Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.431.2025.3.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Skutki podatkowe zawarcia umowy faktoringowej ze spółką
francuską.
Słowa kluczowe: firma-firma zagraniczna
korekta-korekta przychodu
koszt-korekta kosztów
leasing-leasing finansowy
umowa-umowa faktoringu
wierzytelność-obrót wierzytelnościami
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Korekta przychodu
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Korekta
kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3j
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4i

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    skutków podatkowych zawarcia umowy faktoringowej ze spółką francuską. Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

„Spółka” lub „Wnioskodawca” jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, zarejestrowaną w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru
    Sądowego.
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się (...).
    Spółka zamierza zawrzeć (i) Ramową Umowę o Dyskontowaniu Wierzytelności oraz (ii)
    Umowę Adopcyjną [dalej: "Umowa"] z „Nabywcą” lub „Dostawcą Finansowania”. Spółka i
    Nabywca dalej razem określani jako: „Strony”.
    Zgodnie z informacjami uzyskanymi od Nabywcy, Nabywca nie jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych w Polsce tj. nie posiada zakładu podatkowego w Polsce
    w świetle postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z Francją.
    Tym niemniej Nabywca jest zarejestrowany dla celów VAT posiadając stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej (FE) na terytorium Polski).
    Umowa, która mają zamiar zawrzeć Strony ma charakter umowy faktoringowej, która ma
    na celu poprawę płynności finansowej Wnioskodawcy i ułatwienie zarządzanie ryzykiem
    związanym z długimi terminami płatności od kontrahentów.
    Objęte niniejszym wnioskiem usługi faktoringowe realizowane przez Nabywcę na rzecz
    Spółki będą udokumentowane fakturą VAT. Zgodnie z przyjętymi wewnętrznie u Nabywcy
    zasadami obowiązującymi w ramach grupy, zapłata za usługę będzie dokonywana przez
    Spółkę na rachunek bankowy oddziału Nabywcy w Polsce.
    Zgodnie z umową, Spółka będzie działać jako Sprzedający, sprzedając wierzytelności
    powstałe w ramach bieżącej działalności handlowej w wyniku umów zawartych z
    kontrahentami (klientami Spółki) [dalej: „Kontrahenci” lub „Dłużnicy”], natomiast Nabywca
    będzie działać jako Dostawca Finansowania nabywający te wierzytelności od Spółki.
    Przedmiotem Umowy mogą być wyłącznie wierzytelności, które nie odnoszą się w całości
    lub w części do odsetek za zwłokę lub roszczeń odszkodowawczych przysługujących
    Wnioskodawcy, chyba że Nabywca wyrazi na to zgodę.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, Dostawca Finansowania nabywa od Spółki
    wierzytelności wobec Dłużników za cenę [dalej: „Cena Nabycia” lub „Purchase Price”],
    skalkulowaną jako iloczyn:
    1) wartość netto wierzytelności oraz
    2) stawki procentowej ustalanej indywidualnie dla każdego Kontrahenta [dalej: „Procent
      Płatności” lub „Payment Percentage”]. Procent Płatności ma na celu odzwierciedlenie
      ryzyka ekonomicznego niewypłacalności Kontrahenta. W przypadku braku istotnego
      ryzyka, Procent Płatności może zostać ustalony na poziomie 100%, co oznacza, że cena
      nabycia wierzytelności będzie odpowiadała jej wartości nominalnej. W sytuacjach, w
      których występują przesłanki wskazujące na podwyższone ryzyko niewypłacalności lub
      pogorszenie sytuacji płynnościowej Kontrahenta, możliwe jest zastosowanie niższego
      Procentu Płatności, co skutkuje obniżeniem ceny nabycia wierzytelności względem jej
      wartości nominalnej.
    Dodatkowo, zakup przez Nabywcę wierzytelności od Wnioskodawcy podlega opłacie
    [dalej: „Opłata za Nabycie” lub „Purchase Fee”], którą Spółka jest zobowiązana uiścić w

    dniu sprzedaży wierzytelności. Wysokość tej opłaty ustalana jest na podstawie wartości
    nabywanej wierzytelności oraz stosownego wyliczenia określonego w umowie. Opłata ta
    stanowi świadczenie należne Dostawcy Finansowania z tytułu nabycia wierzytelności.
    Rozliczenie Opłaty za Nabycie oraz Ceny Nabycia może następować w formie wzajemnego
    potrącenia należności pomiędzy stronami.
    Maksymalna kwota, jaką Nabywca może zapłacić na rzecz Spółki z tytułu nabycia
    wierzytelności wobec Kontrahentów (jako cena nabycia przed dokonaniem przez
    Kontrahentów płatności z tytułu nabytych wierzytelności) nie może przekroczyć limitu
    określonego w Umowie [dalej: „Limitu Kredytu”]; Limit Kredytu został określony jako limit
    odnawialny na kwotę 1.000.000 EUR (lub równowartość tej kwoty w PLN).
    Jednocześnie przyjęta konstrukcja prawna wskazuje, że umowa ma ograniczony charakter
    regresu, co oznacza, że Nabywcy co do zasady nie przysługuje regres wobec Spółki w
    przypadku braku zapłaty przez Kontrahenta wierzytelności uprzednio nabytej od Spółki,
    chyba że wystąpiło zdarzenie określone w Umowie powodujące aktualizację prawa
    regresu.
    Umowa przewiduje w tym zakresie ograniczenie odpowiedzialności Wnioskodawcy w
    zakresie obowiązku uregulowania niezapłaconych przez Kontrahentów wierzytelności na
    rzecz Nabywcy. Co do zasady, w przypadku, gdy suma płatności dokonanych przez Spółkę
    na rzecz Nabywcy w danym roku z tytułu uregulowania wierzytelności niezapłaconych
    Kontrahentów przekroczy 10% rocznego Limitu Kredytu (tj. 1 000 000 EUR na nabycie
    wierzytelności), Spółka jest zwolniona z dalszego obowiązku uregulowania należności
    wynikających z nieuregulowanych należności kontrahentów.
    Jeżeli jednak próg ten nie zostanie osiągnięty, Spółka będzie zobowiązana do
    uregulowania należności wynikających z braku zapłaty przez Kontrahenta wierzytelności
    uprzednio nabytej przez Nabywcę od Wnioskodawcy. W takim przypadku, jeżeli brak
    płatności przez Kontrahenta będzie trwał przez okres 45 dni od daty wymagalności, Spółka
    jest zobowiązana, na żądanie Nabywcy, do zapłaty zaległej kwoty w terminie 7 dni
    kalendarzowych, chyba że Dostawca Finansowania postanowi inaczej. Po uregulowaniu
    zaległej kwoty, wierzytelność wobec Kontrahenta zostaje powrotnie przeniesiona na rzecz
    Spółki.
    Jeśli po spłacie zobowiązania przez Spółkę, Kontrahent dokona zapłaty zaległej kwoty na
    rzecz Nabywcy, Nabywca zobowiązany jest do przekazania Spółce uzyskanych środków
    bez zbędnej zwłoki.
    Ponadto, zgodnie z postanowieniami umowy, Spółka w stosunku do wszystkich
    wierzytelności wobec Kontrahentów sprzedanych na rzecz Nabywcy zobowiązana jest do
    działania w charakterze agenta windykacyjnego Nabywcy oraz do podjęcia działań
    windykacyjnych na własny koszt.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wynagrodzenie
      (Purchase Fee) wypłacane przez Spółkę na rzecz Nabywcy z tytułu nabycia
      wierzytelności nie będzie korzystało ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt
      40 w zw. z ust. 15 ustawy o VAT, a tym samym będzie podlegało opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej, w związku z czym Spółce
      będzie przysługiwało prawo do odliczenia kwoty podatku VAT z faktury wystawionej
      przez Nabywcę, dokumentującej to wynagrodzenie?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku zbycia
      wierzytelności przez Spółkę na rzecz Nabywcy, Spółka będzie zobowiązana do
      rozpoznania przychodu zgodnie z regulacjami ustawy o CIT w wysokości ceny
      uzyskanej z cesji (sprzedaży) wierzytelności?
    3) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku zbycia
      wierzytelności przez Spółkę na rzecz Nabywcy, Spółka będzie uprawniona do

      rozpoznania kosztów podatkowych w wysokości wartości zbywanej wierzytelności
      pieniężnej w pełnej kwocie uwzględniającej podatek VAT, pod warunkiem, że
      uprzednio wierzytelności te zostały zarachowane jako przychód należny?
    4) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, gdy po upływie
      umownego okresu Spółka będzie zobowiązana do uregulowania wierzytelności na
      rzecz Nabywcy wynikających z braku ich zapłaty przez Kontrahenta, co jednocześnie
      będzie się wiązało ze zwrotnym przeniesieniem tej wierzytelności na Spółkę, to Spółka
      powinna dokonać korekty przychodu „na bieżąco” na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy
      o CIT?
    5) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy po upływie umownego
      okresu Spółka będzie zobowiązana do uregulowania wierzytelności na rzecz Nabywcy
      wynikających z braku ich zapłaty przez Kontrahenta co jednocześnie będzie się wiązało
      ze zwrotnym przeniesieniem tej wierzytelności na Spółkę, to Spółka powinna dokonać
      korekty uprzednio rozpoznanych kosztów uzyskania przychodów „na bieżąco” zgodnie
      z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT?”
    6) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wynagrodzenie
      wypłacone przez Spółkę na rzecz Nabywcy z tytułu nabycia wierzytelności (Purchase
      Fee) nie będzie podlegało opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła w Polsce?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska w zakresie pytań 4-6
    dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. Natomiast w zakresie pytań nr 2 i
    3 również w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz w zakresie podatku
    od towarów i usług zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia (pytanie nr 1).
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, gdy po upływie umownego okresu Spółka będzie zobowiązana
    do uregulowania wierzytelności na rzecz Nabywcy wynikających z braku ich zapłaty przez
    Kontrahenta co jednocześnie będzie się wiązało ze zwrotnym przeniesieniem tej
    wierzytelności na Spółkę, to Spółka powinna ona dokonać korekty przychodu „na bieżąco”,
    zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1074 ze zm., dalej: „Ustawa o CIT”).
    Ad 5
    Zdaniem Wnioskodawcy, gdy po upływie umownego okresu Spółka będzie zobowiązana
    do uregulowania wierzytelności na rzecz wynikających z braku ich zapłaty przez
    Kontrahenta, co jednocześnie będzie się wiązało ze zwrotnym przeniesieniem tej
    wierzytelności na Spółkę, to Spółka powinna skorygować uprzednio rozpoznane koszty
    uzyskania przychodów „na bieżąco”, zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.
    Uzasadnienie Ad 4 i 5
    Na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust.
    3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż
    dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.

    Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana
    błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez
    zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w
    którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny
    dokument potwierdzający przyczyny korekty.
    Wnioskodawca wskazuje, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    zawiera szczególnych przepisów regulujących skutki podatkowe zwrotu środków
    otrzymanych w ramach umowy faktoringu w sytuacji, gdy po stronie podatnika powstaje
    faktycznie obowiązek dokonania zwrotu całości lub części uprzednio otrzymanych
    środków wraz ze zwrotnym przeniesieniem na niego wierzytelności.
    W takiej sytuacji, w ocenie Wnioskodawcy, zastosowanie powinny znaleźć ogólne zasady
    ustalania momentu rozpoznania przychodów podatkowych oraz zasad ich korekty,
    wynikające z art. 12 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca wskazuje, że w świetle przedstawionego uzasadnienia do pytania 4
    otrzymanie środków pieniężnych tytułem finansowania w ramach zawartej Umowy,
    traktowane jest przez Spółkę jako przychód podatkowy w momencie ich otrzymania –
    zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 3a ustawy o CIT.
    Jeżeli natomiast – na mocy umowy – po upływie określonego czasu zaistnieje obowiązek
    zwrotu całości lub części otrzymanych środków (np. w przypadku braku spłaty
    wierzytelności przez kontrahenta i niespełnienia warunków wyłączenia regresu), sytuacja
    ta zdaniem Wnioskodawcy będzie wymagać skorygowania uprzednio rozpoznanego
    przychodu.
    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji gdy – po upływie umownego okresu – Spółka będzie
    zobowiązana do zwrotu uprzednio otrzymanej kwoty na rzecz Nabywcy, co jednocześnie
    będzie wiązało się z zwrotnym przeniesieniem wierzytelności na rzecz Nabywcy, zdarzenie
    to będzie skutkowało obowiązkiem dokonania korekty uprzednio rozpoznanego
    przychodu podatkowego. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w takim przypadku
    znajdzie zastosowanie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, zgodnie z którym, jeżeli korekta
    przychodu nie wynika z błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki, powinna zostać ujęta
    na bieżąco – tj. w okresie rozliczeniowym, w którym wystawiono fakturę korygującą lub, w
    przypadku jej braku, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.
    W związku z powyższym, w sytuacji, gdy na podstawie postanowień umownych Spółka
    będzie zobowiązana do zwrotu uprzednio otrzymanej kwoty na rzecz Nabywcy, zdarzenie
    to powinno skutkować obniżeniem przychodów w okresie, w którym powstał obowiązek
    dokonania zwrotu, a więc w okresie zaistnienia przyczyny korekty, zgodnie z art. 12 ust. 3j
    ustawy o CIT.
    Jednocześnie jako dokument potwierdzający przyczyny korekty zdaniem Wnioskodawcy
    można uznać, żądanie Nabywcy skierowane do Wnioskodawcy do uregulowania płatności
    z tytułu wierzytelności niezapłaconej przez Kontrahenta w określonym w Umowie terminie.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w:
        Interpretacji indywidualnej wydanej dnia 17 lipca 2023 r. przez Dyrektora Krajowej
        Informacji Skarbowej [sygn. DOP4.8221.9.2023.CPXJ], w której organ stwierdził, że:
        „Natomiast w sytuacji, gdy po upływie umownego okresu Wnioskodawca będzie
        zobowiązany do zwrotu uprzednio otrzymanej kwoty od faktora, powinien on
        dokonać bieżącej korekty przychodu na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT.
        Zgodnie z tym przepisem, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem
        rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez
        zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym,

        w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury,
        inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Podsumowując, środki
        otrzymane od faktora stanowią przysporzenie majątkowe i należy uznać je za
        przychód należny, zgodnie z art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o CIT, w dacie zbycia
        wierzytelności w drodze cesji.”
    Jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy w sytuacji, gdy po upływie umownego okresu
    Spółka będzie zobowiązana do uregulowania wierzytelności na rzecz Nabywcy
    wynikających z braku ich zapłaty przez Kontrahenta co jednocześnie będzie się wiązało ze
    zwrotnym przeniesieniem tej wierzytelności na Spółkę, to Spółka powinna dokonać
    korekty uprzednio rozpoznanych kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Zgodnie z art. 14 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym
    odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą
    omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania
    przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
    korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
    korekty.
    W ocenie Wnioskodawcy, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera
    szczególnych przepisów odnoszących się do sytuacji, w której po stronie podatnika
    powstaje obowiązek zwrotu całości lub części środków otrzymanych uprzednio w ramach
    umowy faktoringu, w kontekście kosztów podatkowych.
    W braku regulacji szczególnych, zastosowanie powinny zatem znaleźć przepisy ogólne, w
    szczególności art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4 oraz art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.
    W konsekwencji, w takim przypadku powinna zostać dokonana korekta kosztów uzyskania
    przychodów. W ocenie Wnioskodawcy, jeżeli korekta ta nie wynika z oczywistej omyłki ani
    błędu rachunkowego, powinna zostać ujęta zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. na
    bieżąco – w okresie rozliczeniowym, w którym wystawiono dokument potwierdzający
    przyczynę korekty (np. wezwanie do zwrotu, aneks do umowy, notę księgową itp.).
    Choć w aktualnym stanie prawnym brak jest interpretacji indywidualnych jednoznacznie
    potwierdzających prawidłowość takiego podejścia w odniesieniu do korekty kosztów w
    sytuacji opisanej przez Wnioskodawcę, to w jego ocenie zasadne jest zastosowanie
    analogicznego rozumowania, jakie organy podatkowe przyjmują w odniesieniu do korekty
    przychodów na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, co potwierdza m.in. interpretacja
    indywidualna z dnia 17 lipca 2023 r., sygn. DOP4.8221.9.2023.CPXJ.
    Tym samym, w opinii Wnioskodawcy, obowiązek uregulowania na rzecz Nabywcy kwoty
    wierzytelności nie zapłaconej przez Kontrahenta będzie skutkować obowiązek dokonania
    przez Nabywcę korektą kosztów uzyskania przychodów, w okresie, w którym wystąpiła
    przyczyna korekty, zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.
    Jednocześnie jako dokument uzasadniający przyczyny korekty zdaniem Wnioskodawcy
    można uznać, żądanie Nabywcy skierowane do Wnioskodawcy do uregulowania płatności
    z tytułu wierzytelności niezapłaconej przez Kontrahenta w określonym w Umowie terminie.
    Ad 6
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę na rzecz Nabywcy z
    tytułu Purchase Fee nie będzie podlegało w Polsce opodatkowaniu tzw. podatkiem u
    źródła.

    Uzasadnienie
    Z uwagi iż, Nabywca nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w
    Polsce, tj. nie posiada zakładu podatkowego w Polsce w świetle postanowień umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z Francją to tym samym zdaniem
    Wnioskodawcy zastosowanie znajdą przepisy ustawy o CIT dotyczące podatników o
    ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT. podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
      zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
      how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    Zgodnie zaś z przepisem art. 21. ust. 2 ustawy o CIT przepisy ust. 1 stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z powyżej przywołanych przepisów wynika, iż od niektórych dochodów osiąganych na
    terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu przychodów pobierany jest tzw. „podatek u źródła” (WHT).
    Podatek ten jest pobierany przez polski podmiot będący płatnikiem. Zgodnie bowiem z
    art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z
    tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
    pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany
    podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22
    ust. 1a-1e.
    Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji.
    Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust.
    1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z
    przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest

    obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej
    staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz
    powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Wobec powyższego w niektórych przypadkach określonych ustawą oraz umowami o
    unikaniu podwójnego opodatkowania w przypadku wypłaty określonych należności przez
    polskiego rezydenta podatkowego na rzecz zagranicznego podmiotu, polski podmiot jako
    płatnik będzie zobowiązany do pobrania i zapłaty tzw. podatku u źródła.
    W celu określenia czy mamy do czynienia ze świadczeniami określonymi przepisami art.
    21 ust. 1 ustawy o CIT konieczne jest określenie charakteru wypłacanych na rzecz
    Nabywcy należności.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, postanowienia art. 21 ust. 1 należy
    stosować z uwzględnieniem przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej
    Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 20 czerwca 1975 r.
    (dalej: „UPO”) odsetki, które pochodzą z jednego Umawiającego się Państwa i wypłacane
    są osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
    Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym drugim Państwie.
    Polsko-francuska umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania określiła definicję
    odsetek w art. 11 ust. 2 wskazując, iż określenie wyraz „odsetki” oznacza dochody z
    wierzytelności wszelkiego rodzaju, tak zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych
    hipoteką lub klauzulą udziału w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek
    publicznych i skryptów dłużnych, w tym również premie i udziały związane z powyższymi
    tytułami. Kary za zwłokę w wypłacie odsetek nie są traktowane jako odsetki w rozumieniu
    niniejszego artykułu.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „odsetek”. W
    związku z brakiem jednoznacznego określenia tego terminu w przepisach ustawy o CIT,
    konieczne jest zastosowanie wykładni językowej, z uwzględnieniem charakteru prawnego
    tego rodzaju świadczenia.
    Zgodnie z definicją podawaną przez Encyklopedię Prawa (Wydawnictwo C.H.Beck,
    Warszawa 2000, str. 587), odsetki stanowią „okresowe świadczenie uboczne w postaci
    określonej kwoty pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, stanowiące zazwyczaj
    wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Wielkość odsetek ustala się z
    uwzględnieniem określonej stopy procentowej w stosunku do wielkości kapitału oraz
    czasu korzystania z niego”.
    W sposób analogiczny definiuje pojęcie odsetek Komentarz do Modelowej Konwencji
    OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej: „Komentarz OECD”).
    Pomimo, iż nie ma on charakteru obowiązującego prawa, stanowi istotne narzędzie
    wykładni, w szczególności zważywszy fakt, iż Konwencja OECD stanowi wzorzec dla
    bilateralnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Tym samym stanowi on
    wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania. Nie sposób jest zatem pominąć Komentarz OECD dokonując wykładni
    prawa podatkowego w zakresie postanowień przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, które
    stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT należy stosować uwzględniając umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    W Komentarzu OECD podkreśla się, iż odsetki stanowią wynagrodzenie za korzystanie z
    cudzego kapitału, zatem warunkiem koniecznym do zakwalifikowania określonej płatności
    do kategorii odsetek jest istnienie długu pieniężnego pomiędzy podmiotem dokonującym
    płatności a jej odbiorcą. Jak wynika z powyższego, aby można było mówić o płatności
    dokonywanej tytułem odsetek, płatność taka musi być związana z istnieniem określonego

    długu pomiędzy podmiotem otrzymującym odsetki a podmiotem dokonującym ich
    płatności. Odsetki muszą bowiem wynikać z umowy przewidującej udzielenie
    finansowania o charakterze zwrotnym, ponieważ zawsze stanowią one wynagrodzenie za
    otrzymane finansowanie.
    Zdaniem Wnioskodawcy sytuacja taka nie wystąpi w omawianym przypadku, ponieważ
    dokonywanie opłat o jakich mowa we wniosku prze z Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy
    nie jest następstwem kredytowania Spółki.
    Wymaga bowiem podkreślenia, iż cechą charakterystyczną dla umowy faktoringu jest
    przeniesienie danej wierzytelności z przedsiębiorcy na Faktora. Umowa faktoringu ma
    cechy umowy sprzedaży wierzytelności, więc jest zbliżona do cesji wierzytelności. Tym
    samym nie ma ona żadnych cech pożyczki i nie wywołuje skutków podatkowych jako
    pożyczka (zob. NSA w wyroku z 31 lipca 1995 r., sygn. akt SA/Ka 1487/94).
    W tym kontekście warto również wskazać na występujące w praktyce rozróżnienie na
    faktoring właściwy i niewłaściwy.
    Factoring właściwy polega na tym, że faktor na mocy zawartej umowy o przelew
    wierzytelności przejmuje nie tylko wszelkie wierzytelności służące sprzedawcy
    (usługodawcy) względem nabywcy, ale dodatkowo obciąża go ryzyko niewypłacalności
    tego ostatniego (ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosić będzie faktor (tzw. ryzyko dei
    credere). Mamy tu do czynienia z definitywnym przejściem wierzytelności przedsiębiorcy
    na faktora, zostaje między stronami zawarta specyficzna „umowa sprzedaży”
    wierzytelności, gdyż ten właśnie rodzaj factoringu nie łączy ze sobą prawa „regresu”.
    Factoring niewłaściwy polega na tym, że ryzyko wypłacalności dłużnika (nabywcy towaru
    lub usługi) nie przechodzi na faktora, czyli przelew wierzytelności ze sprzedawcy
    (dostawcy, usługodawcy) na faktora nie jest definitywny.
    W przypadku faktoringu właściwego nie można jego skutków w zakresie podatku
    dochodowego utożsamiać ze skutkami, jakie pociąga za sobą umowa pożyczki, gdyż w
    przypadku faktoringu właściwego faktor nie ma prawa regresu wobec faktoranta (nie
    występuje tu obowiązek zwrotu wypłaconej kwoty). Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 5 października 2001 r. (sygn. akt I SA/Łd 142/00). Podobne
    stanowisko prezentowane jest m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (wyroki z dnia 1 września 1998 r. sygn. akt I SA/Wr 973/98 i sygn. akt I SA/Wr 116/98 oraz z
    dnia 24 lipca 2002 r. sygn. akt I SA/Wr 1992/01).
    Również faktoringu niewłaściwego nie można utożsamiać z umową pożyczki i jej skutkami.
    W takim przypadku faktor otrzymuje wyłącznie dodatkowe zabezpieczenie w postaci
    możliwości dochodzenia płatności od jeszcze jednego podmiotu poza dłużnikiem, czyli od
    faktoranta (tak: wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2003
    r. sygn. akt I SA/Wr 1427/01).
    Tym samym, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zasadniczo
    jakikolwiek model factoringu nie może być traktowany na równi z umową pożyczki ze
    względu na brak tożsamości przedmiotowo istotnych elementów obu tych umów (tak np.
    NSA w wyroku z dnia 31 lipca 1995 r. (sygn. akt SA/Ka 1487/94) czy z dnia 5 października
    2001 r. (sygn. akt I SA/Łd 142/00).
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane przez
    Wnioskodawcę na rzecz Faktora nie stanowi odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 i 2 ustawy
    o CIT w związku z art. 11 ust. 1 i 2 polsko-francuskiej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    W konsekwencji, nie znajduje do niego zastosowania mechanizm tzw. „podatku u źródła”,
    a Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do jego poboru ani zapłaty.
    Jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy mając na względzie przedstawiony opis sprawy,
    wskazać należy, że usługi świadczone przez Nabywcę w ramach umowy faktoringowej nie

    mogą zostać uznane za świadczenia doradcze, księgowe, badania rynku, usług prawnych,
    usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
    pracowników i pozyskiwania personelu ani gwarancji i poręczeń lub za świadczenia o
    podobnym charakterze.
    Wynagrodzenie należne Nabywcy z tytułu nabycia wierzytelności (Purchase Fee) nie
    stanowi wynagrodzenia za usługi, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Tym samym Wnioskodawca w opisanym modelu faktoringu dokonując wypłaty
    wynagrodzenia na rzecz Nabywcy nie będzie zobowiązany na podstawie art. 26 ust. 1 w
    związku z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT do pobrania od tych wypłat zryczałtowanego podatku
    dochodowego, tzw. „podatku u źródła”.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach podatkowych m.
    in. w:
        Interpretacja indywidualna wydana dnia 25 września 2018 r. przez Dyrektora
        Krajowej Informacji Skarbowej [sygn. 0111-KDIB1-1.4010.319.2018.1.SG], w której
        organ potwierdził stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Podsumowując,
        zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane na rzecz Faktora nie może być
        utożsamiane z odsetkami, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Charakter
        ponoszonych w ramach Umowy opłat nie ma bowiem związku z wynagrodzeniem
        za korzystanie z kapitału, a stanowi jedynie wynagrodzenie za świadczone usługi i
        przeniesienie na Faktora ryzyka niewypłacalności dłużnika. Co więcej, sposób
        kalkulacji ceny w oparciu o stopy procentowe LIBOR/EURIBOR nie przesądza o
        charakterze płatności, a jedynie stanowi element algorytmu służącego kalkulacji
        wynagrodzenia Faktora. Tym samym wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług
        faktoringowych płacone przez Spółkę na rzecz Faktora (prowizje, odsetki i opłaty
        dodatkowe) z tytułu realizacji postanowień Umowy faktoringu nie są objęte
        zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem
        płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz Faktora nie są objęte dyspozycją art.
        26 ustawy o CIT. Oznacza to, że Spółka dokonując wypłaty takich należności nie jest
        zobowiązana do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego. W
        takiej sytuacji, dochód Faktora w postaci wynagrodzenia, jakie otrzyma, należy
        kwalifikować jako "zyski przedsiębiorstwa". Zyski te podlegają opodatkowaniu tylko
        w państwie siedziby podmiotu, który dochód taki uzyskuje. Oznacza to, że Spółka
        dokonując wypłaty należności na rzecz Faktora nie jest obowiązana, na podstawie
        art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, do pobrania od tej należności zryczałtowanego podatku
        dochodowego na podstawie ww. przepisów.”
        Interpretacja indywidualna wydana dnia 8 maja 2024 r. przez Dyrektora Krajowej
        Informacji Skarbowej [sygn. 0111-KDIB1-2.4010.96.2024.2.DP], w której organ
        stwierdził że: „Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do pytania nr 1 stwierdzić
        należy, że wynagrodzenie wypłacane na rzecz Faktora w postaci opłat za
        zarządzanie ("management fee"), wydatków bieżących ("out-of-pocket expenses"),
        kosztów przetwarzania ("processing expenses") i opłat za zapewnienie środków
        finansowych ("interest rate for grace days") - nie będzie stanowić należności o
        których mowa w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. W szczególności nie będzie stanowić

        "odsetek" w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 2 i 4 polsko-włoskiej
        UPO. W stosunku do tych należności, Wnioskodawca nie będzie zatem zobowiązany
        do poboru podatku u źródła w związku z wypłatą należności z tytułu umowy
        faktoringu na podstawie przepisów u.p.d.o.p. Oznacza to, że na Wnioskodawcy nie
        ciążą obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26 ust. 1 tej ustawy. Państwa
        stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.”
        Interpretacja indywidualna wydana dnia 15 maja 2025 r. przez Dyrektora Krajowej
        Informacji Skarbowej [sygn. 0111-KDIB1-1.4010.132.2025.5.MF], w której organ
        potwierdził stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „W orzecznictwie sądów
        administracyjnych przyjmuje się, iż zasadniczo jakikolwiek model factoringu nie
        może być traktowany na równi z umową pożyczki ze względu na brak tożsamości
        przedmiotowo istotnych elementów obu tych umów (tak np. NSA w wyroku z dnia
        31 lipca 1995 r. (sygn. akt SA/Ka 1487/94) czy z dnia 5 października 2001 r. (sygn.
        akt I SA/Łd 142/00). Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, nie sposób jest traktować
        wynagrodzenia wypłacanego wierzycielowi z tego rodzaju umowy jako należności
        za korzystanie z kapitału powierzonego zobowiązanemu, gdyż przy zawarciu
        umowy factoringu nie dochodzi do udzielenia faktorantowi finansowania o
        charakterze zwrotnym. W konsekwencji, nie sposób zakwalifikować wynagrodzenia
        z umowy factoringowej do przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.”
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    swojego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.