Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.13.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Zwolnienie od podatku VAT dla szkoleń na patent żeglarza
jachtowego, na patent jachtowego sternika morskiego,
szkolenia doskonalącego w zakresie techniki i wiedzy
żeglarskiej, szkolenia grupowego w zakresie techniki i wiedzy
żeglarskiej, szkoleń w zakresie techniki i wiedzy żeglarskiej
takich jak kurs radiooperatora SRC, warsztaty nawigacyjne,
warsztaty meteorologiczne, szkolenia manewrowania jachtem
morskim, szkolenia techniczne z zakresu budowy silników
wysokoprężnych na jachtach morskich oraz instalacji
jachtowych, Zwolnienie od podatku VAT dla egzaminów na
uprawnienia żeglarskie: „egzaminu na patent żeglarza
jachtowego” oraz „egzaminu na patent jachtowego sternika
morskiego”, Zwolnienie od podatku VAT dla organizacji rejsów
stażowo; szkoleniowych.
Słowa kluczowe: usługi-usługi szkoleniowe
żegluga
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kształcenia
zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
odrębnych przepisach,
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 stycznia 2025 r. wpłynął wniosek Państwa Spółki z 2 stycznia 2025 r., o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
      - zwolnienia od podatku VAT dla szkoleń przygotowujących do egzaminów: „szkolenia
        na patent żeglarza jachtowego” oraz „szkolenia na patent jachtowego sternika
        morskiego” (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),
      - zwolnienia od podatku VAT dla egzaminów na uprawnienia żeglarskie: „egzaminu na
        patent żeglarza jachtowego” oraz „egzaminu na patent jachtowego sternika
        morskiego” (pytanie oznaczone we wniosku nr 2),
      - zwolnienia od podatku VAT dla szkolenia doskonalącego w zakresie techniki i wiedzy
        żeglarskiej „doskonalenie umiejętności żeglarskich” (pytanie oznaczone we wniosku
        nr 3),
      - zwolnienia od podatku VAT dla szkolenia grupowego w zakresie techniki i wiedzy
        żeglarskiej „jacht na wyłączność” (pytanie oznaczone we wniosku nr 4),
      - zwolnienia od podatku VAT dla organizacji rejsów stażowo-szkoleniowych (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 5),
      - zwolnienia od podatku VAT dla szkoleń w zakresie techniki i wiedzy żeglarskiej takich
        jak kurs radiooperatora SRC, warsztaty nawigacyjne, warsztaty meteorologiczne,
        szkolenia manewrowania jachtem morskim, szkolenia techniczne z zakresu budowy
        silników wysokoprężnych na jachtach morskich oraz instalacji jachtowych (pytanie
        oznaczone we wniosku nr 6).
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 marca 2025 r. (data
    wpływu 14 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Sp. z o. o. (dalej „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Podstawową działalnością Spółki jest organizacja szkoleń żeglarskich (dalej „Szkolenia”)
    oraz egzaminów żeglarskich (dalej „Egzaminy”).
    Oferowane obecnie produkty to:
      - „Szkolenie na patent Żeglarza Jachtowego”,
      - „Doskonalenie umiejętności żeglarskich”,
      - „Jacht na wyłączność”,
      - „Szkolenie na patent Jachtowego Sternika Morskiego”,
      - „Egzamin na patent Żeglarza Jachtowego”, oraz
      - „Egzamin na patent Jachtowego Sternika Morskiego”.

    Wszystkie wskazane powyżej szkolenia i egzaminy są szkoleniami i egzaminami w zakresie
    kształcenia zawodowego.
    Formy i zasady świadczenia usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego w obrębie żeglarstwa (w szczególności na rzecz kapitanów/skipperów) mają
    charakter ogólny i zostały określone w odrębnych przepisach, w szczególności:
      w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2017 r. poz.
      2128);
      w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2018 r. poz.
      181);
      w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 29
      stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów
      komercyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 490);
      w Rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki oraz Ministra Transportu,
      Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych
      warunków uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu
      potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu
      żeglarstwa oraz warunków kadrowych i organizacyjnych koniecznych do
      przeprowadzania tego egzaminu (Dz. U. z 2013 r. poz. 602);
      w Rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie
      uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 460).
    Szkolenie na patent żeglarza jachtowego przygotowuje do egzaminu pozwalającego na
    zdobycie uprawnień zawodowych. Podstawa prawna patentu żeglarza jachtowego to
    Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania
    turystyki wodnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 460). Osoba posiadająca patent żeglarza jachtowego
    jest uprawniona do prowadzenia jachtów żaglowych po wodach śródlądowych oraz o
    długości kadłuba do 12 m po morskich wodach wewnętrznych oraz pozostałych wodach
    morskich w strefie do 2 Mm od brzegu, w porze dziennej, (par. 5 ust. 2 ww.
    rozporządzenia).
    Szkolenie na patent jachtowego sternika morskiego przygotowuje do egzaminu
    pozwalającego na zdobycie uprawnień zawodowych. Podstawa prawna patentu
    jachtowego sternika morskiego to Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z 9 kwietnia
    2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 460). Osoba
    posiadająca patent jachtowego sternika morskiego jest uprawniona do prowadzenia
    jachtów żaglowych po wodach śródlądowych oraz o długości do 18 m po wodach
    morskich (par. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia).
    Ponadto, jak wynika z § 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi
    Śródlądowej z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków
    załóg jachtów komercyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 490) uprawnienia turystyczne (m.in
    patent jachtowego sternika morskiego) uzupełnione o dodatkowe przeszkolenie (STCW)
    uprawnia do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych zgodnie z uprawnieniami
    wynikającymi z posiadanych kwalifikacji (w dziale pokładowym - na jachtach komercyjnych
    o pojemności brutto do 200 GT).
    Egzaminy na stopnie żeglarskie organizowane są przez Spółkę w oparciu o posiadane
    przez nią upoważnienia do przeprowadzania takich egzaminów, udzielone przez
    Ministerstwo Sportu i Turystyki.

    Doskonalenie umiejętności żeglarskich ma na celu podnoszenie kwalifikacji osób, które
    posiadają już uprawnienia żeglarskie. Przepisy mówią, że prowadzenie statków wymaga
    posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności (np. art. 37a Ustawy z dnia 21 grudnia
    2000 r. o żegludze śródlądowej, Dz. U. 2001 r. nr 5 poz. 43). To szkolenie skierowane jest
    do osób, które pomimo posiadania uprawnień żeglarskich oceniają swój poziom wiedzy i
    umiejętności jako niewystarczający do bezpiecznego prowadzenia statku (w szczególności
    w celach zawodowych).
    Jacht na wyłączność jest szkoleniem grupowym, różniącym się od ww. szkoleń tym, że
    grupa dostaje do swojej dyspozycji jacht i instruktora na wyłączność. Osoby biorące udział
    w szkoleniu dostają do wyboru jeden z opisanych wyżej programów szkolenia: „szkolenie
    na patent żeglarza jachtowego” lub „doskonalenie umiejętności żeglarskich”. Zdarza się, że
    w jednej grupie są osoby które patent już mają i takie które dopiero będą przystępowały
    do egzaminu.
    Osoby prowadzące szkolenia organizowane przez Spółkę posiadają wysokie kwalifikacje
    zawodowe, są specjalistami w swoich dziedzinach. Kursy i szkolenia organizowane przez
    Spółkę obejmują część teoretyczną i część praktyczną, która prowadzona jest na jachtach.
    W ramach kursu uczestnicy mogą dodatkowo otrzymywać materiały szkoleniowe.
    Wnioskodawca wystawia faktury potwierdzające wykonanie usługi szkoleniowej. Co do
    zasady uczestnicy kursów ponoszą koszt szkoleń we własnym zakresie.
    Wnioskodawca nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r.
    poz. 1082, z późn. zm.), w zakresie kształcenia i wychowania. Wnioskodawca nie posiada
    statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz instytutu badawczego.
    Wnioskodawca nie jest podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu przepisów
    ustawy - Prawo oświatowe.
    Usługi szkoleniowe świadczone przez Wnioskodawcę opisane we Wniosku nie są usługami
    w zakresie kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia
    11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z
    późn. zm., dalej „Ustawa o VAT”).
    Usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego świadczone przez
    Wnioskodawcę nie są usługami finansowanymi w całości ani w co najmniej 70% ze
    środków publicznych, ani usługami ściśle związanymi z takimi usługami. Wnioskodawca
    nie jest zatem podmiotem świadczącym usługi, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 14
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od
    podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2020 r.
    poz. 1893), co jednak nie było przedmiotem zapytania Wnioskodawcy we Wniosku.
    Usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego świadczone przez
    Wnioskodawcę nie są usługami finansowanymi w całości ze środków publicznych, w
    związku z tym Wnioskodawca nie jest podmiotem świadczącym usługi, o których mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c Ustawy o VAT.
    Wnioskodawca nie posiada akredytacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia
    2016 r. - Prawo oświatowe, w związku z tym Wnioskodawca nie jest podmiotem
    świadczącym usługi, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. b Ustawy o VAT.

## Opis zdarzenia przyszłego

:
    Spółka zamierza rozszerzyć działalność o:

      Rejsy szkoleniowo-stażowe,
      Szkolenia z nawigacji morskiej,
      Szkolenia z zakresu meteorologii,
      Szkolenia z manewrowania jachtem,
      Szkolenia „Radiooperator SRC”.
    Rejsy stażowo-szkoleniowe mają na celu rozwijanie praktycznych umiejętności żeglarskich,
    które są konieczne w przypadku prowadzenia rejsów morskich jako skipper oraz
    przygotowują do samodzielnego prowadzenia rejsów. Każdy uczestnik rejsu otrzymuje
    opinie z rejsu potwierdzającą ilość wypływanych godzin.
    Opinie takie są niezbędne:
      - do uzyskania patentu jachtowego sternika morskiego (co najmniej 200 godzin - § 6.1.
        Rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie
        uprawiania turystyki wodnej, Dz. U. 2013 r., poz. 460),
      - do uzyskania patentu Kapitana Jachtowego (§ 7.1. Rozporządzenia Ministra Sportu i
        Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej, Dz. U.
        2013 r., poz. 460).
    Opinie te mogą być wykorzystane do uzyskania kwalifikacji do przeprowadzania
    egzaminów na patenty żeglarskie (Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki oraz
    Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie
    szczegółowych warunków uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu
    potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa
    oraz warunków kadrowych i organizacyjnych koniecznych do przeprowadzania tego
    egzaminu), oraz są dowodem odbycia praktyki pływania (zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 2
    rozporządzenia w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów
    komercyjnych). Potwierdzona dokumentami praktyka pływania jest niezbędna w
    przypadku ubiegania się o niektóre stanowiska na jachtach komercyjnych.
    Szkolenia z nawigacji morskiej, z zakresu meteorologii, z manewrowania jachtem,
    szkolenia techniczne z zakresu budowy silników wysokoprężnych na jachtach morskich
    oraz instalacji jachtowych pozwalają na podniesienie kwalifikacji zawodowych kapitanów
    /skipperów. Ponadto, odbycie tych szkoleń może być alternatywą dla szkolenia na
    jachtowego sternika morskiego. Wynika to z faktu, że szkolenia te pozwalają na
    przyswojenie wiedzy niezbędnej do przystąpienia do egzaminu na jachtowego sternika
    morskiego (j.w.) i mogą być traktowane jako forma przygotowania do ww. egzaminu,
    szkolenia te łącznie również stanowią przygotowanie do uzyskania patentu jachtowego
    sternika morskiego.
    Należy wskazać, że uzyskanie patentu jachtowego sternika morskiego nie wymaga obycia
    wcześniej kursu, niemniej jednak wskazane powyżej rozporządzenie w sprawie uprawiania
    turystyki wodnej określa zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania patentu
    jachtowego sternika morskiego. W praktyce uzyskanie uprawnień zawodowych
    jachtowego sternika morskiego nie jest możliwe bez uprzedniego przygotowania
    teoretycznego i praktycznego. Przygotowanie takie zdobywa się uczestnicząc w rejsach
    stażowo-szkoleniowych oraz odbywając stosowne szkolenie - bądź w trybie ciągłym (kurs
    jachtowego sternika morskiego), bądź z zakresu poszczególnych zagadnień
    egzaminacyjnych (wskazane wyżej kursy specjalistyczne).
    Szkolenie Radiooperator SRC, pozwala na przygotowanie się do przystąpienia do
    egzaminu na świadectwo operatora łączności bliskiego zasięgu. SRC (świadectwo

    operatora łączności bliskiego zasięgu) to międzynarodowy certyfikat uprawniający do
    obsługi urządzeń radiowych wykorzystujących częstotliwości i techniki stosowane w
    GMDSS na statkach morskich nie podlegających przepisom konwencji SOLAS, na obszarze
    morza A1.
    W przypadku jachtu żaglowego pod polską banderą koniecznym jest, aby co najmniej
    jeden członek załogi jachtu posiadał takie uprawnienia. W praktyce wykonywanie zawodu
    skippera/kapitana bez tych uprawnień nie jest możliwe. W Polsce instytucją
    odpowiedzialną za egzaminowanie i wydawanie świadectw jest Urząd Komunikacji
    Elektronicznej. Zakres uprawnień świadectwa, jak również zakres wymogów
    egzaminacyjnych jest regulowany przez Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji
    z dnia 16 stycznia 2015 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. z
    2015 r. poz. 99). Świadectwo ma charakter międzynarodowy - polskie jest uznawane w
    innych krajach, obce są uznawane w Polsce (także Polak w Polsce może legitymować się
    świadectwem uzyskanym w innym państwie).
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, iż:
    1. Czy egzaminy na uprawnienia żeglarskie: „egzamin na patent żeglarza jachtowego” oraz
    „egzamin na patent jachtowego sternika morskiego” dotyczą/będą dotyczyć usług
    kształcenia zawodowego i pozostają/będą pozostawać w ścisłym związku ze świadczonymi
    usługami szkoleniowymi w zakresie szkoleń na patent żeglarza jachtowego oraz
    jachtowego sternika morskiego?
    Związek pomiędzy ww. egzaminami a szkoleniami żeglarskimi polega na tym, że szkolenie
    na patent żeglarza jachtowego przygotowuje do egzaminu na patent żeglarza jachtowego,
    a szkolenie na patent jachtowego sternika morskiego przygotowuje do egzaminu na
    patent jachtowego sternika morskiego, w zakresie wiedzy i umiejętności wymaganych na
    tych egzaminach.
    2. Czy przeprowadzane egzaminy stanowią/będą stanowić usługi ściśle związane z usługą
    podstawową (szkoleniem)?
    Wnioskodawca zobowiązuje się w ofercie, że zapewni uczestnikom możliwość wzięcia
    udziału w egzaminie (egzaminy odbywają się w ostatni dzień szkolenia). Osoby biorące
    udział w szkoleniach nie mają obowiązku wzięcia udziału w egzaminie (najczęściej dzieje
    się to, gdy nie czują się jeszcze przygotowane i postanawiają powtórzyć kurs przed
    podejściem do egzaminu).
    3. Czy przeprowadzane egzaminy są/będą niezbędne do wykonania usługi podstawowej,
    tj. szkoleń na patent żeglarza jachtowego oraz jachtowego sternika morskiego?
    Formalnie nie ma wymogu, aby jeden podmiot organizował zarówno szkolenie jak i
    egzamin, natomiast Wnioskodawca w swojej ofercie zobowiązuje się, że zapewni
    uczestnikom możliwość wzięcia udziału w egzaminie (egzaminy odbywają się w ostatni
    dzień szkolenia).
    4. Czy przeprowadzenie egzaminu jest/będzie elementem procesu uzyskania uprawnień
    (stanowi formalne potwierdzenie nabycia uprawnień) do zawodów, o których mowa we
    wniosku?
    Tak, przeprowadzenie egzaminu jest elementem uzyskania uprawnień do zawodów, o
    których mowa we wniosku. Osoby, które zdadzą egzamin otrzymują od komisji
    egzaminacyjnej zaświadczenie o zdanym egzaminie. Na podstawie tych zaświadczeń
    Polski Związek Żeglarski wydaje patenty żeglarza jachtowego lub jachtowego sternika

    morskiego, które uprawniają do prowadzenia jachtów żaglowych, a tym samym
    wykonywania zawodów o których mowa we wniosku.
    Zgodnie z rozporządzeniem MSiT z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki
    wodnej:
    „§ 5. 1. Patent żeglarza jachtowego uzyskuje osoba, która:
    1) ukończyła 14. rok życia;
    2) zdała egzamin z wymaganej wiedzy i umiejętności.
    (...)
    § 6. 1. Patent jachtowego sternika morskiego uzyskuje osoba, która:
    1) ukończyła 18. rok życia;
    2) odbyła co najmniej dwa rejsy po wodach morskich w łącznym czasie co najmniej 200
    godzin żeglugi;
    3) zdała egzamin z wymaganej wiedzy i umiejętności.”
    5.  Czy głównym celem egzaminów jest/będzie osiągnięcie dodatkowego dochodu,
      przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatnika
      niekorzystającego ze zwolnienia?
    Nie, ponieważ wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminów jest uregulowana w
    rozporządzeniu MSiT z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej:
    „§ 22.
    1. Opłata za przeprowadzenie egzaminu na:
      1) patent żeglarza jachtowego - wynosi 250 zł;
      2) patent jachtowego sternika morskiego - wynosi 350 zł;
      3) patent sternika motorowodnego - wy nosi 250 zł;
      4) patent motorowodnego sternika morskiego - wynosi 350 zł;
      5) patent mechanika motorowodnego - wynosi 250 zł;
      6) licencję do holowania narciarza wodnego lub innych obiektów pływających służących
        do uprawiania sportu lub rekreacji z wyłączeniem jachtów żaglowych i jachtów
        motorowych - wynosi 250 zł;
      7) licencję do holowania statków powietrznych - wynosi 250 zł.
    2. Opłata za czynności związane z wydaniem patentu albo licencji wynosi 50 zł.
    3. Opłaty określone w ust. 1 i 2 w przypadku uczniów i studentów w wieku do 26 lat
    podlegają obniżeniu o 50%.”
    Pytania
      1. Czy prowadzenie szkoleń przygotowujących do egzaminów: „szkolenia na patent
        żeglarza jachtowego” oraz „szkolenia na patent jachtowego sternika morskiego”
        korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT?

      2. Czy prowadzenie egzaminów na uprawnienia żeglarskie: „egzaminu na patent
        żeglarza jachtowego” oraz „egzaminu na patent jachtowego sternika morskiego”
        korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT?
      3. Czy prowadzenie szkolenia doskonalącego w zakresie techniki i wiedzy żeglarskiej
        „doskonalenie umiejętności żeglarskich” korzysta za zwolnienia z opodatkowania
        podatkiem VAT?
      4. Czy prowadzenie szkolenia grupowego w zakresie techniki i wiedzy żeglarskiej „jacht
        na wyłączność” korzysta za zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT?
      5. Czy organizacja rejsów stażowo-szkoleniowych korzysta za zwolnienia z
        opodatkowania podatkiem VAT?
      6. Czy prowadzenie szkoleń w zakresie techniki i wiedzy żeglarskiej takich jak kurs
        radiooperatora SRC, warsztaty nawigacyjne, warsztaty meteorologiczne, szkolenia
        manewrowania jachtem morskim, szkolenia techniczne z zakresu budowy silników
        wysokoprężnych na jachtach morskich oraz instalacji jachtowych korzystają ze
        zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane w pytaniu nr 1 usługi szkoleniowe świadczone przez
    Wnioskodawcę na rzecz żeglarzy/skipperów/kapitanów są zwolnione z podatku od
    towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 26 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku: usługi
    świadczone przez:
      a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania
      b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia
      - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Świadczone przez Wnioskodawcę usługi szkoleniowe nie stanowią usług w zakresie
    kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 Ustawy o VAT z uwagi na
    okoliczność, że Wnioskodawca nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie
    kształcenia i wychowania, uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk ani
    instytutu badawczego.
    Natomiast zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku:
    usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione
    w pkt 26:
      a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
      b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług
        objętych akredytacją, lub
      c) finansowane w całości ze środków publicznych - oraz świadczenie usług i dostawę
        towarów ściśle z tymi usługami związane.

    Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, podmiot prawa prywatnego
    prowadzący działalność z zakresu prowadzenia szkoleń umożliwiających uzupełnianie
    wiedzy i podnoszenie kwalifikacji zawodowych, może skorzystać ze zwolnienia od podatku
    VAT jeżeli spełni następujące warunki:
      1) usługi da się zakwalifikować, jako usługi kształcenia zawodowego lub
        przekwalifikowania zawodowego,
      2) odnośnie powyższych usług istnieją odrębne przepisy określające formę i zasady ich
        prowadzenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze, że szkolenia organizowane przez
    Wnioskodawcę polegają na przekazaniu profesjonalnej, specjalistycznej wiedzy i nauce
    umiejętności związanych z prowadzeniem jachtów żaglowych, które są wykorzystywane
    przez uczestników w wykonywaniu tych czynności, to bez wątpienia należy uznać iż usługi
    te powinny być zakwalifikowane jako usługi kształcenia zawodowego.
    W ocenie Wnioskodawcy prowadzenie szkolenia na żeglarza jachtowego oraz jachtowego
    sternika morskiego korzysta ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT.
    Należy wskazać, że od dnia 1 lipca 2011 r. obowiązuje Rozporządzenie Wykonawcze Rady
    (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do Dyrektywy
    2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L
    77, str. 1), które wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio.
    W myśl art. 44 tego rozporządzenia, usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy
    2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub
    zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do
    celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.
    Analiza przywołanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług
    prowadzi do wniosku, że aby móc skorzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego szkolenia muszą
    obejmować nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z konkretną branżą, czy
    zawodem i muszą mieć na celu uzyskanie, czy uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych
    pozwalające na:
      rozpoczęcie pracy zarobkowej w zakresie jakiego dotyczyło szkolenie lub
      rozwój umiejętności i kwalifikacji, które są niezbędne do wykonywanego zawodu.
    Szkolenie na żeglarza jachtowego oraz jachtowego sternika morskiego spełnia kryteria
    usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego wymienionych w art.
    43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT.
    Szkolenie to po zdaniu egzaminów i otrzymaniu uprawnień państwowych, daje
    uczestnikom możliwość podjęcia pracy w branży turystyczno-rekreacyjnej, a szczególnie
    turystyce wodnej, m.in. jako kierownik statków o napędzie żaglowym i motorowodnym
    przeznaczonych do uprawiania turystyki i rekreacji zarówno na wodach śródlądowych, jak
    i morskich.
    Szkolenie na jachtowego sternika morskiego przygotowuje do egzaminu pozwalającego na
    zdobycie uprawnień zawodowych. Podstawa prawna patentu jachtowego sternika

    morskiego to Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z 9 kwietnia 2013 r. w sprawie
    uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 460). Osoba posiadająca patent
    jachtowego sternika morskiego jest uprawniona do prowadzenia jachtów żaglowych po
    wodach śródlądowych oraz o długości do 18 m po wodach morskich (par. 6 ust. 2 ww.
    rozporządzenia).
    Ponadto, jak wynika z § 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi
    Śródlądowej z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków
    załóg jachtów komercyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 490) uprawnienia turystyczne (m.in
    patent jachtowego sternika morskiego) uzupełnione o dodatkowe przeszkolenie (STCW)
    uprawnia do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych zgodnie z uprawnieniami
    wynikającymi z posiadanych kwalifikacji (w dziale pokładowym - na jachtach komercyjnych
    o pojemności brutto do 200 GT). Zatem działalność szkoleniowa nastawiona jest na
    kształcenie wykwalifikowanych kadr do pracy w szeroko rozumianej branży sportu i
    turystyki wodnej. Szkolenia żeglarza jachtowego oraz jachtowego sternika morskiego
    pozwalają na: rozpoczęcie pracy zarobkowej w zakresie jakiego dotyczyło szkolenie lub
    rozwój umiejętności i kwalifikacji, które są niezbędne do wykonywanego zawodu.
    Szkolenia przeprowadzane są w sposób na tyle kompleksowy, że nie służą tylko do zdania
    konkretnego egzaminu i uzyskania konkretnego patentu. W czasie szkoleń kursanci
    zdobywają szeroką wiedzę teoretyczną, a nade wszystko praktyczną dotyczącą sposobu
    radzenia sobie z sytuacjami na wodzie. Nakierowane są na uzyskanie wiedzy i
    umiejętności niezbędnych do podjęcia pracy zarobkowej w branży związanej z
    prowadzeniem jednostek pływających oraz szeroko rozumianą turystyką wodną.
    Należy wskazać, że uzyskanie patentu żeglarza jachtowego lub jachtowego sternika
    morskiego nie wymaga odbycia wcześniej kursu, niemniej jednak wskazane powyżej
    rozporządzenie w sprawie uprawiania turystyki wodnej określa zakres wiedzy i
    umiejętności wymaganych do uzyskania patentu żeglarza jachtowego oraz jachtowego
    sternika morskiego.
    W kontekście powyższego z całą pewnością szkolenia będące przedmiotem pytania są
    szkoleniami w zakresie kształcenia lub przekwalifikowania zawodowego.
    Drugi z warunków dla zastosowania analizowanego zwolnienia to warunek, aby szkolenia
    były prowadzone w formach i na zasadach wynikających z przepisów prawa. Należy
    jednak zauważyć, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT implementuje do polskiego
    porządku prawnego przepis art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE. L Nr 347,
    str. 1, dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE").
    Przepis art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że państwa członkowskie
    zwalniają następujące transakcje: kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie
    powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze
    świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,
    prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
    działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
    członkowskie.
    Należy zatem zauważyć, że przepisy Dyrektywy 2006/112/WE uzależniają skorzystanie ze
    zwolnienia podatkowego od spełnienia jedynie dwóch warunków:
    1. podmiot winien świadczyć usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania,

    2. czynności te winny być wykonywane przez odpowiednie podmioty prawa publicznego
    lub instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane
    państwo członkowskie.
    Pierwszy warunek zwolnienia wynikający z Dyrektywy 2006/112/WE należy uznać za
    spełniony przez Wnioskodawcę. Szkolenia i kursy organizowane przez Wnioskodawcę,
    mają na celu zwiększanie kompetencji osób prowadzących rejsy morskie. Skierowane są
    do osób, które chcą poszerzyć kompetencje zawodowe (w szczególności żeglarzy
    /skipperów/kapitanów). Prowadzenie szkoleń i kursów przez specjalistów zapewnia zatem
    możliwości podniesienia kwalifikacji zawodowych uczestników, pogłębianie wiedzy i
    nabycie nowych umiejętności w związku z wykonywanym zawodem.
    Drugim warunkiem zwolnienia wynikającym z art. 132 ust. 1 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE
    jest prowadzenie kształcenia przez odpowiednie podmioty prawa publicznego (którego to
    statusu Wnioskodawca nie posiada) lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których
    cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.
    Z kolei z art. 44 rozporządzenia Rady WE nr 282/11 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego
    środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej:
    "Rozporządzenie") wynika, że usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i)
    Dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z
    branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie
    wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.
    Wobec braku ściślejszego określenia przez polskiego ustawodawcę jakie cele uznane są za
    podobne do celów podmiotów prawa publicznego, należy więc wziąć pod uwagę
    wszelkiego rodzaju cele, których realizacja leży w gestii podmiotów publicznych.
    Wnioskodawca zauważa, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT uzależnia
    zastosowanie zwolnienia od tego, aby usługi kształcenia zawodowego były „prowadzone w
    formie i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach”. Przepis ten wprowadza
    zatem warunek, który nie wynika z przepisów Dyrektywy 2006/112/WE oraz
    Rozporządzenia, a dodatkowo nie precyzuje o jakie przepisy chodzi i czego mają dotyczyć
    wspomniane formy i zasady prowadzenia usług. W związku z tym, zdaniem
    Wnioskodawcy, przepisy art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT nie stanowią poprawnej
    implementacji przepisów art. 132 ust. 1 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 44
    Rozporządzenia do polskiego porządku prawnego.
    Wadliwość implementacji art. 132 ust. 1 pkt i Dyrektywy 2006/112/WE, została
    potwierdzona w utrwalonej praktyce orzeczniczej, czego przykładem są następujące
    orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie:
      wyrok z 4 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1640/16;
      wyrok z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 173/13;
      wyrok z 7 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1372/13;
      wyrok z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 970/13;
      wyrok z 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 2119/13;
      wyrok z 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1622/12;
      wyrok z 12 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1145/12;

      wyrok z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1014/12;
      wyrok z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 615/12.
    W przywołanym orzecznictwie NSA prezentuje stanowisko, zgodnie z którym polski
    ustawodawca sformułował niewynikający z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE
    wymóg o charakterze przedmiotowym, uzależniający zwolnienie kształcenia zawodowego
    lub przekwalifikowania zawodowego od prowadzenia go w formach i na zasadach
    przewidzianych w odrębnych przepisach. Zdaniem NSA, wskazany przepis ustawy o VAT,
    odsyłając do bliżej niesprecyzowanych "odrębnych przepisów", nie zapewnia stosowania
    zwolnienia od VAT w sposób prawidłowy i prosty, a wręcz przeciwnie - czyni je
    niedookreślonym, a w konsekwencji trudnym do zastosowania poprzez brak jasnego
    sprecyzowania podmiotów, które mogą w sposób zgodny z prawem unijnym i krajowym
    korzystać z tego zwolnienia.
    W wyroku I FSK 1731/17 z 28 stycznia 2020 r. NSA orzekł: "Analizując treść przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przepis ten w sposób
    niewłaściwy implementuje do polskiego porządku prawnego normę z art. 132 ust. 1 lit. i
    Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej. Ostatnio wymieniony przepis bowiem pozwala
    państwom członkowskim na jedynie podmiotowe zawężenie zwolnienia m.in. spornych w
    sprawie usług kształcenia i przekwalifikowania zawodowego, gdyż zwalnia odpowiednie w
    nim wymienione usługi łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką
    działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego
    lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez
    dane państwo członkowskie. Tymczasem w polskiej ustawie zwolnienie usług kształcenia i
    przekwalifikowania zawodowego uzależniono od uregulowania tych kwestii w odrębnych
    przepisach, zawężono więc zwolnienie w oparciu o kryteria nieprzewidziane w Dyrektywie
    Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej. Właściwie implementowanie przepisu art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy
    Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej powinno polegać na uzależnieniu zwolnienia m.in. usług kształcenia i
    przekwalifikowania zawodowego od świadczenia takich usług przez podmioty, których
    cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do celów podmiotów prawa
    publicznego, a nie od uregulowania kwestii prowadzenia takich szkoleń w odrębnych
    przepisach - co w sposób nieuzasadniony treścią przepisu ww. Dyrektywy zawęża zakres
    zwolnienia, przez określenie warunku niewynikającego z wymienionej Dyrektywy".
    Z uwagi na wadliwą implementację przepisu Dyrektywy 2006/112/WE do krajowego
    porządku prawnego w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, przepisy ustawy
    krajowej należy pominąć w zakresie, w jakim przewidują one warunki wykraczające poza
    treści przepisów Dyrektywy, tj. wymagają, by usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26 prowadzone były w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. W tym zakresie przepis
    art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE należy stosować bezpośrednio.
    We wskazanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do jednoznacznego
    przekonania, że właściwe implementowanie przepisu art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006
    /112/WE powinno polegać na uzależnieniu zwolnienia m.in. usług kształcenia i
    przekwalifikowania zawodowego od świadczenia takich usług przez podmioty, których
    cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do celów podmiotów prawa
    publicznego, a nie od uregulowania kwestii prowadzenia takich szkoleń w odrębnych

    przepisach - co zawęża zakres zwolnienia w sposób nieuzasadniony treścią przepisu
    Dyrektywy, przez określenie warunku niewynikającego z Dyrektywy 2006/112/WE.
    Kluczowa jest zatem nie forma prowadzenia szkolenia, ale to, aby były one prowadzone
    przez podmioty, których cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do
    celów podmiotów prawa publicznego.
    Warto podkreślić, że powyższe nie oznacza, iż szkolenia muszę być prowadzone przez
    podmioty prawa publicznego, aby mogły korzystać ze zwolnienia. Istotne jest tu, aby cele
    były podobne do celów podmiotów prawa publicznego. Nie ma przeszkód, aby zwolnienie
    w opisanym zakresie przysługiwało podmiotowi prywatnemu, działającemu komercyjnie
    (np. spółce z ograniczona odpowiedzialnością).
    Zasada ta również znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
    Przykładowo w orzeczeniu o sygnaturze I SA/Wr 682/17 z 20 października 2017 r.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł: „Warunkiem zwolnienia od
    podatku VAT przy usługach kształcenia jest po pierwsze świadczenie usług kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania i po drugie prowadzenie tegoż kształcenia przez:
    odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie,
    których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Dla oceny
    wystąpienia przesłanki nie jest istotna forma w jakiej wykonywane są usługi, uzyskanie
    akredytacji, jak i to czy są one wykonywane przez podmioty komercyjne. Istotne jest to czy
    podmioty inne niż publiczne świadcząc usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego realizują cele podobne jak podmioty publiczne”.
    W Polsce kształceniem kadr dla potrzeb żeglugi zajmują się m.in. uczelnie morskie. Statut
    (...) w paragrafie 7 wskazuje, ze cele tej jednostki to m.in. przygotowanie wysoko
    wykwalifikowanych kadr dla potrzeb żeglugi i gospodarki morskiej, a w szczególności
    kształcenie w zawodach oficer pokładowy, co zwiera w zawodzie technik nawigator i oficer
    mechanik, technik mechanik okrętowy według celów wynikających z przepisów prawa
    według ustawy o bezpieczeństwie morskim. Z kolei z statucie (...), w paragrafie 4
    wskazano, że do podstawowych zadań uczelni należy kształcenie studentów, doktorantów
    jako wysoko wykwalifikowanych kadr na potrzeby gospodarki opartej na wiedzy, zwłaszcza
    gospodarki morskiej, a w tym kształcenie przyszłych oficerów marynarki handlowej oraz
    innych specjalistów przygotowanych do pracy na morzu i w przemyśle oraz instytucjach
    morskich (kształcenie kadr oficerskich dla floty handlowej).
    Należy zauważyć, że uczelnie morskie, akademie morskie, czy technika morskie kształcą
    kadry dla floty handlowej, a nie osoby, które od samego początku chcą zawodowo
    zajmować się żeglarstwem rekreacyjnym. Zatem cele publiczne polegające na kształceniu
    wysoko wykwalifikowanych kadr na potrzeby żeglugi turystycznej i rekreacyjnej (która
    podlega tym samym regulacjom prawnym co np. marynarka handlowa w zakresie
    chociażby Międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu, czy
    bezpieczeństwa żeglugi, czy też podlega tym samym prawidłom nawigacyjnym) muszą
    ciążyć na podmiotach prywatnych, które decydują się na świadczenie usług w zakresie
    kształcenia kadr zdolnych bezpiecznie prowadzić jachty żaglowe.
    Skoro podmioty publiczne nie zajmują się kształceniem zawodowym i
    przekwalifikowaniem zawodowym żeglarzy jachtowych, którzy zamierzają wykonywać
    zawód skippera jachtów, a jednocześnie wykonywanie tego zawodu wymaga zdobycia
    państwowych uprawnień i zdania egzaminu, którego zasady wynikają z przepisów prawa,
    a do którego przygotowaniem są szkolenia będące przedmiotem pytania, cele publiczne
    musza być w tym zakresie realizowane przez podmioty prywatne, w tym wnioskodawcę w

    zakresie wskazanym w stanie faktycznym wniosku. Po drugie należy w tym miejscu
    wskazać, że organy instytucje znajdujące bezpośrednie umocowanie w przepisach prawa
    wyznaczają cele i kierunki dla kształcenia żeglarzy. Oznacza to zatem, że podmioty prawa
    publicznego wyznaczają cele podmiotom prawa prywatnego, które te są zobowiązane
    realizować podczas szkoleń (kształcenia i przekwalifikowania zawodowego),
    umożliwiających uzyskanie patentów wskazanych w rozporządzeniu w sprawie uprawiania
    turystyki wodnej. Cele te muszą być również realizowane przez skipperów prowadzących
    jachty żaglowe, zatem powinny być przekazywane im podczas szkoleń specjalistycznych.
    Kluczowa jest zatem nie forma prowadzenia szkolenia, ale to, aby były one prowadzone
    przez podmioty, których cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do
    celów podmiotów prawa publicznego.
    Szkolenia na żeglarza jachtowego oraz jachtowego sternika morskiego pozwalają na
    uzyskanie wysokich kompetencji przez osoby, które zamierzają prowadzić jachty żaglowe
    po wodach śródlądowych lub morskich - jak już wskazano kształcenie wysoko
    wykwalifikowanych kadr na potrzeby żeglugi jest domeną uczelni morskich, te nie
    świadczą jednak usług na rzecz osób, które chciałyby pracować w sektorze żeglugi
    rekreacyjnej/turystyce morskiej. Stąd też te cele przejęte być muszą przez podmioty
    prywatne.
    W zakresie pytania nr 2.
    W kwestii uzasadnia stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania numer 2 należy
    wskazać, że pełną aktualność znajduje tu analiza prawna poczyniona w odpowiedzi na
    pytanie 1. Uzyskanie uprawnień na patent żeglarza jachtowego i jachtowego sternika
    morskiego jest uzależnione od pozytywnego wyniku egzaminu przeprowadzonego
    zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sportu i Turystyki z 9 kwietnia 2013 r. w sprawie
    uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 460).
    W zakresie pytania nr 3.
    W ocenie Wnioskodawcy prowadzenie szkoleń doskonalących „doskonalenie umiejętności
    żeglarskich” korzysta ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    29 lit. a ustawy o VAT. W kwestii uzasadnienia należy wskazać, że pełną aktualność
    znajduje tu analiza prawna poczynione w odpowiedzi na pytanie 1.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego: doskonalenie umiejętności żeglarskich ma na
    celu podnoszenie kwalifikacji osób które posiadają już uprawnienia żeglarskie. Przepisy
    mówią, że prowadzenie statków wymaga posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności
    (np. art. 37a Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, Dz.U. 2001 r., nr 5
    poz. 43). To szkolenie skierowane jest do osób które pomimo posiadania uprawnień
    żeglarskich oceniają swój poziom wiedzy i umiejętności jako niewystarczający do
    bezpiecznego prowadzenia statku (w szczególności w celach zawodowych).
    W zakresie pytania nr 4.
    W ocenie Wnioskodawcy prowadzenie szkoleń grupowych „jacht na wyłączność” korzysta
    ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT.
    W kwestii uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy należy wskazać, że pełną aktualność
    znajduje tu analiza prawna poczynione w odpowiedzi na pytanie 1. Jak wskazano w opisie
    stanu faktycznego osoby biorące udział w tych szkoleniach mogą wybrać jeden z dwóch
    programów szkoleń: „szkolenie na patent żeglarza jachtowego” (pytanie nr 1) lub
    „doskonalenie umiejętności żeglarskich” (pytanie nr 3). Zakładając pozytywną odpowiedź

    na pytania 1 i 3 Wnioskodawca uważa, że sprzedaż szkolenia na którym można wybrać
    któryś z opisanych już programów szkolenia powinna być zwolniona na podstawie tego
    samego artykułu co one.
    W zakresie pytania nr 5.
    W ocenie Wnioskodawcy prowadzenie rejsów stażowo-szkoleniowych korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT.
    Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku rejsy stażowo - szkoleniowe mają na celu
    rozwijanie praktycznych umiejętności żeglarskich, które są konieczne w przypadku
    prowadzenia rejsów morskich jako skipper oraz przygotowują do samodzielnego
    prowadzenia rejsów. Każdy uczestnik rejsu otrzymuje opinie z rejsu potwierdzającą ilość
    wypływanych godzin. Opinie takie są niezbędne dla uzyskania kwalifikacji do
    przeprowadzania egzaminów na patenty żeglarskie, co najmniej 200 godzin wymagane
    jest do uzyskania patentu jachtowego sternika morskiego, oraz są dowodem odbycia
    praktyki pływania (zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kwalifikacji i
    przeszkolenia członków załóg jachtów komercyjnych). Potwierdzona dokumentami
    praktyka pływania jest niezbędna w przypadku ubiegania się o niektóre stanowiska na
    jachtach komercyjnych. Wnioskodawca zamierza świadczyć usługi szkoleniowe dla osób
    zainteresowanych komercyjnym prowadzeniem rejsów turystycznych/rekreacyjnych oraz
    dla osób zainteresowanych uzyskaniem kwalifikacji do pełnienia funkcji członka załogi
    stałej na jachtach komercyjnych o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek oraz na
    jachtach komercyjnych o mocy maszyn głównych do 750 kW. Wnioskodawca zamierza
    również organizować praktykę morską wymaganą dla osób zainteresowanych uzyskaniem
    uprawnień do pełnienia funkcji załogi stałej na jachtach o pojemności brutto (GT) powyżej
    200 jednostek.
    Odbycie praktyki pływania jest również obowiązkowe dla osób chcących podjąć
    zatrudnienie jako członek komisji egzaminacyjnej na patenty żeglarskie. Szczegółowo jest
    to opisane w Rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki oraz Ministra Transportu,
    Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych
    warunków uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu potwierdzającego
    posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa oraz warunków
    kadrowych i organizacyjnych koniecznych do przeprowadzania tego egzaminu.
    Niewątpliwie zatem organizowane przez Wnioskodawcę rejsy stażowo - szkoleniowe są
    formą kształcenia zawodowego, pozwalają bowiem na spełnienie kryteriów niezbędnych
    dla uzyskania patentu jachtowego sternika morskiego, który stanowi pełne minimum dla
    uzyskania pracy w branży turystycznej (turystyka wodna) i pozwala na prowadzenie
    komercyjne rejsów po wodach śródlądowych i morskich na jachtach żaglowych o
    właściwościach wynikających z przepisów prawa.
    Z uwagi na wadliwą implementację przepisu Dyrektywy 2006/112/WE do krajowego
    porządku prawnego w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, przepisy ustawy
    krajowej należy pominąć w zakresie, w jakim przewidują one warunki wykraczające poza
    treści przepisów Dyrektywy, tj. wymagają, by usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26 prowadzone były w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. W tym zakresie przepis
    art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE należy stosować bezpośrednio.

    Kluczowa jest zatem nie forma prowadzenia szkolenia, ale to, aby były one prowadzone
    przez podmioty, których cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do
    celów podmiotów prawa publicznego.
    Rejsy stażowo - szkoleniowe pozwalają na uzyskanie wysokich kompetencji przez osoby,
    które zamierzają prowadzić jachty żaglowe po wodach morskich - jak już wskazano
    kształcenie wysoko wykwalifikowanych kadr na potrzeby żeglugi jest domeną uczelni
    morskich, te nie świadczą jednak usług na rzecz osób, które chciałyby pracować w
    sektorze żeglugi rekreacyjnej/turystyce morskiej. Stąd też te cele przejęte być muszą przez
    podmioty prywatne.
    Ponadto w odpowiedzi na pytanie 1 wskazano rekomendacje dla żeglarzy z raportów
    Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich. Praktyczny aspekt tych rekomendacji
    oraz zachowania i wiedza, które są niezbędne dla ich wypełnienia mogą być przekazane
    wyłącznie podczas praktyki morskiej, która jest możliwa do zdobycia tylko w czasie rejsów
    stażowo-szkoleniowych (nie ściśle turystycznych), a takie właśnie rejsy mają się znaleźć w
    ofercie Wnioskodawcy. Stąd też w ocenie Wnioskodawcy prowadzenie rejsów stażowo-
    szkoleniowych korzysta ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    29 lit. a ustawy o VAT.
    W zakresie pytania nr 6.
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane w pytaniu nr 6 usługi szkoleniowe świadczone przez
    Wnioskodawcę na rzecz żeglarzy/skipperów/kapitanów są zwolnione z podatku od
    towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 26 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi
    świadczone przez:
      a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania
      b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia
      - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Świadczone przez Wnioskodawcę usługi szkoleniowe nie stanowią usług w zakresie
    kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 Ustawy o VAT z uwagi na
    okoliczność, że Wnioskodawca nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie
    kształcenia i wychowania, uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk ani
    instytutu badawczego.
    Natomiast zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku:
    usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione
    w pkt 26:
      a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
      b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług
        objętych akredytacją, lub
      c) finansowane w całości ze środków publicznych
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

    Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, podmiot prawa prywatnego
    prowadzący działalność z zakresu prowadzenia szkoleń umożliwiających uzupełnianie
    wiedzy i podnoszenie kwalifikacji zawodowych, może skorzystać ze zwolnienia od podatku
    VAT jeżeli spełni następujące warunki:
      1) usługi da się zakwalifikować, jako usługi kształcenia zawodowego lub
        przekwalifikowania zawodowego,
      2) odnośnie powyższych usług istnieją odrębne przepisy określające formę i zasady ich
        prowadzenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze, że szkolenia organizowane przez
    Wnioskodawcę polegają na przekazaniu profesjonalnej, specjalistycznej wiedzy i nauce
    umiejętności związanych z prowadzeniem jachtów żaglowych, które są wykorzystywane
    przez uczestników w wykonywaniu tych czynności, to bez wątpienia należy uznać iż usługi
    te powinny być zakwalifikowane jako usługi kształcenia zawodowego.
    Aktualnie w Polsce następuje bardzo duża popularyzacja żeglarstwa morskiego. Polscy
    klienci aktywnie poszukują skipperów do prowadzenia rejsów rodzinnych, czy dla grup
    znajomych na ciepłych akwenach (np. Morze Śródziemne) w okresie wakacyjnym.
    Świadczy to o tym, że zawód skippera staje się coraz atrakcyjniejszą formą podjęcia pracy
    zarówno dla młodych ludzi, jak i starszych osób, dotychczas parających się żeglarstwem
    rekreacyjnie, a poszukujących ścieżki przekwalifikowania zawodowego.
    Po drugie należy zauważyć, iż praca skippera polegająca, w uproszczeniu, na prowadzeniu
    jachtu żaglowego po wodach morskich wymaga uzyskania konkretnych uprawnień.
    W przypadku jachtu o długości przekraczającej 7,5 metra, a mniejszej niż 18 metrów
    (większość jachtów, na których prowadzone są komercyjne rejsy morskie ma długość ok.
    10-16 metrów) minimalne uprawnienia do prowadzenia jachtu to patent jachtowego
    sternika morskiego co wynika z Rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9
    kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej.
    W zakresie kursu na radiooperatora bliskiego zasięgu (SRC) należy wskazać, iż w
    przypadku jachtu żaglowego pod polską banderą koniecznym jest, aby co najmniej jeden
    członek załogi jachtu posiadał takie uprawnienia. W praktyce wykonywanie zawodu
    skippera/kapitana bez tych uprawnień nie jest możliwe.
    W odniesieniu do pozostałych kursów objętych pytaniem to należy zwrócić uwagę na dwie
    kwestie. Po pierwsze ich odbycie umożliwia przyswojenie materiału, którego znajomość
    jest niezbędna na egzaminie na jachtowego sternika morskiego. Należy wskazać, że
    uzyskanie patentu jachtowego sternika morskiego nie wymaga odbycia wcześniej kursu,
    niemniej jednak rozporządzenie w sprawie uprawiania turystyki wodnej określa zakres
    wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania patentu jachtowego sternika morskiego.
    W praktyce uzyskanie uprawnień zawodowych jachtowego sternika morskiego nie jest
    możliwe bez uprzedniego przygotowania teoretycznego i praktycznego.
    Wszystkie zagadnienia teoretyczne wymagane do uzyskania patentu jachtowego sternika
    morskiego są omawiane odpowiednio na szkoleniach nawigacyjnych, meteorologicznych,
    manewrowych, technicznych itd., które są przedmiotem pytania.
    Po drugie firmy poszukujące zawodowych skipperów bardzo często weryfikują czy
    poszerzają oni swoją wiedzę bazową (niezbędną dla uzyskania uprawnień JSM), dlatego
    też odbycie każdego z omawianych kursów z jednej strony zwiększa szanse skippera na
    zdobycie zatrudnienia, z drugiej natomiast wpływa bezpośrednio na zwiększenie jego

    wiedzy i umiejętności, co z kolei przekłada się na poziom bezpieczeństwa klientów
    podczas rejsu morskiego i zawsze powinno być priorytetem przy ocenie zasadności
    szkolenia.
    W kontekście powyższego z całą pewnością szkolenia będące przedmiotem pytania są
    szkoleniami w zakresie kształcenia lub przekwalifikowania zawodowego.
    Drugi z warunków dla zastosowania analizowanego zwolnienia to warunek, aby szkolenia
    były prowadzone w formach i na zasadach wynikających z przepisów prawa. Należy
    jednak zauważyć, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT implementuje do polskiego
    porządku prawnego przepis art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE. L Nr 347,
    str. 1, dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE").
    Przepis art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że państwa członkowskie
    zwalniają następujące transakcje: kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie
    powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze
    świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,
    prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
    działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
    członkowskie.
    Należy zatem zauważyć, że przepisy Dyrektywy 2006/112/WE uzależniają skorzystanie ze
    zwolnienia podatkowego od spełnienia jedynie dwóch warunków:
      1. podmiot winien świadczyć usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania,
      2. czynności te winny być wykonywane przez odpowiednie podmioty prawa
        publicznego lub instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za
        podobne przez dane państwo członkowskie.
    Pierwszy warunek zwolnienia wynikający z Dyrektywy 2006/112/WE należy uznać za
    spełniony przez Wnioskodawcę. Szkolenia i kursy organizowane przez Wnioskodawcę,
    mają na celu zwiększanie kompetencji osób prowadzących rejsy morskie. Skierowane są
    do osób, które chcą poszerzyć kompetencje zawodowe (w szczególności skipperów
    /kapitanów). Prowadzenie szkoleń i kursów przez specjalistów zapewnia zatem możliwości
    podniesienia kwalifikacji zawodowych uczestników, pogłębianie wiedzy i nabycie nowych
    umiejętności w związku z wykonywanym zawodem.
    Drugim warunkiem zwolnienia wynikającym z art. 132 ust. 1 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE
    jest prowadzenie kształcenia przez odpowiednie podmioty prawa publicznego (którego to
    statusu Wnioskodawca nie posiada) lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których
    cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.
    Z kolei z art. 44 rozporządzenia Rady WE nr 282/11 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego
    środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej (Dz. U.UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej:
    „Rozporządzenie”) wynika, że usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i)
    Dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z
    branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie
    wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.

    Wobec braku ściślejszego określenia przez polskiego ustawodawcę jakie cele uznane są za
    podobne do celów podmiotów prawa publicznego, należy więc wziąć pod uwagę
    wszelkiego rodzaju cele, których realizacja leży w gestii podmiotów publicznych.
    Wnioskodawca zauważa, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT uzależnia
    zastosowanie zwolnienia od tego, aby usługi kształcenia zawodowego były "prowadzone w
    formie i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach". Przepis ten wprowadza
    zatem warunek, który nie wynika z przepisów Dyrektywy 2006/112/WE oraz
    Rozporządzenia, a dodatkowo nie precyzuje o jakie przepisy chodzi i czego mają dotyczyć
    wspomniane formy i zasady prowadzenia usług. W związku z tym, zdaniem
    Wnioskodawcy, przepisy art. 43 ust. 1 pkt 29 Ustawy o VAT nie stanowią poprawnej
    implementacji przepisów art. 132 ust. 1 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 44
    Rozporządzenia do polskiego porządku prawnego.
    Wadliwość implementacji art. 132 ust. 1 pkt i Dyrektywy 2006/112/WE, została
    potwierdzona w utrwalonej praktyce orzeczniczej, czego przykładem są następujące
    orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie:
      · wyrok z 4 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1640/16;
      · wyrok z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 173/13;
      · wyrok z 7 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1372/13;
      · wyrok z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 970/13;
      · wyrok z 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 2119/13;
      · wyrok z 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1622/12;
      · wyrok z 12 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1145/12;
      · wyrok z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1014/12;
      · wyrok z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 615/12.
    W przywołanym orzecznictwie NSA prezentuje stanowisko, zgodnie z którym polski
    ustawodawca sformułował niewynikający z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE
    wymóg o charakterze przedmiotowym, uzależniający zwolnienie kształcenia zawodowego
    lub przekwalifikowania zawodowego od prowadzenia go w formach i na zasadach
    przewidzianych w odrębnych przepisach. Zdaniem NSA, wskazany przepis ustawy o VAT,
    odsyłając do bliżej niesprecyzowanych "odrębnych przepisów", nie zapewnia stosowania
    zwolnienia od VAT w sposób prawidłowy i prosty, a wręcz przeciwnie - czyni je
    niedookreślonym, a w konsekwencji trudnym do zastosowania poprzez brak jasnego
    sprecyzowania podmiotów, które mogą w sposób zgodny z prawem unijnym i krajowym
    korzystać z tego zwolnienia.
    W wyroku I FSK 1731/17 z 28 stycznia 2020 r. NSA orzekł: „Analizując treść przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 29 lit. a u.p.t.u. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przepis ten w sposób
    niewłaściwy implementuje do polskiego porządku prawnego normę z art. 132 ust. 1 lit. i
    Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej.
    Ostatnio wymieniony przepis bowiem pozwala państwom członkowskim na jedynie
    podmiotowe zawężenie zwolnienia m.in. spornych w sprawie usług kształcenia i
    przekwalifikowania zawodowego, gdyż zwalnia odpowiednie w nim wymienione usługi
    łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,

    prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
    działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
    członkowskie. Tymczasem w polskiej ustawie zwolnienie usług kształcenia i
    przekwalifikowania zawodowego uzależniono od uregulowania tych kwestii w odrębnych
    przepisach, zawężono więc zwolnienie w oparciu o kryteria nieprzewidziane w Dyrektywie
    Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej. Właściwie implementowanie przepisu art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy
    Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej powinno polegać na uzależnieniu zwolnienia m.in. usług kształcenia i
    przekwalifikowania zawodowego od świadczenia takich usług przez podmioty, których
    cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do celów podmiotów prawa
    publicznego, a nie od uregulowania kwestii prowadzenia takich szkoleń w odrębnych
    przepisach - co w sposób nieuzasadniony treścią przepisu ww. Dyrektywy zawęża zakres
    zwolnienia, przez określenie warunku niewynikającego z wymienionej Dyrektywy".
    Z uwagi na wadliwą implementację przepisu Dyrektywy 2006/112/WE do krajowego
    porządku prawnego w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT, przepisy ustawy
    krajowej należy pominąć w zakresie, w jakim przewidują one warunki wykraczające poza
    treści przepisów Dyrektywy, tj. wymagają, by usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26 prowadzone były w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. W tym zakresie przepis
    art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE należy stosować bezpośrednio.
    We wskazanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do jednoznacznego
    przekonania, że właściwe implementowanie przepisu art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006
    /112/WE powinno polegać na uzależnieniu zwolnienia m.in. usług kształcenia i
    przekwalifikowania zawodowego od świadczenia takich usług przez podmioty, których
    cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do celów podmiotów prawa
    publicznego, a nie od uregulowania kwestii prowadzenia takich szkoleń w odrębnych
    przepisach - co zawęża zakres zwolnienia w sposób nieuzasadniony treścią przepisu
    Dyrektywy, przez określenie warunku niewynikającego z Dyrektywy 2006/112/WE.
    Kluczowa jest zatem nie forma prowadzenia szkolenia, ale to, aby były one prowadzone
    przez podmioty, których cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do
    celów podmiotów prawa publicznego.
    Warto podkreślić, że powyższe nie oznacza, iż szkolenia muszą być prowadzone przez
    podmioty prawa publicznego, aby mogły korzystać ze zwolnienia. Istotne jest tu, aby cele
    były podobne do celów podmiotów prawa publicznego. Nie ma przeszkód, aby zwolnienie
    w opisanym zakresie przysługiwało podmiotowi prywatnemu, działającemu komercyjnie
    (np. spółce z ograniczona odpowiedzialnością).
    Zasada ta również znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
    Przykładowo w orzeczeniu o sygnaturze I SA/Wr 682/17 z 20 października 2017 r.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł: „Warunkiem zwolnienia od
    podatku VAT przy usługach kształcenia jest po pierwsze świadczenie usług kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania i po drugie prowadzenie tegoż kształcenia przez:
    odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie,
    których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Dla oceny
    wystąpienia przesłanki nie jest istotna forma w jakiej wykonywane są usługi, uzyskanie

    akredytacji, jak i to czy są one wykonywane przez podmioty komercyjne. Istotne jest to czy
    podmioty inne niż publiczne świadcząc usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego realizują cele podobne jak podmioty publiczne”.
    W Polsce kształceniem kadr dla potrzeb żeglugi zajmują się m.in. uczelnie morskie. Statut
    (...) w paragrafie 7 wskazuje, ze cele tej jednostki to m.in. przygotowanie wysoko
    wykwalifikowanych kadr dla potrzeb żeglugi i gospodarki morskiej, a w szczególności
    kształcenie w zawodach oficer pokładowy, co zwiera w zawodzie technik nawigator i oficer
    mechanik, technik mechanik okrętowy według celów wynikających z przepisów prawa
    według ustawy o bezpieczeństwie morskim. Z kolei z statucie (...), w paragrafie 4
    wskazano, że do podstawowych zadań uczelni należy kształcenie studentów, doktorantów
    jako wysoko wykwalifikowanych kadr na potrzeby gospodarki opartej na wiedzy, zwłaszcza
    gospodarki morskiej, a w tym kształcenie przyszłych oficerów marynarki handlowej oraz
    innych specjalistów przygotowanych do pracy na morzu i w przemyśle oraz instytucjach
    morskich (kształcenie kadr oficerskich dla floty handlowej). Należy zauważyć, że uczelnie
    morskie, akademie morskie, czy technika morskie kształcą kadry dla floty handlowej, a nie
    osoby, które od samego początku chcą zawodowo zajmować się żeglarstwem
    rekreacyjnym. Zatem cele publiczne polegające na kształceniu wysoko wykwalifikowanych
    kadr na potrzeby żeglugi turystycznej i rekreacyjnej (która podlega tym samym regulacjom
    prawnym co np. marynarka handlowa w zakresie chociażby Międzynarodowych przepisów
    o zapobieganiu zderzeniom na morzu, czy bezpieczeństwa żeglugi, czy też podlega tym
    samym prawidłom nawigacyjnym) muszą ciążyć na podmiotach prywatnych, które
    decydują się na świadczenie usług w zakresie kształcenia kadr zdolnych bezpiecznie
    prowadzić jachty żaglowe.
    Skoro podmioty publiczne nie zajmują się kształceniem zawodowym i
    przekwalifikowaniem zawodowym żeglarzy jachtowych, którzy zamierzają wykonywać
    zawód skippera jachtów, a jednocześnie wykonywanie tego zawodu wymaga zdobycia
    państwowych uprawnień i zdania egzaminu, którego zasady wynikają z przepisów prawa,
    a do którego przygotowaniem są szkolenia będące przedmiotem pytania, cele publiczne
    muszą być w tym zakresie realizowane przez podmioty prywatne, w tym wnioskodawcę w
    zakresie wskazanym w stanie faktycznym wniosku. Po drugie należy w tym miejscu
    wskazać, że organy instytucje znajdujące bezpośrednie umocowanie w przepisach prawa
    wyznaczają cele i kierunki dla kształcenia żeglarzy. Oznacza to zatem, że podmioty prawa
    publicznego wyznaczają cele podmiotom prawa prywatnego, które te są zobowiązane
    realizować podczas szkoleń (kształcenia i przekwalifikowania zawodowego),
    umożliwiających uzyskanie patentów wskazanych w rozporządzeniu w sprawie uprawiania
    turystyki wodnej. Cele te muszą być również realizowane przez skipperów prowadzących
    jachty żaglowe, zatem powinny być przekazywane im podczas szkoleń specjalistycznych.
    W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na rekomendacje dla żeglarzy z raportów
    Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich (dalej jako "PKBWM").
    PKBWM działa na podstawie ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o Państwowej Komisji
    Badania Wypadków Morskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1374) oraz uzgodnionych w
    ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) norm, standardów i zalecanych
    metod postępowania, wiążących Rzeczpospolitą Polską. Zgodnie z przepisami wyżej
    wymienionej ustawy celem badania wypadku lub incydentu morskiego jest ustalenie
    okoliczności i przyczyn jego wystąpienia dla zapobiegania wypadkom i incydentom
    morskim w przyszłości oraz poprawy stanu bezpieczeństwa morskiego. Państwowa
    Komisja Badania Wypadków Morskich nie rozstrzyga w prowadzonym przez siebie

    badaniu o winie lub odpowiedzialności osób uczestniczących w wypadku lub incydencie
    morskim.
    Przykładowe zalecenia ds. bezpieczeństwa dla żeglarzy
      1) Raport ... - bardzo poważny wypadek morski - Jacht żaglowy „...”: Śmierć skippera
        jachtu na (...).
    Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich uznała, że treść raportu opisującego
    kolejne zdarzenie w wyniku którego uderzony bomem członek załogi wypadł za burtę i
    utonął, powinna stać się kolejnym ostrzeżeniem dla żeglarzy w kwestii bezpiecznego
    przebywania i pracy na jachcie w różnych warunkach pogodowych.
      2) Raport ... bardzo poważny wypadek morski - Jacht Żaglowy „...”: pożar i zatonięcie
        jachtu na (...).
    Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich zaleca władzom Polskiego Związku
    Żeglarskiego i Polskiego Związku Motorowodnego i Narciarstwa Wodnego podjęcie działań
    polegających na rozpowszechnianiu i propagowaniu na łamach fachowych biuletynów i
    czasopism związanych z uprawianiem sportów żeglarskich i motorowodnych wiedzy o
    zagrożeniach pożarowych występujących na jachtach morskich.
      3) Raport ... - bardzo poważny wypadek morski - Jacht żaglowy „...” i jacht motorowy
        „...”: Kolizja jachtów na (...).
    Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich treść sporządzonego raportu kieruje do
    szeroko rozumianego środowiska żeglarskiego, aby stała się ona asumptem do dyskusji i
    wprowadzenia takiej organizacji wacht, które zapewnią prowadzenie starannej obserwacji
    wokoło jachtu przez wyznaczonego członka załogi.
      4) Raport ... - bardzo poważny wypadek morski - Jacht żaglowy „...”: Zatonięcie jachtu
        (...).
    Komisja zaleca rozważenie zmiany wymagań na stopień Jachtowego Sternika Morskiego
    poprzez zwiększenie wymagań stażowych o co najmniej 12 godzin żeglugi przy wietrze
    równym lub silniejszym niż 6°B.
      5) Raport ... - bardzo poważny wypadek morski - Jacht żaglowy „...”: Wyrzucenie jachtu
        na plażę po wywrotce na podejściu do portu (...).
    Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich treść sporządzonego raportu kieruje do
    szeroko rozumianego środowiska żeglarskiego. Podkreślenie zagadnień poruszonych w
    raporcie jako działania wadliwe lub naganne w programach przyszłych szkoleń,
    egzaminów lub warsztatów dyskusyjnych typu „studium przypadku”.
    W szczególności:
      · Staranne zbieranie informacji o warunkach pogodowych prognozowanych dla całej
        trasy rejsu i adekwatne do tego podejmowanie decyzji o wypłynięciu z portu lub
        zmianie trasy i portu przeznaczenia.
      · Podkreślenie w szkoleniach i egzaminach znaczenia dostosowania planu rejsu do
        doświadczenia i odporności morskiej załogi.
      · Oprócz wymaganego wyposażenia ratunkowego przypisanego do jachtu, racjonalne
        jego rozmieszczenie z gotowością do użycia i przeprowadzenie szczegółowych
        szkoleń dla całej obsady jachtu.

      · Solidne zabezpieczanie lin, jak rzutki kół ratunkowych czy liny takielunku jachtu przed
        wypadnięciem za burtę i wkręcenie się w śrubę silnika.
      6) Raport ... - bardzo poważny wypadek morski - Jacht Żaglowy „...”: zatonięcie jachtu i
        śmierć członka załogi w wyniku przewrócenia się jachtu na (...).
    Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich zaleca ministrowi właściwemu do
    spraw kultury fizycznej włączenie do zakresu egzaminu na jachtowego sternika morskiego
    zagadnień związanych ze statecznością jachtów, w stopniu umożliwiającym
    prowadzącemu jacht korzystanie z typowej informacji o stateczności wydawanej dla jachtu.
    Wszystkie poruszone powyżej kwestie (stateczność jachtu żaglowego, bezpieczeństwo
    przeciwpożarowe, żegluga w trudnych warunkach) są przedmiotem wskazanych w stanie
    faktycznym kursów. Jednocześnie kształcenie w ww. zakresie bezpośrednio przekłada się
    na poziom bezpieczeństwa na morzu i dalej na bezpieczeństwo członków załogi.
    Niewątpliwie zatem realizując szkolenia w wskazanym zakresie Wnioskodawca realizuje
    cele publiczne.
    Dodatkowo cele, które powinny być realizowane podczas omawianych szkoleń są
    akcentowane w dokumentach wydawanych przez Urzędy Morskie, zwłaszcza w przepisach
    portowych obowiązujących we wszystkich portach polskiego wybrzeża, do których
    stosować musza się także osoby kierujące jachtami żaglowymi. Przykładowo zarządzenie
    nr (...), wskazuje zasady wchodzenia jachtów do portu morskiego (...), zasady wychodzenia
    jachtów z ww. portu oraz zasady poruszania się i cumowania na terenie portu. Realizacja
    tych zaleceń wymaga odpowiedniego szkolenia, a tematyka ta jest poruszana podczas
    szkoleń będących przedmiotem pytania.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie może być wątpliwości, że świadczone przez Wnioskodawcę
    usługi szkoleniowe opisane w stanie faktycznym pozostają w bezpośrednim związku z
    branżą lub zawodem oraz mają na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów
    zawodowych. Mając na uwadze powyższe, opisane w stanie faktycznym usługi
    szkoleniowe polegające na kształceniu zawodowym osób wykonujących zawód skippera
    /kapitana (a tym samym umożliwiające tym osobom spełnienie obowiązku stałego
    podnoszenia kwalifikacji wynikającego z przepisów szczególnych), powinny być zwolnione
    z VAT. W szczególności, za zwolnieniem ww. usług szkoleniowych z VAT przemawia
    spełnianie przez Wnioskodawcę warunków zwolnienia wynikających z przepisu art. 132
    ust. 1 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 44 Rozporządzenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
      a. jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
      b. uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia oraz
      - dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Ograniczenie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, umożliwiające skorzystanie
    ze zwolnienia ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Aby możliwe było skorzystanie
    z niniejszego zwolnienia nie wystarczy, by dany podmiot był jednostką objętą systemem
    oświaty, podmiot ten musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia i wychowania.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
      a. prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach,
        lub
      b. świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług
        objętych akredytacją, lub
      c. finansowane w całości ze środków publicznych
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Stosownie do art. 43 ust. 17 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 43 ust. 17a ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.

    Określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna
    jest dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być
    jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych
    ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej usługi.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią implementację prawa unijnego, gdyż w świetle art.
    132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia
    2006 r., str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady,
      Państwa członkowskie zwalniają kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie
      powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze
      świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,
      prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
      działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
      członkowskie.
    Cytowany przepis umiejscowiony został w rozdziale 2 tego aktu, zatytułowanym
    „Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym”,
    co oznacza, że usługi szkoleniowe na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE Rady podlegają
    zwolnieniu od podatku wyłącznie, gdy są wykonywane w interesie publicznym, tzn.
    wypełniają obowiązki, jakie ciążą na danym państwie wobec jego obywateli.
    Zatem, Dyrektywa 2006/112/WE Rady nie zezwala na ogólne zwolnienie wszystkich
    usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych.
    Takie zwolnienie może być stosowane tylko w zależności od celów realizowanych przez
    podmioty świadczące usługi kształcenia oraz warunków w jakich te podmioty działają.
    Instytucje takie muszą realizować cele edukacyjne podobne do tych realizowanych
    przez podmioty prawa publicznego, tj. zapewniać odpowiednią jakość nauczania, cenę,
    zakres programowy odpowiadający realizowanym celom publicznym państwa
    członkowskiego, a zatem kształcenie odbywające się pod „kontrolą państwa”.
    Zaprezentowana wykładnia znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 kwietnia 2022 r. w sprawie C-612/20, w którym
    Trybunał orzekł, że:
      Należy w szczególności zauważyć, że z brzmienia art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006
      /112 wynika, że zwolnienie, o którym mowa w tym przepisie jest uzależnione
      zasadniczo od dwóch kumulatywnych przesłanek, a mianowicie, po pierwsze,
      przesłanki dotyczącej charakteru świadczonych usług – czy to usług kształcenia –
      dzieci lub młodzieży, kształcenia powszechnego lub wyższego, kształcenia
      zawodowego lub przekwalifikowania, czy usług „ściśle związanych” z owymi usługami
      – oraz po drugie, przesłanki dotyczącej usługodawcy, która wymaga, by wspomniane
      usługi były świadczone „przez [...] podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
      [...], których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.
    W ww. wyroku TSUE wskazał, że:
      W zakresie, w jakim art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 nie określa warunków
      ani też sposobów uznania tych podobnych celów, zasadniczo to do prawa krajowego
      każdego z państw członkowskich należy ustalenie zasad, według których możliwa
      będzie taka kwalifikacja owych podmiotów. Państwa członkowskie dysponują w tym

      zakresie swobodą uznania (wyroki: z 26 maja 2005 r., Kingscrest Associates i
      Montecello, C-498/03, EU:C:2005:322, pkt 49, 51; a także z 28 listopada 2013 r.,
      MDDP, C-319/12, EU:C:2013:778, pkt 37).
    W sprawie tej TSUE oparł swoje rozstrzygnięcie na braku spełnienia przez podmiot
    warunków określonych w przepisach krajowych. TSUE stwierdził bowiem, że:
      Artykuł 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w
      ten sposób, że pojęcie „instytucji, której cele uznane są za podobne” do celów
      podmiotu edukacyjnego prawa publicznego, w rozumieniu tego przepisu, nie
      obejmuje podmiotu prywatnego, który prowadzi leżącą w interesie publicznym
      działalność w zakresie kształcenia polegającą w szczególności na organizacji zajęć
      uzupełniających program nauczania szkolnego, takich jak wsparcie w odrabianiu
      zadań, programy edukacyjne czy kursy języków obcych, i który uzyskał zezwolenie
      krajowego biura rejestru handlowego w postaci przypisania kodu CAEN 8559 – „Inne
      formy kształcenia” w rozumieniu klasyfikacji krajowej działalności gospodarczej,
      jeżeli przedsiębiorstwo to nie spełnia w każdym wypadku przewidzianych w prawie
      krajowym warunków, od których uzależniona jest możliwość uzyskania owego
      uznania.
    Orzeczenie to potwierdza, że ustawodawca krajowy miał swobodę w sposobie
    określenia podmiotów, których cele uznał za podobne, a ponadto nawet jeśli
    przedmiotowo byłaby to działalność edukacyjna leżąca w interesie publicznym, to jeśli
    nie zostały spełnione warunki przewidziane w prawie krajowym, to zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    W tym kontekście wskazania wymaga – co wielokrotnie podkreślał Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej – że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie
    2006/112/WE Rady nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności
    zwolnione zgodnie z Dyrektywą 2006/112/WE Rady, stanowią autonomiczne pojęcia
    prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu
    rozbieżności w stosowaniu systemu podatku od wartości dodanej w poszczególnych
    państwach członkowskich. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do
    opisania zwolnień wymienionych w art. 13 Szóstej Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i
    każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika” (wyrok TSUE z dnia 19 listopada
    2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).
    Ponadto 1 lipca 2011 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z
    15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77/1 ze zm.).
    Rozporządzenie to wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane
    bezpośrednio.
    Pojęcie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zostało zdefiniowane w art. 44
    ww. rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. Zgodnie z tym przepisem:
      Usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na
      warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 2006/112/WE, obejmują
      nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również
      nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.

      Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie
      ma w tym przypadku znaczenia.
    Mając na uwadze powyższe, dokonując wykładni ww. przepisów przez pryzmat definicji
    usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, określonej w art. 44 ww.
    rozporządzenia należy mieć na uwadze dosłowne brzmienie tych przepisów.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (dostępnym w Internecie), użyte w art. 44
    rozporządzenia słowo „bezpośredni” oznacza „dotyczący kogoś lub czegoś wprost”,
    słowo „branża” oznacza „gałąź produkcji lub handlu obejmująca towary lub usługi
    jednego rodzaju”, natomiast słowo „zawód” oznacza „wyuczone zajęcie wykonywane w
    celach zarobkowych”.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przez kształcenie zawodowe lub
    przekwalifikowanie zawodowe, o których mowa w ww. przepisach obejmujące
    nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, należy
    rozumieć takie kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a
    bezpośrednio po jej ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub wykonywać
    określony zawód.
    Dla oceny, czy usługi wykonywane przez Państwa Spółkę korzystają ze zwolnienia od
    podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, konieczne
    jest m.in. stwierdzenie:
    - czy są to usługi w zakresie kształcenia i wychowania świadczone przez jednostkę objętą
      systemem oświaty lub
    - czy są to usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz
    - czy są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    We wniosku Państwa Spółka wskazała, iż nie posiada statusu jednostki objętej systemem
    oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe.
    Państwa Spółka nie posiada statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk
    oraz instytutu badawczego. Usługi szkoleniowe świadczone przez Państwa Spółkę opisane
    we Wniosku nie są usługami w zakresie kształcenia i wychowania, o których mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 26 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Tym samym, świadczone przez Państwa Spółkę usługi szkoleniowe nie korzystają/nie będą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, ponieważ
    nie są spełnione przesłanki wynikające z powołanego przepisu.
    W konsekwencji należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.
    Powołany wyżej przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy przewiduje zwolnienie dla usług
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i
    na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Dla zastosowania ww. zwolnienia
    istotne jest uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego inną niż wymienione w pkt 26, a następnie spełnienie
    dodatkowych warunków wynikających z niniejszego przepisu, tj. prowadzenie danego
    szkolenia w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Jak wynika z wniosku, podstawową działalnością Spółki jest organizacja szkoleń
    żeglarskich oraz egzaminów żeglarskich.
    Oferowane obecnie produkty to:
      · „Szkolenie na patent Żeglarza Jachtowego”,

      · „Doskonalenie umiejętności żeglarskich”,
      · „Jacht na wyłączność”,
      · „Szkolenie na patent Jachtowego Sternika Morskiego”,
      · „Egzamin na patent Żeglarza Jachtowego”, oraz
      · „Egzamin na patent Jachtowego Sternika Morskiego”.
    Wszystkie wskazane powyżej szkolenia i egzaminy są szkoleniami i egzaminami w zakresie
    kształcenia zawodowego. Egzaminy na stopnie żeglarskie organizowane są przez Spółkę w
    oparciu o posiadane przez nią upoważnienia do przeprowadzania takich egzaminów,
    udzielone przez Ministerstwo Sportu i Turystyki. Doskonalenie umiejętności żeglarskich
    ma na celu podnoszenie kwalifikacji osób, które posiadają już uprawnienia żeglarskie.
    Przepisy mówią, że prowadzenie statków wymaga posiadania odpowiedniej wiedzy i
    umiejętności (np. art. 37a Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, Dz. U.
    2001 r. nr 5 poz. 43). To szkolenie skierowane jest do osób, które pomimo posiadania
    uprawnień żeglarskich oceniają swój poziom wiedzy i umiejętności jako niewystarczający
    do bezpiecznego prowadzenia statku (w szczególności w celach zawodowych). Jacht na
    wyłączność jest szkoleniem grupowym, różniącym się od ww. szkoleń tym, że grupa
    dostaje do swojej dyspozycji jacht i instruktora na wyłączność. Osoby biorące udział w
    szkoleniu dostają do wyboru jeden z opisanych wyżej programów szkolenia: „szkolenie na
    patent żeglarza jachtowego” lub „doskonalenie umiejętności żeglarskich”. Zdarza się, że w
    jednej grupie są osoby, które patent już mają i takie które dopiero będą przystępowały do
    egzaminu. Osoby prowadzące szkolenia organizowane przez Spółkę posiadają wysokie
    kwalifikacje zawodowe, są specjalistami w swoich dziedzinach. Kursy i szkolenia
    organizowane przez Spółkę obejmują część teoretyczną i część praktyczną, która
    prowadzona jest na jachtach. W ramach kursu uczestnicy mogą dodatkowo otrzymywać
    materiały szkoleniowe. Wnioskodawca nie posiada statusu jednostki objętej systemem
    oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe w
    zakresie kształcenia i wychowania. Wnioskodawca nie posiada statusu uczelni, jednostki
    naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz instytutu badawczego. Wnioskodawca nie jest
    podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo
    oświatowe. Usługi szkoleniowe świadczone przez Wnioskodawcę opisane we Wniosku nie
    są usługami w zakresie kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Usługi kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego świadczone przez Wnioskodawcę nie
    są usługami finansowanymi w całości ani w co najmniej 70% ze środków publicznych, ani
    usługami ściśle związanymi z takimi usługami. Usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego świadczone przez Wnioskodawcę nie są usługami
    finansowanymi w całości ze środków publicznych, w związku z tym Wnioskodawca nie jest
    podmiotem świadczącym usługi, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c Ustawy o
    VAT. Wnioskodawca nie posiada akredytacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
    grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w związku z tym Wnioskodawca nie jest podmiotem
    świadczącym usługi, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. b Ustawy o VAT.
    Spółka zamierza rozszerzyć działalność o:
    • Rejsy szkoleniowo-stażowe,
    • Szkolenia z nawigacji morskiej,
    • Szkolenia z zakresu meteorologii,

    • Szkolenia z manewrowania jachtem,
    • Szkolenia „Radiooperator SRC”.
    Rejsy stażowo-szkoleniowe mają na celu rozwijanie praktycznych umiejętności żeglarskich,
    które są konieczne w przypadku prowadzenia rejsów morskich jako skipper oraz
    przygotowują do samodzielnego prowadzenia rejsów. Każdy uczestnik rejsu otrzymuje
    opinie z rejsu potwierdzającą ilość wypływanych godzin. Szkolenia z nawigacji morskiej, z
    zakresu meteorologii, z manewrowania jachtem, szkolenia techniczne z zakresu budowy
    silników wysokoprężnych na jachtach morskich oraz instalacji jachtowych pozwalają na
    podniesienie kwalifikacji zawodowych kapitanów/skipperów. Ponadto, odbycie tych
    szkoleń może być alternatywą dla szkolenia na jachtowego sternika morskiego. Wynika to
    z faktu, że szkolenia te pozwalają na przyswojenie wiedzy niezbędnej do przystąpienia do
    egzaminu na jachtowego sternika morskiego (j.w.) i mogą być traktowane jako forma
    przygotowania do ww. egzaminu, szkolenia te łącznie również stanowią przygotowanie do
    uzyskania patentu jachtowego sternika morskiego.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do stwierdzenia, że
    wykonywane przez Państwa Spółkę usługi szkoleniowe stanowią/będą stanowić usługi
    kształcenia zawodowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, gdyż pozostają
    /będą pozostawać w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem osób biorących
    udział w szkoleniu i mają/będą miały na celu uaktualnienie i poszerzenie wiedzy do
    celów zawodowych.
    Przechodząc zaś do pozostałych przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia od
    podatku od towarów i usług wskazania wymaga, że odesłanie w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit.
    a ustawy do „odrębnych przepisów” odnosić się może wyłącznie do przepisów, które
    określają formy i zasady usług szkoleniowych w zakresie kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego. Odrębne przepisy określające formy i zasady to
    przepisy, z których wynika np. program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg
    osób objętych szkoleniem, warunki, jakie musi spełnić organizator kształcenia.
    Wskazali Państwo we wniosku, że przepisy, które ściśle regulują formy i zasady
    świadczenia usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego w
    obrębie żeglarstwa (w szczególności na rzecz kapitanów/skipperów) mają charakter
    ogólny i zostały określone w odrębnych przepisach, w szczególności: w ustawie z dnia 21
    grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o
    bezpieczeństwie morskim, w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi
    Śródlądowej z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków
    załóg jachtów komercyjnych, w Rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki oraz Ministra
    Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie
    szczegółowych warunków uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu
    potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa
    oraz warunków kadrowych i organizacyjnych koniecznych do przeprowadzania tego
    egzaminu oraz w Rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w
    sprawie uprawiania turystyki wodnej.
    Na podstawie art. 37a ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 18):
      1. Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane
      dalej ,,uprawianiem turystyki wodnej'', wymaga:
      1) posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa;

      2) przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej.
      2. Przepisy ust. 1 dotyczą statków przeznaczonych do uprawiania turystyki wodnej:
      1) o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone w
      pomocniczy napęd
      mechaniczny;
      2) o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów
      wodnych, łodzi pneumatycznych i poduszkowców;
      3) o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.
      3. Uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej
      7,5 m lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW wymaga posiadania
      dokumentu kwalifikacyjnego wydanego przez właściwy polski związek sportowy.
      4. Nie wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego uprawianie turystyki wodnej
      na jachtach motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m,
      których prędkość maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h. W
      przypadku jachtów przeznaczonych do najmu, uprawianie turystyki wodnej wymaga
      odbycia przez prowadzącego jacht szkolenia z zakresu bezpieczeństwa na wodzie.
      Wymóg ten nie dotyczy osób posiadających kwalifikacje z zakresu żeglugi morskiej
      lub śródlądowej określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.
      5. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia,
      sposób i tryb przeprowadzania szkolenia, o którym mowa w ust. 4, wzór dokumentu
      potwierdzającego odbycie szkolenia oraz wykaz kwalifikacji z zakresu żeglugi
      morskiej lub śródlądowej, których posiadanie zwalnia z obowiązku odbycia
      szkolenia, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.
      6. Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania turystyki wodnej w innym
      państwie, może uprawiać turystykę wodną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      zakresie posiadanych uprawnień potwierdzonych stosownym dokumentem.
      7. Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do prowadzenia
      określonej wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na określonych wodach
      wydaje właściwy polski związek sportowy osobom posiadającym odpowiednią
      wiedzę i umiejętności z zakresu żeglarstwa oraz spełniającym inne wymagania
      określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 15.
      8. Jeżeli do uzyskania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest zdanie
      egzaminu potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z
      zakresu żeglarstwa, egzamin ten przeprowadza właściwy polski związek sportowy
      lub podmiot upoważniony przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej
      zwany dalej "podmiotem upoważnionym".
      9. Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, pobiera się opłatę, która
      stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego lub podmiotu
      upoważnionego.
      10. Za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, pobiera
      się opłatę, która stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.
      11. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 9 i 10, nie może być wyższa niż:
      1) 500 zł - za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8,

      2) 50 zł - za wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 3
      - przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu o
      50%.
      12. Właściwy polski związek sportowy prowadzi ewidencję wydanych dokumentów, o
      których mowa w ust. 3, oraz gromadzi zaświadczenia ze zdania egzaminu będące
      podstawą do wydania tych dokumentów.
      13.(uchylony)
      14. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
      rozporządzenia, szczegółowe warunki zachowania bezpieczeństwa przy uprawianiu
      turystyki wodnej, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.
      15. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia:
      1) wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie
      uprawnień, w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa,
      oraz odpowiadający im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo
      motorowych,
      2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 8,
      3) wzór zaświadczenia ze zdania egzaminu,
      4) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,
      5) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, oraz za
      czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3,
      - biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi, konieczność zapewnienia jednolitego
      sposobu prowadzenia egzaminu, zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu
      egzaminu, koszty poniesione przez właściwy polski związek sportowy lub podmiot
      upoważniony oraz warunki wskazane w ust. 11.
    Zgodnie z § 1 Rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w
    sprawie uprawiania turystyki wodnej (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 460 ze zm.):
    Rozporządzenie określa:
      1) wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie
        uprawnień, w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu
        żeglarstwa, oraz odpowiadający im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów
        żaglowych albo motorowych;
      2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu potwierdzającego posiadanie
        odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, zwanego dalej
        „egzaminem”;
      3) wzór zaświadczenia o zdaniu egzaminu;
      4) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień;
      5) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu oraz za czynności związane z
        wydaniem dokumentu kwalifikacyjnego do uprawiania turystyki wodnej.
    W myśl § 2 ust. 1 i 2 cytowanego wyżej rozporządzenia:

      1. Dokumentami kwalifikacyjnymi potwierdzającymi posiadanie uprawnień do
      uprawiania turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej 7,5
      m lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW są patenty:
      1) żeglarza jachtowego;
      2) jachtowego sternika morskiego;
      3) kapitana jachtowego;
      4) sternika motorowodnego;
      5) motorowodnego sternika morskiego;
      6) kapitana motorowodnego;
      7) mechanika motorowodnego.
      2. Wzory patentów określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.
    Na podstawie § 6 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia:
      Patent jachtowego sternika morskiego uzyskuje osoba, która:
      1) ukończyła 18. rok życia;
      2) odbyła co najmniej dwa rejsy po wodach morskich w łącznym czasie co najmniej
        200 godzin żeglugi;
      3) zdała egzamin z wymaganej wiedzy i umiejętności.
    W myśl § 15 ww. rozporządzenia:
      Egzaminy na poszczególne patenty i licencje przeprowadza się zgodnie z zakresem
      wymagań egzaminacyjnych określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
    Na podstawie § 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
    w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia członków załóg jachtów komercyjnych oraz
    warunków ich uzyskiwania z 7 marca 2018 r. (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 490 ze zm.):
      1. Każdy członek załogi stałej żaglowego jachtu komercyjnego posiadający
        kwalifikacje, o których mowa w § 4, obowiązany jest ukończyć przeszkolenie w
        zakresie podstawowej wiedzy żeglarskiej lub posiadać co najmniej patent
        jachtowego sternika morskiego.
      2. Ramowy program przeszkolenia w zakresie podstawowej wiedzy żeglarskiej
        określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
    Ponadto, w odniesieniu do szkolenia na radiooperatora SRC, to stosownie do § 23 ww.
    rozporządzenia:
      Na jachtach komercyjnych wyposażonych w urządzenia radiokomunikacyjne kapitan
      jest obowiązany posiadać odpowiednie świadectwo operatora urządzeń radiowych
      w służbie radiokomunikacyjnej morskiej, o którym mowa w przepisach wydanych na
      podstawie art. 150 ust. 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne.
    Natomiast według § 7 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w
    sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (t. j. Dz.U. z 2015 r. poz. 99):

      Zakres wymogów egzaminacyjnych oraz niezbędnych szkoleń dla osób ubiegających
      się o świadectwo operatora urządzeń radiowych określa, w służbie
      radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej – załącznik nr 5 do
      rozporządzenia.
    Co więcej, zgodnie z § 31 ww. rozporządzenia w sprawie kwalifikacji i przeszkolenia
    członków załóg jachtów komercyjnych oraz warunków ich uzyskiwania:
      1. Praktykę pływania i dodatkową praktykę pływania w ramach rejsów stażowo-
        szkoleniowych uznaje się, jeżeli były odbywane w trakcie:
      1) udokumentowanego szkolenia na kwalifikacje żeglarskie prowadzonego przez
        uznany ośrodek szkoleniowy lub
      2) kursu przygotowującego do egzaminu na kwalifikacje turystyczne lub inne
        certyfikaty kompetencji niebędące potwierdzeniem kwalifikacji żeglarskich, lub
      3) rejsu prowadzonego zgodnie z opisanym programem szkolenia w celu zdobywania
        doświadczenia i podnoszenia umiejętności praktycznych.
      2. W przypadku gdy rejs, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, był prowadzony przez
        podmiot inny niż:
      1) uznany ośrodek szkoleniowy uprawniony do prowadzenia szkoleń na kwalifikacje
        żeglarskie,
      2) podmiot prowadzący kursy przygotowujące do egzaminu na kwalifikacje
        turystyczne
      – rejs ten nie może trwać krócej niż 48 godzin.
    Zatem – jak wynika z powyższego – ww. rozporządzenia i ustawa określają zakres
    szkoleń oraz ich tematykę. Zawierają także szereg wytycznych dotyczących
    przeprowadzenia egzaminów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że w Państwa przypadku został/zostanie
    spełniony drugi warunek uprawniający do zwolnienia świadczonych usług, o których
    mowa we wniosku, w ramach szkoleń z kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.
    Podsumowując, prowadzenie szkoleń:
      · przygotowujących do egzaminów: „szkolenia na patent żeglarza jachtowego” oraz
        „szkolenia na patent jachtowego sternika morskiego”,
      · doskonalącego w zakresie techniki i wiedzy żeglarskiej „doskonalenie umiejętności
        żeglarskich”,
      · grupowego w zakresie techniki i wiedzy żeglarskiej „jacht na wyłączność”,
    korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.
    Również prowadzenie w przyszłości szkoleń w zakresie:
      · organizacji rejsów stażowo-szkoleniowych,
      · techniki i wiedzy żeglarskiej takich jak kurs radiooperatora SRC, warsztaty
        nawigacyjne, warsztaty meteorologiczne, szkolenia manewrowania jachtem
        morskim, szkolenia techniczne z zakresu budowy silników wysokoprężnych na
        jachtach morskich oraz instalacji jachtowych,

    będzie korzystało ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a
    ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1, 3, 4,
    5 i 6 należało uznać za prawidłowe.
    Z opisu sprawy wynika również, że w związku z przeprowadzanymi szkoleniami
    zawodowymi, tj. „szkolenia na patent żeglarza jachtowego” oraz „szkolenia na patent
    jachtowego sternika morskiego” organizują i przeprowadzają Państwo egzaminy z zakresu
    przedmiotowych szkoleń. Realizowana usługa przeprowadzenia egzaminów przez
    Państwa jest ściśle związana z usługą szkolenia zawodowego.
    Aby ustalić, czy dana czynność (dostawa bądź usługa) ma ścisły związek z usługami
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, należy zastosować w
    pierwszym rzędzie wykładnię językową przepisu posiłkując się w tym zakresie definicją
    słownikową. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996 r., „związek”
    to stosunek między rzeczami, zjawiskami itp. połączonymi ze sobą w jakiś sposób.
    W tym miejscu należy odwołać się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie C-434/05 Horizon College, w którym
    Trybunał wskazał warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby można było skorzystać ze
    zwolnienia w odniesieniu do świadczenia usługi (ale też i dostawy towarów) ściśle
    związanej z usługą kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. Po
    pierwsze, zarówno główna działalność edukacyjna, jak i dostawa towarów lub
    świadczenie usług ściśle związane z tą działalnością muszą być wykonywane przez
    jeden z podmiotów, o których mowa w art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 2006/112/WE. Po
    drugie, świadczenie usług lub dostawa towarów ściśle związanych z czynnościami
    głównymi mogą korzystać ze zwolnienia tylko wtedy, jeżeli są one konieczne do
    dokonywania transakcji podlegających zwolnieniu. Po trzecie, świadczenie usług i
    dostawa towarów są wyłączone z zakresu zwolnienia, jeżeli ich głównym celem jest
    osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez dokonywanie transakcji stanowiących
    bezpośrednią konkurencję w stosunku do działalności przedsiębiorstw wykonujących
    działalność gospodarczą, objętej podatkiem VAT. W sprawie Horizon College Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął, że „Świadczenie usług lub dostawa
    towarów mogą być uznane za „ściśle związane” z działalnością edukacyjną, a przez to
    traktowane tak samo na gruncie podatkowym zgodnie z art. 13 część A ust. 1 lit. i)
    szóstej dyrektywy tylko, gdy mają one rzeczywiście charakter pomocniczy w stosunku
    do działalności edukacyjnej stanowiącej świadczenie główne (...). Z orzecznictwa
    Trybunału wynika, że określone świadczenie może być uznane za pomocnicze
    względem świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi celu samego w sobie, lecz środek
    służący jak najlepszemu skorzystaniu ze świadczenia głównego (...)” - pkt 28 i 29.
    Uwzględniając zatem wnioski wypływające z orzecznictwa TSUE wskazania wymaga, że
    zwolnienia dotyczące dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
    usługami podstawowymi (usługami kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    zawodowego) mają zastosowanie, jeżeli:
      usługi te są wykonywane przez podmiot korzystający ze zwolnienia przy
      świadczeniu usługi podstawowej,
      usługi te są niezbędne do wykonania usługi podstawowej,

      ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez
      konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
      niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Przy czym wyżej wymienione warunki muszą być spełnione łącznie aby dana usługa
    mogła być potraktowana jako usługa ściśle związana z usługą kształcenia i mogła
    korzystać ze zwolnienia od podatku VAT w oparciu o wskazane przepisy.
    Wskazali Państwo, że związek pomiędzy ww. egzaminami, a szkoleniami żeglarskimi
    polega na tym, że szkolenie na patent żeglarza jachtowego przygotowuje do egzaminu
    na patent żeglarza jachtowego, a szkolenie na patent jachtowego sternika morskiego
    przygotowuje do egzaminu na patent jachtowego sternika morskiego, w zakresie
    wiedzy i umiejętności wymaganych na tych egzaminach. Wnioskodawca zobowiązuje się
    w ofercie, że zapewni uczestnikom możliwość wzięcia udziału w egzaminie (egzaminy
    odbywają się w ostatni dzień szkolenia). Osoby biorące udział w szkoleniach nie mają
    obowiązku wzięcia udziału w egzaminie (najczęściej dzieje się to, gdy nie czują się
    jeszcze przygotowane i postanawiają powtórzyć kurs przed podejściem do egzaminu).
    Przeprowadzenie egzaminu jest elementem uzyskania uprawnień do zawodów, o
    których mowa we wniosku. Osoby, które zdadzą egzamin otrzymują od komisji
    egzaminacyjnej zaświadczenie o zdanym egzaminie. Głównym celem egzaminów nie
    jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez konkurencyjne wykonywanie tych
    czynności w stosunku do podatnika niekorzystającego ze zwolnienia.
    Jak wyżej rozstrzygnąłem, świadczone przez Państwa szkolenia przygotowujące do
    egzaminów: „szkolenia na patent żeglarza jachtowego” oraz „szkolenia na patent
    jachtowego sternika morskiego” korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.
    Tym samym usługi przeprowadzania ww. egzaminów na uprawnienia żeglarskie:
    „egzaminu na patent żeglarza jachtowego” oraz „egzaminu na patent jachtowego
    sternika morskiego” korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    29 lit. a ustawy w zw. z art. 43 ust. 17 i ust. 17a ustawy, w takim zakresie, w jakim
    stanowią one usługi ściśle związane z usługą szkoleniową przygotowującą do
    egzaminów: „szkolenia na patent żeglarza jachtowego” oraz „szkolenia na patent
    jachtowego sternika morskiego”.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zapytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte
    pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Odnosząc się do powołanych wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są
    rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach
    faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie
    mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.