Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.233.2025.2.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących
zakupu energii elektrycznej.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupu energii
    elektrycznej. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 8 maja 2025 r.
    (data wpływu 8 maja 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Przedsiębiorstwo A. (dalej jako Wnioskodawca) jest spółką z siedzibą w Polsce, jest
    czynnym podatnikiem podatku VAT. W związku z zakupem energii elektrycznej,
    Wnioskodawca otrzymał od dostawcy energii elektrycznej (B. S.A., dalej jako Kontrahent)
    dwie faktury VAT rozliczeniowe [(...) z 5 listopada 2024 r.] dotyczące zużycia energii
    elektrycznej w dwóch posiadanych punktach przyłączeniowych.
    Zgodnie z fakturami, na wartość świadczenia składają się kwoty: abonamentu, akcyzy od
    energii elektrycznej, rozliczenia energii biernej pojemnościowej całodobowej, opłaty
    jakościowej, opłaty kogeneracyjnej, opłaty przejściowej, opłaty mocowej, opłaty
    przesyłowej stałej, opłaty przesyłowej zmiennej. Kwoty dotyczące wskazanych wyżej
    pozycji składają się na kwotę netto, kwotę VAT (stawka 23%) oraz kwotę brutto danej
    faktury. Pod podsumowaniem wartości faktury (kwoty netto, kwoty VAT oraz kwoty brutto)
    wskazano ”Upust za obniżenie zużycia energii elektrycznej” (dalej jako Upust). Upust nie
    zawiera wskazania kwot netto, VAT czy brutto, jest wskazany na fakturze jedynie jako
    wartość ujemna. Różnica między „Kwotą brutto” a „Upustem” stanowi kwotę „Do zapłaty”.
    Tym samym Upust obniża jedynie kwotę „Do zapłaty”, a kwoty netto, VAT oraz brutto nie
    ulegają zmianie.
    Wystawienie faktury w powyższy sposób przez Kontrahenta jest argumentowane
    brzmieniem ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających
    na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych
    odbiorców w 2023 roku oraz w 2024 roku (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 190, dalej: „Ustawa”) -
    dalej jako ustawa OŚN.
    Kontrahent jest spółką z siedzibą na terytorium Polski, zarejestrowaną jako podatnik VAT
    czynny, a jego sprzedaż nie jest zwolniona z podatku VAT. Kontrahent jest
    przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia
    1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 266).
    Na mocy koncesji na obrót energią elektryczną Kontrahent prowadzi działalność
    polegającą na obrocie energią elektryczną. Pod rygorem wymierzenia kary pieniężnej
    zgodnie z art. 31 ustawy OŚN Kontrahent został zobowiązany do wykonania przepisów
    ustawy OŚN. Na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy OŚN Kontrahent posiada status podmiotu
    uprawnionego. Art. 3 ust. 1 Ustawy OŚN wskazuje, że przedsiębiorstwo energetyczne
    wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną lub
    wytwarzania energii elektrycznej, zwane dalej „podmiotem uprawnionym”, stosuje cenę
    maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi, przyłączonymi do sieci
    dystrybucyjnej lub przesyłowej.
    Wnioskodawca jest odbiorcą uprawnionym w rozumieniu ustawy OŚN. Na mocy art. 20
    ustawy OŚN, na Kontrahencie (jako podmiocie uprawnionym ciążył obowiązek w postaci
    zobowiązania do udzielenia Upustu odbiorcy uprawnionemu (w tym przypadku
    Wnioskodawca) za obniżenie przez tego odbiorcę zużycia energii elektrycznej. Zgodnie
    bowiem z art. 20 ust. 1 Ustawy OŚN „W przypadku gdy poziom zużycia energii elektrycznej
    przez odbiorcę uprawnionego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. b oraz c, w okresie od
    dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. w punkcie poboru energii wynosił nie
    więcej niż 90% średniego rocznego zużycia energii elektrycznej tego odbiorcy z okresu od
    dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., podmiot uprawniony, będący
    sprzedawcą energii elektrycznej na rzecz odbiorcy uprawnionego w dniu 31 grudnia 2023
    r., niezależnie od tego czy nadal posiada zawartą z tym odbiorcą umowę sprzedaży energii
    elektrycznej lub umowę kompleksową, w 2024 r. stosuje wobec tego odbiorcy
    uprawnionego upust.” Zgodnie z art. 20 ust. 1a ustawy OŚN „W przypadku gdy podmiot
    uprawniony ma zawartą umowę, o której mowa w ust. 1, z odbiorcą uprawnionym
    zastosowanie upustu następuje przez obniżenie należności z pierwszej faktury za energię
    elektryczną za 2024 r. lub kolejnych faktur. (...)”. Kwotę powyższego Upustu zgodnie z art.
    20 ust. 2 stanowi równowartość 10 % łącznej kwoty rozliczenia sprzedaży energii
    elektrycznej poniesionej przez odbiorcę uprawnionego w okresie od dnia 1 stycznia 2023
    r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

    W związku z powyższym Kontrahent jest zobowiązany wyliczyć Upust na podstawie
    danych ze sprzedaży energii elektrycznej za 2023 r. na rzecz uprawnionego odbiorcy i
    zastosować ten Upust w rozliczeniach za sprzedaż energii elektrycznej na rzecz
    uprawnionego odbiorcy w 2024 r. Jednocześnie, Kontrahentowi przysługuje - na
    podstawie art. 20 ust. 3 ustawy OŚN) - rekompensata, która będzie związana z konkretną
    dostawą i będzie pokrywać cenę konkretnego świadczenia („Rekompensatę dla podmiotu
    uprawnionego stanowi kwota upustu”) i która jest przyznawana na podstawie
    odpowiednio złożonego wniosku (art. 20 ust. 5 ustawy OŚN). Z przedmiotowej transakcji
    Kontrahent zapłaci pełen podatek VAT należny wykazany na fakturach.
    Mając na uwadze powyższe, w analizowanej sytuacji nie dochodzi do pomniejszenia
    wynagrodzenia za dostawę na skutek udzielonego Upustu, a jedynie do pomniejszenia
    należnej zapłaty od odbiorcy uprawnionego (Wnioskodawca) za energię nabytą w roku
    2023. Powyższe oznacza, iż zastosowanie Upustu nie uprawnia Kontrahenta do obniżenia
    podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży energii
    elektrycznej, co wyklucza wystawienie faktury korekty zmniejszającej podstawę
    opodatkowania z przedmiotowych faktur.
    W tym zakresie Kontrahent powołał się także na interpretację indywidualną z 16 lipca
    2024 r., 0114-KDIP4-1.4012.189.2024.2.RMA. potwierdzającą, iż w tego typu sytuacji nie
    dochodzi do obniżenia podstawy opodatkowania po stronie dostawcy energii elektrycznej.
    Należności wynikające z przedmiotowych faktur (kwoty „do zapłaty”) zostały zapłacone
    przez Wnioskodawcę. Dla bezpieczeństwa oraz zważywszy na niejednolite interpretacje
    (interpretacja indywidualna z 6 sierpnia 2024 r., 0113-KDIPT1-3.4012.423.2024.1.JM), a
    także stosując się do opinii udzielonej na Krajowej Informacji Skarbowej Wnioskodawca
    dokonał odpowiedniego pomniejszenia kwoty odliczenia podatku VAT z przedmiotowych
    faktur w proporcji wynikającej z wartości Upustu.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Celem uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji w zakresie prawa do odliczenia
    podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupu energii elektrycznej, wskazali Państwo,
    iż nabywana przez Spółkę energia elektryczna jest wykorzystywana tylko do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (stawka podatku od towarów i usług w
    wysokości 8% i 23%).
    Zatem, nabywana energia elektryczna służy tylko jednemu rodzajowi działalności, tj.
    działalności opodatkowanej.

## Pytanie

Czy mimo otrzymanego, wykazanego na fakturach Upustu Wnioskodawca będzie
    uprawniony do odliczenia pełnej wartości podatku VAT naliczonego wykazanego na
    przedmiotowych fakturach?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy - w przedmiotowym przypadku - nie dochodzi do pomniejszenia
    (zmiany) podstawy opodatkowania w dostawie na skutek udzielonego Upustu i
    rekompensaty, a jedynie do pomniejszenia należnej zapłaty od odbiorcy uprawnionego
    (Wnioskodawca) za energię nabytą w roku 2023.
    Powyższe oznacza, iż zastosowanie Upustu i rekompensaty nie uprawnia Kontrahenta do
    zmiany podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży
    energii elektrycznej, co wyklucza wystawienie faktury korekty zmniejszającej podstawę
    opodatkowania z przedmiotowych faktur.
    W kontekście powyższego można przyjąć jedno z dwóch stanowisk:
    1. Upust nie uprawnia Kontrahenta do pomniejszenia podstawy opodatkowania, gdyż
    Kontrahent (na swój wniosek) otrzymuje rekompensatę w kwocie równej Upustowi. W
    takiej sytuacji Upust nie stanowi na podstawie art. 29a ustawy o podatku od towarów i

    usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej jako ustawa o VAT)
    rabatu lub obniżki, które powodują jego wyłączenie z podstawy opodatkowania.
    Na podstawie art. 29a ustawy o VAT wyróżniamy rabaty i obniżki udzielone nabywcy lub
    usługobiorcy:
        w momencie transakcji czyli te, które zostały albo uwzględnione w cenie w
        momencie dokonywania sprzedaży (art. 29a ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT), albo które
        były znane w chwili dokonywania transakcji i polegały na określeniu rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty (art. 29a ust. 7 pkt 1 ustawy o VAT),
        po dokonaniu sprzedaży, tj. które zostały dokonane już po wykonaniu czynności
        opodatkowanej (art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT).
    Zarówno w jednym, jak i drugim przypadku upusty/rabaty mają wpływ na podstawę
    opodatkowania, sprzedawca nie otrzymuje też z tego tytułu kwoty rekompensującej -
    równoważnej - do udzielonej kwoty obniżki. Natomiast w przypadku Upustu jest on
    niwelowany poprzez rekompensatę przewidzianą w ustawie OŚN, która jest związana z
    konkretnym świadczeniem (dostawą energii dla określonych odbiorców uprawnionych) i
    ma bezpośredni wpływ na cenę realizowanych dostaw (przedmiotowy mechanizm ma na
    celu zniwelowanie skutków wzrastającej ceny energii elektrycznej i dostarczania energii
    elektrycznej poniżej stawek wolnorynkowych).
    Z przepisu art. 8 ust. 2 ustawy OŚN wynika, że rekompensata przysługuje w kwocie
    stanowiącej iloczyn energii elektrycznej zużytej w danym miesiącu i różnicy między ceną
    odniesienia, o której mowa w ust. 3, a ceną maksymalną, dla każdego punktu poboru
    energii.
    Należy zatem uznać, że rekompensata stanowi element ceny, który niewątpliwie
    determinuje cenę energii elektrycznej dla odbiorców uprawnionych. Gdyby nie wystąpiło
    dofinansowanie do ceny energii elektrycznej w postaci rekompensaty, podmioty
    nabywające energię byłyby zmuszone zapłacić za nią wyższą cenę.
    Tym samym kwota Upustu, który jest rekompensowany Kontrahentowi (sprzedawcy
    energii elektrycznej) stanowi/staje się dopłatą do ceny energii elektrycznej. Oznacza to, że
    nie dojdzie w przedmiotowej sytuacji do pomniejszenia podstawy opodatkowania, jaka
    miałaby miejsce w wyniku tzw. „upustu” na podstawie art. 29a ustawy o VAT, udzielanego
    zarówno w momencie sprzedaży, jak i po transakcji. Powyższe stanowisko zostało
    zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z 16 lipca 2024 r. (0114-KDIP4-
    1.4012.189.2024.2.RMA)
    2. Upust uprawnia Kontrahenta do pomniejszenia podstawy opodatkowania, gdyż kwota
    Upustu mieści się w zakresie obniżki wskazanej w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy, tj. kwoty
    udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen, jednakże (przyznana na
    wniosek Kontrahenta) rekompensata powoduje podwyższenie podstawy opodatkowania
    do pierwotnej wartości. Kwota Upustu ma charakter zmniejszenia ustalonej ceny -
    wysokości wynagrodzenia za wykonane przez Kontrahenta czynności w takim sensie, że
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonanym Upustem a pobranym za te czynności
    wynagrodzeniem. Dokonanie upustu na podstawie art. 20 ust. 1 cyt. ustawy OŚN,
    uprawnia zatem Kontrahenta do obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku
    należnego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej na rzecz odbiorcy. Z drugiej strony
    wypłacona Kontrahentowi rekompensata stanowi element ceny, który determinuje cenę
    energii elektrycznej dla odbiorców uprawnionych. Gdyby nie wystąpiło dofinansowanie do
    ceny energii elektrycznej w postaci rekompensaty, podmioty nabywające energię byłyby
    zmuszone zapłacić wyższą cenę za nią. Tym samym rekompensata stanowi dotację do
    ceny dostarczanej energii elektrycznej i w sposób zindywidualizowany i policzalny
    związana jest z wartością danego świadczenia, a więc jego ceną, bowiem możliwe jest

    zidentyfikowanie ekonomicznej i bezpośredniej zależności pomiędzy wypłaconą
    rekompensatą, a ostateczną wartością (ceną) sprzedanej energii elektrycznej. W związku z
    powyższym rekompensata z tytułu ograniczenia cen energii elektrycznej - dostarczania
    energii elektrycznej poniżej stawek wolnorynkowych, jest dotacją bezpośrednio
    wpływającą na wartość wynagrodzenia od podmiotu trzeciego za dostawę towaru i
    stanowi podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym
    samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy. Rekompensata powinna być zatem uwzględniona w podstawie opodatkowania
    świadczenia Kontrahenta, co powoduje, iż w ostateczności podstawa opodatkowania nie
    ulega - w przedmiotowym przypadku - obniżeniu, gdyż jej obniżenie przez Upust jest
    niwelowane przez rekompensatę. Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane w
    interpretacji indywidualnej z 6 sierpnia 2024 r. (0113-KDIPT1-3.4012.423.2024.1.JM).
    W związku z powyższymi stanowiskami przyjmując, iż ostatecznie nie zmienia się
    podstawa opodatkowania w przedmiotowej transakcji, Wnioskodawca ma prawo do
    odliczenia pełnej kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach wskazanych w stanie
    faktycznym. Powyższe wynika z faktu, iż nie ma podstaw w obowiązujących przepisach do
    ograniczania - w opisanym przypadku - prawa Wnioskodawcy w zakresie prawa do
    odliczenia kwoty wykazanego podatku VAT naliczonego z przedmiotowych faktur.
    Zgodnie z art. 86 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zatem decydujący jest tu związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi,
    co w przedmiotowym przypadku zachodzi, gdyż faktury dotyczą nabycia energii
    elektrycznej na potrzeby działania zakładu Wnioskodawcy.
    Z kolei z art. 86 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy o VAT wynika, iż kwotę podatku naliczonego
    stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
    nabycia towarów i usług. Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego ma charakter
    fundamentalny dla konstrukcji systemu podatku od wartości dodanej, jakim jest podatek
    od towarów i usług (VAT).
    Instytucja "podatku naliczonego", jako podatku podlegającego "potrąceniu" od podatku
    należnego, ma na celu zapewnienie realizacji podstawowej zasady podatku od wartości
    dodanej, tj. zasady neutralności, co ma przejawiać się w obciążeniu przedmiotowym
    podatkiem dopiero konsumenta. Konstrukcja zobowiązania podatkowego w podatku VAT
    określona jest jako wartość stanowiąca kwotę podatku należnego pomniejszoną o kwotę
    podatku naliczonego zapłaconego na wcześniejszych etapach obrotu. Ta "potrącalność"
    podatku naliczonego ma więc charakter zasadniczy, stanowi przy tym główny element
    odróżniający podatek od wartości dodanej od podatku obrotowego. Dzięki takiej
    konstrukcji podatek obciąża w każdej fazie obrotu nie pełen obrót, ale tylko tę wartość,
    która została „dodana” w konkretnej fazie.
    Zasada neutralności podatku VAT została szczególnie podkreślona - na gruncie przepisów
    obowiązujących przed 1 maja 2004 r. - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25
    lutego 2005 r. (FSK 1633/04), w którym odniesiono się do obowiązujących w 1999 r.
    ograniczeń prawa do odliczenia podatku naliczonego określonych w rozporządzeniu
    wykonawczym Ministra Finansów z 15 grudnia 1997 r. (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) w
    przypadkach, gdy podatnik nabył towary lub usługi od podatników mających
    uprzywilejowany status Zakładów Pracy Chronionej na kwotę przekraczającą 1000 lub
    3000 ECU (w zależności od obrotów między kontrahentami) - wedle tej regulacji (§ 54 ust.
    1 pkt 5 wskazanego wyżej rozporządzenia), nabywca miał prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, tylko jeżeli należność została zapłacona w całości przez nabywcę, za
    pośrednictwem banku na rachunek wystawcy faktury - zatem jakakolwiek inna forma
    rozliczenia uniemożliwiała dokonanie odliczenia podatku naliczonego. W powyższym
    kontekście Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż: „Każde bowiem pozbawienie
    podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, stanowiąc odstępstwo od zasady

    neutralności podatku od towarów i usług, prowadzi do podwójnego opodatkowania
    określonej operacji gospodarczej: u wystawcy faktury, który wykazuje z jej tytułu
    zobowiązanie podatkowe oraz u podatnika otrzymującego fakturę, który nie będąc
    konsumentem finalnym, poprzez brak prawa do odliczenia podatku ponosi jego ciężar
    finansowy. Do sytuacji takiej nie należy doprowadzać w przypadku braku ku temu
    racjonalnych przesłanek, a zwłaszcza braku zagrożenia interesu Skarbu Państwa".
    Przedmiotowy wyrok odnosi się, co prawda do nieistniejących obecnie przepisów, jednak
    zachowuje aktualność pogląd, zgodnie z którym dopuszczalne jest istnienie podwójnego
    opodatkowania wyrażającego się w braku możliwości odliczenia podatku przez podmiot
    niebędący ostatecznym konsumentem, ale wyłącznie w przypadkach istnienia ku temu
    racjonalnych przesłanek, a zwłaszcza zagrożenia interesu Skarbu Państwa.
    Wedle art. 86 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi - w
    przypadku towarów i usług nabywanych w kraju - suma kwot podatku wynikających z
    faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    W tym kontekście odmienną regulację zawiera art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE,
    zgodnie z którym podatkiem naliczonym jest podatek należny bądź zapłacony od towarów
    i usług, które zostały dostarczone lub które mają zostać dostarczone podatnikowi przez
    innego podatnika (dostawcę). Zatem Dyrektywa określając samą kwotę podatku
    naliczonego, nie odnosi się do faktury, ale do kwoty podatku należnego lub zapłaconego
    przez dostawcę towarów / świadczącego usługę, podczas gdy ustawa o VAT przewiduje, iż
    kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określonych w fakturach z tytułu "nabycia
    towarów i usług".
    W przedmiotowym przypadku obie te wartości (tj. kwota widniejąca na fakturze oraz
    należna do rozliczenia przez dostawcę) przedstawiają się tak samo. Poza przypadkami
    zaliczki (przedpłaty itp.) sam fakt zapłaty należności wynikającej z faktury nie ma znaczenia
    dla prawa odliczenia podatku naliczonego przez podatnika, który otrzymał fakturę. W
    wyroku z 28 lipca 2011 r. w sprawie C- 274/10 Komisja Europejska v. Republika Węgierska
    (Zb. Orz. 2011, s. I-07289) TSUE, podkreślając pewną symetrię praw i obowiązków
    podatnika stwierdził, że zgodnie z art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE podatek staje się
    wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług niezależnie od tego,
    czy zostało zapłacone wynagrodzenie za tę transakcję. W związku z tym podatek VAT
    należy się Skarbowi Państwa nawet wówczas, gdy podatnik dokonujący dostawy towarów
    lub świadczący usługę nie otrzymał od swojego klienta zapłaty za dokonaną czynność.
    Równocześnie z art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że prawo do odliczenia u
    nabywcy towarów czy usług powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu,
    staje się wymagalny. Ma to miejsce bez względu na to, czy doszło do zapłaty za wykonaną
    czynność. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w powyższym wyroku) podkreślił
    także, że: "ponadto w art. 168 lit. a tej dyrektywy wyraźnie wskazano, że prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, z którego korzysta podatnik, dotyczy nie tylko
    zapłaconego przez niego podatku VAT, ale także podatku VAT należnego [...]. Z
    powyższego wynika, że zgodnie z systemem ustanowionym przez dyrektywę 2006/112
    wymagalność podatku VAT, a także powstanie i wykonywanie prawa do odliczenia nie są
    co do zasady zależne od tego, czy należne za daną transakcję wynagrodzenie obejmujące
    podatek VAT zostało już zapłacone". Przy czym pewne ograniczenie w zakresie odliczania
    podatku VAT naliczonego pojawia się w związku z tzw. ulgą za złe długi - z art. 89b ustawy
    o VAT wynika, iż „w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury
    dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie
    90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze,
    dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w
    rozliczeniu za okres, w którym upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu płatności
    określonego w umowie lub na fakturze.”
    W ocenie Wnioskodawcy wskazany wyżej przypadek także nie ma tu miejsca, skoro
    Wnioskodawca uregulował kwotę wykazaną na przedmiotowych fakturach do zapłaty.

    Powyższe wynika z faktu, iż należność wynikająca z faktury nie musi - tak jak jest w
    omawianym przypadku - pokrywać się z wartością podstawy opodatkowania
    powiększonej o należny podatek VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy nie są tu spełnione także przesłanki do zastosowania art. 86 ust.
    19a ustawy o VAT, zgodnie z którym „w przypadku obniżenia podstawy opodatkowania, o
    którym mowa w art. 29a ust. 13, lub stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze,
    o którym mowa w art. 29a ust. 14, nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do
    zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym warunki
    obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług lub
    kwoty podatku wykazanego na fakturze zostały uzgodnione z dostawcą towarów lub
    usługodawcą, jeżeli przed upływem tego okresu rozliczeniowego te warunki zostały
    spełnione. (...).” Wynika to z faktu, iż w przedmiotowym przypadku nie dochodzi w ogóle
    do pomniejszenia wynagrodzenia za dostawę na skutek udzielonego Upustu (nie zachodzi
    zatem pomniejszenie podstawy opodatkowania), a jedynie do pomniejszenia kwoty
    należnej do zapłaty od odbiorcy uprawnionego za energię nabytą w danym okresie. Nie
    zachodzą tu zatem przypadki wskazane w art. 29 ust. 13 i 14 ustawy o VAT, co jest
    warunkiem zastosowania przedmiotowego przepisu.
    Przepis art. 29a ust. 13 ustawy o VAT odnosi się do obniżenia podstawy opodatkowania w
    przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1-3, a zatem wtedy, gdy obniżenie
    podstawy opodatkowania następuje w efekcie udzielenia, po dokonaniu sprzedaży,
    opustów lub obniżek ceny, a także w razie zwrotu towarów lub - w pewnych
    okolicznościach - opakowań zwrotnych, względnie zwrotu nabywcy całości lub części
    zapłaty otrzymanej przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do tej sprzedaży nie doszło.
    Z kolei art. 29a ust. 14 ustawy o VAT przewiduje odpowiednie stosowanie ust. 13
    odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i
    wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż
    należna. Jak wynika z art. 86 ust. 19a ustawy o VAT, w przypadku gdy doszło do obniżenia
    podstawy opodatkowania, o którym mowa w art. 29a ust. 13 - 14 ustawy o VAT, zasadą
    podstawową jest to, że: "nabywca towaru lub usługi jest obowiązany do zmniejszenia
    kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym warunki obniżenia podstawy
    opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług lub kwoty podatku
    wykazanego na fakturze zostały uzgodnione z dostawcą towarów lub usługodawcą, jeżeli
    przed upływem tego okresu rozliczeniowego warunki te zostały spełnione".
    Zatem bez względu na to, czy dostawca towarów (usługodawca), który wystawił fakturę
    korygującą zmniejszającą cenę, skorzysta z przysługującego mu prawa i obniży podstawę
    opodatkowania i kwotę podatku należnego w sytuacji posiadania wymaganej przepisami
    dokumentacji - to po stronie nabywcy taka korekta zmniejszająca cenę świadczenia
    skutkuje powstaniem obowiązku obniżenia kwoty podatku naliczonego. W
    przedmiotowym jednak przypadku - w ogóle - nie dochodzi do obniżenia podstawy
    opodatkowania, co jest warunkiem koniecznym do zastosowania normy z art. 86 ust. 19a
    ustawy o VAT i tym samym powstania obowiązku skorygowania wartości podatku
    naliczonego przez nabywcę.
    Na koniec należy rozważyć ograniczenia prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT
    przewidziane w art. 88 ustawy o VAT, który wprowadza ograniczenia w zakresie prawa do
    odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego. Przepis ten wprowadza listę tych
    wyjątków, które stanowiąc ograniczenia prawa podatnika, nie mogą podlegać interpretacji
    rozszerzającej. W ocenie Wnioskodawcy nie zachodzi tu jakikolwiek z przypadków
    wskazanych w art. 88 ustawy VAT.
    Można jedynie rozważyć art. 88 ust. 3a pkt 4) lit. a) oraz b) ustawy o VAT zakazujący
    odliczenia podatku VAT, gdy wystawione faktury:
    a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności -
      co stanowi ograniczenie odnoszące się do fikcyjnych transakcji dokumentowanych

      poprzez "puste faktury" - niemożność odliczenia podatku naliczonego odnosi się
      wówczas tylko do części, w jakiej rzeczone faktury stwierdzą czynności, które nie
      zostały dokonane.
    b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla
      których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością - w tym zakresie
      ograniczenie odnosi się do potencjalnej nierzetelności kontrahentów, którzy zawyżają
      wartości w fakturach, mimo że rzeczywiste wartości transakcji są zupełnie inne - także
      tutaj odliczenie nie może zostać dokonane wyłącznie w części dotyczącej tych pozycji,
      dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością.
    W przedmiotowym przypadku faktury zarówno stwierdzają dokonane czynności, tj.
    dostawę energii elektrycznej oraz udzielenie Upustu, jak też potwierdzają specyficzne
    warunki rozliczenia wskazując kwoty zgodne z rzeczywistością, gdyż nie dochodzi do
    obniżenia podstawy opodatkowania. Tym samym regulacje ograniczające prawo do
    odliczenia podatku VAT nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania.
    Reasumując - w tym konkretnym przypadku odliczenie podatku VAT wykazanego na
    fakturze bez pomniejszenia o Upust jest możliwe, gdyż podatek ten ma związek z
    czynnościami opodatkowanymi (faktury dotyczą nabycia energii elektrycznej na potrzeby
    działania zakładu Wnioskodawcy), a ponadto nie dochodzi tu do naruszenia interesu
    Skarbu Państwa, gdyż Kontrahent rozliczy / rozliczył z przedmiotowej transakcji pełną
    kwotę podatku VAT należnego, a zatem brak odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego
    przez Wnioskodawcę prowadzi do podwójnego opodatkowania transakcji wbrew zasadzie
    neutralności podatku od wartości dodanej. Mając na uwadze fakt, iż nie doszło po stronie
    Kontrahenta do obniżenia podstawy opodatkowania (Upust nie zmniejsza wartości
    podatku należnego wykazanego na fakturach), Wnioskodawca nie ma obowiązku korekty
    wysokości odliczanego podatku naliczonego. W przedmiotowym przypadku doszło także
    do zapłaty należności wykazanej na fakturze do zapłaty, a ponadto nie zachodzi tu żadne z
    ograniczeń wskazanych w art. 88 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca ma prawo dokonać pełnego odliczenia kwoty
    podatku VAT naliczonego wynikającego z przedmiotowych faktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in.
    tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 października
    2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii
    elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku oraz w 2024 roku (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1622 ze zm.):
      W przypadku gdy poziom zużycia energii elektrycznej przez odbiorcę uprawnionego,
      o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. b oraz c, w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do
      dnia 31 grudnia 2023 r. w punkcie poboru energii wynosił nie więcej niż 90%
      średniego rocznego zużycia energii elektrycznej tego odbiorcy z okresu od dnia 1
      stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., podmiot uprawniony, będący
      sprzedawcą energii elektrycznej na rzecz odbiorcy uprawnionego w dniu 31 grudnia
      2023 r., niezależnie od tego czy nadal posiada zawartą z tym odbiorcą umowę
      sprzedaży energii elektrycznej lub umowę kompleksową, w 2024 r. stosuje wobec
      tego odbiorcy uprawnionego upust.
    W myśl art. 20 ust. 1a ww. ustawy:
      W przypadku gdy podmiot uprawniony ma zawartą umowę, o której mowa w ust. 1, z
      odbiorcą uprawnionym zastosowanie upustu następuje przez obniżenie należności z
      pierwszej faktury za energię elektryczną za 2024 r. lub kolejnych faktur. W przypadku

      rozwiązania umowy z dniem 31 grudnia 2023 r. lub później, upust jest przekazywany
      jednorazowo na rachunek wskazany przez odbiorcę uprawnionego w terminie 14 dni
      od dnia otrzymania przez podmiot uprawniony informacji o rachunku płatniczym
      odbiorcy. Podmiot uprawniony wzywa odbiorcę uprawnionego do udostępnienia
      numeru rachunku w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 23 maja
      2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia
      cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego lub nie później niż na
      30 dni przed dniem rozwiązania umowy.
    Stosownie do art. 20 ust. 2 ww. ustawy:
      Kwotę upustu stanowi równowartość 10% łącznej kwoty rozliczenia sprzedaży energii
      elektrycznej poniesionej przez odbiorcę uprawnionego w okresie od dnia 1 stycznia
      2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
    Na podstawie art. 20 ust. 3 ww. ustawy:
      Rekompensatę dla podmiotu uprawnionego stanowi kwota upustu.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że są czynnym podatnikiem podatku VAT. W związku z
    zakupem energii elektrycznej, otrzymali Państwo od dostawcy energii elektrycznej dwie
    faktury rozliczeniowe dotyczące zużycia energii elektrycznej w dwóch posiadanych
    punktach przyłączeniowych. Kwoty dotyczące pozycji na fakturze składają się na kwotę
    netto, kwotę VAT (stawka 23%) oraz kwotę brutto danej faktury. Pod podsumowaniem
    wartości faktury (kwoty netto, kwoty VAT oraz kwoty brutto) wskazano ”Upust za
    obniżenie zużycia energii elektrycznej”. Upust nie zawiera wskazania kwot netto, VAT czy
    brutto, jest wskazany na fakturze jedynie jako wartość ujemna. Różnica między „Kwotą
    brutto” a „Upustem” stanowi kwotę „Do zapłaty”. Tym samym Upust obniża jedynie kwotę
    „Do zapłaty”, a kwoty netto, VAT oraz brutto nie ulegają zmianie. Nabywana przez Państwa
    energia elektryczna jest wykorzystywana tylko do czynności opodatkowanych podatkiem
    od towarów i usług (stawka podatku od towarów i usług w wysokości 8% i 23%).
    Państwa wątpliwości dotyczą tego czy mimo otrzymanego, wykazanego na fakturach
    Upustu będą Państwo uprawnieni do odliczenia pełnej wartości podatku VAT naliczonego
    wykazanego na przedmiotowych fakturach.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że w analizowanej sytuacji nie
    mamy do czynienia z pomniejszeniem wynagrodzenia za dostawę na skutek udzielonego
    Upustu, a jedynie z pomniejszeniem należnej zapłaty od odbiorcy uprawnionego za
    energię nabytą w roku 2023. Sprzedawca otrzyma rekompensatę, która będzie równa
    kwocie upustu (art. 20 ust. 3 ustawy o środkach nadzwyczajnych mających na celu
    ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w
    2023 roku oraz w 2024 roku.)
    Jak wynika z art. 20 ust. 1a ustawy o środkach nadzwyczajnych mających na celu
    ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w
    2023 roku oraz w 2024 roku zastosowanie upustu następuje przez obniżenie należności z
    pierwszej faktury za energię elektryczną za 2024 r. lub kolejnych faktur.
    Przechodząc do odpowiedzi na Państwa pytanie należy wskazać, że jak wynika z
    powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach
    określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi
    były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika VAT w ramach
    działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług.
    Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do
    odliczenia podatku VAT, jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny. Dla prawa do odliczenia nie ma znaczenia źródło finansowania wydatków na
    nabycie towarów i usług.

    Tym samym, pokrycie tych wydatków w ramach upustu nie pozbawia Państwa prawa do
    odliczenia podatku. W omawianej sprawie warunki uprawniające do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego są spełnione, ponieważ - jak Państwo
    wskazali - zakupiona energia elektryczna wykorzystywana jest do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT. Ponadto są Państwo zarejestrowani jako czynny
    podatnik podatku VAT.
    Jednocześnie, co istotne, wśród wyjątków, pozbawiających podatnika prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, określonych w art. 88 ww.
    ustawy, nie wymieniono jako przesłanki negatywnej dofinansowania dokonanego przez
    podatnika zakupu towarów lub usług przez osobę trzecią.
    W konsekwencji są Państwo uprawnieni do odliczenia pełnej wartości podatku
    naliczonego wykazanego na fakturach rozliczeniowych (SE/0053/10/24, SE/0054/10/24 z 5
    listopada 2024 r.) mimo otrzymanego, wykazanego na fakturach Upustu z uwagi na
    spełnienie warunków, o których mowa w przepisie art. 86 ust. 1 ustawy. Prawo to
    przysługuje Państwu pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych wynikających
    z treści art. 88 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacje indywidualne stanowią wykładnię przepisów prawa mających zastosowanie
    w konkretnym przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym lub zdarzeniu
    przyszłym.
    Jednocześnie wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane
    weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że interpretacje
    indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i
    weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.