Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.14.2025.2.EW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT czynności
sprzedaży samochodu na złom.
Słowa kluczowe: gmina
samochód
złom
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT czynności sprzedaży samochodu na złom.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 stycznia 2025 r. (wpływ
    30 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) (dalej: „Gmina” lub „(...)”) jest jednostką samorządu terytorialnego, będącą
    osobą prawną, która prowadzi głównie działalność publiczną niepodlegającą
    opodatkowaniu VAT, ale realizuje również działalność gospodarczą podlegającą
    regulacjom ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT i w związku z tym jest zarejestrowana
    jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, przy czym z dniem 1 stycznia 2017 r.
    Gmina dokonała centralizacji rozliczeń podatku VAT ze swoimi jednostkami budżetowymi
    oraz Urzędem Miasta (...).
    Gmina (...) dokonała sprzedaży na złom zużytego pojazdu samochodowego marki (...),
    która to czynność została zrealizowana w następującym stanie faktycznym:
        samochód, o którym wyżej mowa, nabyła Gmina (Urząd Miasta (...)) w dniu 20
        grudnia 2007 r., a nabycie to dokumentuje faktura VAT nr (...);
        z tytułu nabycia ww. pojazdu Gmina nie dokonała odliczenia podatku VAT;
        wskazany samochód został ujęty w ewidencji środków trwałych Urzędu Miasta (...),
        przy czym w dokumencie przyjęcia środka trwałego wskazano, że jest on
        przeznaczony dla A;
        po dokonaniu zakupu pojazdu, w dniu 11 stycznia 2008 r. Gmina (...) zawarła
        umowę z Fundacją (...), zgodnie z którą nieodpłatnie użyczyła tej Fundacji wskazany
        wyżej pojazd samochodowy dla potrzeb prowadzenia A, a w treści umowy Gmina
        zapewniła, że ww. użyczony pojazd odpowiada obowiązującym w Polsce warunkom
        technicznym, jest sprawny – fabrycznie nowy;
        A istnieje od (...) r. i znajduje się na terenie (...), A jest prowadzony przez Fundację
        (...), a Gmina jest jej fundatorem;
        wskazany wyżej pojazd samochodowy do października 2024 r. był użytkowany
        przez ww. Fundację i ona ponosiła wszelkie koszty związane z jego eksploatacją i
        użytkowaniem;
        w dniu 14 października 2024 r. Gmina sprzedała ww. pojazd na złom (przekazała go
        do demontażu) do Zakładu (...), na udokumentowanie czego wystawiona została
        faktura VAT nr (...) na kwotę brutto: (...) zł, w tym wartość netto: (...)

        fakt demontażu pojazdu został potwierdzony zaświadczeniem wydanym na
        podstawie art. 24 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyclingu pojazdów
        wycofanych z eksploatacji.
    Finalnie na wniosek Urzędu Miasta (...), w dniu 18 października 2024 r. Prezydent Miasta
    (...) wydał decyzję nr (...) o wyrejestrowaniu ww. pojazdu marki (...) z powodu demontażu
    (w oparciu o art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
    drogowym).
    Dodać należy, że przedmiotowy pojazd nie był przedmiotem najmu, ani dzierżawy przez
    Gminę, nie był nabyty z takim przeznaczeniem, ani też faktycznie do takich celów nigdy
    Gminie nie służył. Przez cały okres posiadania jego własności przez Gminę był
    przedmiotem umowy nieodpłatnego użyczenia na rzecz ww. Fundacji. Jedynym
    przychodem Gminy, w związku z prawem własności tego pojazdu było uzyskanie środków
    pieniężnych z tytułu sprzedaży go na złom (do demontażu).
    W tym stanie faktycznym zrodziła się wątpliwość, czy sprzedaż zużytego pojazdu
    samochodowego na złom, którego Gmina nie wykorzystywała dla potrzeb swojej
    działalności w żaden sposób – winna być opodatkowana podatkiem VAT.
    W uzupełnieniu do wniosku, w odpowiedzi na pytania wskazali Państwo, że:
    Pytanie nr 1:
    Czy przy nabyciu samochodu przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku od
    towarów i usług?
    Odpowiedź:
    Gmina informuje, że nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego
    związanego z nabyciem samochodu (...) i – jak wskazano we wniosku – nie dokonała
    odliczenia tego podatku VAT.
    Pytanie nr 2:
    W związku z informacją, że: „(...) przez cały okres posiadania jego własności przez Gminę
    był przedmiotem umowy nieodpłatnego użyczenia na rzecz ww. Fundacji” oraz „(...)
    którego Gmina nie wykorzystywała dla potrzeb swojej działalności w żaden sposób”
    proszę o jednoznaczne wskazanie, czy przedmiotowy samochód był wykorzystywany
    wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT? Jeżeli nie, to
    wskazać należy do jakich czynności ww. samochód był wykorzystywany, tj.:
    a) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT;
    b) opodatkowanych podatkiem VAT;
    c) zwolnionych od podatku VAT? Jeżeli tak, proszę podać podstawę prawną zwolnienia
      (konkretny punkt przepisu).
    Odpowiedź:
    Jak wskazano w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
    samochód (...) nie służył Gminie w żadnym momencie do prowadzenia jakiejkolwiek
    działalności (zarówno gospodarczej jak i publicznej). Gmina po dokonaniu zakupu
    przedmiotowego pojazdu przekazała go do nieodpłatnego użytkowania przez inny
    podmiot, tj. Fundację (...), co nastąpiło na mocy umowy użyczenia. Czynność ta nie
    podlegała opodatkowaniu VAT. W kontekście powyższych okoliczności – odpowiadając na
    Państwa pytanie – należy stwierdzić, że przedmiotowy samochód był związany z
    czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Pytanie nr 3:

    Czy samochód był przez Państwa wykorzystywany wyłącznie do zadań własnych Gminy?
    Jeśli tak, to proszę wskazać, do jakich oraz wskazać konkretny punkt przepisu ustawy z
    dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.)?
    Odpowiedź:
    Jak opisano we wniosku o wydanie interpretacji, Gmina nieodpłatnie użyczyła
    przedmiotowy pojazd samochodowy Fundacji (...) dla potrzeb prowadzenia A. Fundacja ta
    – której fundatorem jest Gmina – wykonuje wyłącznie zadania własne Gminy. Zadania te
    są przedmiotem umowy łączącej Fundację z Gminą i obejmują następujące zadania
    własne wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
    - ochrony środowiska i przyrody (art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy),
    - edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy),
    - kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10 ww.
      ustawy),
    - zieleni gminnej i zadrzewień (art. 7 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy),
    - utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 15
      ww. ustawy).
    W kontekście powyższego, Gmina informuje, że przedmiotowy samochód był
    wykorzystywany wyłącznie do zadań własnych Gminy (...), tyle że nie przez nią, lecz przez
    ww. Fundację i są to zadania wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 1, 8, 10, 12 i 15 ww. ustawy.
    Zauważyć przy tym należy, że zadania, o których wyżej mowa, Fundacja realizuje m.in. w
    ramach działalności gospodarczej polegającej na odpłatnym udostępnianiu wstępu
    (sprzedaży biletów wstępu) do A, zlokalizowanego w (...).
    Pytanie nr 4:
    Czy Fundacja (...) jest Państwa jednostką organizacyjną, która podlega centralizacji
    rozliczeń w zakresie podatku VAT, czy odrębnym od Państwa podmiotem posiadającym
    osobowość prawną?
    Odpowiedź:
    Fundacja (...) nie jest jednostką organizacyjną Gminy (...) podlegającą centralizacji rozliczeń
    w zakresie podatku VAT w (...). Fundacja została ustanowiona przez Gminę, która jest jej
    fundatorem, ale stanowi ona odrębny od Gminy podmiot posiadający własną osobowość
    prawną.

## Pytanie

Czy sprzedaż na złom (odpłatne przekazanie do demontażu) zużytego pojazdu
    samochodowego opisanego we wniosku stanowiła czynność podlegającą VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, sprzedaż na złom (odpłatne przekazanie do demontażu) zużytego
    pojazdu opisanego we wniosku nie stanowiła czynności podlegającej VAT.
    Uzasadnienie
    Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa
    towarów na terytorium kraju.
    Stosownie natomiast do art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, przy czym – jak wynika z art. 2 pkt 6 tej ustawy – przez towary (dla celów
    stosowania ustawy o VAT), rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii.

    Co istotne, dostawa towarów (podobnie jak i świadczenie usług) podlegają opodatkowaniu
    jeżeli mają charakter odpłatny. Tylko pozytywne ustalenia w powyższych aspektach
    upoważniają do stwierdzenia, że miała miejsce transakcja podlegająca opodatkowaniu.
    Podkreślenia wymaga jednak to, iż odpłatna dostawa towarów (podobnie jak i odpłatne
    świadczeni usług), podlega opodatkowaniu, jeżeli są wykonywane przez podmiot
    działający w charakterze podatnika VAT.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W kontekście powyższego, należy zauważyć, iż w świetle orzecznictwa TSUE czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą być kwalifikowane jako
    działalność gospodarcza (por. np. wyrok z dnia 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10). Nie jest bowiem zgodne z zasadą neutralności, aby
    opodatkować VAT czynność zbycia towarów niewykorzystywanych na potrzeby
    działalności opodatkowanej VAT. W tych okolicznościach również zbycie takich składników
    majątkowych powinno być poza VAT. Przykładowo, w wyroku NSA sygn. akt I FSK 254/15 z
    dnia 27 października 2017 r. stwierdzono: „Gmina wskazała, że nie pozyskała mienia w
    konkretnym celu, np. prowadzenia działalności gospodarczej, zaś samo nieodpłatne jego
    nabycie i posiadanie nie jest wystarczające do uznania, iż konstytuuje ono działalność
    gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT”.
    Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgoda co do tego, iż Gminy z
    tytułu czynności polegających na odpłatnym przekazywaniu pojazdów do demontażu nie
    jest podatnikiem VAT, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej w tym zakresie
    (por. wyroki NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 1970/14 i sygn. akt I FSK 1971
    /14). Podobne stanowisko prezentują również władze skarbowe odnośnie sprzedaży przez
    jednostki samorządu terytorialnego mienia (np. samochody pożarnicze), które nie służyło
    im do wykonywania działalności gospodarczej, a jedynie działalności podejmowanej w
    charakterze organu władzy publicznej.
    Przykładowo w interpretacji nr 0112-KDIL2-2.4012.559.2018.1.LS z dnia z 20 grudnia 2018
    r. Dyrektor KIS uznał, że: „Skoro samochody specjalne o przeznaczeniu pożarniczym są
    /były wykorzystywane przez Ochotniczą Straż Pożarną w ramach realizacji zadań własnych
    Gminy, nie zostały zakupione na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy
    o VAT, są/były użytkowane dla realizacji celów, które stanowią działalność niepodlegającą
    opodatkowaniu (realizacja celów zadań własnych Gminy) i Wnioskodawcy przy nabyciu
    przedmiotowych samochodów nie przysługiwało/nie będzie przysługiwać prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, to Gmina sprzedając
    przedmiotowe samochody nie działa/nie będzie działać w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem powyższa czynność nie podlega/nie będzie
    podlegać opodatkowaniu VAT. Podsumowując, mając na uwadze opis sprawy oraz
    powołane przepisy należy stwierdzić, że sprzedaż przez Gminę samochodów pożarniczych
    wykorzystywanych wyłącznie w ramach zadań własnych Gminy nie podlega/nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług” (tak również: interpretacja
    indywidualna nr 2461-IBPP1.4512.103.2017.1.AP z dnia 21 marca 2017 r. i nr 0111-KDIB3-
    2.4012.119.2017.1.ASZ z dnia 11 lipca 2017 r.).

    Z kolei w interpretacji indywidualnej nr 2461-IBPP1.4512.85.2017.1.MŁ z dnia 21 marca
    2017 r., Dyrektor KIS uznał: „Jak wynika z opisu sprawy przedmiotowy pojazd byt
    wykorzystywany przez Wnioskodawcę do celu przewozu dzieci i młodzieży
    niepełnosprawnych do placówek oświatowych Gminy. Usługi świadczone były
    nieodpłatnie. Wnioskodawca przy zakupie nie dokonał odliczenia podatku naliczonego.
    Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy wskazać należy, że
    Gmina wykorzystując przedmiotowy pojazd do przewozu dzieci i młodzieży
    niepełnosprawnej do placówek oświatowych w Gminie w tym do (...) wykonywała zadania
    własne z zakresu edukacji publicznej. W związku z powyższym należy uznać, że samochód
    nie został nabyty na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, lecz jako służący do wykonywania zadań własnych Gminy. Zatem sprzedając ww.
    pojazd Gmina nie działa dla tej czynności w charakterze podatnika, co oznacza, że
    sprzedaż tego pojazdu nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT”.
    Ponadto, podobne stanowisko wynika z interpretacji Dyrektora KIS w zakresie sprzedaży
    innego rodzaju mienia gmin wycofanego z eksploatacji. Przykładowo:
        w interpretacji nr 0113-KDIPT1-3.4012.595.2023.1.KS z 11 grudnia 2023 r.
        wskazano: „sprzedając zdemontowane metalowe elementy (zakwalifikowane jako
        złom) uzyskane w wyniku likwidacji drobnego wyposażenia wykorzystywanego
        wyłącznie do celów działalności statutowej DPS, nie działają Państwo w charakterze
        podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy i w zakresie, w jakim
        realizują Państwo ww. zadania są Państwo objęci regulacją przepisu art. 15 ust. 6
        ustawy. Tym samym sprzedaż ta nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu
        podatkiem VAT”.
        w interpretacji nr 0112-KDIL1-1.4012.307.2022.1.JKU z 9 sierpnia 2022 r.
        stwierdzono, że: „Sprzedaży przedmiotowego złomu, wykorzystywanego w ramach
        władztwa publicznego Gminy nie sposób traktować w kategorii działalności
        gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że sprzedaż ww.
        złomu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W
        świetle powyższego uznać należy, iż Gmina dokonując sprzedaży przedmiotowego
        złomu, powstałego po demontażu infrastruktury drogowej, nie będzie działała jako
        podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a tym
        samym ww. sprzedaż należy traktować jako czynność niepodlegającą
        opodatkowaniu podatkiem VAT”;
        w interpretacji nr 0112-KDIL1-1.4012.325.2017.1.MW z dnia 3 października 2017 r.
        uznano: „Skoro przedmiotowy ploter był użytkowany wyłącznie na potrzeby
        wydziału realizującego zadania przypisane staroście w zakresie geodezji i kartografii
        i nie był wykorzystywany do świadczenia usług komercyjnych, zatem był
        wykorzystywany do działalności publicznoprawnej pozostającej poza zakresem
        uregulowanym przepisami o podatku od towarów i usług (...) Powiat, przy jego
        planowanej sprzedaży nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od
        towarów i usług, a tym samym sprzedaż ww. plotera nie będzie podlegała
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Odnosząc zatem powyższe do okoliczności stanu faktycznego opisanego we wniosku,
    należy zwrócić uwagę, że wynika z niego przede wszystkim, iż:

    - Gmina nie dokonała odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia przedmiotowego pojazdu
      samochodowego (...),
    - po zakupie pojazdu Gmina nie użytkowała go dla potrzeb własnej działalności, tylko
      nieodpłatnie użyczyła ww. pojazd na rzecz Fundacji (...) na mocy umowy użyczenia z
      dnia 11 sierpnia 2008 r. dla potrzeb prowadzenia A,
    - ww. umowa została zawarta na czas nieoznaczony, a finalnie był on użytkowany przez
      tę Fundację do października 2024 r.,
    - w dniu 14 października 2024 r. Gmina sprzedała ww. pojazd na złom (przekazała go do
      demontażu) do Zakładu (...) co zostało potwierdzone zaświadczeniem o demontażu
      pojazdu otrzymanym od ww. podmiotu, które to zaświadczenie to wydano na
      podstawie art. 24 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyclingu pojazdów wycofanych
      z eksploatacji.
    W ocenie Gminy, sprzedaż na złom (odpłatne przekazanie do demontażu) zużytego
    pojazdu samochodowego opisanego we wniosku nie stanowiło zatem czynności
    podlegającej VAT. Gmina nie działała bowiem jako podatnik VAT (w rozumieniu art. 15 ust.
    1 ustawy o VAT) ani w chwili nabycia tego pojazdu, ani w chwili jego zbycia. Pojazd ten nie
    został nabyty przez nią do celów prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy o VAT, ani też nie służył Gminie w żadnym momencie do prowadzenia jakiejkolwiek
    działalności (zarówno gospodarczej jak i publicznej).
    Przedmiotowy pojazd nie był wykorzystywany przez Gminę w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych (nie zakupiono go celem uzyskiwania stałego dochodu z tytułu najmu lub
    dzierżawy, ani też faktycznie do takich celów nigdy Gminie nie służył). Jedynym
    przychodem Gminy w związku z prawem własności tego pojazdu było uzyskanie środków
    pieniężnych z tytułu oddania go do złomowania (do demontażu).
    W świetle powołanego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretacji
    indywidualnych nie jest zgodne z zasadą neutralności VAT, aby zbycie towarów (tu:
    zużytego pojazdu/złomu) niewykorzystywanych na potrzeby działalności opodatkowanej
    VAT danego podmiotu – było opodatkowane VAT.
    Dla objęcia systemem VAT nie wystarczy bowiem, by dana czynność (cywilnoprawna)
    spełniała przesłanki uznania jej za dostawę w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
    lecz niezbędne jest, by dostawa ta została wykonana w ramach działalności gospodarczej.
    Gmina nabyła pojazd w celu udostępnienia go nieodpłatnie na rzecz Fundacji, której była
    fundatorem. Samo nabycie pojazdu i jego posiadanie nie jest natomiast wystarczające do
    uznania, że konstytuuje on działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu musi być wykonana przez podatnika działającego w takim charakterze.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Przepis art. 15 ust. 2 ustawy stanowi natomiast, że:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy
    publicznej podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za
    podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
    kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione dwa warunki:
    - dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy,

    - odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na
      te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane.
    Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy,
    gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji
    państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas
    wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji. Organy
    władzy publicznej są podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter
    cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Powołany wyżej przepis art. 15 ust. 6 ustawy, jak i cytowany przepis Dyrektywy, wyłączają
    z opodatkowania organy podlegające prawu publicznemu, jeżeli prowadzą daną
    działalność jako organy publiczne, nawet wtedy, gdy pobierają z tytułu tej działalności
    wynagrodzenie.
    Czynności, w których organy te uczestniczą jako organy publiczne, to określone prawem
    czynności wykonywane w interesie publicznym. Zatem czynności, w stosunku do których
    organy publiczne nie są traktowane jako podatnicy, to czynności wykonywane przez nie w
    ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych, a także czynności, do
    których wykonywania są uprawnione wyłącznie organy publiczne.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, należy stwierdzić, iż generalnie organy władzy
    publicznej są uznawane za podatników. Dotyczy to jednakże tylko tej sfery, w której
    faktycznie występuje konsumpcja oraz gdzie podmioty te mogą konkurować z podmiotami
    prawa prywatnego.
    Kryterium decydującym o uznaniu organu władzy publicznej za podatnika podatku od
    towarów i usług jest zachowywanie się nie jak organ władzy, lecz jak podmiot gospodarczy
    (przedsiębiorca) w stosunku do określonych transakcji lub czynności. Szczególnie jest to
    uzasadnione w tych przypadkach, gdzie identyczne czynności lub bardzo zbliżone
    czynności bądź też transakcje mogą być wykonywane przez podmioty prywatne (np.
    przedsiębiorców).
    Należy nadmienić, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które
    dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie
    na tyle szeroko, by w każdym przypadku profesjonalnej aktywności zawodowej,
    dokonywania czynności opodatkowanych podmiot mógł zostać uznany za podatnika w
    zakresie tych czynności.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1, 8, 10, 12 i 15 ww. ustawy:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują:
          ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i
          przyrody oraz gospodarki wodnej (pkt 1);
          edukacji publicznej (pkt 8);
          kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń
          sportowych (pkt 10);

          zieleni gminnej i zadrzewień (pkt 12);
          utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz
          obiektów administracyjnych (pkt 15).
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    W świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zakres aktywności
    podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w
    perspektywie ogólnej zasady, tj. że ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych
    potrzeb mieszkańców Gminy. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że każde działanie
    podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i
    finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia Gminy należy uznać za działanie
    publiczne.
    Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami,
    realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, pozostają poza zakresem ustawy o
    podatku od towarów i usług. Są one bowiem realizowane przez Gminę poza zakresem
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Gmina realizując te
    czynności nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15
    ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę na postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 20 marca 2014 r. w sprawie C-72/13 Gmina (...) przeciwko Ministrowi
    Finansów, w którym TSUE orzekł, że „(...) dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten
    sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te
    zamierzone przez Gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są
    wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu
    art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje
    za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy
    publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby
    sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń
    konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy”.
    W świetle powołanych unormowań, za podatnika podatku VAT będzie uznany tylko taki
    podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i
    usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Mając na względzie powyższe należy każdorazowo badać, czy sprzedaż majątku jednostki
    samorządu terytorialnego podlega wyłączeniu z VAT. Należy pamiętać, że w każdym
    przypadku konieczna jest ocena spełniania przesłanek art. 9 i 13 dyrektywy 2006/112/WE
    (odpowiednio art. 15 ustawy) w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik podatku od
    towarów i usług. Dokonali Państwo sprzedaży na złom zużytego pojazdu samochodowego
    marki (...), która to czynność została zrealizowana w następującym stanie faktycznym:
        samochód, o którym wyżej mowa, nabyli Państwo w dniu 20 grudnia 2007 r., a
        nabycie to dokumentuje faktura VAT nr (...);
        nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z
        nabyciem samochodu (...), jak również z tytułu nabycia ww. pojazdu nie dokonali
        Państwo odliczenia podatku VAT;

        wskazany samochód został ujęty w ewidencji środków trwałych Urzędu Miasta, przy
        czym w dokumencie przyjęcia środka trwałego wskazano, że jest on przeznaczony
        dla A;
        po dokonaniu zakupu pojazdu, w dniu 11 stycznia 2008 r. zawarli Państwo umowę z
        Fundacją (...), zgodnie z którą nieodpłatnie użyczyli Państwo tej Fundacji wskazany
        wyżej pojazd samochodowy dla potrzeb prowadzenia A;
        A istnieje od (...) r. i znajduje się na terenie (...). A jest prowadzony przez Fundację
        (...), a Państwo są jej fundatorem;
        wskazany wyżej pojazd samochodowy do października 2024 r. był użytkowany
        przez ww. Fundację i ona ponosiła wszelkie koszty związane z jego eksploatacją i
        użytkowaniem;
        w dniu 14 października 2024 r. sprzedali Państwo ww. pojazd na złom (przekazali
        go Państwo do demontażu).
    Przedmiotowy pojazd nie był przedmiotem najmu, ani dzierżawy przez Państwa, nie był
    nabyty z takim przeznaczeniem, ani też faktycznie do takich celów nigdy Państwu nie
    służył, przez cały okres posiadania jego własności przez Państwa był przedmiotem umowy
    nieodpłatnego użyczenia na rzecz ww. Fundacji. Jedynym przychodem Państwa, w związku
    z prawem własności tego pojazdu było uzyskanie środków pieniężnych z tytułu sprzedaży
    go na złom (do demontażu). Po dokonaniu zakupu przedmiotowego pojazdu przekazali go
    Państwo do nieodpłatnego użytkowania przez inny podmiot, tj. Fundację (...), co nastąpiło
    na mocy umowy użyczenia. Czynność ta nie podlegała opodatkowaniu VAT. Tym samym,
    przedmiotowy samochód był związany z czynnością niepodlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Fundacja ta – której fundatorem są Państwo – wykonuje wyłącznie
    zadania własne Gminy. Zadania te są przedmiotem umowy łączącej Fundację z Gminą i
    obejmują następujące zadania własne wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy:
    - ochrony środowiska i przyrody (art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy),
    - edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy),
    - kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10 ww.
      ustawy),
    - zieleni gminnej i zadrzewień (art. 7 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy),
    - utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 15
      ww. ustawy).
    Przedmiotowy samochód był wykorzystywany wyłącznie do Państwa zadań własnych, tyle
    że nie przez Państwa, lecz przez ww. Fundację i są to zadania wymienione w art. 7 ust. 1
    pkt 1, 8, 10, 12 i 15 ww. ustawy. Fundacja (...) nie jest jednostką organizacyjną Gminy (...)
    podlegającą centralizacji rozliczeń w zakresie podatku VAT w (...). Fundacja została
    ustanowiona przez Państwa, ale stanowi ona odrębny od Gminy podmiot posiadający
    własną osobowość prawną.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż na złom (odpłatne przekazanie do
    demontażu) zużytego pojazdu samochodowego stanowiło czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
                                    (1)Zauważyć w tym miejscu należy, że stosownie do art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.

    Ponadto, zgodnie z art. 710 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Zatem umowa użyczenia jest z natury umową nieodpłatną. Umowa użyczenia nie przenosi
    własności rzeczy. Powyższe oznacza, że oddanie do bezpłatnego używania na podstawie
    umowy użyczenia jest nieodpłatnym świadczeniem usług.
    Przedstawione okoliczności sprawy na tle przywołanych przepisów pozwalają stwierdzić,
    że w przedmiotowej sprawie należy uznać Gminę za podatnika podatku VAT w związku ze
    sprzedażą samochodu na złom uprzednio wykorzystywanego w działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Fundację.
    Trzeba bowiem mieć na względzie, że aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT, musi być ona wykonana przez podatnika działającego w takim właśnie
    charakterze. Ta ogólna zasada ma zastosowanie również do jednostek samorządu
    terytorialnego wykonujących zarówno zadania o charakterze publicznym służące
    zaspakajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, jak i prowadzących
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem w przypadku sprzedaży majątku należącego do jednostek samorządu
    terytorialnego konieczne jest każdorazowe badanie konkretnych okoliczności faktycznych
    dokonywanych transakcji, a w szczególności ocena spełnienia przesłanek wynikających z
    art. 9 i 13 Dyrektywy w sprawie VAT (tj. odpowiednio art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o VAT). Jak
    wskazał bowiem TSUE w postanowieniu z 20 marca 2014 r. w sprawie C-72/13
    odnoszącym się do zbycia przez Gminę składników jej majątku należy ustalić, czy
    transakcje dokonywane w tym zakresie przez Gminę stanowią działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy oraz nie są wykonywane przez Gminę w charakterze
    organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy. Jeżeli
    należałoby uznać, że transakcje te są wykonywane w charakterze organu władzy
    publicznej, to konieczne jest ustalenie, czy wyłączenie ich z opodatkowania mogłoby
    prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W świetle powyższego należy podkreślić, że kluczowe znaczenie dla opodatkowania
    podatkiem VAT sprzedaży ruchomego majątku gminnego ma ustalenie, czy zbywany przez
    Gminę majątek służył tylko działalności publicznoprawnej, czy również działalności
    opodatkowanej podatkiem VAT. Albowiem poza zakresem VAT pozostaje tylko sprzedaż
    tego majątku Gminy, który został nabyty do celów prowadzonej działalności
    publicznoprawnej i był faktycznie wykorzystywany wyłącznie do takich celów.
    W analizowanej sprawie – jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu stanu
    faktycznego – sprzedany na złom pojazd samochodowy, będący własnością Gminy i
    użyczony Fundacji, był wykorzystywany wyłącznie do zadań własnych Gminy, ale zadań
    realizowanych przez Fundację m.in. w ramach działalności gospodarczej polegającej na
    sprzedaży biletów wstępu do A. Gmina wprawdzie wskazała we wniosku, że przedmiotowy
    pojazd nie był przedmiotem najmu, ani dzierżawy przez Gminę, nie był nabyty z takim
    przeznaczeniem, a więc Gmina nie wykorzystywała go dla potrzeb swojej działalności, to
    jednak samochód ten faktycznie służył działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Fundację, której fundatorem jest Gmina.
    Zatem, w kontekście okoliczności wskazanych we wniosku, samochód ten nie był
    faktycznie wykorzystywany wyłącznie do realizacji działalności publicznoprawnej Gminy
    pozostającej poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, ale służył on do działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy prowadzonej przez Fundację, której
    Gmina użyczyła ten pojazd. W konsekwencji, przekazanie przez Gminę za odpłatnością
    zużytego pojazdu samochodowego do demontażu stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy oraz opis sprawy przedstawiony we wniosku,
    stwierdzam, że sprzedając na złom pojazd samochodowy (odpłatnie przekazując go do
    demontażu), działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy i w zakresie, w jakim realizują Państwo ww. zadania nie są Państwo objęci
    regulacją przepisu art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym, sprzedaż ta jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane
    z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z
    opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając
    przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu
    faktycznego, w szczególności na informacjach, że:
    - „Gmina informuje, że nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego
      związanego z nabyciem samochodu (...) i – jak wskazano we wniosku – nie dokonała
      odliczenia podatku VAT”,
    - „Gmina po dokonaniu zakupu przedmiotowego pojazdu przekazała go do
      nieodpłatnego użytkowania przez inny podmiot, tj. Fundację (...), co nastąpiło na mocy
      umowy użyczenia”,
    - „Fundacja ta – której fundatorem jest Gmina – wykonuje wyłącznie zadania własne
      Gminy. Zadania te są przedmiotem umowy łączącej Fundację z Gminą i obejmują
      następujące zadania własne wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.
      o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) (...)”,
    - „(...) przedmiotowy samochód był wykorzystywany wyłącznie do zadań własnych (...), tyle
      że nie przez nią, lecz przez ww. Fundację i są to zadania wymienione w art. 7 ust. 1 pkt
      1, 8, 10, 12 i 15 ww. ustawy. Zauważyć przy tym należy, że zadania, o których wyżej
      mowa, Fundacja realizuje m.in. w ramach działalności gospodarczej polegającej na
      odpłatnym udostępnianiu wstępu (sprzedaży biletów wstępu) do A”.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Natomiast odnośnie przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    należy zauważyć, że wyroki sądów to rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie, osadzonej w
    określonym stanie faktycznym. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia
    1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog
    źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla
    orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie
    obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując
    orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm

    prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroku zamyka się w
    obrębie sprawy, w której została wydana.
    Odnośnie powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.