Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.852.2024.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-03
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania sprzedaży prawa własności nieruchomości
    gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego za dostawę towarów podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina Miasto (...) przystąpiła do realizacji roszczenia o sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, w trybie
    przepisów epizodycznych Działu IVa (art. 198g-198l) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145).
    Użytkownik wieczysty nieruchomości o powierzchni (...) ha, położonej w (...), wystąpił z
    wnioskiem o nabycie prawa jej własności.
    W dniu 1 września 1997 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...), z mocy art. 23 ustawy z dnia 20
    grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679), stał się
    użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...), na okres 99 lat, tj.
    do dnia 1 września 2096 r. wraz z prawem własności wzniesionych na niej budynków,
    budowli i urządzeń, które do dnia 31 sierpnia 1997 r. pozostawały w zarządzie zakładu
    budżetowego Gminy Miejskiej (...) działającego pod nazwą (...).
    Gmina Miasto (...) potwierdziła ten fakt i ustaliła warunki użytkowania wieczystego gruntu,
    aktem notarialnym z dnia 26 marca 1998 r., w tym m.in. do nieruchomości położonej w (...)
    przy ul. (...). Zgodnie z § 4 ww. umowy: „Nabywca zobowiązany został do korzystania z
    gruntu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem określonym w planach zagospodarowania
    przestrzennego”.
    Na skutek podziału nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, na podstawie
    decyzji z dnia 17 stycznia 2001 r. powstała m.in. działka o powierzchni (...) ha, stanowiąca
    przedmiot wniosku o nabycie prawa jej własności.
    Wnioskodawca prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej
    wraz z prawem własności budynków i budowli na niej posadowionych nabył w obrocie
    wtórnym na podstawie aktu notarialnego z dnia 27 lipca 2006 r.
    Zgodnie z oświadczeniem użytkownika wieczystego obecnie przedmiotowa nieruchomość
    wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej na cele turystyczne. W
    związku z powyższym, użytkownik wieczysty z tytułu posiadanego prawa ponosi opłaty
    roczne, ustalone przy zastosowaniu stawki procentowej w wysokości 2% ceny
    nieruchomości gruntowej.
    Nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej przez jej użytkownika wieczystego
    nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z realizacją przysługującego mu
    roszczenia o sprzedaż w trybie art. 198 g Działu VIa ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 235 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061), budynki i inne urządzenia wzniesione lub nabyte wraz z nieruchomością gruntową
    przez użytkownika wieczystego stanowią jego własność.
    W związku z tym przedmiotem przyszłego zdarzenia będzie sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej.
    W myśl art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami: „W odniesieniu do
    nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego cenę
    nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty
    stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
    użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
    zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
    określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży”. Wartość nieruchomości gruntowej
    określana jest w operacie szacunkowym sporządzanym przez rzeczoznawcę majątkowego.

    Na podstawie uchwały nr (...) Rady Miejskiej w (...) podjętej na sesji w dniu (...)2023 r. (Dz.
    Urz. (...)), która weszła w życie z dniem (...)2023 r., Prezydent Miasta (...) zobowiązany został
    do indywidualnego określania warunków sprzedaży w trybie przepisów epizodycznych
    nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, biorąc pod uwagę treść art. 7 ust. 1 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361), sprzedaż
    prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego w trybie
    art. 198h ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1145) nie stanowi dostawy towarów i nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina Miasto (...) jest jednostką samorządu terytorialnego, która jako wspólnota
    samorządowa, na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465) obejmuje swoim zakresem działania wszystkie sprawy publiczne o
    znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność. Jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
    2024 r. poz. 361), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (art. 7 ust. 1 pkt 6).
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 wymienionej ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1.
    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się
    do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie
    należy utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    „Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel, czyli
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co oznacza, że
    może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie
    korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w
    przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na
    inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie te regulują przepisy dotyczące wieczystego użytkowania ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061) – art. 233 oraz następne.
    W myśl art. 235 Kodeksu cywilnego, budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie
    Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich
    związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy

    budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi
    przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Przysługująca użytkownikowi wieczystemu własność budynków i urządzeń na
    użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w
    odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości miało miejsce przed dniem 30 kwietnia
    2004 r. i nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej wówczas ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług
    oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50), grunt nie był towarem i jego
    sprzedaż lub ustanowienie użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów.
    Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług zmieniła się zarówno definicja towaru, jak i zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. Dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) obejmuje każdą
    czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje
    drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego
    dobra.
    Przy realizacji roszczenia użytkownika wieczystego o nabycie prawa własności
    nieruchomości gruntowej mają zastosowanie przepisy działu VIa ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145), w szczególności:
      · art. 37 ust. 2 pkt 5 – Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jej
        sprzedaż następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego,
      · art. 198g ust. 1 – Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12
        miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z
        żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz,
      · art. 198g ust. 2 – Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
        1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.,
        2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste,
        3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796),
        4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych
        ogrodach działkowych,
        5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej,
      · art. 198g ust. 4 – Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania
        wieczystego powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
        notarialnego,
      · art. 198h ust. 2 – W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek
        samorządu terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
        opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości

        gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
        wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży,
      · art. 198l – Przepisy działu VIa stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy
        publicznej. Udzielenie pomocy publicznej wymaga spełnienia warunków udzielenia
        pomocy de minimis określonych we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej
        dotyczących pomocy de minimis.
    Mając na uwadze powyższe, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, sprzedaż
    nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego nie będzie stanowić dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, transakcja ta pozostaje poza zakresem
    ustawy o VAT.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, stanowi bowiem, że przez dostawę towarów rozumie
    się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W przedmiotowej sprawie przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez
    pierwotnego użytkownika prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości. Sprzedaż
    nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako ponowna
    dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7
    ustawy o VAT, doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.
    W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego,
    odpowiadająca w istocie przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości i nie
    wpływa na „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty nabył z mocy prawa
    co zostało potwierdzone umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 26 marca
    1998 r.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości
    gruntowej użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego dysponowania
    nieruchomością, jak gdyby był jego właścicielem. Zatem, w świetle powołanych wyżej
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zbycie prawa własności nieruchomości
    gruntowych na rzecz ich użytkownika wieczystego nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, podlegająca zapłacie przez
    dotychczasowego użytkownika wieczystego kwota stanowiąca cenę nieruchomości
    gruntowych nie będzie podlegać opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów, ani
    żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wydanych: w dniu 28 października 2024 r.
    sygnatura 0112- KDIL1-2.4012.444.2024.1.DS i w dniu 29 października 2024 r. sygnatura
    0112-KDIL1-2.4012.459.2024.1.PM interpretacjach indywidualnych, z zakresu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 147/20,
    rozpatrując w innym stanie faktycznym sprawę opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, realizowaną na podstawie
    art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznał iż ww. sprzedaż w świetle
    przepisów ustawy o VAT stanowi dostawę towaru i jest opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu Cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Na podstawie art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do § 2 tego artykułu:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.

    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Według art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Na podstawie art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
      nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
      wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w
      ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Przepis art. 69a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi, że:
      W przypadku nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia
      działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, za dzień
      udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień zawarcia umowy sprzedaży. Wartość
      pomocy publicznej odpowiada różnicy między wartością nieruchomości gruntowej a
      ceną tej nieruchomości.
    Z przepisu art. 69a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      W przypadku gdy wartość pomocy publicznej przekracza limit pomocy de minimis,
      pomocy udziela się do tego limitu i stosuje się dopłatę do wartości nieruchomości
      gruntowej przyjętej do ustalenia jej ceny. Wysokość dopłaty jest ustalana w umowie
      sprzedaży nieruchomości gruntowej.
    Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    Na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Jak stanowi art. 71 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    Zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za

      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
      sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
      1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
      w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak stanowi art. 198g ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    W myśl art. 198g ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Na podstawie art. 198h ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
      Państwa cenę nieruchomości ustala się:

      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
      ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
      społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży
      nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże,
      w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków
      w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
      ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
      2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
      rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku
      od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty
      przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
      zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na
      żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej
      sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości,
      która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
      dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
      samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
      ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
      cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
      określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste
    gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż

    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Z opisu sprawy wynika, że:
      · przystąpili Państwo do realizacji roszczenia o sprzedaż prawa własności
        nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, w
        trybie przepisów epizodycznych Działu IVa (art. 198g-198l) ustawy z dnia 21 sierpnia
        1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
      · użytkownik wieczysty nieruchomości o powierzchni (...) ha, położonej w (...) przy ul.
        (...), wystąpił z wnioskiem o nabycie prawa jej własności,
      · 1 września 1997 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...), z mocy art. 23 ustawy z dnia 20
        grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej stał się użytkownikiem wieczystym
        nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...), na okres 99 lat, tj. do 1 września 2096 r.
        wraz z prawem własności wzniesionych na niej budynków, budowli i urządzeń,
        które do 31 sierpnia 1997 r. pozostawały w zarządzie zakładu budżetowego Gminy
        Miejskiej (...) działającego pod nazwą (...)
      · potwierdzili Państwo ten fakt i ustalili warunki użytkowania wieczystego gruntu, aktem
        notarialnym z 26 marca 1998 r., w tym m.in. do nieruchomości położonej w (...) przy
        ul. (...),
      · nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej przez jej użytkownika wieczystego
        nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce
        nieruchomościami, w związku z realizacją przysługującego mu roszczenia o
        sprzedaż w trybie art. 198g Działu VIa ww. ustawy.
    Państwa wątpliwości dotyczą nieuznania sprzedaży prawa własności nieruchomości na
    rzecz ich użytkownika wieczystego za dostawę towarów i niepodlegania opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług tej sprzedaży.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala

    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Na gruncie przepisów ustawy, opodatkowaniu podatkiem VAT może podlegać czynność
    (dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie kwota należna z tytułu dokonania tej
    czynności.
    W Państwa sprawie, w odniesieniu do nieruchomości, o której mowa we wniosku,
    dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego tej nieruchomości dla pierwotnego użytkownika wieczystego, z tą chwilą
    nastąpiło przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania
    nieruchomością jak właściciel.
    Skoro zatem prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww. nieruchomości
    gruntowej ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę
    czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel.
    Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do nieruchomości, o
    której mowa we wniosku, użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego
    dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    tego prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    wieczystego użytkowania tej nieruchomości.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, że obecny użytkownik wieczysty nabył prawo
    użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika wieczystego.
    Aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości nabywając prawo użytkowania wieczystego
    do tej nieruchomości w sensie ekonomicznym nabył też prawo do dysponowania
    nieruchomością jak właściciel.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy, doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz obecnego
    użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości,
    nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty uzyskał

    w dniu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. W konsekwencji, sprzedaż
    nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako
    sprzedaż tego samego towaru.
    Podsumowanie
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, biorąc pod uwagę treść art. 7 ust. 1 ustawy,
    sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego
    w trybie art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie stanowi dostawy
    towarów i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej
    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.