Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.663.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Sposób dokumentowania realizowanej usługi przewodnickiej.
Słowa kluczowe: fakturowanie
miejsce-miejsce opodatkowania
numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP)
przewodnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28n-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2025 r. wpłynął za pośrednictwem systemu ePUAP Pana wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy sposobu dokumentowania
    realizowanej przez Pana usługi. Uzupełnił go Pan pismem z 10 października 2025 r.
    przesłanym za pośrednictwem ePUAP. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą o profilu „Działalność pilotów
    wycieczek i przewodników turystycznych” z siedzibą w Polsce. Jest Pan przewodnikiem po
    (...) i oprowadza Pan po (...) zagranicznych turystów w języku angielskim. Korzysta Pan ze
    zwolnienia podmiotowego VAT, jednak jest Pan zarejestrowany w VAT-UE. Swoje usługi
    przewodnickie reklamuje Pan na zagranicznych portalach i od tych portali otrzymuje Pan
    faktury za usługę reklamową z adnotacją „reverse charge”.

## Pytanie

Czy wykonując usługę przewodnicką oprowadzania po (...), dla firmy z siedzibą w
    Niemczech, która jest zarejestrowana w VAT-UE i która posługuje się numerem NIP
    niemieckim z przedrostkiem „DE”, powinien Pan wystawić takiej firmie fakturę jak firmie z
    siedzibą w Polsce z polskim numerem NIP, czy powinien Pan wystawić fakturę z adnotacją
    „odwrotne obciążenie - reverse charge”?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem powinien Pan wystawić fakturę bez adnotacji „odwrotne obciążenie” gdyż
    miejscem świadczenia usługi przewodnickiej jest (...) (Polska).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji,
    gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału „Faktury”
    Działu XI.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106e ust. 1 pkt 12-14 i 18 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      12) stawkę podatku;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym
        do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze jest nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne obciążenie”.
    Natomiast z art. 106e ust. 5 pkt 2 ustawy wynika, że:
      Faktura może nie zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. b -
      danych określonych w ust. 1 pkt 5 i 12-14.
    Z powołanych przepisów wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży zobowiązany jest do
    udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie faktury. Faktura jest dokumentem
    (dowodem) potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego dokonanego przez
    podatnika VAT.
    Natomiast kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane
    zostały w rozdziale 3 działu V ustawy. Przepisy dotyczące miejsca świadczenia odnoszą się
    zarówno do podatników czynnych, jak i zwolnionych z VAT.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Powyższy artykuł wprowadza do ustawy drugą definicję podatnika. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    wynikającej z art. 15 ust. 2 ustawy, w myśl tego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą
    zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta
    została w art. 28b ust. 1 ustawy, który stanowi że:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz
    podatnika, w rozumieniu art. 28a ustawy, dla których ustawodawca nie przewidział
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak
    usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    nich są usługi turystyki.
    W myśl art. 28n ust. 1 ustawy:
      W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1,
      miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę
      działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

    W tym miejscu wskazujemy, że art. 119 ustawy jest odstępstwem od zasady ogólnej
    zawartej w art. 29a ustawy dotyczącej sposobu określania podstawy opodatkowania
    podatkiem VAT przy sprzedaży towarów i usług.
    Przepis ten odnosi się do usług turystyki, o których mowa w art. 119 ustawy.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    Stosownie do art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to
    katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również
    powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, że czynnikiem wyróżniającym
    konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności
    zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
    Z uwagi na okoliczność, że ustawa o podatku od towarów i usług nie określa
    jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści,
    to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i
    towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi
    turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element
    kalkulacyjny do określenia marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik:
      1. (uchylony);
      2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;
      4. (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania do usług turystyki.
    Jak stanowi art. 119 ust. 4 ustawy:
      Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
    Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we
      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i

      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do
    wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem
    kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez
    podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi
    turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia
    2006, str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE – poprzednio art. 26 ust. 2
    zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system
    podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.).
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
      Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym
      biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
    Według art. 306 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
      Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani
      jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TSUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska).
      W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że głównym celem wprowadzenia
      uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania podatkiem
      VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów

      gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do
      transakcji obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob.
      podobnie wyrok z 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94
      /97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w
      odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku
      naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z
      powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby stanowić dla nich
      przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z 12 listopada 1992 r. w sprawie
      C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Nie ma przy tym
    znaczenia, iż własne usługi są niezbędne do świadczenia uczestnikom całościowych usług
    turystycznych przez biuro podróży. Niezależnie bowiem od tego, czy usługi te są
    niezbędne do świadczenia całościowej usługi turystycznej, nie można ich uznać za element
    „pojedynczej usługi” w rozumieniu art. 307 i 308 Dyrektywy, ani w konsekwencji traktować
    ich z punktu widzenia opodatkowania w taki sam sposób.
    W wyroku w sprawie C-557/11 Trybunał wskazał także, że:
      Własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej
      świadczonej podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej
      zgodnie ze wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania
      podatkiem VAT, w szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej
      procedurze opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży. Zgodnie z
      art. 98 tej dyrektywy, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną stawkę
      podatku VAT dla usług przewozu, stawka ta znajduje zastosowanie do omawianych
      usług własnych biura podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który
      za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za

      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle. Przy czym
    procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług ma
    zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do
    innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności
    gospodarczej.
    Obowiązek stosowania procedury VAT-marża wynika z występujących w danym zdarzeniu
    elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę turystyki, przy jej świadczeniu musi działać
    na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz świadcząc tę usługę
    musi nabywać towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Z opisu sprawy wynika natomiast, że prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą o profilu „Działalność pilotów wycieczek i przewodników turystycznych”. Jest
    Pan przewodnikiem po (...) i oprowadza Pan zagranicznych turystów w języku angielskim.
    Usługę przewodnicką świadczy Pan dla firmy z siedzibą w Niemczech, która jest
    zarejestrowana w VAT-UE i która posługuje się numerem NIP niemieckim z przedrostkiem
    „DE”.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy
    dokumentując usługę przewodnicką wykonaną dla firmy niemieckiej powinien Pan
    wystawić fakturę z adnotacją „odwrotne obciążenie”.
    Aby odpowiedzieć na powyższe Pana wątpliwości należy w pierwszej kolejności ustalić
    miejsce świadczenia realizowanej przez Pana usługi przewodnickiej na rzecz kontrahenta z
    Niemiec. Wskazał Pan, że jest przewodnikiem po (...) i oprowadza Pan zagranicznych
    turystów w języku angielskim. Zatem celem nabywców usługi jest nie tylko zaznajomienie
    wiedzy na temat (...), ale również dodatkowo możliwość zwiedzania różnych miejsc
    podczas oprowadzania po mieście. Uczestnictwo w wycieczce po (...) wraz z usługą
    przewodnika stanowi dla klientów główny element nabywanej usługi. Jednakże
    świadczona przez Pana usługa nie może być opodatkowana na zasadach VAT-marża na
    podstawie art. 119 ustawy, co mogłoby wskazywać na konieczność stosowania art. 28n
    ustawy celem określenia miejsca świadczenia usług. Nie jest spełniony warunek o którym
    mowa w art. 119 ust. 3 pkt 3 ustawy, bowiem usługę świadczy Pan samodzielnie. Nie
    nabywa Pan żadnych usług dla bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów.
    Zatem w analizowanej sprawie świadczona przez Pana usługa o charakterze turystycznym
    składa się wyłącznie z usługi własnej. Natomiast w stosunku do usług własnych
    wykonywanych w ramach usług turystyki, należy zastosować zasady ogólne zarówno w
    zakresie określenia podstawy opodatkowania, miejsca świadczenia, jak również w
    odniesieniu do pozostałych zasad obliczania podatku od towarów i usług, gdyż jak już
    wyżej wskazano procedura szczególna w oparciu o regulacje art. 119 ustawy o VAT
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich tj. usług
    nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że świadczona
    przez Pana usługa składająca się wyłącznie z wykonywanej samodzielnie przez Pana usługi
    przewodnickiej stanowi usługę dla której miejsce świadczenia ustala się zgodnie z art. 28b
    ustawy. Przy czym jak Pan wskazał usługę przewodnicką świadczy Pan dla firmy z siedzibą
    w Niemczech która posługuje się numerem NIP niemieckim z przedrostkiem „DE”. Zatem
    usługobiorca nabywa usługę przewodnicką dla siedziby spółki znajdującej się w
    Niemczech. W konsekwencji miejsce opodatkowania usługi przewodnickiej należy ustalić
    zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w
    art. 28b ust. 1 ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego artykułu miejscem świadczenia usług
    jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej. Tym samym świadczona przez Pana usługa przewodnicka nie będzie

    opodatkowana w Polsce. Usługa przewodnicka będzie opodatkowana w kraju siedziby
    usługobiorcy tj. w Niemczech. Wobec tego faktura dokumentująca świadczone usługi
    przewodnickie powinna zawierać Pana dane jako polskiego podatnika VAT (w tym NIP UE)
    oraz adnotację „odwrotne obciążenie”, natomiast nie powinna zawierać stawki i kwoty
    podatku (art. 106e ust. 5 pkt 2 ustawy).
    W konsekwencji Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.