Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.950.2025.1.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: Uznanie odpłatnego udostępniania toalety przez Gminę za
usługę podlegającą opodatkowaniu VAT niekorzystającą ze
zwolnienia z VAT oraz prawa do pełnego odliczenia VAT
naliczonego od wydatków inwestycyjnych i wydatków
bieżących związanych z toaletą.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
gmina
podatek-prawo do odzyskania podatku
udostępnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania odpłatnego udostępniania toalety przez
    Gminę za usługę podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT
    oraz prawa do pełnego odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i
    wydatków bieżących związanych z toaletą. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2025 r., poz. 1153, dalej: ustawa o samorządzie gminnym), Gmina wykonuje zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jednocześnie w myśl art. 6
    ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o
    znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art.
    7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym zadania własne Gminy obejmują m.in.
    sprawy utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych.
    Gmina zrealizowała w 2025 r. inwestycję pn. (...) (dalej: Inwestycja). Inwestycja została
    zrealizowana w całości ze środków własnych Gminy. W wyniku realizacji Inwestycji
    przebudowano i wyremontowano lokal użytkowy znajdujący się na ul. (...) w (...). W
    przedmiotowym lokalu dokonano modernizacji oraz zmiany sposobu jego użytkowania na
    potrzeby przystosowania go do pełnienia funkcji toalety miejskiej (dalej: Toaleta).
    Celem realizacji Inwestycji była poprawa jakości i dostępności infrastruktury publicznej. W
    związku z realizacją Inwestycji Gmina poniosła szereg wydatków inwestycyjnych
    związanych z przystosowaniem lokalu do pełnienia funkcji Toalety (dalej: Wydatki
    inwestycyjne).
    W ramach prowadzonych prac wykonano m.in.:
    1. Rozbiórkę i demontaż ścian działowych, demontaże stolarki okiennej i drzwiowej,
      rozbiórki węgarków, wykucie ścian podokiennych, powiększenie otworów okiennych
      pod drzwi, wykucie otworów w ścianach pod umywalki i przewijak i inne konieczne
      wyposażenie, roboty rozbiórkowe na potrzeby wzmocnienia stropu nad lokalem i inne.
    2. Wykonanie izolacji murów.
    3. Wykonanie robót w zakresie elewacji zewnętrznej.
    4. Wykonanie ścian wewnętrznych murowanych.
    5. Wykonanie tynków.
    6. Wykonanie posadzek.
    7. Wzmocnienie i remont stropu nad lokalem z doprowadzeniem do klasy odporności
      ogniowej.
    8. Wymiana stolarki okiennej i drzwiowej.
    9. Wykonanie instalacji elektrycznych, sanitarnych, wodnych.

    10. Wykonanie prac w zakresie ścian i sufitów.
    11. Wykonanie robót montażowych.
    12. Wykonanie robót w zakresie okładzin ściennych, podłóg, okładzin kamiennych cokołu.
    13. Montaż grzejników.
    14. Montaż systemu kontroli dostępu.
    15. Roboty związane z zagospodarowaniem terenu.
    16. Wykonanie innych robót zgodnie z dokumentacją projektową.
    W ramach swojej działalności Gmina świadczy / będzie świadczyć usługę odpłatnego
    udostępniania Toalety.
    Opłaty za korzystanie z Toalety pobierane są / będą od osób z niej korzystających z
    wykorzystaniem zainstalowanego na drzwiach Toalety automatycznego panelu.
    Zainstalowany przy wejściu do Toalety automatyczny panel akceptuje różne formy
    płatności tj. płatność bilonem, kartą oraz za pomocą systemu BLIK. Toaleta otwiera się
    automatycznie po uiszczeniu wymaganej opłaty. Toaleta zamyka się również
    automatycznie.
    Opłaty za użytkowanie przedmiotowej Toalety stanowią / będą stanowić dochód Gminy.
    Gmina rozlicza / będzie rozliczać z tego tytułu VAT należny na koniec każdego miesiąca w
    odniesieniu do sumy uiszczonych opłat w danym miesiącu. Nie istnieje możliwość
    bezpłatnego skorzystania z Toalety.
    Jednocześnie Gmina ponosi / będzie ponosić wydatki bieżące związane z utrzymaniem
    Toalety w odpowiednim stanie technicznym i sanitarnym, w tym w szczególności koszty
    sprzątania Toalety, dostawy wody, odbioru ścieków, a także związane z zakupem środków
    czystości (dalej: Wydatki bieżące). Wydatki inwestycyjne oraz Wydatki bieżące były / będą
    dokumentowane przez dostawców / usługodawców wystawianymi na Gminę fakturami
    VAT z wykazanymi kwotami VAT naliczonego. Gmina dotychczas nie dokonywała
    odliczenia VAT od przedmiotowych wydatków związanych z Toaletą.
    Pytania
    1. Czy odpłatne udostępnianie Toalety przez Gminę stanowi / będzie stanowiło czynność
      podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT?
    2. Czy Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia pełnych kwot VAT
      naliczonego od Wydatków inwestycyjnych i Wydatków bieżących związanych z Toaletą?
    Pytanie 1 dotyczy pierwszego stanu faktycznego i pierwszego zdarzenia przyszłego.
    Pytanie 2 dotyczy drugiego stanu faktycznego i drugiego zdarzenia przyszłego.
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Odpłatne udostępnianie Toalety przez Gminę stanowi / będzie stanowiło czynność
      podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT.
    2. Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia pełnych kwot VAT
      naliczonego od Wydatków inwestycyjnych i Wydatków bieżących związanych z Toaletą.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uważa się za podatników

    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Jako, że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    Zatem w przypadku, gdy Gmina realizuje należące do niej zadania na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą - powinna być ona traktowana jako podatnik VAT,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa ona de facto w sposób analogiczny do tych
    podmiotów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody.
    W świetle tego zapisu działalność Gminy polegająca na realizacji odpłatnych usług
    udostępniania Toalety jest / będzie działalnością gospodarczą („wszelka działalność
    usługodawców"”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jednocześnie, w myśl
    art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż pojęcia dostawy towarów i świadczenia
    usług na gruncie ustawy o VAT uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady, czynności
    podejmowane przez podatników należy uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią one
    dostawy towarów. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych prowadzi do
    zapewnienia zasady powszechności opodatkowania.
    W świetle powyższych regulacji, Gmina stoi na stanowisku, iż udostępnianie przez nią
    Toalety dokonywane jest / będzie na podstawie umów cywilnoprawnych, mających
    charakter umów wzajemnych, w przypadku których dwie strony zobowiązują się do
    wzajemnego świadczenia. W przedmiotowej sytuacji Gmina jako jedna ze stron,
    zobowiązuje się do udostępnienia Toalety, natomiast druga strona - do uiszczenia zapłaty
    za tę usługę. W tym przypadku zatem Gmina świadczy / będzie świadczyła odpłatną usługę
    w ramach prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej i działa / będzie działać w
    charakterze podatnika VAT.
    W konsekwencji, zdaniem Gminy, usługa ta podlega / będzie podlegała opodatkowaniu
    VAT. Zważywszy natomiast, że ani ustawa o VAT ani też wydane na jej podstawie
    rozporządzenia nie przewidują zwolnienia z VAT dla świadczenia ww. usługi, w ocenie
    Gminy nie będzie ona podlegać takiemu zwolnieniu.
    Powyższe znajduje odzwierciedlenie w wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: DKIS) interpretacjach indywidualnych. Przykładowo w interpretacji DKIS
    z dnia 6 marca 2020 r. sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.4.2020.2.AK Organ wskazał, że „(...)

    utrzymanie czystości i porządku w Gminie należy do jej obowiązkowych zadań własnych, a
    opłaty za korzystanie z toalety publicznej stanowią dochód Gminy. Udostępnienie toalety
    publicznej za opłatą stanowi umowę wzajemną, gdzie dwie strony zobowiązują się do
    wzajemnego świadczenia. W przedmiotowej sytuacji jedna ze stron zobowiązała się do
    spełnienia pewnej usługi (udostępnienie toalety), a druga strona do uiszczenia zapłaty za
    tę usługę, która jest pobierana automatycznie. Powyższego nie zmienia fakt, że
    przedmiotowa usługa nie jest skierowana do konkretnego odbiorcy, jak również to, że nie
    jest zawierana w formie pisemnej. W analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    typową umową adhezyjną, czyli umową zawieraną przez samo przystąpienie bez
    negocjowania jej postanowień. Postanowienia takich umów są przygotowywane przez
    jedną ze stron - druga strona może jedynie przyjąć zaproponowane jej warunki lub
    odmówić zawarcia takiej umowy. Ze względu na swój charakter przedmiotowe umowy
    często zawierane są jedynie ustnie, występują w tzw. obrocie masowym, np. komunikacja
    autobusowa, korzystanie z publicznego aparatu telefonicznego, itp. Zatem opłaty za
    korzystanie z toalety publicznej będą stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług
    mieszczących się w zakresie wykonywanych zadań własnych Gminy na podstawie umowy
    cywilnoprawnej. Mając na uwadze opis sprawy oraz przywołane przepisy prawa należy
    stwierdzić, że odpłatne udostępnianie przez Gminę toalety publicznej będzie stanowić
    odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, realizowane przez Gminę w
    ramach działalności gospodarczej, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług według zasad obowiązujących dla tych czynności. Przepisy ustawy, jak również
    przepisy rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku
    dla świadczonych przez Gminę usług udostępniania toalety publicznej”.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika zatem, iż prawo do odliczenia VAT naliczonego
    przysługuje przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.:
    - nabywcą towarów/usług jest podatnik VAT oraz
    - nabywane towary/usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności
      opodatkowanych.
    Zdaniem Gminy, w analizowanym przypadku powyższe przesłanki są / będą spełnione i
    tym samym, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Gminie przysługuje / będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od Wydatków inwestycyjnych i
    Wydatków bieżących związanych z Toaletą. W ocenie Gminy, za bezsporny należy uznać
    bowiem fakt, iż ponoszenie ww. wydatków jest / będzie konieczne i bezpośrednio
    związane z odpłatnym udostępnianiem Toalety. Bez ich ponoszenia, świadczenie przez
    Gminę usług udostępniania Toalety nie byłoby możliwe.
    W konsekwencji, w opinii Gminy, z uwagi na fakt, że pomiędzy Wydatkami inwestycyjnymi
    oraz Wydatkami bieżącymi dotyczącymi przedmiotowego majątku, istnieje / istnieć będzie
    ścisły związek z wykonywanymi przez Gminę czynnościami opodatkowanymi VAT, tj.
    usługami udostępnienia Toalety na podstawie umów cywilnoprawnych, Gminie
    przysługuje / będzie przysługiwać prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego, który
    został / zostanie wykazany na fakturach dokumentujących wydatki poniesione w tym
    zakresie.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 6 czerwca
    2019 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.241.2019.1.JS, w której DKIS uznał, że: „(...) w omawianej
    sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy są/będą spełnione, ponieważ -
    jak wynika z okoliczności sprawy - ponoszone wydatki związane z budową i

    funkcjonowaniem toalety publicznej wykorzystywane będą wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Z treści wniosku bowiem wynika, że
    korzystanie z toalety publicznej będzie odpłatne. Ponadto, Gmina jest zarejestrowanym,
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W konsekwencji, Gminie przysługuje
    /będzie przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
    związanych z budową i funkcjonowaniem toalety publicznej (tj. wydatków inwestycyjnych i
    bieżących). Przy czym prawo to przysługuje/będzie przysługiwało, o ile nie wystąpią
    przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy”.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacji indywidualnej DKIS
    z dnia 5 października 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.394.2023.1.TK, w której DKIS
    wskazał, że „(...) świadczenie odpłatnych usług udostępniania toalet publicznych będzie
    stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia od
    podatku VAT. Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane
    przepisy należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie warunki uprawniające do odliczenia
    podatku naliczonego, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, są spełnione w części
    dotyczącej toalet publicznych. (...) W konsekwencji powyższego, Gmina ma prawo do
    odliczenia podatku VAT w związku z realizowaną inwestycją pn. „(...)”, w zakresie wydatków
    dotyczących toalet publicznych”.
    Ponadto Gmina pragnie podkreślić, że stanowisko odmienne od przedstawionego powyżej
    pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest
    zasada neutralności tego podatku, podkreślana wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych. Przykładowo,
    Gmina pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-37/95 Ghent Coal, w którym
    Trybunał stwierdził, iż: „Prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić
    przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego
    działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie
    zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i efektu, pod
    warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny”.
    Zdaniem Gminy, nie powinna być ona traktowana inaczej / mniej korzystnie niż inne
    podmioty gospodarcze, dokonujące sprzedaży opodatkowanej VAT i korzystające w
    związku z tym z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów / usług
    niezbędnych w celu wykonywania czynności opodatkowanych.
    Skoro bowiem Gmina, jako czynny podatnik VAT, zobowiązana jest / będzie uiszczać VAT
    należny z tytułu odpłatnego udostępniania Toalety, powinna ona mieć jednocześnie
    prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków warunkujących możliwość świadczenia
    tej usługi.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Gminy przysługuje jej / będzie jej przysługiwało
    pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego od Wydatków inwestycyjnych i Wydatków
    bieżących związanych Toaletą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji,
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie fakt, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, że usługą będzie
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów opodatkowaniu podatkiem VAT - co do zasady
    - podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Aby uznać dane
    świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę, a
    odbiorcą, a w zamian za wykonywanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.
    Co istotne, ww. świadczenie musi zostać wykonane przez działającego w tym zakresie
    podatnika podatku VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025
    r., poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Katalog zadań
      własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym.
    W myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu
    czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733):
      Utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań
      własnych gminy.
      Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne
      do ich utrzymania, a w szczególności zapewniają budowę, utrzymanie i eksploatację
      własnych lub wspólnych z innymi gminami, lub wspólnych ze związkiem
      metropolitalnym szaletów publicznych.
    W związku z powyższym utrzymanie czystości i porządku w Gminie należy do jej
    obowiązkowych zadań własnych, a opłaty za korzystanie z toalety publicznej stanowią
    dochód Gminy. Udostępnienie toalety publicznej za opłatą stanowi umowę wzajemną,
    gdzie dwie strony zobowiązują się do wzajemnego świadczenia. W przedmiotowej sytuacji

    jedna ze stron zobowiązała się do spełnienia pewnej usługi (udostępnienie toalety), a
    druga strona do uiszczenia zapłaty za tę usługę, która jest pobierana automatycznie.
    Powyższego nie zmienia fakt, że przedmiotowa usługa nie jest skierowana do konkretnego
    odbiorcy, jak również to, że nie jest zawierana w formie pisemnej. W analizowanym
    przypadku mamy do czynienia z typową umową adhezyjną, czyli umową zawieraną przez
    samo przystąpienie bez negocjowania jej postanowień. Postanowienia takich umów są
    przygotowywane przez jedną ze stron – druga strona może jedynie przyjąć
    zaproponowane jej warunki lub odmówić zawarcia takiej umowy. Ze względu na swój
    charakter przedmiotowe umowy często zawierane są jedynie ustnie, występują w tzw.
    obrocie masowym, np. komunikacja autobusowa, korzystanie z publicznego aparatu
    telefonicznego, itp.
    Zatem opłaty za korzystanie z toalety publicznej stanowią / będą stanowiły wynagrodzenie
    za świadczenie usług mieszczących się w zakresie wykonywanych zadań własnych Gminy
    na podstawie umowy cywilnoprawnej.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że odpłatne udostępnianie przez Państwa toalety publicznej
    stanowi / będzie stanowić odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
    realizowane przez Państwa działających w charakterze podatnika podatku VAT w ramach
    działalności gospodarczej, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    według zasad obowiązujących dla tych czynności.
    Przepisy ustawy, jak również przepisy rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie
    przewidują zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Gminę usług udostępniania
    toalety publicznej.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie czynność udostępnienia przez Państwa toalety
    publicznej stanowi / będzie stanowić odpłatne świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia od tego podatku.
    Tym samym Państwa stanowisko, w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1
    uznałem za prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, dotyczących prawa do pełnego odliczenia VAT
    naliczonego od wydatków inwestycyjnych oraz wydatków bieżących związanych z toaletą,
    wskazania wymaga, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego
    zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wskazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie są / będą spełnione warunki
    uprawniające do odliczenia podatku naliczonego, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy.
    Jak Państwo wskazali - Państwa Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług i w ramach swojej działalności Gmina świadczy / będzie
    świadczyć usługę odpłatnego udostępniania toalety. Nie istnieje możliwość bezpłatnego
    skorzystania z toalety. Jak wyżej rozstrzygnięto, czynność odpłatnego udostępnienia przez
    Państwa toalety publicznej stanowi / będzie stanowić odpłatne świadczenie usług,
    podlegające opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia od tego podatku.
    W konsekwencji powyższego, Państwu przysługuje / będzie przysługiwało pełne prawo do
    odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych oraz wydatków
    bieżących, związanych z toaletą. Przy czym prawo to przysługuje / będzie przysługiwało, o
    ile nie wystąpią przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnośnie powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej