Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.377.2025.3.MAP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-30
Teza: Zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania
przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
mechanizm podzielonej płatności (MPP; split payment)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22p-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów. Uzupełniła go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 23 maja 2025 r.
    (wpływ 26 maja 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan osoba fizyczną, polskim rezydentem podatkowym, wspólnikiem Spółki cywilnej
    (dalej: Spółka).

    W okresie od sierpnia 2021 r. do lutego 2025 r. Spółka dokonywała płatności za faktury
    dokumentujące dostawę gazu płynnego z pominięciem obligatoryjnego mechanizmu
    podzielonej płatności („MPP”).
    W marcu 2025 r. Spółka dokonała ponownej zapłaty za wyżej wskazane faktury z
    zastosowaniem MPP oraz otrzymała od kontrahenta zwrot poprzednio wpłaconych
    kwot.
    Na skutek błędu, pomimo dyspozycji art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa PIT”), uwzględniał Pan w kosztach
    uzyskania przychodów wydatki opłacone z pominięciem MPP.
    Uzupełnienie wniosku
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Jest Pan wspólnikiem
    Spółki cywilnej od 1 marca 2006 r. Posiada Pan w Spółce cywilnej udział w wysokości
    33%. Spółka cywilna zajmuje się prowadzeniem stacji paliw (główny przedmiot
    działalności to sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw).
    Forma opodatkowania prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w formie
    Spółki cywilnej to podatek liniowy w wysokości 19% (art. 30c par. 1 ustawy PIT). Spółka
    prowadzi księgi handlowe, zgodnie z ustawą o rachunkowości. Błąd spowodowany był
    brakiem wiedzy w zakresie obowiązku zapłaty za ten konkretny towar w mechanizmie
    podzielonej płatności oraz przeoczeniem adnotacji na fakturze (zapłata za pozostałe
    towary podlegające MPP nabywane przez Spółkę, które nie są przedmiotem wniosku,
    była regulowana w tym mechanizmie).
    Dokonał Pan w okresie od sierpnia 2021 r. do lutego 2025 r. 82 wpłaty dotyczące faktur
    dokumentujących dostawę gazu płynnego.
    Dokonana w marcu 2025 r. ponowna wpłata za faktury spełniała warunki określone w
    art. 22p ust. 4 pkt 3 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, tj. została
    dokonana z zachowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art.
    108a ustawy o podatku od towarów i usług.
    Spółka zajmuje się sprzedażą paliw do pojazdów silnikowych. Wydatki będące
    przedmiotem wniosku dotyczyły nabycia paliw, które następnie były sprzedawane na
    stacji benzynowej prowadzonej przez Spółkę cywilną, a więc stanowiły towar handlowy,
    którego sprzedaż generowała przychody.

## Pytanie

Czy na skutek ponownej zapłaty za wskazane we wniosku faktury w MPP jest Pan
    uprawniony do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków wynikających
    z tych faktur w okresach pierwotnych, tj. w okresach wynikających z zasad ogólnych dot.
    momentu ujmowania wydatków w kosztach uzyskania przychodów, a nie w okresie w
    którym dokonano ponownej płatności w MPP?
    Pana stanowisko w sprawie
    Na skutek ponownej zapłaty za wskazane we wniosku faktury w MPP jest Pan uprawniony
    do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków wynikających z tych faktur
    w okresach pierwotnych, tj. w okresach wynikających z zasad ogólnych dot. momentu
    ujmowania wydatków w kosztach uzyskania przychodów, a nie w okresie, w którym
    dokonano ponownej płatności w MPP.
    Jak wynika z art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, w przypadku zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji
    określonej w art. 19 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z
    naruszeniem ust. 1, podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą w tej
    części:

      1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo
      2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów -
        zwiększają przychody
    - w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa
    rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z
    pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.
    Zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    ponowna zapłata w MPP pozwala na zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów, tj. skutkuje brakiem sankcji, o której mowa w art. 22p ust. 1 pkt 3 ustawy PIT
    (tak m.in. interpretacje: z 7 grudnia 2020 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.402.2020.1.BM, z 13
    grudnia 2021 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.534.2021.2.MS, z 7 lutego 2023 r. nr 0111-KDIB2-
    1.4010.743.2022.1.BJ).
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o PIT, u podatników prowadzących księgi rachunkowe
    koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami poniesione w latach
    poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5a ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
      1) sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż
        do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są
        obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
        tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani
        do sporządzania sprawozdania finansowego
    - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 5a
    pkt 1a albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który
    sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.
    Natomiast w przypadku kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednie, zgodnie
    z art. 22 ust. 5c ww. ustawy, są one potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te
    dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Powyższe regulacje stanowią jedyną podstawę ustalania momentu, do którego należy
    przypisać koszty uzyskania przychodów.
    Brak zapłaty w MPP wyłącza możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów, jednak nie modyfikuje zasad dotyczących momentu, do którego koszty te
    należy przypisać. Zapłata w MPP jest warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów w okresie
    wynikającym z zasad ogólnych.
    Po spełnieniu warunku zaliczenia wydatku do kosztów jakim jest dokonanie zapłaty w
    MPP, podatnik uzyskuje prawo do uwzględnienia wydatku w kosztach uzyskania
    przychodów w okresach wynikających z art. 22 ust. 5-5c ustawy o PIT.
    W przepisach ustawy o PIT nie ma regulacji, które odnosiłyby się do konieczności
    korygowania momentu rozpoznania kosztów podatkowych w przypadku ponownej
    zapłaty w MPP.

    Tym samym, w Pana ocenie, w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów
    zapłaconych na podstawie faktur, o których mowa w opisie stanu faktycznego i
    zaklasyfikowanych do kosztów podatkowych w poszczególnych miesiącach w latach od
    sierpnia 2020 r. do lutego 2025 r., brak jest konieczności dokonywania korekty rozliczeń
    oraz wykazywania tych kosztów w innym okresie, w szczególności w miesiącu ponownej
    zapłaty.
    Stanowisko to potwierdza interpretacja indywidualna z 24 października 2024 r. Nr 0112-
    KDIL2-2.4011.674.2024.2.WS „Należy przy tym wskazać, że w przepisach ustawy o PIT nie
    ma regulacji, które odnosiłyby się do konieczności korygowania momentu rozpoznania
    kosztów podatkowych w przypadku otrzymania zwrotu poniesionego wydatku zaliczonego
    do kosztów podatkowych, a następnie dokonania jego ponownej zapłaty przez podatnika -
    w szczególność z przyczyn i w okolicznościach opisanych we wniosku (...) w odniesieniu do
    kosztów uzyskania przychodów dotyczących wynagrodzeń Kontrahenta zapłaconych na
    podstawie Faktur i zaklasyfikowanych do kosztów podatkowych w roku 2020 oraz 2022,
    brak jest konieczności dokonywania korekty rozliczeń oraz wykazywania tych kosztów w
    innym okresie, tj. np. w 2024 r., w którym Kontrahent dokonał zwrotu środków zaliczonych
    do kosztów podatkowych oraz Wnioskodawca dokona ich ponownej zapłaty w sposób
    opisany w niniejszym wniosku”.
    Dokonanie płatności w MPP powoduje, że nie jest spełniona przesłanka sankcji z art. 22p
    ust. 1 pkt 2 ustawy PIT, a tym samym skutkuje możliwością zaliczenia wydatku do kosztów
    uzyskania przychodów w okresach wynikających z zasad ogólnych oraz brakiem
    obowiązku zmniejszania kosztów/zwiększania przychodów w okresie dokonania płatności
    z pominięciem MPP (a w przypadku dokonania takiego zmniejszenia/zwiększenia - do
    cofnięcia jego skutków).
    Przyjęcie odmiennego stanowiska, zgodnie z którym zaliczenie wydatku do kosztów
    następuje w miesiącu dokonania zapłaty w MPP, pozostawiałoby decyzję o momencie
    uwzględnienia wydatku w kosztach uzyskania przychodów podatnikowi, z pominięciem
    ustawowych zasad. Celem art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT nie jest modyfikacja reguł
    dotyczących momentu ujmowania wydatku w kosztach ale wprowadzenie sankcji
    obowiązującej do momentu ponownego uregulowania płatności w MPP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1.
    W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

      · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      · został właściwie udokumentowany,
      · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawa o
        PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.
    Należy przy tym mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 23 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które nie podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez
    podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    W myśl art. 22 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
      złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
      obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Niemniej jednak, zgodnie z art. 22p ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą nie zaliczają do
      kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca
      transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo
      przedsiębiorców:
      1) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub
      2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia
      przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku
      od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług,
      potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę
      zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT
      czynny, lub

      3) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności”
      zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została
      dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art.
      108a ust. 1a tej ustawy.
    Stosownie zaś do art. 22p ust. 2 tego artykułu:
      W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w
      jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018
      r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy
      prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą w tej części:
      1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo
      2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów -
      zwiększają przychody
      – w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa
      rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z
      pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.
    W myśl art. 22p ust. 4 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy płatności
      dokonanej z naruszeniem ust. 1 pkt 2, nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez
      podatnika została dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o
      którym mowa w art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775):
      Faktura powinna zawierać: w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem
      przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej,
      obejmujących dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie
      usług, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy - wyrazy „mechanizm
      podzielonej płatności”, przy czym do przeliczania na złote kwot wyrażonych w
      walucie obcej stosuje się zasady przeliczania kwot stosowane w celu określenia
      podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 108a ust. 1a ww. ustawy:
      Przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr
      15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem
      przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej,
      podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. Do
      przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady
      przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania.
    Zgodnie z art. 108a ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług:
      Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że:
      1) zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z
      otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT;
      2) zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto
      wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na
      rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest
      prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.
    Jednym z celów wprowadzenia obowiązku stosowania mechanizmu podzielonej płatności
    było ograniczenie swobodnego dysponowania przez podatników kwotą podatku VAT.

    Środki stanowiące równowartość kwoty podatku VAT wynikającej z faktury mają trafiać na
    specjalne konto VAT dostawcy, który nie ma pełnej swobody co do rozporządzania tymi
    środkami - dysponuje nimi w ograniczonym i ściśle określonym zakresie.
    Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych MF z 23 grudnia 2019 r. w sprawie Mechanizmu
    Podzielonej Płatności, obowiązek uregulowania należności w mechanizmie podzielonej
    płatności dotyczy wyłącznie kwoty odpowiadającej kwocie VAT wynikającej z nabycia
    towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15. Możliwa jest zapłata w mechanizmie
    podzielonej płatności wyłącznie samej kwoty odpowiadającej kwocie podatku VAT
    wykazanej na fakturze. Wówczas wskazana w komunikacie przelewu kwota brutto będzie
    równa kwocie podatku.
    Z kolei, w myśl art. 19 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 236 ze zm.):
      Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością
      gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w
      każdym przypadku, gdy:
      1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
      2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej
      płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w
      walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień dokonania transakcji.
    Zatem stwierdzić należy, że przy transakcjach, w których stronami są przedsiębiorcy,
    obowiązuje limit 15 000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej wskazanej
    kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego jeżeli podatnik
    chce uniknąć konsekwencji w postaci utraty możliwości zaliczenia w podatku
    dochodowym od osób fizycznych wydatku do kosztów uzyskania przychodów (art. 19
    ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców).
    Z opisu zdarzenia wynika, że jest Pan wspólnikiem Spółki cywilnej. W okresie od sierpnia
    2021 r. do lutego 2025 r. Spółka dokonywała płatności za faktury dokumentujące dostawę
    gazu płynnego z pominięciem obligatoryjnego mechanizmu podzielonej płatności („MPP”).
    W marcu 2025 r. Spółka dokonała ponownej zapłaty za wyżej wskazane faktury z
    zastosowaniem MPP oraz otrzymała od kontrahenta zwrot poprzednio wpłaconych kwot.
    Na skutek błędu, pomimo dyspozycji art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, uwzględniał Pan w kosztach uzyskania przychodów wydatki opłacone
    z pominięciem MPP. Błąd spowodowany był brakiem wiedzy w zakresie obowiązku zapłaty
    za ten konkretny towar w mechanizmie podzielonej płatności oraz przeoczeniem
    adnotacji na fakturze (zapłata za pozostałe towary podlegające MPP nabywane przez
    Spółkę, które nie są przedmiotem wniosku, była regulowana w tym mechanizmie).
    Dokonał Pan w okresie od sierpnia 2021 r. do lutego 2025 r. 82 wpłaty dotyczące faktur
    dokumentujących dostawę gazu płynnego. Dokonana w marcu 2025 r. ponowna wpłata za
    faktury spełniała warunki określone w art. 22p ust. 4 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowego od osób fizycznych, tj. została dokonana z zachowaniem mechanizmu
    podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług.
    Wskazać należy, że art. 22p ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, dotyczy sankcji w postaci utraty możliwości zaliczenia do kosztów wydatków
    przez podatników, którzy pomimo zawarcia na fakturze wyrazów ,,mechanizm podzielonej
    płatności”, zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług,
    dokonali płatności z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art.
    108a ust. 1a tej ustawy.
    Skoro ponowna wpłata w 2025 r. za faktury spełniała warunki określone w art. 22p ust. 4
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, tj. została dokonana z

    zachowaniem mechanizmu podzielonej płatności, jest Pan uprawniony do zaliczenia do
    kosztów podatkowych poniesionych wydatków proporcjonalnie do posiadanego udziału w
    Spółce cywilnej.
    Nie mogę zgodzić się z Pana twierdzeniem, że:
      W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów zapłaconych na podstawie faktur,
      o których mowa w opisie stanu faktycznego i zaklasyfikowanych do kosztów
      podatkowych w poszczególnych miesiącach w latach od sierpnia 2020 r. do lutego
      2025 r., brak jest konieczności dokonywania korekty rozliczeń oraz wykazywania tych
      kosztów w innym okresie, w szczególności w miesiącu ponownej zapłaty.
    Zaliczenie do kosztów możliwe będzie w dacie dokonania prawidłowych płatności z
    zachowaniem ustawowych warunków. Bowiem z przepisu art. 22p ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wynika, że pominięcie
    mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy
    uniemożliwia zaliczenie do kosztów wydatków z takich faktur.
    Z kolei, w przypadku ich wcześniejszego zaliczenia do kosztów, na podstawie art. 22p ust.
    2 omawianej ustawy podatkowej, koszty powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone
    przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem mechanizmu podzielonej
    płatności.
    Dokonanie przelewu z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności skutkuje
    obowiązkiem dokonania korekty. Regulacja zawarta w art. 22p ust. 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na określony moment dokonania korekty -
    należy zmniejszyć koszty uzyskania przychodów w miesiącu, w którym płatność została
    dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.
    Tym samym, zaliczenie płatności za wskazane we wniosku faktury do kosztów uzyskania
    przychodów w analizowanej sprawie możliwe jest dopiero w 2025 r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, stwierdzam, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania w sprawie
    będącej przedmiotem Pana wniosku.
    Ponadto wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego
    wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1
    ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy Pana. Nie wywołuje
    skutków prawnych dla pozostałych wspólników Spółki cywilnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.