Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.412.2025.1.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Opisana transakcja, której przedmiotem będzie zbycie
opisanych wierzytelności nie wypełnia przesłanek
wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku z czym nie
będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
usług.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności
czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
wierzytelność-obrót wierzytelnościami
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży wierzytelności. Uzupełnili
    do Państwo pismem z 27 września 2025 r. (wpływ 27 września 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki prawa handlowego
    (Spółka Akcyjna) (niebankowej, niebędącej instytucją finansową ani faktoringową). Nie
    prowadzi profesjonalnej działalności w zakresie obrotu wierzytelnościami ani
    finansowania. Jednakże dopiero zaczyna działalność w tym zakresie i w związku z
    powyższym podejmuje działania w zakresie składania ofert do banków w celu nabywania
    wierzytelności.
    W związku z rozpoczęciem podejmowania działań w zakresie nabywania wierzytelności od
    banków dodany został nowy kod PKD (PKD 64.99.Z - Pozostała finansowa działalność
    usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów
    emerytalnych). W ramach pojedynczej, incydentalnej transakcji:
        Wnioskodawca zamierza nabyć wierzytelność zabezpieczoną hipotecznie od banku,
        jednakże na dzień 15 lipca 2025 r. sam bank nie jest bezpośrednio wpisany do ksiąg
        wieczystych.
        Przedmiotem nabycia ma być istniejąca i wymagalna wierzytelność wobec osoby
        dłużnika hipotecznego, z zabezpieczeniem hipotecznym na nieruchomości.
        Następnie Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży tej wierzytelność do
        kolejnego nabywcy prowadzącego działalność gospodarczą w formie spółki prawa
        handlowego (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), jednakże docelowy
        nabywca nie posiada w PKD zakresu związanego z nabywaniem instrumentów
        finansowych, wierzytelności, m.in. kody PKD 64.99.Z za cenę wyższą od ceny
        nabycia.
        Celem nabywcy jest dochodzenie roszczenia lub przejęcie nieruchomości poprzez
        potrącenie wierzytelności z ceną nabycia.
        Dochodzenie ww. roszczeń z tytułu nabycia wierzytelności będzie dochodził od
        Dłużnika hipotecznego docelowy nabywca.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca zamierza zbyć na rzecz odrębnego podmiotu (spółki z o.o.) wierzytelność
    nabytą uprzednio od banku. Wierzytelność jest istniejąca i wymagalna, zabezpieczona
    hipotecznie. Transakcja po stronie Wnioskodawcy ma charakter jednostkowy, a jej istotą
    jest rozporządzenie prawem majątkowym na własny rachunek i ryzyko.
    W szczególności:
    1. Wnioskodawca nie będzie świadczył żadnych usług na rzecz banku (cedenta) ani na
    rzecz kolejnego nabywcy; przedmiotem transakcji jest czyste przeniesienie prawa
    majątkowego.

    2. Całość ryzyka ekonomicznego związanego z dochodzeniem wierzytelności przechodzi
    na nabywcę. Umowa nie przewiduje regresu, warunkowych rozliczeń, prowizji ani opłat na
    rzecz cedenta.
    3. Wnioskodawca nie będzie prowadził monitoringu ani windykacji wierzytelności na rzecz
    cedenta.
    4. Cena nabycia wierzytelności przez Wnioskodawcę wynosi (...) zł, natomiast planowana
    cena sprzedaży na rzecz kolejnego nabywcy wynosi (...) zł. Cena sprzedaży ma charakter
    stały (niezależny od przyszłej ściągalności) i zostanie zapłacona zgodnie z umową; brak
    regresu i brak jakichkolwiek prowizji/opłat należnych cedentowi. Wskazana różnica
    cenowa wynika z rynkowej wyceny prawa majątkowego, w tym wartości i skuteczności
    zabezpieczenia hipotecznego oraz aktualnych informacji dotyczących stanu prawnego i
    egzekucyjnego wierzytelności.
    Na dzień 15 lipca 2025 r. w księdze wieczystej wpisany był A., przy czym B. S.A. wstąpił w
    prawa i obowiązki A. w drodze sukcesji uniwersalnej.

## Pytanie

Czy sprzedaż przez Wnioskodawcę wierzytelności, nabytej uprzednio od banku, w cenie
    wyższej niż cena zakupu, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), czy
    też nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisana czynność sprzedaży wierzytelności stanowi cesję prawa
    majątkowego, która w analizowanej sytuacji nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W szczególności:
        Wnioskodawca nie świadczy żadnej usługi na rzecz nabywcy wierzytelności,
        Wnioskodawca nie działa jako instytucja finansowa,
    - Zysk (marża) z tytułu sprzedaży wierzytelności nie powinien być kwalifikowany jako
    wynagrodzenie za usługę w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT. W związku z powyższym,
    Wnioskodawca uważa, że sprzedaż wierzytelności nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Rozszerzone uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    1. Brak odpłatnego świadczenia usług
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają
    świadczenia wykonywane za wynagrodzeniem. W realiach sprawy brak jest jakiegokolwiek
    świadczenia na rzecz banku lub kolejnego nabywcy, za które Wnioskodawca otrzymywałby
    zapłatę. Wnioskodawca sprzedaje własne prawo majątkowe; osiągnięta marża nie jest
    „wynagrodzeniem” za usługę, lecz rezultatem rynkowej wyceny aktywa i rozkładu ryzyka.
    Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku C-93/10, GFKL Financial Services AG wskazał, że
    różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich sprzedaży nie
    stanowi wynagrodzenia za usługę, lecz odzwierciedla rzeczywistą wartość ekonomiczną
    wierzytelności w chwili sprzedaży (zależną m.in. od ryzyka niewypłacalności dłużników).
    Tym samym, podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności za cenę
    niższą od nominalnej, nie świadczy odpłatnie usług w rozumieniu przepisów o VAT. W
    konsekwencji, w takim układzie brak jest odpłatnego świadczenia usług, a czynność
    pozostaje poza zakresem VAT.
    Powyższe podejście potwierdza także Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z 19
    września 2025 r., I FSK 1310/22, NSA podkreślił, że warunkiem koniecznym uznania
    transakcji za odpłatne świadczenie usług (a więc czynność opodatkowaną VAT) jest
    wystąpienie wynagrodzenia bezpośrednio związanego z daną czynnością, rzeczywiście
    otrzymanego lub należnego jako świadczenie wzajemne. NSA wskazał m.in., że skoro w

    związku z nabyciem i zbyciem wierzytelności nie występuje jakiekolwiek przysporzenie
    majątkowe tytułem wynagrodzenia za usługę, a różnica cen odzwierciedla rzeczywistą
    wartość ekonomiczną wierzytelności, to nie dochodzi do świadczenia usługi na rzecz
    cedenta. W konsekwencji cesja wierzytelności nie stanowi czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT - ani po stronie cedenta, ani po stronie cesjonariusza.
    W niniejszej sprawie Wnioskodawca występuje jako zbywca (cedent) przy dalszej
    sprzedaży wierzytelności. Z punktu widzenia testu odpłatności z art. 8 ustawy o VAT
    konkluzja jest tożsama: nie ma świadczenia „dla banku” i nie ma wynagrodzenia za usługę
    - jest wyłącznie cena przeniesienia prawa. Okoliczności akcentowane przez NSA (brak
    świadczeń serwisowych, brak prowizji, stała cena, pełne przeniesienie ryzyka) są wprost
    spełnione w opisywanym zdarzeniu przyszłym.
    Skoro brak jest „usługi” w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT, sprzedaż nabytej wierzytelności
    (prawa majątkowego) jest poza zakresem VAT.
    2. Alternatywnie: zwolnienie dla transakcji w zakresie długów
    Subsydiarnie, gdyby Organ dokonał odmiennej kwalifikacji i uznał, że opisana czynność
    stanowi usługę, to spełnia ona przesłanki art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT (transakcje w
    zakresie długów). Wyłączenie ze zwolnienia z art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT (ściąganie
    długów, faktoring) nie ma zastosowania, ponieważ w sprawie nie występują elementy
    charakterystyczne dla ściągania długów/faktoringu: brak monitoringu i windykacji „dla
    cedenta”, brak regresu, brak uzależnienia rozliczeń od ściągalności, brak prowizji/opłat na
    rzecz cedenta.
    3. Konkluzja
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że sprzedaż przez Wnioskodawcę
    wierzytelności nabytej uprzednio od banku, w cenie wyższej niż cena zakupu, nie podlega
    opodatkowaniu VAT, gdyż stanowi rozporządzenie prawem majątkowym, bez świadczenia
    usług i bez wynagrodzenia za usługę po stronie Wnioskodawcy. Ewentualnie - przy
    odmiennej kwalifikacji - czynność ta korzysta ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o
    VAT, z wyłączeniem art. 43 ust. 15 pkt 1 tej ustawy, z uwagi na brak elementów ściągania
    długów/faktoringu.
    Dla porządku Wnioskodawca wskazuje, że wymienione wyżej kwestie cywilnoprawne (wpis
    w KW, sukcesja uniwersalna A. -> B. S.A.) dotyczą ważności i wartości zabezpieczenia i nie
    mają wpływu na kwalifikację transakcji na gruncie VAT, ponieważ nie kreują elementu
    wynagrodzenia ani świadczenia usług na rzecz cedenta.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady
    podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem
    przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i
    przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na
    podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść
    dla świadczącego usługę. Zatem odpłatne świadczenie usług może zostać opodatkowane
    wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej beneficjentem istnieje stosunek prawny, w
    ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.

    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższej analizy, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w formie spółki
    prawa handlowego (Spółka Akcyjna) (niebankowej, niebędącej instytucją finansową ani
    faktoringową). Nie prowadzą Państwo profesjonalnej działalności w zakresie obrotu
    wierzytelnościami ani finansowania. Jednakże dopiero zaczynają Państwo działalność w
    tym zakresie i w związku z powyższym podejmują Państwo działania w zakresie składania
    ofert do banków w celu nabywania wierzytelności.
    W związku z rozpoczęciem podejmowania działań w zakresie nabywania wierzytelności od
    banków dodany został nowy kod PKD (PKD 64.99.Z - Pozostała finansowa działalność
    usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów
    emerytalnych). W ramach pojedynczej, incydentalnej transakcji:
        Zamierzają Państwo nabyć wierzytelność zabezpieczoną hipotecznie od banku,
        jednakże na dzień 15 lipca 2025 r. sam bank nie jest bezpośrednio wpisany do ksiąg
        wieczystych.
        Przedmiotem nabycia ma być istniejąca i wymagalna wierzytelność wobec osoby
        dłużnika hipotecznego, z zabezpieczeniem hipotecznym na nieruchomości.
        Następnie zamierzają Państwo dokonać sprzedaży tej wierzytelności do kolejnego
        nabywcy prowadzącego działalność gospodarczą w formie spółki prawa
        handlowego (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), jednakże docelowy
        nabywca nie posiada w PKD zakresu związanego z nabywaniem instrumentów
        finansowych, wierzytelności, m.in. kody PKD 64.99.Z za cenę wyższą od ceny
        nabycia.
        Celem nabywcy jest dochodzenie roszczenia lub przejęcie nieruchomości poprzez
        potrącenie wierzytelności z ceną nabycia.
        Dochodzenie ww. roszczeń z tytułu nabycia wierzytelności będzie dochodził od
        Dłużnika hipotecznego docelowy nabywca.
    W nadesłanym uzupełnieniu wskazali też Państwo, że zamierzają zbyć na rzecz odrębnego
    podmiotu (spółki z o.o.) wierzytelność nabytą uprzednio od banku. Wierzytelność jest
    istniejąca i wymagalna, zabezpieczona hipotecznie. Transakcja po Państwa stronie ma

    charakter jednostkowy, a jej istotą jest rozporządzenie prawem majątkowym na własny
    rachunek i ryzyko. W szczególności:
    1. Nie będą Państwo świadczyć żadnych usług na rzecz banku (cedenta) ani na rzecz
    kolejnego nabywcy; przedmiotem transakcji jest czyste przeniesienie prawa majątkowego.
    2. Całość ryzyka ekonomicznego związanego z dochodzeniem wierzytelności przechodzi
    na nabywcę. Umowa nie przewiduje regresu, warunkowych rozliczeń, prowizji ani opłat na
    rzecz cedenta.
    3. Nie będą Państwo prowadzić monitoringu ani windykacji wierzytelności na rzecz
    cedenta.
    4. Cena nabycia wierzytelności przez Państwa wynosi (...) zł, natomiast planowana cena
    sprzedaży na rzecz kolejnego nabywcy wynosi (...) zł. Cena sprzedaży ma charakter stały
    (niezależny od przyszłej ściągalności) i zostanie zapłacona zgodnie z umową; brak regresu i
    brak jakichkolwiek prowizji/opłat należnych cedentowi. Wskazana różnica cenowa wynika
    z rynkowej wyceny prawa majątkowego, w tym wartości i skuteczności zabezpieczenia
    hipotecznego oraz aktualnych informacji dotyczących stanu prawnego i egzekucyjnego
    wierzytelności.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy sprzedaż przez Państwa wierzytelności, nabytej
    uprzednio od banku, w cenie wyższej niż cena zakupu, podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług (VAT), czy też nie stanowi czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT.
    Wskazać należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem
    obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana
    przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Stosownie do treści art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Na podstawie art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W myśl art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na
    mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku
    przelewu wierzytelności, prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może
    dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również
    uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością przez jej dalszą odsprzedaż, zamianę,
    darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw.
    Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu
    przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi,
    który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem.
    Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia
    umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np.
    przedawnieniem).

    Z powyższego wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego
    wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na podstawie umowy
    sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia
    wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez dotychczasowego
    wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności. W
    zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia
    określonego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności (cedenta). Spełnienie świadczenia
    wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na
    cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja
    będzie miała charakter odpłatny).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, w kwestii opodatkowania czynności przeniesienia
    nabytej przez Państwa od banku wierzytelności na rzecz kolejnego nabywcy (spółki z o.o.),
    stwierdzić należy, że czynności zbycia wierzytelności nie można uznać za dostawę towaru
    w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż wierzytelność stanowi prawo majątkowe, które nie
    mieści się w dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy, określającego co należy rozumieć na potrzeby
    podatku od towarów i usług pod pojęciem towaru. Zbycie wierzytelności nie stanowi
    również świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, ponieważ jest ono jedynie
    przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego
    tytułu (dostawy towaru lub świadczenia usługi).
    W przypadku zbycia wierzytelności o świadczeniu usług można mówić jedynie w
    odniesieniu do nabywcy wierzytelności. Przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności - niezależnie od tego,
    czy jest to wierzytelność własna, czy nabyta - jest skutkiem rozporządzenia tą
    wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego
    przysługującego mu prawa własności.
    W konsekwencji, opisana transakcja, której przedmiotem będzie zbycie opisanych
    wierzytelności nie wypełnia przesłanek wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku
    z czym nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.