Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-843/09/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-01-12
Teza: Możliwość wystawiania faktur VAT za zużytą energię elektryczną na rzecz najemcy lokalu.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; media; najem; refakturowanie; udział; współwłasność
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 16 września 2009 r. (data wpływu 7 października 2009 r.), uzupełnionym w dniu 11 grudnia 2009 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do wystawiania faktur VAT za zużytą energię elektryczną na rzecz najemcy lokalu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 października 2009 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek, przekazany zgodnie z właściwością przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, uzupełniony w dniu 11 grudnia 2009 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do wystawiania faktur VAT za zużytą energię elektryczną na rzecz najemcy lokalu.

W przedmiotowym wniosku, oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujący stan faktyczny.

Jest Pan współwłaścicielem nieruchomości położonej w S. Jako osoba posiadająca największy udział (17/24), zawarł Pan umowę z przedsiębiorstwem energetycznym o dostarczanie energii elektrycznej dla całej nieruchomości i tylko Pan jest zobowiązany do regulowania opłat za zużytą energię elektryczną na podstawie odczytów licznika głównego. Rozliczenie kosztów zużytej energii pomiędzy współwłaścicielami realizowane jest wg odczytów podliczników zainstalowanych w wydzielonych lokalach, nieplombowanych przez przedsiębiorstwo energetyczne.

Każdy ze współwłaścicieli rzeczy wspólnej jest uprawniony do korzystania z niej w takim zakresie, jak stanowi jego udział i zawarta umowa o użytkowaniu. Osoba będąca współwłaścicielką 1/6 nieruchomości, od 2001 r. wydzierżawiała przysługującą jej powierzchnię lokalu (ok. 80 m2) sklepowi chemicznemu, komisowi, a od dnia 1 sierpnia 2009 r. firmie A. Z zeznań złożonych w trakcie rozprawy sądowej w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości wynikało, że nie zgłosiła umowy dzierżawy zawartej z firmą A. w urzędzie skarbowym i nie odprowadzała podatków należnych z tytułu wynajmu. Firma A., mimo że godzi się na wynajmowanie lokalu bez wystawiania faktury za dzierżawę, deklaruje chęć poniesienia kosztów zużytej energii, ale przyjęcie tej należności, jak Pan wskazał, zobowiązuje go do zaewidencjonowania jej za pomocą kasy rejestrującej oraz wystawienia faktury VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przy istniejących wadach prawnych związanych z dzierżawą lokalu przez jednego ze współwłaścicieli firmie A., może Pan tej ostatniej wystawiać refaktury za zużytą energię elektryczną i czy będzie to zgodne z obowiązującą ustawą?

Zdaniem Wnioskodawcy, nawet jeśli została sporządzona prywatna umowa dzierżawy lokalu między jednym ze współwłaścicieli i firmą A., która nie została zarejestrowana w urzędzie skarbowym, to jest to działanie w szarej strefie i nie może Pan wystawiać faktur VAT za zużytą energię elektryczną w tym lokalu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W art. 7 ust. 1 ustawy postanowiono, iż przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast za świadczenie usług – w świetle art. 8 ust. 1 ustawy – uznaje się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Art. 29 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Z zapisu art. 106 ust. 1 ustawy wynika, że podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W myśl postanowień art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Najem jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Stosownie do brzmienia art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.), w stosunkach najmu oprócz czynszu wynajmujący może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, a w wypadku innych tytułów prawnych uprawniających do używania lokalu, oprócz opłat za używanie lokalu, właściciel może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, z zastrzeżeniem ust. 6.

Natomiast w myśl ust. 6 tego artykułu, opłaty niezależne od właściciela mogą być pobierane przez właściciela tylko w wypadkach, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów lub dostawcą usług.

Przez opłaty niezależne od właściciela należy rozumieć opłaty za dostawy do lokali energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych \[ art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie lokatorów (…)\].

Zgodnie z zapisem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca, jako osoba posiadająca największy udział (17/24), zawarł umowę z przedsiębiorstwem energetycznym o dostarczanie energii elektrycznej dla całej nieruchomości i tylko On jest zobowiązany do regulowania opłat za zużytą energię na podstawie odczytów licznika głównego. Rozliczenie opłat za energię pomiędzy współwłaścicielami realizowane jest wg odczytów podliczników zainstalowanych w wydzielonych lokalach, nieplombowanych przez przedsiębiorstwo energetyczne. Współwłaścicielka 1/6 nieruchomości, wydzierżawia od dnia 1 sierpnia 2009 r. przysługującą jej powierzchnię lokalu (ok. 80 m2) firmie A. Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy możliwości wystawiania faktur VAT firmie A. za zużytą przez nią energię elektryczną.

Przepisy cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, jak i aktów wykonawczych do niej, nie regulują zagadnienia tzw. refakturowania. Dlatego należy w tej sytuacji odwołać się do zapisu zawartego w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 ze zm.), będącego odpowiednikiem obowiązującego wcześniej art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG) (Dz. U. UE. L. Nr 145, poz. 1 ze zm.).

Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, bierze udział w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Zatem dotyczy on takich sytuacji, w których podatnik działając we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W takim przypadku, gdy podatnik kupuje usługę, a następnie odprzedaje ją kontrahentowi w stanie „nieprzetworzonym”, uznaje się go jako podatnika, który usługę taką świadczy.

Ponadto z przepisu art. 79 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE \[poprzednio art. 11 ust. 3 lit. c) Szóstej Dyrektywy\] wynika, że podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym. Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), i nie może odliczyć VAT, który w danym przypadku mógł zostać naliczony.

Mając na uwadze okoliczności przedstawione we wniosku stwierdzić należy, iż skoro rozliczenie wydatków dotyczących energii elektrycznej pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości realizowane jest na postawie podliczników zainstalowanych w wydzielonych lokalach, to rozliczenie opłat za dostawę energii do lokalu wynajmowanego firmie A. winno odbywać się między Panem a współwłaścicielką, której przysługuje ten lokal. Podkreślenie wymaga fakt, iż nie jest Pan podmiotem wynajmującym lokal firmie A. (nie jest stroną umowy o najem lokalu i nie pobiera opłat z tytułu najmu), a zatem nie łączy Pana z najemcą lokalu żaden stosunek prawny, który umożliwiałby bezpośrednie, tj. z pominięciem ww. osoby, obciążanie firmy A. kosztami energii elektrycznej. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy co do braku możliwości wystawienia faktur VAT na rzecz firmy A. należało uznać za prawidłowe.

Należy jednak zaznaczyć, że podstawą zajętego stanowiska organu nie jest stwierdzenie Wnioskodawcy, iż umowa dzierżawy „nie została zarejestrowania w urzędzie skarbowym”, bowiem analiza umów cywilnoprawnych nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.