Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.472.2025.2.JP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21
    października 2025 r. (data wpływu 27 października 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wystąpiła Pani do Sądu Okręgowego w T. z pozwem o zapłatę przeciwko X S.A. z siedzibą
    w U., wnosząc o: „zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 56.118,71 zł (słownie:
    pięćdziesiąt sześć tysięcy sto osiemnaście, 71/100 złotych) oraz kwoty 50.271,97 CHF
    (słownie: pięćdziesiąt tysięcy dwieście siedemdziesiąt jeden, 97/100 franków
    szwajcarskich) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od obu tych kwot liczonymi
    od dnia 22 września 2023 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu świadczenia nienależnie
    pobranego przez pozwaną w związku z nieważnością zawartej przez powódkę umowy
    kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) z dnia 5 września 2006 r., tj. sumą
    uiszczonych przez powódkę wpłat - rat kredytu, prowizji, opłat kredytowych i około
    kredytowych; ewentualnie o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki D.E. kwoty
    68.879,15 zł (słownie: sześćdziesiąt osiem tysięcy osiemset siedemdziesiąt dziewięć, 15
    /100 złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 września 2023 r. do
    dnia zapłaty tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wynikającego z nadpłaconych rat
    kredytu, tj. różnicy pomiędzy wysokością uiszczonych rat kredytu, a kwotami które
    powinny być uiszczane przy braku niedozwolonych postanowień umownych, stosowanych
    przez pozwaną w umowie kredytu, a także o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki
    zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm
    przepisanych wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności od dnia
    uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłatą skarbową od
    pełnomocnictwa”.
    Pozew został złożony w następującym stanie faktycznym.
    W dniu 5 września 2006 r. wraz z A.C. oraz B.C. zawarła Pani z pozwaną X S.A. w U. umowę
    kredytu mieszkaniowego „(...)” hipoteczny nr (...).
    Umowa kredytu mieszkaniowego została zawarta przy wykorzystaniu przygotowanego
    przez pozwaną wzorca, a kredytobiorcy zawarli ją jako konsumenci w rozumieniu art. 221
    k.c. Pozwany bank udzielił kredytobiorcom kredytu jako przedsiębiorca oraz w ramach
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wzorzec umowy kredytu, na
    podstawie którego zawarto umowę, został kredytobiorcom w całości narzucony przez
    pozwaną. Kredytobiorcy nie mieli możliwości wcześniejszego zapoznania się z wzorcem
    przygotowanym przez pozwaną. Wszystkie postanowienia umowy zostały stworzone przez
    pozwaną i narzucone Kredytobiorcom, którzy poza kwotą kredytu i okresem kredytowania
    nie mieli wpływu na treść zaprezentowanej umowy.
    Zgodnie z zawartą umową pozwana zobowiązała się postawić do dyspozycji
    kredytobiorców kredyt w kwocie 57.497,23 CHF na finansowanie kosztów związanych z
    zakupem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.
    Zgodnie z postanowieniami umowy wypłata kredytu została dokonana jednorazowo w
    formie przelewu na wskazany rachunek zgodnie z dyspozycją Kredytobiorcy, jednakże jeśli

    kredyt był wypłacany na finansowanie zobowiązań w kraju - wypłata następowała w
    walucie polskiej po kursie kupna dla dewiz obowiązującym u pozwanej w dniu realizacji
    zlecenia płatniczego.
    Była Pani jedyną osobą ponoszącą koszt kredytu, tym samym całość kredytu została
    spłacona ze środków pieniężnych należących do Pani. Jest więc Pani jedyną osobą
    zubożoną w wyniku wykonania na rzecz pozwanej świadczenia nienależnego z uwagi na
    nieważność zawartej umowy kredytu.
    Spłata zadłużenia z tytułu kredytu i odsetek następowała w drodze potrącenia przez
    pozwaną wierzytelności pozwanej z ustalonego rachunku bankowego, prowadzonego w
    walucie kredytu, na który dokonywała Pani wpłat z tytułu udzielonego kredytu. Potrącenie
    środków z rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego w walucie polskiej następowało w
    wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty w walucie wymienialnej,
    obliczanej według obowiązującego u pozwanej w dniu wymagalności kursu sprzedaży dla
    dewiz.
    Aneksem z dnia 16 września 2011 r. strony dokonały zmiany zawartej umowy kredytu, w
    ramach której umożliwiono kredytobiorcom spłatę zadłużenia bezpośrednio w CHF.
    Na potrzeby umowy, kursy przyjmowane dla wypłaty oraz spłaty kredytu były
    każdorazowo ustalane w oparciu o aktualną wówczas u pozwanej tabelę kursów.
    Bank dokonał wypłaty kredytu w kwocie 141.747,92 zł w dniu 12 września 2006 r., tj.
    równowartości kwoty 57.497,23 CHF wskazanej w treści umowy kredytu, po przeliczeniu
    jej na polski złoty po kursie równym 2,4653 zł.
    Kwota kredytu została kredytobiorcom wypłacona w złotych polskich i w takiej też walucie
    kredyt był spłacany. Kredyt był spłacany w taki sposób, że udzielenie kredytu nastąpiło w
    złotych polskich, zaś bank obciążał rachunek spłaty kredytu prowadzony w PLN kolejnymi
    ratami spłat kredytu. Zatem już w chwili zawarcia umowy było oczywistym, że
    kredytobiorcy w ramach kredytu otrzymają środki w PLN, zaś pozwany bank celem spłaty
    rat kredytu będzie pobierał PLN z rachunku kredytobiorcy. Umowa nie uprawniała Pani do
    żądania od banku wypłaty kredytu w CHF.
    Dokonując spłaty zgodnie z postanowieniami Umowy, nie miała Pani pierwotnie
    możliwości zapłaty w walucie innej, niż polski złoty. Spłata zadłużenia następowała
    poprzez wpłatę środków pieniężnych na wyznaczony przez strony rachunek, z którego
    następnie pozwana potrącała kwotę tytułem spłaty kredytu.
    Spłaty były dokonywane jedynie przez Panią, z uwagi na powyższe, w okresie od 2
    października 2006 r. do 16 września 2021 r. mogła dokonywać spłaty jedynie w polskim
    złotym, gdyż rachunek, z którego dokonywana była spłata kredytu, był prowadzony w
    polskich złotych. Natomiast możliwość spłaty kredytu w walucie CHF powstała dopiero w
    okresie późniejszym. Dochodzone pozwem kwoty 50.271,97 CHF oraz 56.118,71 zł
    stanowią sumę wpłat dokonanych przez Panią w związku z zawartą umową, która w
    związku z nieważnością zawartej umowy, winna zostać powódce zwrócona, jako jedynej
    osobie spełniającej świadczenie nienależne. Ewentualne roszczenie zapłaty kwoty
    68.879,15 zł zgłoszone zostało na wypadek nieprawidłowego, w Pani ocenie, uznania przez
    sąd, iż łącząca strony umowa pozostaje ważna i dotyczy ono zwrotu nadpłaconych rat
    kredytu i opłat około kredytowych, w związku z występowaniem w Umowie
    zakwestionowanych przez powódkę klauzul, które jako niedozwolone nie wiążą powódki.
    Kredyt został przez Panią spłacony w całości przed wniesieniem pozwu o zapłatę.
    W Pani ocenie, umowa zawarta z pozwaną jest obarczona tak wieloma wadami, iż w
    konsekwencji jest ona nieważna.
    Szczegółowo opisując wady, wskazać należy, iż:
    1) umowa jest sprzeczna z przepisem art. 358 k.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie
      zawarcia umowy;

    2) umowa nie spełnia wymogów minimum treści wskazanych w art. 69 ust. 1 ustawy
      Prawo bankowe, albowiem wbrew treści przepisu nie wskazuje konkretnej wysokości
      środków pieniężnych, które bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy,
      a których kredytobiorca zobowiązuje się do zwrotu wraz z odsetkami oraz zapłatą
      prowizji;
    3) umowa narusza art. 69 ust. 1, 2 i 4a Prawa bankowego, albowiem określa wysokość
      kredytu w sposób niejednoznaczny, nieprecyzyjny, tj. w sposób uniemożliwiający
      dokładne określenie kwoty kredytu w dniu zawarcia umowy, a w konsekwencji
      uniemożliwiający określenie wysokości zobowiązania kredytobiorcy w dniu zawarcia
      umowy, poprzez odesłanie do mechanizmu ustalania kursu waluty zależnego
      wyłącznie od banku, a także ustalający, że miarodajny jest kurs z dnia wypłaty
      (nieokreślonego), a nie dnia zawarcia umowy;
    4) umowa narusza przepis art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy Prawo bankowe, albowiem
      określa istotne postanowienia umowy, tj. kwotę udzielonego kredytu oraz zasady i
      termin jego spłaty w sposób nieprecyzyjny, niejednoznaczny, bez dokładnego,
      możliwego do określenia i zweryfikowania kursu waluty;
    5) jest ona sprzeczna z naturą stosunku zobowiązaniowego, albowiem zarówno kwota
      kredytu, jak i wysokość poszczególnych rat jest ustalana w oparciu o kurs CHF
      arbitralnie, ponieważ kurs był jednostronnie ustalany przez Bank, który ma oczywisty
      wpływ na wysokość zobowiązania kredytobiorcy i przenosi na niego całe ryzyko
      walutowe związane z Umową;
    6) sama zaś klauzula przeliczeniowa została ukształtowana z rażącym nadużyciem zasady
      swobody umów, albowiem nie zabezpiecza ona obu stron przed ryzykiem spadku
      wartości pieniądza, a w istocie służy jedynie Bankowi do kształtowania zobowiązania
      kredytobiorcy, stanowiąc dla niego dodatkowe źródło dochodu.
    Niezależnie od powyższego, za nieważnością umowy przemawia również fakt
    zamieszczenia w jej treści licznych klauzul abuzywnych.
    Wysokość kredytu została określona przez strony jako kwota określona w CHF.
    Jednoznacznie przesądza o tym § 2 ust. 1 zawartej umowy, z którego wynika, że kwota
    udzielonego kredytu wynosi 57.497,23 CHF.
    Natomiast pozostałe postanowienia Umowy dotyczą zastosowania określonego
    mechanizmu finansowego przeliczania CHF na PLN oraz PLN na CHF tak, aby wypłata oraz
    spłata kredytu nastąpiła w walucie polskiej, stanowiącej równowartość określonej liczby
    franków szwajcarskich. W Pani ocenie, w umowie kredytu nie wyrażono kwoty kredytu w
    sposób umożliwiający kredytobiorcom określenie, nawet w przybliżeniu, sumy pieniędzy,
    którą pozwany bank miał im wypłacić, już w przeliczeniu na polski złoty. Bezsprzeczne jest,
    iż żadna część umowy nie wskazuje, jaką kwotę w PLN pozwana ma przekazać
    Kredytobiorcom, co więcej kwota ta była niemożliwa do ustalenia w dacie podpisywania
    umowy, albowiem opierała się na kursie waluty obowiązującym w banku w chwili wypłaty,
    który to kurs nie był znany, a jego wysokość zależała wyłącznie od pozwanego banku. Nie
    można w tym wypadku uznać, aby umowa kredytu zawierała kompletny mechanizm
    przeliczenia kwoty kredytu na faktyczną wysokość zobowiązania kredytobiorców
    wyrażoną już w PLN.
    Podstawowym Pani roszczeniem jest roszczenie o zapłatę kwoty 56.118,71 zł oraz kwoty
    50.271,97 CHF dochodzone na podstawie art. 410 § 1-2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., tj. z tytułu
    zwrotu świadczenia nienależnie zapłaconego na rzecz pozwanej z uwagi na nieważność
    zawartej umowy kredytu.
    Na dzień wniesienia pozwu kredyt został przez Panią spłacony w całości. Całość kwoty
    kredytu została spłacona przez Panią # chociaż umowa została zawarta między pozwaną,
    a powódką oraz A. i B.C., to jedyną osobą spłacającą kredyt była Pani.

    W wypadku wyeliminowania klauzul abuzywnych umowa kredytu pozostaje umową
    kredytu bez mechanizmu waloryzacji, co powoduje, iż de facto mamy do czynienia z
    kredytem Złotowym, który jedynie posiada parametry (marża, oprocentowanie) kredytu
    walutowego. Za takim rozwiązaniem, przemawia przede wszystkim literalna treść
    przepisów Kodeksu cywilnego, jak również art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia
    5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zob. P.
    Bieżuński, Skutki uznania abuzywności kredytowych klauzul walutowych). W związku z
    tym, że zakwestionowane klauzule jako niedozwolone, nie wiążą Pani, w wypadku
    stwierdzenia przez sąd, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności umowy, domaga
    się Pani zwrotu od pozwanej nadpłaconych rat kredytu i opłat około kredytowych w
    łącznej wysokości 68.879,15 zł. Wyliczenie takie zostało sporządzone na Pani zlecenie w
    oparciu o historię spłat kredytu za okres do dnia 8 sierpnia 2023 r.
    Świadczenie spełnione przez Panią ponad wartość rat, zmiennego oprocentowania i
    marży banku, jest świadczeniem spełnionym bez podstawy prawnej, skoro niedozwolone
    postanowienia umowne jej nie wiążą. Żądanie przez Panią zapłaty uzasadnia różnica
    między ratami nadpłaconymi, a tymi jakie byłyby do zapłaty przy braku klauzuli
    przeliczeniowej.
    Mając na celu ugodowe rozwiązanie sprawy wystosowała Pani do pozwanej pismo #
    wezwanie do zapłaty z dnia 6 września 2023 r., które pozwana odebrała dnia 11 września
    2023 r. W wezwaniu powódka wyznaczyła pozwanej 10-dniowy termin na dokonanie
    zapłaty objętych powództwem kwot. Termin zapłaty upływał w dniu 21 września 2023 r.,
    tym samym roszczenie stało się wymagalne w dniu 22 września 2023 r.
    W toku postępowania toczącego się między Panią a pozwanym bankiem, X S.A. wystąpił z
    propozycją zawarcia ugody pozasądowej o następującej treści.
    Strony ustaliły, że zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie sporu i
    uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej w dniu 12
    września 2018 r. umowy, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym rozliczenia
    zakończonej umowy w ten sposób, jakby strony dokonały zmiany umowy w zakresie
    waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Kredytobiorca mając pełną
    świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności prawnej (w tym w szczególności
    finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od dochodzenia od banku roszczeń objętych
    sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu nieważności umowy lub niedozwolonego
    charakteru postanowień umowy w brzmieniu sprzed zmiany umowy dokonanej ugodą, w
    zamian za zmianę postanowień umowy w zakresie zobowiązań kredytobiorcy (i
    odpowiadających im praw banku) w sposób opisany w ugodzie.
    Zgodnym zamiarem stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w
    zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania umowy w
    walucie obcej w okresie poprzedzającym zawarcie ugody.
    Zgodnie z § 1 ugody strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej
    zawarcia, a także potwierdzają, iż bank wypłacił kredytobiorcy kwotę kredytu
    przeznaczoną na realizację celu kredytu określonego w umowie, a Kredytobiorca
    oświadcza, że wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu.
    Następnie strony ustalają wysokość zadłużenia kredytobiorcy z tytułu umowy, według
    zapisów w księgach rachunkowych, wyrażonego w CHF, z podziałem na:
    – kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu),
    – odsetki skapitalizowane,
    – odsetki zapadłe niespłacone,
    – odsetki od zadłużenia przeterminowanego,
    – odsetki zawieszone,

    – odsetki bieżące,
    a także ustaliły wysokość zadłużenia Kredytobiorcy na dzień 12 września 2018 r. w
    polskich złotych, po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku
    Polskiego z dnia 12 września 2018 r., według wyżej wskazanego podziału.
    Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy.
    Strony dokonują rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia, określonej w
    Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w ugodzie.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 12 września 2018 r. Strony przyjęły,
    iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    Umowy, tj. od dnia 5 września 2006 r., stanowił kredyt Złotowy udzielony na warunkach, o
    których mowa w ugodzie, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu
    wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania - 30 lat licząc od daty zawarcia Umowy
    oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2)
    poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    Warunki udzielenia kredytu Złotowego, o których mowa w ugodzie, zostały określone w
    sposób następujący:
    (...)
    Rozliczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych,
    nastąpiło w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została
    zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie rat kapitałowych
    kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty kredytu, od którego
    naliczane były kolejne odsetki, a niedobór powiększał kapitał do spłaty, od którego
    naliczane były kolejne odsetki. Przed zawarciem Ugody Bank zobowiązuje się przedłożyć
    Kredytobiorcy zestawienie stanowiące podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty kredytu w PLN
    na dzień 12 września 2018 r.
    W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i
    ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w Ugodzie sposób rozliczenia
    Umowy opisany w ugodzie oraz wpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę w dniu 12 września
    2018 r., Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie
    kwoty 24.166,82 złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek, w terminie 21 dni od dnia
    zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek Kredytobiorcy. W przypadku braku
    zapłaty tej kwoty w tym terminie zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości
    odsetek maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.
    Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku wypłaty odsetek od nadpłaty,
    wykazanych w ugodzie, powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie
    obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
    Zgonie z § 2 Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, że wskutek zawarcia Ugody
    wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia Umowy, dotyczące zasad ustalania
    kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji, a powyższe
    postanowienia Umowy zostają zastąpione, postanowieniami Ugody w przedmiocie zmiany
    Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w celu: (i) potwierdzenia
    dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, oraz (ii) wyrażenia zgody na
    zastąpienie tych postanowień Umowy, w celu rozliczenia się przez Strony,
    postanowieniami Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności
    kredytowej.
    Kredytobiorca potwierdza, iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień na
    wypadek braku związania określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności

    na wypadek stwierdzenia trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decyduje się
    zawrzeć Ugodę w celu potwierdzenia wiążącego charakteru Umowy.
    Zgodnie z § 3 ugody:
    Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
    W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w
    przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej
    zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany zasad rozliczenia
    Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę
    Umowy w zakresie waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności kredytowej.
    Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i
    określonym w ugodzie, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte procesem,
    w którym Ugoda jest zawierana.
    Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie zobowiązał się
    do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek roszczenia lub prawa
    dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie dokonywać tego rodzaju
    czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania
    mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej Ugody.
    Zgodnie z § 4 Ugody Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez
    Kredytobiorcę w związku ze Sporem oraz połowę opłaty od pozwu.
    Bank zobowiązuje się do zapłaty ww. kwot w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody na
    rachunek wskazany w ugodzie.
    Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę
    dodatkową w wysokości 78.020,76 PLN wskazany w ugodzie.
    W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem Sporu, Strony oświadczają,
    że poza kwotą wskazaną w ust. 1 każda z nich ponosi koszty procesu we własnym zakresie
    i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu.
    Wyjaśniając dodatkowo treść ugody przez pryzmat wyjaśnień udzielonych przez X S.A. w
    postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej (sygn. sprawy 0112-KDIL2-
    1.4011.676.2024.2.TR), należy wskazać, że w ugodzie strony potwierdzają, że ich wolą było
    zawarcie umowy finansowania hipotecznego walutowego oraz jednocześnie dokonują
    przekształcenia waluty umowy na polski złoty. Szczegółowe zasady tego przekształcenia
    opisuje treść Ugody. Najważniejsze założenia dotyczące przekształcenia umowy
    przewidują, że:
    a) wysokość zadłużenia Klienta w polskim złotym ustalona jest poprzez rozliczenie
      finansowania udzielonego na podstawie umowy, której dotyczy Ugoda w taki sposób,
      jakby od daty zawarcia umowy finasowanie to stanowiło finansowanie w polskim
      złotym, z zachowaniem pozostałych parametrów umowy (m in. okresu kredytowania,
      poniesionych opłat, czy prowizji),
    b) pierwotna wartość wypłaconego finasowania ustalana jest, jako suma kwot
      wypłaconych tytułem finansowania, a jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w
      walucie obcej, jest ona przeliczana na walutę polską po średnim kursie Narodowego
      Banku Polskiego z dnia wypłaty,
    c) oprocentowanie finansowania ustalane jest według zmiennej stopy procentowej, jako
      suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i określanej w Ugodzie marży (wysokość
      marży odpowiada wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość
      WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta umowa, której dotyczy Ugoda).

    W odniesieniu do finansowania w polskim złotym ustalonym na powyższych zasadach
    odnoszone są dotychczas faktycznie dokonane przez Klienta spłaty, w ten sposób, że
    wpłaty te są zaliczane w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie rat
    kapitałowych finasowania przeliczonego na finansowanie w polskim złotym.
    W wyniku tego porównania (tj. zmiany waluty zadłużenia), Bank dokonuje zwrotu
    Klientowi części wpłaconych przez niego kwot (dokonuje niejako zwrotu nadpłaconego
    przez niego kapitału/odsetek). Powyższe operacje mają na celu ustalenie bieżącego
    zadłużenia Klienta, które miałby on, gdyby udzielone mu finansowanie od samego
    początku było wyrażone w polskim złotym, tj. następuje zaliczenie faktycznie wpłaconych
    wartości z tytułu finasowania walutowego na poczet płatności dotyczących finasowania w
    polskim złotym powstałego na podstawie zasad ustalonych w Ugodzie. Ostateczne
    warunki Ugody, w tym saldo pozostałe Klientowi do spłaty, są parametrem podlegającym
    negocjacjom z Klientem. Oprócz powyższych operacji i świadczeń wynikających ze zmiany
    waluty zadłużenia, na mocy Ugody Bank dokonuje wypłaty Klientowi dodatkowego
    świadczenia („Dodatkowa Kwota”). Wysokość Dodatkowej Kwoty ustalana jest w toku
    negocjacji z każdym Klientem indywidualnie, z uwzględnianiem oczekiwań Klienta i
    podnoszonych przez niego zarzutów, co do ważności umowy finansowania hipotecznego
    walutowego. Kalkulując korzystną i opłacalną dla Banku wysokość Dodatkowej Kwoty,
    Bank bierze pod uwagę m in.:
    a) uiszczoną przez Klienta sumę wpłat z tytułu umowy finansowania hipotecznego
      walutowego przewyższającą wpłaty z tytułu wypłaconego mu kapitału finansowania,
    b) szacowane koszty postępowania sądowego, jakie poniósłby Bank w przypadku
      niekorzystnego rozstrzygnięcia sprawy sądowej dotyczącej ważności umowy
      finansowania hipotecznego walutowego,
    c) szacowane koszty postępowania z powództwa Banku o zwrot świadczeń należnych
      Bankowi w przypadku unieważnienia umowy finansowania hipotecznego walutowego.
    Dodatkowa Kwota będzie rozliczona poprzez wypłatę środków pieniężnych na wskazany w
    Ugodzie rachunek bankowy. Podkreślenia wymaga, że wypłata dodatkowej kwoty nigdy
    nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zmiany waluty zadłużenia i
    przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj. wynikającego ze zmiany waluty
    zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot) Klient uiściłby do Banku mniej,
    niż opisana powyżej pierwotna wartość wypłaconego mu finasowania. Oznacza to, że po
    dokonaniu operacji związanych ze zmianą waluty zadłużenia i dodatkową kwotą, Klient w
    związku z daną umową finansowania hipotecznego walutowego spłaca do Banku nie
    mniej niż otrzymana przez niego wartość finansowania, a więc dodatkową kwotą objęte są
    tylko i wyłącznie środki wpłacone uprzednio Bankowi przez Klienta w celu wypełnienia
    wiążącej go umowy finansowania hipotecznego walutowego, które przekraczają wartość
    spłat przypadających na wypłacony mu kapitał finansowania # w uproszczeniu można
    określić, że dodatkowa kwota jest formą zwrotu Klientowi wpłat, które dokonał on w
    trakcie „życia” umowy finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej
    deprecjacją złotówki. Dodatkowa Kwota obejmuje zazwyczaj jedynie część, a maksymalnie
    całą nadpłatę dokonaną przez Klienta ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego
    Klientowi przez Bank. Wypłata dodatkowej kwoty jest zatem elementem rozliczeń
    wynikających ze zmiany waluty finansowania z waluty obcej na polski złoty, która ma na
    celu zwrot Klientowi uprzednio wpłaconych przez niego do Banku kwot.
    Warto podkreślić, że opisany wyżej mechanizm wypłaty dodatkowej kwoty z
    ekonomicznego punktu widzenia ma zbliżyć rozliczenie dokonywane w wyniku Ugód do
    rozliczeń dokonywanych pomiędzy Klientami a Bankiem w wykonaniu wyroków sądów
    powszechnych uwzględniających w całości/ w części powództwa Klientów przeciwko
    Bankowi, gdzie sądy, co do zasady, nakazują Bankowi zwrócić wszystkie wpłaty dokonane
    przez Klienta lub wszystkie wpłaty dokonane przez Klienta ponad wartość udzielonego mu
    finansowania oraz zapłacić poniesione przez Klienta koszty procesu sądowego w tym
    zapłatę kosztów zastępstwa procesowego.

    Wypłata świadczenia z tytułu dodatkowej kwoty jest zwrotem na rzecz Klienta środków
    pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego,
    Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od
    otrzymanego finansowania. Bez względu na sposób określenia wypłacanego świadczenia
    w treści zawieranej ugody, czy treści przepisów wewnętrznych Banku, w ujęciu
    ekonomicznym wypłacane świadczenie stanowi zwrot Klientowi świadczeń, które
    uprzednio wpłacił do Banku i nie powoduje faktycznego przyrostu w jego majątku, a
    jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia tego majątku.
    Z kolei świadczenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (KZP) ma
    na celu zwrot kosztów związanych z tym sporem poniesionych przez Klienta. Wysokość
    możliwych do wypłaty w ramach ugody KZP ustalana jest zgodnie z rozporządzeniami
    Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych i adwokatów.
    Bank zwraca koszty procesu za instancję, która pozostaje w toku, mając na względzie fakt,
    że w przypadku negatywnego wyroku sądowego musiałby takie koszty na rzecz Klienta na
    podstawie tego wyroku uiścić.
    Uzupełnienie
    Wskazała Pani, że kredyt został przez Panią w całości spłacony przed wniesieniem pozwu o
    zapłatę. W wykonaniu umowy kredytowej dokonała Pani łącznie spłaty kwoty 50.271,97
    CHF (raty płatne w frankach szwajcarskich) oraz kwoty 56.118,71 zł (raty płatne w
    złotówkach), co łącznie przewyższa kwotę udzielonego kredytu w wysokości 57.497,23 CHF
    (141.747,92 zł). Raty spłacone w CHF nie zostały dotychczas przeliczone na polskie złote.
    Kredyt został w całości spłacony w dniu 12 września 2018 r.
    Ugoda z bankiem zostanie zawarta w toku postępowania sądowego, najprawdopodobniej
    przed pierwszym terminem rozprawy, jednakże po wydaniu interpretacji indywidualnej w
    niniejszej sprawie.
    Bank nie dokonał dotychczas wypłaty jakiejkolwiek kwoty w związku z planowanym
    zawarciem ugody.
    Wyjaśniła Pani, że kwota 24.166, 82 zł jest to kwota nadpłaty, jaka powstała po wstecznym
    przewalutowaniu przez Bank kredytu na kredyt Złotowy. Gdyby spłacony kredyt był od
    początku kredytem Złotowym (nie w walucie obcej), wówczas spłaciłaby Pani na rzecz
    Banku kredyt w łącznej wysokości mniejszej o wskazaną kwotę.
    Bank nie dokonał dotychczas wypłaty jakiejkolwiek kwoty w związku z planowanym
    zawarciem ugody.
    Kwota dodatkowa jest dodatkowym, podlegającym negocjacjom świadczeniem ze strony
    Banku. Ustalając kwotę dodatkową, Bank bierze pod uwagę:
    a) uiszczoną sumę spłat kredytu przewyższającą wpłaty z tytułu wypłaconego kapitału,
    b) koszty postępowania.
    Jest to forma zwrotu na rzecz Klienta wpłat, które dokonał on w trakcie trwania umowy
    finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału. Obejmuje maksymalnie wyrównanie do
    całości nadpłaty. Wypłata kwoty dodatkowej jest elementem rozliczeń wynikających ze
    zmiany waluty finansowania, zaś wysokość tej kwoty nie prowadzi do zapłaty na Pani rzecz
    kwoty przewyższającej łączną sumę wpłat dokonanych na rzecz Banku w okresie spłaty
    kredytu.
    Świadczenia z tytułu KZP będą wypłacone w wysokości równowartości kwoty, jaka została
    przez Panią poniesiona na rzecz reprezentującego Panią w sprawie adwokata,
    odpowiadającej stawce minimalnej wynagrodzenia określonej w przepisach
    rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
    czynności adwokackie, tj. 5.400 zł.

    Świadczenia z tytułu KZP zostały poniesione przez Panią w całości z własnych środków.
    Zwrócona przez Bank kwota nie będzie przewyższała faktycznie poniesionych przez Panią
    wydatków.
    Pytania
    (ostatecznie sformułowane w uzupełnienie wniosku, w którym oświadczyła Pani, że cofa
    wniosek w zakresie pytania nr 3 i wnosi o pominięcie przedstawionego we wniosku
    stanowiska w zakresie, w jakim odnosi się ono do sytuacji prawnopodatkowej i
    obowiązków Banku)
    1) Czy w związku z opisaną w zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu
      zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie kwoty 24.166,82 złotych tytułem
      zwrotu kapitału i odsetek, po stronie Klienta nie powstaje przychód?
    2) Czy w związku z opisaną w zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu
      Dodatkowej Kwoty, po stronie Klienta nie powstaje przychód?
    4) Czy w związku z opisanym w zdarzeniu przyszłym zawarciem Ugody i dokonaniem
      wypłaty na rzecz Klienta świadczenia z tytułu KZP, uwzględniając, iż wartość wypłaty z
      tytułu zmiany waluty zadłużenia i wypłaty Dodatkowej Kwoty jest równa dokonanym
      przez Klienta spłatom z tytułu umowy finansowania hipotecznego walutowego
      przewyższającym wypłacony mu kapitał finansowania, a dodatkowo Bank wypłaca
      świadczenia z tytułu KZP, po stronie Klienta nie powstaje przychód?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1. W związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi
    świadczeń z tytułu zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie kwoty 24.166,82
    złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek, po stronie Klienta nie powstaje przychód, (...).
    Ad. 2. W związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi
    świadczeń z tytułu Dodatkowej Kwoty, po stronie Klienta nie powstaje przychód.
    Ad. 4. W związku z opisanym w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zawarciem Ugody i
    dokonaniem wypłaty na rzecz Klienta świadczenia z tytułu KZP, w sytuacji gdy już wartość
    wypłaty z tytułu zmiany waluty zadłużenia i wypłaty Dodatkowej Kwoty jest równa
    dokonanym przez Klienta spłatom z tytułu umowy finansowania hipotecznego
    walutowego przewyższającym wypłacony mu kapitał finansowania, a dodatkowo Bank
    zwraca poniesione przez Klienta koszty z tytułu KZP, po stronie Klienta nie powstaje
    przychód.
    UZASADNIENIE
    Na mocy art. 9 ust. 1 UPDOF opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku. Przepis ten wprowadza zatem zasadę powszechności opodatkowania,
    która sprowadza się do założenia, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych
    dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione
    z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia
    wydanego przez Ministra Finansów. Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował
    w art. 11 ust. 1 UPDOF wskazując, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Katalog źródeł przychodu, do których kwalifikuje się przychody danego rodzaju został
    wymieniony w art. 10 ust. 1 UPDOF, zgodnie z którym źródłem przychodów są m.in.

    wskazane w pkt 9 inne źródła. Te z kolei zostały zdefiniowane w art. 20 ust. 1 UPDOF: Za
    przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego,
    zawiera bowiem jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do tego źródła, o
    czym świadczy użycie słowa "w szczególności". Wobec tego przychodem z innych źródeł
    będzie dla podatnika każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar
    finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie
    nieodpłatne, czy częściowo odpłatne.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 UPDOF, który wskazuje, że osoby fizyczne
    prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty
    należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów
    (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od
    których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku
    dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika
    wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
    urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
    sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    W kontekście powyższych przepisów definiujących przychód, szczególnego podkreślenia
    wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że elementem istotnym
    dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika
    realnego przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu można mówić zatem
    jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na
    skutek otrzymania określonych wartości majątkowych zwiększających jego aktywa
    (pieniędzy, wartości pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Oznacza to, że nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego
    stronie przychodu podatkowego dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Nie
    wystarczy bowiem zidentyfikowanie strumienia pieniądza, który płynie w kierunku
    podatnika. Konieczne jest ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które
    powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego majątku).
    Powyższe stanowisko potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe.
    Przykładowo:
    * Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II
    FSK 799/18 stwierdził, że: „Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust.
    1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
    majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”.

    * Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w interpretacji indywidualnej z 3
    marca 2022 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP wskazał, że: „Opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku
    określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia
    z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny
    wymiar finansowy. (...) Wobec tego do przychodów podlegających opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju
    zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot (...)”.
    Powyższe potwierdza, iż pomimo tego, że w literalnym brzmieniu art. 11 ust. 1 UPDOF
    wskazuje, że przychodem są wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez
    podatnika, nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego
    stronie przychodu podatkowego. W szczególności, do powstania przychodu skutkującego
    realnym przysporzeniem majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu wydatków na
    rzecz podatnika. W takiej sytuacji, koszty w pierwszej kolejności są ponoszone
    (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie są mu zwracane, w
    konsekwencji czego po stronie podatnika nie powstaje przysporzenie majątkowe, a
    jedynie „wyrównanie” (całkowite lub częściowe) wcześniejszego uszczuplenia w jego
    majątku. O braku przysporzenia majątkowego w takich sytuacjach wypowiadały się sądy
    administracyjne, np. NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, w
    którym Sąd stwierdził, że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie
    (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f ), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie
    dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał).
    Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.
    Odnosząc powyższe na analizowany stan faktyczny/

## Opis zdarzenia przyszłego

należy
    dokonać oceny, czy wynikające z Ugód przepływy dotyczące zwrotu kapitału i odsetek,
    Dodatkowej Kwoty oraz KZP powodują po stronie podatników (tj. Klientów) zwiększenie
    aktywów skutkujące osiągnięciem przychodu podatkowego.
    Zgodnie z art. 917 KC, przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie
    istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
    istniejący lub mogący powstać.
    Cytowana powyżej definicja pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne ugody:
    a) ugoda może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku
      prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku;
    b) celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu;
    c) strony ugody dążą do osiągnięcia tego celu przez wzajemne ustępstwa (w literaturze
      przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy podmiot
      rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
      od nich. Ustępstwa mogą polegać m in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
      zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.). Zarówno w doktrynie, jak i w
      orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Ugodę zalicza się do
      kategorii umów ustalających i następczych, tj. mających na celu nadanie już
      istniejącemu stosunkowi prawnemu cechy pewności i bezsporności. Ugoda może
      zmierzać do potwierdzenia treści już istniejącego stosunku prawnego, jak i zmieniać
      bądź rozwiązywać ten stosunek. fK. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks
      cywilny. Komentarz. Wyd. 30, Warszawa 2022).
    Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 4 lutego
    2004 r., sygn. akt I CK 178/03, w którym Sąd wskazał, że: „Literalne brzmienie przepisu, w
    którym zawarto legalną definicję ugody, jednoznacznie uzasadnia wniosek, iż o ugodzie
    można mówić jedynie w sytuacji, gdy reguluje ona prawa i obowiązki stron (w celu
    usunięcia wątpliwości lub sporu) przy czynieniu wzajemnych ustępstw w ramach

    istniejącego już stosunku prawnego. Ugoda nie może natomiast kreować nowego
    stosunku prawnego między stronami”.
    Odnosząc powyższe do analizowanego stanu faktycznego/opisu zdarzenia przyszłego
    należy wskazać, że w związku z toczącymi się postępowaniami sądowymi, jak również
    możliwością wytoczenia powództw cywilnych przez Klientów w przyszłości, Bank podjął
    decyzję o wdrożeniu procesu ugodowego, którego celem jest polubowne rozstrzyganie
    istniejących sporów (w przypadku, gdy Klient wytoczył już przeciwko Bankowi pozew) oraz
    przeciwdziałanie pozwom, które mogą pojawić się w przyszłości, a dzięki temu
    wyeliminowanie stanu niepewności, co do przyszłych roszczeń Klientów.
    Zawarcie Ugody # która stanowi podstawę do zwrotu części nadpłaconego kapitału i
    odsetek, wypłaty Dodatkowej Kwoty i ewentualnie KZP # wynika ze zgodnego uznania
    przez Bank i Klienta, że część postanowień umownych w ramach łączącej strony umowy
    finansowania hipotecznego walutowego może być przedmiotem sporu. W związku z
    zawarciem Ugody, Klient dobrowolnie godzi się na odstąpienie od dochodzenia roszczeń
    wobec Banku w zamian za zmianę postanowień umowy w zakresie zobowiązań Klienta
    oraz odpowiadających im praw Banku. Zgodnie z treścią Ugody, w związku z jej
    zawarciem, zachowana zostaje ciągłość i tożsamość wierzytelności wynikającej z umowy z
    uwzględnieniem zmian, które wynikają z Ugody.
    W świetle powyższego, mając na uwadze elementy konstrukcyjne instytucji ugody, tj. w
    szczególności fakt, że ugoda zawierana jest z uwzględnieniem pierwotnego stosunku
    prawnego, rozliczenia z tytułu Ugody nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od
    rozliczeń dokonywanych pomiędzy Bankiem a Klientem na podstawie umowy
    finansowania hipotecznego walutowego, w szczególności, mając na uwadze, że Ugoda
    modyfikuje część postanowień w zakresie zobowiązań Klientów i odpowiadających im
    praw Banku.
    Podkreślenia wymaga, że zarówno wypłata kwot tytułem zwrotu części nadpłaconego
    kapitału i odsetek, jak i wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty stanowi w
    rzeczywistości zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania
    hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Dodatkowa Kwota # bez względu
    na to, jak jest określana w przepisach wewnętrznych Banku, czy Ugodzie # jest w swej
    istocie zwrotem wpłat dokonanych przez Klienta, podobnie, jak takim zwrotem są
    świadczenia wynikające ze zmiany waluty zadłużenia. Potwierdzeniem tego jest to, że
    przyjęty w Banku sposób ustalania wysokości wypłacanej Klientowi Dodatkowej Kwoty
    nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zawarcia Ugody, Klient uiściłby na
    rzecz Banku kwotę niższą aniżeli otrzymana od Banku kwota finansowania. Strony
    negocjując warunki Ugody określają akceptowalne przez nich warunki, co nie zmienia
    faktu, że dopóki wypłacana kwota mieści się w wartościach wpłat dokonanych uprzednio
    przez Klienta, w ujęciu ekonomicznym i faktycznym stanowi dla tego Klienta zwrot kwot
    zapłaconych w związku z daną umową finansowania hipoteczne walutowego, która jest
    zmieniana Ugodą.
    W konsekwencji należy uznać, że zarówno w związku ze zwrotem części nadpłaconego
    kapitału i odsetek, jak i w związku z wypłatą Dodatkowej Kwoty, Klient otrzymuje środki
    będące ekwiwalentem części wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych
    środków. Kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji wypłata
    części nadpłaconego kapitału i odsetek, jak również Dodatkowej Kwoty nie spełnia celu
    przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów,
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    Prawidłowość prezentowanego tutaj stanowiska potwierdza także analiza interpretacji
    przepisów prawa podatkowego:
    a) wydawanych na rzecz podmiotów dokonujących wypłaty takich świadczeń, np.:

    * w interpretacji z 9 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.4.2023.1.MS2, DKIS wskazał:
    „Zatem w analizowanej sprawie należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że po stronie
    Kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu
    otrzymanego Zwrotu. Jak słusznie Państwo zauważyli w związku z zawarciem Ugody
    Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na
    mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie
    powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego
    zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można uznać za Państwem, że taka
    operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika ani poprzez
    zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów”;
    * w interpretacji z 14 października 2022 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA, DKIS
    wskazał, że: „(...) w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako
    ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na
    rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient
    otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego
    własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a
    jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji,
    można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Zatem, należy zgodzić się z Państwem, że w związku z
    zawarciem Ugody i otrzymaniem Zwrotu, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód
    w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT”;
    * wydawanych na rzecz podmiotów (podatników) otrzymujących takie świadczenia, np.: w
    interpretacji z 6 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.MKA, DKIS wskazał, że:
    „W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu walutowego nie będzie stanowił dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie mają Państwo
    obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank kwoty. Nie mają Państwo również
    obowiązku składania jakichkolwiek informacji do urzędu skarbowego o otrzymanej od
    banku kwocie”.
    Reasumując, należy wskazać, że w związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym wypłatą na podstawie Ugody kwoty tytułem zwrotu części nadpłaconego
    kapitału i odsetek, jak i wypłatą Dodatkowej Kwoty nie powstanie po stronie Klienta
    przychód, ponieważ jest to zwrot Klientowi uprzednio wpłaconych przez niego kwot, (...)
    Przywołane powyżej przepisy i stanowiska organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych mają również zastosowanie do opisanego w stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym świadczenia mającego na celu pokrycie przez Bank poniesionych
    przez Klienta kosztów procesu, w szczególności kosztów zastępstwa procesowego # KZP.
    Świadczenie to również nie powoduje przyrostu majątku podatnika (Klienta), a jedynie
    wyrównanie mu wydatków, które poniósł w związku z toczonym przed sądami
    powszechnymi sporem z Bankiem dotyczącym umowy finansowania hipotecznego, która
    zostaje objęta Ugodą.
    Zgodnie z art. 98 § 1 KPC, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić
    przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej
    obrony (koszty procesu).
    Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
    pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym,
    zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej
    pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

    Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
    wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
    wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i
    wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego
    stawiennictwa strony. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku
    lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie
    adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy (art. 98 § 2-
    4 tej ustawy). Przepisami tymi są Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
    października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz Rozporządzenie
    Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
    radców prawnych.
    Rozporządzenia te dla spraw cywilnych przewidują wynagrodzenie zryczałtowane, którego
    wysokość jest przewidziana przepisami prawa i uzależniona od wartości przedmiotu
    sporu. W przypadku złożenia przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego
    pełnomocnika wniosku o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego według norm prawem przepisanych, sąd nie bada czy strona faktycznie te
    koszty poniosła i zasądza je w wysokości wynikającej z przepisów – w zależności od
    nakładu pracy pełnomocnika i treści złożonego przez niego wniosku sąd zasądza od
    jednokrotności do sześciokrotności stawki minimalnej. Faktu poniesienia tych kosztów w
    postępowaniu sądowym nie bada też strona przeciwna.
    Zgodnie z art. 104 KPC koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie,
    jeżeli strony nie postanowiły inaczej. W zawartej ugodzie strony mogą np. ustalić, że tylko
    jedna ze stron ponosi w całości koszty postępowania, lub rozdzielić je w sposób nierówny.
    Przepis art. 104 KPC dotyczy ugód zawartych sądowo. W wypadku zawarcia ugody
    pozasądowej, która zazwyczaj skutkuje cofnięciem pozwu, sąd orzeka o kosztach procesu
    na zasadach ogólnych, czyli na podstawie art. 98 KPC.
    Warto wskazać, że stanowisko potwierdzające, iż wypłata kosztów postępowania
    sądowego nie generuje przychodu potwierdza także analiza stanowisk organów
    podatkowych.
    Jako przykład można tutaj podać interpretację DKIS z 15 maja 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.328.2024.1.KF. Zawarta w niej konkluzja dotyczy, co prawda, kosztów zwracanych
    na mocy wyroku sądowego, ale cel świadczenia i jego skutek ekonomiczny jest taki sam,
    jak cel i skutek wypłaty KZP opisanych w zaprezentowanym stanie faktycznym/opisie
    zdarzenia przyszłego – wyrównanie poniesionych przez stronę kosztów. Potwierdzają to
    także organy podatkowe, np. DKIS w interpretacji z 18 lipca 2022 r„ sygn. 0115- KDIT2.
    4011.360.2022.1.HD.
    Co do kwestii poruszonych w pytaniach 1-3 należy natomiast przykładowo powołać się na
    interpretację DKIS z 16 kwietnia 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.61.2025.2.DA,
    potwierdzająca, że zwrócona przez Bank na podstawie ugody sądowej kwota, stanowiąca
    częściowy zwrot kwot przekraczających należną Bankowi spłatę zadłużenia z tytułu
    zaciągniętego kredytu, nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
    UPDOF, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 UPDOF, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    - dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    - dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    W świetle art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu – co do zasady – przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej
    ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro
    bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów
    uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).

    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w punkcie 9 ww. przepisu – „inne
    źródła”.
    Stosownie do treści art. 20 ust. 1 tejże ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w treści art. 20 ust. 1 ustawy. W
    związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww.
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.

    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie zdarzenia wskazała Pani, że 5 września 2006 r. wraz z A.C. oraz B.C. zawarła z
    pozwaną X S.A. umowę kredytu mieszkaniowego „(...)” hipoteczny nr (...), który został
    przeznaczony na finansowanie własnych celów mieszkaniowych, tj. zakup spółdzielczego
    własnościowego prawa do lokalu mieszkaniowego. Wysokość kredytu została określona
    przez strony w CHF. Kredyt został spłacony w całości 12 września 2018 r. Całość kwoty
    kredytu została spłacona wyłącznie przez Panią. Pozostałe postanowienia Umowy dotyczą
    zastosowania określonego mechanizmu finansowego przeliczania CHF na PLN oraz PLN
    na CHF tak, aby wypłata oraz spłata kredytu nastąpiła w walucie polskiej, stanowiącej
    równowartość określonej liczby franków szwajcarskich. W Pani ocenie, nie można uznać,
    aby umowa kredytu zawierała kompletny mechanizm przeliczenia kwoty kredytu na
    faktyczną wysokość zobowiązania kredytobiorców wyrażoną już w PLN. W wypadku
    wyeliminowania klauzul abuzywnych umowa kredytu pozostaje umową kredytu bez
    mechanizmu waloryzacji, co powoduje, iż de facto mamy do czynienia z kredytem
    złotowym, który jedynie posiada parametry (marża, oprocentowanie) kredytu walutowego.
    Wystąpiła Pani, po uprzednim wezwaniu banku, do Sądu Okręgowego w T. z pozwem o
    zapłatę przeciwko X S.A. z siedzibą w U., wnosząc o: zasądzenie od pozwanej na rzecz Pani
    kwoty 56.118,71 zł oraz kwoty 50.271,97 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
    od obu tych kwot liczonymi od dnia 22 września 2023 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu
    świadczenia nienależnie pobranego przez pozwaną w związku z nieważnością zawartej
    przez Panią umowy kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) z dnia 5 września 2006
    r., tj. sumą uiszczonych przez Panią wpłat - rat kredytu, prowizji, opłat kredytowych i około
    kredytowych; ewentualnie o zasądzenie od pozwanej na rzecz Pani kwoty 68.879,15 zł
    wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 września 2023 r. do dnia zapłaty
    tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wynikającego z nadpłaconych rat kredytu, tj.
    różnicy pomiędzy wysokością uiszczonych rat kredytu, a kwotami które powinny być
    uiszczane przy braku niedozwolonych postanowień umownych, stosowanych przez
    pozwaną w umowie kredytu, a także o zasądzenie od pozwanej na Pani rzecz zwrotu
    kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych
    wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności od dnia uprawomocnienia się
    orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
    W toku postępowania toczącego się między Panią a pozwanym bankiem, X S.A. wystąpił z
    propozycją zawarcia ugody pozasądowej, w której w celu zakończenia wszelkich sporów
    dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty
    przez Strony w Ugodzie sposób rozliczenia Umowy opisany w ugodzie oraz wpłatę
    dokonaną przez Kredytobiorcę w dniu 12 września 2018 r., Bank:
    - zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie kwoty 24.166,82
      złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek,
    - wypłaci kwotę dodatkową w wysokości 78.020,76 zł,
    - zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorcę w
      związku ze Sporem oraz połowę opłaty od pozwu.
    Wskazała Pani, że wypłata dodatkowej kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na
    skutek zmiany waluty zadłużenia i przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj.
    wynikającego ze zmiany waluty zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot)
    Klient uiściłby do Banku mniej, niż opisana powyżej pierwotna wartość wypłaconego mu
    finasowania. Oznacza to, że po dokonaniu operacji związanych ze zmianą waluty
    zadłużenia i dodatkową kwotą, Klient w związku z daną umową finansowania
    hipotecznego walutowego spłaca do Banku nie mniej niż otrzymana przez niego wartość

    finansowania, a więc dodatkową kwotą objęte są tylko i wyłącznie środki wpłacone
    uprzednio Bankowi przez Klienta w celu wypełnienia wiążącej go umowy finansowania
    hipotecznego walutowego, które przekraczają wartość spłat przypadających na wypłacony
    mu kapitał finansowania # w uproszczeniu można określić, że dodatkowa kwota jest
    formą zwrotu Klientowi wpłat, które dokonał on w trakcie „życia” umowy finansowania z
    tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego
    udzielonego w CHF otrzyma Pani kwotę 24.166,82 złotych tytułem zwrotu kapitału i
    odsetek oraz kwotę dodatkową w wysokości 78.020,76 zł, i kwoty te – jak wynika z
    okoliczności sprawy – obejmować będą wyłącznie nadpłatę dokonaną ponad nominalną
    wartość kapitału wypłaconego z banku, to uznać trzeba, że nie uzyska Pani faktycznie
    korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w
    Pani majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, w związku z wypłatą przez Bank kwoty w wysokości 24.166,82 zł tytułem
    zwrotu kapitału i odsetek oraz wypłatą dodatkowej kwoty w wysokości 78.020,76 zł, które
    to kwoty stanowić będą zwrot własnych pieniędzy, które wpłaciła Pani wcześniej do banku
    w ramach spłaty kredytu (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu), nie będą
    one stanowić dla Pani przysporzenia i po Pani stronie nie powstanie przychód w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w
    konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.
    Natomiast, w kwestii opodatkowania kwoty tytułem zwrotu kosztów procesu oraz połowy
    opłaty od pozwu, należy wskazać, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964
    r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
      koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

    Jak wynika z powyższych przepisów, zwrot kosztów procesu (w tym zastępstwa
    procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten
    nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
    postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że otrzyma Pani zwrot kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa
    procesowego), które wcześniej poniosła oraz zwrot połowy opłaty od pozwu. W takim
    wypadku kwoty te będą stanowić jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie
    będą więc stanowić dochodu podlegającego opodatkowaniu. Dla celów podatkowych
    kwoty, które Pani otrzyma tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu oraz zwrotu kosztów
    procesu (w tym zastępstwa procesowego) są obojętne podatkowo. W konsekwencji zwrot
    poniesionych przez Panią kosztów nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.