Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.263.2020.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-05-12
Teza: Czy wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę Partnerską Wnioskodawcy z tytułu świadczonych przez niego usług będzie stanowiło dla Wnioskodawcy koszy uzyskania przychodu działalności gospodarczej prowadzonej w Spółce Partnerskiej w części, w jakiej odpowiednio do zapisów umowy Spółki Partnerskiej Wnioskodawca uczestniczy w zyskach Spółki Partnerskiej?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; spółki-spółka partnerska; umowa; usługi-usługi prawnicze
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2020 r. (data wpływu 25 marca 2020 r.) – uzupełnionym w dniu 5 maja 2020 r. – o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie spółki partnerskiej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na nabycie usług prawnych świadczonych na rzecz tej spółki przez wspólnika w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 marca 2020 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie spółki partnerskiej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na nabycie usług prawnych świadczonych na rzecz tej spółki przez wspólnika w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej. Wniosek został uzupełniony w dniu 5 maja 2020 r. (data wpływu).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną. Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą –Kancelaria Prawna, w ramach której świadczy usługi prawne wykonując zawód radcy prawnego (dalej: „Kancelaria”). W zakresie przedmiotowej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”).

Niezależnie od jednoosobowej działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni jest wspólnikiem spółki partnerskiej (dalej: „Spółka Partnerska”). Przedmiotem działalności Spółki Partnerskiej jest świadczenie usług doradztwa prawnego i doradztwa podatkowego. Spółka Partnerska jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

W umowie Spółki Partnerskiej został określony sposób podziału między wspólników zysku wykazywanego przez Spółkę Partnerską.

Wnioskodawczyni zamierza odpłatnie świadczyć w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej na rzecz Spółki Partnerskiej usługi prawnicze i usługi doradztwa podatkowego, jako odrębny podmiot. Spółka Partnerska jest natomiast zainteresowana zlecaniem Wnioskodawczyni takich usług. Usługi te byłyby świadczone na podstawie stosownej umowy zawartej między Spółką Partnerską, a Wnioskodawczynią. Za wykonanie usług na rzecz Spółki Partnerskiej Wnioskodawczyni otrzymywałaby od Spółki Partnerskiej wynagrodzenie, które byłoby dokumentowane wystawianymi przez Wnioskodawczynię fakturami VAT. Wynagrodzenie Wnioskodawczyni byłoby zaliczane do przychodów Wnioskodawczyni z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 5 maja 2020 r. wskazano ponadto:

*   Przedmiotem wkładu wniesionego przez Wnioskodawczynię do Spółki Partnerskiej odpowiednio do postanowień umowy Spółki Partnerskiej były wyłącznie środki pieniężne. W ramach przewidzianego w umowie Spółki Partnerskiej wkładu Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni nie zobowiązała się do świadczenia na rzecz Spółki Partnerskiej żadnych usług, w szczególności usług doradztwa prawnego i doradztwa podatkowego;
*   Na podstawie umowy o świadczenie usług doradztwa prawnego i podatkowego jaką Wnioskodawczyni zamierza zawrzeć ze Spółką Partnerską, Wnioskodawczyni nie będzie wykonywać czynności z zakresu prowadzenia spraw i reprezentacji Spółki Partnerskiej. Czynności prowadzenia spraw Spółki Partnerskiej i jej reprezentacji są i nadal będą wykonywane przez Wnioskodawczynię na postawie postanowień umowy Spółki Partnerskiej oraz odpowiednich przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej: „Ksh”);
*   Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 Ksh spółką partnerską jest spółka osobowa, utworzona przez wspólników (partnerów) w celu wykonywania wolnego zawodu w spółce prowadzącej przedsiębiorstwo pod własną firmą. Z przepisów Ksh dotyczących spółki partnerskiej nie wynikają, zdaniem Wnioskodawczyni, żadne zobowiązania po stronie wspólnika takiej spółki do świadczenia określonych usług i wykonywania określonych czynności na rzecz takiej spółki. Jak zostało to wskazanej powyżej umowa Spółki Partnerskiej, której wspólnikiem jest Wnioskodawczyni nie przewiduje wkładu Wnioskodawczyni w postaci świadczenia pracy, usług lub innego rodzaju czynności na rzecz Spółki Partnerskiej. Wyłącznym wkładem Wnioskodawczyni zgodnie z umową Spółki Partnerskiej był wkład pieniężny. Konsekwentnie w ocenie Wnioskodawczyni na podstawie umowy o świadczenie usług doradztwa prawnego i podatkowego jaką Wnioskodawczyni zamierza zawrzeć ze Spółką Partnerską, Wnioskodawczyni nie będzie wykonywać czynności do jakich miałaby być zobowiązana na mocy przepisów Ksh wobec tego, że takie przepisy zobowiązujące Wnioskodawczynię do wykonywania czynności na rzecz Spółki Partnerskiej nie są zapisane w postanowieniach Ksh;
*   Opisana we wniosku o interpretację umowa o świadczenie usług doradztwa prawnego i podatkowego jaką Wnioskodawczyni zamierza zawrzeć ze Spółką Partnerską nie została jeszcze zawarta. Zgodnie z założeniami, świadcząc na rzecz Spółki Partnerskiej usługi doradztwa prawnego i podatkowego, Wnioskodawczyni będzie sporządzała opinie prawne i podatkowe wykorzystywane przez Spółkę Partnerską na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, tj. świadczenia przez Spółkę Partnerską usług doradztwa podatkowego i doradztwa prawnego na rzecz jej klientów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku).

Czy wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę Partnerską Wnioskodawczyni z tytułu świadczonych przez nią usług będzie stanowiło dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w Spółce Partnerskiej w części, w jakiej odpowiednio do zapisów umowy Spółki Partnerskiej Wnioskodawczyni uczestniczy w zyskach Spółki Partnerskiej?

Zdaniem Wnioskodawczyni – sformułowanym w uzupełnieniu wniosku – w przedstawionym we wniosku o interpretację indywidualną opisie zdarzenia przyszłego wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę Partnerską Wnioskodawczyni z tytułu świadczonych przez nią usług będzie stanowiło dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w Spółce Partnerskiej w części, w jakiej odpowiednio do zapisów umowy Spółki Partnerskiej Wnioskodawczyni uczestniczy w zyskach Spółki Partnerskiej,

Spółka Partnerska jest osobową spółką prawa handlowego, która nie posiada osobowości prawnej. Spółka Partnerska nie jest podatnikiem podatku dochodowego. Z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki osobowej podatnikiem podatku dochodowego są wspólnicy takiej spółki. Konsekwentnie podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dochodów osiąganych w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę Partnerską są jej wspólnicy, w tym Wnioskodawczyni.

Sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce osobowej jest uzależniony od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli wspólnikiem takiej spółki jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w tej spółce podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 5b ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niemająca osobowości prawnej, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. la, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Zasady wyrażone w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 tej ustawy).

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w przepisie art. 23 powołanej ustawy.

Konsekwentnie kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w przepisie art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w przepisie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Wydatek w postaci wynagrodzenia z tytułu świadczonych przez Wnioskodawczynię na rzecz Spółki Partnerskiej usług wypłacanego przez Spółkę Partnerską na rzecz Wnioskodawczyni będzie pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami uzyskiwanymi przez Wnioskodawczynię z tytułu uczestnictwa w Spółce Partnerskiej. Jednocześnie tego rodzaju wydatek nie jest wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie mieści się bowiem w tym katalogu wyłączeń.

Wnioskodawczyni jest zdania, że koszt wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług na rzecz Spółki Partnerskiej wypłacanego przez Spółkę Partnerską na rzecz Wnioskodawczyni nie może być uznany za wartość własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni będzie bowiem świadczyła usługi na rzecz Spółki Partnerskiej jako odrębny podmiot prowadzący działalność gospodarczą na własny rachunek.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz przytoczone regulacje prawne wynagrodzenie wypłacone Wnioskodawczyni przez Spółkę Partnerską z tytułu świadczonych przez nią na rzecz Spółki Partnerskiej usług będzie stanowiło dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w formie Spółki Partnerskiej w części, w jakiej odpowiednio do zapisów umowy Spółki Partnerskiej Wnioskodawczyni uczestniczy w zyskach Spółki Partnerskiej.

Konsekwentnie księgując kwotę wynagrodzenia wypłacone Wnioskodawczyni przez Spółkę Partnerską z tytułu świadczonych przez nią na rzecz Spółki Partnerskiej usług na potrzeby rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, odpowiednio do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawczyni będzie:

*   zobowiązana ująć jako przychód z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych wartość netto (bez podatku od towarów i usług) wynagrodzenia wypłaconego Wnioskodawczyni przez Spółkę Partnerską z tytułu świadczonych przez nią na rzecz Spółki Partnerskiej usług;
*   uprawniona do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wartość netto (bez podatku od towarów i usług) wynagrodzenia wypłaconego Wnioskodawczyni przez Spółkę Partnerską z tytułu świadczonych przez nią na rzecz Spółki Partnerskiej usług;

w takiej części w jakiej odpowiednio do zapisów umowy Spółki Partnerskiej Wnioskodawczyni uczestniczy w zyskach Spółki Partnerskiej.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo takie stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął w interpretacji indywidualnej z dnia 31 stycznia 2020 r. (znak: 0112-KDIL2-2.4011.50.2019.2.IM), z dnia 8 listopada 2019 r. (znak: 0115-KDIT2-3.4011.378.2019.2.MJ) i z dnia 16 października 2019 r. (znak: 0112-KDIL3-3.4011.265.2019.6.WS), z dnia 5 maja 2020 r. (znak: 0115-KDIT3.4011.269.2020.2. AW).

Reasumując, w opisanym zdarzeniu przyszłym wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę Partnerską Wnioskodawczyni z tytułu świadczonych przez nią usług będzie stanowiło dla Wnioskodawczyni i pozostałych wspólników Spółki Partnerskiej koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w Spółce Partnerskiej w części, w jakiej uczestniczą oni w zyskach Spółki Partnerskiej i nie będzie miał zastosowania do tak wypłacanego wynagrodzenia przepis art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy koszt poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

*   wydatek został poniesiony przez podatnika,
*   jest definitywny, a więc bezzwrotny,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie jest kosztem wymienionym w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną ‒ także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki; kosztem uzyskania przychodów jest jednak wynagrodzenie małżonka podatnika i małoletnich dzieci podatnika, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną ‒ także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki, należne z tytułów określonych w art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 2, 8 i 9 lub z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (Dz. U. z 2018 r. poz. 1244), z zastrzeżeniem pkt 55 i art. 22 ust. 6ba.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą – Kancelaria Prawna, w ramach której świadczy usługi prawne wykonując zawód radcy prawnego. Niezależnie od jednoosobowej działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni jest wspólnikiem Spółki Partnerskiej. Przedmiotem działalności Spółki Partnerskiej jest świadczenie usług doradztwa prawnego i doradztwa podatkowego. Wnioskodawczyni zamierza odpłatnie świadczyć w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej na rzecz Spółki Partnerskiej usługi prawnicze i usługi doradztwa podatkowego, jako odrębny podmiot. Usługi te będą świadczone na podstawie stosownej umowy zawartej między Spółką Partnerską, a Wnioskodawczynią. Za wykonanie usług na rzecz Spółki Partnerskiej Wnioskodawczyni będzie otrzymywać od Spółki Partnerskiej wynagrodzenie.

Należy zauważyć, że w sytuacji, gdy wspólnik Spółki Partnerskiej świadczy usługi dla tej spółki, jako odrębny podmiot prowadzący działalność gospodarczą na własny rachunek, to transakcje zawierane z tą Spółką następują na podstawie stosunku prawnego łączącego dwa odrębne podmioty gospodarcze. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują ograniczenia w zakresie możliwości zawierania umów między odrębnymi podmiotami gospodarczymi, w których ta sama osoba fizyczna prowadząca indywidualną działalność gospodarczą świadczy usługi na rzecz Spółki Partnerskiej, w której jest również wspólnikiem. Sam fakt, że wspólnikiem Spółki Partnerskiej jest ta sama osoba, która świadczy usługi na rzecz Spółki, nie stanowi przeszkody do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wspólników Spółki Partnerskiej wydatków na nabycie usług od wspólnika, świadczonych przez niego w ramach prowadzonej odrębnie indywidualnej działalności gospodarczej.

W rozpatrywanej sprawie świadczenie przez Wnioskodawczynię usług nastąpi na podstawie stosunku prawnego (umowy cywilnoprawnej) łączącego dwa odrębne podmioty gospodarcze − Wnioskodawczynię (jako osobę prowadzącą indywidualną działalność gospodarczą) oraz Spółkę. Dlatego też wykonywanie usług w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej nie może być uznane za pracę własną w rozumieniu przepisu art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że wydatki Spółki na nabycie usług świadczonych przez Wnioskodawczynię w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile w istocie wydatki te spełniać będą przesłanki wskazane w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym dla Wnioskodawczyni, jako wspólnika Spółki, ww. wydatki będą mogły stanowić koszty podatkowe, proporcjonalnie do jej udziału w zysku Spółki.

Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

W myśl art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują ograniczenia w zakresie możliwości zawierania umów między odrębnymi podmiotami gospodarczymi, w których ta sama osoba fizyczna prowadząca indywidualną działalność gospodarczą świadczy usługi na rzecz Spółki Partnerskiej, w której jest również wspólnikiem. Jednak zawieranie tego typu transakcji podporządkowane jest określonym wymogom uregulowanym w rozdziale 4b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie bowiem do treści art. 23m ust. 1 pkt 4 lit. c ww. ustawy, ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o podmiotach powiązanych ‒ oznacza to spółkę niemającą osobowości prawnej i jej wspólników.

Natomiast w myśl art. 23o ust. 2 powoływanej ustawy, jeżeli w wyniku istniejących powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą podmioty niepowiązane, i w wyniku tego podatnik wykazuje dochód niższy (stratę wyższą) od tego, jakiego należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały, organ podatkowy określa dochód (stratę) podatnika bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań.

Zatem sam fakt, że wspólnikiem Spółki Partnerskiej jest ta sama osoba, która świadczy usługi na rzecz Spółki, nie stanowi przeszkody do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tej Spółki wydatków na nabycie usług wspólnika − świadczonych przez niego w ramach prowadzonej odrębnie indywidualnej działalności gospodarczej. Jednak ustalając warunki ww. usług, należy uwzględniać zapisy wskazanego powyżej art. 23o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę Wnioskodawczyni z tytułu świadczonych przez nią usług będzie stanowiło dla Wnioskodawczyni koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w Spółce w części, w jakiej uczestniczy ona w zyskach Spółki.

Ponadto organ wskazuje, że zgodnie z treścią art. 14b § 1 ww. ustawy ‒ Ordynacja podatkowa: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem interpretacje indywidualne prawa podatkowego wydawane są wyłącznie na wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie. Zainteresowanym jest każdy, kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która jego dotyczy. W związku z tym zaznacza się, że interpretacja odnosi się tylko i wyłącznie do Wnioskodawczyni i nie ma zastosowania do pozostałych wspólników.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania przychodów, podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze materialnoprawnym, tj. uznaje, że zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa podatkowego, podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Udowodnienie prawidłowości zaliczenia przez Wnioskodawczynię opisanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów może zatem wymagać w szczególności udowodnienia: poniesienia wydatków, ich charakteru, ich celowości oraz racjonalności działań podatnika, a w konsekwencji braku okoliczności uniemożliwiających uznanie przedmiotowych kosztów za koszty uzyskania przychodów. W ramach postępowania dowodowego może również zostać dokonana szczegółowa analiza związku ponoszonych wydatków z przychodami. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji organ interpretacyjny dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi natomiast domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Przy czym, to na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia, w toku tego postępowania, okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. W szczególności obowiązek wykazania, że konkretny wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Końcowo podkreślić należy, że przywoływane przez Wnioskodawczynię interpretacje indywidualne stanowią rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do niech się odnoszą. W konsekwencji, nie mogą być źródłem praw i obowiązków w innych sprawach. Co więcej, nie są one rozbieżne ze stanowiskiem zaprezentowanym w niniejszej interpretacji indywidualnej.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy) z zastrzeżeniem art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U., poz. 374, z późn. zm.).

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.