Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-287/09/ŁW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-07-02
Teza: Zwolnienie od podatku oleju opałowego przeznaczonego na cele grzewcze
Słowa kluczowe: wyroby-wyroby energetyczne-olej opałowy; zwolnienie
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział IV-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 kwietnia 2009r. (data wpływu 9 kwietnia 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia od podatku oleju opałowego przeznaczonego na cele grzewcze – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 kwietnia 2009r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia od podatku oleju opałowego przeznaczonego na cele grzewcze.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zajmuje się sprzedażą detaliczną oleju opałowego na cele grzewcze. Posiada autocysterny z zamontowanych fabrycznie, zalegalizowanym, z tyłu pojazdu dystrybutorem paliw, który jest podłączony do zbiornika (cysterny). Kierowcy dowożą paliwo do odbiorców i po pobraniu oświadczenie (o którym mowa w art. 89 ust. 5-15 ustawy o podatku akcyzowym) i sprawdzeniu dowodu tożsamości, napełniają za pomocą znajdującego się z tylu dystrybutora paliw zbiorniki odbiorców na olej opałowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy przedstawiony stan faktyczny wyczerpuje znamiona art. 88 ust. 4 i 5 ustawy o podatku akcyzowym i należy traktować sprzedany olej opałowy niezgodnie z przeznaczeniem, co pociąga za sobą zastosowanie do sprzedaży stawki 1882 zł / 1000 litrów?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż oleju opalowego z cysterny samochodowej do której podłączony jest odmierzacz paliw do zbiorników nabywcy nie powoduje domniemania, iż olej zużyto niezgodnie z przeznaczeniem i należy naliczyć od takiej sprzedaży podatek akcyzowy wg stawki określonej w art. 89 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Podejście takie spowodowałoby sparaliżowanie większości firm zajmujących się sprzedażą oleju opalowego z dowozem do klienta. Jednocześnie autocysterny z zamontowanym odmierzaczem paliw, także musiałyby być wyeliminowane z rynku jako bezużyteczne.

Przepis art. 88 ust. 4 i 5 należy interpretować nie tylko literalnie, ale systemowo i celowościowo. Celem ustawodawcy wprowadzającego ten przepis było, zakazanie podatnikom sprzedawania oleju opalowego z dystrybutorów paliw na stacji paliw. Sytuacja taka bowiem mogła stwarzać sytuacje w której nabywcy na stacji paliw mogliby tankować do pojazdów olej opałowy, co jest przez prawo zabronione.

Brzmienie przepisu wskazuje, że ma on zastosowanie do odmierzacza paliw naziemnego, który jest zalegalizowany i w większości przypadku zamontowany na stacji paliw.

Mimo zmiany przepisu w stosunku do wcześniej istniejących przepisów, należy opowiedzieć się ze ustawodawcy chodziło, mimo ze tego wyraźnie nie ujął, sprzedaży na stacji paliw z dystrybutora paliw. Dystrybutorem paliw nie jest mimo swej funkcji i legalizacji odmierzacz podłączony do autocysterny, z która się przemieszcza. Odmierzacz paliw zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia MOiP to urządzenie do tankowania pojazdów silnikowych, małych lodzi i małych samolotów. Urządzenie jakim posługuje się Wnioskodawca należy uznać za licznik, bowiem instalacja pomiarowa na cysternie nie służy co do zasady do tankowania pojazdów. Przez to instalacja taka nie spełnia hipotezy art. 88 ust. 4 i 5 ustawy. Rygory związane z pobieraniem oświadczeń, obowiązek kontroli dowodów tożsamości nabywców juz dostatecznie zabezpiecza Skarb Państwa przed nadużyciami, w związku z tym nie można przepisu tego zbyt restrykcyjnie interpretować. Do celów inne niż opałowe można dokonać sprzedaży nie tylko z dystrybutora, ale z każdego innego urządzenia czy naczynia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do art. 88 ust. 3-5 ustawy 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3 poz. 11)podstawą opodatkowania w przypadku użycia do celów napędowych, z wyłączeniem celów żeglugi:

1.  olejów opałowych,
2.  olejów napędowych przeznaczonych do celów żeglugi - jest ich ilość, wyrażona w litrach, która może być przechowywana w zbiorniku podłączonym do odmierzacza paliw lub w zbiorniku pojazdu bądź innego środka przewozowego.

Za użycie olejów opałowych lub olejów napędowych, o których mowa w ust. 3, niezgodnie z przeznaczeniem uznaje się również ich posiadanie lub sprzedaż ze zbiornika podłączonego do odmierzacza paliw.

Za odmierzacz paliw określony w odrębnych przepisach uznaje się instalację pomiarową przeznaczoną do tankowania pojazdów silnikowych, małych łodzi i małych samolotów.

Pojęcie „odmierzacz paliw” zostało zdefiniowane w art. 88 ust. 5 ww. ustawy poprzez odwołanie się do innych przepisów, niekoniecznie podatkowych. Z drugiej zaś strony ustawodawca wprost wskazuje, że chodzi takie instalacje pomiarowe, które przeznaczone są do tankowania pojazdów silnikowych, małych łodzi i małych samolotów.

W przedmiotowym stanie faktycznym Wnioskodawca zajmuje się sprzedażą detaliczną oleju opałowego na cele grzewcze. Posiada autocysterny z zamontowanym fabrycznie, zalegalizowanym, i z tyłu pojazdu dystrybutorem paliw, który jest podłączony do zbiornika (cysterny). Kierowcy dowożą paliwo do odbiorców i po pobraniu oświadczenia (o którym mowa w art. 89 ust. 5-15 ustawy o podatku akcyzowym) i sprawdzeniu dowodu tożsamości, napełniają za pomocą znajdującego się z tylu dystrybutora paliw zbiorniki odbiorców na olej opałowy.

Z powyższego wynika, że przedmiotowy odmierzacz paliw nie jest instalacją pomiarową przeznaczoną do tankowania pojazdów silnikowych, małych łodzi i małych samolotów, lecz służy do napełniania zbiorników odbiorcy na olej opałowy.

Wobec powyższego przedmiotowa instalacja pomiarowa nie jest odmierzaczem paliw w rozumieniu art. 88 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym. W przedmiotowej sytuacji napełnienie zbiorników na olej opałowy przy użyciu przedmiotowej instalacji pomiarowej nie jest użyciem oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 88 ust. 4 wspomnianej ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.