Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.358.2025.3.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-27
Teza: Przekazanie całego majątku przedsiębiorstwa
Wnioskodawczyni stanowi transakcję, o której mowa w art. 6
pkt 1 ustawy oraz na tej podstawie będzie wyłączona z
opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: małżonek
przedsiębiorstwa
składnik-przeniesienie składników majątkowych
wyłączenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie uznania
    przeniesienia własności lokalu nr 1 wraz z wyposażeniem i prawem do korzystania z
    miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy
    najmu na podstawie małżeńskiej umowy majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności
    majątkowej, z majątku wspólnego Małżonków do majątku Małżonka za zbycie
    przedsiębiorstwa wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    5 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych w związku z przeniesieniem własności lokalu nr 1 wraz z
    wyposażeniem i prawem do korzystania z miejsca postojowego wraz z przeniesieniem
    praw i obowiązków z umowy najmu w związku z zawarciem umowy małżeńskiej
    ustalającej rozdzielność majątkową.
    Uzupełnili go Państwo pismami, które wpłynęły 13 maja 2025 r., 20 maja 2025 r. i 20
    czerwca 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
          A.A.
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
          B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni wraz z Zainteresowanym (dalej zwanym „Małżonkiem”) są małżonkami
    (dalej będą łącznie zwani „Małżonkami”), w których małżeństwie obowiązuje ustrój
    wspólności ustawowej. W ich majątku wspólnym znajdują się obecnie w szczególności
    następujące składniki:
    1) lokal mieszkalny nr 2 (...) wraz z wyposażeniem,
    2) miejsce parkingowe nr (...),
    3) lokal mieszkalny nr 1 (...) wraz z wyposażeniem ruchomym (meble, dekoracje, sprzęt
      RTV i AGD itd.) i prawem do korzystania z miejsca postojowego w części wspólnej
      nieruchomości,
    4) samochód osobowy (...),
    5) samochód osobowy (...),
    6) samochód dostawczy (...),
    7) leasing (prawo do korzystania z pojazdu w ramach umowy leasingu) samochodu
      osobowego (...),
    8) środki pieniężne.
    Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, wykonującym
    czynności opodatkowane polegające na wynajmowaniu lokalu mieszkalnego nr 1 (w

    ramach tzw. najmu prywatnego, tj. nie prowadząc działalności gospodarczej w rozumieniu
    Prawa przedsiębiorców) na cele działalności gospodarczej najemcy. Czynności te nie
    podlegają żadnemu zwolnieniu z podatku od towarów i usług.
    Małżonek jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, wykonującym czynności
    opodatkowane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą B. w zakresie
    doradztwa biznesowego. W działalności tej Małżonek wykorzystuje m.in. sprzęt
    komputerowy i telefoniczny wraz z towarzyszącymi mu usługami telefonii komórkowej i
    dostępu do Internetu. Korzysta także z rachunku bankowego gospodarczego.
    Wskazane wyżej rzeczowe składniki majątku wykorzystywane są obecnie w następujący
    sposób:
    1) lokal mieszkalny nr 2 z wyposażeniem - na własne cele mieszkaniowe Małżonków,
    2) miejsce parkingowe nr (...) - na cele działalności gospodarczej Małżonka (jako środek
      trwały, niepodlegający dotąd ulepszeniom),
    3) lokal mieszkalny nr 1 z wyposażeniem i wyłącznym prawem do korzystania z miejsca
      postojowego nr (...) - na cele wynajmu przez Wnioskodawczynię (jako środek trwały, od
      2022 roku niepodlegający amortyzacji, niepodlegający dotąd ulepszeniom),
    4) samochód osobowy (...) - do prywatnego użytku Wnioskodawczyni,
    5) samochód osobowy (...) - do prywatnego użytku obojga Małżonków,
    6) samochód dostawczy (...) - na cele działalności gospodarczej Małżonka,
    Leasing samochodu osobowego (...) jest związany z działalnością gospodarczą Małżonka.
    W związku z nabyciem następujących rzeczowych składników majątku Małżonkowie
    skorzystali z prawa do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług:
    1) miejsce parkingowe nr (...) - podatek naliczony odliczył Małżonek,
    2) lokal mieszkalny nr 1 z wyposażeniem i wyłącznym prawem do korzystania z miejsca
      postojowego nr (...) - podatek naliczony odliczyła Wnioskodawczyni,
    3) samochód dostawczy (...) - podatek naliczony odliczył Małżonek.
    Pierwsze zasiedlenie lokalu nr 1 zaszło w maju 2022 r. (4 maja 2022 r. nastąpiło
    przeniesienie na Małżonków własności tego lokalu po jego wybudowaniu przez
    dewelopera, i w tym samym miesiącu rozpoczęło się faktyczne użytkowanie lokalu przez
    Wnioskodawczynię w związku z oddaniem go w najem na rzecz podmiotu świadczącego
    usługi zakwaterowania). Całe wyposażenie lokalu było nabyte od dewelopera (lokal był
    nabyty w standardzie „pod klucz” tj. wykończony, wyposażony i gotowy do użytku).
    Według postanowień umowy najmu lokalu nr 1 (i aneksów do niej) m.in.:
    1) „Wynajmujący zobowiązuje się wynająć Najemcy Lokal wraz z wykończeniem i
      wyposażeniem oraz Miejscem postojowym (dalej łącznie: Przedmiot Najmu) w celu
      wykorzystania Przedmiotu Najmu do świadczenia przez Najemcę usług związanych z
      podnajmem na rzecz osób trzecich, z prawem do używania i pobierania pożytków, a
      Najemca w zamian za powyższe zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Wynajmującego
      czynszu najmu (dalej: Czynsz Najmu) oraz do ponoszenia kosztów na zasadach
      określonych w niniejszej Umowie.”
    2) „Wynajmujący wyraża zgodę na oddawanie przez Najemcę Przedmiotu Najmu lub jego
      części do używania lub podnajmowania innym osobom lub podmiotom, według
      swobodnego uznania Najemcy.”
    3) „Wynajmujący wyraża zgodę na zainstalowanie w Lokalu linii telefonicznych, łącza
      internetowego, instalacji telewizyjnej i radiowej, a także innych urządzeń i instalacji,

      które w opinii Najemcy będą celowe lub niezbędne z punktu widzenia prawidłowego
      używania Lokalu, wykorzystywania Lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem lub
      wykonania umowy.”
    4) „Z uwagi na wynikające z uzgodnień poczynionych przez Strony, przeznaczenie Lokalu
      jako apartamentu mieszkalnego do wynajmu oraz wymóg ujednoliconego standardu
      lokali znajdujących się w Budynku, Wynajmujący zobowiązuje się nie ingerować w
      estetykę urządzenia, wygląd i wyposażenie Lokalu, w okresie obowiązywania umowy.”
    5) „Wynajmujący wyraża zgodę na dokonywanie przez Najemcę zmian w Lokalu lub jego
      wyposażeniu, które w opinii Najemcy będą celowe lub niezbędne z punktu widzenia
      ujednoliconego standardu lokali.”
    6) „Wynajmujący wyraża zgodę, aby zarząd nad Budynkiem i Przedmiotem Najmu
      sprawowany był przez Najemcę lub podmiot wskazany przez Najemcę”.
    7) „Strony postanawiają, że po przeniesieniu własności lokalu, wzmianka o umowie
      Najmu oraz prawie pierwokupu nabycia zostanie wpisana na koszt Wynajmującego do
      działu III księgi wieczystej Lokalu.”
    8) „Wynajmujący udziela przy tym Najemcy nieodwołalnego pełnomocnictwa do złożenia
      w/wym wniosku oraz oświadcza, że w celu ujawnienia w/wym umowy w księdze
      wieczystej Lokalu zobowiązuje się na pisemne żądanie Najemcy do powtórzenia lub
      potwierdzenia treści umowy we wskazanej przez Najemcę formie.”
    9) „Najemca zobowiązuje się do:
          korzystania z Przedmiotu Najmu zgodnie z jego przeznaczeniem jako
          apartamentu mieszkalnego do wynajmu;
          terminowego regulowania wszystkich zobowiązań wynikających z niniejszej
          Umowy;
          ponoszenia kosztów: pozyskania i obsługi osób, którym Przedmiot Najmu
          podnajęto;
          ponoszenia kosztów czynszu administracyjnego należnego do Wspólnoty
          Mieszkaniowej;
          ponoszenia kosztów zużycia mediów;
          ponoszenia kosztów i wydatków związanych z bieżącym funkcjonowaniem
          Przedmiotu Najmu takich, jak koszty:
          sprzątania, środków czystości, uzupełniania części wyposażenia podlegających
          sukcesywnemu zużyciu;
          dokonywania na własny koszt bieżącej konserwacji oraz drobnych napraw
          Przedmiotu Najmu i jego wyposażenia, mających na celu utrzymanie stanu
          technicznego umożliwiającego używanie Przedmiotu Najmu do określonej w
          Umowie działalności;
          udostępnienia wynajmującemu Przedmiotu Najmu w celu przeprowadzenia
          kontroli jego stanu technicznego po uprzednim pisemnym zawiadomieniu
          Najemcy z 14 dniowym wyprzedzeniem nieprzerwanego posiadania przez cały
          okres obowiązywania umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z
          tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.”
    1) „Wynajmujący zobowiązuje się do:

          ponoszenia kosztów wszelkich należności publicznoprawnych, w tym podatku
          od nieruchomości i opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ułamkowej części
          gruntu przypadającej na Przedmiot Najmu;
          ponoszenia kosztów ubezpieczenia Przedmiotu Najmu od ognia i innych
          zdarzeń losowych, ryzyka zalania i powodzi, eksplozji, kradzieży, aktów
          wandalizmu, na kwotę nie niższa nie wartość Brutto Lokalu”;
          ponoszenia kosztów ubezpieczenia w imieniu wspólnoty mieszkaniowej części
          budynku od wszelkiego ryzyka, w tym ubezpieczenia Budynku od ognia i innych
          zdarzeń losowych;
          ponoszenia kosztów pobytu właścicielskiego;
          nie prowadzenia w Lokalu jakiejkolwiek działalności zarobkowej oraz nie
          zarobkowej, w szczególności zawierania umów najmu, dzierżawy, leasingu i
          wszystkich innych umów o podobnym charakterze za wyjątkiem umów
          zawieranych z Najemcą lub podmiotami wskazanymi przez Najemcę oraz jego
          następcami prawnymi;
          nie wywieszania jakichkolwiek reklam, w jakiejkolwiek formie, na elewacji,
          oknach i balkonach Lokalu. (...);
          nie rejestrowania w Lokalu siedziby spółek prawa cywilnego i handlowego.”
    2) „Wynajmujący upoważnia Najemcę:
          do zgłaszania Spółce wad objętych udzieloną gwarancją jakości lub rękojmią za
          wady dotyczące Lokalu, części wspólnych Budynku, garażu podziemnego lub
          wykończenia i wyposażenia Lokalu, z tym zastrzeżeniem, iż ewentualne koszty
          zgłoszenia i dochodzenia usunięcia wad obciążają Wynajmującego (...);
          do zawarcia umów z dostawcami mediów, w tym na dostawę energii
          elektrycznej do Lokalu oraz do regulowania opłat za media;
          do zawarcia w imieniu i na koszt Wynajmującego umowy ubezpieczenia
          Przedmiotu Najmu od ognia i innych zdarzeń losowych, ryzyka zalania i
          powodzi, eksplozji, kradzieży, aktów wandalizmu, na kwotę nie niższą niż
          wartość Brutto Lokalu;
          do ujawnienia w księdze Wieczystej Lokalu prawa najmu oraz prawa
          pierwokupu zakupu Lokalu.”
    3) „Wynajmujący nie jest obowiązany do zwrotu na rzecz Najemcy wartości nakładów i
      ulepszeń poczynionych przez Najemcę na Przedmiot Najmu. Po wygaśnięciu lub
      rozwiązaniu niniejszej Umowy z jakiejkolwiek przyczyny, strony zgodnie przyjmują, że
      Wynajmujący zatrzymuje ulepszenia i nakłady poczynione przez Najemcę i to bez
      konieczności zapłaty ich wartości z chwili zwrotu Wynajmującemu Przedmiotu Najmu.”
    4) „Niniejsza Umowa obowiązuje przez czas oznaczony wynoszący 10 (słownie: dziesięć)
      lat od dnia wydania Przedmiotu Najmu, tj. od dnia podpisania przez strony Protokołu
      Wydania Przedmiotu Najmu, i kończący się ze skutkiem na koniec roku
      kalendarzowego. Wydanie nastąpi nie później niż do dnia 30 kwietnia 2022 roku.”
    5) „Po upływie okresu obowiązywania umowy zostanie ona przedłużona na kolejne 10
      (słownie: dziesięć) lat na tych samych warunkach, o ile żadna ze stron nie złoży

      pisemnego oświadczenia wyrażającego brak chęci jej przedłużenia najpóźniej na sześć
      miesięcy przed upływem okresu obowiązywania umowy”.
    6) „Po upływie okres obowiązywania umowy wskazanego w ust. 6.2 powyżej, Strony
      dopuszczają możliwość dalszego przedłużenia umowy na uzgodnionych w wyniku
      negocjacji warunkach”.
    Umowa najmu jest nieprzerwanie wykonywana od maja 2022 r. do chwili obecnej.
    Wnioskodawczyni nie zawarła żadnych dodatkowych umów (poza polisą ubezpieczeniową,
    zgodnie z obowiązkiem wynikającym z umowy najmu) i tym samym nie nabywała żadnych
    dodatkowych towarów ani usług w związku z posiadaniem i wynajmowaniem lokalu,
    ponieważ zawieranie wszystkie istotnych umów koniecznych do prawidłowego korzystania
    z lokalu (np. dostawa prądu, usług telekomunikacyjnych, uzupełnianie wyposażenia)
    zgodnie z umową najmu jest obowiązkiem najemcy. Wnioskodawczyni zawarła jedynie
    umowę stałej obsługi podatkowej, na podstawie której powierzyła spółce doradztwa
    podatkowego bieżące rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług oraz ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych (przychody z najmu rzeczy należących do majątku
    wspólnego zostały w całości przypisane Wnioskodawczyni zgodnie z przepisem art. 12 ust.
    6 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne) i na podstawie której jest zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia za
    okresy rozliczeniowe równe kwartałom kalendarzowym.
    Obsługę rozliczeń podatkowych Małżonka prowadzi inne biuro rachunkowe.
    Środki pieniężne otrzymywane tytułem czynszów najmu ani przeznaczone na regulowanie
    zobowiązań związanych z funkcjonowaniem lokalu nr 1 nie są w żaden sposób
    wyodrębnione z majątku prywatnego Małżonków poza tym, że czynsze są przelewane
    przez Najemcę na rachunek bankowy, którego posiadaczem jest wyłącznie
    Wnioskodawczyni. Następnie Wnioskodawczyni przelewa je na rachunek bankowy
    Małżonka.
    Małżonkowie zamierzają zawrzeć małżeńską umowę majątkową, na mocy której
    ustanowią w swoim małżeństwie rozdzielność majątkową. W ramach tej umowy dokonają
    podziału dotychczasowego majątku wspólnego w następujący sposób:
    1) lokal mieszkalny nr 2 z wyposażeniem - przypadnie Wnioskodawczyni,
    2) miejsce parkingowe nr (...) - przypadnie Wnioskodawczyni,
    3) lokal mieszkalny nr 1 z wyposażeniem i prawem do miejsca postojowego - przypadnie
      Małżonkowi,
    4) samochód osobowy (...) - przypadnie Wnioskodawczyni,
    5) samochód osobowy (...) - przypadnie obojgu Małżonkom w równych udziałach,
    6) samochód dostawczy (...) - przypadnie Małżonkowi,
    7) leasing samochodu osobowego (...) - przypadnie Małżonkowi.
    Powyższe składniki majątku zostaną odpowiednio wycenione według wartości rynkowych,
    a różnica między nimi zostanie wyrównana środkami pieniężnymi wraz z ewentualnym
    obowiązkiem spłaty pozostałej różnicy przez tego z Małżonków, który otrzymał składniki
    majątku o wyższej wartości.
    Wszystkie składniki majątku, przy nabyciu których podatek naliczony był odliczany przez
    Małżonka, w związku z ustanowieniem rozdzielności majątkowej staną się wyłączną
    własnością Małżonka.
    Wszystkie składniki majątku, przy nabyciu których podatek naliczony był odliczany przez
    Wnioskodawczynię, w związku z ustanowieniem rozdzielności majątkowej staną się
    wyłączną własnością Małżonka.

    W związku z tym, że Małżonek stanie się jedynym właścicielem lokalu nr 1 z
    wyposażeniem, umowa najmu tego lokalu zostanie aneksowana w ten sposób, że to
    Małżonek zostanie wynajmującym (obecnie stroną tejże umowy jest wyłącznie
    Wnioskodawczyni, na co zgodę wyraził Małżonek zgodnie z przepisami Kodeksu
    rodzinnego i opiekuńczego), czyli zajdzie przeniesienie praw i obowiązków wynikających z
    tej umowy z Wnioskodawczyni na Małżonka. Jeśli na dzień podziału majątku wspólnego
    istnieć będzie niewykonane zobowiązanie Najemcy z tytułu czynszu najmu, zostanie ono
    wykonane na rzecz Małżonka. Jeśli dzień podziału majątku wspólnego wypadnie w czasie
    trwania okresu rozliczeniowego, czynsz za ten okres będzie przypadał w całości
    Małżonkowi. Wszelkie ewentualne bieżące zobowiązania związane z funkcjonowaniem
    Lokalu zostaną w pełni wykonane przed jego przeniesieniem na Małżonka.
    Małżonek zamierza kontynuować wynajmowanie lokalu 1 (dalej zwanego także „Lokalem”)
    na dotychczasowych warunkach, wynikających z umowy najmu.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Zbywane składniki majątku można traktować jako przedsiębiorstwo.
    Wyłącznie o nabyte od żony składniki majątku będące przedmiotem przeniesienia, mąż
    będzie mógł kontynuować działalność gospodarczą w zakresie najmu przy pomocy tych
    składników.
    Działalność Wnioskodawczyni w zakresie najmu zakończy się wraz z dokonaniem
    transakcji opisanej we wniosku.
    Wszystkie składniki majątkowe wchodzące w skład przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni
    zostaną przeniesione na Małżonka. Należy podkreślić, że Wnioskodawczyni w związku z
    wykonywaniem usług najmu korzystała pomocniczo także ze składników majątku
    prywatnego (rachunek bankowy, komputer, telefon), które zostały wcześniej nabyte na
    potrzeby prywatne i które cały czas - także po rozpoczęciu działalności w zakresie najmu -
    były wykorzystywane w przeważającym zakresie do celów prywatnych, a tylko pomocniczo
    do celów związanych z działalnością gospodarczą (zwłaszcza chodzi tu o rachunek
    bankowy do rozliczeń związanych z najmem, ale także telefon czy komputer, z których
    można wysłać np. fakturę lub kontaktować się zdalnie z najemcą - co jednak było
    wykonywane tylko sporadycznie z uwagi na opisany we wniosku charakter najmu i
    samego najemcy).
    Wynikało to stąd, że do prowadzenia swojej działalności, polegającej na wynajmowaniu
    Lokalu, Wnioskodawczyni nie potrzebowała i nie potrzebuje wydzielonego rachunku
    bankowego (lub wydzielonej puli środków finansowych, służących wyłącznie obsłudze
    czynności opodatkowanych) czy też specjalnego, przeznaczonego tylko do wynajmu,
    sprzętu administracyjnobiurowego (na przykład komputera, telefonu) wraz z umowami
    dotyczącymi jego funkcjonowania (np. umowy dot. dostępu do Internetu czy telefonii
    komórkowej). Do prowadzenia tej działalności korzystała ze swoich prywatnych zasobów,
    ponieważ było to w pełni wystarczające, a nabywanie dodatkowego sprzętu czy nabywanie
    dodatkowych usług z nim związanych nie miało żadnego sensu ekonomicznego. Wyłącznie
    do wynajmu Lokalu nabyte i wykorzystywane było zatem wyłącznie wyposażenie
    znajdujące się w samym Lokalu. Podobnie umowy na dostawę mediów do samego Lokalu
    nie musiały zostać zawarte przez Wnioskodawczynię, ponieważ umowa najmu obligowała
    do tego najemcę.
    W związku z powyższym rachunek bankowy i sprzęt elektroniczny po opisanej transakcji
    będą wyłączną własnością Wnioskodawczyni i będą - tak jak dawniej, przed rozpoczęciem
    wynajmowania Lokalu - wykorzystywane do celów prywatnych. Zdaniem
    Wnioskodawczyni nie można zatem traktować ich jako części przedsiębiorstwa, skoro
    stanowiły one część Jej majątku prywatnego, wykorzystywanego głównie do celów
    prywatnych, a tylko w niewielkim zakresie do celów związanych z czynnościami
    opodatkowanymi. Małżonek dysponuje analogicznymi składnikami w ramach majątku

    własnego przedsiębiorstwa, będzie mógł zatem kontynuować najem, mimo że ww.
    składniki majątku prywatnego Wnioskodawczyni nie zostaną przezeń przejęte.
    Pytania
    1) Czy przeniesienie własności Lokalu nr 1 (z wyposażeniem i prawem do korzystania z
      miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z
      umowy najmu) na podstawie małżeńskiej umowy majątkowej, ustanawiającej ustrój
      rozdzielności majątkowej, z majątku wspólnego Małżonków do majątku Małżonka,
      stanowić będzie transakcję zbycia przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 6 pkt 1
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej zwanej ustawą o
      VAT)?
    2) Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie negatywna, to czy przeniesienie własności
      lokalu nr 1 (z wyposażeniem i prawem do korzystania z miejsca postojowego, wraz z
      przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy najmu) na podstawie
      małżeńskiej umowy majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności majątkowej, z
      majątku wspólnego Małżonków do majątku Małżonka, stanowić będzie transakcję
      odpłatnej dostawy towaru, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, do której w
      zakresie dotyczącym Lokalu zastosować będzie można przepis art. 43 ust. 10 i 11
      ustawy o VAT?
    3) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 2, czy Małżonek będzie uprawniony
      do odliczenia podatku od towarów i usług z faktury wystawionej przez
      Wnioskodawczynię?
    4) Jeśli odpowiedź na pytanie nr 2 będzie negatywna, to czy Wnioskodawczyni będzie
      musiała dokonać korekty odliczenia podatku związanego z nabyciem Lokalu w 2022
      roku?
    Państwa stanowisko w sprawie ostatecznie doprecyzowane w nadesłanym uzupełnieniu
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel.
    Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Dostawa towarów mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT.
    Zgodnie z tym przepisem przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl natomiast art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Biorąc pod uwagę treść wskazanych wyżej przepisów warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

    a) czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
      VAT;
    b) czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
      podatnikiem podatku od towarów i usług (działa w takim charakterze);
    W przypadku Wnioskodawczyni w odniesieniu do lokalu nr 1 (dalej zwanego „Lokalem”)
    obie wyżej wskazane przesłanki zostały spełnione.
    Po pierwsze, należy zauważyć, że ustawa o VAT w odniesieniu do dostawy towarów
    posługuje się sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT), a towarami - w świetle tej ustawy - co do zasady - są
    rzeczy oraz ich części (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT), czyli w szczególności są nimi także lokale i
    inne nieruchomości.
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel”, wyjaśnił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w sprawie C-
    320/88 (Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV). W
    orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy chodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy jak właściciel, nawet jeżeli
    nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu odnosząc się do dostawy
    towarów, TSUE posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”,
    podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności
    towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym jest
    przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania
    nią. Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy
    tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim
    jak właściciel.
    Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”.
    Nadto, należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.
    W świetle powyższego, dostawa towarów powinna podlegać ocenie przede wszystkim z
    punktu widzenia swoich aspektów ekonomicznych, natomiast skutki o charakterze
    cywilnoprawnym, występujące na gruncie prawa cywilnego mają mniejsze znaczenie.
    Przy tym prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie
    kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (dalej „KC”). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz
    stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub
    nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego
    nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do
    własności.
    Z kolei zgodnie z art. 196 KC, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach
    ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności w częściach
    ułamkowych każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział
    wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. W myśl art. 210 KC,
    każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności.

    Z regulacji art. 211 KC wynika natomiast, że każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby
    zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby
    sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społecznogospodarczym przeznaczeniem rzeczy
    albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zasadą jest, że zniesienie współwłasności powinno nastąpić przede wszystkim przez
    podział fizyczny rzeczy wspólnej.
    W rezultacie w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc do nowego
    ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności.
    Natomiast ustrój majątkowy małżeński, definiowany jako sytuacja prawna małżonka
    wobec majątku drugiego małżonka, regulują przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. -
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej: „Kodeks rodzinny”).
    W świetle art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między
    małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca
    przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez
    jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową
    należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z
    małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać
    ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności
    przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do
    tego majątku.
    Zgodnie natomiast z art. 43 Kodeksu rodzinnego, oboje małżonkowie mają równe udziały
    w majątku wspólnym.
    Dokonując zatem analizy powołanych wyżej regulacji prawnych, Wnioskodawczyni
    wskazuje, że na moment zakupu obu przedmiotowych pomiędzy Wnioskodawczynią i Jej
    Małżonkiem istniała co prawda małżeńska wspólność majątkowa, niemniej jednak obie
    nieruchomości były przeznaczone i wykorzystywane w całości przez Wnioskodawczynię i
    odpowiednio jej Małżonka do wykonywanych przez Nich czynności opodatkowanych.
    Jak już wskazano, na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Powyższe stwarza dla małżonków, z których jeden prowadzi
    działalność gospodarczą, szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji należy uznać, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z
    małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Oznacza to, że Wnioskodawczyni prowadząc działalność gospodarczą z wykorzystaniem
    przedmiotowego Lokalu wraz z wyposażeniem, sprawowała nad tymi składnikami majątku
    kontrolę ekonomiczną i to ona w sensie ekonomicznym była odpowiednio właścicielką
    ww. Lokalu z wyposażeniem. Sytuacja ta zmieni się w momencie, w którym nieruchomość
    ta wraz z wyposażeniem zostanie wydana (przekazana) drugiemu z małżonków. Nastąpi
    wówczas przeniesienie prawa do dysponowania Lokalem jak właściciel.
    Powstaje w związku z tym pytanie, czy czynność ta stanowić będzie dostawę towarów
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jeśli tak, to czy dostawa ta
    będzie miała charakter odpłatny, czy nieodpłatny.
    Po pierwsze, zauważyć należy, że zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT przepisów tej ustawy
    nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa. Na tle tego przepisu Minister Finansów dnia 11 grudnia 2018 r. wydał

    objaśnienia podatkowe „OPODATKOWANIE PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG
    TRANSAKCJI ZBYCIA NIERUCHOMOŚCI KOMERCYJNYCH”. Zauważył w nich, że „co do
    zasady dostawa nieruchomości komercyjnych stanowi dostawę towarów podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT. W wyjątkowych okolicznościach dostawa nieruchomości
    komercyjnych może zostać uznana za czynność niepodlegającą opodatkowaniu, tj. w
    przypadku spełnienia przesłanek kwalifikacji nieruchomości komercyjnej (będącej
    przedmiotem dostawy) jako przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.”
    Minister zaznaczył też, że „przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za (i)
    przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT czy też (ii) zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT uwzględnić należy
    następujące okoliczności:
    1) zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    2) faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.”
    W przedmiotowej sprawie Małżonek zamierza kontynuować wynajmowanie Lokalu z
    wyposażeniem dotychczasowemu najemcy na dotychczasowych warunkach. Warunek nr
    1, postawiony w objaśnieniach, jest więc spełniony. W zakresie warunku nr 2 należy
    natomiast zauważyć, że wynajmowanie Lokalu jako czynność opodatkowana podatkiem
    od towarów i usług nie jest czynnością wymagającą znacznego stopnia organizacji,
    właściwego dla przedsięwzięć gospodarczych o większej skali. Do prowadzenia swojej
    działalności, polegającej na wynajmowaniu Lokalu, Wnioskodawczyni nie potrzebowała na
    przykład wydzielonego rachunku bankowego (lub wydzielonej puli środków finansowych,
    służących wyłącznie obsłudze czynności opodatkowanych) czy też specjalnego,
    przeznaczonego tylko do wynajmu, sprzętu administracyjno-biurowego (na przykład
    komputera, telefonu) wraz z umowami dotyczącymi jego funkcjonowania (np. umowy dot.
    dostępu do Internetu czy telefonii komórkowej). Do prowadzenia tej działalności
    korzystała ze swoich prywatnych zasobów, ponieważ było to w pełni wystarczające, a
    nabywanie dodatkowego sprzętu czy nabywanie dodatkowych usług z nim związanych nie
    miało żadnego sensu ekonomicznego. Wyłącznie do wynajmu Lokalu nabyte i
    wykorzystywane było zatem wyłącznie wyposażenie znajdujące się w samym Lokalu.
    Podobnie umowy na dostawę mediów do samego Lokalu nie musiały zostać zawarte przez
    Wnioskodawczynię, ponieważ umowa najmu obligowała do tego najemcę.
    W świetle powyższych okoliczności majątek przekazany Małżonkowi składać się będzie
    wyłącznie z samego Lokalu, znajdującego się w nim wyposażenia, a także praw i
    obowiązków wynikających z umowy najmu.
    Pytanie, na które należy odpowiedzieć, brzmi: czy Małżonek będzie miał „faktyczną
    możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące przedmiotem
    transakcji”? W ocenie Wnioskodawczyni możliwość taka będzie istniała, ponieważ do
    prowadzenia dotychczasowej działalności potrzebne są:
    1) Lokal,
    2) jego wyposażenie (meble, dekoracje, sprzęt AGD i RTV itd.),
    3) sprzęt komputerowy z dostępem do Internetu i telefon (do wystawiania i wysyłania
      faktur oraz kontaktowania się z najemcą),
    4) rachunek bankowy (do przyjmowania czynszów).
    Do kontynuacji działalności nie będą natomiast potrzebne środki pieniężne, ponieważ
    wraz z Lokalem nie zostaną przeniesione żadne bieżące zobowiązania, a ewentualne
    nowe zobowiązania powstaną już po przejściu własności na wyłączną rzecz Małżonka, a
    więc nie będą objęte transakcją.

    W powyższym kontekście należy zauważyć, że o ile Lokal z wyposażeniem ruchomym
    niewątpliwie zostanie przeniesiony w ramach planowanej transakcji, o tyle
    Wnioskodawczyni nie przeniesie do wyłącznej własności Małżonka sprzętu
    elektronicznego (wraz z usługami telekomunikacyjnymi) ani rachunku bankowego,
    potrzebnych do prowadzenia działalności.
    Małżonek jednak w ramach już prowadzonej przez siebie działalności dysponuje swoim
    własnym rachunkiem bankowym, sprzętem i usługami w pełni wystarczającymi do
    kontynuacji działalności Wnioskodawczyni.
    W ww. objaśnieniach Minister wskazuje wprawdzie, że „Dla przesądzenia analizowanego
    kryterium należy ocenić czy zespół składników majątkowych stanowiący przedsiębiorstwo
    lub ZCP zawiera składniki pozwalające na kontynuowanie działalności gospodarczej
    realizowanej uprzednio przez zbywcę bez konieczności: angażowania przez nabywcę
    innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub podejmowania
    dodatkowych działań faktycznych lub prawnych (np. zawarcia umów) niezbędnych do
    prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przejęte składniki” (s. 6 objaśnień).
    Jednakże dalej Minister zastrzega, że „przy ocenie czy zespół składników majątkowych
    zawiera składniki pozwalające na kontynuowanie działalności gospodarczej nie w każdym
    przypadku konieczne jest przeniesienie wszystkich elementów wchodzących w skład
    standardowych elementów typowych dla transakcji nieruchomościowych oraz tych
    wskazanych w lit. a-d powyżej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych
    wystarczające jest przeniesienie na nabywcę minimum środków pozwalających na
    kontynuowanie realizowanej uprzednio w tym przedsiębiorstwie działalności
    gospodarczej.”
    Zastrzega też, że „nie w każdym przypadku podjęcie dodatkowych działań automatycznie
    wskazuje, że przenoszony na nabywcę zespół składników nie umożliwia kontynuacji
    działalności prowadzonej przez zbywcę. Taka sytuacja może mieć miejsce w kontekście
    umów na dostarczanie mediów (ciepło, gaz, energia elektryczna, itp.). Umowy tego typu -
    czy to z przyczyn prawnych czy gospodarczych - zwykle nie są przenoszone na nabywcę w
    ramach transakcji zbycia nieruchomości komercyjnej. Typową sytuacją jest zawarcie przez
    nabywcę nieruchomości nowej umowy z poprzednim dostawcą mediów. W niektórych
    przypadkach zbywca nieruchomości może przez pewien czas (do zawarcia umowy przez
    nabywcę) nadal być stroną umowy z dostawcą mediów, a ich koszty refakturować na
    nabywcę nieruchomości. Zapewnienie mediów dla nieruchomości komercyjnej jest
    konieczne do jej wykorzystania niezależnie od przeznaczenia czy to na cele wynajmu czy
    też inne. W związku z powyższym, kwestia przeniesienia tych umów w związku z
    transakcją nie jest decydująca dla kwalifikacji transakcji jako zbycia przedsiębiorstwa lub
    ZCP.”
    Należy podkreślić, że umowa rachunku bankowego, usługi telekomunikacyjne i sprzęt
    telekomunikacyjny i komputerowy (które w przedmiotowej sprawie po transakcji
    pozostaną do wyłącznego użytku Wnioskodawczyni) należą do kategorii, o której mowa w
    objaśnieniach jako o wyjątku, tzn. do takich składników majątku, które zwykle nie są
    przenoszone na nabywcę w ramach transakcji zbycia nieruchomości komercyjnej.
    Uzasadnieniem dla ich nieprzenoszenia jest to, że składniki tego rodzaju posiada
    praktycznie każdy uczestnik obrotu, a to dlatego, że nie są one wykorzystywane wyłącznie
    do celów konkretnych czynności opodatkowanych, lecz do całej działalności jako takiej lub
    zarówno do działalności opodatkowanej, jak i do użytku osobistego.
    Przenoszenie ich byłoby zatem niecelowe z uwagi na z jednej strony istnienie innych
    potrzeb, do których wykorzystuje je zbywca, a z drugiej - brak potrzeby wykorzystywania
    ich przez nabywcę, który z zasady posiada analogiczne składniki, wykorzystywane w jego
    dotychczasowej działalności lub w jego życiu prywatnym, a które może zacząć
    wykorzystywać do nowej działalności.

    Podsumowując, w odpowiedzi na pytanie nr 1 należy uznać, że przeniesienie własności
    lokalu nr 1 (z wyposażeniem i prawem do korzystania z miejsca postojowego, wraz z
    przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy najmu) na podstawie
    małżeńskiej umowy majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności majątkowej, z
    majątku wspólnego Małżonków do majątku Małżonka, stanowić będzie transakcję zbycia
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Ad 2
    W przypadku gdyby odpowiedź Wnioskodawczyni na pytanie nr 1 była negatywna,
    transakcja przeniesienia własności lokalu nr 1 (z wyposażeniem i prawem do korzystania z
    miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy
    najmu) na podstawie małżeńskiej umowy majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności
    majątkowej, z majątku wspólnego Małżonków do majątku Małżonka, stanowić będzie
    transakcję dostawy towarów, przy czym jako odrębną dostawę trzeba będzie traktować
    dostawę lokalu z prawem do korzystania z fragmentu części wspólnej nieruchomości, a
    odrębnymi transakcjami będzie zbycie poszczególnych elementów wyposażenia.
    Powstanie wówczas pytanie w zakresie każdej z tych dostaw, czy będzie to dostawa
    odpłatna (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT), czy nieodpłatna (art. 7 ust. 2 tejże ustawy).
    Przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia odpłatności, ale też nie ograniczają go do
    postaci pieniężnej. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać
    rzeczową - zapłatą może być inny towar lub usługa - albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna, a w części rzeczowa). Potwierdzeniem tego jest wyrok ETS z dnia 3 lipca 1997 r.
    w sprawie C-330/95 Goldsmiths, w którym Trybunał stwierdził, że: „umowy takie nie są w
    żaden sposób, ani finansowo, ani handlowo, różne od transakcji, w których
    wynagrodzenie wyrażone jest w formie pieniężnej”.
    W tym kontekście należy zauważyć, że podział majątku wspólnego małżonków będzie
    odbywał się na zasadzie ekwiwalentności - Wnioskodawczyni otrzyma wyłączną własność
    mieszkania nr 2 z wyposażeniem i miejscem parkingowym (...), a także samochodu (...) i
    udziału 50% w samochodzie (...), a pozostałe składniki [lokal mieszkalny nr 1 z
    wyposażeniem i prawem do miejsca postojowego w części wspólnej, udział 50% w
    samochodzie (...), samochód (...), leasing samochodu (...)] przypadną Małżonkowi.
    Różnica w wartości sum składników przypadających małżonkom zostanie odpowiednio
    wyrównana środkami pieniężnymi wraz z ewentualnym obowiązkiem spłaty pozostałej
    różnicy przez tego z małżonków, który otrzymał składniki majątku o wyższej wartości.
    Oznacza to, że w zamian za to, że Małżonek stanie się wyłącznym właścicielem Lokalu,
    będzie on musiał przekazać Wnioskodawczyni m.in. wyłączne prawo własności lokalu
    mieszkalnego nr 2 z wyposażeniem (i dokonać innych wskazanych wyżej spłat). Dostawa
    Lokalu z wyposażeniem nie będzie więc nieodpłatna, ponieważ dostawa nieodpłatna
    polega na tym, że zbywca w zamian za zbycie towaru nie otrzymuje niczego w zamian. W
    przedmiotowej sprawie sytuacja taka zaś nie wystąpi.
    Warto przy tym zwrócić uwagę na interpretację indywidualną z 17 września 2024 r. (0112-
    KDIL1-3.4012.364.2024.1.KK), w której Dyrektor KIS również uznał, że przekazanie
    nieruchomości w ramach podziału wspólnego majątku małżonków stanowi odpłatną
    dostawę towarów.
    W świetle powyższych uwag, należy uznać, że Wnioskodawczyni dokona na rzecz
    Małżonka odpłatnej dostawy towarów (Lokalu z wyposażeniem) na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Dostawa Lokalu będzie jednak podlegać
    zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT z uwagi na upływ
    powyżej 2 lat od pierwszego zasiedlenia. Dostawa wyposażenia nie będzie korzystać z
    żadnego zwolnienia.
    Zgodnie bowiem z treścią art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku
    dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    W takim przypadku strony będą mogły jednak z tego zwolnienia zrezygnować na
    podstawie przepisów art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT. Przepisy te - po spełnieniu
    określonych warunków - dają możliwość rezygnacji z ww. zwolnienia od podatku i
    opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Zgodnie z art. 43 ust. 10 ustawy o VAT,
    podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i
    wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że
    dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
    1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
    2) złożą:
        a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
        naczelnikowi urzędu skarbowego lub
        b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
        obiektów - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku,
        budowli lub ich części.
    Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 11 ustawy o VAT, oświadczenie, o którym mowa w ust. 10
    pkt 2, musi również zawierać:
    1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
    2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
    3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Jeśli Wnioskodawczyni z Małżonkiem spełnią wszystkie warunki dla tejże rezygnacji, to po
    stronie Wnioskodawczyni powstanie obowiązek udokumentowania przedmiotowej
    transakcji (dostawy zarówno Lokalu, jak i wyposażenia) fakturą na podstawie art. 106b ust.
    1 pkt 1 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z tym przepisem, podatnik jest obowiązany
    wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług,
    o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
    osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Ad 3
    Małżonek będzie mógł będzie uprawniony do odliczenia podatku od towarów i usług z
    faktury wystawionej przez Wnioskodawczynię, ponieważ będzie wykorzystywał nabyty
    Lokal wraz z wyposażeniem do czynności opodatkowanych, spełni zatem warunki
    wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, a jednocześnie nie zajdzie w przedmiotowej
    sytuacji żaden z wyjątków, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT.
    Ad 4
    Wnioskodawczyni uważa, że dostawa Lokalu nie stanowi dostawy nieodpłatnej, o której
    mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, jednak z ostrożności procesowej przedstawi poniżej
    skutki takiej konstatacji - na wypadek, gdyby stanowisko takie w przedmiocie pytania nr 2
    przyjął Organ interpretacyjny.
    Przede wszystkim należy zauważyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co
    do zasady, podlega tylko taka dostawa towarów, która ma charakter odpłatny. Jednak w
    ściśle określonych przypadkach nieodpłatne zbycie towarów może być również
    przedmiotem opodatkowania tym podatkiem.

    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących
    do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
    1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia,
    2) wszelkie inne darowizny
    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do odliczenia VAT przy nabyciu Lokalu i jego
    wyposażenia (i skorzystała z niego), w związku z czym nieodpłatna dostawa Lokalu z
    wyposażeniem podlegałaby opodatkowaniu VAT.
    Jednakże dostawy nieodpłatne również mogą podlegać przepisom o zwolnieniach, co
    oznacza, że - ze względów opisanych wyżej w odpowiedzi na pytanie nr 3 - zastosowanie
    znalazłoby zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    W tym kontekście powstaje pytanie o konieczność korekty podatku odliczonego w związku
    z nabyciem Lokalu z wyposażeniem.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz
    podmiotu zobowiązanego do ich dokonania zostały określone w art. 91 ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:
    Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on
    obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a, z
    uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub
    10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku
    podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:
    W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
    zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
    jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
    nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł,
    korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku
    nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w
    którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w
    zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
    użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
    wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się
    odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały
    oddane do użytkowania.
    Stosownie do art. 91 ust. 3 ustawy:
    Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za
    pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje
    się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji
    podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.

    Zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy:
    W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub
    usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14,
    uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności
    podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty.
    Na podstawie art. 91 ust. 5 ustawy:
    W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w
    odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji
    podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku
    opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za okres
    rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy.
    W myśl art. 91 ust. 6 ustawy:
    W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
    1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego
    towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
    2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty
    przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z
    czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.
    Stosownie do art. 91 ust. 7 ustawy:
    Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
    obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
    wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie
    miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Zgodnie z art. 91 ust. 7a ustawy:
    W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
    zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
    jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
    nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł,
    korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie
    pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa
    do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.
    W oparciu o art. 91 ust. 7b ustawy:
    W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych przez
    podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na
    zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 7c.
    Jak stanowi art. 91 ust. 7c ustawy:
    Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia towarów lub
    usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności, w stosunku do
    których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub wyłącznie do
    czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje - korekty, o której mowa w ust.
    7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym
    wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego,
    w którym wydano towary lub usługi do użytkowania, upłynęło 12 miesięcy.
    Według art. 91 ust. 7d ustawy:
    W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od
    towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów

    handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do
    czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku
    należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku
    należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia tej
    zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za
    okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    Jak stanowi art. 91 ust. 8 ustawy:
    Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte do
    wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich
    przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.
    Przepisy art. 91 wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywaną z
    uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru
    lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie procedury korekty
    związane jest z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia
    niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie czasowym związek towaru z
    danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter
    planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny
    związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia
    albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Jednocześnie przepisy wprowadzają szczególny
    tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres
    wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych oraz nieruchomości
    ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym
    czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku przez 5 lat).
    Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada
    bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym
    czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do
    odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.
    W przypadku, w którym podatnik zmienia przeznaczenie składnika majątku nabytego
    (wytworzonego) dla celów działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług i
    zaczyna go używać wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania
    lub czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, ma on zasadniczo
    obowiązek skorygować odliczony podatek od towarów i usług, jeżeli taki został odliczony.
    Analogicznie powinien postąpić podatnik w sytuacji zbycia takiego składnika majątku,
    jeżeli przy jego nabyciu (wytworzeniu) odliczył podatek naliczony, a przy zbyciu zastosuje
    zwolnienie z tego podatku lub zbycie takiego składnika majątku nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Przy tym należy wskazać, że przepis art. 91 ust. 5 ustawy, wprowadza szczególny
    przypadek dokonywania korekt w sytuacji, gdy podatnik w okresie trwania korekty
    cząstkowej zbywa dany środek trwały. W takich sytuacjach - zbycia środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych - przyjmuje się fikcję prawną, że zbyte składniki
    majątku służą nadal działalności opodatkowanej lub nadal działalności zwolnionej, aż do
    końca okresu korekty. Korekty za wszystkie pozostałe okresy dokonuje się w deklaracji za
    miesiąc, w którym dokonano sprzedaży.
    W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zbyciem Lokalu mieszkalnego. Biorąc to
    pod uwagę, należy zauważyć, że 10-letni okres korekty, o którym mowa w art. 91 ust. 2 w
    zw. z art. 91 ust. 7 i 7a ustawy o VAT, stosuje się expressis verbis „w przypadku towarów i
    usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez
    podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających
    amortyzacji”. Zgodnie zaś z art. 22c pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych „amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze
    znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności

    gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy”. Skoro zatem
    przepisy o podatku dochodowym w sposób całkowicie wyraźny i niewątpliwy zaliczają
    lokale mieszkalne do środków trwałych, które nie podlegają amortyzacji (warto dodać, że
    jest to wyłączenie bezwarunkowe i niedoznające żadnych wyjątków), a korektę 10-letnią
    stosuje się równie wyraźnie wyłącznie do środków trwałych podlegających amortyzacji, to
    jedyny dopuszczalny wniosek (subsumcja) jest taki, że lokale mieszkalne nie podlegają
    korekcie 10-letniej, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT.
    Towary, które nie stanowią środków trwałych podlegających amortyzacji, podlegają
    natomiast korekcie zgodnie z art. 91 ust. 7b i 7c ustawy o VAT, przy czym zgodnie z
    ostatnim zdaniem w ust. 7c korekty nie dokonuje się, jeśli od końca okresu
    rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania, upłynęło 12
    miesięcy.
    Całkowicie jasne, precyzyjne i wyraźne brzmienie cytowanych przepisów ustawy o VAT
    oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje zatem, że do Lokalu
    należy zastosować roczny okres korekty, a nie okres 10-letni, właściwy dla nieruchomości
    podlegających amortyzacji. Należy przy tym zauważyć, że w polskiej doktrynie prawa
    danin publicznych zakaz wykraczania poza granice wykładni językowej na niekorzyść
    podatnika nie budzi większych wątpliwości (tak np. B. Brzeziński, „Podstawy wykładni
    prawa podatkowego”, Gdańsk 2008, s. 93, 126, 133-135, M. Zieliński, „Wyznaczniki reguł
    wykładni prawa”, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny nr 3-4/1998, s. 17-18, L.
    Morawski, „Zasady wykładni prawa”, Toruń 2006, s. 22, 78, 198, W. Maruchin,
    „Dokonywanie wykładni prawa podatkowego”, Jurysta nr 9/2004, s. 20-21), R. Mastalski,
    „Prawo podatkowe”, Warszawa 2009, s. 128-129). Prawo daninowe przypomina w tym
    zakresie prawo karne. Stanowi ono wszak gałąź prawa o charakterze głęboko ingerującym
    w jedno z fundamentalnych praw człowieka - chronione konstytucyjnie prawo własności.
    Norma prawa daninowego może zatem wynikać wyłącznie z powszechnie obowiązującego
    źródła prawa, a nałożenie daniny publicznej może być efektem wyłącznie regulacji
    ustawowej. Interpretacja wykraczająca poza granice językowe wykładni (możliwy do
    przyjęcia zakres znaczeń użytych w ustawie słów) - na przykład poprzez analogię - jest
    możliwa tylko wyjątkowo i co do zasady tylko na korzyść podatnika. Skoro bowiem
    podstawowym językiem przekazu treści normatywnych jest tekst ustawy, to podstawowe
    znaczenie w jego wykładni ma wykładnia oparta na zasadach słownikowych i
    gramatycznych, czyli wykładnia językowa; podatnik nie ma w zasadzie obowiązku znać
    pozajęzykowych reguł wykładni, nie powinien być zatem zaskakiwany ich rezultatem, jeżeli
    jest on dla niego niekorzystny (wynika to z zasady zaufania do państwa i prawa). Nie
    powinien też ponosić swoistej odpowiedzialności za błędy ustawodawcy.
    Wykładnia pozajęzykowa może być zatem stosowana na niekorzyść podatnika tylko o tyle,
    o ile służy dokonaniu wyboru spośród kilku możliwych znaczeń językowych (tj.
    wynikających z wykładni językowej) danego zwrotu. Nie może zaś być stosowana na
    niekorzyść podatnika wówczas, gdy jej rezultatu nie da się zmieścić w możliwym sensie
    wyrażeń językowych zawartych w ustawie. Zasada zakazu wykładni rozszerzającej na
    niekorzyść podatnika jest też powszechnie podkreślana w orzecznictwie (por. T. Spyra,
    „Granice wykładni prawa”, Kraków 2006, s. 85-87, H. Filipczyk, „Postulat pewności prawa w
    wykładni operatywnej prawa podatkowego”, Warszawa 2013, s. 236-239; por. też np.
    wyrok NSA z 2 marca 2006 r., I FSK 736/05, wyrok SN z 22 października 1992 r., III ARN 50
    /92, wyrok NSA z 23 kwietnia 1998 r., I SA/Po 1782/97).
    Ponadto także w orzecznictwie TSUE wskazuje się, że organ podatkowy nie może
    powoływać się na przepisy dyrektywy, jeśli przepis prawa krajowego jest z nimi niezgodny,
    w przypadku w którym byłoby to niekorzystne dla podatnika (por. np. teza 24 wyroku
    Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 19 stycznia 1982 r. w sprawie 8/81 Ursula
    Becker vs Finanzamt Muenster-Innenstadt). W przedmiotowej sprawie nie ma zatem
    znaczenia ewentualna niezgodność analizowanych przepisów z zasadami wynikającymi z
    prawa unijnego.

    Z powyższych rozważań wynika, że o ile bardzo krótki (roczny) okres korekty, który ustawa
    o VAT wyraźnie przewiduje m.in. dla lokali mieszkalnych, znacznie odbiega od
    standardowego 10-letniego okresu korekty, dotyczącego co do zasady nieruchomości, o
    tyle nie istnieje dopuszczalna metoda interpretacji prawa, która pozwoliłaby wzruszyć
    rezultat wykładni językowej wyraźnych i precyzyjnych przepisów art. 91 ust. 2, 7-7c ustawy
    o VAT w zw. z art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie, w
    jakim dotyczą środków trwałych podlegających i niepodlegających amortyzacji.
    Rozszerzanie zakresu obowiązku podatkowego w drodze analogii lub innych metod
    wykładni pozajęzykowej byłoby naruszeniem zasady wyłączności ustawy w nakładaniu
    danin publicznych, wynikającej z art. 217 Konstytucji RP (nie jest możliwe wypełnianie w
    ten sposób luk konstrukcyjnych - por. B. Brzeziński, „Wykładnia prawa podatkowego”,
    Gdańsk 2013, s. 147).
    Podsumowując, Wnioskodawczyni nie będzie musiała dokonać korekty odliczenia podatku
    związanego z nabyciem w 2022 r. Lokalu, ponieważ Lokal nie jest środkiem trwałym
    podlegającym amortyzacji i dotyczący go okres korekty zakończył się.
    W nawiązaniu do powyższych wyjaśnień, Wnioskodawczyni pragnie dodatkowo uzupełnić
    własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego, wskazując, że nawet w
    przypadku, gdy przedsiębiorstwo jest przekazywane nie w całości, lecz z wyłączeniem
    niektórych jego składników, nadal należy je traktować jako przedsiębiorstwo lub
    ewentualnie jego zorganizowaną część w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, o ile
    wyłączone ze zbycia składniki przedsiębiorstwa nie mają istotnego znaczenia dla
    funkcjonowania przedsiębiorstwa jako takiego (np. część towarów czy gotowych
    produktów). Jak podkreśla A. Bartosiewicz w ww. komentarzu, czynność będzie wówczas
    na gruncie VAT uznana za sprzedaż przedsiębiorstwa, chociaż nie objęła ona wszystkich
    jego składników. Z podobnego założenia wyszedł NSA, który w wyroku z 26 czerwca 2008
    r. (I FSK 688/07) stwierdził, że „dla zbycia przedsiębiorstwa konieczne jest przeniesienie na
    nabywcę minimum środków pozwalających na kontynuowanie realizowanej uprzednio w
    tym przedsiębiorstwie działalności gospodarczej”. Biorąc to pod uwagę, należy zauważyć,
    że nawet gdyby rachunek bankowy i sprzęt elektroniczny służący do komunikacji z
    najemcą uznać za część przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni (z czym jednak
    Wnioskodawczyni się nie zgadza), to pozostawienie ich poza transakcją i tak nie
    przesądziłoby o tym, że utraciłaby ona charakter „zbycia przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanej części”, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Są to bowiem takie
    składniki majątku, którymi dysponuje niemal każdy pełnoletni człowiek (także Małżonek,
    który może je wykorzystać do kontynuacji działalności Wnioskodawczyni), a które zarazem
    mają charakter w znacznym stopniu osobisty (np. numer telefonu, zawartość pamięci
    telefonu czy komputera) i z tych powodów w obrocie gospodarczym typowo są wyłączane
    z przenoszonych przedsiębiorstw.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w zakresie uznania
    przeniesienia własności lokalu nr 1 wraz z wyposażeniem i prawem do korzystania z
    miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem praw i obowiązków wynikających z umowy
    najmu na podstawie małżeńskiej umowy majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności
    majątkowej, z majątku wspólnego Małżonków do majątku Małżonka za zbycie
    przedsiębiorstwa wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    I tak, na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zatem w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu/dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną.
    Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego/wydzierżawiającego, polegającego na
    oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy/dzierżawcy, polegające na płaceniu
    umówionego czynszu.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług usługa najmu/dzierżawy
    wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i jako czynność
    odpłatna, świadczona za wynagrodzeniem, wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy, tj. jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych
    wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi
    wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe
    wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku,

    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Należy zauważyć, że powyższa regulacja stanowi implementację art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą
    2006/112/WE Rady.
    Jak stanowi art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia
    2006 r. s. 1, ze zm.), wcześniej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17
    maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu
    do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona
    podstawa wymiaru podatku (t. j. Dz. Urz. UE L 145, str. 1, ze zm.):
      W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości
      lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała
      miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana
      jako następca prawny przekazującego. W przypadkach, gdy odbiorca nie podlega w
      pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w
      celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki,
      aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez
      wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o
    podatku od towarów i usług, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania
    całości lub części majątku przedsiębiorstwa.
    Jak już wskazano, ustawodawca na mocy art. 6 pkt 1 ustawy wyłączył od opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji
    „przedsiębiorstwa”. Zatem dla potrzeb przepisów ustaw podatkowych należy posłużyć się
    definicją sformułowaną w ustawie Kodeks Cywilny:
      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
      Obejmuje ono w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
      (nazwa przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;

      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Sformułowanie zawarte w zacytowanym art. 55¹ Kodeksu cywilnego „obejmuje ono w
    szczególności”, pozwala uznać, że definicja wymienia tylko przykładowe elementy
    przedsiębiorstwa. W rezultacie przedsiębiorstwo może obejmować także inne,
    niewymienione w tym przepisie składniki, jak również może składać się z niektórych tylko
    elementów wyliczenia zawartego w art. 55¹ Kodeksu cywilnego.
    Kluczowym dla uznania, że przedmiot transakcji stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu
    art. 55¹ Kodeksu cywilnego (a co za tym idzie, ustawy o VAT) jest więc to, że stanowi on
    „zespół” składników materialnych i niematerialnych o cechach „zorganizowania” oraz
    „przeznaczenia doprowadzenia działalności gospodarczej”.
    Potwierdza to art. 55² Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Przedsiębiorstwo jest nie tylko sumą składników materialnych i niematerialnych, lecz ich
    zorganizowanym zespołem, tzn. składniki te powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych
    relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie tylko o zbiorze
    pewnych elementów.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2008 r., sygn. akt II
    FSK 1896/11:
      „Czynnikiem konstytuującym przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym jest
      występowanie elementu organizacji oraz funkcjonalnego powiązania różnorodnych
      jego składników, umożliwiających traktowanie przedsiębiorstwa jako pewnej całości”.
    Przy ocenie, czy składniki majątku powinny być uznane za przedsiębiorstwo, o którym
    mowa w art. 6 pkt 1 ustawy, czy zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
    2 pkt 27e ustawy uwzględnić ponadto należy następujące okoliczności:
    1. zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
    zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    2. faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
    przedmiotem transakcji.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności
    faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego
    określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego
    zdefiniowania dokonywanej czynności. Aby zatem ocenić czy w danej, konkretnej sytuacji
    mamy do czynienia ze zbyciem przedsiębiorstwa, należy dokładnie przeanalizować
    zarówno to jakie składniki majątku będą przedmiotem transakcji, ale także czy istniejące
    między nimi funkcjonalne zależności pozwolą na kontynuowanie działalności zbywanego
    przedsiębiorstwa. Przy dokonaniu tej analizy pomocne, a czasami nawet niezbędne mogą
    okazać się orzeczenia TSUE.
    W zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności zbycia przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanej części wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w

    wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl, w którym stwierdził, że
    celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
    pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości
    majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma
    zastosowanie - nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności
    zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu - do każdego wydania
    przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne
    i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa,
    mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak
    wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie
    jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel
    dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i
    niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym,
    dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem
    wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
    podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
    podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
    Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE,
    dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne
    powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania
    gospodarczego.
    W wyroku z 10 listopada 2011 r., w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko
    Christel Schriever, TSUE wywiódł, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19
    Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w
    tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą, nie obejmuje natomiast samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu
    produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 112,
    wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej
    działalności gospodarczej. W wyroku tym Trybunał wywiódł, że jeżeli działalność
    gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z
    nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8
    Szóstej Dyrektywy.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pani zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT,
    wykonującym czynności opodatkowane polegające na wynajmowaniu lokalu mieszkalnego
    nr 1 na cele działalności gospodarczej najemcy. Czynności te nie podlegają żadnemu
    zwolnieniu od podatku VAT.
    Małżonek (Zainteresowany niebędący stroną postępowania) jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem podatku VAT, wykonującym czynności opodatkowane w ramach
    działalności gospodarczej w zakresie doradztwa biznesowego.
    Obecnie pomiędzy małżonkami obowiązuje małżeński ustrój wspólności ustawowej. W
    majątku wspólnym małżonków znajduje się m.in. lokal mieszkalny nr 1 z wyposażeniem i
    wyłącznym prawem do korzystania z miejsca postojowego nr (...), który jest wynajmowany
    przez Panią na rzecz podmiotu świadczącego usługi zakwaterowania. Umowa najmu jest
    nieprzerwanie przez Panią wykonywana od maja 2022 r. do chwili obecnej. Poza polisą
    ubezpieczeniową, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z umowy najmu nie zawierała Pani
    żadnych dodatkowych umów i tym samym nie nabywała Pani żadnych dodatkowych
    towarów ani usług w związku z posiadaniem i wynajmowaniem lokalu, ponieważ
    zawieranie wszystkich istotnych umów koniecznych do prawidłowego korzystania z lokalu
    (np. dostawa prądu, usług telekomunikacyjnych, uzupełnianie wyposażenia) zgodnie z

    umową najmu jest obowiązkiem najemcy. Zawarła Pani jedynie umowę stałej obsługi
    podatkowej, na podstawie której powierzyła spółce doradztwa podatkowego bieżące
    rozliczenia w zakresie podatku VAT oraz ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Czynsze przez najemcę są przelewane na rachunek bankowy, którego posiadaczem jest
    wyłącznie Pani, a następnie Pani przelewa je na rachunek bankowy Małżonka.
    Zamierzają Państwo zawrzeć małżeńską umowę majątkową, na mocy której ustanowią w
    swoim małżeństwie rozdzielność majątkową. W ramach tej umowy dokonają Państwo
    podziału dotychczasowego majątku wspólnego. Zgodnie z tym podziałem m.in. lokal
    mieszkalny nr 1 z wyposażeniem i prawem do miejsca postojowego - przypadnie
    Małżonkowi. Ponadto składniki majątku zostaną odpowiednio wycenione według wartości
    rynkowych, a różnica między nimi zostanie wyrównana środkami pieniężnymi wraz z
    ewentualnym obowiązkiem spłaty pozostałej różnicy przez tego z Małżonków, który
    otrzymał składniki majątku o wyższej wartości. W związku z tym, że Małżonek stanie się
    jedynym właścicielem lokalu nr 1 z wyposażeniem, umowa najmu tego lokalu zostanie
    aneksowana w ten sposób, że to Małżonek zostanie wynajmującym, czyli dojdzie do
    przeniesienia praw i obowiązków wynikających z tej umowy z Pani na Małżonka. Jeśli na
    dzień podziału majątku wspólnego istnieć będzie niewykonane zobowiązanie Najemcy z
    tytułu czynszu najmu, zostanie ono wykonane na rzecz Małżonka. Jeśli dzień podziału
    majątku wspólnego wypadnie w czasie trwania okresu rozliczeniowego, czynsz za ten
    okres będzie przypadał w całości Małżonkowi. Wszelkie ewentualne bieżące zobowiązania
    związane z funkcjonowaniem Lokalu zostaną w pełni wykonane przed jego przeniesieniem
    na Małżonka. Działalność Małżonki w zakresie najmu zakończy się wraz z dokonaniem ww.
    transakcji.
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. uznania przeniesienia własności lokalu nr 1 (z
    wyposażeniem i prawem do korzystania z miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem
    praw i obowiązków wynikających z umowy najmu) do majątku Małżonka, za zbycie
    przedsiębiorstwa, jako czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na
    podstawie art. 6 pkt 1 Ustawy o VAT.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa (sprzedaż, darowizna, aport itp.) decydują
    każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Wskazać należy, że zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy majątek
    przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność
    gospodarczą zbywcy.
    Jak Państwo wskazali, wszystkie składniki majątkowe wchodzące w skład przedsiębiorstwa
    Wnioskodawczyni zostaną przeniesione na Małżonka. Mąż będzie mógł kontynuować
    działalność gospodarczą w zakresie najmu wyłącznie o nabyte od żony składniki majątku
    będące przedmiotem przeniesienia. Małżonka zamierza przekazać na rzecz męża ww.
    lokal mieszkalny nr 1 z wyposażeniem, a także prawa i obowiązki wynikające z umowy
    najmu oraz prawa do miejsca postojowego, a Małżonek zamierza kontynuować
    wynajmowanie lokalu 1 na dotychczasowych warunkach, wynikających z umowy najmu.
    Będzie to zatem transakcja dokonywana przez Panią w ramach prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej w zakresie najmu do działalności gospodarczej Męża, skutkująca
    przekazaniem składników Pani działalności wystarczającej do prowadzenia
    przedsiębiorstwa świadczącego usługi najmu. A Pani w związku z tą czynnością
    zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie najmu.
    Brak przeniesienia niektórych składników majątkowych wykorzystywanych przez
    Małżonkę również w celach prywatnych takich jak: rachunek bankowy, komputer, telefon
    nie ma znaczenia w odniesieniu do opisanej sytuacji. Nie w każdym przypadku konieczne
    jest przeniesienie wszystkich elementów wchodzących w skład standardowych elementów

    typowych dla transakcji dotyczących zbycia przedsiębiorstwa, ważne aby nabywca mógł
    kontynuować działalność gospodarczą w oparciu o składniki materialne i niematerialne
    będące przedmiotem transakcji - co będzie miało miejsce w opisanym przypadku.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w rozpatrywanym
    przypadku zostaną spełnione wszystkie wskazane powyżej przesłanki do uznania
                                          1 przedmiotu transakcji za przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 55Kodeksu cywilnego.
    Tym samym, przekazanie całego majątku przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni stanowi
    transakcję, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy oraz na tej podstawie będzie wyłączona z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko, że przeniesienie własności lokalu nr 1 (z
    wyposażeniem i prawem do korzystania z miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem
    praw i obowiązków wynikających z umowy najmu) na podstawie małżeńskiej umowy
    majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności majątkowej, z majątku wspólnego
    Małżonków do majątku małżonka stanowić będzie transakcję zbycia przedsiębiorstwa w
              1rozumieniu art. 55 kodeksu cywilnego, które nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W tym miejscu wskazuję, że Państwa wniosek wypełnia znamiona wniosku wspólnego,
    gdyż przedstawiony we wniosku problem dotyczy zainteresowanych uczestniczących w
    tym samym zdarzeniu przyszłym pomimo uznania, że przeniesienie własności lokalu nr 1
    (z wyposażeniem i prawem do korzystania z miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem
    praw i obowiązków wynikających z umowy najmu) na podstawie małżeńskiej umowy
    majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności majątkowej, z majątku wspólnego
    Małżonków do majątku małżonka stanowić będzie transakcję zbycia przedsiębiorstwa w
              1rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego, które nie będzie podlegać opodatkowaniu na
    podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
    Oczekiwali Państwo odpowiedzi na pytanie nr 2, które uzależnione było od odpowiedzi na
    pytanie nr 1 oraz dodatkowo odpowiedzi na pytanie 4, które było uzależnione od
    odpowiedzi na pytanie nr 2.
    W wydanej interpretacji uznaliśmy, że przeniesienie własności lokalu nr 1 (z
    wyposażeniem i prawem do korzystania z miejsca postojowego, wraz z przeniesieniem
    praw i obowiązków wynikających z umowy najmu) na podstawie małżeńskiej umowy
    majątkowej, ustanawiającej ustrój rozdzielności majątkowej, z majątku wspólnego
    Małżonków do majątku małżonka stanowić będzie transakcję zbycia przedsiębiorstwa w
              1 rozumieniu art. 55Kodeksu cywilnego i w konsekwencji transakcja ta będzie wyłączona z
    opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, zatem ww.
    transakcja przeniesienia lokalu na rzecz Nabywcy (Męża) nie będzie stanowiła czynności
    podlegającej opodatkowaniu i w związku z powyższym odstąpiliśmy od odpowiedzi na
    pytanie nr 3 zadane w złożonym wniosku odnoszące się do skutków w podatku VAT dla
    Nabywcy które uzależnione było od odpowiedzi na pytanie nr 2.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.