Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.523.2025.2.KB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Skutki podatkowe uzyskania od banku kwoty w związku z
unieważnieniem sądowym umowy kredytowej.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
waluta-waluta obca
wyrok-wykonanie wyroku
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 listopada 2025 r. (data
    wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) 2004 r. zawarł Pan (wraz z małżonką) z X z siedzibą w (...) (później: Y z siedzibą w (...)
    działający jako następca prawny Z.), umowę kredytu budowlano-hipotecznego
    denominowanego we frankach szwajcarskich na kwotę 50 856,08 CHF z okresem spłaty
    228 miesięcy (Nr (...)). Aneksem z (...) 2005 r., zwiększyli Państwo kwotę kredytu o 12
    009,12 CHF na dokończenie podjętej inwestycji.
    Kredyt został wykorzystany zgodnie z umową, tj. na własne cele mieszkaniowe. Za środki
    udostępnione kredytem został wybudowany jeden jednorodzinny dom mieszkalny
    położony na działce ewidencyjnej gruntu nr 1/1 znajdującej się w A gm. (...), objętej księgą
    wieczystą KW nr (...), prowadzoną przez SR w (...). Od dnia oddania do użytkowania do tej
    pory w tym domu Państwo zamieszkują. Pozostają Państwo niezmiennie we wspólności
    majątkowej małżeńskiej, a wybudowany dom mieszkalny jest Państwa współwłasnością.
    Nie zawierali Państwo żadnych umów małżeńskich tzw. intercyz.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką na działce gruntu nr 1/1, na której posadowiony
    został budynek mieszkalny budowany ze środków kredytowych. Dotychczas nie korzystali
    Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż ta budowy. Dotychczas nie
    zaciągali Państwo kredytów mieszkaniowych/hipotecznych w ogóle.
    W 2019 r., po uzyskaniu informacji o nieprawidłowościach, jakie zawierają umowy
    kredytowe udzielane przez banki w walucie obcej, podjęli Państwo kroki zmierzające do
    ich wyeliminowania. Z tego powodu w 2021 r., Bank został pozwany o zwrot kwoty 270
    371,86 zł tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się Banku w związku z nieważnością
    zawartej umowy kredytu i pobraniem świadczeń nienależnych w okresie „od dnia 7
    czerwca 2024 r.” do dnia 8 maja 2017 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
    liczonymi od dnia 8 października 2021 r. do dnia zapłaty lub ewentualnie kwoty 95 630,72
    zł tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się Banku w związku z nieważnością zawartej
    umowy kredytu i pobraniem świadczeń nienależnych w okresie od dnia 5 maja 2017 r.
    wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 8 października 2021 r. do
    dnia zapłaty dla kwoty 45 630,72 zł oraz od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu
    pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty dla kwoty 50 267,36 zł.
    Ostatecznie (...) 2025 r. Sąd Apelacyjny w (...) wydał rozstrzygnięcie (sygn. akt (...)), w
    którym zasądził na Państwa rzecz:
    a) kwotę 270 372 zł (raty kapitałowo-odsetkowe kredytu po przeliczeniu na złote) z
      ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 października 2021 r. do dnia zapłaty,
    b) kwotę 11 834 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia
      uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem kosztów procesu,
    c) kwotę 9 100 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się
      orzeczenia zasądzającego te koszty do dnia zapłaty, tytułem kosztów instancji
      odwoławczej.

    Powyższe kwoty wraz odsetkami otrzymali Państwo – za pośrednictwem reprezentującej
    Państwa w sprawie bankowej Kancelarii – na wspólny rachunek bankowy (...) 2025 r., bez
    jakichkolwiek potrąceń tytułem podatku dochodowego. Do chwili obecnej nie otrzymali
    Państwo z Banku rocznej informacji PIT-11.
    Uzupełnienie
    Potwierdził Pan, że sąd uznał umowę kredytową za nieważną.
    Doprecyzował Pan, że kwota 270 372 zł to należność główna z wartością odsetek
    naliczanych od faktycznego zadłużenia wg harmonogramu spłat kredytu.
    Wyjaśnił Pan, że Bank wystąpił z odrębnym pozwem przeciwko Państwu o zwrot
    wypłaconego przez Bank kapitału. W dniu (...) 2025 r. powództwo zostało przez Bank
    wycofane z uwagi na zaspokojenie wierzytelności Banku poprzez uiszczenie przez Państwa
    w dniu 27 stycznia 2025 r. kwoty 175 286,43 zł stanowiącej równowartość wypłaconego na
    podstawie umowy kredytu kapitału.
    Potwierdził Pan, że zasądzona przez Sąd należność w wysokości 270 371 zł to
    równowartość rat kapitałowo-odsetkowych.
    Każda wpłata tytułem spłaty kredytu następowała z Pana i małżonki własnych środków
    pieniężnych.
    Potwierdził Pan, że odsetki ustawowe, które zasądził Sąd to odsetki, o których mowa w art.
    481 par. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

## Pytanie

Czy kwoty świadczeń, tj. kapitału kredytu wraz z wpłacanymi odsetkami, poniesionych
    kosztów procesu w każdej instancji oraz odsetek za opóźnienie, zwrócone przez Bank w
    związku z unieważnieniem umowy kredytowej, korzystają ze zwolnienia od podatku
    dochodowego od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie tak. W przypadku umorzenia kredytu, wartość umorzonego zobowiązania
    co do zasady stanowi u kredytobiorcy przychód podatkowy z tzw. innych źródeł, na
    podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – dalej u.p.d.o.f. Oznacza to, że bank jest zasadniczo zobowiązany do poboru
    zaliczki na podatek dochodowy i następnie do wystawienia podatnikowi informacji PIT-11,
    zaś podatnik do uwzględnienia uzyskanego przychodu z tytułu umorzenia w swoim
    indywidualnym rozliczeniu PIT. Otrzymane przeze Pana świadczenie z Banku nie zostało
    obciążone podatkiem dochodowym.
    Nadto, w świetle §1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 z dnia 26 stycznia 2024 r.), zaniechano poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego pod warunkiem, że umorzony kredyt
    został udzielony osobie fizycznej na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej oraz osoba
    fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Do kwot wierzytelności, od których zaniechano poboru podatku wg przywołanego
    rozporządzenia, zalicza się kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki, w tym
    skapitalizowane i prowizje, a także opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego.
    Z zaniechania poboru podatku wyłączono koszty usług dodatkowych Banku, w
    szczególności ubezpieczeń. Takie nie zostały Panu zwrócone w żadnej części.

    Kredyt, z tytułu unieważnienia którego otrzymał Pan kwoty, spełnia również definicję
    kredytu mieszkaniowego, o której mowa w § 3 przywołanego rozporządzenia. Kredyt
    został udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony
    do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów, oraz był zabezpieczony w postaci hipoteki
    ustanowionej na nieruchomości oraz był zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie natomiast do § 4 tegoż rozporządzenia, zaniechanie poboru podatku, o którym
    mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1
    stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Przypadającą na Pana część środków otrzymał
    Pan w 2025 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a

        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu

      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umowy, tj. banku i klienta,
    nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z
    nieważną umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić
    wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę
    faktycznie otrzymanego kredytu.
    W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie
    cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej
    wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już
    od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby
    w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
      koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że (...) 2004 r. zawarł Pan (wraz z
    małżonką) z X., umowę kredytu budowlano-hipotecznego denominowanego we frankach
    szwajcarskich na kwotę 50 856,08 CHF z okresem spłaty 228 miesięcy. Aneksem z (...) 2005
    r., zwiększono kwotę kredytu o 12 009,12 CHF na dokończenie podjętej inwestycji. W 2019
    r., po uzyskaniu informacji o nieprawidłowościach, jakie zawierają umowy kredytowe
    udzielane przez banki w walucie obcej, podjął Pan wraz z żoną kroki zmierzające do ich
    wyeliminowania. Z tego powodu w 2021 r., Bank został pozwany o zwrot kwoty 270 371,86
    zł tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się Banku w związku z nieważnością zawartej
    umowy kredytu i pobraniem świadczeń nienależnych.
    Ostatecznie (...) 2025 r. Sąd Apelacyjny w (...) wydał rozstrzygnięcie (sygn. akt (...)), w
    którym zasądził na rzecz Pana i żony:
    a) kwotę 270 372 zł (raty kapitałowo-odsetkowe kredytu po przeliczeniu na złote) z
      ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 października 2021 r. do dnia zapłaty,
    b) kwotę 11 834 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia
      uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem kosztów procesu,
    c) kwotę 9 100 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się
      orzeczenia zasądzającego te koszty do dnia zapłaty, tytułem kosztów instancji
      odwoławczej.
    Powyższe kwoty wraz odsetkami otrzymał Pan wraz z żoną – za pośrednictwem
    reprezentującej w sprawie Kancelarii – na wspólny rachunek bankowy (...) 2025 r., bez
    jakichkolwiek potrąceń tytułem podatku dochodowego.
    Kwota 270 372 zł to należność główna z wartością odsetek naliczanych od faktycznego
    zadłużenia wg harmonogramu spłat kredytu.
    Wyjaśnił Pan, że Bank wystąpił z odrębnym pozwem o zwrot wypłaconego przez Bank
    kapitału. W dniu (...) 2025 r. powództwo zostało przez Bank wycofane z uwagi na
    zaspokojenie wierzytelności Banku poprzez uiszczenie przez Pana i żonę w dniu (...) 2025
    r. kwoty 175 286,43 zł stanowiącej równowartość wypłaconego na podstawie umowy
    kredytu kapitału.
    Przenosząc powołane przepisy na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wypłacona
    przez bank – na podstawie wyroku, w związku z uznaniem przez Sąd umowy kredytu za
    nieważną – kwota 270 372 zł, stanowiąca równowartość zapłaconych rat kapitałowo-
    odsetkowych (w przypadającej Panu części), nie spowodowała faktycznego przyrostu w
    Pana majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w Pana majątku.
    Wobec tego zwrot ten nie spełnia celu przychodu, jakim jest zwiększenie majątku
    podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    Tym samym po Pana stronie, jako kredytobiorcy, nie powstał przychód w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który mógłby podlegać
    opodatkowaniu, zaniechaniu lub zwolnieniu od podatku.
    Podobnie zasądzone kwoty tytułem kosztów procesu (11 834 zł) oraz kosztów instancji
    odwoławczej (9 100 zł), jeżeli faktycznie poniósł Pan te koszty w kwotach nie mniejszych
    niż zasądzone przez Sąd, to uznać należy, że wypłata przez Bank tych kwot nie
    spowodowała faktycznego przyrostu w Pana majątku, a jedynie „wyrównanie”
    wcześniejszego zmniejszenia w Pana majątku, co oznacza, że nie powstał w tym zakresie
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    który mógłby podlegać opodatkowaniu, zaniechaniu lub zwolnieniu od podatku.

    Skoro zatem w opisanych okolicznościach, zarówno w przypadku wypłaty przez Bank
    kwoty, stanowiącej równowartość zapłaconych rat kapitałowo-odsetkowych (w
    przypadającej Panu części), jak również w przypadku wypłaty kosztów z tytułu procesu i
    kosztów instancji odwoławczej, nie mamy do czynienia z przychodem, to nie ma Pan
    obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    Odnosząc się natomiast do kwestii zasądzonej przez Sąd wypłaty przez bank odsetek za
    opóźnienie, wskazać należy, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1
    Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Jak już wcześniej wskazano, z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu,
    zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść
    należy, że za przychody podatkowe mogą być uznane takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Kwota otrzymanych odsetek stanowi przychód, gdyż jest niewątpliwie określonym
    przyrostem w majątku podatnika.
    Zwrócić należy jednak uwagę, że nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne
    podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w
    odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie
    zwolnienie przysługuje wyłącznie, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym
    przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    • są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    • świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    W przedstawionych okolicznościach wypłacone na podstawie wyroku Sądu odsetki za
    opóźnienie wypłaty przez Bank kwoty, stanowiącej równowartość zapłaconych rat
    kapitałowo-odsetkowych oraz kwot kosztów z tytułu procesu oraz kosztów instancji
    odwoławczej, dotyczą świadczeń niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. Konsekwentnie, ww. odsetki za opóźnienie, które zostały wypłacone przez
    Bank, są objęte zwolnieniem od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z wypłatą ww. odsetek nie
    będzie Pan zatem zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego.
    W świetle podjętego powyższego Pana stanowisko uznano za nieprawidłowe, gdyż oparł je
    Pan wyłącznie na przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.), które to przepisy w opisanych przez Pana okolicznościach
    nie mają zastosowania.

    Wyjaśnić należy, że ww. rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie do przychodów z
    tytułu umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, a nie
    do rozliczeń wynikających z unieważnienia takiego kredytu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku
    do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna
    dotyczy wyłącznie Pana jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego oraz nie
    analizuje załączonych dokumentów. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna
    weryfikacja prawidłowości Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku
    ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania
    kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji
    interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w
    zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.