Wiążąca informacja stawkowa
Sygnatura: 0112-KDSL2-1.440.717.2024.4.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: WIS USŁUGA – wykonanie fotografii kulinarnej wraz z
udzieleniem licencji do praw autorskich
Słowa kluczowe: fotograf
fotografia
twórczość-twórczość artystyczna
usługi
utwory
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
usługa
Klasyfikacja PKWiU: bez względu na PKWiU
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XIII-Rozdział 2-art. 146ef-ust. 1-pkt 2

## Dodatkowe informacje

i zdjęcie
    będące przedmiotem wniosku.
    W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi
    Od dnia (...) Wnioskodawca prowadzi działalność fotograficzną (74.20.Z), od (...) jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Wykonując działalność
    fotograficzną Wnioskodawca działa jako twórca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zdjęcia będące efektem pracy
    Wnioskodawcy stanowią utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawca zajmuje się fotografią kulinarną i produktową. Zdjęcia wykonuje w
    prywatnym studiu fotograficznym oraz w siedzibach kontrahentów. Wykonywane zdjęcia
    /sesja zdjęciowa dotyczy przygotowanych potraw przez Wnioskodawcę lub kontrahenta.
    Wnioskodawca uzyskuje wynagrodzenie (honorarium), którego wysokość jest
    każdorazowo ustalana, w zależności od zakresu i rodzaju zlecenia. Sesje zdjęciowe
    wykonywane są w sposób indywidualny i niepowtarzalny oraz zależny od wizji
    Wnioskodawcy. To Wnioskodawca decyduje o parametrach zdjęć takich jak: kadr, głębia
    ostrości, rodzaj oświetlenia, perspektywa fotografii itp. Wnioskodawca decyduje również o
    dekoracjach, rekwizytach i innych akcesoriach wykorzystanych do danego tematu sesji. Po
    wykonanej sesji każde zdjęcie podlega samodzielnej obróbce, czyli jest poddawane
    autorskiej obróbce graficznej, według własnego uznania Wnioskodawcy. Obrobione
    zdjęcia Klient otrzymuje w postaci plików graficznych JPG lub w innym formacie, na płycie
    DVD, CD, pendrive, drogą mailową lub udostępniane są na dysku wirtualnym. Przekazana
    Klientowi sesja zdjęciowa w postaci pliku graficznego jest nierozerwalnie związana z
    wykonywaną przez Wnioskodawcę usługą fotograficzną i stanowi efekt końcowy realizacji
    tej usługi. Ponadto, należność za wykonywane przez Wnioskodawcę usługi fotograficzne
    obejmuje również należność za udzielenie licencji/przeniesienie praw autorskich do
    utworu. Z każdym zleceniodawcą usługi fotograficznej zawierana jest indywidualna
    umowa pisemna. Umowa ta reguluje zarówno kwestie honorarium za wykonane dzieło,
    jak również kwestie udzielenia licencji/przeniesienia praw autorskich lub praw do
    artystycznego wykonania.

    Czy Wnioskodawca może do świadczenia usług fotograficznych zastosować obniżoną
    stawkę VAT w wysokości 8% na podstawie pozycji 181 (usługi twórców i artystów,
    wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim o prawach pokrewnych
    wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania) załącznika nr 3 wykazu towarów i usług
    opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8% do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku?
    W piśmie z dnia 23 stycznia 2025 r., Wnioskodawca przedstawił następujące informacje:
    I. Rodzaj fotografii będącej przedmiotem wniosku.
    Przedmiotem wniosku jest fotografia kulinarna, czyli zdjęcia przedstawiające jedzenie.
    II. Charakter twórczości i cechy wyróżniające fotografii.
    Fotografie mają oryginalny i twórczy charakter, mimo iż przedstawiają pojedyncze dania
    na gradientowym tle. Każda fotografia została opracowana od podstaw na
    indywidualne Życzenie klienta.
    Cechy wyróżniające te zdjęcia to m.in.: (...).
    Zdjęcia te są twórczym rezultatem opracowanym specjalnie dla klienta, a ich końcowy
    wygląd jest niepowtarzalny.
    III. Prawdopodobieństwo wykonania identycznej fotografii przez inną osobę.
    Wnioskodawca uważa, że profesjonalny fotograf może być w stanie odtworzyć zdjęcie
    jedynie w przybliżeniu, jednak nigdy nie osiągnie idealnej zgodności. Aby zdjęcie było
    identyczne, konieczne byłoby użycie dokładnie tych samych elementów, w tym:
    (...).
    Najważniejszym aspektem, który uniemożliwia idealne powtórzenie, jest (...), który
    stanowi indywidualny wkład twórcy.
    IV. Swoboda w kształtowaniu ostatecznego wyglądu fotografii.
    Całość procesu twórczego jest realizowana przez Wnioskodawcę i pod jego kontrolą.
    Dotyczy to:
    (...)
    Kluczowym elementem procesu jest kompozycja dania na talerzu, która również jest
    przejawem twórczej swobody Wnioskodawcy.
    V. Rodzaj wynagrodzenia.
    Wynagrodzenie za świadczoną usługę Wnioskodawca otrzymuje w formie honorarium
    za udzielenie licencji do praw autorskich.
    (...)
    Uzasadnienie klasyfikacji usługi
    Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o
    których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym
    Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23
    lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej
    Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie
    wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na

    podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury
    scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej,
    jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej
    podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub
    symbole klasyfikacji statystycznych.
    Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją
    wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
    1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
    2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej
      (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej
      Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej
      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii,
      podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
      a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
      b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
        podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
    3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od
    zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub
    PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub
    pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest
    ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w
    tym opisie.
    Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
    W myśl art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art.
    83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Jak stanowi art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do
    ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w
    grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z
    zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
    Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do
    końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
    11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615,
    1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym
    na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych
    przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

    albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony
    Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony
    zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w
    ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto
    określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:
    1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust.
      3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
    2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika
      nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
    3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
    4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
    W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych
    stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU
    „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2509)
    wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem
    prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór).
    W szczególności przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych – są utwory:
    1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
    2) plastyczne;
    3) fotograficzne;
    4) lutnicze;
    5) wzornictwa przemysłowego;
    6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
    7) muzyczne i słowno-muzyczne;
    8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny
    cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór
    musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:
    1) stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);
    2) stanowić przejaw działalności twórczej;

    3) mieć indywidualny charakter.
    O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny.
    Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór
    powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy
    określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj.
    odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy
    wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa
    autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy
    lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i
    pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do
    zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne
    jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością.
    Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z
    uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.
    Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu
    Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat
    wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być
    uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności
    umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od
    innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.
    W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do
    pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję
    wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów
    wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy,
    sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (...) Wymaganie nowości nie jest
    niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór
    może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich
    wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu
    Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).
    Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to
    w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących
    rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych,
    zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie
    podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo
    autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono
    na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w
    jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca
    utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Wykładnia
    systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany
    utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.
    Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat
    działalności twórcy.
    Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na
    inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na
    podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.
    Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli
    ustawa nie stanowi inaczej:
    1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na
      podstawie umowy;
    2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
      umowa stanowi inaczej.
    Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,
    zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust.
    2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem
    można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik
    Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według
    którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie
    definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie
    otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w
    wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie
    można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.
    Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę w rozumieniu przepisów o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw

    majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z
    przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj.
    sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów
    wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do
    praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika
    nr 3 do ustawy.
    W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa
    autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór).
    Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie
    cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny
    charakter.
    Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawca wykonuje
    fotografie kulinarne. Realizuje szereg czynności mających na celu nadanie odpowiedniego
    wyglądu fotografowanym potrawom. Proces ten obejmuje następujące etapy:
    (...).
    Całość procesu twórczego jest realizowana przez Wnioskodawcę i pod jego kontrolą. To
    Wnioskodawca decyduje o parametrach zdjęć takich jak (...). Fotografia kulinarna będąca
    przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawcę usługi jest przejawem działalności
    twórczej Wnioskodawcy oraz ma oryginalny i twórczy charakter. Przedstawia pojedyncze
    danie – (...), które podkreśla wygląd i kolor potrawy. Produkty użyte do przygotowania
    dania zostały estetycznie rozmieszczone na (....) z zachowaniem (...). Podkreślono świeżość
    i apetyczny wygląd dania oraz jego naturalny wygląd. Cechy wyróżniające te zdjęcia to m.
    in. (...). Dokonano wyboru starannie akcesoriów w postaci (...). Zdjęcie to jest twórczym
    rezultatem opracowanym specjalnie dla klienta, a jego końcowy wygląd jest
    niepowtarzalny. Profesjonalny fotograf może być w stanie odtworzyć zdjęcie jedynie w
    przybliżeniu, jednak nigdy nie osiągnie idealnej zgodności. Najważniejszym aspektem,
    który uniemożliwia idealne powtórzenie, jest (...), który stanowi indywidualny wkład
    twórcy.
    Ponadto, w zawartej (...), Wnioskodawca wskazał, że (...).
    Z dokonanej analizy wynika, że stworzona przez Wnioskodawcę fotografia kulinarna jest
    efektem pracy angażującej wyobraźnię, niepowtarzalnym, niestandardowym, o twórczym
    charakterze. Wykorzystując zatem dostępne narzędzia i technologie w połączeniu z
    własną wizją artystyczną Wnioskodawca stworzył nowy wytwór intelektu – utwór.

    Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że stworzona przez
    Wnioskodawcę fotografia kulinarna stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych, pozwala domniemywać, że Wnioskodawca jest
    jej twórcą, a wynagrodzenie za wykonanie fotografii stanowi honorarium za udzielenie
    licencji do praw autorskich – należy stwierdzić, że usługa ta podlega opodatkowaniu
    stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w
    zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.
    Informacje dodatkowe
    Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie
    podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W
    zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o
    interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5,
    43-300 Bielsko-Biała.
    Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych
    pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.
    Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec
    podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej
    jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2
    ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
    - podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie
      przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola
      podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została
      rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art.
      42b ust. 3 ustawy),
    - usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym
      mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
    Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej
    doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
    WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
    1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,
      albo
    2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
    - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

    WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany
    przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej
    przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że
    - klasyfikacja usługi, lub
    - stawka podatku właściwa dla usługi lub
    - podstawa prawna stawki podatku
    staje się niezgodna z tymi przepisami.
    Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się
    niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
    Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zwanej dalej
    „Ordynacją podatkową”.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji
    podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).