Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.691.2025.4.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Zastosowanie zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43
ust. 1 pkt 36 ustawy wyłącznie dla najmu lokali mieszkalnych
na cele mieszkalne oraz miejsc postojowych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
lokal-lokal mieszkalny
miejsce-miejsce postojowe
najem-najem na cele mieszkalne
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 13 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla najmu zarówno lokali mieszkalnych, jak i miejsc
    postojowych.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 października 2025 r. (wpływ
    16 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Ojciec Podatnika jest właścicielem kilku nieruchomości stanowiących lokale mieszkalne
    wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej i miejscem postojowym
    oraz komórką lokatorską (dalej jako: „Lokale mieszkalne”).
    Ojciec Podatnika posiada troje dorosłych dzieci, z którymi zamierza zawrzeć umowę
    użyczenia posiadanych przez siebie Lokali mieszkalnych. Umowa użyczenia, zgodnie z jej
    naturą, będzie miała charakter nieodpłatny.
    Stroną umowy użyczenia będą - Ojciec Podatnika jako „Użyczający” oraz jego troje
    dorosłych synów jako „Biorący w użyczenie”, przy czym każdy z Biorących w użyczenie w
    udziale po 1/3 w odniesieniu do każdego Lokalu mieszkalnego.
    Na podstawie umowy użyczenia Biorący w użyczenie będą mieli prawo oddać lokale
    mieszkalne we własnym imieniu i na własny rachunek w najem okazjonalny osobom

    fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem jednak, że najem
    będzie możliwy wyłącznie na cele mieszkaniowe najemcy. Biorących w użyczenie obciążać
    będzie obowiązek znalezienia najemcy i obsługa najmu (wykonywanie zadań
    Wynajmującego wynikających z ustawy i umowy).
    Czynsz najmu (z wyłączeniem kwot na pokrycie opłat eksploatacyjnych za lokale
    mieszkalne należnych na rzecz Wspólnot mieszkaniowych oraz dostawców mediów)
    wpływający na założony do tego dedykowany rachunek bankowy Biorący w użyczenie
    będą uzyskiwać proporcjonalnie (w stosunku 1/3 dla każdego z Biorących w użyczenie) i
    przekazywać na swoje indywidualne rachunki bankowe jako ich przychód z najmu. Ojciec
    Podatnika nie będzie uzyskiwał żadnych przychodów z tytułu realizowanego najmu ani
    zawartej umowy użyczenia.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Według PKWiU świadczona usługa najmu lokalu na cele mieszkaniowe najemcy określona
    jest kodem 68.20.Z, tj. „Wynajem i obsługa nieruchomości własnych lub dzierżawionych”.
    Stroną umowy najmu będzie Wnioskodawca oraz jego dwóch braci, tj. wszystkie osoby
    biorące nieruchomości w użyczenie, proporcjonalnie do praw z tytułu użyczenia, tj. w
    udziale po 1/3 każdy.
    Umowy najmu poszczególnych lokali mieszkalnych będą zawierane na czas określony, tj.
    okres co najmniej jednego roku i nie dłużej niż 10 lat.
    Najem będzie wiązał się z zaspokajaniem celu mieszkaniowego najemcy, a zatem będzie
    wiązał się z przeniesieniem ośrodka życia najemców do wynajmowanych lokali
    mieszkalnych.
    Zawierane umowy najmu będą uniemożliwiały wykorzystywanie lokali mieszkalnych do
    celów innych niż mieszkaniowe.
    Przedmiotem umowy najmu będą lokale mieszkalne wraz z miejscem postojowym
    będącym częścią składową nieruchomości wspólnej, zaś przypisanie możliwości
    wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego wynika z ustanowionego
    sposobu użytkowania nieruchomości wspólnej w ramach umowy quoad usum wiążącej
    wszystkich właścicieli lokali.
    Pytanie (w zakresie podatku od towarów i usług)
    Czy w odniesieniu do lokali mieszkalnych, otrzymanych na podstawie umowy użyczenia
    przez Podatnika, oddanie ich w najem osobom trzecim na cele mieszkaniowe korzysta ze
    zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od
    towarów i usług, jako wynajmowanie nieruchomości o charakterze mieszkalnym na
    własny rachunek na cele mieszkaniowe? (oznaczone w uzupełnieniu wniosku jako nr 4)
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Podatnika, w sytuacji zawarcia przez Podatnika i jego braci będących stroną
    Biorącą w użyczenie umów najmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe, które zostały
    im użyczone na mocy umowy zawartej z ich ojcem (jako dającym w użyczenie) nie
    powstanie obowiązek opodatkowania kwot otrzymywanych z tytułu najmu tych lokali
    podatkiem VAT. Podatnik oraz analogicznie jego bracia będą korzystali bowiem ze
    zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, zgodnie z
    którym wynajmowanie nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek
    wyłącznie na cele mieszkaniowe podlega zwolnieniu przedmiotowemu z VAT.
    Podstawą zwolnienia przedmiotowego w VAT jest tu art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT,
    zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub
    wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na

    własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu,
    o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
    formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693).
    Powyższe zwolnienie przedmiotowe (dotyczące konkretnego rodzaju usług) wymaga
    spełnienia określonych warunków, które w ocenie Podatnika są spełnione w opisanym
    zdarzeniu przyszłym.
    Zastosowanie zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 u.p.t.u. wymaga, aby
    jednocześnie spełniły się następujące przesłanki: wynajmujący świadczy usługę najmu na
    własny rachunek, usługa ta dotyczy nieruchomości o charakterze mieszkalnym, a przy tym
    cel najmu jest wyłącznie mieszkaniowy. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że
    zwolniona z opodatkowania jest usługa najmu „wyłącznie na cele mieszkaniowe”. Oznacza
    to, że z punktu widzenia zastosowania tego zwolnienia istotny jest sposób
    wykorzystywania nieruchomości przez najemcę (usługobiorcę), a zatem to najemca w
    wynajmowanym lokalu powinien realizować własne cele mieszkaniowe. Jedynie bowiem w
    takim przypadku uprawnione będzie stwierdzenie, że wynajmujący (usługobiorca) wynajął
    nieruchomość „wyłącznie na cele mieszkaniowe”, por. wyrok NSA wyrok z 26 kwietnia
    2023 r. sygn. I FSK 524/20.
    Zasadniczym zatem warunkiem pozostaje zachowanie mieszkaniowego celu najmu, czego
    Podatnik będzie przestrzegał i zapewni powyższe odpowiednim postanowieniem umowy
    najmu, z którego wynikać będzie, że najemca może wykorzystywać przedmiot najmu
    wyłącznie na cele mieszkaniowe najemcy i jego najbliższych (domowników). Ponadto w
    ramach każdej z umów najmu okazjonalnego Podatnik (analogicznie też jego bracia)
    będzie działał na własny rachunek. Ustawa nie formułuje przy tym warunku, aby dla
    skorzystania z omawianego tu wyłączenia przedmiotowego, mieszkania, których dotyczy
    najem objęty zwolnieniem, pochodziły z własnego zasobu wynajmującego (tj. aby Podatnik
    jako Wynajmujący był ich właścicielem). Przedstawiona sytuacja przyszła pozostaje
    również w zgodzie z postulowanym celem omawianego zwolnienia przedmiotowego,
    którym była wola ustawodawcy co do nieobciążania podatkiem VAT najemców, którzy
    wynajmując mieszkanie na cele mieszkaniowe zaspokajają tym samym swoją podstawową
    potrzebę mieszkaniową.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że „Przepis art. 43 ust.
    1 pkt 36 ustawy o VAT zwalnia od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub
    wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na
    własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. Zwolnienie to stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. I dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L 2006.347.1 z późn. zm.), zgodnie z którym państwa
    członkowskie zwalniają od podatku „dzierżawę i wynajem nieruchomości”.
    Wprowadzając to zwolnienie ustawodawca krajowy wyłączył ze zwolnienia wynajem i
    dzierżawę nieruchomości na cele inne niż mieszkaniowe, korzystając w ten sposób z
    uprawnienia określonego w art. 135 ust. 2 zdanie ostatnie powyższej dyrektywy,
    pozwalającego państwom członkowskim przewidzieć dodatkowe wyłączenia dotyczące
    zakresu stosowania zwolnienia z art. 135 ust. 1 lit. I. Celem takiego unormowania
    zwolnienia przez ustawodawcę krajowego było minimalizowanie kosztów najmu lokali
    mieszkalnych, obciążających najemców, którzy wykorzystują te lokale na cele
    mieszkaniowe. W konsekwencji zwolnienie prowadzić ma bowiem do nieobciążania
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie finalnych konsumentów usług najmu i dzierżawy
    (prawomocny wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 524/20).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w zakresie zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla najmu:

        lokali mieszkalnych - jest prawidłowe,
        miejsc postojowych - jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, zarówno grunty, jak i budynki i budowle
    spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku
    od towarów i usług, zbycie nieruchomości stanowi dostawę towarów.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie
      mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
      7 (...).
    W myśl art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest umową cywilnoprawną nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług usługa najmu wypełnia
    definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i jako czynność odpłatna,
    świadczona za wynagrodzeniem, wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy, tj. jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów
    lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w
    takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        Pana ojciec z Panem i Pana braćmi zamierza zawrzeć umowę użyczenia
        posiadanych przez Niego lokali mieszkalnych;
        na podstawie umowy użyczenia będzie Pan wraz z braćmi miał prawo oddać lokale
        mieszkalne we własnym imieniu i na własny rachunek w najem okazjonalny
        osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem
        jednak, że najem będzie możliwy wyłącznie na cele mieszkaniowe najemcy;

        najem będzie wiązał się z przeniesieniem ośrodka życia najemców do
        wynajmowanych lokali mieszkalnych;
        zawierane umowy najmu będą uniemożliwiały wykorzystywane lokali mieszkalnych
        do celów innych niż mieszkaniowe;
        według PKWiU świadczona usługa najmu lokalu na cele mieszkaniowe najemcy
        określona jest kodem 68.20.Z, tj. „Wynajem i obsługa nieruchomości własnych lub
        dzierżawionych”;
        umowy najmu poszczególnych lokali mieszkalnych będą zawierane na czas
        określony, tj. okres co najmniej jednego roku i nie dłużej niż 10 lat;
        przedmiotem umowy najmu będą lokale mieszkalne wraz z miejscem postojowym
        będącym częścią składową nieruchomości wspólnej (przypisanie możliwości
        wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego wynika z
        ustanowionego sposobu użytkowania nieruchomości wspólnej w ramach umowy
        quosd usum wiążącej wszystkich właścicieli lokali).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych
    wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi
    wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe
    wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym zawarcie przez Pana umów najmu lokali mieszkalnych wraz z
    miejscem postojowym wypełnia definicję działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy. Tym samym z tytułu tych czynności wystąpi Pani w charakterze podatnika
    podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Pana wątpliwości dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla
    świadczonych usług wynajmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe wraz z miejscem
    postojowym, które otrzymał Pan na podstawie umowy użyczenia, będącym częścią
    składową nieruchomości wspólnej.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach
    wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami
    obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi
    w art. 43 ustawy.

    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady
    powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej,
    natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W
    efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter
    czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości
    wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635).
    Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Zwolnienie opisane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT stanowi implementację z art. 135
    ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.). Przepis
    powyższy stanowi, że:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: l) dzierżawę i wynajem
      nieruchomości”.
    Przepis wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
        świadczenie usługi na własny rachunek,
        charakter mieszkalny nieruchomości,
        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Należy w tym miejscu wskazać, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i
    przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego oraz lokalu
    użytkowego.
    Definicję lokalu mieszkalnego zawiera natomiast art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca
    1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048). Zgodnie z nim:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    W myśl art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w

      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Jednocześnie Minister Infrastruktury w § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002
    r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
    usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) określił, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o lokalu użytkowym należy przez to rozumieć
      jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami
      budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo
      pomieszczeniem gospodarczym.
    Natomiast zgodnie z § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu gospodarczym należy przez to
      rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym,
      służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych
      użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a
      także opału lub odpadów stałych.
    Ponadto zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku do rozporządzenia Rady
    Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych
    (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.):
      Część mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne
      (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz
      pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).
    Na podstawie powyższych uregulowań należy wskazać, miejsce postojowe nie mieści się
    ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z
    czym stanowi lokal użytkowy.
    Zwolnione od podatku VAT są wyłącznie usługi w zakresie wynajmowania i dzierżawienia
    nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek na cele mieszkaniowe. Tak
    więc usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze
    niemieszkalnym/ użytkowym nie mogą korzystać z takiego zwolnienia i są opodatkowane
    właściwą stawką podatku VAT, bowiem ani w ustawie ani w rozporządzeniach
    wykonawczych do ustawy ustawodawca nie przewidział zwolnienia dla usługi najmu lokali
    użytkowych.
    Mając na uwadze powyższe przepisy, w sprawie spełnione są przesłanki do zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy wyłącznie dla
    świadczonej przez Pana usługi najmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe. Pana
    stanowisko w tej części uznaję za prawidłowe.
    Zwolnienie to nie będzie miało natomiast zastosowania do usługi najmu miejsc
    postojowych, ponieważ nie jest tu spełniona przesłanka stanowiąca o charakterze
    wynajmowanej nieruchomości jako mieszkalnej. Miejsce postojowe nie jest lokalem o
    charakterze mieszkalnym, lecz lokalem służącym co do zasady do przechowywania
    /zaparkowania pojazdu. Miejsc postojowych nie można zaliczyć do tzw. pomieszczeń
    pomocniczych do lokalu mieszkalnego, lecz zalicza się je do kategorii tzw. pomieszczeń
    przynależnych do tego lokalu, które w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych
    niż mieszkaniowe potrzeb ludzi. Zatem wynajem miejsc postojowych należy opodatkować
    stawką podatku VAT właściwą dla najmu ww. pomieszczeń.
    Podsumowując, usługa najmu miejsc postojowych świadczona przez Pana (na podstawie
    umów najmu zawartych z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności
    gospodarczej) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 36 ustawy. Tym samym Pana stanowisko w części dotyczącej zastosowania
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla najmu miejsc
    postojowych uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie pytania nr 4 dotyczącego podatku
    od towarów i usług. W zakresie pytań nr 1, 2 i 3 dotyczących podatku dochodowego od
    osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących
    podatek od towarów i usług względem Pana, a nie wywiera skutku prawnego dla Pana
    braci.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.