Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.337.2025.3.JPO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-04
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
przychód
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 24 lipca i 4 sierpnia 2025 r. (daty
    wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Ugoda sądowa zawarta została (...) 2025 r. z X S.A. z siedzibą w (...).
    (...) 2007 r. Wnioskodawca wraz z żoną wziął kredyt w PLN, w kwocie 165 616 PLN z
    przeznaczeniem na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. (...) 2008 r.
    Wnioskodawca wraz z żoną podpisał aneks, po którym bank przewalutował kredyt na
    walutę CHF. Kredyt CHF Wnioskodawca wraz z żoną całościowo spłacił (...) 2018 r. (łącznie
    przez cały okres obowiązywania umowy Wnioskodawca wraz z żoną spłacił: kapitał 305
    692,77 PLN, odsetki 67 434,23 PLN, spłacone odsetki skapitalizowane 4 251,49 PLN).
    Bank i Kredytobiorców łączyła Umowa kredytu mieszkaniowego (...) (poprzednio: (...) z (...)
    2007 r., zwana dalej „Umową”).
    1) Kredyt mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt udzielony w całości lub w części na
      finansowanie własnego celu mieszkaniowego Kredytobiorcy.
    2) Pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień
      umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie o sygn. (...) o
      zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym (...), z powództwa Kredytobiorcy
      przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem”.
    3) W dniu (...) 2018 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu, na skutek
      czego w księgach Banku na dzień zawarcia niniejszej Ugody nie figuruje żadne
      zobowiązanie z tytułu Umowy.
    4) Zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie stanu
      niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej w dniu (...) 2018 r. Umowy,
      poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym rozliczenia zakończonej Umowy w ten
      sposób, jakby Strony dokonały zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad
      spłaty wierzytelności kredytowej.
    5) Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności
      prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od
      dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu
      nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w
      brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę
      postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im
      praw Banku) w sposób opisany w § 1 ust. 4 i nast. Ugody.
    6) Zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości
      roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i
      wykonywania Umowy w walucie obcej w okresie poprzedzającym zawarcie niniejszej
      Ugody.
    Strony zawierają Ugodę o następującej treści:
    (...)
    Uzupełnienie wniosku
    Na mocy ugody Bank został zobowiązany do dokonania wypłaty kwoty dodatkowej, której
    wysokość została ustalona w toku negocjacji z kredytobiorcą, uwzględniając przy tym jego
    oczekiwania oraz zarzuty co do ważności umowy kredytu.
    Wypłacona kwota dodatkowa nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem
    spłaty kredytu, tj. mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu (łączna suma spłat
    dokonanych na rzecz banku wyniosła: 377 378,49 PLN; podczas gdy suma kwot –
    udzielonego kredytu, zwrotu oraz kwoty dodatkowej – wyniosła łącznie: 357 616 PLN).
    Wypłata kwoty dodatkowej nie doprowadziła zatem do sytuacji, w której Wnioskodawca
    miałby do Banku uiścić mniej niż pierwotna wartość udzielonego kredytu. Innymi słowy,
    kwota dodatkowa obejmowała wyłącznie środki wpłacone wcześniej do Banku w celu

    wypełnienia obowiązku spłaty – w konsekwencji można uznać, że kwota dodatkowa była
    formą zwrotu Wnioskodawcy wpłat, które zostały dokonane w trakcie funkcjonowania
    umowy kredytu z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki.
    Ponadto, w tytule przelewu dotyczącego kwoty dodatkowej, Bank sam potwierdził
    powyższe, wskazując: „ugoda z dnia (...) 2025 kwota dodatkowa zwrot kwoty kosztów”.
    Wnioskodawca wraz z żoną (drugim kredytobiorcą, z którym Wnioskodawca pozostaje w
    ustawowej wspólności małżeńskiej) przez cały okres obowiązywania umowy spłacili:
    1) 305 692,77 PLN kapitału,
    2) 67 434,23 PLN odsetek,
    3) 4 251,49 PLN odsetek skapitalizowanych
    – tj. łącznie 377 378,49 PLN (dodatkowo, Wnioskodawca spłacił 0,67 PLN odsetek
      karnych, co daje łączną sumę spłat w wysokości 377 379,16 PLN).
    Bank nie wystawił Wnioskodawcy PIT-11. Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, że zgodnie
    z art. 42g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnicy oraz
    podmioty, o których mowa w art. 42a, przesyłają roczne obliczenie podatku, o którym
    mowa w art. 34 ust. 7, oraz informacje, o których mowa w art. 34 ust. 8, art. 35 ust. 6, art.
    39 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 6:
    1) urzędowi skarbowemu – w terminie do końca stycznia roku następującego po roku
      podatkowym;
    2) podatnikowi – w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

## Pytanie

1. Czy wypłacona przez bank kwota 76 310,66 PLN wynikająca z tytułu ugody sądowej
      dot. kredytu frankowego zaciągniętego na realizację inwestycji mieszkaniowej stanowi
      przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy w świetle opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca jest zobowiązany zapłacić
      podatek dochodowy od ww. kwoty?
    Pana stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacona przez bank kwota 76 310,66 PLN wynikająca z
      tytułu ugody sądowej dot. kredytu frankowego zaciągniętego na realizację inwestycji
      mieszkaniowej nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych, ponieważ wypłata ta ma charakter zwrotny i nie wiąże się z
      przysporzeniem po stronie Wnioskodawcy, tj. wypłata kwoty dodatkowej nie
      doprowadziła zatem do sytuacji, w której Wnioskodawca miałby do banku uiścić mniej
      niż pierwotna wartość udzielonego kredytu.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle opisanego stanu faktycznego, ze względu na brak
      powstania przychodu Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku
      dochodowego od ww. kwoty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        • zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        • zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        • świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        • nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w

    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że (...) 2007 r. wraz z żoną „wziął” Pan kredyt w PLN, w
    kwocie 165 616 PLN, z przeznaczeniem na zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych. (...) 2008 r. wraz z żoną podpisał Pan aneks, po którym bank
    przewalutował kredyt na walutę CHF. Kredyt CHF całościowo spłacili Państwo (...) 2018 r.
    (...) 2025 r. zawarta została Ugoda sądowa z X S.A. z siedzibą w (...). Na mocy ugody Bank
    został zobowiązany m.in. do dokonania wypłaty kwoty dodatkowej, której wysokość
    została ustalona w toku negocjacji z kredytobiorcą, uwzględniając przy tym jego
    oczekiwania oraz zarzuty co do ważności umowy kredytu. Wypłacona kwota dodatkowa
    nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu, tj. mieści się w
    kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu (łączna suma spłat dokonanych na rzecz banku
    wyniosła: 377 378,49 PLN; podczas gdy suma kwot – udzielonego kredytu, zwrotu oraz
    kwoty dodatkowej – wyniosła łącznie: 357 616 PLN).
    Wypłata kwoty dodatkowej nie doprowadziła zatem do sytuacji, w której miałby Pan do
    Banku uiścić mniej niż pierwotna wartość udzielonego kredytu. Innymi słowy, kwota
    dodatkowa obejmowała wyłącznie środki wpłacone wcześniej do Banku w celu
    wypełnienia obowiązku spłaty – w konsekwencji można uznać, że kwota dodatkowa była
    formą zwrotu Pana wpłat, które zostały dokonane w trakcie funkcjonowania umowy
    kredytu z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki.
    Wraz z żoną (drugim kredytobiorcą, z którym pozostaje Pan w ustawowej wspólności
    małżeńskiej) przez cały okres obowiązywania umowy spłacił Pan:
    1) 305 692,77 PLN kapitału,
    2) 67 434,23 PLN odsetek,
    3) 4 251,49 PLN odsetek skapitalizowanych
    – tj. łącznie 377 378,49 PLN (dodatkowo, spłacił Pan 0,67 PLN odsetek karnych, co daje
      łączną sumę spłat w wysokości 377 379,16 PLN).
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem

    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w PLN i przewalutowanego do CHR otrzymał Pan kwotę dodatkową, która
    stanowi zwrot środków wpłaconych wcześniej do Banku w celu wypełnienia obowiązku
    spłaty kredytu, a tym samym kwota ta – jak wynika z przedstawionych okoliczności –
    mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu (z uwzględnieniem wartości
    udostępnionego kredytu), to uznać trzeba, że nie uzyskał Pan faktycznie korzyści
    majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pana
    majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, w związku z wypłatą przez bank kwoty 76 310,66 PLN wynikającej z ugody, po
    Pana stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty
    podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna stanowi rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie w
    zakresie objętym zakresem wniosku i odnosi się do przedstawionego opisu sprawy. A
    zatem, nie dotyczy innych kwestii zawartych we wniosku, które nie były przedmiotem
    pytań interpretacyjnych.
    Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku
    do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna
    dotyczy wyłącznie Pana jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego oraz nie
    analizuje załączonych dokumentów. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna
    weryfikacja prawidłowości Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku
    ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania
    kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji
    interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w
    zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez

    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.