Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.138.2025.1.RR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-03
Teza: Uznanie Strony za jedynego podatnika VAT z tytułu najmu lub
dzierżawy majątku objętego wspólnością majątkową
małżeńską.
Słowa kluczowe: dzierżawa
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
najem
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania Pana za jedynego podatnika VAT z tytułu najmu lub
    dzierżawy majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą.
    Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej oraz jest czynnym podatnikiem VAT. Z uwagi na rozmiar
    prowadzonej działalności, ryzyko biznesowe jakie wiąże się z prowadzeniem jej w
    dotychczasowej formie prawnej oraz plany rozwoju, Wnioskodawca planuje dokonać
    przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę z ograniczoną
                                         odpowiedzialności (dalej również: Spółka z o.o.), w trybie art. 551§ 5 k.s.h. Jedynym
    udziałowcem Spółki z o.o. bezpośrednio po przekształceniu będzie Wnioskodawca.
    Wnioskodawca planuje przed dokonaniem przekształcenia, wycofać z działalności
    gospodarczej do majątku prywatnego grunty znajdujące się przy ul. (...) w (...) wraz ze
    znajdującymi się na tych gruntach poniższymi środkami trwałymi:
        budynek administracyjno-socjalny,
        budynek warsztatowo-magazynowy,
        wiata magazynowa,
        chodniki, ogrodzenia oraz place utwardzone,
        zbiorniki paliw oraz gazu,
        rurociągi gazowe z infrastrukturą towarzyszącą,
        waga samochodowa.
    Powyższy majątek można określić mianem terminalu gazowego (dalej: terminal).
    Wnioskodawca prowadzi działalność w branży obrotu gazem LPG. Posiada wszelkie
    niezbędne zezwolenia/koncesje, a także skład podatkowy. Osiąga przychody z handlu
    gazem LPG, ale także zajmuje się produkcją gazu LPG oraz jego sprzedażą w napełnianych
    samodzielnie butlach.
    Celem wycofania ww. majątku (terminala) przed przekształceniem jest reorganizacja
    prowadzonej działalności w ten sposób, aby oddzielić część majątkową związaną z
    gruntem oraz znajdującymi się na nim środkach trwałych od części operacyjnej (kapitał
    obrotowy, środki transportu, zatrudnieni pracownicy, zezwolenia/koncesje). Taki podział
    funkcji przede wszystkim ogranicza ryzyko prowadzonej działalności, gdyż każda z tych
    części biznesu będzie miała swój zakres odpowiedzialności wobec wierzycieli. Umożliwi to
    też stworzenie odrębnej struktury właścicielskiej w poszczególnych częściach - do części
    operacyjnej w przyszłości mogą być dopuszczeni inni inwestorzy, natomiast
    Wnioskodawca chciałby pozostawić ww. majątek trwały w rękach rodzinnych.
    Po przekształceniu, Wnioskodawca zamierza długoterminowo wynająć lub wydzierżawić
    Spółce z o.o. powstałej z przekształcenia wszystkie składniki terminala opisanego we
    wniosku, które są objęte wspólnością majątkową małżeńską. W związku z chęcią
    maksymalnego uproszczenia przyszłych rozliczeń Wnioskodawca ma zamiar opodatkować
    przychody z najmu zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych wg
    stawek 8,5%/12,5%.

    Umowę najmu lub dzierżawy zawrze ze Spółką z o.o. wyłącznie Wnioskodawca, jednak za
    zgodą małżonki.
    Pytania
    Czy jedynie Wnioskodawca będzie podatnikiem VAT z tytułu najmu lub dzierżawy majątku
    objętego wspólnością majątkową małżeńską?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy jedynie Wnioskodawca będzie podatnikiem VAT z tytułu najmu
    lub dzierżawy majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem oraz dzierżawa
    wypełniają określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definicję działalności gospodarczej,
    jeżeli wykonywane są w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu
    /dzierżawy mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w
    zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem lub dzierżawa są prowadzone w ramach
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, czy też w ramach tzw. najmu prywatnego.
    W związku z tym, „prywatny” najem oraz dzierżawa składników terminala, w tym
    nieruchomości niemieszkalnych stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z ustaloną praktyką – mającą oparcie w obowiązujących przepisach –
    podatnikiem VAT jest ten z małżonków, który dokonał czynności stanowiącej przedmiot
    opodatkowania. Podatnikiem VAT będzie ten z małżonków, jeżeli najem lub dzierżawa
    dotyczy nieruchomości stanowiącej wspólny majątek małżeński, który dokonał czynności
    we własnym imieniu, czyli jest stroną czynności prawnej.
    Takie wskazanie podmiotu będącego podatnikiem znajduje potwierdzenie w
    interpretacjach indywidualnych organów podatkowych: Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi
    z 18 listopada 2013 r., sygn. IPTPP2/443-665/13-6/PR, z 26 listopada 2015 r. Dyrektora Izby
    Skarbowej w Warszawie sygn. IPPP2/4512-971/15-2/IZ oraz z 17 listopada 2016 r.
    Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie sygn. 1462-IPPP2.4512.769.2016.1.MT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie
    usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są
    wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie ustawodawca zrównał
    niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne z odpłatną
    dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które
    podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Aby natomiast dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    musi być wykonana przez podatnika, w ramach prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-
    291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej
    do celów prywatnych. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być
    np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25
    /03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Wyjaśnić należy, że na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Jak wynika z art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

    Zgodnie z art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Zgodnie z art. 693 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju.
      Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
    Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem i dzierżawa wypełniają
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywane są
    w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu i dzierżawy mają
    zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tych tytułów są w zasadzie stałe).
    Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje natomiast
    ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz.
    2809), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który
    jest stroną czynności prawnej) - jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali
    czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    z tego tytułu.
    Z przedstawionych okolicznościach sprawy, wynika, że pozostaje Pan w związku
    małżeńskim, w którym obowiązuje ustrój wspólności ustawowej. Zamierza Pan wycofać z
    działalności gospodarczej do majątku prywatnego składniki majątkowe (tzw. terminal
    gazowy), czyli grunty znajdujące się przy (...) w (...) wraz ze znajdującymi się na tych
    gruntach środkami trwałymi. Zamierza Pan długoterminowo wynająć lub wydzierżawić
    Spółce z o.o. powstałej z przekształcenia wszystkie składniki terminala, które są objęte
    wspólnością majątkową małżeńską. Umowę najmu lub dzierżawy zawrze ze Spółką z o.o.
    wyłącznie Pan, jednak za zgodą małżonki.
    W tak przedstawionych okolicznościach sprawy Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy to
    jedynie Pan będzie podatnikiem VAT z tytułu najmu lub dzierżawy majątku objętego
    wspólnością majątkową małżeńską.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Tym samym skoro to wyłącznie Pan będzie stroną umowy najmu lub dzierżawy wszystkich
    składników terminala jako majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską, to w
    kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten / dzierżawa stanowić będzie,
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez
    Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji to Pan
    będzie podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu najmu
    lub dzierżawy ww. majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że to jedynie Pan będzie podatnikiem VAT z tytułu
    najmu lub dzierżawy majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.
    Pana stanowisko w niniejszym zakresie wniosku uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.