Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.524.2025.4.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Wnioskodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania
przychodów planowane wydatki na przebudowę
infrastruktury drogowej na gruncie stanowiącym własność
gminy.
Słowa kluczowe: budowa-budowa drogi
koszt-koszty uzyskania przychodów
przebudowa
wydatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty uzyskania przychodów, inne niż
koszty bezpośrednio związane z przychodami - moment
poniesienia kosztu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 5c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 11 lipca 2025 r.
    (wpływ w tym samym dniu). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka cywilna (REGON: (...), PKD: 68.20.Z Wynajem i Zarządzanie Nieruchomościami
    Własnymi lub Dzierżawionymi, będąca czynnym płatnikiem VAT), której jest Pani
    wspólnikiem, planuje realizację kolejnego etapu przedsięwzięcia polegającego na budowie
    budynku magazynowego. W związku z tą inwestycją wystąpiła Pani do Burmistrza (...) z
    wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z pasa drogowego drogi gminnej.
    Na mocy uzyskanej decyzji administracyjnej otrzymała Pani zgodę na budowę zjazdu.
    Warunkiem tej zgody było zawarcie porozumienia z Gminą (...), zgodnie z którym Spółka -
    jako Inwestor - zobowiązuje się do przebudowy fragmentu drogi gminnej na własny koszt,
    a następnie nieodpłatnego przekazania zmodernizowanego fragmentu drogi gminie.
    Należy podkreślić, że Gminie zostanie przekazana jedynie droga. Zjazd jest niezbędny w
    kontekście planowanej budowy budynku magazynowego, ponieważ jego lokalizacja musi
    być uwzględniona w projekcie budowlanym, a uzyskanie pozwolenia na budowę jest
    uwarunkowane decyzją o warunkach lokalizacji zjazdu.
    Ponadto wybudowanie i odbiór zjazdu są warunkiem koniecznym do uzyskania
    pozwolenia na użytkowanie obiektu. Po zakończeniu inwestycji budynek magazynowy
    będzie wynajmowany w ramach działalności opodatkowanej podatkiem VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Forma opodatkowania, jaką wybrała Pani dla prowadzonej przez siebie działalności, to
    podatek liniowy. Prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Pytania
    1) Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od faktur
      dotyczących przebudowy fragmentu drogi gminnej (która zostanie następnie
      przekazana gminie) oraz budowy zjazdu?
    2) Czy spółka będzie zobowiązana naliczyć VAT w związku z przekazaniem inwestycji
      drogowej gminie?
    3) Kiedy należy wykazać przedmiotowy wydatek jako koszt podatkowy w podatku
      dochodowym:
        a) na bieżąco, w dacie poniesienia wydatku,
        b) w dacie przekazania środka trwałego na rzecz gminy?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie w części dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt. nr 3). W części dotyczącej podatku od
    towarów i usług (pyt. nr 1 i 2) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pani stanowisko w sprawie
    Moment ujęcia wydatków jako koszt podatkowy.
    Wydatki poniesione na realizację inwestycji drogowej, jako wydatki niezbędne do
    rozpoczęcia użytkowania inwestycji, stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5c i 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zasadniczo koszty pośrednie potrącalne są w dacie ich poniesienia.
    Jednakże, w przypadku inwestycji drogowej, momentem właściwym do rozpoznania
    analizowanych wydatków powinien być moment zakończenia inwestycji i przekazania jej
    do używania (przekazania gminie zgodnie z podpisanym protokołem). Dopiero w tym
    momencie wydatki poniesione na inwestycję drogową mają charakter definitywny.

    Należy podkreślić, że do tego czasu może zdarzyć się wiele sytuacji, które z podatkowego
    punktu widzenia mogą wpłynąć na inną kwalifikację wydatków.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163, z późn. zm.) :
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
    W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z
    przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.
    Bliżej zasadę tę opisuje wyrok NSA z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11,
    w którym stwierdzono:
      zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku
      z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz
      tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo - skutkowym.
      Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
      przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego
      działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane
      z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na
      uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na
      wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa
      kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać
      charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną
      racjonalność poniesionego wydatku.
    A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),

        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie znajduje się wśród wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1
    ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich
    celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z
    prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania.
    Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu,
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu,
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz
    potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a
    także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i
    zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia
    przychodu.
    Wobec powyższego, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku,
    który - racjonalnie oceniając - mógłby przyczynić się do powstania przychodu, czy jego
    zwiększenia, nawet, jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
    Ponadto jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować
    decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak
    kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa
    podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem
    podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w
    tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.
    Wskazać również należy, iż sam fakt nie objęcia ustawowym wykazem wydatków nie
    stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartym art. 23 u.p.d.o.f. nie jest
    wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych, nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt
    podatkowy.
    Pogląd przeciwny zgodnie, z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23

    u.p.d.o.f.) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 22 ust. 1 ustawy celu
    poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu.
    Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, iż gdyby zamiarem ustawodawcy było
    uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika
    w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
    Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 22a ust. 2 ustawy:
      Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania:
      1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
      2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
      3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub
      współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z
      prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej
      z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami
      rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
      - zwane także środkami trwałymi.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie definiuje wprost, co należy rozumieć przez inwestycje w obcych środkach trwałych.
    Definiuje natomiast pojęcie „inwestycji”.
    Zgodnie z art. 5a pkt 1 tej ustawy :
      Inwestycje to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994
      r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r., poz. 351), zwanej dalej „ustawą o
      rachunkowości”.
    Środki trwałe w budowie, to w myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości, zaliczane
    do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już
    istniejącego środka trwałego. Biorąc pod uwagę te definicje można stwierdzić, że
    inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących
    się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego
    ulepszenia lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego.

    Odnosząc przytoczone przepisy prawa podatkowego do przedstawionego przez Panią
    zdarzenia przyszłego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedsięwzięcie
    polegające na budowie zjazdu z pasa drogowego drogi gminnej, na budowę której
    poniesie Pani nakłady, nie będzie stanowiło środka trwałego, gdyż nie stanowi Pani
    własności. Z wniosku nie wynika również aby przysługiwał Pani jakikolwiek tytuł prawny do
    modernizowanej drogi.
    Wobec powyższego, przedmiotowego wydatku nie można uznać za wydatek poniesiony
    na wytworzenie własnego środka trwałego, jak i na inwestycję w obcym środku trwałym. Z
    tej też przyczyny wydatek poniesiony na wykonanie wskazanej we wniosku inwestycji nie
    będzie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Natomiast, aby wydatek poniesiony z tytułu budowy zjazdu z pasa drogowego drogi
    gminnej mógł być zaliczony bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów niezbędne
    jest wykazanie, że wydatek ten został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a więc winien być spełniony również
    ogólny warunek określony w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W niniejszej sprawie poniesiony przez Panią wydatek nie mieści się w katalogu ujętym w
    art. 23 ustawy. Na podstawie treści wniosku uzasadnionym jest przyjęcie, że wydatek z
    tytułu budowy zjazdu z pasa drogowego drogi gminnej, który jest niezbędny w kontekście
    planowanej budowy budynku magazynowego, związany jest z uzyskiwanym przez Panią
    przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki na Inwestycję Drogową są
    konieczne w celu zapewnienia prawidłowego dostępu do budynku magazynowego. Zjazd
    jest niezbędny w kontekście planowanej budowy budynku magazynowego, ponieważ jego
    lokalizacja musi być uwzględniona w projekcie budowlanym, a uzyskanie pozwolenia na
    budowę jest uwarunkowane decyzją o warunkach lokalizacji zjazdu. Ponadto
    wybudowanie i odbiór zjazdu są warunkiem koniecznym do uzyskania pozwolenia na
    użytkowanie obiektu. Po zakończeniu inwestycji budynek magazynowy będzie
    wynajmowany w ramach działalności gospodarczej.
    Wydatek ten spełnia zatem kryterium celowości, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, może zostać przez Panią
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Panią pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Pani wątpliwości dotyczą momentu zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów
    uzyskania przychodu.
    W kwestii ustalenia momentu, w którym należy ująć jako koszt uzyskania przychodu
    poniesione przez Panią wydatki na przebudowę fragmentu drogi gminnej, należy wskazać,
    co następuje.
    Biorąc pod uwagę, iż zdarzenia gospodarcze dotyczące prowadzonej działalności
    gospodarczej w okresie, którego dotyczy wniosek będzie ewidencjonowała Pani w
    podatkowej księdze przychodów i rozchodów, moment zaliczenia poniesionych wydatków
    do kosztów uzyskania przychodów tej działalności winien być ustalony zgodnie z regulacją
    zawartą w art. 22 ust. 5 - 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Według art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu

      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 22 ust. 5d ustawy:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb
      i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano)
      na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do
      podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod
      warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w
      sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących
      się tylko do tego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 22 ust. 6b ww. ustawy:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o
      których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień
      wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do
      zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    W niniejszej sprawie wydatki ponoszone na przebudowę drogi gminnej nie są wydatkiem
    poniesionym na wytworzenie własnego środka trwałego ani na inwestycję, a zatem co do
    zasady mogą stanowić koszt uzyskania przychodów prowadzonej działalności
    gospodarczej, jednakże wyłącznie w okresach, w których zostały poniesione.
    Mając na względzie cytowane wyżej przepisy oraz treść wniosku, należy stwierdzić, że
    koszty realizacji wskazanej we wniosku inwestycji drogowej winny być zaliczane do
    kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia na zasadach określonych w art. 22
    ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie jak Pani wskazała we
    własnym stanowisku, w momencie zakończenia inwestycji i przekazania jej do używania.
    Zatem planowane wydatki na przebudowę infrastruktury drogowej na gruncie
    stanowiącym własność gminy ma Pani prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    Niniejsze wydatki powinny zostać ujęte jako koszty uzyskania przychodów w momencie
    ich poniesienia.
    Pani stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.