Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.962.2024.1.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-27
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu – dwie inwestycje (lokale mieszkalne).
Słowa kluczowe: banki; kredyt; ugody; umorzenie; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z drugą Zainteresowaną w sprawie niebędącą stroną postępowania,
    będącą Jego żoną (dalej łącznie określani jako „Wnioskodawcy”, a osobno jako
    „Wnioskodawca”) są rezydentami Polski i podlegają w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Od dnia ślubu do dnia złożenia wniosku Wnioskodawcy
    pozostają w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej.
    W dniu 17 lipca 2008 r. Wnioskodawcy, będący już wówczas małżeństwem, zawarli z
    Bankiem (...) (dalej: „Bank”) umowę o dewizowy kredyt mieszkaniowy/inwestorski nr (...)
    (dalej: „Umowa Kredytowa”). Na mocy Umowy Kredytowej Bank miał udzielić kredytu w
    wysokości (...) franków szwajcarskich. Wnioskodawcy odpowiadali za spłatę zobowiązań
    wynikających z Umowy Kredytowej solidarnie. Umowa Kredytowa była umową kredytu
    denominowanego. Zgodnie z art. 3.02 Umowy Kredytowej kredyt miał zostać
    wykorzystany na cyt. „finansowanie i refinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego
    położonego (...) - dla którego Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą (...) i lokalu
    mieszkalnego położonego (...) – dla którego Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą
    (...) oraz cel dowolny”.
    Umowa Kredytowa została zawarta w szczególności w związku z koniecznością zakupu
    lokalu mieszkalnego (...) (dalej: „Lokal”) dla Wnioskodawców. Wnioskodawcy wcześniej
    mieszkali w wynajętym lokalu (...). Lokal został wydany Wnioskodawcom w dniu 1 czerwca
    2008 r. W okresie od momentu objęcia Lokalu w posiadanie do końca czerwca 2012 r.
    Wnioskodawcy wspólnie realizowali w Lokalu własne potrzeby mieszkaniowe:
    Wnioskodawca A w związku z zatrudnieniem w (...), a Wnioskodawczyni B w związku z
    zatrudnieniem (...). W tym czasie Wnioskodawcy nie korzystali z mieszkania znajdującego
    się w (...). Finansowanie, o którym mowa w art. 3.02 Umowy Kredytowej dotyczyło Lokalu,
    nie dotyczyło finansowania jakichkolwiek kosztów związanych z zakupem mieszkania
    położonego w (...). Zgodnie z art. 4.01 ust. 1 Umowy Kredytowej zabezpieczeniem spłaty
    kredytu jest m.in. hipoteka łączna zwykła do kwoty (...) CHF oraz hipoteka łączna kaucyjna
    do kwoty (...) CHF ustanowiona na rzecz Banku na nieruchomościach Wnioskodawców:
      dla której Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą nr (...);
      dla której Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą nr (...).
    Bank wymagał wpisu hipotek na obu nieruchomościach w celu zabezpieczenia ekspozycji
    kredytowej związanej z udzieleniem kredytu w tej wysokości.
    Podmiot udzielający ww. kredyt był podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów - był to bank.

    Umowa w formie aktu notarialnego, na mocy której Wnioskodawcy nabyli prawo
    własności Lokalu, została zawarta w dniu 21 lipca 2008 r. przed notariuszem (...), rep. A nr
    (...). Wnioskodawcy nabyli Lokal do majątku wspólnego. Cena sprzedaży Lokalu została
    ustalona na (...) zł ((...)). Wnioskodawcy przed zawarciem aktu notarialnego przenoszącego
    własność lokalu uiścili zaliczkę w kwocie (...) zł. Pozostała część ceny w wysokości (...) zł
    miała być płatna w następujący sposób:
      w kwocie (...) zł na rachunek bankowy (...) (właściciel rachunku) w celu całkowitej
      spłaty kredytu (...) udzielonego sprzedającej lokal i prowizji za wcześniejszą spłatę
      kredytu;
      w kwocie (...) zł na rachunek bankowy sprzedającej Lokal.
    Pozostała do zapłaty w dacie zawierania aktu notarialnego cena sprzedaży ((...) zł) miała
    być zapłacona przez Wnioskodawców ze środków uzyskanych w związku z zawarciem
    Umowy Kredytowej.
    Wypłata kredytu nastąpiła w dniu 24 lipca 2007 r. w następujący sposób:
      w kwocie (...) zł na rachunek bankowy (...) (właściciel rachunku) w celu całkowitej
      spłaty kredytu (...) i prowizji za wcześniejszą spłatę kredytu;
      w kwocie (...) zł na rachunek bankowy sprzedającej Lokal (tytułem pozostałej części
      ceny sprzedaży);
      w kwocie (...) zł na rachunek bankowy B (Zainteresowanej w sprawie nie będącej
      stroną postępowania) z przeznaczeniem na wskazany w Umowie kredytowej cel
      dowolny. Środki te, do kwoty (...) zł brutto zostały faktycznie przeznaczone na zakup
      dwóch miejsc parkingowych (co zostanie wyjaśnione poniżej), a w pozostałej części
      na wykończenie Lokalu.
    Bank nigdy nie wypłacił Zainteresowanym kwoty wyrażonej we frankach szwajcarskich,
    tylko wypłacił kwotę w złotych polskich - (...) zł na rachunki wskazane powyżej.
    W ocenie Wnioskodawców, mając na uwadze opisany powyżej sposób wykorzystania
    środków uzyskanych na mocy Umowy Kredytowej można stwierdzić, że:
      kredyt został przynajmniej w części zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których
      mowa w 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
      osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.);
      kredyt został udzielony na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej (żadna część
      środków uzyskanych na podstawie Umowy Kredytowej nie została przeznaczona na
      zakup lub remont nieruchomości położonej w (...));
    niemniej jednak w tym zakresie stanowisko Wnioskodawców powinno być traktowane
    jako ocena prawna zdarzeń w postaci zaciągnięcia kredytu, przeznaczenia kredytu oraz
    faktycznego sposobu rozdysponowania środków, a nie przedstawienie stanu faktycznego.
    Wskazany w treści aktu notarialnego przelew na rachunek bankowy (...), o którym mowa
    pod poz. 1 powyżej, to był przelew w celu całkowitej spłaty kredytu nr (...) zaciągniętego
    przez sprzedającą Lokal (Wnioskodawcy nie byli stroną tej umowy kredytowej). Podział
    płatności pozostałej części ceny za Lokal w wysokości (...) zł na dwie transze, jedna transza

    płatna bezpośrednio do banku, z którym sprzedająca Lokal zawarła swoją umowę
    kredytową, a druga transza płatna na rachunek bankowy sprzedającej Lokal, wynikał z
    wymogów postawionych przez stronę sprzedającą.
    W związku z zawarciem aktu notarialnego zainteresowani w sprawie, niezależnie od
    płatności ceny za Lokal, ponieśli m.in. następujące opłaty:
      (...) zł - podatek od czynności cywilnoprawnych;
      (...) zł - opłata sądowa od wniosku o wpis własności składanego do wydziału ksiąg
      wieczystych;
      (...) zł brutto - taksa notarialna.
    Wnioskodawcy nigdy nie prowadzili indywidualnie ani wspólnie działalności gospodarczej,
    w związku z czym w dacie zawierania aktu notarialnego nie byli czynnymi podatnikami
    podatku od towarów i usług i nie mieli możliwości pomniejszenia podatku należnego o
    podatek naliczony.
    Ponadto ze środków uzyskanych z kredytu (w zakresie kwoty wypłaconej bezpośrednio na
    rachunek bankowy Wnioskodawczyni B) Wnioskodawcy zakupili od dewelopera dwa
    miejsca postojowe w garażu wielostanowiskowym w budynku, w którym znajdował się
    Lokal. Cena zakupu została ustalona łącznie na kwotę (...) zł brutto. Umowa zakupu miejsc
    garażowych zawarta w formie aktu notarialnego to inna umowa niż umowa zakupu
    Lokalu. Zakup został sfinansowany z kredytu wypłaconego na podstawie Umowy
    Kredytowej (z części kredytu wypłaconej bezpośrednio na rachunek Wnioskodawczyni B -
    cel dowolny). Miejsca postojowe znajdują się w nieruchomości o innym numerze księgi
    wieczystej niż Lokal. Zakup miejsc postojowych był konieczny z uwagi na wymogi
    pracodawców odnośnie dbałości o powierzone mienie (samochody służbowe) - wiążące
    Wnioskodawców w tym zakresie regulacje wprowadzały obowiązek parkowania
    samochodów w miejscach, do którego nie ma swobodnego dostępu, tj. w szczególności w
    garażu lub na parkingu strzeżonym.
    Od czasu objęcia Lokalu w posiadanie w Lokalu mieszkali wspólnie Wnioskodawcy - do
    końca czerwca 2012 r. Dopiero od lipca 2012 r. B przestała stale mieszkać w Lokalu z
    uwagi na zmianę miejsca pracy z (...) na (...). W związku z tym, od lipca 2012 r. w Lokalu od
    niedzielnego wieczora do piątku po południu mieszkał A (w związku z pracą wykonywaną
    w (...)), czasami również w weekendy, wówczas także Wnioskodawcę A odwiedzała Jego
    żona B i Wnioskodawcy wspólnie korzystali z Lokalu.
    Od drugiej połowy 2012 r. Wnioskodawca często na weekendy (w piątek po pracy) wracał
    do (...), a później z powrotem w niedziele wieczorem wracał do (...), gdzie pozostawał do
    piątku. Lokal nigdy nie był wynajmowany osobom trzecim, każdy tydzień roboczy za
    wyjątkiem urlopów Wnioskodawca A korzystał z Lokalu w celu zaspokojenia własnych
    potrzeb mieszkaniowych związanych z zatrudnieniem w (...).
    Pomiędzy stronami Umowy Kredytowej doszło do sporu odnośnie jej ważności, który to
    spór został poddany pod rozstrzygnięcie sądu powszechnego (sprawa jest aktualnie w
    toku). W związku z prowadzonym postępowaniem Bank zaproponował Wnioskodawcom
    zawarcie aneksu, na mocy którego może dojść do częściowego umorzenia wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego na mocy Umowy Kredytowej.
                              1Aneks zostanie podpisany na podstawie art. 353 oraz art. 508 kodeksu cywilnego. Stroną
    zawartego aneksu będzie (...) (następca prawny (...)) oraz Wnioskodawcy. Na skutek
    zawarcia aneksu dojdzie do przeliczenia pozostałego do zapłaty, widniejącego w księgach
    Banku salda kredytu w wysokości (...) CHF (według stanu na dzień sporządzenia projektu
    aneksu) przy zastosowaniu innego kursu niż kurs średni NBP. Na dzień przygotowania
    projektu aneksu kurs średni NBP wynosił (...) PLN/1 CHF, natomiast zastosowany do
    przeliczenia salda kredytu kurs to (...) PLN/1 CHF. Po dokonaniu przeliczenia przy

    zastosowaniu wyżej opisanych parametrów ((...) CHF * (...) PLN/1 CHF = (...) zł)
    Wnioskodawcy będą zobowiązani do zapłaty kwoty (...) PLN na rachunek wskazany przez
    Bank, po czym Umowa Kredytowa zostanie automatycznie rozwiązana na mocy zgodnych
    oświadczeń woli zawartych w aneksie. Przewalutowanie kredytu będzie polegało jedynie
    na zmianie umowy poprzez przeliczenie kapitału pozostałego do spłaty na inną walutę.
    Przewalutowanie kredytu zostanie przeprowadzone w ramach istniejącej umowy
    kredytowej w drodze jej zamiany na podstawie aneksu do umowy.
    Na wskazaną wyżej kwotę (...) CHF składa się: kapitał (kwota kapitału do spłaty): (...) CHF,
    odsetki: (...) CHF, koszty i opłaty: 0 CHF. W jej skład nie wchodzą odsetki karne.
    Aneks wejdzie w życie w dniu jego sporządzenia, z zastrzeżeniem, że Bank będzie
    uprawniony do rozwiązania go jeśli w terminie 7 dni od daty podpisania aneksu przez
    wszystkich kredytobiorców nie dojdzie do spłaty kapitału kredytu wyrażonego w PLN i
    wcześniej przeliczonego z CHF po kursie wskazanym w aneksie. Rozwiązanie aneksu
    spowoduje, że zawarte w nim oświadczenia nie będą miały żadnych skutków prawnych, a
    aneks będzie traktowany tak, jakby nigdy nie został zawarty. Projektowany aneks nie
    przewiduje, który konkretnie z Wnioskodawców powinien dokonać spłaty, a zatem spłata
    całości kwoty określonej w aneksie dokonana przez któregokolwiek z Wnioskodawców na
    rachunek wskazany w aneksie przez Bank będzie skutkować wygaśnięciem wzajemnych
    zobowiązań wynikających z Umowy Kredytowej i rozwiązaniem samej Umowy Kredytowej.
    Kurs, po którym nastąpi przewalutowanie może ulec zmianie do czasu podpisania aneksu
    (do tego czasu może on podlegać negocjacji), niemniej jednak kurs zastosowany do
    przeliczenia kwoty kredytu wyrażonej w CHF na PLN powinien być co do zasady
    korzystniejszy dla Wnioskodawców niż kurs średni NBP obowiązujący według stanu na
    dzień podpisywania aneksu (przy założeniu braku atypowych i nieprzewidywalnych
    zdarzeń na rynku walutowym do czasu zawarcia aneksu, które skutkowałyby drastyczną
    zmianą kursów walut). Wnioskodawcy nie są w stanie wskazać, na jakim konkretnie
    poziomie będzie ustalony średni kurs według NBP na dzień przeliczenia kwoty kredytu z
    CHF na PLN z uwagi na fakt, że będzie to miało miejsce w przyszłości a Wnioskodawcy nie
    są w stanie przewidzieć poziomu kursu średniego NBP w przyszłości.
    W ocenie Banku dojdzie w tym zakresie do częściowego zwolnienia każdego z
    Wnioskodawców z długu wobec Banku w kwocie (...) PLN, która to kwota stanowi różnicę
    pomiędzy wysokością zadłużenia Wnioskodawców wobec Banku wyrażonego w CHF i
    przeliczonego na PLN według kursu średniego NBP ((...) PLN/1 CHF według stanu na dzień
    przygotowania projektu aneksu) a wysokością zadłużenia Wnioskodawców wobec Banku
    wyrażonego w CHF i przeliczonego na PLN według kursu ustalonego przez strony aneksu
    ((...) PLN/1 CHF według stanu na dzień przygotowania projektu aneksu). Wnioskodawcy z
    kolei zwracają się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, czy przedstawiony
    mechanizm pozostałego do spłaty kapitału kredytu stanowi „umorzenie osobie fizycznej
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego” w rozumieniu § 1 ust 1 pkt 1
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102), a w
    przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy podlega zwolnieniu określonym w tym
    rozporządzeniu, a jeśli tak to w jakim zakresie.
    Wnioskodawca oraz Jego żona (Zainteresowana w sprawie nie będąca stroną
    postępowania) nie korzystali w przeszłości z zaniechania poboru podatku od kwoty
    umorzonych wierzytelności z tego lub innego kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 592 ze zm.).
    Zawarcie aneksu planowane jest w 2024 r. lub 2025 r. W związku z planowanym
    zawarciem ugody Wnioskodawcy zwracają się z wnioskiem o wyjaśnienie, czy ich
    stanowisko w odniesieniu do zagadnień sformułowanych we wniosku jest prawidłowe.

## Pytanie

Czy w analizowanym stanie faktycznym, w przypadku zawarcia aneksu, na mocy którego
    dojdzie do przeliczenia wysokości zadłużenia Wnioskodawców widniejącego w księgach
    banku w walucie CHF na PLN przy zastosowaniu kursu korzystniejszego dla
    Wnioskodawców niż kurs średni NBP z daty zawierania aneksu, dojdzie do umorzenia
    kredytu wypłaconego na mocy Umowy Kredytowej w jakiejkolwiek części w rozumieniu
    par. 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102, dalej: „rozporządzenie”), a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy
    umorzenie to będzie objęte zwolnieniem od poboru podatku, o którym mowa w par. 1
    ust. 1 pkt 1 w części obejmującej stosunek, w jakim kwota kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na sfinansowanie:
      1) pozostałej do zapłaty ceny za zakup Lokalu, w tym części przelanej bezpośrednio
        na rachunek spłaty kredytu strony sprzedającej Lokal;
      2) ceny za zakup miejsc w garażu wielostanowiskowym znajdującym się w tym
        samym budynku, w którym znajduje się Lokal;
      3) opłat poniesionych na zakup mieszkania, w tym podatku od czynności
        cywilnoprawnych;
    pozostawała do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, wskutek zawarcia aneksu dojdzie do częściowego umorzenia kredytu,
    jednak Wnioskodawcy będą mieli prawo do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w
    par. 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w części obejmującej stosunek, w jakim kwota kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na sfinansowanie:
      1) pozostałej do zapłaty ceny za zakup Lokalu, w tym części przelanej bezpośrednio
        na rachunek spłaty kredytu strony sprzedającej Lokal;
      2) ceny za zakup miejsc w garażu wielostanowiskowym znajdującym się w tym
        samym budynku, w którym znajduje się Lokal;
      3) opłat poniesionych na zakup mieszkania, w tym podatku od czynności
        cywilnoprawnych;
    pozostawała do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Wątpliwości Wnioskodawców w zakresie ceny za zakup Lokalu wynikają w szczególności z
    tego, że Lokal stanowił ich drugie mieszkanie, niemniej jednak był on zakupiony ściśle w
    celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców, którzy pracowali we (...) i w
    (...). Wnioskodawcy w istocie więc proszą o potwierdzenie, że właściwa jest ich
    interpretacja, zgodnie z którą: „jedna” inwestycja mieszkaniowa, o której mowa w
    rozporządzeniu nie musi być „pierwszą” inwestycją mieszkaniową, a ponadto, że właściwa
    jest ich interpretacja, zgodnie z którą zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego
    gospodarstwa domowego może nastąpić także poprzez zakup drugiego lokalu, w
    szczególności kiedy zakup taki jest uzasadniony okolicznościami życiowymi, jak np.
    zatrudnienie w odległym miejscu od miejsca wcześniejszego zamieszkania.
    Wątpliwości Wnioskodawców w zakresie zakupu miejsc postojowych w garażu
    wielostanowiskowym znajdującym się w tym samym budynku, w którym znajduje się Lokal
    wynikają z tego, że Wnioskodawcy w tym celu zawarli inną umowę i z innym podmiotem
    (deweloperem budującym budynek, w którym znajduje się Lokal), zaś miejsce postojowe

    nie służy ściśle zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, niemniej jednak mając na uwadze
    bezpośrednie i istotne związanie funkcjonalne miejsca postojowego z lokalem
    mieszkalnym, warunki stawiane przez pracodawców (dotyczące dbałości o mienie
    powierzone) oraz aktualny stopień rozwoju cywilizacyjnego przemawia za uznaniem, że
    jest to wydatek zmierzający do zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Wątpliwości Wnioskodawców w zakresie opłat poniesionych na zakup mieszkania dotyczą
    w szczególności zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych, tj. czy stanowi on
    opłatę, której poniesienie przez Wnioskodawców było niezbędne do zawarcia umowy
    kredytu mieszkaniowego.
    UWAGI OGÓLNE
    Rozporządzenie stanowi m.in. o tym, że zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      c) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Zaniechanie poboru dotyczy podatku od przychodu, którym jest umorzenie wierzytelności
    z tytułu kredytu mieszkaniowego, jeśli ten kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, zaś osoba fizyczna będąca stroną umowy
    kredytu mieszkaniowego nie korzystała (wcześniej) z zaniechania poboru podatku od
    kwoty umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu.
    Przepis § 1 ust. 5 rozporządzenia precyzuje ponadto, że przez jedną inwestycję
    mieszkaniową, o której tu mowa, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
    poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,

      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym
    do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Podsumowując, zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych od
    dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot wierzytelności z
    tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został
    zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż
    jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na
    realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna
    będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru
    podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1
    pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został
    przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    STANOWISKO W ZAKRESIE ZAPŁATY ZA LOKAL
    Przepis art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych definiuje tzw. wydatki na własne cele mieszkaniowe. W orzecznictwie
    utrwalony wydaje się być pogląd, zgodnie z którym podatnik może realizować własne cele
    mieszkaniowe przy użyciu więcej niż jednego lokalu, w sytuacji kiedy okoliczności
    faktyczne danego przypadku to uzasadniają (por. np. wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3126/14, wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt
    I SA/GI 1081/19). Jak już kilkukrotnie wskazano, nabycie Lokalu miało związek z
    koniecznością znalezienia mieszkania blisko miejsca pracy Wnioskodawców. Po zakupie
    lokalu i jego wyremontowaniu Wnioskodawcy stale zamieszkiwali w Lokalu do ok. połowy
    2012 r., a następnie w Lokalu stale zamieszkiwał Wnioskodawca A.
    Stanowiska Wnioskodawców nie neguje również sposób sformułowania przepisów
    rozporządzenia, bowiem „jedna” inwestycja mieszkaniowa, nie oznacza samo przez się, że
    musi być to jednocześnie „pierwsza” inwestycja mieszkaniowa. „Jedną” inwestycją
    mieszkaniową, w rozumieniu rozporządzenia, może być także druga lub kolejna
    inwestycja mieszkaniowa, przy czym kredytobiorcy mogą skorzystać ze zwolnienia
    przewidzianego w rozporządzeniu wyłącznie raz, w odniesieniu do jednej inwestycji
    mieszkaniowej, nawet jeśli była to druga lub kolejna inwestycja mieszkaniowa (oczywiście
    przy spełnieniu pozostałych warunków przewidzianych w rozporządzeniu).
    STANOWISKO W ZAKRESIE ZAPŁATY ZA MIEJSCA POSTOJOWE

    W odniesieniu do zapłaty ceny zakupu za miejsca postojowe w garażu
    wielostanowiskowym Wnioskodawcy po pierwsze wskazują, że zakup miejsc postojowych
    również stanowił realizację celu mieszkalnego, bowiem Wnioskodawcy otrzymali od
    pracodawców samochody, jako mienie powierzone w celu realizacji obowiązków
    służbowych. Obarczone to było jednak obowiązkiem dbałości o mienie powierzone,
    polegającym w szczególności na parkowaniu pojazdów w miejscach, do którego nie było
    swobodnego dostępu, takich jak garaże lub parkingi strzeżone. Niezależnie od tego ilość
    dostępnych publicznych miejsc postojowych w okolicy była zdecydowanie nieadekwatna
    do zapotrzebowania wynikającego z ilości parkujących samochodów, co skutkowało (i
    nadal skutkuje) notorycznym parkowaniem przez kierowców w miejscach
    niedozwolonych. Ponadto przy aktualnym stopniu rozwoju społeczno-gospodarczego
    posiadanie samochodu i uprawnień do jego prowadzenia stanowi częstokroć warunek
    konieczny do świadczenia pracy (a z pewnością jest tak w przypadku Wnioskodawcy A), a
    w przypadku inwestycji budowlanych polegających na budowaniu budynków
    wielorodzinnych, realizowanych co najmniej od początku bieżącego stulecia, każdorazowo
    koniecznym jest zakup odrębnych miejsc parkingowych, czy to znajdujących się na
    zewnątrz budynku czy też w garażu mieszczącym się wewnątrz lub pod budynkiem.
    Innymi słowy, nie ma możliwości zaparkowania samochodu na terenie nieruchomości,
    jeśli dany właściciel lokalu nie wykupi miejsca parkingowego. Tym samym dla pełnej
    realizacji własnego celu mieszkaniowego, przez co należy rozumieć również możliwość
    przechowywania posiadanych ruchomości w obrębie tej samej nieruchomości gruntowej,
    w tym m.in. samochodu, koniecznym był zakup miejsc postojowych. Potwierdza to
    równocześnie stanowisko Wnioskodawców, że w tej części będą oni również uprawnieni
    do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
    STANOWISKO W ZAKRESIE OPŁAT
    Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że pojęcie opłat, których poniesienie było niezbędne
    do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego należy interpretować funkcjonalnie i
    rozumieć pod tym pojęciem wszelkie koszty, bez których zawarcie umowy kredytowej nie
    byłoby możliwe. Wnioskodawcy zwracają uwagę, że kredytów mogą udzielać wyłącznie
    banki, a ryzyko kredytowe musi być odpowiednio zabezpieczone. W przypadku kredytów
    hipotecznych, jak sama nazwa wskazuje, stosowanym zabezpieczeniem jest hipoteka
    umowna na nieruchomości. Aby ustanowić hipotekę, stanowiącą jeden z elementów
    przedmiotowo istotnych umowy kredytu hipotecznego, niezbędnym jest nabycie
    nieruchomości, na której hipoteka zostanie ustanowiona. W celu nabycia nieruchomości
    konieczne jest poniesienie określonych wydatków określanych potocznie mianem kosztów
    transakcyjnych, takich jak taksa notarialna, podatek od czynności cywilnoprawnych, czy
    wreszcie opłaty sądowej od wniosku o wpis prawa własności Lokalu. Bez poniesienia tych
    kosztów umowa kredytowa nie zostałaby zawarta (bank weryfikował wartość
    zabezpieczeń i wpisał stosowne obowiązki w tym zakresie do Umowy Kredytowej). Celem
    stron Umowy Kredytu ze strony Wnioskodawców było uzyskanie kredytu na zakup
    mieszkania, a ze strony banku udzielenie kredytu pod warunkiem ustanowienia
    wymaganych zabezpieczeń. Zawarcie Umowy Kredytowej bez zakupu Lokalu w celu
    zabezpieczenia wierzytelności banku nie byłoby możliwe, co potwierdza fakt, że
    następujące opłaty:
      taksa notarialna w wartości brutto;
      podatek od czynności cywilnoprawnych;
      opłata sądowa od wniosku o wpis prawa własności w księdze wieczystej;
    stanowią opłaty, których poniesienie było niezbędne do zawarcia umowy kredytu
    mieszkaniowego w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, a zatem w tym zakresie
    Wnioskodawcy również będą uprawnieni do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w
    § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w

    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że umorzenie wierzytelności następuje w przypadku
    zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez
    uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik
    je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Poprawność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że
    „gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też
    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy”.
    Wskazali Państwo, że Bank zaproponował Państwu w 2024 r. zawarcie aneksu/ugody, na
    mocy którego dojdzie do częściowego zwolnienia każdego z Państwa z długu wobec Banku
    w kwocie (...) PLN, która to kwota stanowi różnicę pomiędzy wysokością zadłużenia
    Państwa wobec Banku wyrażonego w CHF i przeliczonego na PLN według kursu średniego
    NBP (według stanu na dzień przygotowania projektu aneksu) a wysokością zadłużenia
    Państwa wobec Banku wyrażonego w CHF i przeliczonego na PLN według kursu
    ustalonego przez strony aneksu (według stanu na dzień przygotowania projektu aneksu),
    a tym samym, dojdzie do częściowego umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego udzielonego na mocy umowy kredytowej zawartej w 2008 r.
    Zatem, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu, należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:

      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych
    hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w
    przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w przypadku umorzenia kredytu
    refinansowego – aby został on zaciągnięty na refinansowanie (zastąpienie) kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przywołanym rozporządzeniu w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe w § 3 pkt 3 wskazano, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o
    kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został zaciągnięty na
    wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przepis § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, stanowi, że w przypadku, gdy kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Podkreślenia wymaga, że zaniechanie poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów.
    Zatem zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom
    fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
      1) kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
      2) kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
        do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
      3) kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
      4) kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
        kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie;

      5) kwota wierzytelności obejmuje kwotę kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki,
        w tym odsetki skapitalizowane i prowizje, opłaty, jeżeli ich poniesienie przez
        kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z
        wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Główną przesłanką skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. zmienione rozporządzeniem
    Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. przewiduje zaniechanie poboru niezależnie od
    tego, czy kredytobiorca realizuje własne cele mieszkaniowe, czy nie. Istotne jest, żeby
    zaciągnięty kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnoszą się do wydatków na
    nabycie m.in. nieruchomości, lokali mieszkalnych (udziału w takich nieruchomościach,
    lokalach), gruntów pod budowę budynków mieszkalnych, gruntów z rozpoczętą budową
    budynku mieszkalnego. Zatem koszty związane z nabyciem nieruchomości na własne cele
    mieszkaniowe poniesione m.in. na podstawie aktu notarialnego, tj. podatek PCC
    pobierany przez notariusza, taksa notarialna, koszty opłat administracyjnych dotyczące
    ujawnienia nowego właściciela nieruchomości w rejestrach urzędowych (np. opłata
    sądowa) również stanowią wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe.
    Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymieniony w art.
    21 ust. 25 ustawy ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne.
    Przepis art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia
    wyłącznie lokal mieszkalny oraz grunt lub prawo wieczystego użytkowania gruntu
    związane z tym lokalem.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu wynika, że przedmiotem umowy kredytowej były
    dwa lokale mieszkalne, posiadające odrębne księgi wieczyste. Zatem kredyt ten nie został
    zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. związanej z jednym
    lokalem mieszkalnym, lecz dotyczył dwóch odrębnych inwestycji mieszkaniowych (dwóch
    lokali mieszkalnych).
    Tymczasem z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    zmienionego rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. jasno wynika, że
    kredyt mieszkaniowy powinien zostać zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego kredyty
    mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej.
    Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 o podatku od spadków i darowizn.
    Natomiast przez jedno gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone
    przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny
    jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.

    Zatem z ww. rozporządzenia wynika wprost, że aby kwota umorzona mogła skorzystać z
    zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    omawianego rozporządzenia – to kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną
    inwestycję mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednego lokalu
    mieszkalnego.
    Wobec powyższego nie spełniają Państwo jednego z warunków określonego w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zmienionym Rozporządzeniem Ministra
    Finansów z 20 grudnia 2024 r., który pozwala na skorzystanie z zaniechania, tj. kredyt
    mieszkaniowy nie został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Skoro kredyt zaciągnięty w 2008 r. dotyczył dwóch różnych inwestycji mieszkaniowych –
    dwóch lokali mieszkalnych, które posiadają dwie odrębne księgi wieczyste - zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe zmienionego Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia
    2024 r., nie znajdzie zastosowania do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności
    z tytułu tego kredytu.
    Zatem, udzielony Państwu kredyt nie wypełnia przesłanek do uznania go za kredyt
    mieszkaniowy, o którym mowa w ww. rozporządzeniu.
    W konsekwencji, przepisy ww. rozporządzenia nie będą miały zastosowania również do
    opłat poniesionych za zakup lokalu mieszkalnego, tj. podatku od czynności
    cywilnoprawnych, opłaty sądowej od wniosku o wpis własności składanego do wydziału
    ksiąg wieczystych oraz taksy notarialnej
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu
    mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów
    ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.)
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości
    uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią
    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu wynika, że miejsca postojowe w garażu
    wielostanowiskowym w budynku, w którym znajdował się lokal mieszkalny – chociaż
    związane są z zakupionym lokalem mieszkalnym – to stanowią odrębną nieruchomość
    posiadającą odrębną księgę wieczystą. Nie można więc uznać, że spełniają definicję

    „pomieszczenia przynależnego” nierozerwalnie związanego z zakupionym odrębnie
    lokalem mieszkalnym. Samo miejsce postojowe, mimo że znajduje się w budynku, w
    którym są lokale mieszkalne, to jednak w żadnym wypadku nie jest lokalem mieszkalnym,
    a więc nie służy zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych.
    W Państwa przypadku nie ma znaczenia, czy nabycie miejsc postojowych sfinansowali
    Państwo z udzielonego kredytu, czy z własnych środków, gdyż nabycie lokalu
    niemieszkalnego (miejsca postojowego/garażu) nie zostało wymienione jako własne cele
    mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Tym samym nie spełniają Państwo warunku określonego w przepisie § 3 pkt 3
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. zmienionego Rozporządzeniem
    Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na zakup lokalu niemieszkalnego, tj. miejsca postojowego
    /garażu.
    Reasumując, w związku z uzyskanym przez Państwa przychodem wynikającym z
    umorzenia zadłużenia dotyczącego kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2008 r., nie
    dojdzie do zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zmienionego rozporządzeniem Ministra
    Finansów z 20 grudnia 2024 r. W konsekwencji, kwota umorzonego w 2024 r. lub 2025 r.
    przez bank kapitału i odsetek, stanowi/stanowić będzie dla Państwa przychód z innych
    źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy i będą Państwo zobowiązani do opodatkowania
    tego przychodu i wykazania go w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy
    2024 lub 2025.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.