Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.946.2025.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Ustalenie czy w ramach planowanej transakcji Wnioskodawca
będzie świadczył usługę na rzecz Kontrahenta posiadającego
stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
terytorium Polski oraz sposobu udokumentowania ww.
transakcji, tj. braku obowiązku wykazywania podatku VAT na
wystawianych fakturach.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
faktura-wystawienie faktury
obowiązek-obowiązek podatkowy
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej ustalenia
    czy w ramach planowanej transakcji będą Państwo świadczyli usługę na rzecz Kontrahenta
    posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski
    oraz sposobu udokumentowania ww. transakcji, tj. braku obowiązku wykazywania
    podatku VAT na wystawianych fakturach. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 listopada
    2025 r. (wpływ 13 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    Wnioskodawca został zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym dnia (...) 2024 r. i do
    tej pory nie podejmował działań związanych z prowadzeniem aktywnej działalności
    gospodarczej.
    Spółka rozważa możliwość zawarcia współpracy ze spółką, która posiada siedzibę w
    Indiach (dalej również: „Kontrahent”), tj. zawarcie umowy na świadczenie przez Spółkę
    usług doradztwa biznesowego na rzecz Kontrahenta.
    Przed ewentualnym rozpoczęciem świadczenia usług, Spółka planuje dokonać zgłoszenia
    rejestracyjnego zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT. Kontrahent zaś jest zarejestrowany
    na potrzeby podatku VAT w Polsce.
    W ostatnich latach Kontrahent rozszerzył swoją działalność na rynek polski. W celu
    usprawnienia działalności oraz ułatwienia komunikacji z klientami końcowymi, Kontrahent
    rozpoczął współpracę z innym polskim podmiotem (dalej również: „polski podmiot”). W
    ramach ww. współpracy polski podmiot organizuje przestrzeń magazynową przeznaczoną
    na przechowanie towarów dostarczanych przez Kontrahenta w celu ich dalszego
    przetransportowania do klientów końcowych Kontrahenta (dalej również jako: „usługa
    magazynowania”). Do obowiązków Kontrahenta należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    Do obowiązków polskiego podmiotu zaś należą m.in.:
    1. zaplanowanie wysyłek towaru Kontrahenta zgodnie z datami wskazanymi w systemie
      oraz informacji przekazanych bezpośrednio przez Kontrahenta,
    2. weryfikacja czy liczba otrzymanych towarów zgadza się z dokumentacją,
    3. zorganizowanie transportu odbiorczego zgodnie z harmonogramem dostaw oraz
      wytycznymi klientów końcowych,
    4. pakowanie i przepakowanie towarów do nowych kontenerów logistycznych
      dostarczonych przez klientów końcowych,
    5. załadunek towarów do odbioru,
    6. sporządzenie dowodów dostawy,

    Opisana powyższej współpraca nie wpływa na relację między Kontrahentem a klientem
    końcowym, tj. polski podmiot w żadnym momencie nie staje się właścicielem towarów
    dostarczanych przez Kontrahenta, a jedynie odpowiada za logistykę związaną z transakcją
    sprzedaży towarów przez Kontrahenta.
    Ze względu na powyższe Spółka ma wątpliwości, czy Kontrahent na gruncie Ustawy o VAT
    będzie uznawany za podmiot posiadający siedzibę na terytorium kraju trzeciego, czy też
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP. W
    konsekwencji przed ewentualnym podjęciem współpracy, Spółka chciałaby się upewnić,
    czy na fakturach dokumentujących naliczenie wynagrodzenie na świadczenie usług
    doradztwa biznesowego powinien być wykazywany podatek VAT.
    W piśmie z 12 listopada 2025 r. Wnioskodawca w odpowiedzi na pytania w wezwaniu
    udzielił następujących odpowiedzi:
    Pytanie nr 1: Czy są Państwo podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, na ten moment Spółka nie
    rozpoczęła jeszcze działalności gospodarczej. Niemniej planowana współpraca z
    kontrahentem będzie spełniać definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym Spółka spełni definicję podatnika z art. 28a ustawy o
    VAT.
    Pytanie nr 2: Czy Kontrahent, na rzecz którego zamierzają Państwo świadczyć usługi
    doradztwa biznesowego, jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT?
    Odpowiedź: W związku z opisaną w opisie zdarzenia przyszłego usługą magazynowania
    świadczoną przez polski podmiot na rzecz Kontrahenta oraz planowaną współpracą
    między Spółką a Kontrahentem polegającą na świadczeniu usług doradztwa biznesowego
    przez Spółkę na rzecz Kontrahenta, Kontrahent spełnia definicję podatnika z art. 28a
    ustawy o VAT.
    Pytanie nr 3: Czy planują Państwo świadczyć usługi, objęte zakresem zadanego pytania,
    także na rzecz innych podmiotów niż Kontrahent z siedzibą w Indiach, o którym mowa w
    opisie sprawy?
    Odpowiedź: Na moment składania wniosku oraz niniejszej odpowiedzi na wezwanie,
    Wnioskodawca planuje świadczyć usługi, objęte zakresem zadanego pytania, wyłącznie na
    rzecz Kontrahenta z siedzibą w Indiach.
    W związku z powyższym Wnioskodawca jest świadomy, iż w przypadku podjęcia takiej
    współpracy, nie będzie ona objęta interpretacją wydaną na tle niniejszego zdarzenia
    przyszłego.
    Pytanie nr 4: Na czym konkretnie polega działalność gospodarcza prowadzona przez
    Kontrahenta w kraju siedziby działalności gospodarczej, tj. w Indiach (należy ogólnie bez
    wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości opisać)?
    Odpowiedź: Działalność gospodarcza prowadzona przez Kontrahenta w Indiach polega na
    (...).
    Pytanie nr 5: W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza w
    kraju siedziby działalności gospodarczej Kontrahenta (należy ogólnie bez wskazywania
    szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Kontrahent prowadzi
    działalność w Indiach np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania
    biura, czy w kraju siedziby Kontrahent korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby
    odbywa się produkcja towarów sprzedawanych przez Kontrahenta, w sposób ogólny jakie
    zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itp.)?
    Odpowiedź: Działalność gospodarcza Kontrahenta w Indiach jest zorganizowana w sposób
    kompleksowy i obejmuje pełny proces produkcyjny. Kontrahent posiada na terytorium

    Indii własną siedzibę główną oraz kilka nowoczesnych zakładów produkcyjnych
    wyposażonych w zaawansowane zaplecze techniczne i technologiczne, w których odbywa
    się (...).
    W Indiach Kontrahent zatrudnia wykwalifikowany personel inżynieryjny, techniczny oraz
    administracyjny. Działalność prowadzona w kraju siedziby obejmuje zatem zarówno
    procesy produkcyjne, jak i funkcje wspierające, takie jak rozwój produktów czy
    administracja.
    Pytanie nr 6: Czy Kontrahent posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, które znajduje się w innym miejscu niż siedziba jego działalności
    gospodarczej? Jeżeli tak, to należy wskazać:
    a) Gdzie (na terytorium jakiego kraju) to stałe miejsce prowadzenia działalności się
      znajduje?
    b) Czy usługi, objęte zakresem postawionego we wniosku pytania świadczone są przez
      Państwa dla ww. stałego miejsca prowadzenia działalności?
    Odpowiedź: Spółka nie posiada wiedzy, czy Kontrahent posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, które znajduje się w innym miejscu niż siedziba jego
    działalności gospodarczej, w tym w innym kraju europejskim.
    Ze względu jednak na fakt, iż planowana współpraca będzie polegała na świadczeniu usług
    doradztwa biznesowego przez Spółkę, tj. podmiot zarejestrowany w Polsce na rzecz
    Kontrahenta, tj. podmiot zarejestrowany w Indiach, kwestia posiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w kraju innym niż Polska nie powinno mieć
    wpływu na zadane przez Spółkę pytanie.
    W odniesieniu zaś do posiadania przez Kontrahenta stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terenie Polski, Wnioskodawca zadając we wniosku

## Pytanie

był przekonany, iż w ramach wydanej interpretacji Organ dokona analizy, czy Kontrahent
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Polski.
    W związku z powyższym oraz z uwagi na zadane w wezwaniu pytania, Spółka modyfikuje
    złożony dnia 30 września 2025 r. wniosek poprzez dodanie do niego dodatkowego pytania.
    Pytanie nr 7: Czy Kontrahent dokonuje sprzedaży towarów z terytorium Polski? Jeżeli tak,
    to przez jaki okres czasu (w przybliżeniu/około) planuje dokonywać ww. sprzedaży?
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego: polski podmiot organizuje
    przestrzeń magazynową przeznaczoną na przechowanie towarów dostarczanych przez
    Kontrahenta w celu ich dalszego przetransportowania do klientów końcowych
    Kontrahenta (dalej również jako: „usługa magazynowania”).
    Do obowiązków Kontrahenta należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta, (...)
    Do obowiązków polskiego podmiotu zaś należą m.in.: (...)
    5. załadunek towarów do odbioru,
    6. sporządzenie dowodów dostawy.
    W związku z powyższym należy wskazać, iż zamówione przez klientów końcowych towary,
    w momencie ich transportu do nabywców znajdują się na terenie Polski, tym samym
    Kontrahent dokonuje sprzedaży towarów z terytorium Polski na gruncie przepisów ustawy
    o VAT.

    Spółka nie jest w stanie wskazać jak długo Kontrahent planuje dokonywać ww. sprzedaży,
    gdyż wg najlepszej wiedzy Spółki, Kontrahent zawarł umowę z polskim podmiotem na czas
    nieokreślony.
    Pytanie nr 8: Czy Kontrahent posiada na terytorium Polski miejsce prowadzenia
    działalności charakteryzujące się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego
    i technicznego? Jeżeli tak, to należy jednoznacznie wskazać czy struktura ta umożliwia
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych dla własnych potrzeb tego miejsca
    prowadzenia działalności?
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego: W ramach ww. współpracy polski
    podmiot organizuje przestrzeń magazynową przeznaczoną na przechowanie towarów
    dostarczanych przez Kontrahenta w celu ich dalszego przetransportowania do klientów
    końcowych Kontrahenta (dalej również jako: „usługa magazynowania”). Do obowiązków
    Kontrahenta należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    Do obowiązków polskiego podmiotu zaś należą m.in.:
    1. zaplanowanie wysyłek towaru Kontrahenta zgodnie z datami wskazanymi w systemie
      oraz informacji przekazanych bezpośrednio przez Kontrahenta,
    2. weryfikacja czy liczba otrzymanych towarów zgadza się z dokumentacją,
    3. zorganizowanie transportu odbiorczego zgodnie z harmonogramem dostaw oraz
      wytycznymi klientów końcowych,
    4. pakowanie i przepakowanie towarów do nowych kontenerów logistycznych
      dostarczonych przez klientów końcowych,
    5. załadunek towarów do odbioru,
    6. sporządzenie dowodów dostawy.
    Opisana powyższej współpraca nie wpływa na relację między Kontrahentem a klientem
    końcowym, tj. polski podmiot w żadnym momencie nie staje się właścicielem towarów
    dostarczanych przez Kontrahenta, a jedynie odpowiada za logistykę związaną z transakcją
    sprzedaży towarów przez Kontrahenta.
    Zgodnie z powyższym, zdaniem Spółki, Kontrahent nie posiada na terytorium Polski
    miejsca prowadzenia działalności charakteryzujące się odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego.
    Poza ww. umową w ramach, której polski podmiot organizuje przestrzeń magazynową
    przeznaczoną na przechowanie towarów dostarczanych przez Kontrahenta oraz
    odpowiada za logistykę związaną z transakcją sprzedaży towarów przez Kontrahenta,
    Wnioskodawca nie ma wiedzy o innym miejscu prowadzenia działalności na terytorium
    Polski przez Kontrahenta, które charakteryzowałoby się odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego.

    Niemniej w związku z dodaniem do wniosku pytania, o którym mowa w odpowiedzi na
    pytanie nr 6 niniejszego pisma, Wnioskodawca liczy, iż Organ wskaże ewentualną
    prawidłowość ww. stanowiska Spółki.
    Pytanie nr 9: Czy Kontrahent posiada na terytorium Polski infrastrukturę umożliwiającą
    zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych?
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego: W ramach ww. współpracy polski
    podmiot organizuje przestrzeń magazynową przeznaczoną na przechowanie towarów
    dostarczanych przez Kontrahenta w celu ich dalszego przetransportowania do klientów
    końcowych Kontrahenta (dalej również jako: „usługa magazynowania”).
    Do obowiązków Kontrahenta należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    Do obowiązków polskiego podmiotu zaś należą m.in.:
    1. zaplanowanie wysyłek towaru Kontrahenta zgodnie z datami wskazanymi w systemie
      oraz informacji przekazanych bezpośrednio przez Kontrahenta,
    2. weryfikacja czy liczba otrzymanych towarów zgadza się z dokumentacją,
    3. zorganizowanie transportu odbiorczego zgodnie z harmonogramem dostaw oraz
      wytycznymi klientów końcowych,
    4. pakowanie i przepakowanie towarów do nowych kontenerów logistycznych
      dostarczonych przez klientów końcowych,
    5. załadunek towarów do odbioru,
    6. sporządzenie dowodów dostawy.
    Opisana powyższej współpraca nie wpływa na relację między Kontrahentem a klientem
    końcowym, tj. polski podmiot w żadnym momencie nie staje się właścicielem towarów
    dostarczanych przez Kontrahenta, a jedynie odpowiada za logistykę związaną z transakcją
    sprzedaży towarów przez Kontrahenta.
    Zgodnie z powyższym, zdaniem Spółki, Kontrahent nie posiada na terytorium Polski
    infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych.
    Poza ww. umową w ramach, której polski podmiot organizuje przestrzeń magazynową
    przeznaczoną na przechowanie towarów dostarczanych przez Kontrahenta oraz
    odpowiada za logistykę związaną z transakcją sprzedaży towarów przez Kontrahenta,
    Wnioskodawca nie ma wiedzy o innej infrastrukturze, które umożliwiałaby zawieranie
    umów i podejmowanie decyzji zarządczych na terytorium Polski.
    Niemniej w związku z dodaniem do wniosku pytania, o którym mowa w odpowiedzi na
    pytanie nr 6 niniejszego pisma, Wnioskodawca liczy, iż Organ wskaże ewentualną
    prawidłowość ww. stanowiska Spółki.
    Pytanie nr 10: Czy wszelkie strategiczne decyzje dotyczące działalności Kontrahenta
    zapadają w siedzibie jego działalności, tj. w Indiach (a nie w Polsce)?

    Odpowiedź: Według najlepszej wiedzy Spółki, wszelkie strategiczne decyzje dotyczące
    działalności Kontrahenta zapadają w siedzibie jego działalności, tj. w Indiach.
    Pytanie nr 11: W związku z informacją w opisie sprawy, że:
      W ramach ww. współpracy polski podmiot organizuje przestrzeń magazynową
      przeznaczoną na przechowanie towarów dostarczanych przez Kontrahenta w celu
      ich dalszego przetransportowania do klientów końcowych Kontrahenta (...).
    proszę wskazać:
    a) czy Kontrahent posiada nieograniczony wstęp do magazynu, w którym
      przechowywane są towary, o których mowa we wniosku, prawo do decydowania o
      rozmieszczeniu towarów oraz prawo do zarządzania powierzchnią magazynową, w
      której przechowywane są ww. towary?
    Odpowiedź: Zgodnie z najlepszą wiedzą Spółki Kontrahent nie posiada nieograniczonego
    wstępu do magazynu, w którym przechowywane są towary, o których mowa we wniosku,
    prawa do decydowania o rozmieszczeniu towarów oraz prawa do zarządzania
    powierzchnią magazynową, w której przechowywane są ww. towary.
    W ramach współpracy między podmiotami, polski podmiot gwarantuje, iż ma i będzie
    utrzymywał przez cały czas świadczenia usług kwalifikacje, zdolności, możliwości
    finansowe, zasoby, pozwolenia, licencje i rejestracje niezbędne do świadczenia usług.
    Zgodnie z informacjami wskazanymi w opisie zdarzenia przyszłego, Kontrahent
    odpowiada za wysyłkę towarów do magazynu, a następnie to polski podmiot odpowiada
    za logistykę związaną z transakcją sprzedaży towarów przez Kontrahenta.
    Kontrahent ma natomiast prawo do przeprowadzenia oględzin nowego magazynu (innego
    niż ten zatwierdzony przez strony w zawartej umowie), jeśli polski podmiot poinformuje
    Kontrahenta, a Kontrahent wyrazi na taką zmianę zgodę.
    b) czy w magazynie została wydzielona część nieruchomości, która jest przeznaczona do
      wyłącznego użytku przez Kontrahenta?
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, do obowiązków Kontrahenta
    należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    W związku z powyższym do zadań Kontrahenta należy przygotowanie oraz wysłanie
    towarów z Indii do magazynu w Polsce.
    Następnie za całą logistykę odpowiada polski podmiot. W związku z powyższym należy
    wskazać, że w magazynie nie została wydzielona część nieruchomości, która jest
    przeznaczona do wyłącznego użytku przez Kontrahenta. Kontrahent w żadnym momencie
    realizowania współpracy z polskim podmiotem nie korzysta z przestrzeni magazynowej
    osobiście. Wszelkie działania w związku z rozdysponowaniem przestrzenią magazynową,
    w tym do rozmieszczania towarów przesłanych przez Kontrahenta odpowiada podmiot
    polski.

    c) przez jaki okres czasu (w przybliżeniu/około) Kontrahent planuje w ramach współpracy
      z polskim podmiotem korzystać z ww. przestrzeni magazynowej?
    Odpowiedź: Zgodnie z najlepszą wiedzą Spółki, Kontrahent oraz polski podmiot zawarły
    umowę na czas nieokreślony, w konsekwencji Wnioskodawca nie jest w stanie określić
    przez jaki czas Kontrahent planuje korzystać z ww. przestrzeni magazynowej.
    Pytanie nr 12: Czy Kontrahent posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi
    polskiego podmiotu? Należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób
    jest realizowana.
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, do obowiązków Kontrahenta
    należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    W związku z powyższym do zadań Kontrahenta należy przygotowanie oraz wysłanie
    towarów z Indii do magazynu w Polsce.
    Następnie za całą logistykę odpowiada polski podmiot. W związku z powyższym należy
    wskazać, iż Kontrahent nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi
    polskiego podmiotu.
    Pytanie nr 13: Czy Kontrahent ma wpływ na to, jaka część zasobów osobowych polskiego
    podmiotu ma wykonać czynności w ramach zawartej współpracy? Czy Kontrahent ma
    wpływ na czas pracy zasobów osobowych polskiego podmiotu? Czy kontrahent ma wpływ
    na to, które zasoby osobowe polskiego podmiotu mają realizować określone czynności w
    ramach zawartej współpracy? Należy wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki
    sposób będzie realizowany.
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, do obowiązków Kontrahenta
    należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    W związku z powyższym do zadań Kontrahenta należy przygotowanie oraz wysłanie
    towarów z Indii do magazynu w Polsce.
    Następnie za całą logistykę odpowiada polski podmiot. W związku z powyższym należy
    wskazać, iż Kontrahent nie ma wpływu:

    · na to, jaka część zasobów osobowych polskiego podmiotu ma wykonać czynności w
      ramach zawartej współpracy,
    · na czas pracy zasobów osobowych polskiego podmiotu,
    · na to, które zasoby osobowe polskiego podmiotu mają realizować określone czynności
      w ramach zawartej współpracy.
    Pytanie nr 14: Czy Kontrahent ma wpływ na politykę kadrową polskiego podmiotu? Należy
    wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki sposób jest realizowany.
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, do obowiązków Kontrahenta
    należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    W związku z powyższym do zadań Kontrahenta należy przygotowanie oraz wysłanie
    towarów z Indii do magazynu w Polsce.
    Następnie za całą logistykę odpowiada polski podmiot. W związku z powyższym należy
    wskazać, iż Kontrahent nie ma wpływu na politykę kadrową polskiego podmiotu.
    Pytanie nr 15: Czy Kontrahent posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi
    /rzeczowymi polskiego podmiotu? Należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w
    jaki sposób jest realizowana.
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, do obowiązków Kontrahenta
    należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    W związku z powyższym do zadań Kontrahenta należy przygotowanie oraz wysłanie
    towarów z Indii do magazynu w Polsce.
    Następnie za całą logistykę odpowiada polski podmiot. W związku z powyższym należy
    wskazać, iż Kontrahent nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi
    /rzeczowymi polskiego podmiotu.
    Pytanie nr 16: Czy Kontrahent ma wpływ na to, jaka część zasobów technicznych
    /rzeczowych polskiego podmiotu ma zostać wykorzystana do wykonania danej czynności
    w ramach zawartej współpracy? Należy wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki
    sposób jest realizowany.

    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, do obowiązków Kontrahenta
    należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    W związku z powyższym do zadań Kontrahenta należy przygotowanie oraz wysłanie
    towarów z Indii do magazynu w Polsce.
    Następnie za całą logistykę odpowiada polski podmiot. W związku z powyższym należy
    wskazać, iż Kontrahent nie ma wpływu na to, jaka część zasobów technicznych
    /rzeczowych polskiego podmiotu ma zostać wykorzystana do wykonania danej czynności
    w ramach zawartej współpracy.
    Pytanie nr 17: Czy Kontrahent ma wpływ na rodzaj i stan techniczny urządzeń
    wykorzystywanych przez polski podmiot przy świadczeniu w ramach zawartej współpracy?
    Odpowiedź: Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, do obowiązków Kontrahenta
    należą m.in.:
    1. aktualizacja planów produkcyjnych klienta końcowego w systemie,
    2. zapewnienie wysyłek do polskiego podmiotu, w sposób zapewniający 5-tygodniowy
      zapas każdego z towarów sprzedawanych przez Kontrahenta,
    3. ubezpieczenie towarów od wszelkiego rodzaju ryzyka,
    4. przekazanie polskiemu podmiotowi wszystkich szczegółowych danych, w tym
      certyfikatów,
    5. zapewnienie odpowiedniego zapakowania, sklasyfikowania, zabezpieczenia i
      znakowania towarów,
    6. opłacenie wszelkich podatków, ceł i innych opłat urzędowych dotyczących towarów.
    W związku z powyższym do zadań Kontrahenta należy przygotowanie oraz wysłanie
    towarów z Indii do magazynu w Polsce.
    Następnie za całą logistykę odpowiada polski podmiot. W związku z powyższym należy
    wskazać, iż Kontrahent nie ma wpływu na rodzaj i stan techniczny urządzeń
    wykorzystywanych przez polski podmiot przy świadczeniu w ramach zawartej współpracy.
    Pytania
    1. Czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca słusznie przyjmuje,
      że nie świadczy usług dla kontrahenta posiadającego stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej na terenie Polski? (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    2. Czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, na wystawianych fakturach VAT
      dokumentujących świadczenie usług, Spółka będzie zobowiązana do wykazywania
      podatku VAT na podstawie polskiej Ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Ad 1

    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Kontrahent posiada siedzibę w Indiach.
    Natomiast ze względu na współpracę Kontrahenta z polskim podmiotem odnośnie usług
    magazynowania, Spółka zaczęła mieć wątpliwości, czy Kontrahent nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP.
    Zdaniem Wnioskodawcy, relacja między Kontrahentem a polskim podmiotem nie wpływa
    na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Kontrahenta. Ustawa o VAT nie
    wprowadza definicji legalnej „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Definicja ta została zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U.
    UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 ze zm., dalej również: „Rozporządzenie”). Zgodnie z art. 11 ust.
    1-3 Rozporządzenia:
    1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    2. Na użytek stosowania następujących artykułów "stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Dodatkowo w art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wskazano, iż na użytek stosowania art. 192a
    dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Utrwalona linia interpretacyjna pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej”, uwzględniająca orzeczenia TSUE, określa, iż o stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej można mówić jeżeli występuje:
    1. odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
      prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    2. istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie,
      że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak
      również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku
      do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w
    sprawie C-931/19, czy NSA np. I FSK 1194/20. Innymi słowy, dla uznania, że określone
    miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym
    miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może

    świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu
    prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i
    nieprzemijający. Zestawiając powyższą definicję z definicją działalności gospodarczej z art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium
    infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność,
    w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, zarówno infrastruktura techniczna, jak i zaangażowanie osobowe musi
    pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.
    Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby
    samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1
    ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu
    wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw
    towarów. Ważne jest, aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość
    odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C–533/22 TSUE zaś zauważył, iż:
    1. „nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności
      gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych
      przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów
      określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie
      spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
      świadczenie usług.”
    2. „spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
      państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
      innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
      techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest
      odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli
      to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności
      przygotowawczych lub pomocniczych.”
    Przenosząc powyższe na stan opisanego zdarzenia przyszłego, należy wskazać, iż
    Kontrahent nie będzie spełniał przesłanek uznających, iż jego stałym miejscem
    prowadzenia działalności jest Polska. Kontrahent nie organizuje bowiem na terytorium
    kraju odpowiednich zasobów umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności
    gospodarczej w sposób stały.
    Z treści wniosku wynika, iż w ramach współpracy polski podmiot zobowiązany jest do m.
    in.:

    1. zaplanowanie wysyłek towaru Kontrahenta zgodnie z datami wskazanymi w systemie
      oraz informacji przekazanych bezpośrednio przez Kontrahenta,
    2. weryfikacja czy liczba otrzymanych towarów zgadza się z dokumentacją,
    3. zorganizowanie transportu odbiorczego zgodnie z harmonogramem dostaw oraz
      wytycznymi klientów końcowych,
    4. pakowanie i przepakowanie towarów do nowych kontenerów logistycznych
      dostarczonych przez klientów końcowych,
    5. załadunek towarów do odbioru,
    6. sporządzenie dowodów dostawy.
    Sam Kontrahent odpowiada zaś za najlepsze rozporządzenie towarem w ramach jego
    transportu z Indii do Polski oraz ostatecznie do klienta końcowego.
    Współpraca w żadnym momencie nie reguluje możliwości Kontrahenta do wpływania na
    personel polskiego podmiotu, czy jego infrastrukturę techniczną. To polski podmiot
    odpowiada za zatrudnienie oraz podział pracy personelu jak również rozdysponowanie
    zapleczem technicznym.
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Kontrahent nie będzie posiadał żadnych
    własnych zasobów personalnych czy technicznych na terytorium Polski. Nie będzie
    również korzystać z personelu usługodawcy, tj. nie będzie sprawować nad tym
    personelem kontroli porównywalnej do takiej jaką sprawuje się nad własnym zapleczem
    ani nie będzie posiadać bezpośredniej czy pośredniej kontroli nad zasobami technicznymi
    /rzeczowymi polskiego podmiotu, tj. kontroli porównywalnej do tej jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. Zatem kryterium posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego
    oraz technicznego/rzeczowego na terytorium Polski nie zostanie spełnione.
    Dodatkowo zgodnie z ustalonymi obowiązkami między stronami usługi magazynowania,
    należy stwierdzić, iż polski podmiot nie posiada umocowania do zawierania prawnie
    wiążących umów, jak również możliwości negocjowania warunków handlowych umów
    zawieranych przez Kontrahenta.
    Co równie istotnie, z wyroku TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. wynika, że z perspektywy
    określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru
    zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie
    może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
    Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce
    prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które
    świadczy dla tego innego podmiotu.
    Tym samym, nabycie przez Kontrahenta usług magazynowania, przy braku innego
    zaplecza Kontrahenta, nie może wpływać na stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej Kontrahenta.
    Mając powyższe na uwadze, należy zauważyć, iż Kontrahent posiada siedzibę w Indiach,
    przy jednoczesnym braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium RP.
    W rezultacie Wnioskodawca stoi na stanowisku, że słusznie przyjmuje, że nie świadczy
    usług dla kontrahenta posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    na terenie Polski.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, na wystawianych fakturach VAT dokumentujących świadczenie
    usług, Spółka nie będzie wykazywała podatku VAT na podstawie polskiej Ustawy o VAT,
    gdyż opisana transakcja nie będzie stanowiła przedmiotu opodatkowania zgodnie z art. 5
    ust. 1 ustawy o VAT.

    Nie podlega wątpliwości, iż w planowanej transakcji pomiędzy Spółką a Kontrahentem,
    opisanej w zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca będzie podatnikiem w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o VAT, jako osoba prawna wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Spółka świadcząca usługi doradztwa biznesowego będzie więc stanowiła podatnika w
    rozumieniu ustawy o VAT.
    W związku z powyższym, jeśli Spółka zdecyduje się na rozpoczęcie opisanej w zdarzeniu
    przyszłym współpracy z Kontrahentem, będzie musiała dopełnić wszelkich obowiązków
    nakładanych na podatników podatku VAT przez Ustawę o VAT, w tym ewentualne
    wykazanie podatku VAT na fakturach VAT.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2. eksport towarów;
    3. import towarów na terytorium kraju;
    4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W przypadku uznania potencjalnych usług doradztwa biznesowego świadczonych przez
    Spółkę na rzecz Kontrahenta za jedną z ww. transakcji, Spółka będzie obowiązana do
    wykazania odpowiedniego podatku VAT zgodnie z Ustawą o VAT. W przeciwnym razie,
    transakcja pozostanie poza opodatkowaniem VAT na gruncie polskich przepisów, tym
    samym, Spółka nie będzie wykazywała podatku VAT na wystawianych przez siebie
    fakturach VAT.
    Opisana we wniosku transakcja pomiędzy Spółką a Kontrahentem będzie spełniać
    definicję świadczenia usług z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji będzie podlegać
    opodatkowaniu w Polsce, jedynie gdy zostanie uznana za odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju (terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a (art. 2 pkt 1
    ustawy o VAT)) w myśl art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego Kontrahent jest zarejestrowany na potrzeby
    VAT, a więc jest on podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 28b ust. 1-4 ustawy o VAT:
    1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    2. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    3. W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym

      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    4. W przypadku świadczenia usług, które są przeznaczone wyłącznie na cele osobiste
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do określenia
      miejsca świadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 28c.
    Jako iż zgodnie ze stanowiskiem własnym Spółki odnośnie pytania nr 1, Kontrahent nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski,
    miejscem świadczenia potencjalnych usług doradztwa biznesowego będą Indie. Co za tym
    idzie, usługa doradztwa biznesowego nie będzie stanowiła przedmiotu opodatkowania w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji Spółka nie będzie wykazywała
    podatku VAT na fakturach dokumentujących świadczenie usług doradztwa biznesowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy przepisu art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenie będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    W myśl art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
          nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
          świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
          do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany przepis wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy o podatku od towarów
    i usług. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia
    usług.
    Podatnikiem według tej regulacji, jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się do definicji działalności gospodarczej ustalonej
    w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    W świetle regulacji przepisu art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 28b ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym

      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Tę zasadę ogólną należy stosować, gdy
    usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a przepisy art. 28e, 28f ust. 1 i 1a, 28g ust. 1,
    28i, 28j ust. 1 i 2, i 28n ustawy nie będą przewidywać innych zasad ustalenia miejsca
    świadczenia.
    Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo zarejestrowani w Krajowym Rejestrze Sądowym od
    (...) 2024 r. i do tej pory nie podejmowali Państwo działań związanych z prowadzeniem
    aktywnej działalności gospodarczej. Rozważają Państwo możliwość zawarcia współpracy
    ze spółką, która posiada siedzibę w Indiach (dalej również: „Kontrahent”), tj. zawarcie
    umowy na świadczenie przez Państwa usług doradztwa biznesowego na rzecz
    Kontrahenta. Przed ewentualnym rozpoczęciem świadczenia usług, planują Państwo
    dokonać zgłoszenia rejestracyjnego zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT.
    W ostatnich latach Kontrahent rozszerzył swoją działalność na rynek polski. W celu
    usprawnienia działalności oraz ułatwienia komunikacji z klientami końcowymi, Kontrahent
    rozpoczął współpracę z innym polskim podmiotem (dalej również: „polski podmiot”). W
    ramach ww. współpracy polski podmiot organizuje przestrzeń magazynową przeznaczoną
    na przechowanie towarów dostarczanych przez Kontrahenta w celu ich dalszego
    przetransportowania do klientów końcowych Kontrahenta. Ze względu na współpracę
    Kontrahenta z polskim podmiotem mają Państwo wątpliwości, czy Kontrahent na gruncie
    ustawy będzie uznawany za podmiot posiadający siedzibę na terytorium kraju trzeciego,
    czy też posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Wskazali Państwo, że działalność gospodarcza prowadzona przez Kontrahenta w Indiach
    polega na (...). Kontrahent spełnia definicję podatnika z art. 28a ustawy o VAT.
    Działalność gospodarcza Kontrahenta w Indiach jest zorganizowana w sposób
    kompleksowy i obejmuje pełny proces produkcyjny. Kontrahent posiada na terytorium
    Indii własną siedzibę główną oraz kilka nowoczesnych zakładów produkcyjnych
    wyposażonych w zaawansowane zaplecze techniczne i technologiczne, w których odbywa
    się (...).
    W Indiach Kontrahent zatrudnia wykwalifikowany personel inżynieryjny, techniczny oraz
    administracyjny. Działalność prowadzona w kraju siedziby obejmuje zatem zarówno
    procesy produkcyjne, jak i funkcje wspierające, takie jak rozwój produktów czy
    administracja.
    Wskazali Państwo również, że:
    · Kontrahent nie posiada na terytorium Polski miejsca prowadzenia działalności
      charakteryzujące się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
      technicznego.
    · Kontrahent nie posiada na terytorium Polski infrastruktury umożliwiającej zawieranie
      umów i podejmowanie decyzji zarządczych.
    · wszelkie strategiczne decyzje dotyczące działalności Kontrahenta zapadają w siedzibie
      jego działalności, tj. w Indiach.
    · Kontrahent nie posiada nieograniczonego wstępu do magazynu, w którym
      przechowywane są towary, o których mowa we wniosku, prawa do decydowania o
      rozmieszczeniu towarów oraz prawa do zarządzania powierzchnią magazynową, w
      której przechowywane są ww. towary. W magazynie nie została wydzielona część

      nieruchomości, która jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez Kontrahenta.
      Kontrahent w żadnym momencie realizowania współpracy z polskim podmiotem nie
      korzysta z przestrzeni magazynowej osobiście. Wszelkie działania w związku z
      rozdysponowaniem przestrzenią magazynową, w tym do rozmieszczania towarów
      przesłanych przez Kontrahenta odpowiada podmiot polski.
    · Kontrahent nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi polskiego
      podmiotu.
    · Kontrahent nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi
      polskiego podmiotu.
    · Kontrahent nie ma wpływu:
      - na to, jaka część zasobów osobowych polskiego podmiotu ma wykonać czynności w
        ramach zawartej współpracy,
      - na czas pracy zasobów osobowych polskiego podmiotu,
      - na to, które zasoby osobowe polskiego podmiotu mają realizować określone
        czynności w ramach zawartej współpracy.
      - na politykę kadrową polskiego podmiotu.
      - na to, jaka część zasobów technicznych/rzeczowych polskiego podmiotu ma zostać
        wykorzystana do wykonania danej czynności w ramach zawartej współpracy.
      - na rodzaj i stan techniczny urządzeń wykorzystywanych przez polski podmiot przy
        świadczeniu w ramach zawartej współpracy.
    Odnosząc się kwestii objętej zakresem pytania nr 1 należy wskazać, że dla ujednolicenia
    stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających
    opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została
    zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) –
    zwanego dalej: Rozporządzeniem 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią

      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
          /WE;
        c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-605/12 Welmory Sp. z o.o,
    jak również wyrok C-931/19 Titanium Ltd.
    Z uwagi na ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia wykonawczego 282/2011, jak również utrwalone
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich
    sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek,
    których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem,
    nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Ponadto, orzecznictwo TSUE wskazuje, że nie można wywieść istnienia na terytorium
    państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej mającej
    siedzibę w innym państwie, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną. W takim przypadku istotna jest analiza stosunków
    umownych między rzeczoną spółką, a jej spółką zależną w celu określania czy pierwsza z
    nich posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie
    członkowskim. Należy więc uwzględnić szereg kryteriów w celu ustalenia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy. Obejmuje to przede wszystkim
    analizę charakteru i zastosowania świadczonej usługi na rzecz podatnika - usługobiorcy
    czy też badanie stosunków umownych między spółką dominującą oraz spółką zależną.
    Jak Państwo wskazali – Kontrahent jest podatnikiem, w rozumieniu art. 28a ustawy,
    posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Indiach. Z okoliczności sprawy wynika,
    że obecność Kontrahenta na terytorium Polski nie ma charakteru stałego. Kontrahent nie
    posiada na terytorium Polski miejsca prowadzenia działalności charakteryzującego się
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, a także nie
    posiada na terytorium Polski infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i
    podejmowanie decyzji zarządczych. Wszelkie strategiczne decyzje dotyczące działalności
    Kontrahenta zapadają w siedzibie jego działalności, tj. w Indiach. Ponadto Kontrahent nie
    posiada nieograniczonego wstępu do magazynu, w którym przechowywane są towary,
    prawa do decydowania o rozmieszczeniu towarów oraz prawa do zarządzania
    powierzchnią magazynową, w której przechowywane są ww. towary. W magazynie nie
    została wydzielona część nieruchomości, która jest przeznaczona do wyłącznego użytku
    przez Kontrahenta. Wszelkie działania w związku z rozdysponowaniem przestrzenią

    magazynową, w tym do rozmieszczania towarów przesłanych przez Kontrahenta
    odpowiada podmiot polski. Kontrahent nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami
    osobowymi polskiego podmiotu. Kontrahent nie posiada bezpośredniej kontroli nad
    zasobami technicznymi/rzeczowymi polskiego podmiotu.
    W związku z powyższym uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy Kontrahent
    nie posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
    ponieważ nie zostały spełnione przesłanki, których zaistnienie powoduje, że można mówić
    o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej.
    Tym samym oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że
    Kontrahent posiada siedzibę w Indiach, przy jednoczesnym braku stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, zatem nie świadczą Państwo
    usług dla Kontrahenta posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    na terenie Polski, należy uznać je za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii objętej zakresem pytania nr 2 wskazać należy, że
    zgodnie z art. 106a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
        1) sprzedaży, z wyjątkiem:
        a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
          usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
          faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę
          lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego
          dostawy towarów,
        b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale
          XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
          rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
          Rzeczpospolita Polska;
        2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
          posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
          miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
          czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
          gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
          posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe
          miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
          miejscem świadczenia jest terytorium:
        a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
          zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
          faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę
          lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
        b) państwa trzeciego;
        3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych,
          o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
          zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
          członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
          Rzeczpospolita Polska;
        4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
          szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
          zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem
          członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest
          Rzeczpospolita Polska.

    Jak stanowi art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 ,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
        1) datę wystawienia;
        2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
          jednoznaczny identyfikuje fakturę;
        3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
          adresy;
        4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
          z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
        5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
          potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
          towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
        6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub
          datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data
          jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
        7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
        8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
        9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową
          netto);
    10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
    11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
    12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z
      procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;
    13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
    14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące
      poszczególnych stawek podatku;
    15) kwotę należności ogółem;
    16) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:
        a) obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1,
          lub
        b) w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin
          powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części
          zapłaty
      - wyrazy „metoda kasowa”;
    17) w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 - wyraz „samofakturowanie”;

    18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do
      rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest
      nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne obciążenie”
      (...)
    W związku z powyższym, udzielając odpowiedzi w kwestii braku obowiązku wykazywania
    przez Państwa podatku VAT na wystawianych fakturach z tytułu świadczenia ww. usług na
    rzecz Kontrahenta, w pierwszej kolejności wskazać należy, że skoro Kontrahent posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Indiach, i – jak rozstrzygnięto w niniejszej
    interpretacji – nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności, to
    świadczone przez Państwa na rzecz Kontrahenta usługi doradztwa biznesowego będą
    podlegały opodatkowaniu - zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 28b ust. 1 ustawy –
    w kraju, w którym Kontrahent posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. w Indiach.
    W konsekwencji uznać należy, że usługi doradztwa biznesowego świadczone przez
    Państwa na rzecz Kontrahenta nie będą opodatkowane na terytorium Polski. Tym samym
    na wystawionych fakturach dokumentujących świadczenie usług doradztwa biznesowego
    nie będą Państwo wykazywali stawki i kwoty podatku VAT.
    A zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.