Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.183.2025.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-12
Teza: Moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków poniesionych na zaniechaną inwestycję.
Słowa kluczowe: inwestycje-inwestycje zaniechane
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Pozostałe
koszty uzyskania przychodów-Koszty zaniechanych
inwestycji
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4f

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia:
    - czy Wnioskodawca jest uprawniony, aby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
      wydatki poniesione na zakup Dokumentacji Projektowych,

    - czy Spółka powinna klasyfikować te wydatki jako koszty uzyskania przychodów inne niż
      bezpośrednio związane z przychodami, a jednocześnie – powinna je rozpoznać jako
      koszty podatkowe w dacie podjęcia uchwały Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji
      Dokumentacji Projektowej, w związku z brzmieniem art. 15 ust. 4f ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest polskim rezydentem podatkowym i
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzącym działalność
    gospodarczą w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem
    budynków.
    Działalność Spółki obejmuje także:
    1) zagospodarowanie i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
    2) badanie rynku i opinii publicznej,
    3) kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
    4) pośrednictwo w obrocie nieruchomościami,
    5) realizację projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków,
    6) roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i
      niemieszkalnych,
    7) pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.
    Wnioskodawca posiada działki (...) oraz udział w działce (...) zlokalizowane (...), na których
    od 2015 r. planował zrealizować inwestycję poprzez wybudowanie nieruchomości.
    Spółka w związku z zamiarem zrealizowania inwestycji oraz zmianami koncepcji
    zabudowania działek nabyła w przeszłości trzy projekty architektoniczno-budowlane:
    1) projekt z 2015 r., w oparciu o który uzyskano decyzję Prezydenta Miasta (...)
      zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę;
    2) projekt z 2017 r., w oparciu o który uzyskano decyzję Prezydenta Miasta (...)
      stwierdzającą wygaśnięcie decyzji nr (...) oraz zatwierdzającą projekt budowlany i
      udzielającą pozwolenia na budowę;
    3) projekt z 2019 r., w oparciu o który uzyskano decyzję Prezydenta Miasta (...) – zmiana
      pozwolenia na budowę,
    dalej zwane łącznie Dokumentacjami Projektowymi.
    Wydatki związane z pozyskaniem wyżej wymienionych Dokumentacji Projektowych nie
    zostały dotychczas ujęte przez Spółkę w kosztach podatkowych, lecz zostały ujęte w
    kosztach wytworzenia nieruchomości, tj. zostały skapitalizowane do wartości początkowej
    środka trwałego, który miał powstać w przyszłości.
    Wnioskodawca ostatecznie postanowił zrezygnować ze zrealizowania inwestycji
    (wybudowania nieruchomości) w oparciu o wspomniane powyżej Dokumentacje
    Projektowe.
    Powyższa decyzja związana jest z czynnikami niezależnymi od Spółki – w szczególności:
    1) dokumentacja projektowa Spółki z 2015 r. zakładała realizację dwóch budynków o
      powierzchni zabudowy ok. (...), które w przeważającym zakresie miały pełnić funkcję
      lokali biurowych; w związku jednak z przeprowadzoną przez Spółkę analizą rynku
      najmu powierzchni biurowej i koniecznością dopasowania się do oczekiwań
      najemców, w 2017 r. dokumentacja projektowa Spółki z 2015 r. została skorygowana

                                                      2(m.in. zwiększono powierzchnię najmu na piętrze jednego z budynków do około (...) m
      ) i w efekcie, konieczne było wygaszenie pierwotnego pozwolenia na budowę;
    2) w 2019 r. dokonano kolejnej zmiany dotychczasowej dokumentacji projektowej ze
      względu na możliwość współpracy z operatorem hotelowym, która zapewniłaby
      Spółce najem ok. 40% budynku, jednak m.in. ze względu na fakt, iż rozpoczęła się
      pandemia COVID-19, banki odmówiły finansowania projektu z funkcją hotelową;
      konieczna była zatem kolejna zmiana projektu z 2019 r. zakładająca likwidację funkcji
      hotelowej budynków i wprowadzenie funkcji biurowej;
    3) przedłużające się procedury związane z zapewnieniem finansowania inwestycji (w tym
      wymogami instytucji finansujących dotyczącymi kształtu i funkcjonalności planowanej
      inwestycji);
    4) przedłużające się procedury związane z wybraniem generalnego wykonawcy inwestycji
      w wymiarze i formie przewidzianej w Dokumentacjach projektowych;
    5) sytuacja pandemiczna związana z COVID-19, która spowodowała utrudniony dostęp
      do wybranych materiałów budowlanych oraz znaczący, nieprzewidywalny wzrost ich
      kosztów, który wpłynął również na zwiększenie kosztów inwestycji w porównaniu do
      tych przewidzianych na etapie nabywania Dokumentacji Projektowych.
    Decyzja o zrezygnowaniu z realizowania inwestycji nie jest natomiast związana z decyzją o
    zmianie profilu prowadzonej przez Spółkę działalności czy celowej zmianie przeznaczenia
    inwestycji.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca planuje w 2025 r. podjąć decyzję (w formie
    uchwały Zarządu Spółki) o likwidacji Dokumentacji Projektowych, tj. podjęta zostanie
    decyzja/uchwała o trwałym oraz definitywnym odstąpieniu od wykorzystania przez Spółkę
    nakładów w postaci Dokumentacji Projektowych do jakichkolwiek celów.
    Po podjęciu takiej uchwały przez Zarząd Spółki – Dokumentacje Projektowe zostaną
    opatrzone adnotacją „zlikwidowano” i złożone w archiwum Spółki wyłącznie w celach
    dowodowych, bez możliwości ich dalszego wykorzystywania.
    Należy również wskazać, iż Spółka nie realizowała również w przeszłości żadnych prac
    budowlanych w oparciu o Dokumentacje Projektowe.
    Obecnie Spółka realizuje inwestycję w zakresie budowy centrum biznesowego (dalej:
    Inwestycja) wspólnie z grupą (...) oraz we współpracy z Miastem (...). Realizacja Inwestycji
    odbywa się na wskazanych powyżej działkach (...) zlokalizowanych (...), w oparciu o nową
    dokumentację projektową nabytą przez Spółkę w 2020 r.
    W konsekwencji, Wnioskodawca powziął wątpliwości w zakresie skutków podatkowych na
    gruncie ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT) w zakresie możliwości zaliczenia wydatków na
    zakup Dokumentacji Projektowych do kosztów uzyskania przychodów oraz momentu
    uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków/nakładów związanych z nabyciem
    Dokumentacji Projektowych, które zgodnie z decyzją w formie uchwały Zarządu Spółki
    zostaną w 2025 r. zlikwidowane.
    Pytania
    1) Czy Wnioskodawca jest uprawniony, aby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
      wydatki poniesione na zakup Dokumentacji Projektowych?
    2) Czy Spółka powinna klasyfikować te wydatki jako koszty uzyskania przychodów inne
      niż bezpośrednio związane z przychodami, a jednocześnie – powinna je rozpoznać
      jako koszty podatkowe w dacie podjęcia uchwały Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji
      Dokumentacji Projektowej, w związku z brzmieniem art. 15 ust. 4f ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Państwa, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym:
    1) Wnioskodawca jest uprawniony zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki
      poniesione na zakup Dokumentacji Projektowych oraz
    2) Spółka powinna klasyfikować te wydatki jako koszty uzyskania przychodów inne niż
      bezpośrednio związane z przychodami, a jednocześnie – powinna je rozpoznać jako
      koszty podatkowe w dacie podjęcia uchwały Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji
      Dokumentacji Projektowej, w związku z brzmieniem art. 15 ust. 4f ustawy o CIT.
    Szczegółowe uzasadnienie stanowiska
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy (winno być: z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.) CIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Z kolei, art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera katalog wydatków, które nie mogą być uznane
    za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z ogólnym charakterem definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT, w praktyce organów podatkowych wykształciła się linia
    interpretacyjna, zgodnie z którą podatnik jest uprawniony do rozpoznania danego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodów, jeśli spełnione zostały łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym
    służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów, a także
    spełniają pozostałe wymienione powyżej warunki.
    Jednakże, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie
    sytuacja, gdy ustawa o CIT wyraźnie wskazuje jego przynależność do kosztów uzyskania
    przychodów albo wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych
    przypadkach należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem
    kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania
    przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego
    uzyskiwania.
    Ponadto, należy zauważyć, że przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty
    bezpośrednio związane z przychodami i koszty inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (koszty pośrednie).

    Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organów podatkowych, kosztami uzyskania
    przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których
    poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów, tj. możliwe jest
    ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.
    Natomiast kosztami uzyskania przychodów innymi niż bezpośrednio związane z
    przychodami są wydatki, których nie można w powyższy sposób przypisać do określonych
    przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw.
    koszty pośrednie).
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter powyżej wymienionych kosztów, ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c tej regulacji.
    Natomiast, stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne
    niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe
    określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią
    koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Ponadto, ustawodawca zróżnicował sposób powstawania kosztów podatkowych w
    odniesieniu do budowy środków trwałych (inwestycji).
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a – 16m ustawy o CIT, przy czym w
    przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych
    do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie
    z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Powyższe oznacza, iż zasadniczo wydatki ponoszone w związku z inwestycją są kosztem
    uzyskania przychodu – powiększają one wartość inwestycji, wpływając na przyszłą wartość
    początkową środka trwałego, który powstanie po zakończeniu inwestycji. Wydatki
    poniesione na zakończone inwestycje staną się – co do zasady – kosztami uzyskania
    przychodów rozliczanymi poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości
    początkowej środka trwałego.
    Zgodnie bowiem z art. 16g ust. 1 pkt 2) ustawy o CIT, za wartość początkową środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2–14 tej
    regulacji, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    Natomiast stosownie do ust. 4 tego przepisu, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w
    cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników
    majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z
    pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
    Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz
    pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności
    odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do
    dnia przekazania środka trwałego do używania.
    Z uwagi na powyższe, do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się
    ogół kosztów poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia
    inwestycji, aż do momentu przekazania środka trwałego do używania. Decydujące
    znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących koszt
    wytworzenia środka trwałego jest możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym
    przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli wytwarzanym środkiem trwałym. Wszelkie wydatki

    pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego mają wpływ na jego koszt
    wytworzenia, a tym samym stanowią koszty inwestycji.
    Jednakże, w toku prowadzonej inwestycji może również dojść do jej zaniechania, co ma
    miejsce wówczas, gdy podatnik nie podejmuje kolejnych czynności związanych z
    prowadzonym procesem inwestycyjnym, pomimo że nie został on zakończony. Innymi
    słowy jest to brak działania, zaprzestanie dokonywania następnych czynności, a w
    konsekwencji rezygnacja z podjętych wcześniej zamierzeń i odstąpienie od inwestycji. Przy
    czym, zaniechanie inwestycji dotyczy także rezygnacji z inwestycji na etapie wstępnych
    czynności związanych z planowaną budową, jak również na etapie już rozpoczętej budowy
    i poczynionych konkretnych nakładów materialnych.
    Stosownie do art. 15 ust. 4f ustawy o CIT, koszty zaniechanych inwestycji są potrącalne w
    dacie zbycia inwestycji lub ich likwidacji.
    Zatem, wydatki poniesione na niedokończoną inwestycję mogą zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów w dwóch sytuacjach, tj.:
    - zbycia (sprzedaży) niedokończonej inwestycji lub
    - zlikwidowania zaniechanej inwestycji.
    Zgodnie z art. 4a pkt 1) ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach –
    oznacza to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z 29 września 1994 r. o
    rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej: ustawa o rachunkowości).
    Natomiast, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości, przez środki trwałe w
    budowie rozumie się zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy,
    montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
    W związku z powyższym, inwestycje to aktywa trwałe w okresie realizacji inwestycji, które
    nie są jeszcze środkami trwałymi w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.
    Ustawa o CIT wraz z ustawą o rachunkowości nie zawierają definicji określeń „zaniechana
    inwestycja” oraz „likwidacja inwestycji”, dlatego w celu zdefiniowania tych pojęć, należy
    odnieść się do ukształtowanej w tym zakresie doktryny, linii interpretacyjnej organów
    podatkowych oraz linii orzeczniczej sądów administracyjnych.
    Jak wskazuje się w doktrynie: „zaniechanie inwestycji jest niewątpliwie wynikiem trwałego
    zaprzestania prowadzenia zadania inwestycyjnego w związku z brakiem kolejnych
    czynności inwestycyjnych wynikających z podejmowanych przez podatnika decyzji,
    skutkujących powstrzymaniem się od działania w celu kontynuacji inwestycji” (P. Małecki,
    M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Komentarz. Podatki i
    rachunkowość, wyd. XV, Warszawa 2024, art. 15).
    Pojęcie „likwidacja” – zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN (www.
    sjp.pwn.pl) – oznacza „zniesienie, usunięcie lub rozwiązanie czegoś”. Z kolei słowo
    „zlikwidować” – zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego (www.wsjp.pl) – oznacza
    „spowodować, że coś przestało istnieć”.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 13 grudnia 2017 r. (sygn. II FSK
    3046/15):
    - „w ramach likwidacji zaniechanych inwestycji wystarczające do uznania kosztów
      sporządzenia (nabycia) dokumentacji inwestycyjnej jako kosztów uzyskania
      przychodów jest podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego
      prowadzenia zadania inwestycyjnego”,
    - „w odniesieniu zatem do nakładów o takim charakterze, których efekty mają formę
      intelektualną i niematerialną (...) „definitywność” likwidacji nie musi być rozumiana tak
      samo w stosunku do nakładów o charakterze materialnym. Rozumienie takie nie jest
      racjonalne, gdyż ich fizyczna likwidacja, oznacza ich zniszczenie, co w konsekwencji
      pozbawiłoby podatnika możliwości udowodnienia rzeczywistego poniesienia kosztu w

      celu osiągnięcia przychodów. Koszt zaniechanej inwestycji winien być bowiem
      udokumentowany w sposób bezsporny i kompletny, a przede wszystkim zgodny z
      przepisami prawa, tak jak każdy inny koszt podatkowy, na co wskazuje przepis art. 15
      ust. 1 u.p.d.o.p.”,
    - „warunkiem uznania tych wydatków za koszty podatkowe jest także, aby efekt
      nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję nie był wykorzystywany w
      przyszłości”,
    - „wszelkiego rodzaju wydatki rzeczowe ponoszone przez podatnika w okresie realizacji
      inwestycji, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 4f u.p.
      d.o.p. w dacie ich sprzedaży lub innej formy wyzbycia się albo fizycznej likwidacji tych
      elementów inwestycji, które można ze względów technicznych poddać takiej likwidacji
      (np. rozbiórka, złomowanie, zniszczenie) oraz w dacie księgowo – dokumentacyjnej
      likwidacji elementów, które ze względów technicznych nie mogą zostać poddane
      fizycznej likwidacji, ale które pozostaną niezdatne do użytkowania”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, faktyczne (fizyczne) zniszczenie – zlikwidowanie zaniechanej
    inwestycji – należy, co do zasady, traktować dosłownie tylko w odniesieniu do efektów
    prac, które mają charakter materialny, tj. możliwe jest dokonanie rozbiórki, złomowania
    albo zniszczenia danego obiektu. Jednakże, w odniesieniu do nakładów w formie
    niematerialnej (intelektualnej), tj. dokumentacji, analiz, ekspertyz i opinii itp., ich fizyczna
    likwidacja byłaby nieracjonalna ze względów dowodowych.
    Mając na uwadze powyższą analizę, należy w pierwszej kolejności wskazać, iż klasyfikacja
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu powinna być realizowana w oparciu o
    przesłanki wynikające z ugruntowanej praktyki organów podatkowych dotyczącej art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Zdaniem Spółki, wszystkie przesłanki będą w analizowanej sprawie spełnione, tj.:
    - wydatek na Dokumentacje Projektowe został poniesiony przez Spółkę będącą
      podatnikiem,
    - wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      Spółce w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - wydatek pozostawał w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą i
      był poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów – był
      bowiem w momencie ponoszenia związany z planowanymi inwestycjami,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jednocześnie, decyzja o zaniechaniu realizacji inwestycji nie będzie wpływała negatywnie
    na uznanie poniesionych na Dokumentacje Projektowe wydatków za koszty podatkowe –
    jak bowiem wynika ze stanowiska organów podatkowych prezentowanego w
    interpretacjach indywidualnych: „gdy okoliczności danej sprawy sprowadzają się do
    zmiany zewnętrznej sytuacji czyniącej inwestycję niewykonalną, nie oznacza to, że wydatki
    poniesione na inwestycję nie zostały poniesione. Wprawdzie w przedstawionej sytuacji to
    Państwo podjęli decyzję o zaniechaniu Inwestycji, jednak spowodowane to zostało
    opisanymi we wniosku zmieniającymi się czynnikami zewnętrznymi (...) Dla oceny związku
    wydatku z poniesieniem kosztu uzyskania przychodu należy brać pod uwagę przede
    wszystkim cel wydatku w dacie jego poniesienia. W przedmiotowej sprawie cel ten był taki
    sam w dacie poniesienia przedmiotowych wydatków oraz w dacie zaniechania inwestycji.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka utworzona została celem prowadzenia
    działalności gospodarczej polegającej na realizacji inwestycji budowlanej określanej jako:
    budowa nowoczesnego biurowca służącego potrzebom (...). Po zakończeniu inwestycji
    zamiarem Spółki było osiąganie przychodów ze świadczenia usług najmu w

    wybudowanym zespole budynków biurowych oraz zarządzanie funkcjonowaniem
    biurowca. Rezygnacja przez Państwa z inwestycji nie spowodowała, że uległ zmianie cel
    wydatków poniesionych w związku z tą inwestycją, w okresie, w którym Państwo
    rozpoczęli jej realizację. Jak wynika z wniosku, podjęta przez Państwa decyzja nie jest
    wynikiem decyzji o zmianie profilu prowadzonej działalności, czy celowej zmiany
    przeznaczenia inwestycji. W świetle powyższego, w tak przedstawionym opisie sprawy,
    będą mieli Państwo prawo zakwalifikowania wydatków poniesionych na Inwestycje, które
    jak Państwo wskazują maja postać niematerialną (dokumenty, dane elektroniczne etc.)
    jako koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych” (tak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji z 18 września 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.436.2023.1.MR1).
    Z drugiej jednak strony podjęcie decyzji o zaniechaniu realizacji inwestycji będzie miało
    wpływ na sposób i moment rozpoznania wydatków inwestycyjnych jako kosztów
    podatkowych. Jak bowiem wskazano powyżej – art. 15 ust. 4f ustawy o CIT stanowi, iż
    koszty zaniechanych inwestycji są potrącalne w dacie zbycia inwestycji lub ich likwidacji.
    Tym samym, w tym miejscu należy wskazać, iż – zdaniem Spółki – wystarczające do
    uznania wydatków na Dokumentacje Projektowe za koszty zaniechanych inwestycji jest
    podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania
    inwestycyjnego, a także niewykorzystania efektów nakładów poniesionych na zaniechaną
    inwestycję w przyszłości oraz odpowiednie udokumentowanie tego faktu.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w związku z
    prowadzoną obecnie przez Wnioskodawcę Inwestycją w oparciu o nową dokumentację
    projektową z 2020 r., Zarząd Spółki planuje podjąć decyzję w formie uchwały o likwidacji
    zakupionych we wcześniejszych latach Dokumentacji Projektowych. Uchwała ta ma zostać
    podjęta w 2025 r.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, uchwała Zarządu Spółki będzie stanowić
    wystarczającą podstawę, aby stwierdzić, iż trwale oraz definitywnie odstąpiono od
    dalszego wykorzystania zakupionych Dokumentacji Projektowych.
    Jednocześnie, z uwagi na aspekt dowodowy – Dokumentacje Projektowe nie zostaną
    fizycznie zlikwidowane, a jedynie oznaczone adnotacją „zlikwidowano” i przekazane do
    archiwum Spółki.
    Reasumując – zdaniem Spółki – Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów
    podatkowych wydatków na zakup Dokumentacji Projektowych jako koszty uzyskania
    przychodu inne niż bezpośrednio związane z przychodami, przy czym z uwagi na treść art.
    15 ust. 4f ustawy o CIT, koszty te powinny być rozpoznane w dacie podjęcia uchwały
    Zarządu Spółki dotyczącej likwidacji inwestycji (Dokumentacji Projektowych), tj. w 2025 r.
    w przypadku podjęcia takiej uchwały przez Zarząd Spółki w 2025 r.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, m.in. z:
    - 18 września 2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.436.2023.1.MR1),
    - 20 marca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.171.2022.1.JF),
    - 10 stycznia 2023 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.649.2022.3.SH) oraz
    - 13 grudnia 2022 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.95.2022.1.JF).
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca zwraca się o potwierdzenie prawidłowości
    przedstawionego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Należy zauważyć, że powołany i cytowany w Państwa stanowisku przepis art. 4a pkt 1
    ustawy o CIT ma następujące brzmienie:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza to środki trwałe w budowie w
      rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz.
      120, 295 i 1598 oraz z 2024 r. poz. 619, 1685 i 1863), zwanej dalej „ustawą o
      rachunkowości”.
    Jednak pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.