Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-234/10-2/KG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-05-13
Teza: Sprzedaż nieruchomości niezabudowanej będzie podlegać opodatkowaniu 22% podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; dostawa; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; nieruchomości; podatnik; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2010 r. (data wpływu 2 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży niezabudowanego gruntu w postępowaniu egzekucyjnym – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży niezabudowanego gruntu w postępowaniu egzekucyjnym.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela, przeciwko dłużnikowi. Zainteresowany prowadzi egzekucję z nieruchomości gruntowej, będącej własnością dłużnika, stanowiącej działkę, o powierzchni 18600 m2. Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta, przez Sąd Rejonowy. Nieruchomość jest niezabudowana, porośnięta niepielęgnowaną trawą i krzewami, nieogrodzona. Przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Nieruchomość objęta jest natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta, zmienionego uchwałą Rady Miasta. Zgodnie z przedmiotowym studium, przedmiotowa działka położona jest na terenie zabudowanym i przeznaczonym do zabudowy, preferowane tereny dla skoncentrowanej funkcji mieszkaniowej. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez dłużnika w roku 1999. w rejestrze gruntów została zakwalifikowana jako grunt orny oznaczony w ewidencji symbolem r i S-R (1,7952 ha) oraz jako grunt zabudowany i zurbanizowany oznaczony w rejestrze symbolem b (0,0648 ha).

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym będzie zwolniona od podatku od towarów i usług?
2.  Jeżeli nieruchomość podlega opodatkowaniu, jaką stawką podatku VAT powinna zostać opodatkowana?
3.  Jeżeli nieruchomość podlega opodatkowaniu w części, to która część nieruchomości podlega opodatkowaniu?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Towarami w rozumieniu ustawy są również grunty. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy zwalnia jednak z opodatkowania podatkiem VAT grunty stanowiące tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Zgodnie z przepisem art. 9 Dyrektywy Rady UE 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., pod pojęciem „terenu budowlanego” rozumie się każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony uznawany za teren budowlany przez państwo członkowskie. Polska, w ustawie o podatku VAT, nie wprowadziła pojęcia terenu budowlanego, lecz pojęcie terenu niezabudowanego innego niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Ponadto, pojęcie to nie zostało w ustawie zdefiniowane.

W związku z powyższym, zdaniem Zainteresowanego, definicji tego pojęcia należy szukać w innych gałęziach prawa. w analizowanym przypadku zasadne jest przyjęcie jako właściwej definicji terenów niezabudowanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, obowiązującej na gruncie ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z art. 1 ww. ustawy, określa ona zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Ponadto, z art. 4 wspomnianej wyżej ustawy wynika, że przeznaczenie terenu ustala się na dwa sposoby, tj.:

*   na podstawie uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
*   decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w wypadku braku miejscowego zagospodarowania przestrzennego.

Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że danemu terenowi można nadać prawną kwalifikację jako terenu przeznaczonego pod zabudowę, jeśli takie właśnie przeznaczenie zostało mu nadane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. w przypadku natomiast, gdy brak jest planu miejscowego, teren może zostać uznany za przeznaczony pod zabudowę, o ile została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W świetle powołanej ustawy żaden inny akt administracyjny nie może decydować o kwalifikacji terenu jako terenu przeznaczonego pod zabudowę lub jako terenu budowlanego.

Zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej „organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa”. Tymczasem, zgodnie z art. 9 ust. 5 ww. ustawy, studium zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego. Studium jedynie służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Postanowienia studium wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym okresie. Co prawda, zgodne z art. 9 ust. 4 ww. ustawy, postanowienia studium są wiążące dla organu sporządzającego plan miejscowy, jednak sam fakt, że gmina w przyszłości uzna w uchwalonym planie miejscowym dany grunt za przeznaczony pod zabudowę, nie może prowadzić do wniosku, że grunt taki uzyskuje taką kwalifikację już w chwili przyjęcia studium ukierunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Studium jest bowiem jedynie aktem o charakterze diagnostycznym i planistycznym, któremu żadne przepisy ustawy nie nadają mocy ustalania przeznaczeniu terenu. Ponadto, istnienie studium wcale nie musi gwarantować uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem uwarunkowane spełnieniem wszystkich warunków wynikających z art. 61 powołanej ustawy. Nie spełnienie któregoś z nich powoduje, iż nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, nawet jeśli dana nieruchomość jest objęta studium. w konsekwencji, możliwa jest sytuacja w której teren objęty studium nie może zostać faktycznie zabudowany do czasu sporządzenia planu miejscowego lub pojawienia się okoliczności umożliwiających wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Zatem, jeśli dla danego terenu nie istnieje plan miejscowy ani nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie ma podstaw prawnych dla uznania, że dany teren jest terenem budowlanym lub przeznaczonym pod zabudowę. w takiej sytuacji wydaje się słuszne ustalać przeznaczenie terenu na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków. z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. z powołanego przepisu wyraźnie wynika zatem, iż zapisy w ewidencji gruntów i budynków są wiążące również w sferze prawa podatkowego.

Ponadto, należy podkreślić, że nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, w celu ograniczenia prawa podatnika do zwolnienia od podatku. Przy braku ustawowej definicji terenów niezabudowanych innych aniżeli budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, należy szukać ich znaczenia, pojęcia w innych gałęziach prawa. Te zaś jednoznacznie określają na jakiej podstawie określa się przeznaczenie terenu.

Należy również podkreślić, iż dłużnik nie podejmował formalnych kroków w celu zmiany przeznaczenia terenu, nie dokonywał ani nie miał zamiaru dokonywać takich zmian i nie podjął żadnych innych czynności wskazujących na zamiar przeznaczenia tego gruntu pod zabudowę. w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie można pominąć zamiaru podatnika, który w danych okolicznościach decyduje o kwalifikacji danej czynności jako opodatkowanej lub nieopodatkowanej VAT.

Analiza przepisów ustawy o VAT, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzi do wniosku, że w analizowanym stanie faktycznym, przedmiotowy grunt stanowi teren niezabudowany, inny niż teren budowlany oraz przeznaczony pod zabudowę. w konsekwencji, sprzedaż przedmiotowego gruntu w postępowaniu egzekucyjnym będzie w całości zwolniona od opodatkowania na gruncie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów - na mocy art. 7 ust. 1 ustawy - rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Według art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Z przytoczonych przepisów wynika więc, że grunty są towarami w rozumieniu ustawy, natomiast sprzedaż gruntu stanowi dostawę towarów a zatem podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zarówno w treści ustawy jak i w przepisach wykonawczych do niej, przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, tj. 7%, 3% i 0% lub zwolnienie od podatku.

W art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy określono, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Jednakże ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera bowiem definicji pojęć zawartych we wskazanym przepisie. z tych też względów, w ocenie tut. Organu, sformułowania w nim zawarte należy interpretować według wykładni językowej.

Celem określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. u. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu, regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

W związku z powyższym, podmiotem właściwym do określenia przeznaczenia danego gruntu, jako budowlanego lub też nie, jest gmina. Zatem źródłem wywodzenia, czy dana nieruchomość gruntowa jest przeznaczona pod zabudowę czy też nie, są wszelkie akty prawne lub administracyjne wydane przez właściwą jednostkę samorządową.

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Natomiast art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela przeciwko dłużnikowi z nieruchomości gruntowej, będącej własnością dłużnika. Nieruchomość jest niezabudowana, porośnięta niepielęgnowaną trawą i krzewami, nieogrodzona oraz nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W tej sytuacji należy odwołać się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W myśl art. 9 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem (art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu). Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy (art. 9 ust. 3 ustawy o planowaniu). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu).

W myśl art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu, przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (art. 15 ust. 1 cyt. ustawy).

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Z powyższych unormowań wynika, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jako plan-program, winno być wyrazem perspektywicznej polityki przestrzennej, odnoszącym się do całego obszaru gminy. Można by uznać studium za swego rodzaju aksjologiczną podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Według cyt. art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu, z treści studium powinny wynikać lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Skonkretyzowane działania w zakresie zmiany przeznaczenia terenu, położonego na obszarze gminy, przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinny być formułowane i realizowane zgodnie z tymi zasadami.

Z treści studium, jego charakteru i funkcji, a zwłaszcza z całokształtu unormowań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wnosić, iż jest ono aktem obligatoryjnym.

Przepisy zawarte w art. 9 odnoszą się do charakteru studium gminnego. Wynika z nich, iż jest ono zbiorem dyrektyw określających przyszłe zamierzenia w zakresie ładu przestrzennego na terenie całej gminy. Odmiennie więc od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren, jaki ma być objęty postanowieniami studium, jest jednoznacznie określony i zawsze powinien obejmować cały obszar gminy. Nie wyklucza to możliwości podejmowania uchwał w sprawie zmiany gminnego studium w zakresie ściśle określonego fragmentu obszaru gminy, przy czym zmiany studium dotyczące pewnych fragmentów gminy powinny współgrać z pozostającymi w mocy ustaleniami.

Urządzenia prawne planowania i zagospodarowania przestrzennego przewidziane w powołanej ustawie o planowaniu, składają się na swego rodzaju system. Stąd też naturalną koleją rzeczy studium jako akt o wyższym stopniu ogólności od pozostałych urządzeń planistycznych wykorzystywanych na szczeblu gminnym (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować wiążące, zarówno władzę, jak i obywateli, ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów zagospodarowania i zabudowy.

Zatem, studium określa przeznaczenie danej nieruchomości jako przeznaczonej pod zabudowę czy też nie, a ponadto ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Powyższa analiza przepisów wskazuje, iż o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. w sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, jak ma to miejsce w przypadku przedstawionym przez Wnioskodawcę, należy posłużyć się inną istniejąca na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie ww. ustawy o planowaniu przestrzennym.

Ponadto zaznaczyć należy, iż ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych.

Zatem, z powołanych wyżej przepisów wynika, iż o przeznaczeniu danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decyduje przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, natomiast dopiero w przypadku braku wyżej wskazanych dokumentów – ewidencja gruntów.

Zainteresowany poinformował, iż nieruchomość będąca przedmiotem pytań objęta jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przedmiotowym studium, działka położona jest na terenie zabudowanym i przeznaczonym do zabudowy, preferowane tereny dla skoncentrowanej funkcji mieszkaniowej. w rejestrze gruntów została ona zakwalifikowana jako grunt orny oznaczony w ewidencji symbolem r i S-R (1,7952 ha) oraz jako grunt zabudowany i zurbanizowany oznaczony w rejestrze symbolem b (0,0648 ha).

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opis sprawy wskazać należy, iż sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie korzystać ze zwolnienia od tego podatku. Powyższe wynika z faktu, że ze zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, korzysta dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Skutkiem powyższego, sprzedaż w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, niezabudowanej nieruchomości gruntowej, która jest objęta studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym jest ona położona na terenie zabudowanym i przeznaczonym do zabudowy (preferowane tereny dla skoncentrowanej funkcji mieszkaniowej), nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, zatem sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie podlegać w całości opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcie, zgodnie z którym sprzedaż ww. nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu w całości wg stawki podatku w wysokości 22%, pytanie Zainteresowanego „Jeżeli nieruchomość podlega opodatkowaniu w części, to która część nieruchomości podlega opodatkowaniu?”, stało się bezprzedmiotowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.