Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.35.2025.1.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT opłat
pobieranych przez Gminę za zajęcie pasa drogowego.
Słowa kluczowe: drogi
drogi-drogi gminne
drogi-pas drogowy
gmina
opłata
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu
    podatkiem VAT opłat pobieranych przez Gminę za zajęcie pasa drogowego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Z dniem 1 stycznia 2017 r. w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 doszło do
    scentralizowania rozliczeń VAT Gminy jak i jej jednostek budżetowych, tj. zarówno Urząd
    Gminy jak i pozostałe jednostki budżetowe Gminy rozliczają VAT w ramach
    scentralizowanej deklaracji VAT Gminy.
    Do zadań własnych Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: ustawa o samorządzie gminnym) należą sprawy
    gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Jednocześnie jak wskazuje art. 19 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, organ
    administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości
    należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i
    ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz
    place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg
    publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.
    Jak stanowi art. 8 ust. 2 ww. ustawy, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i
    oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na
    którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.
    Z kolei w świetle art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, także do zarządcy terenu, na
    którym zlokalizowana jest droga, a w przypadku jego braku do właściciela terenu należy
    finansowanie inwestycji związanych z urządzeniem a następnie utrzymaniem drogi
    wewnętrznej.
    Zarządzanie drogami wewnętrznymi należy zatem do zarządcy (lub właściciela) terenu, na
    którym jest zlokalizowana droga.
    Wnioskodawca jako zarządca (oraz właściciel) terenu na którym zlokalizowana jest droga
    wewnętrzna zawiera umowy na zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej w
    szczególności w celu:
        prowadzenia w pasie drogowym dróg wewnętrznych robót niezwiązanych z
        budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg,
        umieszczania w pasie drogowym dróg wewnętrznych urządzeń infrastruktury
        technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami
        ruchu drogowego,
        umieszczania w pasie drogowym dróg wewnętrznych obiektów budowlanych
        niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu
        drogowego oraz reklam,
        zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych na prawach wyłączności na cele inne
        niż wymienione powyżej.

    Czynności te Gmina wykonuje poprzez referat Urzędu Gminy.
    Z tytułu zajęcia pasa drogi wewnętrznej na podstawie umowy Gmina pobiera opłatę.
    Dotychczas Gmina dokumentowała czynność zajęcia drogi wewnętrznej fakturą i rozliczała
    VAT należny (według stawki 23%).
    Zasady pobierania przez Gminę opłat za zajęcie pasa drogowego reguluje Zarządzenie nr
    (...) Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie określenia zasad
    zajmowania pasa drogowego drogi wewnętrznej i ustalenia stawek za zajęcie pasa
    drogowego dróg wewnętrznych będących w zarządzie Gminy (...).
    Wątpliwości Gminy dotyczą opodatkowania VAT czynności udostępniania pasa drogi
    wewnętrznej.

## Pytanie

Czy czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty,
    podlegają opodatkowaniu VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina
    pobiera opłaty, nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy
    W świetle art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej:
    ustawa o VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Jednocześnie jak stanowi art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym

        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Dodatkowo, art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lub
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu. Aby
    dana czynność podlegała opodatkowaniu VAT musi być wykonana przez podatnika.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Ponadto, w świetle art. 15 ust. 6 cyt. ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Do zadań własnych Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie
    gminnym należą sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu
    drogowego.
    Jednocześnie jak wskazuje art. 19 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, organ
    administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości
    należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i
    ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz
    place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg
    publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.
    Jak stanowi art. 8 ust. 2 ww. ustawy, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i
    oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na
    którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.
    Z kolei w świetle art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, także do zarządcy terenu, na
    którym zlokalizowana jest droga, a w przypadku jego braku do właściciela terenu należy
    finansowanie inwestycji związanych z urządzeniem a następnie utrzymaniem drogi
    wewnętrznej.
    Zarządzanie drogami wewnętrznymi należy zatem do zarządcy (lub właściciela) terenu, na
    którym jest zlokalizowana droga.
    W świetle art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele
    niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga
    zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie
    jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2,2a lub 2c.

    Co więcej, jak stanowi art. 40 ust. 2 cyt. ustawy, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1,
    dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
        oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
        pkt 1-3.
    Tym samym, mając na uwadze powyższe, zdaniem Gminy, w analizowanej sytuacji, Gmina
    udostępniając pas drogi wewnętrznej wykonuje swoje zadania własne, nie działając jako
    podatnik VAT. Gmina nie wykonuje tych czynności w celach zarobkowych, lecz jako
    zarządca terenu, na którym zlokalizowana jest droga.
    W konsekwencji Gmina nie powinna być zobowiązana do rozliczenia VAT należnego w
    związku z pobieranymi opłatami za zajęcie pasa drogi wewnętrznej.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 6 maja 2024 r., sygn.
    0111-KDIB3 -2.4012.59.2024.1.DK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że
    „Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać należy, że pobierając
    opłaty za zajęcie pasa drogowego wykonują Państwo działania mieszczące się w zakresie
    Państwa zadań własnych. Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa
    danina o charakterze publicznym nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać,
    że w zakresie realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo
    adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym ww. opłata
    za zajęcie pasa drogowego pobierana przez Państwa nie podlega przepisom ustawy o
    podatku od towarów i usług”.
    Podobne stanowisko zostało przedstawione w interpretacji indywidualnej z dnia 16
    kwietnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.107.2024.1.PM, w której uznano, iż
    „Podsumowując, stwierdzam, że Państwa Gmina zawierając umowę w celu prowadzenia
    robót i umieszczenia w drogach wewnętrznych urządzeń infrastruktury technicznej oraz
    wydając decyzję administracyjną, w której nalicza opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi
    publicznej na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i
    ochroną dróg nie powinna doliczać podatku VAT do stawki określonej odpowiednio w
    zarządzeniu oraz określonej decyzją”.
    Analogiczne stwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 2 maja 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.165.2024.1.MG0, w której
    czytamy: „Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać należy, że
    pobierając opłaty za zajęcie pasa drogowego wykonują/będą Państwo wykonywać
    działania mieszczące się w zakresie Państwa zadań własnych. Zatem w przedmiotowej
    sprawie pobierana przez Państwa danina o charakterze publicznym nie jest/nie będzie
    stanowiła zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w zakresie realizacji ww. zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy prawnej, o której
    mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym ww. opłata za zajęcie pasa drogowego
    pobierana przez Państwa nie podlega/nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku
    od towarów i usług”.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, czynności udostępnienia pasa drogi
    wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty nie podlegają opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
      7 (...).
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z
    kręgu podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych
    przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie
    podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch
    warunków:
    - jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
    - odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano
      te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
      cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako
    podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub
    składki. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych

    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie
    odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są
    czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i
    urzędy obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa
    publicznego.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy
    obsługujące te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i
    usług. Choć w wielu aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem
    „władza publiczna”, czy „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje
    tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji
    jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów
    podlegających prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do
    czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych.
    Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej
    oraz urząd obsługujący ten organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu,
    ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy (urzędy) nie są podatnikami w
    zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji
    których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie
    umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    W myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320):

      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich - zarząd województwa;
      3) powiatowych - zarząd powiatu;
      4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje
      obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej
      odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka
      taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Jak wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
      W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń
      obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy
      drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane
      w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (...).
    Na mocy art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze
      decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy,
      o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
        oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
        pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy – wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i
        pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga - budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
        drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
        podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą
        całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do
        ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy
        użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.

    Jak stanowi art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
      1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a
        lub 2c,
      2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
        umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
      3) powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której
        mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c
      - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu
      Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których
      obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego,
      państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych
      wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i
      samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Realizują Państwo zadania własne między innymi w zakresie zaspokajania zbiorowych
    potrzeb wspólnoty, w szczególności w sprawach dotyczących utrzymania gminnych dróg,
    ulic, mostów oraz organizacji ruchu drogowego. Jako zarządca dróg gminnych zawierają
    Państwo umowy na zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej w szczególności w celu:
        prowadzenia w pasie drogowym dróg wewnętrznych robót niezwiązanych z
        budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg,
        umieszczania w pasie drogowym dróg wewnętrznych urządzeń infrastruktury
        technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami
        ruchu drogowego,
        umieszczania w pasie drogowym dróg wewnętrznych obiektów budowlanych
        niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu
        drogowego oraz reklam,
        zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych na prawach wyłączności na cele inne
        niż wymienione powyżej.
    Czynności te wykonujecie Państwo poprzez referat Urzędu Gminy. Z tytułu zajęcia pasa
    drogi wewnętrznej na podstawie umowy Gmina pobiera opłatę. Dotychczas Gmina

    dokumentowała czynność zajęcia drogi wewnętrznej fakturą i rozliczała VAT należny
    (według stawki 23%). Zasady pobierania przez Gminę opłat za zajęcie pasa drogowego
    reguluje Zarządzenie nr (...) Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie określenia zasad
    zajmowania pasa drogowego drogi wewnętrznej i ustalenia stawek za zajęcie pasa
    drogowego dróg wewnętrznych będących w zarządzie gminy.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii nieuznania pobieranych przez Państwa opłat za
    zajęcie pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty, za czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy
    przesłanki, tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie
    określonych opłat jest czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać należy, że
    pobierając opłaty za zajęcie pasa drogowego będą Państwo wykonywać działania
    mieszczące się w zakresie Państwa zadań własnych.
    Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa danina o charakterze
    publicznym nie będzie stanowiła zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w
    zakresie realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo
    adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tym samym ww. opłata za udostępnienie pasa drogi wewnętrznej pobierana przez
    Państwa nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.
    Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.