Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD9/033/510/BRT/2014/RD-71665
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2014-10-17
Teza: 1. Czy tłumaczenia dla organów władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sądu lub prokuratury należy wliczać do dochodu osiąganego z działalności gospodarczej, czy też z działalności wykonywanej osobiście a w związku z powyższym, czy faktury VAT wystawiane tymże organom powinny być wystawiane w ramach działalności gospodarczej, czy też działalności wykonywanej osobiście? 2. Czy w przypadku uznania tychże tłumaczeń za działalność wykonywaną osobiście zachodzi konieczność ich księgowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działalność-działalność wykonywana osobiście; księgi-księgi przychodów i rozchodów; przychód-źródła przychodu
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13

Zmiana interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 15 października 2013 r. Nr IBPBII/1/415-714/13/BJ wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 17 lipca 2013 r., uzupełnionym w dniach 04 i 09 października 2013 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji do źródła przychodów wynagrodzenia z tytułu usług tłumacza przysięgłego świadczonych na zlecenie np. sądów, policji, prokuratury wykonywanych w ramach działalności gospodarczej, **jest prawidłowe**.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 15 października 2013 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji przychodów do właściwego źródła. Interpretacja wydana została na wniosek Pana z dnia 17 lipca 2013 r., uzupełniony w dniach 04 i 09 października 2013 r.

Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest tłumaczem przysięgłym języka czeskiego. Na mocy ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego wykonuje, oprócz zleceń dla firm i osób fizycznych, tłumaczenia dla organów władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sądu lub prokuratora, na podstawie właściwych przepisów (art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest płatnikiem podatku od towarów i usług. Wykonał 5 tłumaczeń dla sądów i policji, wystawiając fakturę VAT w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, zapłaciwszy od nich odpowiednią zaliczkę na podatek dochodowy.

W piśmie z 4 października 2013 r. (data wpływu – 9 października 2013 r.), stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca doprecyzował stan faktyczny i wskazał, że jest czynnym podatnikiem podatków od towarów i usług. Usługi wykonywane przez Wnioskodawcę są wymienione w art. 13 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tytułu wykonania wskazanych czynności zlecający określa termin ich wykonania (datę zwrotu tłumaczenia pisemnego lub datę stawiennictwa w trakcie wykonywania czynności na miejscu), liczbę egzemplarzy. W pouczeniu wskazuje również sankcje wynikające z niewywiązania się ze zlecenia, określone w zależności od rodzaju tłumaczenia w Kodeksie postępowania cywilnego, karnego lub administracyjnego. Wynagrodzenie wykonującego zlecenie za wskazane czynności jest określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (Dz.U. Nr 15, poz. 131), natomiast zlecający nie pobiera z tego tytułu wynagrodzenia oraz nie ponosi odpowiedzialności za wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Wnioskodawca zarejestrował działalność gospodarczą w lutym 2013 r. Zarejestrował się również jako płatnik VAT. Z tego tytułu rozlicza zarówno podatek dochodowy, jak i podatek VAT w cyklu kwartalnym. Faktury wystawiane w ramach działalności gospodarczej rozumie w sposób następujący: jako sprzedawca określony jest „…”, z kolei w polu z numerem rachunku bankowego widnieje numer rachunku firmowego. Faktura jest wpisana do podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej właśnie dla wskazanej działalności gospodarczej.

Fakturę wystawianą w ramach działalności wykonywanej osobiście Wnioskodawca rozumie w sposób następujący: jako sprzedawca określony jest „…”, w polu z numerem rachunku bankowego widnieje numer rachunku osobistego Wnioskodawcy, a sama faktura nie jest wpisywana do podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej dla działalności gospodarczej pod nazwą „…”.

W związku z powyższym zadano pytania:

1.  Czy tłumaczenia dla organów władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sądu lub prokuratury należy wliczać do dochodu osiąganego z działalności gospodarczej, czy też z działalności wykonywanej osobiście a w związku z powyższym, czy faktury VAT wystawiane tymże organom powinny być wystawiane w ramach działalności gospodarczej, czy też działalności wykonywanej osobiście?
2.  Czy w przypadku uznania tychże tłumaczeń za działalność wykonywaną osobiście zachodzi konieczność ich księgowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów?

Jak wskazał organ upoważniony „przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii dotyczącej kwalifikacji przychodów do właściwego źródła.”

Zdaniem Wnioskodawcy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2009 r., nakładające na osoby będące płatnikami VAT powiększanie stawki za tłumaczenie o należny podatek od towarów i usług, wyjaśnia tę kwestię i dopuszcza księgowanie faktur wystawionych sądom, prokuraturom itd. w ramach działalności gospodarczej. Tym samym wpisowi do podatkowej księgi przychodów i rozchodów podlegają również faktury VAT wystawione ww. organom. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca uzupełnił stanowisko i wskazał, że w jego opinii tłumaczenia wykonywane dla sądów/policji/prokuratury należy wliczać do dochodu osiągniętego z działalności gospodarczej. Wnioskodawca zaznaczył, że w chwili obecnej sądy, wraz ze zleconym tłumaczeniem, wysyłają formularz osobowy zawierający pytania dotyczące m. in. prowadzenia działalności gospodarczej. Nie można co prawda jednoznacznie stwierdzić, że tego typu formularz pozwala na rozliczanie wskazanych tłumaczeń w ramach działalności gospodarczej, aczkolwiek obecność tego pytania i jednoczesne przyjmowanie do rozliczenia faktur wystawionych w ramach działalności gospodarczej wskazuje, że być może mamy do czynienia z ustaloną praktyką.

Wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 15 października 2013 r. Nr IBPBII/1/415-714/13/BJ, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdzając m.in., że „(…) Wyodrębnienie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu przychodów z działalności wykonywanej osobiście, przychodów osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności - przy jednoczesnym zdefiniowaniu na użytek tej ustawy pojęcia pozarolniczej działalności gospodarczej - nie pozostawia wątpliwości, że źródłem tych przychodów nie jest pozarolnicza działalność gospodarcza, lecz działalność wykonywana osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy. (\`(...)\`).”

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.

Interpretacja indywidualna wydana przez organ upoważniony nie jest prawidłowa.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 6 ustawy jest to działalność zarobkowa:

1.  wytwórcza, budowlana handlowa, usługowa,
2.  polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
3.  polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

\-prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4-9.

Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście. Zgodnie z art. 13 pkt 6 powołanej ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9.

Problematyka, na gruncie przepisów wyżej wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpowiedniego kwalifikowania do źródła przychodów do właściwego źródła, w sytuacji gdy przychody uzyskiwane przez podatnika są wymienione w katalogu przychodów z działalności wykonywanej osobiście i jednocześnie działalność prowadzona przez podatnika spełnia warunki określone w definicji działalności gospodarczej, była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które nie było jednolite.

Wobec zaistniałej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie całej Izby Finansowej, podjął w dniu 21 października 2013 r. uchwałę, sygn. akt II FPS 1/13, w której stwierdził, że "wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zależnie od formy prawnej w jakiej wykonuje on swój zawód, należy kwalifikować do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) – w przypadku gdy pomoc prawną z urzędu pełnomocnik wykonuje prowadząc działalność zawodową w formie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f., a gdy czyni to w ramach innych form wykonywania swojego zawodu – wynagrodzenie to należy kwalifikować do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy".

Mając na uwadze powyższe, Minister Finansów wydał interpretację ogólną z dnia 21 listopada 2013 r. Nr DD3/033/181/CRS/13/RD-90955/13, w której stwierdził m.in., że (\`(...)\`) kwalifikacja do źródła przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, jest zależna od formy prawnej wykonywania przez niego zawodu adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego czy rzecznika patentowego.

Jeżeli adwokat, radca prawny, doradca podatkowy czy rzecznik patentowy działalność zawodową wykonuje w formie organizacyjnej, w ramach której osiąga dochody kwalifikowane do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT, wówczas wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy zaliczyć do przychodów z tego źródła.

Jeżeli natomiast radca prawny, doradca podatkowy czy rzecznik patentowy wykonuje swoją działalność zawodową w innej formie, np. w ramach stosunku pracy, wówczas ich wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy kwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 ustawy PIT. W tym przypadku na sądzie spoczywają obowiązki płatnika, określone w art. 41 ust. 1 oraz w art. 42 ust. 1 i 2 ustawy PIT(\`(...)\`).

Należy również wskazać, że wyżej wymienioną interpretacją ogólną, Minister Finansów zmienił dotychczasową interpretację ogólną z dnia 4 września 2002 r. Nr PB5/KD-033-317-2122/02, kwalifikującą omawiane przychody do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście.

Ponadto mając na uwadze brak uzasadnienia dla odmiennej wykładni tych samych przepisów wobec różnych grup zawodowych Minister Finansów wydał interpretację ogólną z dnia 22 maja 2014 r. Nr DD2/033/30/KBF/14/RD-47426 wskazując, iż (…) podatnik uzyskujący przychody z tytułów wymienionych w art. 13 pkt 2–8 ustawy PIT może dla celów podatku dochodowego zaliczyć te przychody do działalności gospodarczej, pod warunkiem, że uzyskuje je w ramach działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 5a pkt 6 ustawy PIT, i jednocześnie nie zachodzą łącznie przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ustawy PIT.

Odnosząc się zatem do opisanego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego należy stwierdzić, że jeżeli tłumacz przysięgły prowadząc działalność zawodową w formie pozarolniczej działalności gospodarczej wykonuje czynności na zlecenie np. sądu, policji, prokuratury to wynagrodzenie z tego tytułu kwalifikowane jest do źródła przychodów „pozarolnicza działalność gospodarcza”.

Mając powyższe na uwadze stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zaistniałego stanu faktycznego, jest prawidłowe.

W konsekwencji należało, z urzędu, dokonać zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów może, z urzędu zmienić ją w dowolnym czasie.

Zmieniona interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.