Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.887.2024.2.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego - odszkodowanie dotyczące utraconego wynagrodzenia.
Słowa kluczowe: korzyści-korzyści utracone (lucrum cessans); odsetki-odsetki ustawowe; odszkodowania; wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b-lit. b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 17 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.
    Uzupełnił go Pan pismem z 29 stycznia 2025 r. (wpływ 30 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan inwalidą wojskowym. Inwalidztwo Pana powstało podczas przymusowej
    dwuletniej zasadniczej służby wojskowej w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Od
    2017 r. jest Pan emerytem ZUS-u. Nie pobiera Pan renty inwalidy wojskowego, gdyż
    pobiera Pan wypracowaną emeryturę.
    Końcem 2001 r. utracił Pan pracę z powodu likwidacji zakładu pracy. Od tego czasu miał
    Pan trudności z pozyskaniem zatrudnienia z powodu inwalidztwa powstałego w czasie
    służby wojskowej praktycznie do samego przejścia na emeryturę.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu
    inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 203 ze zm.),
    Starosta, bądź Prezydent Miasta ma wynikający z ustawy obowiązek pomocy inwalidzie
    wojskowemu w znalezieniu zatrudnienia (wydanie skierowania do pracy), by osoby te nie
    były pozbawione dochodów i nie były wykluczone społecznie.
    Po utracie zatrudnienia z powodu likwidacji zakładu pracy, wielokrotnie wnioskował Pan o
    skierowanie do pracy lecz organy wskazane w ustawie przez wiele lat uchylały się od
    skierowania Pana do pracy lub pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. Ogólnie organy, gdzie
    się Pan zwracał stwierdzały, że są to przepisy z komunistycznych czasów i nie mają
    obecnie zastosowania. Brak zatrudnienia skutkował tym, że nie miał Pan środków na
    zapewnienie rodzinie normalnego życia. Żył Pan w niedostatku z niewielkiej renty inwalidy
    wojskowego z ZUS-u.
    W dniu 23 sierpnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w
    Pana sprawie (sygn. akt ...) zobowiązujący Prezydenta Miasta ... do rozpoznania Pana
    wniosków o skierowanie do pracy jako inwalidę wojskowego w terminie miesiąca. Ponadto
    NSA w wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Pan w 2017 r. przeszedł na
    emeryturę, tak więc Prezydent Miasta umorzył postępowanie w sprawie skierowania Pana
    do pracy.
    W dniu 30 marca 2020 r. wniósł Pan pozew do Sądu Okręgowego w ... o naprawienie
    szkody wynikłej z niewydania przez Prezydenta Miasta ... decyzji o skierowaniu Pana do
    pracy na podstawie art. 18 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów
    wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. W pozwie wskazywał Pan na podstawę prawną
                                1odpowiedzialności art. 417 § 1 ewentualnie art. 417 § 3 Kodeksu cywilnego. Szkoda ta
    obejmowała utracone korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę w okresie od dnia „1
    listopada 2022 r.” do dnia 31 marca 2017 r. oraz szkodę obejmującą utracone korzyści w
    postaci części świadczeń emerytury Funduszu Ubezpieczenia Emerytalnego w okresie od 1
    kwietnia 2017 r. do 31 marca 2020 r., ponadto zwracał się Pan o ustalenie prawa na
    przyszłość do naprawienia szkody na utraconych korzyściach części świadczenia
    emerytalnego w przyszłości.
    W wyniku wniesionej apelacji od wyroku Sądu Okręgowego, Sąd Apelacyjny w ... w dniu 4
    stycznia 2024 r. wydał wyrok (sygn. akt ...) zasądzając Panu od Miasta ... kwotę 112 468,94
    zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za szkodę na utraconych zarobkach i utraconej
    części Pana emerytury z powodu bezprawnego trwałego uchylania się Prezydenta Miasta
    od wydania decyzji o skierowaniu Pana, inwalidy wojskowego do pracy w okresie od 2002

    r. do 2017 r. Sąd pominął wnioskowane w pozwie ustalenie prawa na przyszłość do
    naprawienia szkody na części Pana emerytury. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że
    działania Prezydenta Miasta były niezgodne z prawem, nie zastosowano się do obowiązku
    skierowania inwalidy wojskowego do pracy, a więc naruszono art. 18 ust. 1 i 2 w zw. z art.
    41 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych. W uzasadnieniu wskazano
    także, że w tej sprawie NSA w Warszawie w wyroku (sygn. akt ...) z dnia 23 sierpnia 2018 r.
    orzekł, że Prezydent Miasta ... pozostawał w bezczynności. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu
    wskazał utracone wynagrodzenie i utraconą część emerytury jako określone w art. 417 §
      11, 417 § 3 oraz art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego. Sąd nie podał na podstawie jakich
    przepisów lub ustaw została określona wysokość przyznanego odszkodowania. Sąd nie
    podał w uzasadnieniu, że zasady ustalenia odszkodowania wynikają z odrębnych
    przepisów, jedynie podał, że działanie Prezydenta Miasta było niezgodne z prawem na
    skutek naruszenia art. 18 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych.
    Wysokość utraconego wynagrodzenia Sąd przyjął na podstawie ówczesnych wysokości
    minimalnych wynagrodzeń w latach (okresach), kiedy pozostawał Pan bez zatrudnienia, tj.
    w latach 2002-2010.
    Obliczając Pana utracone wynagrodzenie Sąd Apelacyjny przyjął wysokość wynagrodzeń
    minimalnych w latach 2002-2010 oraz pomniejszył ich wysokość do kwoty netto.
    Wyrażona w wyroku szkoda obejmuje utracone wynagrodzenie w kwocie netto, tj. po
    odjęciu wszelkich składek i zobowiązań podatkowych, tak wyjaśnia Sąd Apelacyjny w
    uzasadnieniu wyroku na str. 19 i 30. Natomiast utracona część Pana emerytury z powodu
    pozostawania bez zatrudnienia, została obliczona przez biegłą sądową przyjmując
    minimalne wynagrodzenia.
    W sprawie zasądzonych odsetek Sąd określił je na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu
    postępowania cywilnego w zw. z art. 455 Kodeksu cywilnego od następnego dnia po
    doręczeniu pozwu, tj. od dnia 27 maja 2020 r.
    Wyrok Sądu Apelacyjnego w ... orzekający o przyznaniu odszkodowania ogłoszono 4
    stycznia 2024 r., był to wyrok drugiej instancji, więc prawomocny. Zasądzone
    odszkodowanie wraz z odsetkami otrzymał Pan przelewem dnia 23 lipca 2024 r. W sumie
    wraz z odsetkami za opóźnienie otrzymał Pan 150 759,67 zł.
    Oczywiście przyznane odszkodowanie nie naprawia całej szkody, tym bardziej, że od 2002
    r. nastąpiła duża zmiana wysokości wynagrodzeń co ma związek z rosnącą inflacją. W
    Pana przekonaniu wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty
    ustalenia odszkodowania. Pana wcześniejsze wynagrodzenia były na poziomie 75%
    średniego wynagrodzenia krajowego. Odsetki za opóźnienie zostały ustalone od dnia
    wniesienia pozwu, a nie zaistnienia szkody.
    Pytania
      1. Czy składając do Urzędu Skarbowego zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za
        2024 r. (PIT-37) będzie Pan musiał wykazać jako dochód podlegający
        opodatkowaniu przyznane Panu przez Sąd odszkodowanie, jeśli tak, w jakiej pozycji
        zeznania PIT-37 ma być wpisana kwota odszkodowania?
      2. Czy kwota przesłanych Panu wraz z odszkodowaniem odsetek ustawowych za
        opóźnienie podlega opodatkowaniu, jeśli tak, w jakiej pozycji PIT-37 należy ją
        wpisać?
      3. Jeżeli przyznane Panu odszkodowanie podlega opodatkowaniu zwraca się Pan także
        z zapytaniem, czy kwota wynagrodzenia jaką Pan zapłacił po otrzymaniu
        odszkodowania według umowy adwokatowi, który był Pana pełnomocnikiem i
        reprezentował Pana przed Sądem, będzie podlegała wliczeniu do Pana dochodu,
        czy podlega ona zwolnieniu od podatku i w jakiej pozycji ją wpisać na zeznaniu

        podatkowym? Ewentualnie, czy ta kwota prowizji dla adwokata będzie stanowić
        koszt uzyskania przychodu zwolniony od podatku? W jakich punktach zeznania
        należy wpisać?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, przyznane Panu odszkodowanie w całości nie powinno podlegać
    wykazaniu jako dochód, gdyż Sąd obliczając kwotę odszkodowania za utracone Pana
    wynagrodzenia odliczył już z utraconego wynagrodzenia podatek, czyli wynagrodzenie
    obliczył w kwocie netto. Gdyby Pan musiał wykazać w PIT-37 w zeznaniu za 2024 r. kwotę
    przyznanego odszkodowania jako dochód oznaczałoby to, że podatek od utraconego
    wynagrodzenia musiałby Pan zapłacić dwa razy. Jeden raz podatek z wynagrodzenia
    odliczył Sąd, drugi raz musiałby Pan zapłacić podatek od tego samego wynagrodzenia
    wyrażonego w kwocie netto wykazując je w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2024 r . W
    Pana ocenie, podatek pobrano już z wynagrodzenia, tak więc odszkodowanie też było
    wyrażone jako kwota netto.
    Przyznane odsetki w Pana ocenie, także nie powinny podlegać opodatkowaniu, gdyż
    wysokość (tj. kwota odsetek) wynika z kwoty zasądzonego odszkodowania, które
    obliczono jako utracone wynagrodzenie wyrażone w kwocie netto, więc odsetki także są
    pomniejszone o podatek. Gdyby utracone wynagrodzenie obliczono w kwocie brutto,
    kwota utraconego wynagrodzenia, a także kwota odsetek byłaby wyższa i może
    podlegałaby opodatkowaniu.
    W sprawie kwoty jaką musiał Pan po otrzymaniu odszkodowania według spisanej z
    adwokatem umowy zapłacić adwokatowi za prowadzenie przed Sądem powyższej sprawy
    o odszkodowanie uważa Pan, że kwota ta nie powinna podlegać opodatkowaniu. Kwota
    jaką zapłacił Pan pełnomocnikowi nie jest fizycznie Pana dochodem, była kosztem
    uzyskania odszkodowania. Dla Pana jest to duża kwota, bo jest to 20% całości uzyskanego
    odszkodowania. Opłacenie profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego Pana przed
    Sądem było koniecznością, gdyż jako osoba nie znająca się na prawie, nie miałby Pan
    zupełnie szans na wygraną w Sądzie pomimo, że to Pan został poszkodowany i miał rację,
    gdyż strona przeciwna (Urząd Miasta) dysponowała swoimi prawnikami.
    Generalnie uważa Pan, że charakter sprawy, tj. dochodzenie o odszkodowanie za
    uporczywe bezprawne działanie organu w stosunku do inwalidy wojskowego, powinien
    tak działać, by inwalida wojskowy w takiej sprawie nie powinien być dodatkowo obciążony
    podatkiem z przyznanego odszkodowania od kwoty prowizji, którą musiał zapłacić
    adwokatowi za prowadzenie sprawy. Ponieważ jest Pan osobą starszą, bardzo prosi Pan o
    dokładne wyjaśnienie jak należy w tej sprawie dokonać rozliczenia się z Urzędem
    Skarbowym, jeśli oczywiście musiałby Pan zapłacić podatek lub ewentualnie odliczyć
    koszty uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów są inne źródła.
    Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
    rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje
    się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
    ustawy z dnia 24kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą pełnią wyłącznie te świadczenia, których
    celem jest zrekompensowanie poszkodowanemu skutków zdarzeń, które noszą cechy
    czynu niedozwolonego lub zawinionego przez sprawcę szkody.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów
    wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1100):
      1. Inwalidzie wojennemu zapewnia się pracę odpowiadającą jego sprawności
        fizycznej i kwalifikacjom zawodowym.
      2. Starosta na wniosek inwalidy wojennego kieruje go do pracy. Pracodawca, do
        którego inwalida został skierowany, jest obowiązany zatrudnić go stosownie do
        sprawności fizycznej i kwalifikacji zawodowych.
    Stosownie do art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
    W myśl art. 417 § 1 ww. Kodeksu:
      Za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy
      wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub
      jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z
      mocy prawa.
                    1Natomiast zgodnie z art. 417 § 3 ww. Kodeksu:
      Jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie orzeczenia lub decyzji, gdy
      obowiązek ich wydania przewiduje przepis prawa, jej naprawienia można żądać po
      stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem niewydania
      orzeczenia lub decyzji, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
    Należy podkreślić, że odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu
    przytoczonego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie
    oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z
    nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww.
    ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z
    każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w
    sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym
    podstawę prawną danej preferencji.
    Zwolnienie przedmiotowe
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zwolnieniem określonym w przytoczonym przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, objęte
    są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
    ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1
    Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa,
    z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Należy podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym
    odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości
    opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni
    rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle.
    W przedmiocie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na uwadze
    także przepis art. 84 Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, stąd
    każdy wyjątek od tej zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany
    dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, obejmuje
    swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku
    lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji
    wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia
    obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie
    dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z
    tytułu utraconych korzyści. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Z racji tego, że odszkodowania i zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub
    ugody sądowej mogą korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zaś zastosowanie
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, możliwość skorzystania przedmiotowego
    odszkodowania ze zwolnienia należy rozpatrywać we wskazanej wyżej kolejności.

    Odnosząc powołane powyżej przepisy prawa do przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z
    przysporzeniem majątkowym stanowiącym przychód z innych źródeł, o którym mowa w
    art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zwolnieniem określonym w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, objęte są tylko
    odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
    ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1
    Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa,
    z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.
    W omawianym przypadku niewątpliwie wystąpił element szkody, zaś przedmiotowe
    świadczenia stanowi świadczenia, które mają na celu naprawienie wyrządzonej szkody.
    Otrzymał Pan przedmiotowe odszkodowanie z tej racji, że poniósł szkodę.
    Jednak zauważyć należy, że w opisie stanu faktycznego wskazał Pan, że Sąd Apelacyjny w
    uzasadnieniu wyroku wskazał utracone wynagrodzenie i utraconą część emerytury jako
                    1określone w art. 417 § 1, 417 § 3 oraz art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego. Sąd nie podał na
    podstawie jakich przepisów lub ustaw została określona wysokość przyznanego
    odszkodowania. Sąd nie podał w uzasadnieniu, że zasady ustalenia odszkodowania
    wynikają z odrębnych przepisów, jedynie podał, że działanie Prezydenta Miasta było
    niezgodne z prawem na skutek naruszenia art. 18 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów
    wojennych i wojskowych. Wysokość utraconego wynagrodzenia Sąd przyjął na podstawie
    ówczesnych wysokości minimalnych wynagrodzeń w latach (okresach), kiedy pozostawał
    Pan bez zatrudnienia, tj. w latach 2002-2010. Obliczając Pana utracone wynagrodzenie
    Sąd Apelacyjny przyjął wysokość wynagrodzeń minimalnych w latach 2002-2010 oraz
    pomniejszył ich wysokość do kwoty netto. Wyrażona w wyroku szkoda obejmuje utracone
    wynagrodzenie w kwocie netto, tj. po odjęciu wszelkich składek i zobowiązań
    podatkowych, tak wyjaśnia Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku. Natomiast utracona
    część Pana emerytury z powodu pozostawania bez zatrudnienia została obliczona przez
    biegłą sądową przyjmując minimalne wynagrodzenia.
    Zatem, nie można uznać, że wysokość lub zasady ustalenia otrzymanego przez Pana
    odszkodowania i zadośćuczynienia wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    Wobec powyższego, przedmiotowe odszkodowanie nie korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Odnosząc się z kolei do treści powołanego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przewidującego również zwolnienie od podatku
    odszkodowań i zadośćuczynień w przypadkach w nim wskazanych, należy wskazać, że w
    przywołanym przepisie ustawodawca używa sformułowania „inne odszkodowania lub
    zadośćuczynienia”. Należy przez to rozumieć te odszkodowania i zadośćuczynienia, które
    nie zostały wprost wymienione w katalogu zwolnień podatkowych, a więc inne niż te,
    których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Stąd, odszkodowanie
    wypłacone Panu na podstawie wyroku sądowego, niekwalifikujące się do zwolnienia na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie
    objęte dyspozycją przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych. Przywołany przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy zwalnia od podatku takie
    odszkodowania przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, które jednocześnie
    nie zostały przyznane w okolicznościach wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
    Odnośnie przesłanek wyłączających możliwość zwolnienia odszkodowania i
    zadośćuczynienia z podatku, które to przesłanki zostały przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt
    3b ww. ustawy (otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą lub
    dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono)
    wskazać należy, że w prywatnoprawnym ujęciu odszkodowanie jest świadczeniem
    mającym na celu naprawę wyrządzonej szkody lub jej kompensatę. Odszkodowanie może
    mieć formę restytucji (przywrócenie stanu poprzedniego) lub zapłaty określonej kwoty,
    która skompensuje poszkodowanemu poniesione straty. Szkodą jest ubytek w majątku
    poszkodowanego spowodowany bezprawnym działaniem lub zaniechaniem sprawcy, a
    także z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem przez dłużnika zobowiązania.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że
    wypłacone Panu na podstawie wyroku sądu odszkodowanie za szkodę obejmującą
    utracone korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę nie korzysta ze zwolnienia
    przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, bowiem przedmiotowa należność stanowi korzyść, którą mógłby Pan
    osiągnąć gdyby Panu szkody nie wyrządzono – przedmiotowe odszkodowanie
    kompensuje fakt braku przychodów w okresie pozostawania bez pracy, zaś Sąd
    Apelacyjny obliczając jego wysokość przyjął wysokość wynagrodzeń minimalnych netto w
    latach 2002-2010, natomiast utracona część Pana emerytury z powodu pozostawania bez
    zatrudnienia została obliczona przez biegłą sądową przyjmując minimalne wynagrodzenia.
    Odsetki
    Odnosząc się natomiast do kwestii opodatkowania odsetek od zasądzonych odszkodowań
    na wstępie należy wyjaśnić, że kwestię prawną odsetek reguluje art. 481 Kodeksu
    cywilnego.
    Zgodnie z art. 481. § 1 ww. Kodeku:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Ponadto zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do wartości przedmiotu sporu nie wlicza się odsetek, pożytków i kosztów, żądanych
      obok roszczenia głównego.
    Analizując treść powyższych przepisów należy zauważyć, że nie można utożsamiać
    odsetek za zwłokę z odszkodowaniem. Wierzyciel może ich żądać dopiero, jeżeli dłużnik
    opóźni się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Odsetki mają charakter uboczny
    względem świadczenia głównego – są skutkiem niewykonania zobowiązań.
    Potwierdza to orzecznictwo sądów powszechnych, zgodnie z którym: „Roszczenie
    odsetkowe nie jest częścią składową roszczenia głównego, gdyż opiera się na odrębnym
    stanie faktycznym oraz odrębnej podstawie materialnoprawnej (por. uchwała SN z dnia
    31stycznia1994 r., sygn. akt III CZP 184/93, publ. OSNC 1994/7-8/155).
    W ujęciu kodeksowym odsetki stanowią więc świadczenie pieniężne, do którego może być
    zobowiązany dłużnik – najogólniej mówiąc – korzystający z cudzych pieniędzy. Chodzi tu
    zarówno o sytuację, gdy korzystanie z pieniędzy wierzyciela jest przedmiotem umowy (np.
    pożyczka oprocentowana, kredyt), jak i gdy nie jest ono objęte zgodą wierzyciela, w
    szczególności wynika z opóźnienia w zapłacie sumy pieniężnej przez dłużnika (zob. art.
    481 i art. 741 Kodeksu cywilnego), a także wówczas, gdy korzystanie z pieniędzy polega na

    poniesieniu przez wierzyciela wydatków w interesie dłużnika (zob. art. 742, art. 753 § 2,
    art. 842 Kodeksu cywilnego).
    Zasadniczo odsetki pełnią funkcję wynagrodzenia należnego wierzycielowi od dłużnika za
    korzystanie z pieniędzy, mogą jednak też mieć znaczenie waloryzacyjne oraz (w przypadku
    odsetek za opóźnienie) kompensacyjne i represyjne czy motywacyjne. Oczywistym jest
    więc, że odsetki stanowią trwałe przysporzenie w majątku podatnika, które mieści się w
    kategorii przychodu, który co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Powyższą tezę potwierdza analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, z której wynika, że odsetki stanowią odrębną od należności głównej kategorię
    przychodu, która tylko w wyjątkowych przypadkach korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania.
    Zwolnienie od podatku dochodowego wypłacanych odsetek przysługuje tylko wówczas,
    gdy przepis ustawy wyraźnie o tym stanowi (konkretnie odnosi się do odsetek).
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Jednakże takie zwolnienie przysługuje tylko
    wówczas, gdy przepis ww. ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od
    podatku dochodowego od osób fizycznych są:
      · pkt 52 – odsetki i kwoty rekompensat otrzymanych na podstawie przepisów ustawy z
        dnia 20 grudnia 1996 r. o zasadach realizacji przedpłat na samochody osobowe (Dz.
        U. poz. 776);
      · pkt 95 – odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o
        których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1;
      · pkt 95a – odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia
        społecznego;
      · pkt 95b – odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających
        opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub
        od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
        podatku;
      · pkt 119 – odsetki od papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa oraz
        obligacji emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, w części
        odpowiadającej kwocie odsetek zapłaconych przy nabyciu tych papierów
        wartościowych od emitenta;
      · pkt 130 – odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Skarb Państwa i
        oferowanych na rynkach zagranicznych oraz dochody z odpłatnego zbycia tych
        obligacji uzyskane przez osoby fizyczne, o których mowa w art. 3 ust. 2a;
      · pkt 130a – odsetki lub dyskonto od listów zastawnych uzyskane przez osoby fizyczne,
        o których mowa w art. 3 ust. 2a;
      · pkt 130b – odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Bank Gospodarstwa
        Krajowego i oferowanych na rynkach zagranicznych, przeznaczonych na
        finansowanie ustawowych celów działalności Banku Gospodarstwa Krajowego,
        dotyczących wspierania polityki gospodarczej Rady Ministrów, realizacji rządowych
        programów społeczno-gospodarczych oraz programów samorządności lokalnej i
        rozwoju regionalnego, oraz dochody z odpłatnego zbycia tych obligacji, uzyskane
        przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a.
    Jak wskazano wyżej, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Stosownie do wspomnianego artykułu, wolne od podatku są odsetki z tytułu
    nieterminowej wypłaty należności, która:
      · nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
      · jest wolna od podatku dochodowego lub
      · nie rodzi obowiązku zapłaty podatku w związku z zaniechaniem jego poboru w drodze
        rozporządzenia Ministra Finansów.
    Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie kwestię
    opodatkowania odsetek od nieterminowej wypłaty należności zwolnionych z
    opodatkowania.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis stanu
    faktycznego należy stwierdzić, że odsetki ustawowe od przedmiotowego odszkodowania,
    zasądzone na Pana rzecz wyrokiem sądowym, nie podlegają zwolnieniu od podatku
    dochodowego od osób fizycznych, ponieważ przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    takiego zwolnienia nie przewiduje.
    Jednocześnie wskazać należy, że jak wskazano powyżej – stosownie do zacytowanego
    przepisu art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –
    zwolnieniu podlegać mogą odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności, która nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jest wolna od podatku dochodowego,
    bądź nie rodzi obowiązku zapłaty podatku w związku z zaniechaniem jego poboru w
    drodze rozporządzenia Ministra Finansów.
    W przedmiotowej sprawie skoro przyznane Panu odszkodowanie nie korzysta ze
    zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym, to odsetki ustawowe od ww.
    odszkodowania nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95b ww.
    ustawy.
    Koszty uzyskania przychodu
    W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodu należy zauważyć, że stosownie do art. 22
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą
    być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku
    przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na
    powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Kosztami
    uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z
    uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób
    racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z uzyskanymi przychodami. Z oceny związku z uzyskanym przychodem
    powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie mógł się przyczynić do osiągnięcia
    przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania
    przychodu powinien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
      · pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
        poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodu,
      · nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
        wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      · być właściwie udokumentowany.
    Koszty poniesione w celu uzyskania przychodów to te, które zostały poniesione z
    zamiarem uzyskania przychodu. Ten zamiar (cel) musi być, po pierwsze – obiektywnie

    realny, po drugie – istniejące okoliczności faktyczne muszą wskazywać na to, że dany
    wydatek w istocie mógł podatnikowi pozwolić na przewidywanie osiągnięcia przychodu.
    Natomiast koszty ponoszone w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu, to
    wydatki mające na celu ochronę źródła przychodu, tak by źródło to istniało w stanie
    niepogorszonym.
    Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz
    zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania
    przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła, a nie
    jakiekolwiek przychody. Koszty uzyskania przychodu są zatem ściśle i funkcjonalnie
    przyporządkowanie do danego źródła przychodów.
    W świetle powyższego wskazać należy, że poniesiony przez Pana koszt na wynagrodzenie
    adwokata można zaliczyć do kosztów, o których mowa we wskazanym powyżej przepisie.
    Koszty te zostały poniesione przez Pana w celu uzyskania odszkodowania, dlatego też są
    kosztami uzyskania przychodu z tytułu wypłaconego Panu odszkodowania wraz z
    odsetkami i jako takie winny zostać wykazane jako koszt uzyskania przychodów.
    Ocena Pana sytuacji
    Podsumowując, wypłacone Panu odszkodowanie skutkuje powstaniem przychodu z
    innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten nie korzysta ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b, bowiem przedmiotowa należność stanowi korzyść,
    którą mógłby Pan osiągnąć gdyby Panu szkody nie wyrządzono. Odsetki od zasądzonego
    na Pana rzecz odszkodowania nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Tego rodzaju odsetki stanowią przychód z innych
    źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    i podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach według skali podatkowej określonej w
    art. 27 ust. 1 ww. ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że poniesiony przez Pana wydatek na wynagrodzenie
    adwokata może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22
    ust. 1 ww. ustawy. Koszty te zostały poniesione przez Pana w celu uzyskania
    odszkodowania, dlatego też są kosztami uzyskania przychodu z tytułu wypłaconego Panu
    odszkodowania wraz z odsetkami i jako takie winny zostać wykazane jako koszt uzyskania
    przychodu.
    A zatem wskazać należy, że przychód w postaci odszkodowania i odsetek oraz poniesione
    przez Pana koszty wynagrodzenia adwokata, powinien Pan wykazać w zeznaniu rocznym
    PIT-37 za 2024 r., w części E, w wierszu „Inne źródła, niewymienione w wierszach od 1 do
    4”, w pozycjach 76-77.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania
    dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji Organ dokonał wyłącznie
    analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem
    rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego

    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana
    w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.