Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.360.2025.2.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-18
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem VAT bezumownego
korzystania z nieruchomości.
Słowa kluczowe: gmina
korzystanie-korzystanie bezumowne
nieruchomości
nieruchomości-nieruchomość rolna
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT bezumownego
    korzystania z nieruchomości. Uzupełnili go Państwo pismami z 10 lipca 2025 r. (wpływ 14
    lipca 2025 r.) i 17 lipca 2025 r. (wpływ 17 lipca 2025r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca na podstawie decyzji (...), która to decyzja stała się ostateczna z dniem (...),
    nabył z mocy prawa własność nieruchomości rolnej oznaczonej w ewidencji gruntów i
    budynków numerem (...) dla której Sąd Rejonowy (...) Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę o
    numerze (...).
    Powyższa nieruchomość, jest gruntem rolnym o powierzchni (...) ha, nieobjętym
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisem ewidencji
    gruntów i budynków stanowi klasoużytki: (...) o pow. (...).
    Gmina, po nabyciu nieruchomości nie podejmowała działań zmierzających do ustalenia czy
    nieruchomość jest użytkowana, a co za tym idzie, do ewentualnego odzyskania
    nieruchomości od podmiotów ją użytkujących.
    Gmina zamierzała przeznaczyć nieruchomość do dzierżawy. Sporządzono i podano do
    publicznej wiadomości stosowny wykaz. Dla nieruchomości sporządzono operat
    szacunkowy, w którym ustalono wartość rynkową rocznego czynszu dzierżawy w
    wysokości (...) Do zawarcia umowy dzierżawy nie doszło.
    Po powzięciu informacji, w dniu (...) o fakcie, że powyższa nieruchomość jest bezumowne
    użytkowana przez osobę fizyczną, Gmina rozpoczęła działania zmierzające do
    potwierdzenia kto jest posiadaczem gruntu oraz do ustalenia wynagrodzenia za
    bezumowne korzystanie z ww. nieruchomości.
    (...) wystosowano pismo do posiadacza gruntu z informacją, że działka stanowi własność
    Gminy (...) oraz, że Gmina zamierza dochodzić wynagrodzenia z tytułu bezumownego
    korzystania. Pismo zostało odebrane w dniu (...). Wezwano korzystającego z
    nieruchomości do przedłożenia informacji od kiedy użytkuje nieruchomość oraz z uwagi
    na fakt, że działka, stanowiąca przedmiot bezumownego korzystania stanowi grunt rolny,
    zobowiązano do wskazania daty wydania nieruchomości.
    Gmina (...) odstąpiła od wezwania, ze skutkiem natychmiastowym do wydania
    nieruchomości, ponieważ jak wskazano wyżej, działka stanowi grunt rolny, na którym
    posiadacz dokonał upraw rolnych, tym samym winien dokonać zbioru plonów.
    Zgodnie ze złożonym, w dniu (...), oświadczeniem posiadacz użytkuje działkę gruntu od (...)
    (data stwierdzenia nabycia nieruchomości przez Gminę (...)) i ze względu na rolniczy
    charakter użytkowania przekaże ją właścicielowi, po dokonanym zbiorze, tzn. po dniu (...).
    Tym samym, Gmina (...) wyraża zgodę na bezumowne korzystanie z nieruchomości rolnej
    na oznaczony czas, tj. do (...).
    Ustalono opłatę za bezumowne korzystanie w wysokości (...) zł. Wysokość zapłaty za
    bezumowne korzystanie wynika z poniższej metodologii wyliczenia:
    · Roczny czynsz dzierżawy nieruchomości – (...) zł;
    · Miesięczny czynsz dzierżawy nieruchomości – (...) zł / 12 miesięcy = (...) zł;
    · Czas trwania bezumownego korzystania od (...) – 15 miesięcy x (...) zł = (...) zł.
    W uzupełnieniu do wniosku doprecyzowując opis sprawy, wskazali Państwo:
    Gmina (...) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.

    Gmina (...) nie skierowała na drogę sądową sprawy przeciwko „posiadaczowi”
    bezumownego użytkowania gruntu o wydanie nieruchomości. „Posiadacz” bezumownie
    użytkuje nieruchomość gruntową oznaczoną numerem ewidencyjnym (...) za Państwa
    wiedzą i zgodą. Gmina (...) nie podjęła czynności mających na celu odzyskanie
    nieruchomości.
    W ocenie Gminy (...), oddanie gruntu w bezumowne korzystanie oraz dzierżawa to dwie
    odrębne sytuacje prawne. Bezumowne korzystanie z gruntu ma miejsce wówczas, gdy
    posiadacz użytkuje nieruchomość bez tytułu prawnego jakim winna być umowa, i taka
    sytuacja ma miejsce w analizowanej sprawie, natomiast dzierżawa to umowa, w której
    jedna strona (dzierżawca) zobowiązuje się do oddania gruntu drugiej stronie (dzierżawcy)
    do używania i pobierania pożytków za określone wynagrodzenie.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Czy wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości oznaczonej w
    ewidencji gruntów i budynków numerem (...) dla której Sąd Rejonowy (...) Wydział Ksiąg
    Wieczystych prowadzi księgę o numerze (...) jest świadczeniem usługi, zgodnie z art. 8 ust.
    1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i tym samym
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Państwa zdaniem, bezumowne korzystanie z nieruchomości jest usługą z art. 8 ust. 1 pkt 2
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy:
      Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy
      zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami
      prawa.
    Powyższe oznacza, że istotny jest przede wszystkim faktyczny przebieg danej czynności i
    osiągnięty rezultat zgodny z zamiarem umawiających się stron.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde
    powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać
    uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.
    Szeroki charakter świadczenia usługi potwierdzają także zapisy ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 353 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Tak więc na świadczenie może składać się zachowanie polegające na działaniu (dokonanie
    czynności na rzecz innego podmiotu) albo na zaniechaniu (zobowiązanie do
    powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji). Na
    świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na działaniu
    oraz na zaniechaniu.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w
    art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze

    przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższych rozważań, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    W tym miejscu należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega
    konkretna czynność (dostawa towaru lub usługa), a nie zapłata (opłata, płatność,
    wynagrodzenie), co wynika wprost z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów
    czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:

      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki.
    Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zauważyć należy również, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji odszkodowania,
    zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.
    Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową,
    która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu cywilnego) oraz deliktową, czyli
    wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych,
    szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez
    dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Przepisy Kodeksu cywilnego regulują również kwestie bezumownego korzystania z cudzej
    rzeczy.
      Zgodnie z art. 222 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz
      została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela
      uprawnienie do władania rzeczą.

      § 2. Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez
      pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi
      roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.
    Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za
      korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie
      lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy
      odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli
      stały się w tym czasie wymagalne.
      § 2. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się
      o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do
      wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie,
      pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy.
      Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak
      również uiścić wartość tych, które zużył.
    W oparciu natomiast o art. 225 cyt. Kodeksu cywilnego:
      Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same
      jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten
      dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy.
      Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość
      pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za
      pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także
      wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
    Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa – przeciwko samoistnemu
    posiadaczowi w złej wierze – jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy
    oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek zwrotu
    pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny jest uiścić
    wartość tych, które zużył.
    Stosownie do art. 336 Kodeksu cywilnego:
      Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel
      (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik,
      najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo
      nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
    O tym, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości lub gruntu podlega opodatkowaniu
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, decydować muszą w każdym przypadku konkretne
    okoliczności.
    Zauważyć należy, że z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    wynika, że przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu
    istotne jest określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu
    wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone.
    Analiza ww. przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest
    istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą.
    Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest
    ustalenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia.
    Czynność podlegająca opodatkowaniu powstaje w związku z zaistnieniem stosunku
    prawnego określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni
    związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego
    wynagrodzenia, oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami.

    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana
    jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana
    za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Kluczowym elementem dla rozstrzygnięcia czy czynność podlega opodatkowaniu jest fakt
    istnienia zgody, chociażby nieformalnej, na korzystanie z przedmiotu.
    W sytuacji zatem, gdy osoba trzecia korzysta z nieruchomości bez zgody jej właściciela,
    zasadne jest przyjęcie, że pomiędzy właścicielem nieruchomości i korzystającym
    bezumownie z tej nieruchomości nie istnieje żaden jawny lub dorozumiany stosunek
    prawny (umowa), w ramach którego spełnione są świadczenia wzajemne.
    Świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym na istnienie
    obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości wynagrodzenia – nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odszkodowanie wypłacone w takich
    okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą
    za pozbawienie właściciela prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością i
    wynikłe z tego tytułu szkody.
    Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy korzystający z nieruchomości użytkuje ją za
    zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także
    sytuację, kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) – z różnych względów – toleruje
    sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z
    należącej do niego rzeczy. W tych okolicznościach wynagrodzenie otrzymane przez
    właściciela z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy stanowi wynagrodzenie za
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że decydujące znaczenie dla opodatkowania lub
    nieopodatkowania bezumownego korzystania z nieruchomości bez zawiązywania
    stosunku zobowiązaniowego mają okoliczności faktyczne.
    Co do zasady, sytuacja ta pozostaje poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.
    Jeżeli jednak okoliczności wskazują na dorozumianą, milczącą zgodę właściciela
    nieruchomości na jej użytkowanie przez dotychczasowego użytkownika – czynność ta
    podlega opodatkowaniu jako świadczenie usług.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina, będąc zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT na
    podstawie decyzji (...), oznaczonej znakiem sprawy (...), która to decyzja stała się
    ostateczna z dniem (...), nabyła z mocy prawa własność nieruchomości rolnej oznaczonej
    w ewidencji gruntów i budynków numerem (...) dla której Sąd Rejonowy (...) Ksiąg
    Wieczystych prowadzi księgę o numerze (...). Nieruchomość, jest gruntem rolnym o
    powierzchni (...) ha, nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z zapisem ewidencji gruntów i budynków stanowi klasoużytki: (...) o pow. (...).
    Zamierzali Państwo przeznaczyć nieruchomość do dzierżawy. Sporządzono i podano do
    publicznej wiadomości stosowny wykaz. Po powzięciu informacji, w dniu (...) o fakcie, że
    powyższa nieruchomość jest bezumowne użytkowana przez osobę fizyczną, rozpoczęli
    Państwo działania zmierzające do potwierdzenia kto jest posiadaczem gruntu oraz do
    ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z ww. nieruchomości. (...)
    wystosowano pismo do posiadacza gruntu z informacją, że działka stanowi własność
    Gminy (...) oraz że Gmina zamierza dochodzić wynagrodzenia z tytułu bezumownego
    korzystania. Wezwano korzystającego z nieruchomości do przedłożenia informacji od
    kiedy użytkuje nieruchomość oraz z uwagi na fakt, że działka stanowiąca przedmiot
    bezumownego korzystania stanowi grunt rolny, zobowiązano do wskazania daty wydania
    nieruchomości. Odstąpili Państwo od wezwania, ze skutkiem natychmiastowym do
    wydania nieruchomości, ponieważ działka stanowi grunt rolny, na którym posiadacz
    dokonał upraw rolnych, tym samym winien dokonać zbioru plonów. Zgodnie ze złożonym,
    w dniu (...), oświadczeniem posiadacz użytkuje działkę gruntu od (...) i ze względu na
    rolniczy charakter użytkowania przekaże ją właścicielowi, po dokonanym zbiorze, tzn. po

    dniu (...), Gmina (...) nie skierowała na drogę sądową sprawy przeciwko „posiadaczowi”
    bezumownego użytkowania gruntu o wydanie nieruchomości. „Posiadacz” bezumowne
    użytkuje nieruchomość gruntową oznaczoną numerem ewidencyjnym (...) za Państwa
    wiedzą i zgodą. Gmina (...) nie podjęła czynności mających na celu odzyskanie
    nieruchomości. Tym samym, wyrazili Państwo zgodę na bezumowne korzystanie z
    nieruchomości rolnej na oznaczony czas, tj. do (...) r. Ustalono opłatę za bezumowne
    korzystanie w wysokości (...) zł.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości,
    stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Należy zatem ustalić, czy w zaistniałej sytuacji wyrażali Państwo zgodę (również
    dorozumianą) na korzystanie z działki stanowiącej Państwa własność oraz czy podjęli
    Państwo jakiekolwiek kroki celem odzyskania tegoż gruntu, w przypadku braku takiej
    zgody (umowy).
    W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że użytkowanie
    nieruchomości, działki (...), przez „Posiadacza” odbywa się za domniemaną, dorozumianą
    Państwa zgodą. W okresie użytkowania działki od (...) mamy do czynienia z bezumownym
    korzystaniem z nieruchomości za Państwa zgodą. Wskazać bowiem należy, iż nie
    skierowali Państwo sprawy na drogę postępowania sądowego przeciwko „Posiadaczowi” o
    wydanie nieruchomości, a za okres użytkowania ustalili Państwo opłatę w wysokości (...) zł.
    Tym samym, świadczą Państwo usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które ze względu
    na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, świadczenie pieniężne, które Państwo otrzymują od „Posiadacza” nieruchomości
    jest w rzeczywistości wynagrodzeniem za świadczoną przez Państwa usługę, dającą
    wypłacającemu je wyraźne i bezpośrednie korzyści w postaci możliwości korzystania w
    oznaczonym zakresie z przedmiotowej działki.
    W analizowanym przypadku związek między żądaną płatnością, a świadczeniem na rzecz
    „Posiadacza” nieruchomości ma charakter na tyle bezpośredni i wyraźny, że można
    stwierdzić, że żądana płatność następuje w zamian za to świadczenie, tj. za świadczenie
    usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Tym samym, należy stwierdzić, że powyższa
    sytuacja wyczerpuje zapisy art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy i
    bezumowne korzystanie z nieruchomości będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W niniejszej
    interpretacji nie dokonano oceny, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowi
    czynność korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie § 3 ust.
    2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od
    podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (t. j. Dz. U. z 2025 r.,
    poz. 832), czy też stanowi czynność opodatkowaną, gdyż nie sformułowali Państwo
    pytania w tym zakresie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą

    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co
    dozastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.