Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.498.2025.2.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Brak zastosowania zwolnienienia od podatku VAT.
Słowa kluczowe: działalność-działalność opodatkowana
najem-najem prywatny
nieruchomości-nieruchomość niemieszkalna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 7 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT najmu lokalu
    niemieszkalnego.

    Uzupełniła go Pani pismem z 15 października 2025 r. (wpływ 15 października 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 23 października 2025 r. (wpływ 23 października
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W roku 2025 nabyła Wnioskodawczyni od developera nieruchomość w budynku o
    charakterze domu studenckiego, w którym znajdują się m.in. lokale niemieszkalne z
                                            2funkcją pobytu ludzi. Wnioskodawczyni chciała taki lokal o pow. 20,59 m składający się z
    pokoju z aneksem kuchennym, przedpokoju i łazienki wynająć.
    Łączny przychód z lokali wynajmowanych w ciągu roku nie przekroczy 200.000 zł.
    Wnioskodawczyni nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT, nie prowadzi działalności
    gospodarczej. Należności z tytułu wynajmu lub zakwaterowania będzie Wnioskodawczyni
    przyjmowała wyłącznie na rachunek bankowy.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Usługi świadczone przeze Wnioskodawczynię będą sklasyfikowane pod numerem 68.2.
    Wynajmowany lokal to lokal w budynku o charakterze domu studenckiego, lokal
    niemieszkalny z funkcją pobytu ludzi.
    Z zawartych z najemcami umów o świadczenie usług będzie wynikać, że lokal będzie
    wykorzystywany przez najemców wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Lokal na czas najmu będzie prawdopodobnie wiązał się z przeniesieniem życia najemcy.
    W celu uzupełnienia wniosku Wnioskodawczyni informuje, że nie będzie zawierała umów
    ze szkołami lub uczelniami, dotyczącymi zakwaterowania ich uczniów, wychowanków,
    studentów lub doktorantów.

## Pytanie

Czy w związku z usługą wynajmu lub zakwaterowania krótkoterminowego może
    Wnioskodawczyni skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT, jeśli będzie ten lokal
    udostępniać wyłącznie na cele mieszkaniowe studentom lub osobom prywatnym?
    Pani stanowisko w sprawie
    Udostępnienie posiadanego lokalu ma charakter prywatny – nie w ramach działalności
    gospodarczej. Osoba korzystająca z lokalu nie będzie prowadziła w nim działalności
    gospodarczej.
    W związku z powyższym oraz w związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym,
    zdaniem Wnioskodawczyni, kwalifikuje się ona do uprawnienia do skorzystania ze
    zwolnienia z opłacania podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumnie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów
    lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w
    takim charakterze, w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Z powołanego przepisu wynika, że w rozumieniu ustawy podatnikami mogą być osoby
    prawne, osoby fizyczne jak również jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.

    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Z powyższego wynika, że
    umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług najem stanowi świadczenie
    usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca uregulował
    opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693).
    W oparciu o powołany wyżej przepis, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od spełnienia przesłanek:
    · obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanych nieruchomości oraz
    · subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanych nieruchomości (cel
      mieszkaniowy).
    Ponadto, zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, stanowi
    implementację z art. 135 ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1
    ze zm.). Przepis powyższy stanowi, że Państwa członkowskie zwalniają następujące
    transakcje: „(...) dzierżawę i wynajem nieruchomości”.
    Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod
    warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.
    Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług
      wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    Jak wynika z wyżej powołanych przepisów, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). Przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy nie uzależnia zastosowania zwolnienia
    od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i od podmiotu
    nabywającego tę usługę.
    W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze innym niż
    mieszkalny oraz nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
    · świadczenie usługi na własny rachunek,
    · charakter mieszkalny nieruchomości,
    · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej
    ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować
    się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz.
    U. z 2021 r. poz. 1048).
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ww. ustawy o własności lokali:
      Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej
      „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
    Jak stanowi art. 2 ust. 1a cyt. ustawy o własności lokali:
      Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z
      ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią
      decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu
      lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo
      skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo
      skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
    W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Zgodnie z art. 2 ust. 3 ww. ustawy:
      Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie
      zaświadczenia.
    W tym miejscu należy zwrócić również uwagę, że zwolnienie od podatku od towarów i
    usług, w tym zwolnienie od podatku uregulowane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, dla
    wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym, stanowi wyjątek od zasady
    określonej w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa pkt 1 ustawy, jaką jest opodatkowanie.
    W związku z tym powinno być interpretowane ściśle, przede wszystkim zgodnie z
    literalnym brzmieniem wprowadzających je przepisów (vide np. wyrok NSA z 12 czerwca
    1992 r., sygn. SA/Po 596/92). W żadnym razie nie powinno ono być interpretowane w
    sposób prowadzący do rozszerzenia zakresu zastosowania zwolnienia.
    Ponadto, zgodnie natomiast z § 3 pkt 2, pkt 4 , pkt 9, pkt 10, pkt 11, pkt 13, pkt 14
    rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków
    technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r.
    poz. 1225 ze zm.):
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
      2) zabudowie jednorodzinnej – należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny
        jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i
        gospodarczymi;
      4) budynku mieszkalnym – należy przez to rozumieć:
      a) budynek mieszkalny wielorodzinny,
      b) budynek mieszkalny jednorodzinny;
      9) mieszkaniu – należy przez to rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i
        pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami

        budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego
        gospodarstwa domowego;
      10) pomieszczeniu mieszkalnym – należy przez to rozumieć pokoje w mieszkaniu, a
        także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku
        zamieszkania zbiorowego;
      11) pomieszczeniu pomocniczym – należy przez to rozumieć pomieszczenie
        znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów
        komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z
        wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania
        ubrań, przedmiotów oraz żywności;
      13) pomieszczeniu gospodarczym – należy przez to rozumieć pomieszczenie
        znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do
        przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników
        budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału
        lub odpadów stałych;
      14) lokalu użytkowym – należy przez to rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół
        pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące
        mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.
    Ponadto, jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 30 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi zakwaterowania:
      a) w bursach i internatach świadczone na rzecz uczniów i wychowanków szkół
        prowadzących te bursy i internaty,
      b) w domach studenckich świadczone na rzecz studentów i doktorantów uczelni
        prowadzących te domy studenckie,
      c) świadczone na rzecz uczniów i wychowanków lub studentów i doktorantów przez
        podmioty inne niż wymienione w lit. a i b, pod warunkiem że szkoły lub uczelnie
        mają z tymi podmiotami zawarte umowy dotyczące zakwaterowania swoich
        uczniów i wychowanków lub studentów i doktorantów.
    Z opisu sprawy wynika, że zamierza Pani wynajmować lokal niemieszkalny z funkcją
    pobytu ludzi na rzecz studentów lub osób prywatnych. Lokal znajduje się w budynku o
    charakterze domu studenckiego. Świadczone przez Panią usługi sklasyfikowane są według
    PKWiU pod numerem 68.2. Z zawartych z najemcami umów najmu będzie wynikało, że
    lokal będzie wykorzystywany przez najemcę wyłącznie w celach mieszkaniowych. Lokal na
    czas najmu będzie prawdopodobnie wiązał się z przeniesieniem ośrodka życia najemcy.
    Nie prowadzi Pani działalności i nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania najmu lokalu niemieszkalnego.
    W świetle powyższych regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu sprawy należy
    stwierdzić, że jak wskazano powyżej świadczenie usług najmu korzysta ze zwolnienia od
    podatku od towarów i usług w przypadku spełnienia łącznie warunków wskazanych w
    przepisie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Zatem zwolnieniu od podatku podlega świadczona
    na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy, nieruchomości – co istotne – o
    charakterze mieszkalnym, na cele mieszkaniowe.
    W analizowanej sprawie natomiast zostaną spełnione jedynie dwie z trzech wymaganych
    łącznie przesłanek, dających możliwość zastosowania zwolnienia, o którym mowa ww. art.
    43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Zamierza Pani wynająć na własny rachunek lokal na cele
    mieszkaniowe, jednak przedmiotem tego najmu nie jest lokal mieszkalny, lecz jak wynika z
    opisu sprawy – lokal niemieszkalny z funkcją pobytu ludzi. Sam fakt, że lokal

    wykorzystywany będzie na cele mieszkaniowe nie powoduje bowiem, że ten lokal
    niemieszkalny staje się lokalem mieszkalnym, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o
    własności lokali.
    W rezultacie, w sprawie będącej przedmiotem wniosku, świadczone przez Panią usługi nie
    będą spełniały przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Wskazała Pani ponadto, że nie będzie Pani miała zawartej umowy ze szkołą lub uczelnią
    dotyczącej zakwaterowania ich uczniów, wychowanków, studentów lub doktorantów. Tym
    samym, dla świadczonych przez Panią usług nie znajdzie również zastosowania zwolnienie
    określone w art. 43 ust. 1 pkt 30 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że dla wykonywanej przez Panią usługi najmu lokalu
    niemieszkalnego nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku VAT.
    Zatem Pani stanowisko uznałem jako nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, Pani
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej