Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-17/14-4/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-03-19
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT dostawy nieruchomości. Majątek osobisty. Brak cech podatnika podatku VAT.
Słowa kluczowe: działki; grunty; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 3 stycznia 2014 r. (data wpływu 9 stycznia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 6 marca 2014 r. (data wpływu 10 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości gruntowej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości gruntowej. Dnia 10 marca 2014 r. wniosek uzupełniono o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego oraz brakującą opłatę.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 11 czerwca 2013 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem kupili nieruchomość gruntową o pow. 2,4915 ha, klasy RVI jako grunty rolne.

W dotychczas obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r., działka była przeznaczona na cele rolne.

Obecnie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, jest tylko studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z roku 2010, które wyznacza kierunek zagospodarowania przestrzennego na działalność rolniczą, nierolniczą mieszkaniową oraz lasy.

Dotychczas dla przedmiotowego gruntu i sąsiedniego terenu nie wydano decyzji o warunki zabudowy i nie wpłynęły takie wnioski.

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem kupili ten grunt z myślą o dzieciach i myśleli o ewentualnym podziale, aby każde z dzieci miało swój kawałek ziemi. Obecnie sytuacja się zmieniła, ponieważ dzieci wolą mieszkać w „A” i nie bardzo interesuje je ziemia, która jest położona na pustkowiu i około 30 kilometrów od „A”.

Oboje z mężem są emerytami, a więc są za starzy, żeby uprawiać ziemię lub prowadzić na niej inną działalność. Dlatego wspólnie myślą o ewentualnej sprzedaży całości lub części po podziale gruntu a pieniądze przeznaczyć na kupno mieszkania lub nieruchomości w „A”.

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem nieruchomość gruntową kupili ze swojego wspólnego prywatnego majątku. Oboje z mężem obecnie są emerytami, nie pracują i nie prowadzą działalności gospodarczej.

Dnia 10 marca 2014 r. Zainteresowana uzupełniła wniosek o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego (poprzedzone powtórzeniem przedstawionego już opisu stanu sprawy), wskazując, że:

1.  Wnioskodawczyni zrezygnowała z podziału gruntu, w razie sprzedaży sprzeda jako całość.
2.  Opisana nieruchomość przed ewentualną sprzedażą nie była i nie będzie oddana do użytkowania osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych, np. najmu dzierżawy lub użytkowania.
3.  Zainteresowana nie wykorzystywała nieruchomości w działalności rolniczej. Natomiast nie wie, czy przed kupnem przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany w działalności rolniczej, ale według aktu notarialnego był przeznaczony na cele rolne.
4.  Przed sprzedażą opisanego gruntu Wnioskodawczyni nie wyposaży go w przyłącze do sieci wodnej, gazowej i elektrycznej.
5.  W razie ewentualnej sprzedaży Wnioskodawczyni nie będzie się tym zajmowała, gdyż nie zna się na tym, zgłoszono to do Biura Nieruchomości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy po sprzedaży gruntu rolnego, Wnioskodawczyni będzie podlegać pod podatek VAT pomimo, że nie jest podatnikami VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej, a ziemia jest rolna?

Zdaniem Wnioskodawczyni, według posiadanego rozeznania analizowana sprawa podatkowa powinna być załatwiona pozytywnie ponieważ uważa, że z podatku dochodowego Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem powinni zostać zwolnieni, gdyby przychód ze sprzedaży ziemi przeznaczyli w ciągu 2 lat na zakup innej nieruchomości.

Natomiast pod podatek VAT - Wnioskodawczyni - nie powinna podlegać, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest podatnikiem VAT, a ewentualna sprzedaż części lub całości nieruchomości będzie sporadyczna, nie ciągła i częstotliwa, a ponadto ziemia w planach zagospodarowania była jako rolna.

Wnioskodawczyni uważa, że sporadyczna wyprzedaż prywatnego majątku nie powinna być uznana za działalność gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Niemniej, aby dostawa towaru podlegała opodatkowaniu powinna być wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy - w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r. -działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy, Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L z 2006 r. Nr 347.1 ze zm.), - (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W tym miejscu - dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności - konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121) - (dalej: k.c.).

Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, że ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia. W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.).

W świetle powyższego należy wskazać, że dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni wraz z mężem w dniu 11 czerwca 2013 r. zakupili nieruchomość gruntową o pow. 2,4915 ha, klasy RVI jako grunty rolne. W dotychczas obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. działka była przeznaczona na cele rolne. Obecnie nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, jest tylko studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z roku 2010, który wyznacza kierunek zagospodarowania przestrzennego na działalność rolniczą, nierolniczą mieszkaniową oraz lasy. Dotychczas dla przedmiotowego gruntu i sąsiedniego terenu nie wydano decyzji o warunki zabudowy i nie wpłynęły takie wnioski. Wnioskodawca kupił ten grunt z myślą o dzieciach. Obecnie sytuacja się zmieniła, ponieważ dzieci wolą mieszkać w „A” i nie bardzo interesuje ich ziemią. Wnioskodawczyni wraz z mężem są emerytami oraz za starzy, żeby uprawiać ziemię lub prowadzić na niej inną działalność. Dlatego powzięli decyzję o ewentualnej sprzedaży całości lub części po podziale gruntu, a pieniądze przeznaczyć na kupno mieszkania lub nieruchomości w „A”. Nieruchomość gruntową kupili ze swojego wspólnego prywatnego majątku. Oboje z mężem obecnie są emerytami, nie pracują i nie prowadzą działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni wraz z mężem zrezygnowali z podziału gruntu, w razie sprzedaży sprzedadzą jako całość. Opisana nieruchomość przed ewentualną sprzedażą nie była i nie będzie oddana do użytkowania osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych, np. najem dzierżawy lub użytkowanie. Wnioskodawczyni nie wykorzystywała nieruchomości w działalności rolniczej. Natomiast nie wie czy przed kupnem opisany grunt nie był wykorzystywany w działalności rolniczej, ale wg Aktu Notarialnego był przeznaczony na cele rolne. Przed sprzedażą opisanego gruntu nie wyposaży go w przyłącze do sieci wodnej, gazowej i elektrycznej. W razie ewentualnej sprzedaży Wnioskodawczyni nie będzie się tym zajmowała gdyż po prostu nie zna się na tym, zgłoszono to do Biura Nieruchomości.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonująca dostawy opisanych działek Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze podatnika. Powyższe wynika z faktu, że nieruchomość gruntowa została nabyta dla celów prywatnych, tj. z myślą dzieciach. Opisana nieruchomość nie była i nie będzie oddana przed sprzedażą do użytkowania osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych, np. najem dzierżawy lub użytkowanie, czyli nie wykorzystywała w działalności gospodarczej. Ponadto Wnioskodawczyni nie będzie ogłaszała zamiaru sprzedaży opisanej we wniosku nieruchomości (nie posiada w tym zakresie odpowiedniej wiedzy) przez co czynności te wykonywać będzie pośrednik sprzedaży nieruchomości. W tej sytuacji nie wynika taka aktywność Zainteresowanej, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zainteresowana przed sprzedażą nie będzie występowała o podział działki, jak również nie będzie wyposażała nieruchomości w przyłącza do sieci wodnej, gazowej lub sieci elektrycznej. Uwzględniając powyższy brak działań marketingowych Wnioskodawczyni stwierdzić należy, że nic nie wskazuje na to, aby nabyciu nieruchomości towarzyszył zamiar jej późniejszego zbycia oraz wykorzystywania w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem Zainteresowana dokonując sprzedaży wymienionej działki korzystać będzie z przysługującego jej prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawczynię cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a dostawę działki cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując, z tytułu sprzedaży gruntu rolnego, Wnioskodawczyni nie będzie występować w roli podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż opisana transakcja stanowić będzie dostawę majątku osobistego. Skutkiem czego sprzedaż nieruchomości nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu i nie będzie rodzić obowiązków w zakresie podatku od towarów i usług.

Tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości gruntowych. Natomiast kwestia dotycząca zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych zostanie rozstrzygnięta odrębnym pismem.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

W analizowanym wniosku jako Wnioskodawca wystąpiła Pani (…). Natomiast opis stanu sprawy dotyczy dwóch osób (Wnioskodawczyni oraz małżonka). Zatem jeżeli przedmiotowa interpretacja ma dotyczyć opodatkowania sprzedaży gruntu dokonanej przez małżonka, to wówczas konieczne jest wystąpienie przez niego z odrębnym wnioskiem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.