Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-596/09/ICz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-10-22
Teza: Obowiązek wystawiania faktur VAT bądź rachunków z tytułu usługi najmu świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu zarządzającego nieruchomością.
Słowa kluczowe: małżonkowie-majątek wspólny małżonków; najem; nieruchomości-zarząd nieruchomością; nieruchomości-zarządca nieruchomości; podatnik; umowa-strony umowy; umowa-umowa najmu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 24 lipca 2009r. (data wpływu 28 lipca 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 października 2009r. (data wpływu 5 października 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług zakresie obowiązku wystawiania faktur VAT bądź rachunków z tytułu usługi najmu świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu zarządzającego nieruchomością **\- jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 lipca 2009r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 1 października 2009r. (data wpływu 5 października 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku wystawiania faktur VAT z tytułu usługi najmu świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu zarządzającego nieruchomością.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca wraz z żoną jest współwłaścicielem nieruchomości wspólnej w K. (budynek hotelowy). Wnioskodawca wraz z żoną posiadają w tym budynku lokale o przeznaczeniu innym niż mieszkalne (pokoje hotelowe). Zarząd nieruchomością wspólną powierzono notarialnie spółce pod firmą: Hotel S. M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., na zasadzie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali. Spółka prowadzi działalność hotelową. W każdym miesiącu na podstawie umowy notarialnej na wynajem przez Spółkę lokali od współwłaścicieli Wnioskodawca wystawia Zarządcy, Hotel S. M. Spółka z o.o. fakturę VAT za wynajem pokoi hotelowych.

W piśmie uzupełniającym Wnioskodawca wyjaśnił, iż w 2005 roku zawarł przedwstępną umowę sprzedaży ze spółką „E. Sp. z o.o." (z K. G. K. „S.") na wybudowanie lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne w budynku hotelowym, który był budowany na działce przy ul. C., za uzgodnioną cenę powiększoną o 22% VAT. Zgodnie z umową Wnioskodawca zapłacił pełną cenę łącznie z VAT z oszczędności małżeńskich. Naliczonego podatku VAT nie odliczył ani nie odzyskał w jakiejkolwiek formie.

Po zakończeniu budowy budynku hotelowego w 2006 r., spółka E. Sp. z o.o. ustanowiła odrębne własności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne i sprzedała inwestorom, z którymi miała zawarte przedwstępne umowy sprzedaży.

Przed podpisaniem umowy sprzedaży wyodrębnionych lokali użytkowych (pokoi hotelowych) deweloper utworzył „Hotel S. M. spółkę z o.o." do prowadzenia działalności hotelarskiej, z którą inwestorzy zostali zobowiązani podpisać umowę najmu lokali, które kupowali. W umowie najmu została określona wysokość miesięcznego czynszu dla inwestorów (dotychczas niezmieniona), zaś najemca - Hotel S. M. ma swobodę kształtowania cen za dobę hotelową.

Zakupione lokale użytkowe są własnością Wnioskodawcy i jego żony Urszuli M.. Między nimi istnieje wspólność majątkowa. Przychody obojga małżonków z najmu otrzymywane od spółki Hotel S. M. są opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w całości przez jednego małżonka - Mariana M.

Obecnie Wnioskodawca jest jeszcze podatnikiem podatku VAT. Prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zakład T. C. Marian M. Dawniej była to firma produkcyjna. Obecnie pozostały tylko budynki, które wynajmuje w ramach działalności gospodarczej. W niedalekiej przyszłości zamierza sprzedać te budynki i zaprzestać działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy za wynajem pokoi hotelowych zarządcy Hotel S. M. Spółka z o.o. Wnioskodawca winien wystawić faktury VAT czy rachunki?

Stanowisko Wnioskodawcy.

Zarządca nieruchomości wspólnej, Hotel S. M. Spółka z o.o. prowadzi samodzielną działalność gospodarczą i jest podatnikiem VAT. W takim przypadku za wynajem pokoi hotelowych nie w ramach działalności gospodarczej, zdaniem Wnioskodawcy, winien on wystawiać zarządcy Hotel S. M. Spółka z o.o. rachunki. Podstawa prawna: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2008r. (sygn. Akt I FSK 327/08).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5 i 8 ustawy o VAT, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 tej ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Powyższa definicja ma zatem charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w obrocie gospodarczym.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.

W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Z powyższych przepisów wynika, iż najem lokalu na cele użytkowe stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca w 2005 roku zawarł przedwstępną umowę sprzedaży ze spółką „E Sp. z o.o." (z K. G. K. „S") na wybudowanie lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne w budynku hotelowym, który był budowany na działce przy ul. C., za uzgodnioną cenę powiększoną o 22% VAT. Zgodnie z umową Wnioskodawca zapłacił pełną cenę łącznie z VAT z oszczędności małżeńskich. Naliczonego podatku VAT nie odliczył ani nie odzyskał w jakiejkolwiek formie.

Po zakończeniu budowy budynku hotelowego w 2006 r., spółka E Sp. z o.o. ustanowiła odrębne własności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne i sprzedała inwestorom, z którymi miała zawarte przedwstępne umowy sprzedaży.

Przed podpisaniem umowy sprzedaży wyodrębnionych lokali użytkowych (pokoi hotelowych) deweloper utworzył „Hotel S. M. spółkę z o.o." do prowadzenia działalności hotelarskiej, z którą inwestorzy zostali zobowiązani podpisać umowę najmu lokali, które kupowali. W umowie najmu została określona wysokość miesięcznego czynszu dla inwestorów (dotychczas niezmieniona), zaś najemca - Hotel S. M. ma swobodę kształtowania cen za dobę hotelową.

Zakupione lokale użytkowe są własnością Wnioskodawcy i jego żony Urszuli M.. Między nimi istnieje wspólność majątkowa. Przychody obojga małżonków z najmu otrzymywane od spółki Hotel S. M. są opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w całości przez jednego małżonka - Mariana M.

Obecnie jest jeszcze podatnikiem podatku VAT. Prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zakład T. C. Marian M.. Dawniej była to firma produkcyjna. Obecnie pozostały tylko budynki, które wynajmuje w ramach działalności gospodarczej. W niedalekiej przyszłości zamierza sprzedać te budynki i zaprzestać działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT.

Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy oraz opisany stan faktyczny należy stwierdzić, iż czynności wynajmu pokoi hotelowych na rzecz spółki z o.o. Hotel S. M., wykonywane przez Wnioskodawcę będącego podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, stanowią odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Skoro Wnioskodawca jest podatnikiem VAT czynnym, to wszystkie wykonywane przez niego czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania tym podatkiem, podlegają opodatkowaniu.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż opisana we wniosku usługa najmu winna być udokumentowana fakturą VAT wystawioną przez Wnioskodawcę, jako podmiot posiadający status podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, z uwzględnieniem zasad zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337).

Ponadto należy zauważyć, iż Wnioskodawca w uzasadnieniu własnego stanowiska powołał się na wyrok z dnia 5 marca 2008r. sygn. akt FSK 327/07. W wymienionym wyroku Sąd poddał ocenie prawnej kwestię opodatkowania zarządcy sądowego którego podstawą prawną działalności były przepisy art. 203 i 205 Kodeksu cywilnego oraz przepisy art. 931 i 935 Kodeksu postępowania cywilnego.

Sposób zarządu nieruchomością, sposób rozliczenia zarządcy ze współwłaścicielami nieruchomości w stanie faktycznym opisanym w cytowanym wyroku jest zupełnie odmienny od tego jaki wskazał Wnioskodawca.

W kontekście powyższego należy zauważyć, iż okoliczność zawarcia umowy najmu pomiędzy spółką z o.o. Hotel S. M. jako podmiotem uprawnionym do zarządu hotelem a Wnioskodawcą, wpływa na status Wnioskodawcy jako podatnika podatku od towarów i usług

Zatem w przedmiotowym wyroku zostały przedstawione odmienne okoliczności stanu faktycznego niż te jakie zostały opisane w przedmiotowym wniosku. Zatem rozstrzygniecie przyjęte przez Sąd w orzeczeniu z dnia 5 marca 2008r. sygn. akt I FSK 327/07 nie może mieć zastosowania do przedmiotowej sprawy.

Ponadto należy zauważyć, iż z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca wraz z żoną jest współwłaścicielem części nieruchomości. Zakupione lokale są własnością Wnioskodawcy i jego żony.

Zatem należy wskazać, iż tut. organ nie rozstrzygał kwestii statusu żony Wnioskodawcy jako podatnika podatku VAT z tytułu świadczenia usług najmu, bowiem przedmiot zapytania, a także przedstawione stanowisko ograniczało się tylko do samego Wnioskodawcy.

Należy podkreślić także, iż na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie może wpłynąć powoływane przez Wnioskodawcę orzeczenie sądu administracyjnego, bowiem jest ono rozstrzygnięciem w konkretnej sprawie, osadzonym w określonym stanie faktycznym.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy. Zatem trudno jest określić w jakim stopniu sprawa będąca przedmiotem autonomicznego rozstrzygnięcia sądu, które powołał Wnioskodawca, może odzwierciedlać sytuację przedstawioną przez niego we wniosku o wydanie, co należy podkreślić, indywidualnej interpretacji.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać za nieprawidłowe

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.