Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.218.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Nieuznanie Pani za podatnika z tytułu sprzedaży wydzielonych
niezabudowanych działek gruntu.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-podział gruntu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 7 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pani za podatnika z tytułu sprzedaży
    wydzielonych niezabudowanych działek gruntu. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem, które wpłynęło 3 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    W dniu 11 stycznia 1991 r. wspólnie z mężem nabyła Pani, w drodze kupna, prawo
    własności nieruchomości składającej się między innymi z niezabudowanej działki gruntu
    nr 1 o pow. 0,67 ha. Nieruchomość ta położona jest w (...) i zakupiona była z
    przeznaczeniem na utworzenie gospodarstwa rolnego.
    W okresie od czerwca 1991 r. do maja 2020 r. prowadziła Pani działalność gospodarczą
    wpisaną do CEIDG i w związku z tą działalnością w latach 1998-2012 była Pani
    zarejestrowana jako czynny podatnik VAT, a od stycznia 2013 r. do maja 2020 r. (do dnia
    likwidacji działalności gospodarczej) była Pani podatnikiem zwolnionym z VAT.
    Przez cały czas od momentu zakupu (w styczniu 1991 r.) działka nr 1 nie była przez Panią
    ani przez Pani męża wykorzystywana do działalności gospodarczej ani do żadnych innych
    celów zarobkowych.
    W tym roku ukończyła Pani 76 lat. Od wielu laty mieszka Pani wraz z mężem w (...).
    Posiadana nieruchomość pod (...), stała się dla Pani źródłem kłopotów (np. konieczność
    dojazdu kilka razy w roku), nie dając w zamian żadnych realnych korzyści.
    W związku z powyższymi faktami, postanowiła Pani sprzedać działkę nr 1. Niestety przez
    dłuższy czas nie była Pani w stanie skutecznie znaleźć nabywcy dla tej nieruchomości.
    Jednym z powodów takiego stanu rzeczy był fakt, że działka nr 1 jest bardzo wąska oraz
    ma służebność dojazdu. Dlatego postanowiła Pani dokonać podziału działki na mniejsze
    licząc, że będą one atrakcyjniejsze dla potencjalnych nabywców i znajdą się chętni do ich
    zakupu. Zależy Pani bowiem na zbyciu tej nieruchomości, by móc jeszcze skorzystać z
    pieniędzy uzyskanych z jej sprzedaży.
    W wyniku podziału działki nr 1, zgodnie z decyzją Wójta Gminy (...) z dnia 6 czerwca 2024 r.
    zatwierdzającą projekt podziału, powstało 11 działek, w tym 1 z przeznaczeniem na drogę
    wewnętrzną (dz. nr 1/11):
        działka nr 1/1 (o pow. 0,0729 ha),
        działka nr 1/2 (o pow. 0,0458 ha),
        działka nr 1/3 (o pow. 0,0449 ha),
        działka nr 1/4 (o pow. 0,0446 ha),
        działka nr 1/5 (o pow. 0,0443ha),
        działka nr 1/6 (o pow. 0,0437 ha),
        działka nr 1/7 (o pow. 0,0431 ha),
        działka nr 1/8 (o pow. 0,0423 ha),
        działka nr 1/9 (o pow. 0,0413 ha),
        działka nr 1/10 (o pow. 0,0454 ha),
        działka nr 1/11 (o pow. 0,2044 ha).
    Wszystkie nowopowstałe w wyniku podziału działki gruntu są klasyfikowane jako
    pastwiska trwałe klasy IV i objęte księgą wieczystą nr (...). Łączna powierzchnia działek od
    nr 1/1 do nr 1/11 wynosi 0,6727 ha. Powierzchnia uległa zmianie w wyniku ponownego
    ustalenia przebiegu granic działki i zaokrągleń matematycznych dokładności pomiaru przy
    podziale.

    Teren, na którym położone są działki nr 1/1 do 1/11 nie jest objęty miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego.
    W 2024 r. została sprzedana działka nr 1/10 (wraz z udziałem w działce nr 1/11). Działka ta
    nie posiadała warunków zabudowy.
    W związku z planowanymi zmianami przepisów dotyczących planów zagospodarowania
    przestrzennego postanowiła Pani wystąpić o wydanie warunków zabudowy dla działek. Na
    dzień dzisiejszy zostały wydane warunki zabudowy dla trzech działek o nr 1/1, 1/2, 1/4. W
    najbliższym czasie spodziewa się Pani uzyskać warunki zabudowy dla pozostałych działek.
    Zgodnie z warunkami zabudowy na działkach będzie możliwe posadowienie zabudowy
    mieszkaniowej.
    Planuje Pani w przyszłości sprzedaż kolejnych wydzielonych działek od nr 1/1 do nr 1/9
    (wraz z udziałami w działce nr 1/11).
    Wszystkie powstałe z podziału działki nr 1 są nieuzbrojone.
    Czynności związane z pozyskiwaniem nabywców dla sprzedawanych działek gruntu zleciła
    Pani podmiotowi zajmującemu się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami.
    Nadmienia Pani, że poza dokonaniem podziału działki oraz wystąpieniem o wydanie
    warunków zabudowy nie zostały poczynione dodatkowe nakłady na sprzedawane
    nieruchomości. Nie występowała Pani z wnioskiem o lokalizację sieci wodociągowej i
    energetycznej ani o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych
    mediów. Żadna z działek od nr 1/1 do 1/11 nie została utwardzona. Nie wykonywała Pani
    działań marketingowych w celu sprzedaży działek (np. zamieszczanie ogłoszeń w
    internecie, reklama w środkach masowego komunikowania itp.).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.
    Działka nr 1 była wykorzystywana na cele własne, osobiste. W latach 1991-2005
    wykorzystywana była jako pastwisko dla koni. Od 2005 r. do 2024 r. działka leżała
    odłogiem, nie była użytkowana w żaden sposób, nie była wynajmowana ani dzierżawiona.
    W 2024 r. przeprowadziła Pan podział działki na 10 działek i drogę. Te działki również były
    wykorzystywane do celów własnych, osobistych, nie były wynajmowane ani dzierżawione.
    Działka nr 1 nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej.
    Działka nr 1 (w tym działki wydzielone) nie były i nie są przedmiotem odpłatnych umów
    najmu, dzierżawy i żadnych innych umów o podobnym charakterze.
    Nie zawierała, nie zawiera i jak na razie nie zamierza Pani zawierać żadnej umowy
    przedwstępnej na sprzedaż działek.
    Na działce nr 1 działalność rolnicza ograniczała się do wypasu kilku koni (3-4 szt.) w latach
    1991-2005. Nie uzyskiwała Pani z tej działki żadnych płodów rolnych podlegających dalszej
    odsprzedaży i nie była Pani z tego tytułu płatnikiem VAT.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, sprzedaż przez Panią
    powstałych w wyniku podziału, niezabudowanych działek gruntu nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1
    /6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 wraz z udziałami w działce nr 1/11 stanowiącej drogę wewnętrzną
    podlegać będzie opodatkowaniu VAT, zaś Panią należy uznać za podatnika VAT z tytułu tej
    transakcji w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Pani, sprzedaż powstałych w wyniku podziału, niezabudowanych działek gruntu
    nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 wraz z udziałami w działce nr 1/11
    stanowiącej drogę wewnętrzną nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT, zaś Pani nie
    będzie uznana za podatnika VAT z tytułu tych transakcji w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług.

    Działkę gruntu nr 1 nabyła Pani wraz z mężem w 1991 r., czyli 34 lata temu. Obecnie
    będąc osobą w podeszłym wieku, na emeryturze, zamierza Pani sprzedać tą
    nieruchomość by zapewnić sobie środki do godnego życia oraz w celu finansowania
    wydatków na leczenie w związku z pogarszającym się stanem zdrowia. Nie bez znaczenia
    jest również fakt, że w chwili obecnej posiadana nieruchomość jest dla Pani dodatkowym
    obciążeniem i wiąże się z nią konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów (np. podatek
    od nieruchomości). Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Nie jest Pani
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Sprzedaży dokonuje Pani w ramach
    zwykłych czynności związanych z zarządzaniem własnym majątkiem. W żadnym razie nie
    można przypisać tej sprzedaży charakteru działań profesjonalnych. Nie planuje Pani
    dokonywać sprzedaży innych nieruchomości oprócz tej opisanej we wniosku. Potrzeba
    sprzedaży pojawiła się po wielu latach od nabycia i nie jest związana z zamiarem
    utworzenia z niej źródła utrzymania.
    Sprzedaż zlecona została firmie zajmującej się pośrednictwem w obrocie
    nieruchomościami, tym samym Pani bezpośredni udział i podejmowanie przez Panią
    czynności w procesie sprzedaży są ograniczone do minimum. Podyktowane to jest
    zamieszkiwaniem w Warszawie podczas, gdy sprzedawana nieruchomość położona jest
    pod Szczecinem. Działając racjonalnie, taka odległość wymusiła korzystanie z usług
    pośrednika, który będzie na miejscu, chociażby w celu prezentacji nieruchomości.
    Przeprowadzony podział działki na mniejsze wyniknął jedynie z trudności ze sprzedażą tak
    dużej działki w całości jednemu nabywcy. Działka nr 1 jest bardzo wąska oraz ma
    służebność dojazdu, przez co nie była atrakcyjna dla potencjalnego nabywcy.
    Wydzielenie drogi wewnętrznej było koniecznością wynikającą z przepisów ustawy o
    gospodarcze nieruchomościami, które stanowią, że podział działki nie jest dopuszczalny,
    jeżeli projektowane działki nie mają dostępu do drogi publicznej (art. 93 ust. 3 Ustawy z
    dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami).
    Wystąpieniu o warunki zabudowy z kolei, przyświecał głównie cel ochrony nieruchomości
    przed utratą wartkości w związku z planowanymi zamianami przepisów o
    zagospodarowaniu przestrzennym oraz zwiększenie atrakcyjności sprzedawanego gruntu
    i tym samym szybszego doprowadzenia do jego zbycia.
    Zgodnie ze stanowiskiem WSA w Gdańsku wyrażonym w wyroku z dnia 19 września 2023
    r. (sygn. I SA/Gd 311/23) należy stwierdzić, że czynności związane z przygotowaniem
    nieruchomości do sprzedaży mają cechy zwykłego dbania o własne interesy finansowe,
    oraz że każdy właściciel nieruchomości, którą przeznacza na sprzedaż podejmuje działania
    zwiększające jej atrakcyjność handlową. Podobne wypowiedział się WSA w Łodzi w wyroku
    z 18 października 2017 r. (sygn. I SA/Łd 612/17) wyrażając opinię, że nie jest elementem
    decydującym o zorganizowanej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami fakt
    wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i podział nieruchomości, w którego
    wyniku powstało kilkanaście działek wraz z wytyczoną drogą wewnętrzną. Podobne
    stanowisko wyrażone na gruncie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, podkreślają sądy
    administracyjne w wydanych wyrokach (tak np.: wyrok NSA z 28 października 2020 r. sygn.
    akt I FSK 245/18). Zgodnie z ich treścią należy uznać, że nawet uzyskanie warunków
    zabudowy, podział nieruchomości, wydzielenie drogi, liczba transakcji, odstępy pomiędzy
    transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są
    czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym.
    W orzecznictwie wskazuje się, że działalność gospodarcza jest zjawiskiem – ciągiem
    zdarzeń faktycznych – o charakterze obiektywnym. Aby móc zakwalifikować działania
    podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej, działaniom tym należałoby
    przypisać łącznie zespół cech charakteryzujących to zjawisko. Mogą to być cechy takie jak
    zamiar osiągnięcia zysku, wykonywanie w sposób ciągły (czyli powtarzanie, ponawianie
    określonych czynności), stały zamiar jej wykonywania, zorganizowanie działań poprzez
    takie ułożenie i wyodrębnienie aktualnych i przeszłych działań, które umożliwiłyby
    racjonalne i prawidłowe funkcjonowanie podmiotu w określonej dziedzinie, angażowanie

    swojego kapitału, itp. Działania podejmowane sporadycznie, jednorazowo nie może być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również jako okoliczności mogące
    wskazywać na profesjonalną działalność gospodarczą sprzedającego przykładowo
    okoliczności podejmowania działań marketingowych, uzbrajania nieruchomości,
    utwardzania drogi wewnętrznej, doprowadzania mediów czy załatwiania formalności
    związanych z zabudową – z wyjątkiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (tak np.
    wyrok NSA sygn. akt I FSK 245/18). Wskazuje Pani, że nie podejmowała Pani działań
    marketingowych, nie uzbroiła nieruchomości, nie utwardziła drogi wewnętrznej oraz nie
    doprowadziła mediów, a co za tym idzie, nie jest możliwe, aby Pani działania można uznać
    za wykonywane w sposób profesjonalny w ramach działalności gospodarczej.
    W Pani ocenie, zbycie przedmiotowych działek, nabytych bez zamiaru odsprzedaży,
    stanowiących Pani majątek osobisty (wspólnie z mężem) nie stanowi działalności
    gospodarczej, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy, Pani zdaniem należy uznać, że
    działania podejmowane przez Panią należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. W związku z tym w przypadku sprzedaży działek nie działa Pani w charakterze
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym sprzedaż działek nie stanowi
    czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podsumowując, transakcja sprzedaży niezabudowanych działek gruntu nr 1/1, 1/2, 1/3, 1
    /4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 wraz z udziałami w działce nr 1/11 w świetle
    przedstawionych okoliczności sprawy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Należy również zauważyć, że towarem jest także udział w prawie własności lub
    użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w
    myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie

    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z dnia 11 grudnia
    2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    również zbycie udziału w towarze stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe
    potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.

    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży powstałych w wyniku podziału
    niezabudowanych działek gruntu nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 wraz z

    udziałem w działce nr 1/11 stanowiącej drogę wewnętrzną, istotne jest, czy w celu
    dokonania ich sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady

    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Mając na uwadze powołany stan prawny oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w
    opisanej sytuacji podejmowane przez Panią działania nie wskazują na aktywność w
    zakresie obrotu nieruchomościami, a sprzedaż działek nie była i nie będzie wypełniała
    przesłanki działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że nabyła Pani działkę nr 1 w drodze kupna w 1991 r. W okresie od
    czerwca 1991 r. do maja 2020 r. prowadziła Pani działalność gospodarczą i była Pani
    zarejestrowana jako czynny podatnik VAT od stycznia 2013 r. do maja 2020 r. była Pani
    podatnikiem zwolnionym z VAT. Od momentu zakupu działka nr 1 nie była
    wykorzystywana do działalności gospodarczej ani do innych celów zarobkowych. Działka
    ta była wykorzystywana na cele własne osobiste, w latach 1991-2005 jako pastwisko dla
    koni, zaś w latach 2005-2024 leżała odłogiem, nie była użytkowana w żaden sposób. W
    2024 r. dokonała Pani podziału działki nr 1 na 10 działek (1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1
    /8, 1/9, 1/10) i drogę wewnętrzną (1/11) . Również te działki wykorzystywane były na cele
    własne osobiste. Zarówno działka nr 1, jak i działki wydzielone nie były i nie są
    przedmiotem odpłatnych umów najmu dzierżawy i żadnych innych umów o podobnym
    charakterze. Nie zawierała, nie zawiera i jak na razie nie zamierza Pani zawierać żadnej
    umowy przedwstępnej na sprzedaż działek. Na działce nr 1 Pani działalność rolnicza
    ograniczała się do wypasu kilku koni (3-4 szt.) w latach 1991-2005. Nie uzyskiwała Pani z
    tej działki żadnych płodów rolnych podlegających dalszej odsprzedaży i nie była Pani z
    tego tytułu płatnikiem VAT. W 2024 r. została sprzedana działka nr 1/10 (wraz z udziałem w
    działce nr 1/11). Działka ta nie posiadała wydanych warunków zabudowy. Wystąpiła Pani o
    warunki zabudowy dla pozostałych działek, przy czym na chwilę obecną zostały wydane
    warunki zabudowy dla działek nr 1/1, 1/2, 1/4. Czynności związane z pozyskiwaniem
    nabywców dla sprzedawanych działek gruntu zleciła Pani podmiotowi zajmującemu się
    pośrednictwem w obrocie nieruchomościami. Nie występowała Pani z wnioskiem o
    lokalizację sieci wodociągowej i energetycznej ani o wydanie warunków technicznych
    przyłączenia do sieci wody i innych mediów. Żadna z działek od nr 1/1 do 1/11 nie została
    utwardzona. Nie wykonywała Pani działań marketingowych w celu sprzedaży działek (np.
    zamieszczanie ogłoszeń w internecie, reklama w środkach masowego komunikowania itp.).
    W związku z tak przedstawionymi okolicznościami, w tej konkretnej sytuacji stwierdzić
    należy, że dokonana już przez Panią transakcja sprzedaży działki nr 1/10, jak i planowane
    przez Panią transakcje sprzedaży opisanych wydzielonych działek, nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Zakres wykonanych przez Panią czynności nie wskazuje
    bowiem na Pani aktywność w przedmiocie zbycia działek porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Podjęte przez Pana
    czynności nie wykraczają poza zakres zarządu majątkiem prywatnym i nie stanowią
    działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Jak wynika z opisu sprawy
    nie dokonywała i nie dokonuje Pani czynności typowych dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami, wykonywanych przez handlowców. Brak jest przesłanek zawodowego,
    tj. stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności, co przesądzałoby o tym, że
    zbycie przez Panią opisanych działek podlegało/będzie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Mając na uwadze podjęte przez Panią działania nie można uznać, że stanowią one ciąg
    zdarzeń przesądzających o uznaniu sprzedaży opisanych działek za prowadzenie
    działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać
    Panią, w zakresie sprzedaży działek, za podatnika podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy.
    Dokonując sprzedaży niezabudowanych działek gruntu, korzystała/będzie Pani korzystała
    z prawa do rozporządzania majątkiem osobistym. Nie działała Pani/nie będzie Pani
    działała zatem jako podatnik podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1

    ustawy, a czynność ta nie nosiła/nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Sprzedaż niezabudowanych działek gruntu nr 1/1, 1/2, 1
    /3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 wraz z udziałami w działce nr 1/11 stanowiącej drogę
    wewnętrzną nie była/nie będzie więc czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Pani, a nie wywiera skutku
    prawnego dla Pani męża.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.