Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.989.2024.2.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Brak obowiązków płatnika z tytułu wyleasingowania kierowców do spółki duńskiej.
Słowa kluczowe: Dania; kierowca; leasing; Niemcy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo pismem z 20
    stycznia 2025 r. (wpływ 23 stycznia 2025 r.) oraz pismem, które wpłynęło 25 lutego 2025 r.
    – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Kierowcy międzynarodowi zatrudnieni u Wnioskodawcy (dalej również Spółka) są
    obywatelami Białorusi i Ukrainy. Miejscem zamieszkania tych pracowników są Niemcy.
    Jednak ze względu na zatrudnienie w polskiej spółce, pracownicy mają adres
    zameldowania w Polsce. Jest on niezbędny do wydania Karty Kierowcy potrzebnej do
    wykonywania obowiązków pracowniczych. Wynagrodzenie za pracę jest wypłacane przez
    Spółkę polską.
    Kilku pracowników (obywateli Białorusi i Ukrainy) zostało wyleasingowanych na 3 miesiące
    lub okres krótszy do duńskiej spółki B. Kierowcy w ww. okresie pracują na terenie Danii.
    Wynagrodzenie za pracę w Danii jest również wypłacane przez polską Spółkę. Duńskie
    przepisy nakazują zapłatę podatku w Danii.
    „Wyleasingowani” pracownicy (obywatele Białorusi i Ukrainy) mają miejsce zamieszkania
    dla celów podatkowych na terytorium Niemiec. Osiemnastu pracowników (obywateli
    Białorusi i Ukrainy) zostało wyleasingowanych na 3 miesiące albo okres krótszy do
    duńskiej spółki B. Pracownicy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę. Pracownicy
    przebywają w Danii przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w okresie
    dwunastu miesięcy, rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym.
    Wynagrodzenie pochodzi ze Spółki duńskiej, zaś polska Spółka jedynie wypłaca
    wynagrodzenie.
    Pracownicy wyjeżdżają do pracy do Danii na podstawie umowy leasingu z Duńską Spółką
    B. Duńska Spółka jest spółką matką polskiej Spółki (Wnioskodawcy). W momencie
    wyleasingowania pracowników, to Spółka Duńska ponosi odpowiedzialność za tych
    pracowników. Godziny pracy oraz udzielanie urlopów również jest regulowane przez
    Spółkę Duńską. W okresie świadczenia pracy w Danii, pracownicy całkowicie podlegają
    pod Spółkę Duńską. Narzędzia pracy dostarcza również Spółka Duńska.
    Pytania
    1) Czy Spółka powinna naliczać również podatek w Polsce, co spowoduje podwójne
      opodatkowania wynagrodzeń? W przypadku uznania, że dochód jest zwolniony z
      podatku w Polsce, Spółka powinna wykazać te dochody w PIT-11 w kolumnie nr 32?
    2) Przepisy Duńskie wskazują, że pracownicy muszą zapłacić podatek w Danii, nawet przy
      pobycie krótszym niż 183 dni. Czy w związku z tym, że pracodawca ma obowiązek
      zapłacenia podatku od wynagrodzeń w Danii, czy można uznać, że przychód w Polsce
      jest zwolniony z podatku i umieścić go w deklaracji PIT-11 w kolumnie nr 32?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zapłacenie podatku w Danii, spowoduje, że pracodawca nie musi odprowadzać po raz
      drugi podatku w Polsce, ponieważ spowodowałoby to podwójne opodatkowania
      przychodów.
    Dochody uzyskane na terenie Danii, powinny zostać wykazane w kolumnie nr 32 w
    deklaracji PIT-11.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ogólne – obowiązek podatkowy
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Jak wynika z art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W świetle art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
      6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego

        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
      6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się
      przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów),
      o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    Stosownie do art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Przepisy te wskazują, że Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób
    fizycznych niebędących jej rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów
    uzyskiwanych ze źródła przychodów położonego na jej terytorium. Jest to tzw. zasada
    ograniczonego obowiązku podatkowego. Warunkiem posiadania w Polsce statusu
    podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski miejsca
    zamieszkania lub zakładu.
    Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody
    pochodzące od polskiego podmiotu, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie
    zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    .Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

    Art. 12 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń ze stosunku pracy
    Instytucja płatnika została uregulowana w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Zgodnie z tym przepisem:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia
    i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej
    jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez
    ustawodawcę przez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające
    podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody
    (przychody).
    Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń ze stosunku pracy reguluje art. 32 i dalej
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    W myśl natomiast art. 39 ust. 1 analizowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w

      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o
      unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Aby ustalić, czy posiadają Państwo obowiązki płatnika zaliczek na podatek dochodowy w
    odniesieniu do wypłacanych wyleasingowanym pracownikom wynagrodzeń należy ustalić
    gdzie opodatkowane będą uzyskiwane przez nich dochody z tytułu pracy.
    Wyjaśnić należy, że zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD (pkt 1) w
    zakresie przepisu ustalającego ogólną zasadę w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu
    pracy najemnej, z wyjątkiem emerytur, taki dochód podlega opodatkowaniu w państwie,
    w którym praca jest rzeczywiście wykonywana. Praca jest wykonywana w miejscu, w
    którym osoba fizycznie przebywa, gdy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.
    Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami/Konwencjami o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego
    wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia
    kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną ma
    określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze
    to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje
    wynagrodzenie. Pierwszeństwo w opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze
    to państwo, w którym praca jest wykonywana.
    Ze stanu faktycznego, przedstawionego we wniosku wynika, że Spółka córka w Polsce
    wyleasingowała na podstawie umowy leasingu pracowników zatrudnionych na umowę o
    pracę do Duńskiej Spółki matki – obywateli Białorusi i Ukrainy, których miejscem
    zamieszkania dla celów podatkowych są Niemcy. Pracownicy zostali wyleasingowani na
    okres 3 miesięcy lub krótszy. Pracownicy przebywają w Danii przez okres lub okresy
    nieprzekraczające łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy, rozpoczynającym się lub
    kończącym w danym roku podatkowym. Wynagrodzenie za pracę w Danii pochodzi ze
    Spółki duńskiej, zaś polska Spółka jedynie wypłaca wynagrodzenie.
    Zasadą jest, że dochody uzyskiwane przez pracowników podlegają opodatkowaniu w
    państwie zamieszkania, chyba że praca wykonywana jest w innym kraju. Jeżeli praca
    wykonywana jest w innym kraju to dochód z tytułu pracy podlega opodatkowaniu w
    państwie miejsca zamieszkania oraz w państwie wykonywania pracy w świetle
    odpowiedniej umowy/Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Tym samym, dochody zatrudnionych przez Spółkę na podstawie umowy o pracę
    pracowników mających miejsce zamieszkania w Niemczech, z tytułu pracy wykonywanej w
    Danii nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.
    Odnosząc się do Państwa obowiązków płatnika należy wskazać, że warunkiem istnienia
    takich obowiązków dla określonego podmiotu jest fakt pełnienia funkcji ekonomicznego
    pracodawcy oraz dokonywania świadczeń przez ten podmiot na rzecz osób fizycznych
    (pracowników).
    Ważne jest ustalenie, czy usługi świadczone przez kierowców stanowią integralną część
    działalności przedsiębiorstwa, któremu te usługi są dostarczane. W tym celu
    najważniejszym czynnikiem będzie ustalenie, które przedsiębiorstwo ponosi
    odpowiedzialność lub ryzyko za osiągnięte wyniki pracy wykonanej przez osobę fizyczną.
    Dla ustalenia pracodawcy znaczenie mogą mieć również dodatkowe kryteria, tj.:
        komu przysługuje uprawnienie do instruowania pracownika odnośnie do sposobu,
        w jaki praca powinna być wykonywana;
        kto kontroluje i ponosi odpowiedzialności za miejsce, w którym praca jest
        wykonywana;

        czy wynagrodzenie osoby fizycznej jest bezpośrednio fakturowane przez
        formalnego pracodawcę przedsiębiorstwu, na rzecz którego usługi są wykonywane;
        kto udostępnia pracownikowi urządzenia i materiały konieczne do wykonywania
        pracy;
        kto ustala liczby i kwalifikacje pracowników wykonujących pracę;
        komu przysługuje prawo do wyboru osoby fizycznej, która będzie wykonywała
        pracę, oraz zakończenia stosunku umownego nawiązanego z tą osobą w celu
        wykonania danej pracy;
        komu przysługuje prawo do nakładania kar dyscyplinarnych związanych z pracą tej
        osoby fizycznej;
        kto ustala urlopy i godziny pracy tej osoby fizycznej.
    Jak wynika z opisu sprawy, w trakcie wyleasingowania Kierowcy pracują na terenie Danii.
    Wynagrodzenie tych pracowników za pracę w Danii pochodzi ze Spółki duńskiej, zaś
    polska Spółka jedynie wypłaca to wynagrodzenie. W momencie wyleasingowania
    pracowników, to Spółka Duńska ponosi odpowiedzialność za tych pracowników. Godziny
    pracy oraz udzielanie urlopów również jest regulowane przez Spółkę Duńską. W okresie
    świadczenia pracy w Danii, pracownicy całkowicie podlegają pod Spółkę Duńską.
    Narzędzia pracy dostarcza również Spółka Duńska.
    W związku z powyższym, ekonomicznym pracodawcą oraz ostateczny koszt
    wynagrodzenia na rzecz Kierowców – pracowników ponoszony jest przez Spółkę matkę –
    Spółkę duńską, natomiast Spółka córka) pełni jedynie funkcje techniczne, tj. przekazuje
    pracownikom wynagrodzenia.
    Zatem, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po stronie
    Państwa (Spółki córki – Wnioskodawcy) nie powstanie obowiązek płatnika w odniesieniu
    do wynagrodzeń ponoszonych przez Spółkę matkę z tytułu pracy Kierowców na
    terytorium Danii. Nie mają Państwo obowiązku pobierania w Polsce zaliczek na podatek
    dochodowy od tych wynagrodzeń. Spółka nie ma również obowiązku sporządzania i
    przekazania informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy
    PIT-11 z tytułu wypłaty tego wynagrodzenia.
    Państwa stanowisko w części dotyczącej braku obowiązku poboru zaliczki na podatek
    dochodowy jest prawidłowe, natomiast w zakresie obowiązku wystawienia informacji
    PIT-11 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.