Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.813.2025.1.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-01
Teza: Brak obowiązków płatnika w przypadku udziału pracowników
w programie emerytalnym.
Słowa kluczowe: grupa-grupa międzynarodowa
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
programy-programy emerytalne
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca” (lub „Spółka polska”) należy do międzynarodowej grupy X (dalej: „Grupa”),
    której centralna Spółka X ma siedzibę w Szwajcarii (dalej: „X Szwajcaria” lub „Spółka
    szwajcarska”).
    Grupa X zatrudnia pracowników wyższego szczebla kierowniczego o tak zwanym statusie
    Y (...). Pracownicy o statusie Y są menedżerami pełniącymi wyższe zarządcze stanowiska w
    spółkach należących do Grupy i są wysyłani/transferowani do pracy w różnych krajach w
    okresie zatrudnienia w ramach Grupy. Zazwyczaj takie oddelegowanie/transfer w jednym
    kraju trwa od 3 do 5 lat, a następnie pracownicy mogą zostać wysłani do innego kraju, aby
    świadczyć pracę na rzecz kolejnej lokalnej spółki z Grupy, zgodnie z potrzebami
    biznesowymi Grupy X. O przyznaniu pracownikowi statusu Y decyduje Spółka szwajcarska.
    Zgodnie z polityką Grupy, pracownicy o statusie Y zawierają lokalne umowy o pracę ze
    spółkami z Grupy, dla których świadczą pracę. W konsekwencji, pracownicy o statusie Y
    podczas transferu podlegają lokalnym systemom ubezpieczeń społecznych. Jednocześnie,
    ze względu na możliwość świadczenia pracy w wielu krajach i związany z tym możliwy,
    negatywny wpływ na wysokość należnej w przyszłości emerytury, mają oni możliwość
    uczestniczenia w programie emerytalnym Z (dalej: „Program Z”), który jest utworzony na
    podstawie przepisów prawa szwajcarskiego. Mimo utworzenia planu na podstawie
    przepisów prawa szwajcarskiego, Program Z jest prowadzony oraz administrowany przez
    fundusz A z siedzibą w Belgii (dalej: „Fundusz” lub „A”). Zasady finansowania Funduszu
    określa regulamin funkcjonowania programu Z, zgodnie z tym regulaminem Fundusz jest
    finansowany przez Spółkę szwajcarską. Co istotne, możliwość uczestniczenia w Programie
    mają tylko pracownicy o statusie Y, którzy są pracownikami co do zasady zgadzającymi się
    na transfery do różnych lokalizacji i do spółek z Grupy X na całym świecie oraz spełnią
    określone warunki umożliwiające im przystąpienie do Programu Z.
    Wnioskodawca jako podmiot z Grupy X, także zatrudnia pracowników (najczęściej nie są to
    obywatele polscy) o statusie Y (dalej: „Polscy Pracownicy Y”), którzy uczestniczą w
    Programie Z. Możliwość przynależności Pracowników Y zatrudnionych przez polską Spółkę
    do Programu Z wynika z ich porozumień ze spółką X Szwajcaria oraz regulaminu działania
    tego programu, utworzonego przez belgijski Fundusz.
    Program Z ma na celu zapewnienie globalnej populacji pracowników Y (która z założenia
    będzie wykonywać pracę w różnych okresach i różnych lokalizacjach i często zmieniać
    systemy ubezpieczeń społecznych, którym podlegają) odpowiednich świadczeń
    emerytalnych. Celem programu Z jest zapewnienie takiego poziomu zagregowanych
    wszystkich świadczeń emerytalnych (świadczeń otrzymanych w ramach planu
    emerytalnego spółki z Grupy zatrudniającej pracownika oraz świadczeń należnych w
    ramach przynależności do lokalnych systemów ubezpieczeń społecznych w państwach
    oddelegowania), które łącznie nie będą niższe niż te, które otrzymaliby, gdyby pozostali i
    wykonywali pracę w Szwajcarii, tj. gdyby zostali zapisani do programu emerytalnego
    szwajcarskiej spółki i przynależeli do szwajcarskiego państwowego systemu ubezpieczeń
    społecznych.
    Takie rozwiązanie jest ważnym elementem zachęcających osoby o statusie Y do podjęcia
    decyzji o licznych transferach, co pozwala na zwiększenie mobilności wysokiej kadry
    menedżerskiej i świadczenia pracy we wskazanych przez X lokalizacjach na całym świecie.
    Program Z realizuje zatem interesy X jako międzynarodowej grupy, aby skutecznie
    zachęcać i motywować swoich pracowników do zgody na wyjazdy do wskazanych krajów,
    gdzie ich kompetencje i umiejętności są w danej chwili potrzebne. Plan ten zapewnia tym
    pracownikom poczucie zabezpieczenia wysokości ich emerytury po zakończeniu kariery
    zawodowej bądź wysokości renty dla ich rodzin w razie ich śmierci czy niezdolności do
    pracy przed przejściem na emeryturę (takiej, jakby przez cały czas pracowali w Szwajcarii) -
    niezależnie od tego, jakiej wysokości świadczenia będą im przysługiwać w krajach
    wykonywania pracy.

    Jak wskazano powyżej, Program Z jest programem administrowanym i prowadzonym
    przez Fundusz belgijski. Niemniej jednak to szwajcarski podmiot decyduje, którzy z
    pracowników Grupy X mogą uczestniczyć w Programie Z. Uczestnictwo pracownika w
    programie Z zależy od potwierdzenia dokonanego przez Spółkę szwajcarską. Z kolei
    lokalne podmioty, które czasowo zatrudniają pracowników o statusie Y, nie mają żadnego
    wpływu na sposób funkcjonowania Programu Z, nie decydują, kto może w tym programie
    uczestniczyć, a do 2023 r. nie ponosiły kosztów związanych z uczestnictwem w Programie
    poszczególnych pracowników o statusie Y, świadczących akurat pracę na rzecz spółek X w
    poszczególnych krajach.
    Od 2023 r. nastąpiła zmiana sposobu rozliczania kosztów związanych z funkcjonowaniem
    Programu Z. Zgodnie ze zmienionymi zasadami, koszty uczestnictwa pracowników o
    statusie Y delegowanych do wykonywania pracy w danym podmiocie z Grupy są obecnie
    częściowo refakturowane przez X Szwajcaria na ten podmiot. Ta zmiana oznacza, że
    koszty uczestnictwa w programie przez Polskich Pracowników Y zatrudnionych w danym
    roku przez Wnioskodawcę zostaną częściowo przeniesione na Wnioskodawcę. Należy
    podkreślić, że zmiana dotyczyła wyłącznie technicznego aspektu alokacji kosztów
    Programu na podmioty z Grupy X. Natomiast bez zmian pozostają kluczowe zasady
    funkcjonowania Programu, który co więcej, jest obecnie administrowany i prowadzony
    przez Fundusz Belgijski. To nadal jednak wskazany szwajcarski podmiot (X ...., z siedzibą w
    ...), decyduje o zasadach działania Programu oraz o zasadach uczestnictwa w programie
    poszczególnych osób o statusie Y. Co więcej, obciążanie kosztami podmiotów lokalnych
    nie dotyczy całości kosztów bezpośrednio przypisanych do danej osoby „składek”. W 2025
    r. nie nastąpi standardowe obciążenie kosztami Spółek lokalnych, a tylko będą
    refakturowane minimalne koszty (...) na osobę, nawet gdy podmiot belgijski będzie
    przypisywał osobom o statusie Y standardowe składki.
    Możliwość uczestnictwa w Programie nie wynika z polskich umów o pracę zawieranych z
    Pracownikami o statusie Y. Umowy Polskich Pracowników Y zawierają jedynie ogólne
    odniesienie do Programu, ze wskazaniem, że kwestie związane z uczestnictwem w
    Programie pozostają ustaleniem pomiędzy X Szwajcaria a daną osobą, przy czym takie
    ogólne odniesienie nie stanowi żadnego zobowiązania polskiego podmiotu wobec
    Polskich Pracowników Y ani nie rodzi po ich stronie roszczeń wobec Wnioskodawcy. Gdyby
    z jakiegoś powodu doszło np. do zaprzestania opłacania składek przez podmiot belgijski
    (A), który administruje programem, roszczenia w tym zakresie nie byłyby kierowane do
    Wnioskodawcy, gdyż polska spółka nie ma żadnego obowiązku dokonywania transferu
    składek. Zgodnie z regulaminem funkcjonowania Programu Z do postanowień regulaminu
    znajduje zastosowanie prawo szwajcarskie, a wszelkie potencjalne spory powstałe na tle
    Programu Z są rozstrzygane przez sąd właściwy dla ...

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w związku z uczestnictwem w
    Programie Z pracowników Wnioskodawcy o statusie Y, na Wnioskodawcy nie spoczywają
    obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej: „PIT”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z uczestnictwem w Programie Z pracowników
    Wnioskodawcy o statusie Y, na Wnioskodawcy nie ciążą jakiekolwiek obowiązki płatnika
    PIT, nawet jeśli koszty związane z tym uczestnictwem, zostaną częściowo poniesione przez
    Wnioskodawcę, na skutek przyjętej w Grupie X polityki alokacji kosztów Programu Z.
    UZASADNIENIE
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa
    o PIT”, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Zgodnie natomiast z art. 10 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są: stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Ustawa o PIT nie zawiera definicji pojęcia „stosunku pracy”, jednak niewątpliwym jest, że
    Ustawodawca odnosi się do definicji stosunku pracy, uregulowanego w art. 22 § 1 Ustawy
    z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 2022 r. 1510 ze zm., dalej: „Kodeks
    Pracy”), zgodnie z którym przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do
    wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem
    oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania
    pracownika za wynagrodzeniem. Innymi słowy, zgodnie z tą normą pracownik za pracę
    wykonaną na rzecz pracodawcy otrzymuje od niego wynagrodzenie.
    Wnioskodawca wskazuje, że w ustawie o PIT nie jest również zawarta definicja pojęcia
    „przychodów ze stosunku pracy”, przy czym w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, wskazany jest
    katalog, które podlegają zaliczeniu jako przychody ze stosunku pracy, przy czym katalog
    ten ma charakter otwarty. W związku z tym, Ustawodawca ustalając otwarty katalog
    przychodów ze stosunku pracy dopuszcza sytuacje, w których niewymienione w ustawie
    świadczenia mogą zostać zakwalifikowane jako przychód ze stosunku pracy, przy czym, co
    należy podkreślić, muszą one wynikać ze stosunku pracy łączącego pracodawcę oraz
    pracownika. Nie są bowiem zaliczane do przychodów ze stosunku pracy „wszelkiego
    rodzaju wypłaty”, nawet jeśli dokonuje ich pracodawca - a jedynie te, które wynikają ze
    „stosunku pracy”. Oznacza to, że kluczowym warunkiem powstania przychodu
    „pracowniczego” na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, jest to, że przychód ten musi
    wynikać ze „stosunku pracy”, gdyż dopiero po spełnieniu przez dane świadczenie tego
    warunku wstępnego, można przejść do analizy pozostałych cech rozpoznawczych
    przychodu ze stosunku pracy. Inaczej mówiąc, wszelkiego rodzaju wypłaty będące
    przychodami ze stosunku pracy są należnościami pracownika, wynikającymi z pracy, do
    wypłaty których zobowiązany jest pracodawca, w związku ze świadczeniem określonego
    rodzaju pracy przez pracownika na jego rzecz.
    Zatem, wszelkie inne świadczenia, niewynikające ze stosunku pracy, a będące
    jednocześnie całkowicie niezależne od pracodawcy, nie mogą być uznane za przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. W konsekwencji,
    świadczenie, które nie wynika ze stosunku pracy, otrzymane od podmiotu trzeciego -
    nawet jeżeli koszt takiego świadczenia jest ostatecznie ponoszony przez pracodawcę, nie
    może stanowić, w opinii Wnioskodawcy, podstawy do uznania takiego świadczenia jako
    pochodzącego ze stosunku pracy.
    Tym samym, biorąc pod uwagę, że:

    • składki w ramach Programu są opłacane i administrowane przez Spółkę A - i następuje
      to niezależnie od tego, w którym kraju pracuje aktualnie osoba o statusie Y (tj.
      niezależnie od tego, czy jest ona pracownikiem w danej chwili X Polska, czy spółek z
      grupy X w innych krajach),
    • uczestnik Programu nie ma roszczeń do X Polska w związku z uczestnictwem w
      Programie,
    • umowy o pracę zawierane z Polskimi Pracownikami Y nie są podstawą prawna do
      uczestnictwa w Programie przez wspomnianą kategorię uczestników (przeciwnie -
      wskazują wprost, że kwestie dotyczące możliwości uczestnictwa w Programie
      pozostają w gestii ustaleń pomiędzy X Szwajcaria a daną osobą),
    • Wnioskodawca nie ma wpływu na wybór osób, które biorą udział w Programie, ani na
      wysokość składek czy świadczeń, jakie możliwe są do uzyskania w ramach Programu,
    • Spółka polska będzie jedynie ponosiła część kosztów prowadzenia tego programu w
      zakresie uczestników z Polski na zasadzie refaktury, tak samo jak inne spółki z grupy
      posiadające pracowników o statusie Y, a koszty te nie odzwierciedlają pełnych składek
      finansowanych obecnie przez podmiot belgijski A
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że gdyby uczestnictwo w Programie Z w ogóle
    prowadziło do powstania przychodu po stronie pracowników Wnioskodawcy o statusie Y,
    na Wnioskodawcy nie będą ciążyły w takiej sytuacji obowiązki płatnika zaliczek na PIT,
    ponieważ taki przychód nie wynikałby ze stosunku pracy istniejącego pomiędzy
    Wnioskodawcą a pracownikami o statusie Y.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z utrwalaną linia orzeczniczą sądów
    administracyjnych, za przychód ze stosunku pracy nie może zostać uznane przysporzenie
    uzyskiwane przez pracownika, ale wyłącznie przy okazji stosunku pracy, niepozostające w
    związku z faktycznym z wykonywaniem pracy, co zostało wskazane w przykładowo
    wskazanych wyrokach:
      · wyrok NSA z 21 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1428/12 - „(...) przywołany przepis
        stanowi (...) o przychodach ze stosunku pracy, a nie przychodach związanych,
        towarzyszących albo osiągniętych przy okazji stosunku pracy. Jeżeli zatem
        pracownik osiągnie przychód pozostający w związku z faktycznym z wykonywaniem
        pracy, ale niestanowiący przychodu ze stosunku pracy, nie będzie to przychód, o
        którym jest mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. (...)”;
      · wyrok NSA z 13 lutego 2014 r. sygn. akt Il FSK 665/12 - „(...) istotne dla uznania, że
        dany przychód pochodzi ze źródła, jakim jest stosunek pracy, jest jednak uzyskanie
        go przez pracownika od pracodawcy (pogląd taki wyrażono także w wyroku
        Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1410/10,
        CBOSA). Prawidłowość tej wykładni potwierdza treść art. 31 u.p.d.o.f., określającego
        obowiązki płatników - zakładów pracy i nakazujący im pobieranie w ciągu roku
        podatkowego zaliczek na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych
        zakładów przychody ze stosunku pracy. Także i ten przepis wiąże przychody ze
        stosunku pracy z przychodami pochodzącymi od pracodawcy”.
    Dodatkowo, Wnioskodawca przywołuje poniżej interpretacje indywidualne, w których
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdza, że świadczenia na rzecz pracowników
    polskich podmiotów dokonywane przez inną spółkę z grupy (gdy, podobnie jak w
    przedmiotowej sytuacji, możliwość ich otrzymania nie wynikają z polskich umów o pracę),
    np. w zakresie planów akcyjnych, nie stanowią dochodu ze stosunku pracy z polskim
    podmiotem, na którym w konsekwencji nie spoczywają obowiązki płatnika PIT:
    • pismo z 1 kwietnia 2025 r. 0114-KDIP3-1.4011.136.2025.1.EC,
    • pismo z 24 czerwca 2025 r. 0112-KDIL2-2.4011.373.2025.2.AG.

    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie ustawy PIT bez znaczenia jest fakt, iż
    zgodnie z ustaleniami wewnątrzgrupowymi, w formie częściowej, na Spółkę polską jest
    refakturowany koszt uczestnictwa w Programie pracowników o statusie Y (tym bardziej, że
    nie są to całościowe koszty). Analogiczne stanowisko zostało potwierdzone przez
    Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej w poniższych interpretacjach indywidualnych:
    • z 11 lutego 2025 r. 0112-KDIL2-1.4011.994.2024.1.JK;
    • z 16 kwietnia 2025 r. 0114-KDIP3-1.4011.94.2025.2.AK.
    Ponadto, Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej potwierdził analogiczne stanowisko Spółki w
    przypadku poprzedniej edycji Programu ESP (w interpretacji z 23 kwietnia 2023 r. 0112-
    KDIL2 -1.4011.369.2023.1.TR.) Wówczas administratorem Programu była spółka
    szwajcarska, która przekazywała fundusze na ten plan oraz dokonywała obciążeń
    Wnioskodawcy, a zatem podmiot administrujący oraz finansujący uległ zmianie. Jednak
    zasady dotyczące funkcjonowania, celów oraz zasady przynależności uczestników Y do
    Programu, pozostały takie same.
    Mając na uwadze powyższe argumenty, w ocenie Wnioskodawcy, uczestnictwo
    pracowników o statusie Y w Programie Z, którym administruje podmiot belgijski A, a
    którego to programu koszt jest częściowo refakturowany na Spółkę polską, nie powoduje
    powstania po stronie Wnioskodawcy obowiązków płatnika PIT, o których mowa m.in. w
    art. 32 oraz art. 39 ustawy o PIT.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi jak na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:
      1) obliczenie,
      2) pobranie,
      3) wpłacenie
    - podatku, zaliczki.
    Jak stanowi art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej, w
    odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez
    nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do
    dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163 ze zm.), wprowadza system poboru podatku przez płatnika w
    przypadkach wskazanych w Rozdziale 7: „Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez
    płatników”.

    Jak wynika z przepisów przywołanego Rozdziału 7, ustawodawca ustanowił obowiązki
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych przez:
    § określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
      podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego formy
      organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z podatnikiem
      oraz
    § określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww.
      podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.
    Podstawowym warunkiem dla rozważań o obowiązkach płatnika jest jednak istnienie
    relacji, udzielający świadczenia (płatnik) - uzyskujący świadczenie (podatnik). Udzieleniem
    świadczenia jest przy tym zarówno sytuacja, gdy świadczenie jest przekazywane
    bezpośrednio przez płatnika, jak również sytuacja, gdy świadczenie jest realizowane przez
    podmiot trzeci, ale jest „zlecane”, „organizowane” przez płatnika (czyli w istocie pochodzi
    od płatnika).
    W szczególności, w odniesieniu do art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nadającego status płatnika podatku „zakładom pracy”, należy podkreślić, że
    przepis ten dotyczy:
      · przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub
        spółdzielczego stosunku pracy uzyskiwanych od zakładów pracy oraz
      · zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy
        lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne - to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Jak stanowi art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło

      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    W myśl art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia związana z powstaniem po stronie Państwa
    pracowników jako Uczestników Programu Z zorganizowanego przez spółkę szwajcarską
    ewentualnego przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych oraz ciążących na Państwu obowiązków płatnika.
    Wymaga podkreślenia, że o tym, czy świadczenie uzyskiwane przez podatnika jest
    przychodem ze stosunku pracy, decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie
    pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą. Istotne jest także to, czy
    istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z istniejącym stosunkiem
    prawnym.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika (pracownika) powstaniem przysporzenia
    majątkowego, uzyskane bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy i mające swoje
    źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy Państwa pracownicy otrzymują przedmiotowe
    świadczenie w ramach Programu emerytalnego od Państwa, czy od innego podmiotu, tj.

    Spółki szwajcarskiej. Obowiązki płatnika po Państwa stronie mogłyby bowiem powstać
    wyłącznie w odniesieniu do sytuacji udzielania przez Państwa świadczeń na rzecz Państwa
    pracowników uczestniczących w Programie.
    W przedmiotowej sprawie:
      Państwo należycie do międzynarodowej grupy kapitałowej, na której czele stoi
      Spółka szwajcarska;
      Spółka szwajcarska jest organizatorem programu emerytalnego – Programu Z;
      program emerytalny - Program Z jest utworzony na podstawie przepisów prawa
      szwajcarskiego. Mimo utworzenia planu na podstawie przepisów prawa
      szwajcarskiego, Program Z jest prowadzony oraz administrowany przez fundusz A z
      siedzibą w Belgii;
      możliwość przynależności Państwa Pracowników Y do Programu Z wynika z ich
      porozumień ze spółką X Szwajcaria oraz regulaminu działania tego programu,
      utworzonego przez belgijski Fundusz;
      Pracownicy o statusie Y są menedżerami pełniącymi wyższe zarządcze stanowiska w
      spółkach należących do Grupy i są wysyłani/transferowani do pracy w różnych
      krajach w okresie zatrudnienia w ramach Grupy. O przyznaniu pracownikowi statusu
      Y decyduje Spółka szwajcarska;
      możliwość uczestnictwa w Programie Państwa Pracowników nie wynika z polskich
      umów o pracę zawieranych z Pracownikami o statusie Y. Umowy Polskich
      Pracowników Y zawierają jedynie ogólne odniesienie do Programu, ze wskazaniem,
      że kwestie związane z uczestnictwem w Programie pozostają ustaleniem pomiędzy X
      Szwajcaria a daną osobą, przy czym takie ogólne odniesienie nie stanowi żadnego
      zobowiązania polskiego podmiotu wobec Polskich Pracowników Y ani nie rodzi po
      ich stronie roszczeń wobec Państwa;
      od 2023 r. nastąpiła zmiana sposobu rozliczania kosztów związanych z
      funkcjonowaniem Programu Z. Zgodnie ze zmienionymi zasadami, koszty
      uczestnictwa pracowników o statusie Y delegowanych do wykonywania pracy w
      danym podmiocie z Grupy są obecnie częściowo refakturowane przez X Szwajcaria
      na ten podmiot. Ta zmiana oznacza, że koszty uczestnictwa w programie przez
      Polskich Pracowników Y zatrudnionych w danym roku przez Państwo zostaną
      częściowo przeniesione na Państwo. Należy podkreślić, że zmiana dotyczyła
      wyłącznie technicznego aspektu alokacji kosztów Programu na podmioty z Grupy X.
      Natomiast bez zmian pozostają kluczowe zasady funkcjonowania Programu, który co
      więcej, jest obecnie administrowany i prowadzony przez Fundusz Belgijski. To nadal
      jednak wskazany szwajcarski podmiot (X ...., z siedzibą w ...), decyduje o zasadach
      działania Programu oraz o zasadach uczestnictwa w programie poszczególnych osób
      o statusie Y. Co więcej, obciążanie kosztami podmiotów lokalnych nie dotyczy całości
      kosztów bezpośrednio przypisanych do danej osoby „składek”. W 2025 r. nie nastąpi
      standardowe obciążenie kosztami Spółek lokalnych, a tylko będą refakturowane
      minimalne koszty (...) na osobę, nawet gdy podmiot belgijski będzie przypisywał
      osobom o statusie Y standardowe składki.
    W takiej sytuacji faktycznej nie można zatem stwierdzić, że świadczenia na rzecz Państwa
    pracowników związane z uczestnictwem w omawianym programie emerytalnym są przez
    nich uzyskiwane od Państwa.
    Skoro Państwo nie są podmiotem dokonującym opisanych we wniosku świadczeń na
    rzecz pracowników, po Państwa stronie nie powstaną obowiązki płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych, niezależnie od kwalifikacji podatkowej opisanych we
    wniosku świadczeń na rzecz Państwa pracowników jako podatników.

    Z uwagi na fakt, że Państwo nie są podmiotem dokonującym świadczenia na rzecz
    pracowników, nie można uznać, że Państwa pracownicy otrzymują świadczenie ze
    stosunku pracy bądź jakiekolwiek świadczenie od Państwa. Tym samym na Państwu nie
    ciążą obowiązki płatnika związane z przekazaniem ww. świadczeń.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, stwierdzam, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie mają
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego
    stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.