Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.269.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Skutki podatkowe przekazania przez Dewelopera nieodpłatnie
zastępczego lokalu mieszkalnego z uwagi na konieczność
wykonania przez niego w sprzedanym lokalu – w ramach
rękojmi – robót polegających na usunięciu ujawnionych wad.
Słowa kluczowe: deweloper
lokal-lokal mieszkalny
lokal-lokal zastępczy
przychód
rękojmia
towar-wady towaru
wady
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 28 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 4 czerwca
    2025 r. i 29 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    Działając jako konsument zawarła Pani z Przedsiębiorcą prowadzącym działalność
    gospodarczą w dziedzinie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem
    budynków oraz robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych
    i niemieszkalnych działającym jako Deweloper umowę przedwstępną sprzedaży lokalu
    mieszkalnego.
    Zgodnie z postanowieniami umownymi Przedsiębiorca zobowiązał się do wybudowania w
    ramach realizacji prowadzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego budynku, w którym
    znajdować miał się – oprócz innych lokali mieszkalnych – również lokal mieszkalny,
                                                  2którego dotyczyła zawarta przez Panią umowa przedwstępna, o powierzchni 36,75 m.
    W dniu 29 września 2022 r. zapłaciła Pani całą cenę za nieruchomość, zgodnie z zawartą
    umową przedwstępną lokalu mieszkalnego, zaś w październiku 2022 r. odebrała Pani lokal
    mieszkalny stanowiący przedmiot umowy oraz rozpoczęła Pani prace aranżacyjno-
    wykończeniowe.
    Już zaledwie po trzech miesiącach od odebrania wyżej wymienionego lokalu mieszkalnego
    zaobserwowała Pani nadmierne gromadzenie się wilgoci, co doprowadziło do powstania
    licznych wykwitów. Deweloper początkowo nie uznając wielokrotnie zgłaszanej przez
    Panią wady w lokalu mieszkalnym ostatecznie wyraził wolę przeprowadzenia procesu
    osuszania oraz zaproponował Pani możliwość korzystania z zastępczego lokalu
    mieszkalnego.
    Udostępnienie Pani zastępczego lokalu mieszkalnego zostało przez Dewelopera dokonane
    poprzez zawartą w dniu 10 stycznia 2024 r. umową najmu lokalu mieszkalnego pomiędzy
    Wynajmującym osobą fizyczną, a Najemcą tj. Deweloperem, w której to komparycji
    umowy została Pani określona jako Mieszkaniec. Zgodnie z postanowieniami umowy
    najmu Deweloper był zobowiązany do uiszczenia płatności czynszu za lokal mieszkalny,
    który był wpłacany bezpośrednio na rachunek bankowy wynajmującemu.
    Deweloper w lutym 2025 r. przekazał Pani deklarację PIT-11, w której określił, iż kwota
    przez niego uiszczona na rachunek bankowy Wynajmującego stanowiła przychód po Pani
    stronie.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Lokal zastępczy został udostępniony Pani przez Dewelopera od 10 stycznia 2024 r. do 30
    listopada 2024 r.

    Z uwagi na wskazywaną niemożność zamieszkiwania w należącym do Pani lokalu
    mieszkalnym zakupionym od Dewelopera była Pani zmuszona do przebywania we
    wskazanych lokalach zastępczych od 10 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r.
    W okresie korzystania przez Panią z lokalu zastępczego opłaty za lokal mieszkalny, który
    nabyła Pani od Dewelopera ponosiła Pani w pełni.
    Wady lokalu mieszkalnego, który Pani nabyła zostały zgłoszone Deweloperowi w
    ustawowym terminie, albowiem w przypadku nieruchomości rękojmia za wady w rzeczy
    sprzedanej wynosi 5 lat od wydania rzeczy, które do dnia składania niniejszego
    uzupełnienia nie upłynęły. Postawę Pani twierdzeń stanowi dyspozycja przepisu art. 568 §
    1 Kodeksu cywilnego.
    Z uwagi na podnoszone przeprowadzone badania mykologiczne oraz znaczny rozwój
    pleśni, nie mogła Pani przebywać w należącym do Pani lokalu mieszkalnym. Powyższe
    twierdzenia zostały również potwierdzone przez lekarzy specjalistów. Jest Pani w
    posiadaniu odpowiedniej dokumentacji, której odpis załącza Pani do niniejszego wniosku.
    W pierwszej kolejności wady były zgłaszane za pośrednictwem korespondencji e-mail, a
    następnie pisemnie.
    Pani roszczenia do Dewelopera dotyczyły usunięcia wady, które to żądanie nie zostało
    spełnione, co – zgodnie z dyspozycją przepisu art. 560 § 1 Kodeksu cywilnego – umożliwiło
    Pani złożenie Deweloperowi skutecznego, jednostronnego oświadczenia o odstąpieniu od
    umowy przeniesienia własności nieruchomości.
    Przedstawiciele Dewelopera do dnia typizowania niniejszego pisma nie wskazali jakie
    wady uznają, a jakie traktują jako bezzasadne. Natomiast podejmowane przez nich
    działania rzekomo mające spowodować przywrócenie lokalu do stanu użyteczności
    jedynie doprowadziły do powiększenia szkód uprzednio w nim istniejących, a tym samym
    do zwiększenia Pani szkody z tytułu nieprawidłowego wykonania umowy przez
    Dewelopera.
    Deweloper zaproponował Pani udostępnienie lokalu zastępczego, który z uwagi na
    problemy zdrowotne Pani przyjęła. Zawarł on trójstronną umowę najmu z podmiotem
    wynajmującym, w której to została Pani ujęta jako „korzystający”.
    Deweloper jedynie zaproponował Pani lokal zastępczy, natomiast dla Pani jest oczywiste,
    że ta propozycja oznaczała zapłatę za lokal zastępczy, albowiem samo znalezienie w
    pobliżu należącego do Pani lokalu mieszkalnego innego lokalu nie stanowi dla Pani
    problemu.
    W związku z udostępnieniem Pani lokalu ponosiła Pani jedynie koszty mediów oraz
    zaliczek na poczet czynszu do wspólnoty należącego do Pani lokalu mieszkalnego, w
    którym Pani nie przebywała.
    Pytania
    1. Czy możliwość zamieszkiwania w lokalu zastępczym, która to wynikała z jednocześnie
      występującej niemożności zamieszkiwana w należącym do Pani lokalu stanowi po Pani
      stronie przychód zgodnie z dyspozycją przepisów ustawy o PIT?
    2. W przypadku, gdyby organ podatkowy uznał, iż stanowi przychód, wnosi Pani o
      udzielenie informacji, czy wydatki poniesione przez Dewelopera, stanowią dla Pani
      koszt uzyskania przychodu?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, otrzymana przez Panią możliwość zamieszkiwania w lokalu zastępczym nie
    stanowiła przychodu. Jeżeli natomiast zdaniem organu podatkowego takowy przychód
    stanowiła, to z uwagi na zasadę kosztu uzyskania przychodu kwota stanowiąca przedmiot
    opodatkowania winna wynosić 0 złotych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Treść art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19
      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy wynika, że źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie
    są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe.
    Co do zasady więc o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym
    sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa majątek podatnika (takie
    przysporzenie, którym może rozporządzać jak właściciel). Przychód podatkowy musi
    charakteryzować się definitywnością i nie mieć charakteru zwrotnego.
    Nieodpłatne świadczenie ma miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie
    towarzyszy świadczenie drugostronne, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu,
    w którym po stronie przyjmującego dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia

    pasywów. Aby świadczenia podlegały opodatkowaniu, muszą prowadzić do pojawienia się
    po stronie podmiotu przyjmującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale – ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest szersze – zaoszczędzenie wydatków musi być
    traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka dotycząca
    ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze
    świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić
    przychód podatkowy po stronie otrzymującego. Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość
    powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza
    wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w
    momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli
    bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest
    możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne.
    Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że działając jako konsument zawarła Pani z
    Przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w dziedzinie realizacji projektów
    budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz robót budowlanych związanych
    ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych działającym jako Deweloper
    umowę przedwstępną sprzedaży lokalu mieszkalnego. Zgodnie z postanowieniami
    umownymi Przedsiębiorca zobowiązał się do wybudowania w ramach realizacji
    prowadzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego budynku, w którym znajdować miał się –
    oprócz innych lokali mieszkalnych – również lokal mieszkalny, którego dotyczyła zawarta
                                    2przez Panią umowa przedwstępna o powierzchni 36,75 m. Już zaledwie po trzech
    miesiącach od odebrania wyżej wymienionego lokalu mieszkalnego zaobserwowała Pani
    nadmierne gromadzenie się wilgoci, co doprowadziło do powstania licznych wykwitów.
    Wady lokalu mieszkalnego, który Pani nabyła zostały zgłoszone Deweloperowi w
    ustawowym terminie, albowiem w przypadku nieruchomości rękojmia za wady w rzeczy
    sprzedanej wynosi 5 lat od wydania rzeczy, które do dnia składania niniejszego
    uzupełnienia nie upłynęły. Postawę Pani twierdzeń stanowi dyspozycja przepisu art. 568 §
    1 Kodeksu cywilnego.
    Deweloper początkowo nie uznając wielokrotnie zgłaszanej przez Panią wady w lokalu
    mieszkalnym ostatecznie wyraził wolę przeprowadzenia procesu osuszania oraz
    zaproponował Pani możliwość korzystania z zastępczego lokalu mieszkalnego.
    Udostępnienie Pani zastępczego lokalu mieszkalnego zostało przez Dewelopera dokonane
    poprzez zawartą w dniu 10 stycznia 2024 r. umową najmu lokalu mieszkalnego pomiędzy
    Wynajmującym osobą fizyczną, a Najemcą tj. Deweloperem, w której to komparycji
    umowy została Pani określona jako Mieszkaniec. Zgodnie z postanowieniami umowy
    najmu Deweloper był zobowiązany do uiszczenia płatności czynszu za lokal mieszkalny,
    który był wpłacany bezpośrednio na rachunek bankowy wynajmującemu.
    Z uwagi na podnoszone przeprowadzone badania mykologiczne oraz znaczny rozwój
    pleśni, nie mogła Pani przebywać w należącym do Pani lokalu mieszkalnym. Powyższe
    twierdzenia zostały również potwierdzone przez lekarzy specjalistów. Jest Pani w
    posiadaniu odpowiedniej dokumentacji. Pani roszczenia do Dewelopera dotyczyły
    usunięcia wady, które to żądanie nie zostało spełnione przez dewelopera, co – zgodnie z
    dyspozycją przepisu art. 560 § 1 Kodeksu cywilnego – umożliwiło Pani złożenie
    deweloperowi skutecznego, jednostronnego oświadczenia o odstąpieniu od umowy
    przeniesienia własności nieruchomości.

    Kwestie odnoszące się do odpowiedzialności związanej z wadami rzeczy zostały
    uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061).
    Stosownie do art. 556 tej ustawy:
      Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma
      wadę (rękojmia).
        1Z art. 556 § 1 ustawy Kodeks cywilny wynika, że:
      Wada polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz
      sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli:
        1) nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w
          umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;
        2) nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym
          przedstawiając próbkę lub wzór;
        3) nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy
          zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej
          przeznaczenia;
        4) została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.
    Na mocy art. 560 § 1 ww. ustawy:
      Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu
      ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez
      nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad
      albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już
      wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość
      obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.
    Zgodnie z art. 561 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać wymiany rzeczy na wolną od
      wad albo usunięcia wady.
    Z art. 568 § 1 ww. ustawy wynika natomiast, że:
        Sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi, jeżeli wada fizyczna zostanie stwierdzona
        przed upływem dwóch lat, a gdy chodzi o wady nieruchomości - przed upływem
        pięciu lat od dnia wydania rzeczy kupującemu.
    W opisanym zdarzeniu nieodpłatne przekazanie Pani zastępczego lokalu mieszkalnego
    wynika z faktu zakupienia przez Panią od Dewelopera lokalu mieszkalnego, w którym
    ujawnione zostały wady. W związku z usuwaniem tych wad nie otrzymała Pani żadnych
    środków pieniężnych, zaś konieczność korzystania z lokalu zastępczego przez Panią
    wynikała z osuszania budynku, w związku z ujawnionymi wadami w zakupionym lokalu
    mieszkalnym. Do usunięcia ww. wad – zgodnie z uregulowaniami zawartymi w Kodeksie
    cywilnym dotyczącymi rękojmi – zobowiązany był Deweloper. Zatem w sytuacji, gdy to
    Deweloper pokrywał koszty najmu zastępczego lokalu mieszkalnego, który został Pani
    udostępniony na czas usuwania ww. wad nie uzyskała Pani żadnego przysporzenia
    majątkowego, co przemawia za tym, że po Pani stronie nie powstał przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    .
    Z uwagi na fakt, że zapewnienie Pani lokalu mieszkalnego przez Dewelopera nie generuje
    po Pani stronie przychodu, pytanie nr 2 – odnoszące się do kosztów uzyskania
    przychodów – stało się bezprzedmiotowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.