Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.221.2025.2.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze sfinansowaniem
pracownikom kosztów wynajmu mieszkania oraz kosztów
szkoły międzynarodowej dla dzieci.
Słowa kluczowe: najem-najem mieszkań
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
przychód-przychód ze stosunku pracy
szkoły
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku ze sfinansowaniem
    pracownikom kosztów wynajmu mieszkania oraz kosztów szkoły międzynarodowej dla
    dzieci. Uzupełnili go Państwo pismem z 22 kwietnia 2025 r. (wpływ 24 kwietnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    Prowadzą Państwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w
    formie spółki z o.o., przede wszystkim w sektorze produkcji (...) oznaczonej kodem PKD:
    (...) oraz produkcji (...) oznaczonej kodem PKD: (...).
    Ze względu na specyfikę branży, w której Państwo działają, w tym przede wszystkim ze
    względu na:
    1) wysoki poziom umiejętności technicznych,
    2) branżową wiedzę specjalistyczną,
    3) odpowiednie wykształcenie,
    4) doświadczenie zawodowe w tej działalności,
    5) znajomością szeregu zagadnień technologicznych oraz specjalistycznej wiedzy opartej
      na najnowszych rozwiązaniach technologicznych.
    – współpracują Państwo ze specjalistami branżowymi z (...).
    Ze względu na zapotrzebowanie specjalistów oraz konieczność wykonywania
    specjalistycznej pracy w polskiej fabryce należącej do Państwa, muszą Państwo korzystać z
    osób, których wiedza sprawdziła się przy podobnych inwestycjach realizowanych przez
    właściciela udziałów (spółkę matkę) na całym świecie, nie tylko w zakresie technologii
    budowy zakładu, montażu specjalistycznej linii produkcyjnej oraz urządzeń do
    niwelowania wpływu inwestycji na środowisko naturalne, ale również w zakresie
    organizacji przedsiębiorstwa na obecnym etapie inwestycji, a następnie w czasie procesu
    produkcji oraz zarządzania nim. W związku z faktem, że Spółka, która jest głównym
    udziałowcem realizowała już takie inwestycje w innych lokalizacjach na całym świecie,
    dysponuje ona kadrą zarządzającą ze znajomością odpowiednich technologii.
    Obecność wykwalifikowanej kadry jest niezbędna w obecnym procesie inwestycyjnym, a
    także później, kiedy zostanie uruchomiona produkcja. Ze względu na powyższe z (...)
    zostali oddelegowani pracownicy do wykonywania różnych obowiązków na miejscu
    inwestycji. Przyjazd niektórych z nich był uwarunkowany sprowadzeniem do Polski

    współmałżonków oraz dzieci, gdyż okresy oddelegowania pracownika wynoszą ponad rok,
    a niejednokrotnie są znacznie dłuższe. Inwestycja realizowana jest na terenie miasta (...),
    które to zapewniło odpowiednią infrastrukturę i warunki do jej realizacji.
    Oddelegowani z (...) pracownicy zamieszkują na terenie (...) i pracują od poniedziałku do
    piątku. Natomiast ich rodziny z racji tego, że dzieci realizują obowiązek szkolny w szkołach
    międzynarodowych, zamieszkują na terenie miast gdzie istnieje taka możliwość (...). W
    tych lokalizacjach zamieszkują też oddelegowani pracownicy w dniach wolnych. Zatem
    pracownik korzysta z dwóch mieszkań w dwóch różnych lokalizacjach.
    Spółka w celu pozyskania pracowników z (...) poniosła koszty związane z:
    1) koszt szkoły międzynarodowej dla dzieci pracownika;
    2) najem mieszkania dla pracownika w lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły,
      jako dodatkowy najem poza miejscem realizacji inwestycji, tj. w (...).
    Dodać należy, że stałym miejscem zamieszkania dla oddelegowanego z (...) pracownika
    jest miejsce realizacji inwestycji, czyli miasto (...).
    Wszyscy oddelegowani pracownicy rozliczają się z tytułu uzyskanego wynagrodzenia w
    Polsce, jak również w Polsce odprowadzają podatki – aktualnie ich centrum interesów
    życiowych znajduje się na terenie Polski.
    Pracownicy zostali oddelegowani do pracy w Polsce przez spółkę (...), która to jest (...)
    właścicielem udziałów w spółce polskiej. Oddelegowanie pracowników nastąpiło na mocy
    przepisów (...).
    Wszystkie świadczenia na rzecz pracowników traktowane są jako przychód z
    nieodpłatnych świadczeń i tym samym opodatkowane są jako takie na liście płac
    podatkiem dochodowy m od osób fizycznych.

## Pytanie

Wobec tego czy mogą Państwo odstąpić od naliczania podatku dochodowego od osób
    fizycznych ze świadczeń nieodpłatnych takich jak:
    1) koszt szkoły międzynarodowej dla dzieci pracownika;
    2) najem mieszkania dla pracownika w lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły,
      jako dodatkowy najem poza miejscem realizacji inwestycji, tj. w (...)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 4 oraz art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych biorąc powyższe pod uwagę
    świadczenia niepieniężne takie jak:
    1) koszt szkoły międzynarodowej dla dzieci pracownika;
    2) najem mieszkania dla pracownika w lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły,
      jako dodatkowy najem poza miejscem realizacji inwestycji, tj. w (...)
    – są niewątpliwie realizowane za zgodą pracownika, ale w interesie pracodawcy oraz nie
    przyniosą pracownikowi korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia
    wydatków, które musiałby ponieść.

    Istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy realizowaną inwestycją,
    która to będzie w przyszłości źródłem Państwa przychodów a sprowadzeniem do Polski
    wykwalifikowanej kadry z (...). W celu realizacji owej inwestycji zmuszeni są Państwo
    korzystać ze specjalistów, którzy dysponują wiedzą i doświadczeniem przy realizacji takich
    inwestycji. Bez oddelegowanych pracowników nie byliby Państwo w stanie realizować
    inwestycji, a następnie uruchomić produkcji.
    Warunkiem sprowadzenia pracowników było pokrycie kosztów zakwaterowania i szkoły
    dla dzieci. Bez spełnienia tego wymogu nie udałoby się sprowadzić pracowników do pracy
    przy realizacji zadania.
    Zgodnie z Wyrokiem NSA z 9 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 434/21: zapewnienie przez
    pracodawcę delegującego pracowników do innych państw Unii Europejskiej ich
    zakwaterowania i pokrycie kosztów podróży, które wynikają wyłącznie z potrzeb
    pracodawcy i są realizowane w celu należytego świadczenia pracy przez pracowników
    oddelegowanych, nie stanowi dla tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w
    formie nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. NSA dodatkowo podkreślił, że skoro regulacje unijne
    wskazują, że nie można wliczać do wynagrodzenia takich kosztów; to również na gruncie
    polskiego prawa podatkowego nie można obciążyć nimi pracownika. Wobec powyższego
    zakwaterowanie oraz transport, jeśli są związane z terminowym oddelegowaniem
    pracownika do pracy za granicą, powinny każdorazowo obciążać pracodawcę, a nie
    pracownika.
    Powyższa linia orzecznictwa została potwierdzona także w wyrokach z 1 sierpnia 2023 r. (II
    FSK 270/21, II FSK 1246/21) oraz wyrokach z 9 stycznia 2024 r. (II FSK 434/2, II FSK 1332
    /21), wyroku NSA z 6 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 609/21.
    Dlatego też, Państwa zdaniem, mogą Państwo odstąpić od naliczania podatku
    dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Źródłem przychodu jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakiekolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”
    zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie
    sądowym, zgodnie z którym, nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku
    (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8
    lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał
    Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu
    nieodpłatnego świadczenia jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Trybunał
    Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:

    - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    - zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść
      w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
    - korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana
      indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich
      podmiotów).
    Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały
    zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy
    pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe
    i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzić do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy PIT jest szersze, zaoszczędzenie
    wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest

    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki
    pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których
    spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego
    zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych
    świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść
    niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego
    przedmiotem opodatkowania.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że w
    okolicznościach przedstawionych we wniosku, warunki wskazane w wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego – zarówno w odniesieniu do świadczenia w postaci pokrycia kosztów
    szkoły międzynarodowej dla dzieci pracownika, jak i dodatkowego najmu mieszkania dla
    pracownika w lokalizacji, gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły – będą spełnione.
    Pierwszy warunek zostanie spełniony, bowiem skorzystanie z oferowanych przez
    pracodawcę świadczeń zależeć będzie od woli pracownika. Jak wskazali Państwo we
    wniosku – warunkiem sprowadzenia pracowników było pokrycie kosztów zakwaterowania
    i szkoły dla dzieci. Bez spełnienia tych wymogów nie udałoby się sprowadzić pracowników
    do pracy przy realizacji zadania. Tym samym pracownicy nie tyle wyrazili zgodę na
    przyjęcie ww. świadczeń, ale wręcz ich otrzymanie stanowiło jeden z warunków
    niezbędnych do podjęcia przez nich współpracy.
    W dalszej kolejności – odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego –
    należy stwierdzić, że świadczenie to będzie spełniane w interesie samych pracowników.
    Żaden z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie nakłada na pracodawcę
    obowiązku zapewnienia tego rodzaju świadczeń pracownikom. Fakt, że pracodawca
    dobrowolnie decyduje się sfinansować pracownikom koszty tego rodzaju, jest zatem
    zawsze korzyścią majątkową pracownika i leży w jego interesie. Gdyby bowiem nie
    świadczenia otrzymywane od pracodawcy – pracownik musiałby ponieść przedmiotowe
    wydatki z własnych środków. Nie można uznać, że gdyby nie świadczenie od pracodawcy,
    to pracownik nie poniósłby takich wydatków z własnych środków. Skoro pracownik
    decyduje się na skorzystanie z oferowanych świadczeń, należy uznać, że z jego punktu
    widzenia są one celowe i przydatne, tj. leżą w jego interesie. Tym samym przyjmując
    oferowane świadczenia pracownik uzyskuje dochód w postaci zaoszczędzenia wydatków,
    które poniósłby, gdyby nie otrzymał nieodpłatnych świadczeń od pracodawcy.
    W niniejszej sprawie także trzeci warunek sformułowany w wyroku TK o sygn. akt K 7/13 –
    wymierność i indywidualizacja korzyści – należy uznać za spełniony. Jak wykazano powyżej
    pracownicy, na rzecz których dokonywane są opisane we wniosku świadczenia odnosi
    korzyść, poprzez trwałe uniknięcie wydatku na opłaty za szkołę międzynarodową dla
    swoich dzieci oraz najem mieszkania w lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły.
    Korzyść ta jest odnoszona kosztem innego podmiotu – Państwa, którzy ponoszą
    ekonomiczny ciężar korzyści pracowników. Niewątpliwie również korzyść ta ma konkretny
    wymiar finansowy, przypisany indywidualnie do danego pracownika, a świadczenie ma
    nieodpłatny charakter.
    Nawiązując do argumentacji zawartej w poddawanym analizie wyroku Trybunału –
    odwołując się do poglądów doktryny – należy uznać za dochód pracownika takie
    świadczenie, które skutkuje przysporzeniem poza relacją pracowniczą, czyli takiej korzyści,
    która jest „wynoszona na zewnątrz szeroko rozumianego stosunku pracy”.
    Przepisy prawa, w tym przepisy bhp, nie obligują pracodawcy do zapewnienia
    pracownikowi miejsca zamieszkania, w którym będzie on wraz z rodziną zaspokajał
    potrzeby bytowe oraz opłacenia kosztów nauki jego dzieci. Jest to sfera prywatna
    pracownika, realizowana poza godzinami pracy i poza dyspozycją pracodawcy. W

    niniejszej sprawie sfinansowanie pracownikom opłat za szkołę międzynarodową dla dzieci
    oraz najmu mieszkania w lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły, nie jest
    związane z samym procesem pracy, jak ma to miejsce np. w przypadku przygotowania
    stanowiska pracy wraz z urządzeniami, narzędziami i materiałami. Opłacona szkoła dla
    dzieci czy udostępnione mieszkanie w okolicznościach przedstawionych we wniosku nie są
    „narzędziem” pracy, którego koszty obciążałyby pracodawcę, ale służą realizacji
    pozapracowniczych potrzeb życiowych (socjalnych) pracowników. W konsekwencji, o ile
    pracodawca jest organizatorem pracy i ma zapewnić warunki techniczno-organizacyjne
    wykonywania pracy, to obowiązek ten nie rozciąga się na zapewnienie pracownikowi
    mieszkania i szkoły dla dzieci.
    Ponadto to obowiązkiem każdego rodzica jest zapewnienie dziecku możliwie najlepszej
    opieki i rozwoju. Jego źródłem jest art. 96 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks
    rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), który stanowi, że rodzice
    wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są
    troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotowywać je należycie do pracy
    dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień. Edukacja dzieci jest jednym z
    podstawowych warunków prawidłowego rozwoju człowieka. Dlatego też wobec szerokiej
    oferty na rynku edukacyjnym rodzic przy dokonywaniu wyboru właściwej szkoły dla
    dziecka kieruje się wieloma przesłankami. Konsekwencją wyboru szkoły płatnej jest
    ciążący na rodzicach obowiązek uiszczania wszelkich wynikających z tego faktu opłat.
    Zatem przejęcie tego zobowiązania przez inny podmiot powoduje, że po stronie rodzica
    powstaje przychód w rozumieniu ustawy w związku z otrzymaniem nieodpłatnego
    świadczenia.
    W niniejszej sprawie, pokrycie kosztów szkoły międzynarodowej dla dzieci pracownika
    oraz najmu mieszkania w lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły, powoduje
    realizację potrzeb mieszkaniowych i interesów życiowych pracowników i ich rodzin, a nie
    Państwa jako pracodawcy. Ponadto w wynajętym mieszkaniu przebywać będą głównie
    rodziny pracowników, a oni sami jedynie w dniach wolnych od pracy. Jak wskazali Państwo
    we wniosku, ma to być najem dodatkowego mieszkania, gdyż stałym miejscem
    zamieszkania dla pracownika jest miejsce realizacji inwestycji, czyli miasto (...). Zatem
    świadczenia te są „wynoszone na zewnątrz szeroko rozumianego stosunku pracy”, i nie są
    związane z tym stosunkiem. Powtórzyć należy, że gdyby nie pokrywali Państwo
    pracownikom kosztów szkoły dla dzieci i najmu za mieszkanie w lokalizacji gdzie możliwe
    jest korzystanie ze szkoły, pracownicy musieliby zapewnić je sobie sami.
    Zatem sfinansowanie przez Państwa kosztów szkoły dla dzieci pracownika oraz wynajmu
    mieszkania w lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły, do czego zobowiązali się
    Państwa w niniejszej sprawie, powoduje, że po stronie pracownika powstaje przychód z
    tytułu otrzymania nieodpłatnych świadczeń. W tym przypadku spełnione zostały wszystkie
    warunki określone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., dla uznania
    otrzymanych świadczeń za świadczenia nieodpłatne. Pracownik wyraził na ich przyjęcie
    zgodę, zostały spełnione w jego interesie, zaoszczędził bowiem na wydatku, który sam
    musiałby ponieść, świadczenia mają określoną wartość pieniężną i indywidualny charakter.
    Mając na uwadze powyższe, w związku z pokryciem przez Państwa kosztów szkoły
    międzynarodowej dla dzieci pracownika oraz kosztów najmu dodatkowego mieszkania w
    lokalizacji gdzie możliwe jest korzystanie ze szkoły, po stronie pracownika powstanie
    przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Na Państwu natomiast – jako płatniku – ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
    informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    czy też zdarzenia przyszłego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.