotychczasową i przyszłą współpracą z kontrahentem. Pośrednik wystawił w związku z
      tym fakturę tytułem: „problem z jakością + zniszczenie towaru pakowanie”. Na
      fakturze dokumentującej 25% kosztów nie wyszczególniono kwot przypadających na
      towar oraz usługę utylizacji, podana jest jedna cena - wartość przedmiotu zakupu.
    Ad 4
    Spółka powzięła wątpliwości dotyczące ustalenia, czy w przypadku rozpatrywania
    reklamacji w sposób opisany w pkt 5 ppkt 2), nie ma podstaw do wystawienia faktury
    korygującej przez Spółkę, a rozliczenie po stronie Spółki powinno nastąpić na podstawie
    noty wystawionej przez klienta obejmującej wartość zwracanego towaru oraz koszt
    utylizacji towarów.
    Spółka wskazała, że może uznać reklamację odkupując od klienta wadliwe towary. Taki
    model rozpatrzenia reklamacji wynika ze specyfiki działalności prowadzonej przez Spółkę.
    Brak zgody na odkupienie wadliwych towarów miałoby wpływ na poziom sprzedaży
    (zmniejszenie lub brak zamówień). Towary odkupowane od klientów, co do zasady, są
    towarami pełnowartościowymi. Jednak ze względu na wykrytą bakterię, aby można było
    przeznaczyć towar do spożycia - wymagane jest poddanie towaru odpowiedniej obróbce
    termicznej przez podmiot posiadający odpowiednią technologię, warunki magazynowe
    oraz sprzęt. Spółka wskazała, że jest to towar trudno zbywalny i praktycznie nie jest
    możliwe znalezienie nabywcy. Przy czym, z przedstawionych okoliczności sprawy wynika,
    że w analizowanym przypadku (pkt 5 ppkt 2) mogą wystąpić dwa scenariusze.
    Należy zwrócić uwagę, że w analizowanych sytuacjach Spółka, odkupując wadliwy towar,
    na powrót staje się jego właścicielem, w związku z czym spełniona jest przesłanka
    „przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, w rozumieniu art. 5 ust.
    1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca powołuje się na swoje obowiązki gwaranta, o których mowa w art. 577
    Kodeksu cywilnego.
    Charakter prawny gwarancji osadza się w jej podstawowej funkcji, jaką jest przywrócenie
    określonej jakości świadczeniu rzeczowemu, w sposób umożliwiający zaspokojenie
    realnych interesów kupującego. Gwarancja jest źródłem odpowiedzialności obiektywnej,
    niezależnej od winy, niewymagającej istnienia związku między powstaniem wady a wiedzą
    lub zachowaniem gwaranta. Ustawodawca nie wprowadza przy tym obowiązku udzielenia
    gwarancji przy zawieraniu umowy sprzedaży - jej udzielenie pozostaje całkowicie zależne
    od woli gwaranta. Zakres swobody kontraktowej w ramach gwarancji jest również
    szczególnie szeroki, gdyż prawa i obowiązki stron umowy gwarancji, jak i czas trwania
    gwarancji, mogą być zasadniczo dowolnie określone przez gwaranta.
    Niemniej jednak, z punktu widzenia prawa podatkowego, czynności i zdarzenia
    występujące na gruncie różnych reżimów prawa winny być kwalifikowane w świetle
    skutków przewidzianych przez ustawy podatkowe. Tym samym, badając elementy
    gwarancyjnego działania naprawczego jakim jest ponowne nabycie wadliwego towaru i
    jego utylizacja (Sytuacja 5.2.a)/dalsza odsprzedaż (Sytuacja 5.2.b), nie można pominąć
    okoliczności, że w sprawie dochodzi do zmiany struktury właścicielskiej wadliwych

    towarów, tj. własność towaru przechodzi z klienta z powrotem na Spółkę i to w sposób
    odpłatny, gdyż - jak wynika z opisu stanu faktycznego - działaniu temu towarzyszy zwrot
    ceny, za którą towar został sprzedany klientowi.
    Tym samym, jak wskazano powyżej, analizowany przypadek mieści się w reżimie VAT, przy
    czym należy odróżnić sytuację, w której Wnioskodawca nabywa z powrotem towar
    przetworzony od sytuacji, w której nabywa towar nieprzetworzony. Z opisu stanu
    faktycznego wynika bowiem, że Spółka odkupuje również towary, które klient poddał
    obróbce, co skutkuje powstaniem nowego towaru na bazie towaru wadliwego.
    Ustawa o VAT nie posługuje się pojęciem „towaru przetworzonego”, przy czym NSA w
    wyroku z 23 stycznia 2013 r. sygn. II FSK 1104/11 zdefiniował ww. termin:
      Nieprzetworzony to taki towar, który nie został poddany przetworzeniu. W myśl
      słownika języka polskiego ,,przetwarzać" znaczy tyle, co ,,przekształcić coś twórczo"
      albo ,,zmienić coś, nadając inny kształt, wygląd" (http://sjp.pwn.pl). W związku z tym
      przez towar nieprzetworzony należy rozumieć taki, którego cech nie zmieniono. Jeśli
      towar został poddany jakimś pracom (czynnościom), w następstwie których cechy
      towaru (kształt, wygląd, kolor, funkcja) zostały zmienione, to wówczas towar ten nie
      jest towarem w stanie nieprzetworzonym. Jego sprzedaż nie będzie już działalnością
      handlową. Takie czynności zwykle trzeba będzie zakwalifikować do działalności
      wytwórczej.
    W świetle powyższego należy uznać, że Spółka, dokonując nabycia od klienta towaru, który
    przeszedł obróbkę, nie odkupuje towaru o tych samych właściwościach (cechach), które
    towarzyszyły towarowi przy jego pierwotnej sprzedaży. W przypadku obróbki termicznej,
    żywność poddawana jest wpływowi wysokiej temperatury, co zmienia nie tylko wygląd
    towaru, ale również jego wewnętrzną strukturę. Co ważne, Wnioskodawca sam podkreślił,
    że w zw. z obróbką Spółka odkupuje od klienta „całkowicie nowy produkt”. W sprawie
    mamy zatem do czynienia z przetworzeniem, co skutkuje zidentyfikowaniem dostawy
    towarów, w rozumieniu art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Skoro zatem występuje transakcja, której przedmiotem jest sprzedaż nowego towaru,
    innego w porównaniu do tego, który był przedmiotem pierwotnego zbycia, transakcję taką
    należy odróżnić od pierwotnej transakcji sprzedaży wadliwego towaru na rzecz klienta.
    Spółka nie będzie wobec tego zobowiązania do korekty faktury dokumentującej ww.
    sprzedaż pierwotną, natomiast po stronie klienta powstanie obowiązek wystawienia
    faktury dokumentującej sprzedaż towaru przetworzonego na rzecz Wnioskodawcy.
    Tym samym, w przypadku, gdy Wnioskodawca nabywa z powrotem towar przetworzony
    brak jest podstaw do wystawienia przez Spółkę faktury korygującej, a jedynym
    dokumentem jest faktura wystawiona przez klienta obejmująca wartość zwracanego
    towaru.
    Druga sytuacja dotyczy przypadku, gdy Spółka nabywa (odkupuje) od klienta towar
    nieprzetworzony, tj. wadliwy towar, który zachował cechy towarzyszące mu w chwili
    pierwotnej sprzedaży. W tej sytuacji nie mamy do czynienia z transakcją, której
    przedmiotem jest nabycie przez Spółkę nowego towaru. Taka sytuacja wpisuje się w
    zakres zwrotu towaru, który jest pochodną pierwotnej transakcji (sprzedaży wadliwego
    towaru), a który ma na celu podjęcie określonego działania naprawczego po stronie
    Spółki. Wobec tego, powyższe należy rozpatrywać przez pryzmat art. 106j ust. 1 pkt 3
    ustawy o VAT, w myśl którego:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury dokonano zwrotu podatnikowi towarów i
      opakowań - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Faktury są dokumentami sformalizowanymi, potwierdzającymi rzeczywiste transakcje
    gospodarcze dokonywane przez podatnika. Prawidłowość materialnoprawna faktury
    zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w
    istocie stwierdza fakt sprzedaży określonych towarów lub usług. Wystawienie faktury

    należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu
    podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura pełni
    szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle
    istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury. Jeżeli po wystawieniu
    faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że
    wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę
    korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie,
    stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Korygowanie treści
    pierwotnie wystawionej faktury powinno nastąpić zatem - co do zasady - przez
    wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura korygująca wystawiana jest w
    celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych,
    decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. W konsekwencji, istotą faktur
    korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak, aby dokumentowały rzeczywisty
    przebieg zdarzeń gospodarczych.
    Podkreślić przy tym należy, że art. 106j ustawy ust. 1 ustawy o VAT posługuje się
    sformułowaniem „podatnik wystawia fakturę korygującą”, co wskazuje na obowiązek
    dokonania korekty po stronie podatnika, a nie jedynie na możliwość jej dokonania.
    Biorąc pod uwagę powyższe, a także fakt, że w omawianym przypadku nie dochodzi do
    wystąpienia w obrocie nowej transakcji, nabycie od klienta towarów nieprzetworzonych
    (pierwotnie wadliwych), które polega na zwrocie wadliwych towarów przez klienta z
    jednoczesnym zwrotem ceny na jego rzecz, należy potraktować jako zdarzenie mające
    wpływ na treść pierwotnie wystawionej faktury dokumentującej sprzedaż wadliwego
    towaru na rzecz klienta.
    Mając zatem na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności
    sprawy należy uznać, że w przypadku, gdy Spółka odkupuje od klienta towar
    nieprzetworzony (pierwotnie wadliwy), zobowiązana jest do wystawienia faktury
    korygującej. Zgodnie bowiem z powołanym art. 106j ust. 1 pkt 3 ustawy, w przypadku gdy
    po wystawieniu faktury dokonano zwrotu podatnikowi towarów - podatnik wystawia
    fakturę korygującą.
    Tym samym, oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 4, z
    którego wynika, że w związku z rozpatrywaniem reklamacji w sposób opisany w pkt 5 ppkt
    2) nie ma podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a jedynym
    dokumentem jest faktura wystawiona przez klienta obejmująca wartość zwracanego
    towaru jest nieprawidłowe.
    Ad 3
    Przedstawione wątpliwości dotyczą również ustalenia czy w przypadku rozpatrywania
    reklamacji w sposób opisany w pkt 5 ppkt 1) nie ma podstaw do wystawienia faktury
    korygującej przez Spółkę, a rozliczenie po stronie Spółki powinno nastąpić na podstawie
    noty wystawionej przez klienta obejmującej wartość zwracanego towaru oraz koszt
    utylizacji towarów.
    Z wniosku wynika, że jednym ze sposobów uznania reklamacji jest zwrot klientowi ceny
    jaką zapłacił za towar oraz zwrot kosztów utylizacji jakie poniósł przekazując towar do
    utylizacji podmiotowi trzeciemu wraz z innymi kosztami powstałymi w związku z
    wadliwością towaru (koszty przetworzenia, pracownicze, transportu itp.).
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że Klient otrzymuje zwrot zapłaty za tę część dostawy,
    która jest wadliwa ((...) skażony bakterią Salmonelli). Przy tym, Spółka podkreśla, że takie
    rozwiązanie pozwala na uniknięcie konieczności transportu towarów z powrotem do
    Spółki oraz że jej intencją jest to, żeby towar był niszczony przez klienta.
    Stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku zwrotowi ceny towarzyszy zwrotne
    przeniesienie własności towaru - mimo braku jego fizycznego przemieszczenia z
    powrotem do siedziby Spółki. Świadczy o tym wskazana przez Wnioskodawcę okoliczność,

    że istotą tego rozwiązania jest działanie klienta polegające na niszczeniu wadliwego
    towaru. Klient nie ma zatem możliwości swobodnego dysponowania wadliwym towarem
    po dokonanym zwrocie ceny (tzn. dysponowania jak jego właściciel), lecz jest on
    zobligowany do jego utylizacji, za co dostaje stosowne wynagrodzenie. W konsekwencji,
    klient nie pozostaje właścicielem wadliwego towaru, natomiast w ramach porozumienia z
    dostawcą (Spółką) - utylizuje ten towar. Jak wynika z opisu sprawy „Spółka porozumiewa
    się z klientem w kwestii utylizacji towarów, intencją Spółki jest aby w przypadku zwrotu
    ceny zakupu towarów do klienta przez Spółkę, towar był niszczony przez klienta”. Zatem
    Spółka uzgadnia z klientem kwestię niszczenia wadliwych towarów. W tak ukształtowanej
    relacji pomiędzy Spółką a klientem należy dopatrywać się zwrotnego przeniesienia
    własności wadliwego towaru na rzecz Spółki, przy czym towar ten nie jest fizycznie
    przemieszczany do Spółki, lecz w ramach porozumienia - utylizowany przez klienta, co jest
    zasadniczym celem omawianego działania reklamacyjnego, uwzględniającym
    optymalizację kosztów po stronie Spółki.
    Biorąc zatem pod uwagę, że w analizowanej Sytuacji 5 ppkt 1 dochodzi do ponownego
    przeniesienia własności wadliwych towarów na rzecz Spółki, należy rozważyć sytuację, gdy
    Spółka ponownie nabywa towar przetworzony oraz nieprzetworzony. Z opisu stanu
    sprawy wynika bowiem, że w Sytuacji 5.1 Spółka dokonuje także zwrotu kosztów
    związanych z utylizacją oraz m.in. kosztów przetworzenia. Oznacza to, że Sytuacja 5.1.
    zakłada również utylizację przez klienta na zlecenie Spółki towaru przetworzonego.
    Uwzględniając więc argumentację przedstawioną w odpowiedzi na pytanie 4, należy uznać
    że w przypadku zwrotnego przeniesienia na rzecz Spółki własności wadliwego towaru:
        nieprzetworzonego przez klienta - mimo tego, że nie wystąpi fizyczny transport do
        Spółki wadliwego towaru (nieprzetworzonego przez Klienta), to nastąpi zwrotne
        przeniesienie własności wadliwego towaru na Spółkę. W takiej sytuacji zachodzi
        konieczność wystawienia przez Spółkę faktury korygującej w myśl art. 106j ust. 1
        pkt 3 ustawy;
        przetworzonego przez klienta - gdy na bazie wadliwego towaru powstał nowy
        produkt i Spółka nie „odkupuje” od Klienta „pierwotnego” wadliwego towaru, lecz
        nabywa od Klienta przetworzony towar, transakcję należy opodatkować wg zasad
        właściwych dla dostawy towarów i wystawić fakturę dokumentującą dostawę
        towarów na rzecz Spółki. W takim przypadku Spółka nie będzie zobowiązana do
        korekty faktury dokumentującej pierwotną sprzedaż wadliwego towaru, natomiast
        po stronie klienta powstanie obowiązek wystawienia faktury dokumentującej
        sprzedaż towaru przetworzonego na rzecz Spółki.
    Ponadto, wskazać należy, że w analizowanej Sytuacji 5.1., na mocy porozumienia
    zawartego między Spółką a klientem, dochodzi również do odpłatnego świadczenia usługi,
    w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, tj. utylizacji towaru Spółki przez klienta. Czynność ta
    również powinna być udokumentowana przez klienta fakturą wystawioną na rzecz Spółki.
    Zatem, oceniając całościowo stanowisko w zakresie pytania 3, z którego wynika, że w
    związku z przyjętym sposobem rozpatrywania reklamacji opisanym w pkt 5 ppkt 1) brak
    jest podstaw do wystawienia faktury korygującej przez Spółkę, a podstawą rozliczeń
    powinna być nota wystawiona przez klienta należy uznać je za nieprawidłowe.
    Ad 5
    Wątpliwości Spółki dotyczą również ustalenia, czy w przypadku rozpatrzenia reklamacji
    towaru na zasadach opisanych w pkt 5 ppkt 2) i pkt 5 ppkt 3), Spółka ma prawo do
    odliczenia podatku VAT na podstawie faktur otrzymanych od klienta.

    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Według art. 86 ust. 2 pkt 1-4 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi;
      2) w przypadku importu towarów - kwota podatku:
      a) wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
      b) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
      c) wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,
      d) wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34;
      3) zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
      4) kwota podatku należnego z tytułu:
      a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich
      usługobiorca,
      b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich
      nabywca,
      c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
      d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno tzw. przesłanek pozytywnych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika
    prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jeden z nich wskazany został w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, i stanowi, że:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Odnosząc się do wątpliwości związanych z prawem do odliczenia podatku naliczonego w
    przypadku rozpatrzenia reklamacji towaru na zasadach opisanych w pkt 5 ppkt 3) należy
    ustalić, czy w tym przypadku pomiędzy Spółką i pośrednikiem występuje czynność
    opodatkowana podatkiem VAT.

    Spółka wskazała, że może rozpatrzyć reklamację poprzez partycypację w kosztach
    utylizacji wadliwego towaru (pkt 5 ppkt 3). Dotyczy to przypadku, gdy kontrahent otrzymał
    wadliwe produkty z salmonellą np. na skutek pomyłki przy załadunku (na statek
    załadowano odstawiony towar z salmonellą), w konsekwencji ostateczny odbiorca musiał
    zutylizować otrzymany towar. Spółka sprzedała towar pośrednikowi - firmie z siedzibą w
    Hiszpanii (B. SL), natomiast ostatecznym klientem był podmiot z siedzibą w
    Demokratycznej Republice Konga. Ze względu na ryzyko nagłośnienia sprawy, utylizacji nie
    podlegała jedynie partia wadliwego towaru lecz cała dostawa. Podmiot, który pośredniczył
    w sprzedaży na rzecz ostatecznego odbiorcy zwrócił klientowi wartość zutylizowanego
    towaru, jednocześnie wnosząc do Spółki o partycypowanie w kosztach. Mając na uwadze
    dotychczasową i przyszłą współpracę z kontrahentem, Spółka zgodziła się pokryć 25%
    kosztów, które obejmują wartość towaru oraz koszty związane z utylizacją. Spółka
    otrzymała fakturę dokumentującą utylizację towarów od hiszpańskiego pośrednika.
    Faktura została wystawiona tytułem „problem z jakością + zniszczenie towaru pakowanie”.
    Na fakturze dokumentującej 25% kosztów nie wyszczególniono kwot przypadających na
    towar oraz usługę utylizacji, podana jest jedna cena - wartość przedmiotu zakupu.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca partycypuje w kosztach
    związanych z utylizacją wadliwego towaru poniesionych przez hiszpańskiego pośrednika w
    związku z rękojmią udzieloną na sprzedany towar. Rękojmia jest ustawową
    odpowiedzialnością sprzedawcy za wady fizyczne i prawne sprzedanego towaru.
    Odpowiedzialność sprzedawcy powstaje z mocy prawa, gdy już po zakupie (ale przed
    upływem terminu wskazanego w Kodeksie cywilnym) pojawi się wada towaru. Należy więc
    uznać, że zwrot części kosztów pośrednikowi związany jest z pierwotnie dokonaną
    sprzedażą towaru i realizacją procedury reklamacyjnej towaru, na który Wnioskodawca
    udzielił rękojmi. Spółka, dokonując analizowanego działania naprawczego, nie uzyskuje
    żadnego ekwiwalentu w zamian, który można byłoby potraktować jako zapłatę za to
    działanie. Źródłem tego działania jest pierwotna sprzedaż wadliwego towaru, w stosunku
    do której ekwiwalent ten już zaistniał. Reklamację towaru zgłosił podmiot trzeci, który
    nabył towar od kontrahenta (pośrednik). W tym przypadku trudno więc zidentyfikować
    powrotne przeniesienie własności towaru na Spółkę. Nie można również stwierdzić, że
    kontrahent odsprzedał na rzecz Spółki część zakupionej przez siebie usługi utylizacji, gdyż
    uiszczona przez Spółkę kwota obejmowała również procent od wartości towaru. Zatem,
    kwoty pieniężnej przekazanej przez Spółkę nie można przypisać do żadnego świadczenia
    wzajemnego kontrahenta.
    Tym samym, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że sposób uznawania reklamacji opisany w pkt 5 ppkt 3)
    pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanym przypadku nie dochodzi do świadczenia wzajemnego ze strony
    pośrednika na rzecz Spółki, a kwota stanowiąca zwrot części kosztów poniesionych przez
    pośrednika nie stanowi wynagrodzenia za wykonanie usługi. Tym samym, obciążenie
    Spółki częścią kosztów związanych z utylizacją wadliwych towarów poniesionych przez
    pośrednika (25%) nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, na
    podstawie art. 5 ust. 1 ustawy i nie powinno być przez pośrednika dokumentowane
    fakturą. Przy tym, Spółka nie ma podstaw do wystawienia faktury korygującej do faktury
    dokumentującej pierwotną sprzedaż wadliwego towaru pośrednikowi.
    W konsekwencji, w przypadku reklamacji rozpatrywanych na zasadach opisanych w pkt 5
    ppkt 3 (partycypacja w kosztach) Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku z faktury wystawionej przez klienta, dokumentującej 25% partycypację Spółki w
    kosztach utylizacji wadliwego towaru.
    Natomiast analizując prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    wystawionych przez kontrahenta w Sytuacji 5.2., należy ponownie dokonać rozróżnienia
    przypadku nabycia towaru przetworzonego i nieprzetworzonego.

    Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie 4, nabycie towaru przetworzonego skutkuje
    zaistnieniem w obrocie nowej transakcji pomiędzy klientem (dostawcą nowego produktu) i
    Spółką (odbiorcą nowego produktu).
    Wnioskodawca wskazał, że „pomimo wyżej opisywanych działań z zakresu kontroli jakości,
    całkowite wyeliminowanie potencjalnego wystąpienia wad jakościowych produktów nie
    jest możliwe. Jednocześnie, dla utrzymania wysokich standardów jakościowych Spółka
    udziela swoim klientom rękojmi na dostarczone towary oraz - zgodnie z obowiązującą
    procedurą reklamacyjną - dopuszcza możliwość złożenia reklamacji jakościowej. W
    ramach prowadzonej działalności produkcji i sprzedaży (...) złożona przez klienta
    reklamacja może dotyczyć wadliwości towarów, która obejmuje sytuacje związane z
    obowiązkiem wycofania z obrotu partii towaru zakwestionowanego przez Inspekcję
    Weterynaryjną w następstwie stwierdzenia obecności Salmonella Enteritidis (...)”.
    Zatem, w sytuacji zgłoszenia przez klienta problemu z towarem w zw. z wykryciem bakterii
    Salmonelli, handlowcy prowadzą negocjacje z odbiorcami wadliwego produktu i
    podejmują decyzję o sposobie rekompensaty związanej z reklamowanym produktem.
    Jednym z działań naprawczych prowadzonych przez Spółkę jest ponowne nabycie
    wadliwego towaru i w przypadku jego przetworzenia przez klienta - jego utylizacja, która
    może być realizowana albo samodzielnie przez Spółkę, albo zlecona podmiotowi
    zewnętrznemu (Sytuacja 5.2.a).
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa i przedstawione okoliczności sprawy
    należy uznać, że w przypadku ponownego nabycia towaru wadliwego w formie
    przetworzonej w celu jego utylizacji, Spółce przysługuje prawo do odliczenia, gdyż
    przedmiotowe nabycie w celu utylizacji wpisuje się w zakres prowadzonej przez Spółkę
    działalności gospodarczej. Omawiane działanie naprawcze ma na względzie zapewnienie
    odpowiedniego poziomu świadczonych dostaw oraz utrzymanie relacji handlowych z
    odbiorcami towarów. Wnioskodawca wskazał bowiem, że przyjęty model rozpatrzenia
    reklamacji wynika ze specyfiki prowadzonej przez Spółkę działalności. Gdyby Spółka nie
    zgodziła się na odkupienie wadliwych towarów od klientów, klienci nie składaliby
    zamówień lub mogliby je znacznie ograniczyć. Zatem, podejmowanie przez Spółkę
    opisywanego działania zdeterminowane jest koniecznością utrzymania jak największej
    liczby klientów, co należy wiązać z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą
    polegającą m.in. na sprzedaży (...).
    Tym samym, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    dokumentujących sprzedaż przetworzonego towaru w celu jego utylizacji, który uprzednio
    sprzedała klientowi o ile nie zaistnieją negatywne przesłanki z art. 88 ustawy o VAT.
    Również w przypadku, gdy towary poddane obróbce przez klienta będą przedmiotem
    odsprzedaży, Spółka ma/będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Z kolei w przypadku nabycia wadliwych towarów nieprzetworzonych w zw. z realizowaną
    procedurą reklamacyjną, nie mamy do czynienia z odrębną transakcją sprzedaży (dostawą
    realizowaną przez klienta), wobec czego klient nie wystawia w ogóle faktury
    dokumentującej ww. transakcję. Z kolei Spółka zobowiązana jest wystawić fakturę
    korygującą na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Brak wystawienia faktury
    przez klienta powoduje, że nie wystąpi podatek naliczony, o którym mowa w art. 86 ust. 2
    pkt 1 lit. a ustawy o VAT. W związku z tym, z uwagi na brak faktury dokumentującej
    nabycie przez Spółkę wadliwego towaru nieprzetworzonego, Spółka nie ma prawa do
    odliczenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z przyjętym sposobem rozpatrzenia reklamacji towaru
    opisanym w pkt 5 ppkt 2 i pkt 5 ppkt 3 - Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku
    VAT na podstawie faktur otrzymanych od klienta. Z przyjętego rozstrzygnięcia wynika
    natomiast, że:

        Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z wystawionych przez klienta
        faktur dokumentujących nabycie przetworzonego towaru wadliwego (w celach
        utylizacji lub dalszej odsprzedaży),
        Spółka nie ma prawa do odliczenia w sytuacji nabycia towaru nieprzetworzonego,
        Spółka nie ma prawa do odliczenia w sytuacji wystawienia przez klienta na rzecz
        Spółki faktury dokumentującej koszt jej partycypacji w utylizacji wadliwego towaru
        na poziomie 25%.
    Zatem oceniając całościowo stanowisko w zakresie pytania 5, należy uznać je za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania
    interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.