Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.320.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: Skutki podatkowe umorzenia pożyczki hipotecznej.
Słowa kluczowe: banki
pożyczka
ugody
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 6 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych umorzenia pożyczki hipotecznej. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    W przedmiotowym okresie A.A wraz z małżonkiem nie posiadali własnej nieruchomości
    mieszkalnej, po sprzedaży własnego mieszkania w 2005 r. przeprowadzili się do X, gdzie
    zamieszkiwali w domu rodziców A.A i planowali zakup własnego mieszkania lub domu.
    Celem realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych (...) 2006 roku przed notariuszem (...) w
    X A.A wraz z małżonkiem zawarli ze sprzedającymi umowę przedwstępną w formie aktu
    notarialnego (Rep. A nr (...)) zakupu nieruchomości z rynku wtórnego. Przedmiotem
    sprzedaży była nieruchomość stanowiąca prawo użytkowania wieczystego działki gruntu
    (nr 1) wraz z odrębną własnością posadowionego na tej działce domu jednorodzinnego z
    lat 60. (do gruntownego remontu), położona w X, przy ul. A1 (KW nr (...)), za cenę 145 tys.
    zł. Przy akcie małż. A uiścili sprzedającej 10 tys. zł zadatku z własnych środków. Celem
    zakupu ww. nieruchomości przez małżonków A było wyłącznie zaspokojenie własnych
    potrzeb mieszkaniowych. Strony ustaliły termin zawarcia umowy właściwej przeniesienia
    praw i własności do (...) 2006 r. (dowód – akt notarialny Rep (...) z (...) 2006 r.)
    Na podstawie ww. aktu umowy przedwstępnej małż. A wystąpili do Banku Y Oddział w X z
    wnioskiem o udzielenie kredytu mieszkaniowego celem sfinansowania pozostałej do
    zapłaty ceny zakupu przedmiotowej nieruchomości (ok. 140 tys. zł z kosztami
    notarialnymi) oraz kosztów remontu. W tym celu złożyli komplet wymaganych
    dokumentów oraz na żądanie Banku zlecili m.in. operat szacunkowy nieruchomości
    wykonany przez rzeczoznawcę wskazanego przez Bank, w którym oszacowano wartość
    nieruchomości na kwotę 150 tys. zł przed remontem oraz 240 tys. zł po remoncie (dowód
    – operat szacunkowy nr (...) z (...) 2006 r.).
    Ponieważ jednak sprzedający nie wykonali zobowiązań z umowy przedwstępnej, tj. nie
    stawili się do podpisania aktu właściwego/umowy sprzedaży, ani nie zwrócili małż. A
    zadatku w zakreślonym w umowie przedwstępnej terminie, mimo otrzymania pozytywnej
    decyzji kredytowej od Banku do podpisania umowy kredytu mieszkaniowego w Banku w
    tym momencie nie doszło.
    Małż. A nie wycofali się jednak z nabycia tej nieruchomości i w celu realizacji umowy
    sprzedaży nieruchomości, po wcześniejszych polubownych próbach zawarcia transakcji,
    na podstawie ww. umowy przedwstępnej, wystąpili (...) 2007 r. do Sądu Okręgowego w (...)
    z pozwem o zobowiązanie sprzedających do złożenia oświadczenia woli w sprawie
    sprzedaży tej nieruchomości.
    (...) 2007 r. Sąd Okręgowy w pełni uznał żądanie pozwu i wydał wyrok, w którym
    zobowiązał pozwanych/sprzedających do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie
    sprzedaży przedmiotowej nieruchomości małż. A, zwrotu kosztów procesu (z klauzulą
    prawomocności z (...) 2007 r.). Na małż. A ciążyło z kolei zobowiązanie do zapłaty
    pozostałej ceny za nieruchomość sprzedającym (dowód – wyrok Sądu Okręgowego w (...)
    sygn. akt (...)).
    Pomimo ww. wyroku Sądu Okręgowego część ze sprzedających nadal zamieszkiwała w
    nieruchomości i odmawiali uznania wyroku i dobrowolnego wydania nieruchomości małż.
    A, w związku z czym małż. A odmówili zapłaty pozostałej ceny do czasu wydania (objęcia w
    posiadanie nieruchomości). Po bezskutecznych negocjacjach w celu polubownego
    załatwienia sprawy (...) 2007 r. wystąpili do Sądu Rejonowego w (...) z pozwem o eksmisję
    sprzedających wraz z ich bliskimi zamieszkującymi w nieruchomości i wydanie
    nieruchomości małż. A. (...) 2007 r. sąd uznał w pełni żądanie pozwu i wydał wyrok
    nakazujący sprzedającym opuszczenie i wydanie nieruchomości małż. A oraz (...) 2007 r.
    wydał postanowienie o odrzuceniu apelacji jednej ze sprzedających, tym samym wyrok
    stał się prawomocny (dowód – wyrok Sądu Rejonowego w (...) sygn. (...) z (...) 2007 r. oraz
    postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z (...) 2007 r.).
    W wyniku opisanych wyżej postępowań sądowych A.A wraz z małżonkiem uzyskali tytuł
    prawny własności domu jednorodzinnego i prawa użytkowania wieczystego działki gruntu
    oraz prawo do objęcia w posiadanie (wydanie przez sprzedających) nieruchomości

    zgodnie z zawartą pierwotnie umową przedwstępną. Ponieważ zgodnie z art. 64 Kodeksu
    cywilnego (Dz. U. 2023.0.1610 t.j.) prawomocne orzeczenie sądu zastępuje oświadczenie
    woli w formie aktu notarialnego oraz wszelkich innych form szczególnych wymaganych dla
    ważności dokonania danej czynności prawnej, przywołane wyroki z chwilą ich
    uprawomocnienia zastąpiły prawnie umowę sprzedaży nieruchomości (standardowo
    wymaganą w formie aktu notarialnego). Jednocześnie małż. A zgodnie z wyrokiem
    zobowiązani byli rozliczyć ze sprzedającymi pozostałą cenę zakupu określoną w umowie
    przedwstępnej z (...) 2006 r.
    W konsekwencji zastąpienia przez ww. wyroki sądowe właściwej umowy zakupu
    nieruchomości (wymaganej standardowo w formie aktu notarialnego) małż. A zgłosili do
    Urzędu Skarbowego w (...) fakt „nabycia” nieruchomości oraz złożyli deklarację PCC-1 i
    dokonali bezpośrednio do urzędu skarbowego zapłaty podatku od czynności
    cywilnoprawnych (standardowo pobieranego przez notariusza przy podpisywaniu aktu).
    Na małż. A ciążyło zobowiązanie rozliczenia ceny ze sprzedającymi, ale nie posiadali oni
    własnych środków, gdyż od samego początku planowali sfinansować zakup nieruchomości
    kredytem bankowym. W związku z tym celem rozliczenia ceny ze sprzedającymi małż. A
    ponownie wystąpili do Banku Y. Oddział w (...) o udzielenie kredytu mieszkaniowego na
    sfinansowanie zakupu tej nieruchomości. Ze względu na nietypowy charakter
    przeniesienia własności i nabycia tytułu prawnego do objęcia w posiadanie nieruchomości
    (wyroki sądowe zastępujące standardową umowę sprzedaży w formie aktu notarialnego),
    z niemożliwym do określenia wcześniej terminem zakończenia postępowań sądowych,
    wydania i uprawomocnienia wyroku bank dopiero po prawomocnym zakończeniu
    postępowań sądowych na korzyść małż. A ponownie rozparzył wniosek kredytowy małż. A
    i finalnie zaproponował produkt kredytowy o nazwie „(...)” z niższą ratą niż w PLN i z
    zabezpieczeniem w postaci hipoteki w CHF na przedmiotowej nieruchomości.
    Jak wtedy bank tłumaczył, małż. A z chwilą uprawomocnienia się wyroku stali się już oni
    formalnie właścicielami nieruchomości i tym samym niemożliwym już było wpisanie
    wprost do umowy kredytowej celu „zakup nieruchomości” i wypłaty środków uzyskanych z
    kredytu sprzedającym na podstawie zapisów wynikających z aktu notarialnego/umowy
    sprzedaży (gdyż takowej nie było – zastąpiły ją wyroki sądu). Bank tłumaczył, że jest to
    produkt zamienny do zastosowania w tej nietypowej sytuacji prawnej. Z kolei dla małż. A
    nie miało to wtedy znaczenia, gdyż jedynym ich celem było uzyskanie środków z banku
    celem rozliczenia ceny nieruchomości ze sprzedającymi i rozpoczęcia jej remontu. Małż. A
    ani z wykształcenia ani z zawodu posiadali wiedzy ani doświadczenia bankowego ani
    podatkowego i nie mieli wiedzy, czy świadomości czy to będzie miało jakiekolwiek
    znaczenie w przyszłym stanie prawnym, gdyż w powszechnym rozumieniu kredyt i
    pożyczka uznaje się jako tożsame zagadnienia, szczególnie gdy są udzielane przez ten sam
    bank i proponowane alternatywnie. W szczególności, jak tłumaczono małż. A, umowa
    „Pożyczka hipoteczna” udzielana przez Bank Państwowy zawierała wszystkie zapisy takie
    same jak umowa nazwana przez Bank „Kredyt hipoteczny”, a jedyną różnicą była wypłata
    środków na konto kredytobiorców, a nie bezpośrednio sprzedających.
    Umowa kredytowa zawarta na 20 lat, z zabezpieczeniem w postaci hipoteki na
    przedmiotowej nieruchomości, została zawarta przez małż. A z Bankiem Y. (...) 2007 r. na
    kwotę 66.193,39 CHF, co w przeliczeniu na walutę polską stanowiło wtedy kwotę ok.
    135.000 zł do wypłaty, pokrywającą ustaloną w umowie przedwstępnej cenę za
    nieruchomość z uwzględnieniem wpłaconego zadatku i kosztów notarialnych. Stroną
    umowy z bankiem byli wyłącznie małż. A.
    Niezależnie od nazwy handlowej produktu bankowego umowa zawierała wszystkie
    elementy wymagane prawem bankowym jak dla kredytu hipotecznego, a pieniądze, które
    otrzymali małż. A z tytułu tej umowy, w całości przeznaczyli na rozliczenie się ze
    sprzedającymi z ceny nieruchomości oraz objęcie jej w posiadanie (zgodnie z
    prawomocnymi wyrokami i postanowieniami sądowymi) oraz na przystąpienie do
    gruntownego remontu budynku (domu mieszkalnego) w ramach nieruchomości (dowód –

    umowa pożyczki hipotecznej spłacanej w ratach annuitetowych, w walucie wymienialnej
    nr (...)).
    Małż. A posiadają dokumentację rozliczenia ze sprzedającymi pozostałej ceny
    nieruchomości. Ze względu na czas jaki upłynął małż. A nie posiadają już kompletnej
    dokumentacji dot. remontu domu, jednak potwierdzeniem wydatkowania środków celem
    wykonania remontu jest porównanie stanu budynku wg wskazanej wyżej ekspertyzy ze
    stanem obecnym oraz składane do urzędu skarbowego w tamtych latach wnioski VZM-1
    (obejmujące część wydatków poniesionych przez małż. A również na remont) (dowód –
    ekspertyza, wycena nieruchomości z 2007 r. + wnioski VZM-1 składane do US (...)).
    Przedmiotowa nieruchomość (dom/budynek mieszkalny posadowiony na działce gruntu
    nr 1 w X przy ul. A1):
    a. została zakupiona wyłącznie przez A.A wraz z małżonkiem, na ich własne potrzeby,
      którzy byli jednocześnie jednymi stronami umowy kredytowej,
    b. była jedynym celem zaciągnięcia kredytu,
    c. zabezpieczała i nadal zabezpiecza potrzeby mieszkaniowe wyłącznie małż. A – po
      dokonaniu remontu do dziś w nim zamieszkują i prowadzą gospodarstwo domowe w
      ramach wspólnoty majątkowej,
    d. nie był w przeszłości wynajmowany czy też wykorzystywany w celu prowadzenia
      działalności gospodarczej,
    e. stanowiła jedyne zabezpieczenie kredytu (hipoteka zwykła i kaucyjna w CHF na nabytej
      nieruchomości),
    f. A.A ani małżonek nie korzystali w przeszłości z zaniechania poboru podatku od kwot
      umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    W 2022 roku, na podstawie zleconej analizy prawnej oraz stanowiska Rzecznika
    Finansowego, małż. A powzięli wiedzę, iż umowa z Y. zawiera tzw. „klauzule abuzywne” w
    zakresie stosowanych przez bank sposobów przeliczenia kursów CHF na PLN, będące
    podstawą do jej unieważnienia. Potwierdza to również dokument tzw. MAPA KLAUZUL
    NIEDOZWOLONYCH W UMOWACH KREDYTÓW „WALUTOWYCH” publikowana przez
    Rzecznika Finansowego (https:// rf.gov.pl/wp-content/uploads/2021/06/Mapa-Klauzul-
    aktualizacja-na-7 czerwca 2021 r.pdf) - str. (...), gdzie wymienione są klauzule z „pożyczki
    hipotecznej Y.” skutkujące nieważnością całej umowy (tożsame jak w umowie małż. A). Na
    tej podstawie skierowali przeciwko Bankowi Y. do Sądu Okręgowego w (...) pozew z
    żądaniem unieważnienia umowy. W trakcie procesu w I instancji bank zaproponował małż.
    A polubowne zakończenie sporu sądowego i zawarcie ugody pozasądowej.
    (...) 2023 r. małż. A zawarli z Bankiem Y. pozasądową ugodę dotyczącą zakończenia sporu
    sądowego. W ramach ugody:
    a. stwierdzono, że w księgach banku wysokość zadłużenia wynosiła 24.840,16 CHF (z tego
      kapitał 24.061,63 CHF, odsetki zapadłe 743,06 CHF, odsetki bieżące 35,47 CHF,
    b. strony postanowiły, że dokonają przeliczenia kredytu tak, jakby kredyt od początku
      został udzielony w złotych polskich,

    c. po przeliczeniu na PLN po średnim kursie z dnia poprzedzającego zawarcie ugody daje
      kwotę pozostającą do spłaty 115.986,16 zł (kapitał 112.350,97 + odsetki zapadłe
      3.469,57 zł, odsetki bieżące 65,62 zł),
    d. w zakresie opisanym w lit. c Bank zwolnił z długu małż. A w kwocie 115.820,54 zł
      (112.350,97 kapitał, 3.469,57 odsetki), dodatkowo, z tytułu zawarcia ugody, tj.
      odstąpienia od dalszego sporu rozumianego w Ugodzie jako wycofanie powództwa z
      sądu i zrzeczenia się roszczeń w nim zawartych wobec Banku, wypłacił Małż. A
      dodatkową kwotę w wysokości 34.591,05 zł.
    Decyzję o zawarciu ugody z bankiem małż. A podjęli m.in. w oparciu o rozwiązania i
    przepisy wspierające kredytobiorców, tzw. „frankowiczów”, w tym rozwiązania fiskalne
    wspierających zawieranie tzw. ugód (zwalniających od podatku od umorzonych kwot
    kredytu), tj. m.in. po okazaniu się kolejnego rozporządzenia w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, przedłużającego
    obowiązywanie przedmiotowego zwolnienia z poprzedniego rozporządzenia do końca
    2024 r. w przekonaniu, iż mają pełne prawo do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia.
    Małż. A (...) 2023 r. złożyli do banku oświadczenie o wykorzystaniu środków na cele
    mieszkaniowe oraz o spełnieniu innych warunków uprawniających do skorzystania z
    zaniechania poboru podatku dochodowego od umorzonej części kredytu, niemniej bank
    w lutym 2024 r. wystawił każdemu z małżonków A informację PIT-11 i wykazał w nich
    kwotę przychodu 115.820,54 zł (po 50% każdemu z małżonków).

## Pytanie

Czy w przypadku opisanego stanu faktycznego i umorzenia przez Bank Y. na podstawie
    ugody z (...) 2023 r. części należności z tytułu „Umowy Pożyczki Hipotecznej spłacanej w
    ratach annuitetowych, w walucie wymienialnej nr (...)” zastosowanie znajdzie w stosunku
    do Wnioskodawcy zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, tj. zaniechanie
    poboru podatku z tytułu zwolnienia z długu od kwoty łącznej 115.986,16 zł, w tym dla A.A
    50% od tej kwoty, tj. 57.910,27 zł?
    Pani stanowisko
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym A.A spełnia wszystkie
    warunki uprawniające do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od
    umorzonej na podstawie ugody z (...) 2023 r. łącznej kwoty 115.986,16 zł (50% z tej kwoty
    przypadającej na każdego z małżonków). W uzasadnieniu do Rozporządzenia MF z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe już sam Wnioskodawca (tj. Związek Banków Polskich) wskazał m.in., iż
    istnieje szczególna potrzeba przedmiotowego rozporządzenia, które stanowi istotną
    zachętę do zawierania przez obie strony ugód w celu restrukturyzacji tzw. „kredytów
    frankowych”. Pozostaje zasadne, aby decyzje kredytodawców o częściowym umorzeniu
    spłaty kredytu nie wiązały się dla kredytobiorców z koniecznością opodatkowania
    dochodu uzyskanego z tytułu tego umorzenia. Część kredytobiorców toczy spory sądowe z
    bankami zarzucając abuzywność klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach
    mieszkaniowych denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej. Zatem
    opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w sytuacji, gdy dochodzą oni przed

    sądami nieważności zawartych przez nich umów (częściowej lub całkowitej), czyli
    podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby zatem istotne kontrowersje, co
    ma miejsce w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawcy.
    Rozwiązanie problemu tzw. „kredytów frankowych” jest istotnym wyzwaniem dla państwa
    polskiego. W świetle stanowiska Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego co do kierunków
    rozstrzygnięcia zagadnień prawnych przedstawionych przez Pierwszego Prezesa SN
    dotyczących hipotecznych kredytów mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej polubowne rozwiązywanie sporów związanych z
    walutowymi kredytami mieszkaniowymi jest optymalne. Do takiego polubownego
    zakończenia sporu doszło w sprawie będącej przedmiotem wniosku o interpretację.
    Główną przesłanką zawarcia ugody była właśnie tzw. zachęta podatkowa – tzn. polubowne
    zakończenie sporu z bankiem bez negatywnych konsekwencji z punktu widzenia podatku
    dochodowego. W innym przypadku, w świetle aktualnego orzecznictwa sądów w takich
    sprawach (blisko 100% pozwów rozstrzygana na korzyść kredytobiorców), zawarcie ugody
    byłoby skrajnie niekorzystne dla podatnika.
    Celem możliwości skorzystania przez A.A ze zwolnienia od podatku należy dokonać
    wykładni stanu prawnego w zakresie opisanego stanu faktycznego. Należy przy tym
    zważyć, co następuje:
    1. Termin „kredyty frankowe” lub „kredyty czy pożyczki walutowe hipoteczne” używane w
      kontekście wskazanych wyżej przesłanek, będących podstawą do sporów sądowych z
      bankami na podstawie tzw. postanowień abuzywnych, w praktyce oznacza szereg
      różnych produktów/usług bankowych istniejących w obrocie gospodarczym w Polsce
      przed 2015 r. - najpełniejszy ich wykaz zawiera MAPA KLAUZUL NIEDOZWOLONYCH W
      UMOWACH KREDYTÓW „WALUTOWYCH” opublikowana przez Rzecznika Finansowego,
      która wskazuje m.in. na takie usługi związane z nieruchomościami: „kredyty
      hipoteczne”, „kredyty hipoteczno-budowlane”, „kredyty mieszkaniowe” czy też
      „pożyczki hipoteczne” udzielane przez różne banki, w których to umowach problemy
      niedozwolonych klauzul występowały.
    2. Ogromna większość z nich dotyczyła umów o charakterze długoterminowym, których
      cele były związane z finansowaniem nieruchomości.
    3. Dostrzegając te problemy i w celu rozwiania ew. wątpliwości i doprecyzowania definicji
      tzw. „kredytów frankowych/walutowych” wprowadzono Dyrektywę Parlamentu
      Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich
      umów o kredyt związany z nieruchomościami mieszkalnymi, która w art. 4 w sposób
      wyczerpujący definiuje taki produkt/usługę: „umowa o kredyt” oznacza umowę, w
      ramach której kredytodawca udziela konsumentowi kredytu lub daje mu
      przyrzeczenie udzielenia kredytu objętego zakresem stosowania art. 3 (dop. -
      zabezpieczona hipoteką lub przeznaczona na sfinansowanie nieruchomości) w formie:
      płatności odroczonej, pożyczki lub innej podobnej usługi finansowej”.
    4. Implementację ww. Dyrektywy do prawa krajowego stanowi „Ustawa o kredycie
      hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami. (Dz.
      U. 2022. 2245 t.j.), w której, jak wynika z uzasadnienia do tejże, ustawodawca dostrzegł
      konieczność kompleksowej regulacji problematyki kredytów związanych z
      nieruchomościami, w tym problem, że w polskim porządku prawnym nie było
      dotychczas szczegółowej definicji prawnej w zakresie kredytów hipotecznych.
      Zastosowanie do tych kwestii i różnych usług finansowych będących w obrocie
      gospodarczym znajdywało szereg aktów prawnych, w tym między innymi: a) ustawa z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,
        b) ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim,
        c) ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym,
        d) ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece,

        e) ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
      Ponadto do kredytów hipotecznych i kredytów finansujących nieruchomości
      zastosowanie miały rekomendacje Komisji Nadzoru Finansowego (nie będące jednak
      aktami prawa powszechnie obowiązującego).
    5. Implementując ww. Dyrektywę do prawa krajowego w art. 3 ust. 1 ustawodawca na
      poziomie ustawy – a więc aktu o charakterze powszechnie obowiązującym,
      nadrzędnym – wprowadził wreszcie jednolitą definicję „Umowy o kredyt hipoteczny”,
      szczegółowo określone zostało więc ustawowe rozumienie pojęcia „kredytu
      hipotecznego” oraz jednocześnie w art. 3 ust. 2 wskazał formy, w jakich może zostać
      udzielony „kredyt hipoteczny” (patrz uzasadnienie do ustawy), w którym wymieniono
      w szczególności zarówno: umowę pożyczki mającą swoje ogólne podstawy w Kodeksie
      Cywilnym, jak i kredytu w rozumieniu art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
      Prawo bankowe, o ile spełniają warunki określone w ust. 1 (tj. m.in. zabezpieczonego
      hipoteką lub innym prawem związanym z nieruchomością mieszkalną).
    Na gruncie przywołanych wyżej przepisów należy jednoznacznie wskazać, że w zakresie
    związanym z wnioskiem zastosowanie mają przepisy i regulacje szczególne dotyczące tzw.
    produktów/usług finansowych związanych z nieruchomościami i definicje ustawowe
    odnoszące się do tych produktów/usług oraz intencji będących przedmiotem wydania
    rozporządzenia zawartych w uzasadnieniu. Nie można stosować zatem definicji ogólnych
    tylko z Prawa bankowego lub tylko z Kodeksu cywilnego bez uwzględnienia lub w
    oderwaniu od ustawy o kredycie hipotecznym, która to jest aktem kompleksowo
    regulującym właśnie tego typu umowy, tj. długoterminowe umowy związane z
    nieruchomościami udzielane w różnych formach. Tym samym należy uznać, iż umowa
    pożyczki hipotecznej spłacanej w ratach annuitetowych, w walucie wymienialnej nr (...)
    dot. A i B.A, bez wątpienia stanowi „kredyt hipoteczny” zgodnie z ustawową definicją i
    rozumieniem pojęcia „kredytu hipotecznego”.
    Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji zaniechania poboru podatku przepisy
    rozporządzenia wprowadzającego takie rozwiązania nadzwyczajne należy interpretować
    ściśle. Tym samym, po pierwsze, należy zwrócić uwagę na sam tytuł określający zakres
    stosowania rozporządzenia: „Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe”.
    Nie ma więc potrzeby stosowania tutaj żadnej interpretacji zapisu i należy przyjąć wprost z
    definicji ustawy, iż zakres stosowania rozporządzenia dotyczy wszystkich form „kredytów
    hipotecznych”, których jednolita i jedyna legalna definicja w polskich przepisach zawarta
    jest bezpośrednio we wskazanym wyżej w art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie hipotecznym
    oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz.U. 2022, 2245 t.
    j.), a więc obejmuje również pożyczkę hipoteczną udzieloną A.A i jej małżonkowi.
    Po drugie, Minister Finansów w przedmiotowym rozporządzeniu (Dz.U. 2022 poz. 592)
    stosuje następnie „nowe” pojęcie „kredyt mieszkaniowy”, które to pojęcie z kolei nie jest
    wprost zdefiniowane w innych przepisach szczególnych, ale na potrzeby przedmiotowego
    rozporządzenia doprecyzowano w § 3, że „Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie
    mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz

    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych”.
    W związku z zakresem przedmiotowym opisanym w tytule rozporządzenia oraz analizując
    jego całą treść, jak i uzasadnienie przedstawiane w procesie legislacyjnym oraz samą
    celowość zwolnienia od podatku tzw. „frankowiczów” należy przyjąć, że pojęcie „kredyt
    mieszkaniowy” należy rozumieć tożsamo do „kredyt hipoteczny” (jak w tytule
    rozporządzenia) z zastosowaniem pewnych wyłączeń i dodatkowych warunków
    wynikających z treści całego rozporządzenia oraz dodatkowo enumeratywnie wskazanych
    w § 3. Ograniczenia te w zakresie możliwości stosowania rozporządzenia dot.
    kredytobiorców dotyczą ściśle kwestii takich jak:
    · terminu udzielenia (przed 15 stycznia 2015 r.),
    · podmiotu udzielającego - podmiot objęty nadzorem państwowych organów i
      uprawniony do udzielenia na podstawie odpowiednich przepisów,
    · sposobu zabezpieczenia (w postaci hipoteki lub równoważnych praw zw. z
      nieruchomością),
    · przeznaczenia wydatków tylko do tych, które na gruncie ustawy o PIT uznawane są za
      tzw. wydatki na własne cele mieszkaniowe,
    · sfinansowania jednej inwestycji mieszkaniowej,
    · osoby fizycznej jako strony umowy i braku wcześniejszego skorzystania z tego
      zwolnienia w stosunku do innej nieruchomości (rozumiane jako tylko możliwość
      „jednokrotnego” skorzystanie z zaniechania podatku).
    Ww. ograniczenia zastosowania rozporządzenia wprowadzone przez MF w żaden sposób
    nie odnoszą się do formy udzielenia „kredytu hipotecznego”. Gdyby intencją Ministra
    Finansów było ograniczenie stosowania rozporządzenia wyłącznie do usług/produktów, tj.
    kredytów udzielanych i rozumianych zgodnie z definicją art. 69 Prawa bankowego,
    wprowadziłby wprost taki zapis odnoszący się tylko do tej regulacji, a tak nie jest.
    Pojawiające się niektóre interpretacje, bazujące na definicji „kredytu hipotecznego”
    tożsamej wyłącznie do definicji „kredytu” z art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.), są zatem niewłaściwe, gdyż wspomniany
    art. 69 dotyczy wszystkich „kredytów”, również tych niezwiązanych z nieruchomościami i
    zaciąganych na cele konsumpcyjne, co nie jest w ogóle przedmiotem rozporządzenia.
    Należy zatem ściśle odnosić się do pojęcia kredytu hipotecznego zgodnie z jego literalnym
    brzmieniem w art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie hipotecznym (...), na podstawie którego
    „kredyt” zdefiniowany w art. 69 Prawa bankowego może być tylko jedną z form udzielenia
    „kredytu hipotecznego”, równorzędną formą „kredytu hipotecznego” są również pożyczki
    hipoteczne (pod warunkiem spełnienia przez obie te formy również szeregu innych
    koniecznych warunków).
    Podsumowując, uwzględniając stan faktyczny i prawny stanowisko podatnika jest
    następujące:
    1. Umowa Pożyczki Hipotecznej spłacanej w ratach annuitetowych, w walucie
      wymienialnej nr (...) bez wątpienia jest „kredytem hipotecznym” zgodnie z definicją
      ustawową.
    2. Ww. umowa została udzielona przez Bank Y., podmiot podlegający nadzorowi organów
      państwowych i uprawniony do udzielania tego typu kredytów, w dniu (...) 2007 r. (tj.
      przed 15 stycznia 2015 r.).
    3. A.A wraz z małżonkiem byli jedynymi stronami w umowie w ramach wspólnoty
      małżeńskiej.

    4. Środki uzyskane z banku przeznaczone zostały wyłącznie na własne cele mieszkaniowe
      zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT – spłatę zobowiązania z tytułu nabycia
      jednej nieruchomości (prawo do gruntu i posadowiony na nim dom mieszkalny do
      remontu na podstawie wyroku SO w (...) i rozpoczęcie remontu tego domu).
    5. Umowa kredytu hipotecznego była zabezpieczona w postaci hipoteki ustanowionej na
      tej finansowanej nieruchomości.
    6. W ww. domu A.A wraz z małżonkiem mieszkali i nadal mieszkają, tj. zabezpiecza ona
      wyłącznie ich własne cele mieszkaniowe i ich jednego gospodarstwa domowego.
    7. A.A jest osobą fizyczną, nie korzystała wcześniej z zaniechania poboru podatku z tytułu
      umorzenia wierzytelności z tyt. tego lub innego kredytu hipotecznego.
    8. Dochody z tytułu umorzenia w łącznej kwocie 115.820,54 zł (112.350,97 zł umorzony
      kapitał + 3.635,19 zł umorzone odsetki, co po 50% na każdego z małż. A stanowi po
      57.910,27 zł / osobę) uzyskali w 2023 r.
    A.A spełnia wszystkie warunki rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. 2022 poz. 592. z późn. zm.) i
    stosuje się wobec niej zaniechanie poboru podatku dochodowego od kwoty łącznej
    uzyskanego w 2023 r. przychodu w kwocie łącznej 115.820,54 zł łącznie (tj. po 57.910,27 zł
    (50%) przypadającej na A.A).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.

    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Umowa pożyczki została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego
      samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:
      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy
      dokumentowej.
    Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie pożyczki są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się
    w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy
    bowiem pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W konsekwencji

    umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej należy zakwalifikować do
    przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazać należy na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r., ponieważ
    ugodę zwalniającą z długu zawarła Pani w 2023 r.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba

        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Jak
    wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl
    115/22:
      Wymaga bowiem przypomnienia, że co do zasady przepisy o ulgach podatkowych,
      jako przewidujące wyjątki od zasady powszechnego opodatkowania, powinny być
      interpretowane ściśle, nie mogą być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
      Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu
      Administracyjnego i utrwalonym już poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego
      rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84
      Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania - powinny być
      interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających takie normy winna być
      precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej odczytania, wykluczone jest
      dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej mogącej spowodować skutki o
      charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe obowiązane są do
      stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności realizowania tego
      procesu (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2014 r. I SA/Gd 538/14; NSA z dnia
      25 lutego 2014 r. II FSK 94/12).
    Z literalnego brzmienia powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów wprost
    wynika, że dotyczy ono wyłącznie kredytu hipotecznego. Na gruncie regulacji przepisów
    prawa kredyt i pożyczka to dwie odrębne instytucje różniące się podstawami prawnymi i
    zasadami ich zawierania, zatem nie są tożsame i nie mogą być używane zamiennie, jeśli
    chodzi o wykładnię przepisów prawa, które się do nich odnoszą. Do pożyczki – jak już
    wcześniej wyjaśniono – zastosowanie ma Kodeks cywilny. Natomiast kredyt został
    uregulowany przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2488).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Następne przepisy rozdziału 5 ustawy Prawo bankowe szczegółowo określają: elementy
    umowy kredytu, w tym w szczególności cel, na który kredyt został udzielony, zasady
    udzielania kredytu i oceny zdolności kredytowej, obowiązek udzielania informacji
    dotyczących kontroli sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy oraz wykorzystania i
    spłaty kredytu, zabezpieczenie i wypowiadanie umów kredytu, ochronę kredytobiorcy czy
    też zasady oprocentowania kredytu. Zatem nie ulega wątpliwości, że Prawo bankowe
    rozróżnia udzielanie kredytów od udzielania pożyczek.

    Ponadto tym, co odróżnia pożyczkę hipoteczną i kredyt mieszkaniowy, to przeznaczenie
    środków. W przypadku pożyczki hipotecznej mogą być one wydane na dowolny cel. Kredyt
    mieszkaniowy/ hipoteczny może być natomiast przeznaczony wyłącznie na realizację
    celów mieszkaniowych kredytobiorcy.
    Wobec tego pożyczki, o której mowa we wniosku, nie należy utożsamiać z kredytem
    mieszkaniowym (hipotecznym), o którym mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów.
    W tym miejscu podkreślić należy, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe w
    brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r., dotyczy wyłącznie kredytu
    mieszkaniowego (hipotecznego), a nie pożyczki hipotecznej. Pożyczka nie została przez
    ustawodawcę w omawianym rozporządzeniu uwzględniona.
    Dopiero rozporządzeniem zmieniającym, które opublikowano w Dz. U. z 2024 r., poz.
    1912, które weszło w życie 24 grudnia 2024 r. dodano § 3 pkt 2 oraz § 4a, z których
    wynika, że:
      Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3
      ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Tak więc w Pani przypadku umorzenie części należności z tytułu zaciągniętej pożyczki
    hipotecznej nie spełnia wymogów niezbędnych do możliwości zastosowania zaniechaniu
    poboru podatku dochodowego na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Finansów
    bowiem do zwolnienia z długu doszło w 2023 r., tj. przed zmianą przepisów.
    Potwierdzeniem poglądu organu interpretacyjnego jest:
    · wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2024 r., sygn. II FSK 121/24:
      Rozporządzenie MF, którego wykładni dotyczy spór w niniejszej sprawie, dotyczy
      zaniechania poboru podatku dochodowego od przyszłych zobowiązań podatkowych.
      Nie rozszerzono w nim pojęcia kredytu mieszkaniowego, nie odwołano się też do
      definicji tego pojęcia zawartego w innych przepisach. Trudno także uznać, wobec
      przytoczonych przepisów ww. ustaw o kredycie hipotecznym i o wsparciu
      kredytobiorców, że powszechnie przyjmuje się, że w pojęciu kredytu hipotecznego lub
      mieszkaniowego mieści się pożyczka hipoteczna. W takim wypadku zbędne byłoby
      tworzenie w powołanych wyżej dwóch ustawach definicji kredytu, odbiegającej od
      dotychczasowego, przyjętego w języku prawnym znaczenia tego określenia. Brak jest
      zatem podstaw do przyjęcia, że "kredyt mieszkaniowy" w rozumieniu rozporządzenia
      MF to również pożyczka hipoteczna.
    · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 28 maja 2025 r., sygn. I SA
      /Ol 142/25, w którym Sąd w motywach ustnych zwrócił uwagę, że właściwą kwalifikacją
      zdarzeń opisanych we wniosku jest kwalifikacja do źródła przychodu z innych źródeł z
      tytułu nieodpłatnych świadczeń. Przesądza o tym wykładnia systemowa wewnętrzna i
      zewnętrzna, zgodnie z którą ustawa o PIT wyraźnie rozróżnia przypadki, w których
      posługuje się zarówno pojęciem pożyczki oraz kredytu, również w odniesieniu do tych
      pojęć w art. 720 § 1 k.c. oraz art. 69 ust. 1 ustawy prawo bankowe, niezależnie od
      sposobu zdefiniowania pojęcia kredyt hipoteczny zawartego w art. 3 ust. 1 pkt 2 u
      stawy o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu
      hipotecznego i agentami z dnia 23 marca 2017 r., które obejmuje zarówno kredyt oraz
      pożyczki. Okolicznością przesądzającą jest analiza uzasadnienia do projektu
      rozporządzenia zmieniającego, które weszło w życie 24 grudnia 2024 roku. O ile więc
      prawodawca poprzestałby na dodaniu § 3 ust. 2 oraz zmianie § 4 można by mieć
      wątpliwości czy zmiana rozporządzenia ma charakter porządkujący, o tyle dodatnie do

      rozporządzenia również § 4a jednoznacznie i wprost przesądziło, że rozporządzenie w
      treści obowiązującej do 31 grudnia 2024 roku nie znajduje zastosowania do
      umorzenia kwot pożyczek przed 1 stycznia 2025 roku, a rozporządzenie zmieniające z
      20 grudnia 2024 roku jest nowością prawną.
    Tym samym, wartość umorzonej Pani przez Bank wierzytelności z tytułu pożyczki
    hipotecznej stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Dochód ten podlega
    opodatkowaniu w zeznaniu rocznym.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.