Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.702.2025.2.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Obowiązki płatnika w związku z dofinansowaniem wycieczki
dla pracowników i emerytów z ZFŚS.
Słowa kluczowe: emeryt
fundusz-Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
przychód-przychody z innych źródeł
przychód-przychód ze stosunku pracy
wycieczka
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ryczałtowe
opodatkowanie dochodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Socjalne.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Świadczenia dla emerytów i rencistów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 67
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30-ust. 1-pkt 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 4
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z dofinansowaniem
    wycieczki dla pracowników i emerytów z ZFŚS. Uzupełnili go Państwo pismem z 12
    września 2025 r. (wpływ 12 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniach od (...) lutego 2025 r. do (...) lutego 2025 r. odbyła się wycieczka do (...)
    zorganizowana z inicjatywy pracowników i emerytów Wnioskodawcy. W ramach tej prośby
    Dyrektor, nauczyciele i emeryci szkoły szukali i skorzystali z oferty najkorzystniejszego
    biura podróży (...).
    Wszyscy pracownicy i emeryci zostali poinformowani osobiście, telefonicznie i mailowo o
    możliwości udziału w wycieczce i skorzystania z dofinasowania z Zakładowego Funduszu
    Świadczeń Socjalnych zgodnie z jego regulaminem. Osobami korzystającymi z ZFŚS są:

    pracownicy i członkowie ich rodzin (mąż, żona, dzieci), emeryci i ich członkowie (mąż,
    żona).
    W placówce na dzień (...) lutego 2025 r. zatrudnionych jest 24 pracowników. Z wycieczki
    skorzystało: 8 pracowników, 5 członków (żony, mężowie), 7 dzieci. Razem: 20 – pracownicy
    i ich członkowie. Placówce podlega 20 emerytów. Z wycieczki skorzystało: 6 emerytów, 1
    członek rodziny (mąż). Razem: 7- emeryci i ich członkowie. Ogólnie z wycieczki
    dofinansowanej z ZFŚS skorzystało 27 osób.
    Przy przyznaniu dofinansowania zostało zachowane kryterium dochodowe. Faktura była
    wystawiona na kwotę dofinansowania, pozostała część zapłaty była wyfakturowana na
    pracowników z pominięciem pracodawcy. Wycieczka miała charakter turystyczny, została
    zorganizowana w formie turystyki grupowej. Znana była wartość jednostkowa
    przypadająca na poszczególnych uczestników wycieczki. Udział w wycieczce był całkowicie
    dobrowolny. Pracownicy, którzy w niej nie uczestniczyli świadczyli pracę.
    Ponadto, w celu doprecyzowania opisu sprawy, wyjaśnili Państwo, że wycieczka została
    zorganizowana w formie turystyki grupowej, miała charakter turystyczny, a nie
    integracyjny. Zorganizowanie wycieczki nie leżało w interesie pracodawcy, tylko została
    ona zorganizowana z inicjatywy pracowników i emerytów.

## Pytanie

Czy prawidłowym jest uznanie dofinansowania ze środków ZFŚS do wycieczki:
    - dla pracowników i ich członków rodzin za przychód i pobranie od tego przychodu
      podatku (stosując limit 1 000,00 zł zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych),
    - dla emerytów i ich członków rodzin za przychód i pobranie od tego przychodu podatku
      (stosując limit 4 500,00 zł zgodnie z art. 21 ust .1 pkt 38 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, kwotę dofinansowania przedmiotowej wycieczki należy potraktować
    jako przychód zgodnie z art. 11 ust. 2b oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych podlegający limitowi wynikającemu z art. 21 ust. 1 pkt 67 oraz art. 21
    ust.1 pkt 38 tej ustawy.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
    spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
    wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
    finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
    wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty
    za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość
    została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak
    również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych
    (art. 12 ust. 1 ww. ustawy).
    Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które zostało wypłacone
    w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów ze
    stosunku pracy zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość
    pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość
    innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    W myśl art. 11 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala
    się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem
    podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad
    określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Warto również wskazać, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca
    2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947) za przychód pracownika mogą być
    uznane świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (tzn. skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich pracowników).
    Stosownie do powyższego stwierdzić należy, że co do zasady koszt wykupionej wycieczki
    turystycznej, sfinansowanej w całości lub w części przez pracodawcę stanowi przychód
    pracownika ze stosunku pracy, gdyż spełnione są kryteria wskazane w wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego, tj. zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
    dobrowolnie), zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
    przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
    (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Uwzględniając powyższe, dofinansowanie dla tych pracowników kosztów wycieczki należy
    zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten, ustalony zgodnie z art. 11 ust.
    2b ww. ustawy, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67 lub pkt 38
    w przypadku emerytów ww. ustawy do kwoty 1 000 zł lub 4 500 zł (kwota ta obejmuje
    wartość rzeczowych i pieniężnych świadczeń otrzymanych w skali całego roku).
    Nadwyżka ponad tę kwotę stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, od którego
    Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy na
    podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że pracownicy, emeryci oraz członkowie ich
    rodzin biorący udział w ww. wycieczce skorzystali z niej w pełni dobrowolnie, w swoim

    interesie i uzyskali wymierną korzyść albowiem inny podmiot (pracodawca) poniósł
    częściowy koszt ich uczestnictwa. Dzięki temu doszło do przysporzenia w ich majątku,
    które traktować należy w kategorii przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na mocy art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Na podstawie art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za
    przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika –
    to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się
    te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika
    mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj
    świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1:
      pkt 1 – stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      pkt 9 – inne źródła.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu

      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, świadczenie mające realną
    korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    W art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca sformułował
    katalog zwolnień podatkowych.
    I tak, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są świadczenia otrzymywane przez emerytów,
      rencistów lub osoby pobierające nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w
      związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym,
      stosunkiem pracy lub spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków
      zawodowych – do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 4 500 zł.
    Ww. przepis stanowi zatem, że otrzymane świadczenie korzysta ze zwolnienia, jeśli
    spełnione są łącznie następujące warunki:
    - beneficjentem tego świadczenia jest emeryt lub rencista;
    - prawo do tego świadczenia wynika z uprzednio łączącego ww. emeryta lub rencistę
      stosunku służbowego, stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy;
    - wartość świadczenia nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 4 500 zł.
    Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika w
      związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o
      zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz
      otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w
      całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy
      związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym
      kwoty 1 000 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki,
      uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.
    Z ww. przepisu wynika, że zastosowanie zwolnienia możliwe jest, gdy spełnione zostaną
    łącznie następujące przesłanki:
    - świadczenie otrzymuje pracownik,
    - świadczenie ma związek z finansowaniem działalności socjalnej określonej w przepisach
      o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych,
    - świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego lub świadczenia pieniężnego,
    - źródłem finansowania są w całości środki z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych
      lub funduszy związków zawodowych.

    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń
    socjalnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 288):
      Użyte w ustawie określenie działalność socjalna – oznacza usługi świadczone przez
      pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-
      oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach
      dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach
      oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej –
      rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele
      mieszkaniowe na warunkach określonych umową.
    W myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy:
      Przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z Funduszu
      uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do
      korzystania z Funduszu.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych:
      Zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z
      uwzględnieniem ust. 1-1b, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na
      poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie
      ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o
      związkach zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 854). Pracodawca, u którego nie działa
      zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym
      przez załogę do reprezentowania jej interesów.
    Podkreślenia wymaga również, że analiza treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że limit zwolnienia ustalony przez
    ustawodawcę jest jeden i dotyczy wszystkich świadczeń wypłacanych w danym roku z
    zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i funduszy związków zawodowych
    niezależnie od tego, w ilu zakładach dany pracownik jest zatrudniony i od ilu podmiotów
    uprawnionych (pracodawców i związków zawodowych) otrzymuje świadczenia z ww.
    funduszy.
    Przechodząc do obowiązków płatnika wskazać należy, że stosownie do art. 32 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, że:
      Od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy – z tytułu
      świadczeń otrzymanych przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające
      nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z
      zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub
      spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem
      art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 – w wysokości 10% należności.
    Na mocy art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji

      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Przystępując do oceny ciążących na Państwu obowiązków płatnika podatku dochodowego
    od osób fizycznych w związku z dofinansowaniem z Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych pracownikom, emerytom oraz uprawnionym członkom ich rodzin wycieczki w
    pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11
    ust. 1 analizowanej ustawy podatkowej.
    Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy
    świadczenie „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik
    Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.).
    Rozumienie tego pojęcia zostało również wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W
    uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał
    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację.
    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku
    pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w
    postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy

    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    Co prawda, w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody z innego tytułu.
    Mając zatem na uwadze opisane zdarzenie oraz powołane powyżej kryteria wynikające z
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdzić należy, że
    w związku z dofinansowaniem z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych
    pracownikom, emerytom oraz uprawnionym członkom ich rodzin wycieczki – powstanie u
    tych osób przychód z tytułu częściowo odpłatnych świadczeń. W opisanej sytuacji
    spełnione są wszystkie kryteria wskazane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj.
    świadczenia zostały spełnione za zgodą pracownika/emeryta (skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie), zostały spełnione w ich interesie a nie w interesie pracodawcy (wycieczka
    została zorganizowana z inicjatywy pracowników i emerytów oraz nie miała charakteru
    integracyjnego), a także przyniosły im korzyść w postaci powiększenia aktywów lub
    uniknięcia wydatku, który musieliby ponieść, korzyść ta jest wymierna i przypisana
    indywidualnie pracownikowi/emerytowi.
    W konsekwencji wartość świadczenia w postaci dofinansowania pracownikom i członkom
    ich rodzin wycieczki stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast wartość tych
    świadczeń kierowanych do emerytów oraz członków ich rodzin – stanowi dla emerytów
    przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przy czym, wartość ww. świadczeń częściowo odpłatnych należy
    ustalić w oparciu o art. 11 ust. 2b ww. ustawy.
    Jednakże przychód ten korzysta ze zwolnienia od opodatkowania. W odniesieniu do
    pracowników zastosowanie znajdzie art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, jeżeli wartość otrzymanych świadczeń nie przekroczy w roku
    podatkowym kwoty 1 000 zł. Dofinansowanie dla emerytów korzysta natomiast ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, jeżeli wartość otrzymanych świadczeń (zarówno pieniężnych, jak i
    rzeczowych) nie przekroczy w roku podatkowym kwoty 4 500 zł.
    Opodatkowanie wystąpi dopiero, gdy roczna wartość tych świadczeń przekroczy kwotę
    ww. limitów. Wówczas, od nadwyżki ponad te kwoty Państwo jako płatnik są zobowiązani
    w przypadku pracowników – do poboru zaliczki na podatek dochodowy zgodnie z art. 32
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w przypadku emerytów –
    pobrać 10% zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4 ww.
    ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.