Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.707.2025.2.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Ustalenia rezydencji podatkowej i miejsce opodatkowania
otrzymywanej emerytury.
Słowa kluczowe: Hiszpania
miejsce-miejsce zamieszkania
rezydencja-rezydencja podatkowa
rezydent podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem, które wpłynęło 26 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(po uzupełnieniu)
    Urodził się Pan 26.07.2025 r. (winno być: 1960 r.) w ..... Jest Pan obywatelem Polski i nie
    posiada innego obywatelstwa. Mieszka Pan w Polsce w .... na ul. ....i jest to również miejsce
    Pana zameldowania w Polsce. Podatki dochodowe z tytułu Pana pracy zawodowej w
    firmach prywatnych, a później od czerwca 2023 r. do lipca 2025 r. renty chorobowej, były
    płacone wyłącznie w Polsce.
    We wrześniu 2024 r. zakupił Pan apartament w Hiszpanii, w miejscowości..... Jako emeryt
    zamierza Pan tam zamieszkać okresowo, nie dłużej niż 183 dni w roku. Pana głównym
    miejscem zamieszkania jest adres w ..... W Hiszpanii nie jest Pan i nie będzie traktowany
    jako rezydent podatkowy tego kraju, ponieważ nie przebywa i nie będzie Pan przebywał
    tam dłużej niż 183 dni w roku.
    Jest Pan chory na choroby przewlekłe, które nie są objęte pomocą EKUZ i dlatego też na
    podstawie przepisów UE stara się Pan o permanentną opiekę lekarską w ramach
    hiszpańskiej służby zdrowia (odpowiednik naszego NFZ). Aby mógł Pan mieć taką opiekę,
    musi Pan mieć stały adres zamieszkania w Hiszpanii, który uzyskał Pan w kwietniu tego
    roku oraz powiadomić o tym polski ZUS, co też Pan uczynił w miesiącu czerwcu tego roku.
    Od 26.07.2025 r. przeszedł Pan na emeryturę zgodnie z decyzją ZUS (w załączeniu). W
    decyzji tej z 13.08.2025 r. w rubryce III naliczone potrącenia uwzględniono potrącenia z
    Pana emerytury tylko na składkę zdrowotną. Nie uwzględniono natomiast podatku
    dochodowego od uzyskanej emerytury. Na Pana interwencję w ZUS odpowiedziano Panu,
    że sprawę rezydencji podatkowej ma Pan wyjaśnić z urzędem skarbowym i poprosić o
    interpretację, co niniejszym Pan czyni.
    Pana powiązania z Polską były i są mocne, tzn. urodził się Pan w Polsce, tu się kształcił
    (szkoła podstawowa, liceum, studia), tu Pan pracował, założył rodzinę i wykształcił oraz
    wychował swoją córkę. Tu też ma Pan swoją najbliższą rodzinę, tj. rodziców w podeszłym
    wieku, nad którymi sprawuje Pan opiekę oraz siostrę i jej dzieci. Nie prowadzi Pan
    działalności polityczno-społecznych. Pana majątek rodzinny znajduje się w Polsce (dwa
    mieszkania i oszczędności) i tu dostaje Pan też swoją emeryturę. Pana dodatkowym
    źródłem dochodów jest zawieszona w chwili obecnej JDG – firma nazywa się X i oferuje
    usługi konsultingowo-audytorskie. Podatki z tytułu tej działalności również płaci Pan w
    Polsce. Na bieżąco zarządza Pan swoim majątkiem w Polsce, tzn. dokonuje wszystkich
    opłat wynikających z posiadania dwóch mieszkań w tym podatki od nieruchomości, a
    także płaci od zysków z lokat, swoich środków pieniężnych, tzw. podatek belki.
    Tak jak informował Pan na wstępie, w Hiszpanii nie będzie Pan mieszkał na stałe, ale
    okresowo nie więcej niż 183 dni w roku. Pozostały czas będzie Pan przebywał w Polsce w
    swoim miejscu zameldowania, tj. ..., ul..... Nie posiada Pan w Hiszpanii żadnych powiązań
    osobistych i rodzinnych. Nie prowadzi Pan też żadnej działalności społeczno-politycznej i
    nie należy do żadnych klubów/stowarzyszeń. Nie posiada Pan i nie planuje posiadać
    dochodów w Hiszpanii. Posiadane mieszkanie przeznaczone jest i będzie wyłącznie na
    Pana potrzeby i nie planuje Pan mieć jakiegokolwiek dochodu np. z jego najmu. Będzie
    Pan na czas pobytu utrzymywał się tam z posiadanej emerytury i ewentualnie swoich
    oszczędności, a koszty posiadania mieszkania w Hiszpanii, tj. czynsz, prąd i woda i
    ewentualnie inne będzie Pan pokrywał również ze swojej emerytury/oszczędności.
    Zgodnie z decyzją ZUS emeryturę otrzymuje Pan od sierpnia 2025 r. Emeryturę otrzymuje
    Pan w związku z Pana zatrudnieniem w sektorze prywatnym, a także prowadzonej
    działalności gospodarczej jako JDG i z tego tytułu odprowadzanych składek do ZUS oraz
    podatku dochodowego z prowadzenia tej działalności.

    Pytanie (po uzupełnieniu)
    Czy uzyskana przez Pana emerytura powinna być opodatkowana podatkiem dochodowym
    w Polsce w myśl art. 13 ust. 1 (winno być: art. 3 ust. 1) ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)
    Z przedstawionych w opisie faktów, w Pana ocenie, podatek dochodowy w przyznanej
    Panu emeryturze powinien Pan płacić w Polsce i dlatego też w decyzji ZUS powinno być to
    stwierdzenie zawarte i powinna być podana wysokość tego podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy w Polsce
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    W myśl art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika w świetle ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    podatnicy podlegający ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają w Polsce
    opodatkowaniu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce

    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych”, to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej,
    źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej
    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co
    wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik
    podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika w świetle Umowy między Rządem Polskiej
    Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku.
    W przedstawionej sytuacji znajdują zastosowanie uregulowania Umowy między Rządem
    Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie dnia
    15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127, dalej: „umowa polsko-hiszpańska”),
    zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Hiszpanię dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej:
    „Konwencja MLI”).
    Stosowanie do art. 4 ust. 1 tej Umowy:

      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która według prawa tego
      Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o
      podobnym charakterze, wyłączając jednakże osoby, które podlegają obowiązkowi
      podatkowemu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł znajdujących się
      w tym Państwie lub położonego tam majątku.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. Umowy:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, wtedy taki wypadek jest rozstrzygany zgodnie z
      następującymi zasadami:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
          Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe
          miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się
          ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym
          ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma
          ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, albo jeżeli nie ma ona stałego
          miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa
          się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w
          którym zwykle przebywa;
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie
          przebywa zazwyczaj w żadnym z nich wówczas będzie ona uważana za mającą
          miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest
          obywatelem;
        d) jeżeli sytuacji tej osoby nie można określić zgodnie z postanowieniami litery c),
          właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze
          wzajemnego porozumienia.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną
    rezydencją podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    powołanym wyżej art. 4 ust. 2 ww. Umowy.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe,
    co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć
    to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do
    czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze.
    Przez takie powiązania, należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu
    którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność
    polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego
    zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości,
    uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie
    można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede
    wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo
    danej osoby.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Opis Pana sprawy
    W opisie zdarzenia wskazał Pan, że posiada Pan włącznie polskie obywatelstwo. Mieszka
    Pan w Polsce i jest to również miejsce Pana zameldowania. Podatki dochodowe z tytułu
    Pana pracy zawodowej w firmach prywatnych, a później od czerwca 2023 r. do lipca 2025
    r. renty chorobowej były płacone wyłącznie w Polsce. We wrześniu 2024 r. zakupił Pan
    apartament w Hiszpanii. Jako emeryt zamierza Pan tam zamieszkać okresowo nie dłużej
    niż 183 dni w roku. Pana głównym miejscem zamieszkania jest Polska. W Hiszpanii nie jest
    Pan i nie będzie traktowany jako rezydent podatkowy tego kraju, ponieważ nie przebywa i
    nie będzie Pan przebywał tam dłużej niż 183 dni w roku. Od 26 lipca 2025 r. przeszedł Pan
    na emeryturę. Emeryturę otrzymuje Pan w związku z Pana zatrudnieniem w sektorze
    prywatnym, a także prowadzonej działalności gospodarczej od sierpnia 2025 r. Pana
    powiązania z Polską były i są mocne, tzn. urodził się Pan w Polsce, tu się Pan kształcił
    (szkoła podstawowa, liceum, studia), tu Pan pracował, założył rodzinę i wykształcił oraz
    wychował swoją córkę. Tu też ma Pan swoją najbliższą rodzinę, tj. rodziców w podeszłym
    wieku, nad którymi sprawuje Pan opiekę oraz siostrę i jej dzieci. Nie prowadzi Pan
    działalności polityczno-społecznych. Pana majątek rodzinny znajduje się w Polsce (dwa
    mieszkania i oszczędności) i tu dostaje Pan też swoją emeryturę. Pana dodatkowym
    źródłem dochodów jest zawieszona w chwili obecnej jednoosobowa działalność
    gospodarcza. Podatki z tytułu tej działalności również płaci Pan w Polsce. Na bieżąco
    zarządza Pan swoim majątkiem w Polsce, tzn. dokonuje wszystkich opłat wynikających z
    posiadania dwóch mieszkań, w tym podatki od nieruchomości. W Hiszpanii nie będzie Pan
    mieszkał na stałe, ale okresowo nie więcej niż 183 dni w roku. Pozostały czas będzie Pan
    przebywał w Polsce, w swoim miejscu zameldowania. Nie posiada Pan w Hiszpanii
    żadnych powiązań osobistych i rodzinnych. Nie prowadzi Pan też żadnej działalności
    społeczno-politycznej i nie należy do żadnych klubów/stowarzyszeń. Nie posiada Pan i nie
    planuje posiadać dochodów w Hiszpanii. Posiadane mieszkanie przeznaczone jest i będzie
    wyłącznie na Pana potrzeby i nie planuje Pan mieć jakiegokolwiek dochodu np. z jego
    najmu. Będzie Pan na czas pobytu utrzymywał się tam z posiadanej emerytury i
    ewentualnie swoich oszczędności, a koszty posiadania mieszkania w Hiszpanii, tj. czynsz,
    prąd i woda i ewentualnie inne będzie Pan pokrywał również ze swojej emerytury
    /oszczędności.
    Ocena Pana sytuacji

    Analizując przedstawione przez Pana informacje w kontekście powołanych przeze mnie
    uregulowań prawnych, stwierdzam, że ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze
    posiada Pan w Polsce niżeli w Hiszpanii. Ponadto, jak wynika z wniosku w Hiszpanii nie
    będzie Pan mieszkał na stałe, ale okresowo.
    Zatem, spełnia Pan przesłanki do uznania Pana za osobę posiadającą na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, podlega i będzie Pan podlegać (o ile nie zmieni się stan faktyczny i
    prawny) w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co skutkuje tym, że uzyskana
    przez Pana emerytura podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych w Polsce.
    Zatem, Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.