Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.334.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-11
Teza: Usługi ubezpieczeniowe nabywane przez Wnioskodawcę od
zagranicznego Podmiotu Refakturującego w drodze
refakturowania w ramach Grupy — nie podlegają
opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na
podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a, w związku z czym Spółka
dokonując za nie zapłaty nie jest obowiązana do poboru
podatku jako płatnik na podstawie art. 26 ust. 1 oraz nie
powstaje obowiązek wysyłki informacji IFT; 2R.
Słowa kluczowe: informacja-informacja podatkowa-wymiana informacji
podatkowych
należność-należność zagraniczna
podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek
dochodowy
podatek-podatek pobierany u źródła
refakturowanie
usługi-usługi ubezpieczeniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest częścią światowej Grupy (...) (dalej:
    „Grupa”), która jest liderem na rynku (...) specjalizującym się w (...). Grupa świadczy
    również poboczne usługi komplementarne względem usług związanych z (...) mające na
    celu zapewnienie jej Klientom kompleksowych usług (...). Działalność Grupy jest
    nastawiona przede wszystkim na (...). Wiodący przedmiot działalności Wnioskodawcy
    został sklasyfikowany pod kodem PKD (...), jednakże wykonuje on również szereg
    wspomagających czynności takich jak (...) (PKD: ...), (...) (PKD: ...), czy też (...) (PKD: ...).
    Wnioskodawca posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w
    Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
    tj. jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze
    zm. dalej: „ustawa o CIT”).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa w drodze refaktury, tak
    jak i planuje nabywać przyszłości, usługi ubezpieczeniowe wewnątrzgrupowe od
    podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu.
    Usługi te dotyczą w szczególności ubezpieczeń majątkowych mających na celu ochronę
    Wnioskodawcy przed szkodliwymi skutkami, tj. szkodami będącymi skutkiem zdarzeń
    losowych jakie mogą wystąpić w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności,
    w szczególności przed odpowiedzialnością za ich skutki wobec osób trzecich, czy to z mocy
    przepisów prawa, czy też w związku z treścią stosunków zobowiązaniowych, które zawarł
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Branża (...) jest
    dziedziną podatną na ryzyka związane ze zdarzeniami losowymi, niedającymi się
    przewidzieć, wobec czego takie ubezpieczenie stanowi niezbędny element prawidłowego
    prowadzenia działalności przez Wnioskodawcę i ochrony jego majątku przed skutkami
    szkód, na które nie ma żadnego wpływu.
    Usługi te nabywane są w drodze refaktury od (...) (dalej: „Podmiot Refakturujący”),
    podmiotu mającego siedzibę we Francji, zarejestrowanego w lokalnym rejestrze
    przedsiębiorców pod numerem (...), będącym francuskim rezydentem podatkowym. Może
    się zdarzyć również, że w charakterze podmiotu refakturującego wystąpi podmiot mający
    siedzibę w Wielkiej Brytanii (Szkocja), posiadający numer: (...). Podmiot Refakturujący lub
    Podmioty Refakturujące nabywają zaś te usługi od podmiotu wiodącego w Grupie, czyli od
    (...) (dalej: „Podmiot Wiodący”), posiadającym (...), amerykańskiego podmiotu
    stanowiącego trzon grupy, będącym rezydentem podatkowym Stanów Zjednoczonych.
    Taka konstrukcja transakcji wynika z międzynarodowego charakteru Grupy, w ramach
    której podmiot wiodący oferuje w ramach specjalnego programu usługi ubezpieczeniowe
    dla podmiotów z innych państw, lecz dostarcza je za pośrednictwem konkretnych
    wyspecjalizowanych do tego podmiotów.

    W związku z otrzymaniem refaktury usług ubezpieczeniowych w ramach Grupy,
    Wnioskodawca wypłaca na rzecz Podmiotu Refakturującego niebędącego polskim
    rezydentem podatkowym określone należności z tego tytułu. Jednocześnie należy
    zaznaczyć, że Wnioskodawca nie wypłaca należności z tytułu usług ubezpieczeniowych,
    które byłyby świadczone przez zagraniczny zakład w rozumieniu umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania lub ustawy o CIT, ani też nie są zawierane za pośrednictwem
    takiego zakładu w Polsce.
    Wnioskodawca pragnie również doprecyzować dane Podmiotu Refakturującego oraz
    Wiodącego, które prezentują się następująco: 1. Podmiot Refakturujący: (...) Francja.
    Alternatywnie: (...) UK (...). 2. Podmiot Wiodący: (...) Stany Zjednoczone.
    Pytania
    1. Czy wypłaty należności z tytułu usług ubezpieczeniowych nabywanych przez
      Wnioskodawcę od Podmiotu Refakturującego w drodze refakturowania w ramach
      Grupy, podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na
      podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, w związku z czym Spółka dokonując za nie
      zapłaty jest obowiązana do poboru podatku jako płatnik na podstawie art. 26 ust. 1
      ustawy o CIT?
    2. Czy wypłaty należności z tytułu usług ubezpieczeniowych nabywanych przez
      Wnioskodawcę od Podmiotu Refakturującego w drodze refakturowania w ramach
      Grupy, podlegają obowiązkowi raportowania w informacji o dokonanych wypłatach i
      pobranym podatku (odpowiednio IFT-2R)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Usługi ubezpieczeniowe nabywane przez Wnioskodawcę od Podmiotu Refakturującego
      w drodze refakturowania w ramach Grupy — nie podlegają opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o
      CIT, w związku z czym Spółka dokonując za nie zapłaty nie jest obowiązana do poboru
      podatku jako płatnik na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    2. Usługi ubezpieczeniowe nie zostały wskazane w katalogu przychodów podlegających
      opodatkowaniu podatkiem u źródła w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, w
      związku z ich wypłatą nie powstaje obowiązek wysyłki informacji IFT-2R.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2
    tej ustawy, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług
    prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług
    rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
    podobnym charakterze ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Jednocześnie w myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT przepisy ust. 1 tego artykułu stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W kontekście powyższej regulacji warto przywołać stanowisko Naczelnego Sądu
    Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z 5 lipca 2016 r. (sygn. Il FSK 2369/15)
    zgodnie z którym: „Dla uznania, że świadczenie nie wymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt
    2a jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla
    świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami
    charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych”.
    W ocenie Wnioskodawcy nabywane przez niego usługi ubezpieczeniowe od Podmiotu
    Refakturującego poprzez refaktury w ramach Grupy, nie wchodzą w zakres usług
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, w szczególności nie są usługami

    podobnymi do gwarancji i poręczeń. Stanowisko Wnioskodawcy wynika z faktu, że umowa
    ubezpieczenia, a umowa poręczenia lub gwarancji różnią się zasadniczo w swej istocie.
    Odnosi się to zarówno do gospodarczej funkcji (celu) usługi oraz odmiennego jej
    charakteru prawnego.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że umowa ubezpieczenia została opisana w art.
    805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks Cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061
    ze zm.; dalej także: „KC”). Zgodnie z tym przepisem przez umowę ubezpieczenia
    ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić
    określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a
    ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
    Zgodnie z § 2 pkt 1 tego artykułu świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na
    zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę
    powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.
    Zatem umowa ubezpieczenia jest umową dwustronną zawieraną pomiędzy
    ubezpieczycielem i ubezpieczającym, która pełni funkcję ochronną i odszkodowawczą w
    przypadku wystąpienia zdarzenia losowego.
    Natomiast umowa poręczenia została opisana w art. 876 § 1 KC zgodnie z którym przez
    umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać
    zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Ze wskazanej
    regulacji wynika, że poręczenie – w przeciwieństwie do umowy ubezpieczenia – jest
    umową wielostronną, której istota polega na ostatecznym spełnieniu zobowiązania i
    zaspokojeniu roszczenia wierzyciela. Poręczenie nie ma nic wspólnego z odszkodowaniem
    w przypadku wystąpienia przyszłego zdarzenia losowego, jak ma to miejsce przy umowie
    ubezpieczenia. Co więcej, poręczenie zasadniczo cechuje się akcesoryjnością, czyli w dużej
    mierze uzależnione jest od istnienia zobowiązania głównego. Ponadto, jako argument
    przemawiający za brakiem podobieństw pomiędzy instytucją poręczenia, a ubezpieczenia
    można przywołać fragment rozważań przedstawicieli doktryny prawa cywilnego (Ciszewski
    Jerzy (red.), Nazaruk Piotr (red.), Kodeks cywilny. Komentarz Opublikowano: WKP 2019):
    „Instytucje podobne. Przepisy i praktyka obrotu wyróżniają wiele instytucji podobnych do
    poręczenia. Najbardziej zbliżone to poręczenie wekslowe i czekowe udzielane na gruncie
    przepisów prawa wekslowego i czekowego (por. np. I. Korczyńska, Poręczenie wekslowe).
    Podobną funkcję pełni też gwarancja bankowa. Zarówno poręczenia wekslowe i czekowe,
    jak i gwarancja mają – w odróżnieniu od poręczenia – charakter zobowiązań
    abstrakcyjnych, których ważność nie zależy od zobowiązania głównego. Umowa o
    świadczenie na rzecz osoby trzeciej również wykazuje pewne podobieństwa z
    poręczeniem.
    Z rozwiązań podobnych do poręczenia największe znaczenie w obrocie ma obecnie
    gwarancja bankowa i ubezpieczeniowa (por. np. M. Sychowicz (W:) G. Bieniek i in.,
    Komentarz... Zobowiązania, t. 2, 2009, s. 706; A. Szpunar, Zabezpieczenia osobiste..., s.
    163; S. Rudnicki, O umowie gwarancyjnej, s. 1; G. Tracz, Gwarancja bankowa...; G. Tracz,
    Umowa gwarancji...; A. Kubas, Umowa na rzecz...; A. Kunicki, Umowa o świadczenie...)”. W
    powyższych rozważaniach przedstawiciele doktryny w żadnym miejscu nie wskazują na
    podobieństwo poręczenia i umowy ubezpieczenia opisanej w art. 805 § 1 KC – podkreślić
    należy, że wymieniona gwarancja ubezpieczeniowa jest instytucją odrębną od umowy
    ubezpieczenia, do czego Wnioskodawca odniesie się szerzej w dalszej części wniosku.
    Należy podkreślić, że autorzy wskazują na podobieństwo poręczenia do różnego rodzaju
    gwarancji, co może potwierdzać, że wskazanie przez ustawodawcę w art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT gwarancji i poręczenia, a pominięcie ubezpieczenia, było działaniem
    zamierzonym, tj. ustawodawca w pełni świadomie nie chciał obejmować usług
    ubezpieczenia zakresem ww. przepisu. Co więcej, fakt że ustawodawca uznał za konieczne
    wymienienie w tekście aktu prawnego tak podobnych usług jak gwarancji i poręczenia
    wskazuje, że analizując „podobny charakter” świadczenia należy dokonywać tego ściśle. Z

    kolei sama ogólna umowa gwarancji nie została określona wprost w przepisach KC i
    podlega zasadzie swobody umów. W KC wyróżniono natomiast szczególne formy
    gwarancji takie jak: gwarancję przy sprzedaży, gwarancję zapłaty oraz gwarancję na dzieło.
    Analiza wymienionych powyżej rodzajów gwarancji pozwala na przyjęcie twierdzenia, że
    istota gwarancji jest odmienna od istoty umowy ubezpieczenia z uwagi na fakt, że umowa
    gwarancji ma charakter jednostronnie zobowiązujący i akcesoryjny, ponieważ najczęściej
    jest to umowa zawierana obok zobowiązania głównego (np. umowa sprzedaży), w której
    to gwarant ma spełnić określone świadczenie.
    Z kolei umowa ubezpieczenia polega zawsze na świadczeniach wzajemnych i nie jest
                            1zawierana akcesoryjnie. Zgodnie z art. 649 § 2 KC gwarancją zapłaty może być m.in.
    gwarancja bankowa lub ubezpieczeniowa. Gwarancja bankowa została zdefiniowana w
    art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1646 ze zm.; dalej: „PB”) jako jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po
    spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków
    zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie
    beneficjent [załączy – przyp. organu] do sporządzonego we wskazanej formie żądania
    zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji –
    bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.
    Natomiast w odniesieniu do gwarancji ubezpieczeniowej należy zauważyć, że nie została
    ona zdefiniowana w żadnym akcie prawnym. W praktyce gwarancja ubezpieczeniowa
    polega na zobowiązaniu się gwaranta, którym jest zakład ubezpieczeń do wypłaty na rzecz
    beneficjenta gwarancji określonej kwoty, w przypadku niewykonania przez dłużnika
    zobowiązań względem beneficjenta gwarancji. Innymi słowy, jest to gwarancja mocno
    zbliżona do gwarancji bankowej, z tą różnicą, że funkcję gwaranta w tym przypadku pełni
    zakład ubezpieczeń, a nie bank.
    Poniżej Wnioskodawca prezentuje listę podstawowych różnic zachodzących pomiędzy
    umową ubezpieczeniową, a umową gwarancji ubezpieczeniowej:
    a. w ramach usługi ubezpieczenia ubezpieczyciel jest zobowiązany do wyrównania szkody
      powstałej w wyniku zdarzenia losowego, natomiast w przypadku gwarancji
      ubezpieczeniowej zakład ubezpieczeń wypłaca określoną kwotę bez względu na
      przyczyny niewykonania przez dłużnika zobowiązania wobec beneficjenta gwarancji;
    b. ciężar ekonomiczny gwarancji ubezpieczeniowej ponosi dłużnik, a nie wierzyciel będący
      beneficjentem gwarancji, natomiast w przypadku usługi ubezpieczeniowej ciężar
      ekonomiczny ponosi podmiot będący jednocześnie beneficjentem ubezpieczenia;
    c. w przypadku gwarancji ubezpieczeniowej zakładowi ubezpieczeń – w przypadku wypłaty
      sumy gwarancyjnej na rzecz beneficjenta gwarancji – przysługuje roszczenie wobec
      dłużnika (zleceniodawcy gwarancji ubezpieczeniowej) o zwrot wypłaconej sumy
      gwarancyjnej, natomiast w przypadku usługi ubezpieczeniowej w przypadku wypłaty
      ubezpieczenia ciężar ekonomiczny ponosi zakład ubezpieczeń.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Bydgoszczy z 22 stycznia 2020 r. (sygn. I SA/Bd 655/19),
    w którym WSA stwierdził, iż: „Spółka dokonując analizy regulacji w zakresie gwarancji
    wyróżniła gwarancję udzielaną przy sprzedaży, wykonaniu dzieła oraz gwarancję zapłaty
    za roboty budowlane. Jednocześnie biorąc pod uwagę, że gwarancja udzielana przy
    sprzedaży, jak i wykonaniu dzieła ma charakter gwarancji jakości (odpowiednio rzeczy lub
    dzieła) zasadnie przyjęto, że dla porównań z usługami ubezpieczenia należy odwoływać się
                                        1do gwarancji zapłaty za roboty budowlane, która zgodnie z art. 649 § 2 k.c., może
    przybrać postać m.in. gwarancji bankowej, a zwłaszcza ubezpieczeniowej. Wprawdzie
    zarówno zawieranie umów ubezpieczenia, jak i umów gwarancji ubezpieczeniowych
    należy do czynności ubezpieczeniowych w rozumieniu art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 11
    września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz.
    381 ze zm.) i wspólną ich cechą jest obowiązek świadczenia przez gwaranta lub zakład

    ubezpieczeń w związku z zaistnieniem określonego zdarzenia, to cechy odróżniające te
    kategorie wykluczają traktowanie ich jako podobnych. Istota umowy gwarancyjnej polega
    na tym, że jest ona zawierana pomiędzy gwarantem (zakład ubezpieczeń) a beneficjentem
    (wierzycielem). Jednocześnie pomiędzy gwarantem (zakład ubezpieczeń) a dłużnikiem
    (zleceniodawcą gwarancji) jest zawierana dodatkowa umowa o udzieleniu gwarancji. Jest
    umową nienazwaną opartą na zasadzie swobody umów. Gwarancje ubezpieczeniowe
    służą potwierdzeniu wiarygodności finansowej przedsiębiorcy (dłużnika-zleceniodawcy
    gwarancji względem kontrahentów (wierzycieli). W przeciwieństwie do ubezpieczenia
    majątkowego, w przypadku którego zgodnie z art. 805 § 2 pkt 1 k.c. ubezpieczyciel
    wyrównuje szkodę spowodowaną określonym zdarzeniem (wypadkiem), w ramach
    gwarancji ubezpieczeniowej wypełnia on jedynie zobowiązanie polegające na wypłacie
    konkretnej sumy pieniężnej wobec braku spełnienia świadczenia przez dłużnika,
    zlecającego udzielenie tego typu zabezpieczenia. Ponadto należy zwrócić uwagę, że cechą
    charakterystyczną umowy ubezpieczenia jest zobowiązanie się przez ubezpieczającego do
    opłacenia składki, co nie występuje w przypadku gwarancji, w przypadku której na
    beneficjencie taki obowiązek nie spoczywa”.
    Mając na uwadze powyższe stanowisko WSA oraz fakt, że w swej istocie umowa gwarancji
    ubezpieczeniowej i bankowej jest znacznie bliższa poręczeniu, niż umowie ubezpieczenia
    wskazanej w art. 805 § 1 KC, należy stwierdzić, że brak wskazania usług
    ubezpieczeniowych w katalogu usług art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT jest zamierzonym
    działaniem ustawodawcy.
    Niezależnie od powyższych rozważań, dotyczących różnic pomiędzy usługami
    ubezpieczeniowymi, gwarancją i poręczeniem na gruncie cywilistycznym, Wnioskodawca
    pragnie wskazać na kolejny argument przemawiający za prawidłowością jego stanowiska
    zaprezentowanego we wniosku, tym razem w oparciu o brzmienie i wykładnię ustawy o
    CIT.
    Zgodnie z obowiązującym do końca 2021 r. art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatnicy
    byli obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty usług doradczych,
    badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli przetwarzania danych,
    ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. W ocenie
    Wnioskodawcy brzmienie powyższego przepisu stanowi jednoznaczne potwierdzenie, że
    usługi ubezpieczeniowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem „u źródła” na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Konstatacja ta wynika z wewnętrznej wykładni przepisów
    ustawy o CIT w oparciu o zasadę racjonalnego ustawodawcy. Skoro bowiem ustawodawca
    w art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wymienił obok siebie usługi ubezpieczeń, gwarancji i
    poręczeń, przy jednoczesnym dodaniu sformułowania „świadczeń o podobnym
    charakterze” należy uznać, że gdyby jego intencją było objęcie usług ubezpieczenia
    dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, zostałyby one tam wprost wskazane tak jak
    zostało to zrobione w art. 15e ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
    Innymi słowy, brzmienie co prawda historycznego, lecz ustanowionego w systemie tej
    samej ustawy przez tego samego racjonalnego ustawodawcę art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT potwierdza, że w ocenie ustawodawcy:
    i. usługi ubezpieczenia są usługami innymi niż poręczenie lub gwarancja,
    ii. usługi ubezpieczenia nie są usługami podobnymi do usług poręczenia lub gwarancji.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w przywołanym już we wniosku
    orzeczeniu WSA z Bydgoszczy, który jednoznacznie stwierdza, że: „Zasadnie Skarżąca
    wskazuje, że w związku z powyższym przy uwzględnieniu zasady konsekwencji
    terminologicznej, nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu, że usługi ubezpieczenia
    są podobne do gwarancji, skoro treść innego przepisu tej samej ustawy prowadzi do
    odmiennych wniosków wobec wskazania ubezpieczeń obok gwarancji oraz obok zwrotu
    obejmującego grupę świadczeń o podobny charakterze. W literaturze jest wszakże
    prezentowany pogląd, że powyższa zasada wynikająca z koncepcji racjonalnego

    ustawodawcy może zostać ograniczona, o ile wskazuje na niepozostawiająca wątpliwości
    intencja prawodawcy, niemniej jednak przełamanie omawianej zasad dopuszczalne jest w
    obrębie całego systemu prawa, ale nie w obrębie jednego i tego samego akt prawnego
    (por. M. Dębska, Zasady techniki prawodawczej. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze
    LexisNexis, 2013)”.
    W tym miejscu należy podkreślić, że powyższy wyrok sądu administracyjnego zapadł w
    stanie faktycznym analogicznym do stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we
    wniosku. W wyroku tym WSA potwierdził, że usługi ubezpieczeniowe nie wchodzą w
    zakres art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w związku z czym na podmiocie wypłacającym z ich
    tytułu wynagrodzenie na rzecz podmiotów, które nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu, nie ciąży obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku
    dochodowego.
    Końcowo należy wskazać, że gospodarczy charakter usługi ubezpieczenia z perspektywy
    zaspokajanych potrzeb usługobiorcy i funkcji jakie pełnią usługi ubezpieczeniowe w
    gospodarce rynku jest tak odmienny, że nie sposób przypisać im do charakteru
    podobnego do jakiejkolwiek usług wymienionej w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Wnioskodawca pragnie również jeszcze raz zwrócić uwagę na motywy jakie kierowały nim
    decydując się na zawarcie umowy ubezpieczenia. Jak wskazał w opisie stanu faktycznego,
    w jego działalności posiadanie adekwatnego ubezpieczenia należy poczytywać jako środek
    zapewniający ochronę Wnioskodawcy przed szkodliwymi skutkami, tj. szkodami będącymi
    skutkiem zdarzeń losowych jakie mogą wystąpić w ramach prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności, w szczególności przed odpowiedzialnością za ich skutki wobec
    osób trzecich, czy to z mocy przepisów prawa, czy też w związku z treścią stosunków
    zobowiązaniowych, które zawarł Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Celem Wnioskodawcy stojącym za umową, z tytułu której wypłacane są
    należności będące przedmiotem wniosku jest zapewnienie należytego odszkodowania na
    własną rzecz za szkody jakie on sam poniesie w wypadku wszelkich zdarzeń losowych
    związanych z prowadzoną działalnością. Co więcej, stosunek, na podstawie którego będą
    wypłacane należności jest dwustronny, nie uczestniczą w nim podmioty trzecie – w
    szczególności Klienci Wnioskodawcy – które miałyby włączać do treści stosunków
    zobowiązaniowych z Wnioskodawcą to ubezpieczenie jako element zabezpieczenia swoich
    interesów, Wnioskodawca jest w tego stosunku ramach zobowiązany do uiszczania
    odpowiednich składek oraz wszelkie świadczenia na jego rzecz będą mu przysługiwać
    tylko w razie poniesienia przez niego określonej szkody.
    Ogół zaprezentowanych powyżej okoliczności prawnych i faktycznych nie pozostawia
    wątpliwości, że usługi ubezpieczeniowe nabywane przez Wnioskodawcę od Podmiotu
    Refakturującego w drodze refakturowania w ramach Grupy – nie podlegają
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    2a ustawy o CIT, w związku z czym Wnioskodawca dokonując za nie zapłaty nie jest
    obowiązany do poboru podatku jako płatnik na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca na poparcie swojej tezy pragnie przywołać również wydawane przez organ
    interpretacje indywidualne z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.174.2020.13/S
    /MR, z dnia 19 grudnia 2023 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.470.2023.3.MW, z dnia 17
    października 2024 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.457.2024.2.PK/PP, czy też wyroki
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt III
    SA/Wa 1919/20, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października
    2021 r., sygn. akt II FSK 834/21, w których stanowiska analogiczne do stanowiska
    Wnioskodawcy zostały uznane za prawidłowe.
    Ad 2. Zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą,
    które dokonują wypłat należności na rzecz nierezydentów z tytułu określonych w art. 21
    ust. 1 ustawy o CIT, są zobowiązane do poboru podatku u źródła oraz do sporządzenia

    informację o dokonanych wypłatach i pobranym podatku (IFT-2R). Usługi ubezpieczeniowe
    nie zostały zawarte w katalogu przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem u
    źródła w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, w związku z ich wypłatą nie powstaje
    obowiązek wysyłki informacji IFT-2R.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Na marginesie organ zauważa, że art. 26 ust. 1 ustawy o CIT obowiązuje w brzmieniu:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Art. 26 ust. 3 obowiązuje w brzmieniu:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e
      pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania,
      albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na rachunek
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników
      wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z
      papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość
      nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa
      w art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
      wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w:
      1) art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,
      2) art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i
        pobranym podatku
      - sporządzone według ustalonego wzoru.
      Obowiązek przesłania tych informacji podatnikom oraz urzędowi skarbowemu nie
      powstaje w przypadku i w zakresie określonych w ust. 2a zdanie pierwsze.
    Powyższe nie ma wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w interpretacji.

    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków zaznaczyć należy, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.

    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.