Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.592.2025.1.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od
wydatków poniesionych na zakup wozu asenizacyjnego i
beczki asenizacyjnej oraz na rozbudowę sieci wodociągowej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
odliczenia-prawo do odliczenia
sieć-sieć wodno-kanalizacyjna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od
    wydatków poniesionych na zakup wozu asenizacyjnego i beczki asenizacyjnej oraz na
    rozbudowę sieci wodociągowej w miejscowościach A oraz B. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 10 czerwca 2025 r. (wpływ 10 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina A (dalej jako: „Gmina” lub „JST”), na podstawie złożonego w dniu (...) 2022 roku do
    Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) (dalej jako: „(...)”) wniosku w sprawie
    przyznania pomocy na operacje typu „Gospodarka wodno-ściekowa” w ramach
    poddziałania „Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową
    wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w
    oszczędzanie energii” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-
    2020 (znak sprawy: ...), skorygowanego wnioskiem z dnia (...) 2025 roku złożonym do (...),
    uzyskała finansowanie w zakresie inwestycji polegającej na poprawie efektywności
    oczyszczania ścieków na terenie Gminy dzięki zakupowi beczki asenizacyjnej oraz wozu
    asenizacyjnego oraz na ulepszenie systemu zaopatrywania w wodę bieżącą dla
    mieszkańców miejscowości A oraz B poprzez rozbudowę sieci wodociągowej w tych
    miejscowościach.
    W charakterystyce planowanej operacji (inwestycji) wskazano (część 6 wniosku), iż planuje
    się zrealizować 10 przyłączy wodociągowych, przy czym realizacja operacji planowana jest
    na obszarze Gminy, na którym jednolita część wód powierzchniowych jest zagrożona
    nieosiągnięciem celów środowiskowych wskazanych w planach zagospodarowania
    wodami na obszarach dorzeczy (pkt. 6.6).
    W planowanych kosztach operacji wskazano:
    Część I
      1. (...),
      2. (...),
    Łącznie koszty operacji: (...) zł w tym kwalifikowane: (...) zł.
    Część II. Rodzaje kosztów operacji
      1. Koszty inwestycyjne – koszty całkowite: (...) zł, w tym kwalifikowalne (...) zł,
      2. Koszty ogólne (...) zł, w tym kwalifikowalne: (...) zł,
    Koszt realizacji operacji (suma): (...) zł, w tym kwalifikowalne: (...) zł.
    W pierwszym etapie operacji przewidziano: koszty kwalifikowalne I etapu operacji: (...) zł
    (suma kwalifikowalna kosztów I etapu: (...) zł).
    We wniosku wskazano wielkość poziomu pomocy (% kosztów kwalifikowalnych) do 100%,
    przy wnioskowanej kwocie operacji: (...) zł, co stanowi ostatecznie wnioskowaną kwotę
    pomocy, VAT stanowi wkład własny w projekt w kwocie: (...) zł – VAT niekwalifikowalny.
    Szczegółowe informacje na temat realizacji operacji:

    Gmina jest właścicielem infrastruktury wodno-kanalizacyjnej (dalej: „Infrastruktura”), przy
    pomocy której Gmina prowadzi przede wszystkim działalność gospodarczą, polegającą na
    zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz odbiorze ścieków.
    W strukturze organizacyjnej Gminy nie funkcjonuje zakład budżetowy ani jednostka
    budżetowa, której Gmina powierzyła techniczne wykonywanie czynności związanych z
    działalnością wodno-kanalizacyjną. Działalność tę Gmina wykonuje samodzielnie, poprzez
    wydzielony Referat urzędu obsługującego Gminę.
    Gmina zamierza rozbudować sieć wodociągową, poprzez przyłączenie do sieci jedynie
    gospodarstw domowych, bez włączania do sieci żadnych podmiotów i/lub jednostek
    objętych tzw. centralizacją VAT. Cała inwestycja ma służyć poprawie dostępności do sieci
    wodociągowej.
    Projekt przewiduje finansowanie także zakupu wozu asenizacyjnego i beczki asenizacyjnej.
    Nabywany pojazd (wóz asenizacyjny) jest typowym pojazdem specjalistycznego
    przeznaczenia o dopuszczalnej masie całkowitej między 17 a 22 tony. Zakupiony pojazd,
    zgodnie z opisem zadań wymienionych w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji (zał.
    nr 12 do wniosku) służył będzie do obsługi mieszkańców i gospodarstw położonych w
    większej odległości od oczyszczalni ścieków. Zakupiony wóz asenizacyjny z racji posiadania
    przez Gminę drugiej beczki asenizacyjnej, nie będzie obsługiwał ani Urzędu Gminy ani jej
    jednostek organizacyjnych (nie będzie zatem wykorzystywany do celów innych niż
    działalność gospodarcza). Również nowo zakupiona beczka asenizacyjna nie będzie
    wykorzystywana do obsługi Urzędu Gminy jak i żadnej jednostki organizacyjnej Gminy,
    gdyż Gmina, tak jak wspomniano posiada beczkę asenizacyjną i to ona będzie
    przeznaczona do obsługi wywozu z Urzędu Gminy i jednostek organizacyjnych Gminy. W
    żaden sposób zatem, również nabywana beczka asenizacyjna nie będzie wykorzystywana
    do czynności/zadań innych niż działalność gospodarcza.
    Ponoszone przez Gminę wydatki na wóz asenizacyjny, beczkę asenizacyjną oraz
    rozbudowę sieci wodociągowej , zostaną udokumentowane wystawianymi na
    Wnioskodawcę przez dostawców towarów/usługodawców fakturami VAT, z wykazanymi
    na nich kwotami VAT naliczonego – na fakturach będą wskazywane dane Gminy, w tym
    numer NIP Gminy.
    W zakresie dostawy wody, Gmina stosuje alternatywny klucz spoza rozporządzenia
    Ministra Finansów (nie stosuje wzoru matematycznego x= A x 100//D), lecz stosuje
    powszechnie akceptowalny przez Sądy Administracyjne, jak i obecnie przez Dyrektora KIS
    klucz ilościowy (metrażowy).
    Nabyte towary i usługi związane z realizacją projektu, o którym mowa w przedmiotowym
    zapytaniu, wedle oświadczenia Gminy nie będą wykorzystywane do czynności innych niż
    działalność gospodarcza. W szczególności nabyty typowo specjalistyczny wóz asenizacyjny
    (łączna liczba miejsc z kierowcą: 2), o DMC między 17 a 22 tony, nie będzie
    wykorzystywany ani do czynności niepodlegających opodatkowaniu ani zwolnionych z
    VAT. Za czynności związane z wywozem nieczystości Gmina będzie pobierała stosowne
    zapłaty, na podstawie wystawianych faktur VAT, ze wskazaniem podatku VAT należnego w
    stawce VAT 8%.
    Z identyczną sytuacją mamy do czynienia w przypadku zakupu beczki asenizacyjnej, która
    będzie służyć wyłącznie działalności gospodarczej, w pełni opodatkowanej podatkiem VAT.
    Beczka asenizacyjna podobnie jak wóz asenizacyjny nie będzie obsługiwała ani Urzędu
    Gminy ani żadnej jednostki organizacyjnej gminy. Obsługę tą jak wspomniano, realizuje
    druga beczka asenizacyjna.
    W zakresie rozbudowy sieci, Gmina wskazuje, że zgodnie z wnioskiem o pomoc finansową,
    efektem realizacji wsparcia finansowego ma być podłączenie do sieci wodociągowej (...)
    nowych gospodarstw domowych. W żaden sposób wydatki ponoszone na rozbudowę sieci

    wodociągowej, nie będą wykorzystywane przez Urząd Gminy ani przez żadną jednostkę
    organizacyjną. Wydatki na rozbudowę sieci, posłużą w przyszłości do realizacji czynności
    opodatkowanych w postaci dostawy wody do gospodarstw domowych, a z rozbudowanej
    nitki nie będzie korzystała żadna jednostka organizacyjna Gminy, w szczególności Straż
    Pożarna.
    Pytania
      1) Czy zakup specjalistycznego samochodu ciężarowego o DMC pomiędzy 17 a 22 tony,
        przeznaczonego wyłącznie do wywozu nieczystości, gdzie wywóz ten będzie
        realizowany jedynie z posesji gospodarstw domowych, będzie uprawniał Gminę do
        odliczenia podatku VAT w 100% z faktury zakupowej, przy założeniach wskazanych
        w niniejszym wniosku ORD-IN, w szczególności przy oświadczeniu Gminy, iż pojazd
        ten jest typowym pojazdem specjalistycznego przeznaczenia, który będzie jedynie w
        całości wykorzystywany do czynności opodatkowanych VAT?
                                              32) Czy wydatki poniesione na zakup beczki asenizacyjnej o pojemności 5 m, która to
        beczka asenizacyjna będzie wykorzystywana wyłącznie do wywozu nieczystości z
        gospodarstw domowych, na podstawie faktur VAT wystawianych na odbiorców
        końcowych, będą uprawniały Gminę do odliczenia podatku VAT w 100%?
      3) Czy wydatki ponoszone na rozbudowę sieci wodociągowej, będą uprawniały Gminę
        do odliczenia podatku VAT w całości, przy założeniu, że rozbudowa sieć i wydatki
        ponoszone na rozbudowę sieci wodociągowej będą służyły dostawie wody
        wyłącznie gospodarstwom domowym, które będą nabywały wodę od Gminy, na
        podstawie faktur VAT, z wykazanym VAT należnym w stawce VAT 8%?
    Państwa stanowisko w sprawie (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Ad odpowiedzi na pytanie nr 1.
    Czy zakup specjalistycznego samochodu ciężarowego o DMC pomiędzy 17 a 22 tony,
    przeznaczonego wyłącznie do wywozu nieczystości, gdzie wywóz ten będzie realizowany
    jedynie z posesji gospodarstw domowych, będzie uprawniał Gminę do odliczenia podatku
    VAT w 100% z faktury zakupowej, przy założeniach wskazanych w niniejszym wniosku ORD-
    IN, w szczególności przy oświadczeniu Gminy, iż pojazd ten jest typowym pojazdem
    specjalistycznego przeznaczenia, który będzie jedynie w całości wykorzystywany do
    czynności opodatkowanych VAT?
    Stanowisko własne Wnioskodawcy: Tak, Gminie będzie przysługiwało pełne prawo (100%)
    odliczenia podatku VAT, z faktury na zakup pojazdu specjalistycznego przeznaczenia.
    Konstrukcja tych pojazdów wyklucza bowiem ich użycie do celów niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą jest nieistotne. Rodzaje pojazdów specjalnych zostały bowiem
    określone w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT.
    Do tych pojazdów należą:
      1) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń,
        który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub
        trwałą przegrodą:
        1a) klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
        2b) z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;
      2) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę
        kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu
        ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;

      3) pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych przepisach,
        określone dla następujących przeznaczeń:
        1a) agregat elektryczny/spawalniczy,
        2b) do prac wiertniczych,
        3c) koparka, koparko-spycharka,
        4d) ładowarka,
        5e) podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
        6f) żuraw samochodowy,
    - jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany
    pojazd jest pojazdem specjalnym.
    Przy czym spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 9:
      1) pkt 1 i 2 - stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego
        przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego
        zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu
        zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;
      2) pkt 3 - stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o
        ruchu drogowym.
    Dodatkowo w myśl art. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie pojazdów
    samochodowych uznawanych za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej
    podatnika za pojazdy samochodowe inne niż określone w art. 86a ust. 9 ustawy uznawane
    za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika uznaje się pojazdy
    samochodowe będące pojazdami specjalnymi o przeznaczeniu:
      1) pogrzebowy,
      2) bankowóz – wyłącznie typu A i B
    – jeżeli mają jeden rząd siedzeń albo ich dopuszczalna masa całkowita jest większa niż 3
    tony.
    Wóz asenizacyjny przywołane wymogi spełnia.
    Ad 2.
                                            3Czy wydatki poniesione na zakup beczki asenizacyjnej o pojemności 5 m, która to beczka
    asenizacyjna będzie wykorzystywana wyłącznie do wywozu nieczystości z gospodarstw
    domowych, na podstawie faktur VAT wystawianych na odbiorców końcowych, będą
    uprawniały Gminę do odliczenia podatku VAT w 100%?
    W ocenie Wnioskodawcy: Beczka asenizacyjna nie stanowi sama w sobie dobra dla
    nabywcy (Gminy) i nie może sama w sobie bez doczepienia jej do ciągnika Zetor lub Cash,
    których Gmina jest właścicielem, być wykorzystywana do wywozu nieczystości płynnych.
    Zatem beczka asenizacyjna będzie wykorzystywana tylko do wywozu nieczystości z posesji
    gospodarstw domowych, za który to wywóz mieszkańcy będą ponosić wydatki na rzecz
    Gminy, za wystawiane przez Gminę faktury opodatkowane VAT. Z racji tego, że beczka nie
    będzie wykorzystywana do obsługi Urzędu Gminy, jak i żadnej jednostki organizacyjnej, a
    tylko i wyłącznie do obsługi mieszkańców, w ocenie Gminy, będzie jej przysługiwało 100%
    prawo do odliczenia VAT.
    Ad 3.
    Czy wydatki ponoszone na rozbudowę sieci wodociągowej, będą uprawniały Gminę do
    odliczenia podatku VAT w całości, przy założeniu, że rozbudowa sieć i wydatki ponoszone
    na rozbudowę sieci wodociągowej będą służyły dostawie wody gospodarstwom
    domowym, które będą nabywały wodę od Gminy, na podstawie faktur VAT, z wykazanym
    VAT należnym w stawce VAT 8%?
    Stanowisko własne Wnioskodawcy: Nie ulega wątpliwości, że kwestie odliczeń VAT
    wydatków ponoszonych przez jednostki samorządu terytorialnego na rozbudowy sieci czy
    to kanalizacyjnych czy wodociągowych, od początku przyjęcia tzw. Pre-wskaźnika

    wzbudzały największe problemy interpretacyjne. Nie ulega wątpliwości, że początkowa
    linia interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Podatkowej ewaluowała, od
    początkowo wydawanych interpretacji podatkowych, w których organ interpretacyjny
    wskazywał na konieczność stosowania jedynie wzoru matematycznego z rozporządzenia
    MF z 17 grudnia 2015r. Nie ulega obecnie najmniejszej wątpliwości, że stanowisko sądów
    administracyjnych, zwłaszcza Naczelnego Sądu Administracyjnego na przestrzeni lat 2018-
    2025 pozwoliło wypracować, powszechnie akceptowalny model rozliczania wydatków na
    rozbudowę sieci wodociągowych, poprzez stosowanie tzw. klucza ilościowego (klucza
    metrażowego). Klucz metrażowy jako swego rodzaju proporcja matematyczna: ile wydano
    wody Urzędowi Gminy i wszystkim jego jednostkom organizacyjnym a ile wydano wody
    firmom i gospodarstwo domowym, został powszechnie zaakceptowany. Wnioskodawca
    również ten klucz stosuje, przy czym z uwagi na matematyczny wynik zaokrągla wysokość
    procentową odliczanego podatku VAT w tym obszarze do 100%, zgodnie z obecnie
    obowiązującymi przepisami prawa.
    W ocenie zatem Gminy, z uwagi na fakt, że wydatki ponoszone przez Gminę na
    rozbudowę sieci wodociągowej, będą jej służyły wyłącznie czynnościom opodatkowanym,
    a przyłączane do sieci będą jedynie gospodarstwa domowe, obciążane fakturami VAT z
    VAT należnym, Gmina uzyska 100% prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków
    ponoszonych na rozbudowę sieci wodociągowej, gdyż finalnie efekt będzie
    wykorzystywany w całości do działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem VAT w
    stawce 8%.
    Podkreślić należy, iż głównym celem wprowadzenia do ustawy o VAT przepisów art. 86
    ust. 2a-2 h dotyczących metody wyliczenia prewspółczynnika, było zobowiązanie
    podatników do dokonywania odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do
    czynności opodatkowanych - wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Ma to
    pozwolić na pełniejsze dostosowanie przepisów ustawy o VAT do prawa unijnego i
    orzecznictwa Trybunału. TSUE w wydanych wyrokach, przedstawia konieczność obliczania
    podatku naliczonego stosując prewspółczynnik, ale przy poszanowaniu prawa unijnego.
    Przykładowo w wyroku w sprawie C-437/06 Securenta Göttinger Immobilienanlagen und
    Vermögensmanagement AG przeciwko Finanzamt Göttingen przedstawił następujące
    stanowisko: „(...) przepisy szóstej dyrektywy nie obejmują zasad, których przedmiotem są
    metody lub kryteria jakie państwa członkowskie są zobowiązane stosować, gdy przyjmują
    przepisy pozwalające na podział kwot podatku naliczonego - według których odpowiednie
    wydatki mają związek z działalnością gospodarczą lub działalnością niemającą charakteru
    gospodarczego. (...) W tych okolicznościach, aby podatnicy mogli dokonywać koniecznych
    obliczeń, do państw członkowskich należy ustalenie metod i kryteriów właściwych dla tego
    celu, z poszanowaniem zasad, które stanowią podstawę wspólnego systemu podatku VAT.”
      1. W tym zakresie TSUE orzekł, że skoro szósta dyrektywa nie zawiera niezbędnych
        wskazówek dla takich liczbowych ustaleń, państwa członkowskie są zobowiązane do
        wykonywania swoich kompetencji z uwzględnieniem celu i struktury tej dyrektywy
        (zob. podobnie wyrok z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-72/05 Wollny). W
        szczególności, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 47 swojej opinii, „instrumenty,
        które państwa członkowskie mają przyjąć w tym zakresie, powinny szanować
        zasadę neutralności podatkowej, na której opiera się wspólny system podatku VAT
        (...). (...) ustalenie metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy
        działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego w
        rozumieniu szóstej dyrektywy należy do swobodnego uznania państw
        członkowskich, które korzystając z tego uprawnienia powinny uwzględniać cel i
        strukturę tej dyrektywy i na tej podstawie określić sposób obliczania obiektywnie
        odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na każdy
        z tych rodzajów działalności”.
      2. TSUE w wydanych wyrokach także wskazuje na możliwość stosowania wielu metod
        wyliczania pre-współczynników. W cytowanym powyżej wyroku w sprawie C-437/06

        TSUE w następujący sposób wypowiedział się odnośnie różnych metod ustalenia
        pre-współczynnika: „Zatem państwa członkowskie powinny korzystać z
        przysługującego im swobodnego uznania w taki sposób, aby zapewnić, że
        odliczenie będzie dokonywane wyłącznie w odniesieniu do tej części podatku VAT,
        która jest proporcjonalna do kwoty przypadającej na czynności uprawniające do
        odliczenia. (...) Należy dodać, że w ramach korzystania z tego uprawnienia państwa
        członkowskie są upoważnione do stosowania w danym przypadku klucza
        inwestycyjnego, bądź klucza transakcyjnego, bądź też jeszcze innego właściwego
        klucza, nie będąc przy tym zobowiązane do ograniczania się do jednej z tych
        metod”. Powyższe uwagi należy rozpatrywać w kontekście zasady neutralności VAT,
        która stanowiła niejednokrotnie przedmiot rozważań TSUE. W cytowanym wcześniej
        wyroku Trybunał w sprawie C-437/06 Securenta, wskazano, iż: „System odliczeń
        ustanowiony przez szóstą dyrektywę ma na celu całkowite uwolnienie
        przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT należnego lub zapłaconego w ramach jego
        całej działalności gospodarczej. Wspólny system podatku VAT gwarantuje w ten
        sposób w zakresie ciężaru podatkowego neutralność każdej działalności
        gospodarczej - niezależnie od jej celu lub wyników (zob. wyroki: z dnia 14 lutego
        1985 r. w sprawie 268/83 Rompelman, Rec. s. 655, pkt 19; z dnia 15 stycznia 1998 r.
        w sprawie C-37/95 Ghent Coal Terminal, Rec. s. I-1, pkt 15; i z dnia 21 lutego 2006 r.
        w sprawie C-223/03 University of Huddersfield, Zb. Orz. s. I-1751, pkt 47”. Należy
        podkreślić, iż zasada neutralności wymaga, aby sposób obliczenia odzwierciedlał
        obiektywnie rzeczywistą część wydatków na nabycie towarów i usług o mieszanym
        wykorzystaniu, które dają prawo do odliczenia.
      3. Artykuł 86 ust. 22 ustawy o VAT wskazuje, iż Minister właściwy do spraw finansów
        publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych
        podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający
        specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez
        nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku
        naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając
        specyfikę prowadzonej działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania
        obrotu gospodarczego.
      4. Dla jednostek samorządu terytorialnego sposób ten określony został w
        Rozporządzeniu. Niemniej, w świetle art. 86 ust. 2h ustawy o VAT w przypadku, gdy
        podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na
        podstawie art. 86 ust. 22 (tj. m.in. w przypadku JST), uzna, że wskazany zgodnie z
        przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie
        najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i
        dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny
        sposób określenia proporcji. Powyższe potwierdza również uzasadnienie do
        projektu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie
        sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do
        celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, w którym
        wskazano, iż: „Wskazanie dla podmiotów wymienionych w projektowanym
        rozporządzeniu sposobu określenia proporcji uznanego w ich przypadku za
        najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
        działalności i dokonywanych przez nich nabyć ułatwi im określenie najwłaściwszego,
        biorąc pod uwagę specyfikę ich działalności i dokonywanych nabyć, sposobu
        obliczenia podatku podlegającego odliczeniu. Celem ww. sposobu
        zaproponowanego w projektowanym rozporządzeniu jest przede wszystkim
        zagwarantowanie pewności prawa tym podmiotom. Pozwoli to także
        zminimalizować ewentualne przyszłe spory z organami podatkowymi na gruncie
        rozliczania podatku naliczonego. Podkreślenia jednak wymaga, że zgodnie z
        zapisem ustawowym (art. 86 ust. 2h ustawy o VAT), podatnicy, którym dedykowane

        jest to rozporządzenie nie muszą stosować zawartych w nim zapisów i mogą
        stosować inny - bardziej w ich ocenie - reprezentatywny sposób określenia
        proporcji, przy czym rezygnując ze stosowania przepisów rozporządzenia nie
        skorzystają z pewności prawa gwarantowanej tym aktem”.
      5. Wnioskodawca pragnie również wskazać, że w broszurze informacyjnej Ministra
        Finansów z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie zasad odliczania podatku od towarów i
        usług przez podatników prowadzących działalność o charakterze mieszanym, z
        uwzględnieniem zmian wprowadzonych od 1 stycznia 2016 r. (str. 7), Minister
        Finansów zaznaczył, iż jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje
        kultury i państwowe instytucje kultury oraz uczelnie publiczne i instytuty badawcze
        mogą stosować inną metodę określenia pre-współczynnika, aniżeli ta
        przedstawiona w Rozporządzeniu „pod warunkiem, że metoda ta zapewnia bardziej
        dokładne niż metoda wskazana w Rozporządzeniu przyporządkowanie podatku
        naliczonego do czynności dających prawo do odliczenia oraz obiektywnie
        odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą”.
        Minister Finansów wyraźnie zaznaczył więc, iż sposób określenia proporcji
        wskazany w Rozporządzeniu ma na celu zagwarantowanie pewności prawa oraz
        minimalizację liczby sporów z organami podatkowymi, jednakże podkreślił, iż
        rezygnacja ze sposobu określenia proporcji określanego zgodnie z
        Rozporządzeniem jest jak najbardziej uzasadniona, co wprost potwierdzają
        uregulowania aktu prawnego wyższego rzędu niż Rozporządzenie, a więc art. 86
        ust. 2h ustawy o VAT.
      6. W konsekwencji, należy wskazać, iż Minister Finansów przyjmuje, że przepisy
        Rozporządzenia stanowią rozwiązanie mające na celu uproszczenie i wprowadzenie
        jednolitej, domyślnej metodologii ustalenia sposobu określenia proporcji, jednakże
        wobec skomplikowania i znacznej złożoności działalności jednostek samorządu
        terytorialnego, przepisy Rozporządzenia są w oczywisty sposób niedoskonałe i nie
        odnoszą się do wszelkich rodzajów działalności wykonywanych przez jednostki
        samorządu terytorialnego, a przez to nie mają charakteru uniwersalnego, lecz
        stanowią jedynie uproszczenie dla jednostek samorządu terytorialnego, przez co
        nie zawsze będą one najpełniej realizowały kryteria wskazane w art. 86 ust. 2b
        ustawy o VAT. W odniesieniu do sposobu określenia proporcji konieczność
        każdorazowego spełnienia kryteriów wymienionych w art. 86 ust. 2b ustawy o VAT
        wynika również z hierarchii źródeł prawa powszechnie obowiązującego, zgodnie z
        którą rozporządzenia mają charakter wykonawczy (podrzędny) w odniesieniu do
        aktów prawnych rangi ustawowej. Oznacza to, iż określenie metodologii kalkulacji
        sposobu określenia proporcji w oparciu o przepisy Rozporządzenia jest
        dopuszczalne o ile metodologia ta spełnia wymogi przewidziane w art. 86 ust. 2b
        ustawy o VAT. Jeżeli metodologia kalkulacji sposobu określenia proporcji na
        podstawie Rozporządzenia w zestawieniu ze sposobem wykorzystania konkretnego
        wydatku nie pozwoli na spełnienie ww. warunków, taka proporcja nie powinna być
        stosowana jako sprzeczna z przepisami ustawy oraz zasadą neutralności VAT.
      7. W tym kontekście, JST pragnie wskazać na liczne orzecznictwo sądów
        administracyjnych, potwierdzające możliwość zastosowania przez jednostki
        samorządu terytorialnego innego, bardziej miarodajnego pre-współczynnika niż
        wynikający z Rozporządzenia przy odliczeniach związanych z infrastrukturą
        wodnokanalizacyjną. Takie stanowisko zostało zaprezentowane w szczególności w
        następujących wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lutego 2020
        r., sygn. I FSK 1293/18, z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. I FSK 509/18 oraz I FSK 389
        /19, z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. I FSK 732/18, z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. I FSK 448
        /19 oraz I FSK 388/18, z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. I FSK 2094/18, z dnia 15 marca
        2019 r., sygn. I FSK 701/18, z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. I FSK 411/18, z dnia 16
        stycznia 2019 r., sygn. I FSK 1391/18, z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. I FSK 444/18, z

        dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. I FSK 425/18, I FSK 715/18, I FSK 794/18, I FSK 795/18,
        I FSK 1448/18 oraz I FSK 1532/18.
      8. Nieadekwatność pre-współczynnika z Rozporządzenia w przedmiotowej sprawie:
        Zdaniem Wnioskodawcy, sposób określenia proporcji wskazany w Rozporządzeniu
        jest zupełnie nieodpowiedni dla ustalenia udziału działalności gospodarczej
        wykonywanej z wykorzystaniem Infrastruktury w całości działalności JST
        wykonywanej z użyciem należącej do Gminy infrastruktury wodociągowej, bowiem
        nie odpowiada specyfice wykonywanej przez JST działalności w zakresie
        dostarczania wody ani specyfice nabyć z nią związanych. W przypadku wydatków
        związanych z Infrastrukturą, gdzie możliwe jest precyzyjne obliczenie stopnia
        wykorzystania Infrastruktury do czynności opodatkowanych VAT i do czynności
        pozostałych za pomocą metrów sześciennych wody przesyłanych za pomocą
        Infrastruktury do Odbiorców zewnętrznych i Odbiorców wewnętrznych, w ocenie
        Wnioskodawcy ta metoda zapewnia prawidłową alokację podatku VAT. W takiej
        sytuacji zastosowanie proporcji na modelu matematycznym (wzorze z
        rozporządzenia MF z 17 grudnia 2015r., X= A x 100 // d- dochody wykonane) nie
        uwzględniałoby ani specyfiki działalności (dostawa wody, gdzie możliwe jest
        zmierzenie wykorzystania Infrastruktury) ani dokonywanych przez JST nabyć
        (zakupy związane bezpośrednio z Infrastrukturą i niezwiązane bezpośrednio z
        żadnymi innymi obszarami). Co więcej, podejście takie byłoby ewidentnie
        krzywdzące dla Wnioskodawcy, bowiem doprowadziłoby do znaczącego obniżenia
        zakresu prawa do odliczenia VAT.
      9. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, metoda kalkulacji sposobu
        określenia proporcji wskazana w Rozporządzeniu nie może być zastosowana
        względem zakupów dotyczących działalności wodociągowej, gdyż w omawianym
        zakresie nie spełni ona wskazanych wyżej przesłanek zawartych w art. 86 ust. 2b
        ustawy o VAT. Sposób wyliczenia pre-współczynnika wskazany w Rozporządzeniu w
        sposób ewidentny nie odpowiada najbardziej specyfice działalności JST i
        dokonywanych nabyć w zakresie Infrastruktury. Oznacza to, że nie odzwierciedla on
        właściwie wykorzystania do celów działalności gospodarczej JST zakupów
        dotyczących Infrastruktury. Zastosowanie pre-współczynnika obliczonego na
        podstawie Rozporządzenia względem wskazanych powyżej zakupów stanowiłoby
        zatem nieuzasadnione naruszenie zasady neutralności podatku VAT.
      10. W konsekwencji powyższego, JST jest obowiązana do odstąpienia od sposobu
        dokonywania odliczeń podatku VAT z wykorzystaniem przepisów Rozporządzenia,
        gdyż sposób ten jest niereprezentatywny dla Wydatków inwestycyjnych
        ponoszonych na Inwestycję oraz Wydatków bieżących związanych z realizowaną w
        tym zakresie infrastrukturą wodociągową.
      11. Do podobnych wniosków co JST doszedł również Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi,
        wydając na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji Podatkowej interpretację indywidualną
        z dn. 25 lutego 2017 r. o sygn. 1061-IPTPP3.4512.9.2017.1.MK, w której potwierdził
        w pełni zdanie podatnika, uznające że: „(...) w celu maksymalnego dostosowania się
        do przepisów ustawy o VAT, Miasto jest zobowiązane na bieżąco monitorować
        specyfikę prowadzonej działalności oraz dokonywanych nabyć oraz dokonywać
        zastosowania innego, bardziej reprezentatywnego sposób określenia pre-
        współczynnika, jeśli okaże się to konieczne. Jak wskazano bowiem w art. 86 ust. 2h
        ustawy o VAT, sposób obliczania prewspółczynnika, przewidziany w rozporządzeniu,
        ma charakter fakultatywny, tj. podatnik, do którego rozporządzenie się odnosi, np.
        Miasto, może dokonać jego wyliczenia na podstawie innych danych, niż wyznaczone
        w rozporządzeniu, jeśli okażą się one pełniej odzwierciedlać część wydatków
        przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż
        działalność gospodarcza”.

      12. Gmina zwraca uwagę również na wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2018 r. o sygn. akt I
        FSK 219/18, w sprawie możliwości zastosowania innego pre-współczynnika niż
        określony w Rozporządzeniu. Sąd we wspomnianym wyroku wskazał, iż: „(...)
        metoda obliczania proporcji przyjęta w akcie wykonawczym oparta jest na
        określonych założeniach. Po pierwsze, rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu
        globalnym przy uwzględnieniu kategorii dochodu wykonanego (rozporządzenie
        przyjmuje jedynie zróżnicowanie wzorów w odniesieniu do poszczególnych
        jednostek organizacyjnych - urzędu, jednostki budżetowej i zakładu budżetowego
        bez podziału na poszczególne rodzaje działalności) opiera się na założeniu o
        zasadniczo „niegospodarczym” charakterze działalności podejmowanej przez
        jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek wynika już z samego
        uzasadnienia do nowelizacji w zakresie odliczania podatku naliczonego w
        odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów mieszanych.
        Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu rozliczenia dla omawianej kategorii
        podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami relewantnymi jednostek
        samorządu terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują działania pozostające
        poza systemem VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie podejmują działania
        opodatkowane (zob. uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy
        o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo zamówień publicznych). Po
        wtóre, przyjęty w rozporządzeniu wzór - zmierzający do porównania proporcji
        obrotu z działalności gospodarczej do obrotu całkowitego utożsamianego z
        wysokością dochodów wykonanych - zakłada, że wszelkie dotacje (czy inne źródła
        finansowania) pozostają wyłącznie w związku z działalnością nieopodatkowaną
        jednostki samorządu terytorialnego. Wartość dofinansowania (występującego tu w
        różnych postaciach) powiększa bowiem obrót całkowity, co w konsekwencji
        powoduje konieczność jego uwzględnienia w mianowniku ustalonego wzoru i
        obniżenie wysokości pre-współczynnika (a zatem ograniczenie zakresu
        dopuszczalnych odliczeń podatku naliczonego). Tymczasem w przypadku
        działalności wodno-kanalizacyjnej mamy do czynienia z sytuacją zasadniczo
        odmienną od powyżej zakładanej. Specyfika tego rodzaju działalności przejawia się
        w odwrotnej proporcji czynności opodatkowanych w stosunku do niepodlegających
        VAT. Działalność wodno-kanalizacyjna jest bowiem w głównej mierze działalnością
        gospodarczą, zaś działania podejmowane w innych niż gospodarczy celach mają tu
        znaczenie marginalne. (...) Trafnie tym samym podnosiła skarżąca, że o ile pre-
        współczynnik proponowany w rozporządzeniu odpowiada charakterowi
        określonych obszarów działalności Gminy, to nie uwzględnia specyfiki działalności
        wodnokanalizacyjnej. Uwagi Sądu pierwszej instancji o naruszeniu zasady
        neutralności VAT wobec pominięcia wartości dotacji nie znajdują zatem
        usprawiedliwienia w przypadku działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w
        wodę i odbioru ścieków”.
      13. We wspomnianym wyroku, NSA podkreślił również, że istnieje „(...) potrzeba
        zagwarantowania równych zasad odliczenia podatku VAT w sferze działalności
        wodno-kanalizacyjnej niezależnie od formy prawnej, w jakiej jest ona wykonywana
        (tj. samodzielnie czy poprzez spółkę komunalną)”. W konsekwencji, JST jest/będzie
        uprawniona do zastosowania bardziej reprezentatywnej metody odliczenia VAT dla
        każdego nabywanego dobra inwestycyjnego, zaś w przypadku Infrastruktury taką
        metodą będzie pre-współczynnik metrażowy, gdyż w niniejszej sprawie klucz
        odliczenia wynikający z Rozporządzenia nie odpowiada najbardziej specyfice
        działalności JST i dokonywanych przez nią nabyć.
      14. Możliwość stosowania wielu pre-współczynników: Wnioskodawca pragnie
        jednocześnie podkreślić, że na gruncie obowiązujących przepisów nie ma żadnych
        przeszkód, aby do różnych sektorów działalności jednego podatnika stosować
        różne pre-współczynniki. Możliwość tę potwierdza już literalne brzmienie art. 86

        ust. 2a ustawy o VAT, zgodnie z którym, gdy przypisanie nabywanych „(...) towarów i
        usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
        podatku naliczonego (...) oblicza się zgodnie ze (...)” sposobem określenia proporcji”.
        Sposób ten „powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez
        podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć”. Z treści przytoczonego
        przepisu nie wynika obowiązek stosowania wyłącznie jednej proporcji. Przeciwnie,
        przepis ten zobowiązuje podatnika, aby każdy zakup weryfikował pod kątem jego
        wykorzystania i jeśli w danym przypadku stwierdzi związek z działalnością
        gospodarczą i inną działalnością, to ma obowiązek zastosować proporcję
        uwzględniającą zarówno działalność, do której wykorzystuje ten zakup (specyfika
        działalności), jak i rodzaj tego zakupu (specyfika nabycia). A zatem respektując
        nałożony przez ten przepis obowiązek uwzględniania specyfiki działalności i nabyć,
        każde nabycie towarów i usług podatnik powinien rozpatrywać oddzielnie, co
        ewidentnie wymaga stosowania odrębnych prewspółczynników dla różnych
        rodzajów prowadzonej działalności i różnych nabyć. Oczywiście nie jest wykluczone,
        że określona grupa nabyć wykorzystywanych w danym sektorze działalności będzie
        mogła być odliczana tym samym pre-współczynnikiem, ale przepis w żadnym
        wypadku nie wymaga, aby do wszystkich nabyć stosować ten sam pre-
        współczynnik. Również ratio legis powyższej normy jednoznacznie przemawia za
        odrzuceniem takiej tezy, bowiem dokonywanie odliczeń VAT naliczonego z faktur
        VAT dokumentujących wszystkie ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki przy
        zastosowaniu wyłącznie jednej proporcji byłoby daleko idącym uproszczeniem,
        które z założenia nie uwzględniałoby specyfiki prowadzonej przez JST działalności i
        dokonywanych przez nią nabyć, a więc byłoby rozwiązaniem dokładnie odwrotnym
        od tego wymaganego przez art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
      15. W konsekwencji, sam fakt ustalenia przez Ministra Finansów w Rozporządzeniu
        określonej metody liczenia pre-współczynnika dla gmin i ich jednostek
        organizacyjnych nie przesądza, że prewspółczynnik taki jest obligatoryjny we
        wszystkich przypadkach. W odniesieniu do nabyć i rodzajów działalności, dla
        których metoda ta nie jest adekwatna, stosować należy inne metody, które są
        bardziej reprezentatywne.
      16. Powyższe potwierdza w całej rozciągłości wspomniany wyżej wyrok NSA z dnia 26
        czerwca 2018 r. o sygn. I FSK 219/18, w którym Sąd wskazał, że „Niezależnie od
        sposobu sformułowania samych wymogów stawianych proporcji odliczenia, nie
        można tracić z pola widzenia, że interpretacja analizowanych unormowań musi
        odbywać się w świetle całej regulacji zawartej w art. 86, która formułuje prawo do
        odliczenia jako element konstrukcji podatku urzeczywistniający zasadę neutralności
        VAT. Cechy konstrukcyjne systemu VAT uzasadniają więc wykładnię ww. przepisów
        dopuszczającą możliwość określenia proporcji odliczenia w odniesieniu do
        konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez Gminę. Podejście takie
        uwzględnia złożoną strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu
        terytorialnego i urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody
        najbardziej reprezentatywnej, pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego
        specyfice realizowanej działalności i dokonywanych nabyć, a w rezultacie na
        odliczenie podatku w proporcji możliwie najbardziej odpowiadającej związkowi
        zakupów z działalnością opodatkowaną”.
      17. Pre-współczynnik metrażowy jako metoda bardziej reprezentatywna: Jak już zostało
        wskazane JST nie jest/nie będzie w stanie dokonać tzw. alokacji bezpośredniej, tj.
        przyporządkowania ponoszonych Wydatków inwestycyjnych i Wydatków bieżących
        do poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności, tj. do czynności, jej
        zdaniem, opodatkowanych VAT lub niepodlegających ustawie o VAT. Niemniej, JST
        jest w stanie określić udział liczby metrów sześciennych wody dostarczonej do
        Odbiorców zewnętrznych (czynności opodatkowane VAT) w liczbie metrów

        sześciennych wody dostarczonej do Odbiorców zewnętrznych i do Odbiorców
        wewnętrznych. Obliczona w ten sposób proporcja najpełniej realizuje wymogi art.
        86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT. Przede wszystkim najbardziej odpowiada ona na
        specyfice wykonywanej przez JST działalności w zakresie gospodarki wodnej,
        bowiem odnosi się wyłącznie do tej działalności i opiera się na metodzie pomiaru
        tej działalności wykorzystywanej dla określenia wysokości związanego z nią obrotu
        opodatkowanego VAT (ustalenie metrów sześciennych dostarczonej wody). Ponadto
        odpowiada ona w pełni specyfice realizowanych przez JST nabyć związanych z
        działalnością wodociągową, gdyż przyjęta metoda obliczeń opiera się właśnie na
        wykorzystaniu tych nabyć (wykorzystanie to polega na przepływie wody przez
        Infrastrukturę, co mierzy się w metrach sześciennych). Proporcja obliczona na
        podstawie metrów sześciennych zużytej wody stanowi obiektywny miernik realnego
        wykorzystania Infrastruktury do poszczególnych rodzajów czynności. Na podstawie
        dokonanych obliczeń, opartych na sprawdzalnych danych, w pełni mierzalnych i
        określonych, JST jest w stanie podać, w jakim stopniu wykorzystuje Infrastrukturę
        do czynności opodatkowanych VAT, a w jakim stopniu do czynności pozostałych.
        Przyjęta więc przez Wnioskodawcę metoda zapewnia zgodnie z wymogiem art. 86
        ust. 2b ustawy o VAT dokonanie obniżenia VAT wyłącznie w części przypadającej na
        czynności opodatkowane VAT i obiektywnie odzwierciedla część wydatków
        przypadającą na oba realizowane przez JST z wykorzystaniem Infrastruktury rodzaje
        działalności. Co istotne, obliczenie powyższych proporcji dokonywane jest przez JST
        na podstawie specjalistycznej aparatury pomiarowej spełniającej wszelkie
        normatywne kryteria - wodomierzy. W efekcie, istnieje tu bardzo wysoka
        dokładność pomiaru, a także pełen obiektywizm pomiarów i obliczeń. Co więcej, na
        podstawie wskazań wodomierzy JST określa wysokość należnego jej wynagrodzenia
        od Odbiorców zewnętrznych, co oznacza, że to właśnie zużycie wyrażone w metrach
        sześciennych wskazane przez wodomierze bezpośrednio reprezentuje obrót
        opodatkowany VAT i stopień wykorzystania Infrastruktury do czynności
        opodatkowanych VAT.
      18. Ustalone zatem na podstawie pre-współczynnika metrażowego udziały procentowe
        najdokładniej odzwierciedlają rzeczywiste wykorzystywanie Infrastruktury do
        czynności opodatkowanych VAT, w odniesieniu do Wydatków inwestycyjnych i
        Wydatków bieżących, których JST nie jest/nie będzie w stanie jednoznacznie
        przyporządkować do poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności. W pełni
        odpowiadają one specyfice działalności wodociągowej JST i związanych z nią nabyć,
        a także zapewniają dokonanie odliczenia VAT naliczonego wyłącznie w części
        przypadającej na działalność opodatkowaną VAT.
      19. Metoda zaproponowana przez Wnioskodawcę, daje możliwość obiektywnego i
        najbardziej rzetelnego wyodrębnienia części wydatków faktycznie przypadających
        odpowiednio na każdy z rodzajów czynności, do wykonywania których jest/będzie
        wykorzystywana Infrastruktura, w przeciwieństwie do sposobu określenia proporcji
        wskazanego w Rozporządzeniu. W konsekwencji, dokonując odliczenia na
        podstawie Rozporządzenia, JST mogłaby dokonać odliczenia podatku VAT w
        wysokości nie odpowiadającej realnemu wykorzystaniu Infrastruktury do czynności
        opodatkowanych VAT.
      20. W opinii Wnioskodawcy, w odniesieniu do Infrastruktury metody obliczania
        sposobu określenia proporcji określone w Rozporządzeniu nie realizują przesłanek
        wynikających z art. 86 ust. 2b ustawy o VAT. Zdaniem JST, w sprawie objętej
        zakresem niniejszego wniosku, dane służące do obliczenia sposobu określenia
        proporcji wskazane w Rozporządzeniu nie będą spełniały wskazanych przesłanek
        Ustawodawcy do uznania sposobu określenia proporcji obliczonego na ich
        podstawie za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej działalności ze
        względu na specyficzny sposób wykorzystywania Infrastruktury przez JST. Skoro

        Infrastruktura jest/będzie wykorzystywana przez JST do ściśle określonej
        działalności, to przy obliczaniu sposobu określenia proporcji należy posłużyć się
        danymi odnoszącymi się ściśle do należącej do gminnej infrastruktury
        wodociągowej, gdyż w żadnym razie nie można uznać, iż dane odnoszące się
        ogólnie do całej działalności JST będą obiektywnie odzwierciedlały część wydatków
        przypadającą na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
        gospodarcza w odniesieniu do Infrastruktury. Gdyby Wnioskodawca stosował
        predefiniowanie wg. wzoru matematycznego z rozporządzenia wielkość pre-
        wskaźnika (i odliczeń) wynosiłaby: 6%. Przy kluczu ilościowym/metrażowym
        wielkość odliczania wyniesie: 100 % w przypadku wodociągu, natomiast w
        przypadku wywozu nieczystości beczką asenizacyjną, wozem asenizacyjnym
        odliczanie wyniesie: 98 %. Ta rażąca dysproporcja wynika właśnie z faktu
        nieuwzględnienia w rozporządzeniu z 17 grudnia 2015 r. (we wzorze
        matematycznym) specyfiki działalności wodociągowo-kanalizacyjnej Gmin. Z tychże
        powodów orzecznictwo sądowo-administracyjne ewidentnie wskazuje na
        dopuszczalność pomijania rozporządzenia przy odliczaniu VAT w opisanej przez
        Wnioskodawcę sytuacji, co Gmina (Wnioskodawca) czyni.
      21. Końcowo, JST jeszcze raz podkreśla, iż przedstawiona wyżej metodologia (pre-
        współczynnik metrażowy) spełnia przesłanki określone w art. 86 ust. 2a i 2b w
        związku z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, w szczególności najbardziej oddaje specyfikę
        prowadzonej działalności i obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą
        na działalność opodatkowaną oraz niepodlegającą VAT. Ustawodawca w art. 86 ust.
        2h ustawy o VAT posługuje się bardzo szerokim sformułowaniem o charakterze
        uznaniowym – „(...) podatnik (...) uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi
        na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
        odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
        niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
        proporcji”. Taka treść przepisu sugeruje, że to w gestii podatnika leży decyzja czy
        wybrana przez niego metodologia jest "lepsza" niż sposób określenia proporcji
        wskazany w Rozporządzeniu, a JST wskazała, że uznaje, iż prewspółczynnik
        metrażowy jest bardziej reprezentatywny z punktu prowadzonej przez nią
        działalności i dokonywanych nabyć niż metodologia przewidziana w
        Rozporządzeniu i tu nie chodzi o to czy Gmina odliczy więcej czy mniej podatku
        naliczonego tylko czy jej działania są podyktowane prawidłową alokacją podatku
        VAT i prawidłowym postępowaniem. Aby bowiem nie okazało się w przyszłości, że
        zaniechanie w postaci chociażby braku wystąpienia z wnioskiem o interpretację w
        przedmiotowym zakresie właściwa Regionalna Izba Obrachunkowa będzie
        traktowała jako naruszenie dyscypliny finansów publicznych (poprzez zaniechanie
        dochodzenia do prawidłowych odliczeń podatku VAT).
      22. Ww. stanowisko, w przedmiocie dopuszczalności stosowania klucza ilościowego
        (metrażowego), znalazło potwierdzenie m.in. w prawomocnym orzeczeniu WSA w
        Łodzi z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 900/17, w którym stwierdził on, iż „(...)
        zdaniem Sądu specyfiki działalności Gminy przedstawionej we wniosku oraz
        charakteru wskazywanych tam nabyć, nie uwzględnia metoda kalkulacji
        przewidziana w rozporządzeniu ministra, a przynajmniej brak uzasadnienia
        stanowiska organu w tym zakresie. Metoda zaoferowana przez Skarżącą zapewnia
        dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
        wyłącznie w odniesieniu do tej części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
        przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
        opodatkowane oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą
        odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
        gospodarcza, do czego nawiązuje przepis art. 86 ust. 2b ustawy o VAT”.
        Jednocześnie Sąd podkreślił, że „przyznanie podatnikowi prawa wyboru, przy

        doborze prewspółczynnika, choć ograniczone przez rozporządzenie, opiera się na
        tym, że to właśnie podatnik, jest najlepiej zorientowany w specyfice prowadzonej
        przez siebie działalności, zna jej uwarunkowania, determinujące dobór sposobu
        określenia proporcji uwzględniającego specyfikę działalności i dokonywanych
        nabyć”.
      23. Należy przy tym podkreślić, iż przyjęta przez Gminę metodologia kalkulacji sposobu
        określenia proporcji oparta na kryterium metrów sześciennych dostarczonej wody,
        jak również metodologie zbliżone do niej (np. metoda oparta na zestawieniu
        obrotów z tytułu tej działalności) były przedmiotem rozstrzygnięć sądowo
        administracyjnych, w których sądy potwierdzały adekwatność takich rozwiązań w
        odniesieniu do działalności wodociągowej, jak i kanalizacyjnej jednostek samorządu
        terytorialnego. Poza wskazanym powyżej orzeczeniem NSA z 26 czerwca 2018 r.
        (sygn. akt I FSK 219/18), analogiczne stanowisko prezentowane jest przykładowo w
        poniższych wyrokach:
        - sygn. akt I FSK 425/18 z dnia 19 grudnia 2018 r.,
        - sygn. akt I FSK 715/18 z dnia 19 grudnia 2018 r.,
        - sygn. akt I FSK 795/18 z dnia 19 grudnia 2018 r.,
        - sygn. akt I FSK 794/18 z dnia 19 grudnia 2018 r.,
        - sygn. akt I FSK 1448/18 z dnia 19 grudnia 2018 r.,
        - sygn. akt I FSK 1532/18 z dnia 19 grudnia 2018 r.,
        - sygn. akt I FSK 444/18 z dnia 10 stycznia 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 1662/18 z dnia 10 stycznia 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 1391/18 z dnia 16 stycznia 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 411/18 z dnia 7 lutego 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 708/18 z dnia 15 marca 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 701/18 z dnia 15 marca 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 2094/18 z dnia 4 kwietnia 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 2220/18 z dnia 10 maja 2019 r.,
        - sygn. akt I FSK 1971/18 z dnia 10 maja 2019 r.
    W oparciu o trzy z powyższych wyroków NSA, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    wydał pozytywne interpretacje potwierdzające stanowisko Gminy wskazane w niniejszym
    wniosku, tj.:
      - interpretację indywidualną z dnia 13 maja 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-
        1.4012.145.2017.8.WL;
      - interpretację indywidualną z dnia 17 maja 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-
        3.4012.451.2017.8.MJ;
      - interpretację indywidualną z dnia 17 maja 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-
        3.4012.450.2017.8.MJ;
      - interpretację indywidualną z dnia 30 maja 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.398.2017.8.KT.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w innych wydawanych w ostatnim
    czasie interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    przykładowo w interpretacji z dnia 25 października 2023 r., znak: 0114-KDIP4-
    3.4012.365.2023.2.KŁ oraz interpretacji z dnia 11 października 2023 r., znak: 0111-KDIB3-
    2.4012.442.2023.2.ASZ.
    Reasumując, odnośnie pytania oznaczonego jako numer 3, Gmina pragnie wskazać, iż w
    jej ocenie przysługuje jej możliwość odliczania VAT w 100% jako, iż wielkość ta wynika z
    zastosowania i stosowania przez Gminę wskaźnika (modelu) opartego na kluczu
    metrażowym.
    Jednocześnie Gmina pragnie podkreślić, że klucz 98% odliczania VAT przy wydatkach na
    działalność kanalizacyjną, nie może mieć zastosowania do nabycia zarówno wozu
    asenizacyjnego, jak i beczki asenizacyjnej (o których to nabyciach mowa w

    przedmiotowym wniosku), gdyż podkreślenia raz jeszcze wymaga, iż Gmina posiada
    odrębną (drugą) beczkę asenizacyjny i nią wywozić będzie nieczystości generowane przez
    Urząd Gminy i jednostki organizacyjne. Zarówno wóz, jak i beczka asenizacyjna, o który
    pyta obecnie Gmina, będą służyły wyłącznie działalności opodatkowanej i będą
    wykorzystywane do wywozu nieczystości wyłącznie od gospodarstw domowych, a nie od
    Urzędu Gminy czy jednostek organizacyjnych. Zatem ograniczenia, które obecnie stosuje
    Gmina do obecnej beczki asenizacyjnej nie mogą mieć zastosowania do drugiego
    nabywanego wozu i beczki (nabywanych na podstawie właśnie wniosku o finansowanie),
    gdyż ten wóz (nabywany) i ta beczka (nabywana) nie będą obsługiwały w żaden sposób ani
    Urzędu Gminy ani żadnej jednostki organizacyjnej. Gmina świadczy odpłatne usługi
    dostarczania wody i odbioru ścieków na rzecz Odbiorców zewnętrznych na podstawie
    zawieranych umów cywilnoprawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wtedy, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.:
      · odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług,
        oraz
      · gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
        do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich

    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Art. 88 ustawy określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, powinien spełnić przesłanki
    umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług,
    działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć wszelką działalność
      producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących
      zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne
      zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
      wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
      dla celów zarobkowych.
    Natomiast jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter podmiotowo-
    przedmiotowy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności, tj.:
      · czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii
        podatników,
      · natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
        podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie
        odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu
        podatkiem od towarów i usług.
    Z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że za podatnika podatku od towarów i usług będzie
    uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania
    nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy. Jednostka samorządu terytorialnego działa w charakterze podatnika wykonując
    we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności
    gospodarczej, określone w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:

      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego w pełnej
    wysokości od wydatków poniesionych na zakup wozu asenizacyjnego i beczki
    asenizacyjnej oraz rozbudowę sieci wodociągowej w miejscowości A oraz B.
    Jak wynika z opisu sprawy są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem i planują
    realizację inwestycji polegającej na poprawie efektywności oczyszczania ścieków na
    terenie Gminy dzięki nabyciu beczki asenizacyjnej oraz wozu asenizacyjnego, jak również
    na ulepszeniu systemu zaopatrywania w wodę bieżącą dla mieszkańców miejscowości A
    oraz B poprzez rozbudowę sieci wodociągowej w tych miejscowościach. Nabyte towary i
    usługi związane z realizacją projektu nie będą wykorzystywane do czynności innych niż
    działalność gospodarcza. Wóz asenizacyjny będzie służył do obsługi mieszkańców i
    gospodarstw położonych w większej odległości od oczyszczalni ścieków, nie będzie
    obsługiwał ani Urzędu Gminy ani jej jednostek organizacyjnych. Również nowo zakupiona
    beczka asenizacyjna będzie służyć wyłącznie działalności gospodarczej, w pełni
    opodatkowanej podatkiem VAT, nie będzie wykorzystywana do obsługi Urzędu Gminy jak i
    żadnej jednostki organizacyjnej Gminy. W zakresie rozbudowy sieci, efektem realizacji
    inwestycji ma być podłączenie do sieci wodociągowej 40 nowych gospodarstw domowych,
    bez włączania do sieci żadnych podmiotów i/lub jednostek objętych tzw. centralizacją VAT.
    Wydatki na rozbudowę sieci wodociągowej posłużą w przyszłości do realizacji czynności
    opodatkowanych w postaci dostawy wody do gospodarstw domowych, a z rozbudowanej
    sieci nie będzie korzystała żadna jednostka organizacyjna Gminy, w szczególności Straż
    Pożarna. Ponoszone przez Państwa wydatki na wóz asenizacyjny, beczkę asenizacyjną
    oraz rozbudowę sieci wodociągowej zostaną udokumentowane wystawianymi na Państwa
    fakturami.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania nr 1, tj. prawa do odliczenia w pełnej
    wysokości podatku naliczonego w związku z zakupem wozu asenizacyjnego, wskazać
    należy, że kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z
    pojazdami samochodowymi zostały uregulowane przepisami art. 86a ustawy, zgodnie z
    którym:
      W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej
      z faktury otrzymanej przez podatnika;
    Jak wynika natomiast z art. 2 pkt 34 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pojazdach samochodowych - rozumie się
      przez to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o
      dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
    Według art. 86 ust. 4:
      Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika, jeżeli:
      1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
        ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
        prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
        wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
      2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą jest nieistotne.

    Zgodnie z art. 86a ust. 9 ustawy:
      Do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą:
      1) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń,
        który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub
        trwałą przegrodą:
      a) klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
      b) z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;
      2) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę
        kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu
        ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
      3) pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych
        przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
      a) agregat elektryczny/spawalniczy,
      b) do prac wiertniczych,
      c) koparka, koparko-spycharka,
      d) ładowarka,
      e) podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      f) żuraw samochodowy
      - jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że
      dany pojazd jest pojazdem specjalnym.
    Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo zakup wozu asenizacyjnego przeznaczonego
    do wywozu nieczystości, który – jak Państwo wskazali - jest pojazdem specjalistycznego
    przeznaczenia o dopuszczalnej masie całkowitej między 17 a 22 tony.
    Zaznaczyć jednakże należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nabywany pojazd nie
    spełnia definicji pojazdu samochodowego, o której mowa w art. 2 pkt 34 ustawy, jak
    również z opisu sprawy nie wynika, że jest pojazdem specjalistycznym z przeznaczeniem,
    które zostało wymienione w art. 86a ust. 9 pkt 3 lit. a-f. A zatem w niniejszej sprawie
    przepisy art. 86a ustawy nie będą miały zastosowania.
    Odliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy
    uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez
    zarejestrowanego, czynnego podatnika VAT w ramach działalności gospodarczej do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Podstawowym
    warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku
    od towarów i usług jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny.
    W omawianej sprawie warunek uprawniający do odliczenia podatku naliczonego zostanie
    spełniony, ponieważ – jak wynika z okoliczności sprawy – zakupiony wóz asenizacyjny
    będzie Państwu służyć wyłącznie do działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem
    VAT. Wóz asenizacyjny będzie służył do obsługi mieszkańców i gospodarstw położonych w
    większej odległości od oczyszczalni ścieków, nie będzie obsługiwał ani Urzędu Gminy ani
    jej jednostek organizacyjnych.
    Zatem, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, będą mieli Państwo prawo do odliczenia
    podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na zakup wozu
    asenizacyjnego. Przy czym prawo to będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Tym samym, oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że
    będzie Państwu przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku VAT w związku z
    zakupem wozu asenizacyjnego, uznałem je za prawidłowe, pomimo częściowo odmiennej
    argumentacji.

    Odnosząc się do kwestii objętej pytaniem nr 2, tj. prawa do odliczenia w pełnej wysokości
    podatku naliczonego od wydatków poniesionych na zakup beczki asenizacyjnej, wskazać
    należy, że warunek uprawniający do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ww.
    wydatków również zostanie spełniony, ponieważ – jak Państwo wskazali – zakupiona
    beczka asenizacyjna będzie Państwu służyć wyłącznie do działalności gospodarczej, w
    pełni opodatkowanej podatkiem VAT. Beczka asenizacyjna nie będzie obsługiwała ani
    Urzędu Gminy ani żadnej jednostki organizacyjnej Gminy.
    Zatem, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, będą mieli Państwo prawo do odliczenia
    podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na zakup beczki
    asenizacyjnej. Przy czym prawo to będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii objętej pytaniem nr 3, tj. prawa do odliczenia w pełnej
    wysokości podatku naliczonego od wydatków poniesionych na rozbudowę sieci
    wodociągowej w miejscowościach A oraz B, ponownie zaznaczyć należy, że w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak Państwo wskazali w opisie sprawy, efektem realizacji inwestycji w zakresie rozbudowy
    ww. sieci wodociągowej ma być podłączenie do sieci gospodarstw domowych, bez
    włączania do sieci żadnych podmiotów i/lub jednostek objętych centralizacją VAT.
    A zatem, warunek uprawniający do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy zostanie spełniony, ponieważ – jak Państwo wskazali – rozbudowana sieć
    wodociągowa będzie Państwu służyć do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Jak wynika z opisu sprawy, nabyte towary i usługi związane z realizacją inwestycji nie będą
    wykorzystywane do czynności innych niż działalność gospodarcza. Wydatki na rozbudowę
    sieci, posłużą do realizacji czynności opodatkowanych w postaci dostawy wody do
    gospodarstw domowych, a z rozbudowanej sieci nie będzie korzystała żadna jednostka
    organizacyjna Gminy. Tym samym, w odniesieniu do ww. wydatków przepisy art. 86 ust.
    2a ustawy nie będą miały w tym przypadku zastosowania.
    W związku z powyższym, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, będą mieli Państwo prawo do
    odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na rozbudowę
    sieci wodociągowej w miejscowościach A oraz B. Przy czym prawo to będzie przysługiwało
    pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Zatem oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, z którego wynika, że będzie
    Państwu przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku VAT od wydatków
    ponoszonych na rozbudowę sieci wodociągowej, uznałem je za prawidłowe, pomimo
    częściowo odmiennej argumentacji.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo

    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu sprawy.
    Informuję, że interpretacja oparta jest na wynikającym z wniosku opisie sprawy, że
    realizowana inwestycja będzie związana z prowadzoną przez Państwa wyłącznie
    działalnością gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT i nie będzie związana z
    czynnościami zwolnionymi z VAT oraz z niepodlegającymi opodatkowaniu VAT. Powyższe
    okoliczności zostały przyjęte jako element przedstawionego przez Państwa opisu sprawy i
    nie były przedmiotem oceny. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, w tym w szczególności
    wykorzystywania ww. inwestycji również do innych czynności niż opodatkowane, wydana
    interpretacja traci swą aktualność, a Państwo ponoszą wszelkie negatywne konsekwencje
    przedstawienia opisu sprawy niezgodnego z rzeczywistością. Zatem w przypadku gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Zaznaczam, że pojęcie „kosztu kwalifikowalnego” nie jest pojęciem podatkowym i organy
    podatkowe nie są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników w zakresie
    możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowalnych.
    Kwestię tę rozstrzygają przepisy regulujące zasady korzystania ze środków pomocowych.
    Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu interpretacji mogą jedynie
    pomóc Państwu ocenić, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem
    kwalifikowalnym. W związku z powyższym nie zajęto stanowiska w tej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.