Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.229.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Opodatkowanie podatkiem minimalnym.
Słowa kluczowe: faktura-otrzymanie faktury
faktura-wystawienie faktury
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
podatek-podatek minimalny
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawka podatku 10%
- minimalny podatek dochodowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24ca-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie opodatkowania podatkiem minimalnym. Uzupełnili go Państwo pismem z 15
    maja 2025 r. (wpływ 20 maja 2025 r. ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, tj. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka), jest
    czynnym podatnikiem VAT (dalej: ustawa o VAT), prowadzącym działalność gospodarczą
    polegającą na świadczeniu usług przechowywania i magazynowania, jak również
    dystrybucji towarów. Świadczone przez Spółkę usługi podlegają opodatkowaniu
    podatkiem VAT według stawki 23%.
    W ramach prowadzonej przez siebie działalności Spółka zawarła z podmiotami
    powiązanymi oraz niepowiązanymi (dalej: Kontrahenci) umowy o świadczenie przez
    Spółkę usług magazynowych oraz logistycznych.
    Na podstawie zawartych umów, Kontrahent przekazuje Spółce towary w celu ich
    magazynowania. Proces ten odbywa się w ramach określonego zakresu obowiązków
    Spółki, obejmującego m.in. zapewnienie odpowiednich warunków magazynowych oraz
    logistycznych zgodnie z uzgodnionymi standardami umownymi.
    Jednocześnie Kontrahent podejmuje działania ukierunkowane na poszukiwanie klientów
    na swoje produkty. W zakres tych czynności, podejmowanych przez Kontrahenta, a nie
    przez Spółkę, wchodzą aktywności o charakterze handlowym, takie jak budowanie relacji
    biznesowych oraz prowadzenie negocjacji z potencjalnymi klientami, którzy nabędą
    towary Kontrahenta na warunkach uzgodnionych między Kontrahentem a klientem.
    Negocjacje te obejmują uzgodnienia dotyczące ilości towarów, które mają zostać
    sprzedane oraz ostatecznej ceny transakcyjnej. W praktyce oznacza to, że Kontrahent
    realizuje pełną kontrolę nad procesem sprzedaży swoich produktów do klienta
    końcowego, podczas gdy Spółka koncentruje się na świadczeniu usług magazynowych.
    Po uzgodnieniu przez Kontrahenta z klientem końcowym warunków transakcji, w
    szczególności dotyczących ceny oraz ilości sprzedawanych towarów, Kontrahent wystawia
    na rzecz Spółki fakturę na kwotę umówioną z klientem końcowym, a następnie Spółka
    wystawia temu klientowi końcowemu fakturę na tą samą kwotę, bez doliczania
    jakiejkolwiek marży, narzutów, itd., gdyż zgodnie z umową między Spółką i Kontrahentami,
    Spółka nie ma prawa doliczać żadnych marż. Czyli przykładowo, jeśli Kontrahent uzgodnił
    z klientem końcowym cenę netto towaru 100 zł plus VAT i klient końcowy gotów jest nabyć
    towar w tej cenie, to Kontrahent nie wystawia klientowi końcowemu faktury na 100 zł plus
    VAT, lecz Kontrahent wystawia Spółce fakturę za ten towar na 100 zł plus VAT, a Spółka
    wystawia klientowi końcowemu fakturę też na 100 zł plus VAT i Spółka dostarcza towar ze
    swojego magazynu do klienta końcowego wskazanego przez Kontrahenta Spółki.
    Równocześnie, w związku ze świadczeniem przez Spółkę usług magazynowania oraz
    obsługi towarów, Spółka otrzymuje od Kontrahentów wynagrodzenie, które obejmuje
    koszty operacyjne poniesione w związku z magazynowaniem i logistyką ww. towarów,
    powiększone o stałą marżę w wysokości 6%. Co istotne, wynagrodzenie Spółki za
    świadczenie tych usług na rzecz Kontrahentów w żaden sposób nie zależy od cen towarów
    uzgodnionych przez danego Kontrahenta z klientem końcowym. Czyli przykładowo, jeśli
    Kontrahent A uzgodni ze swoim klientem końcowym dostawy towarów za 100 zł netto, zaś
    Kontrahent B uzgodni ze swoim klientem końcowym dostawy towarów za 200 zł netto, to
    Spółka, wystawiając klientowi końcowemu A fakturę na 100 zł i klientowi końcowemu B na
    200 zł, nie wystawi Kontrahentowi A faktury za usługi magazynowo-logistyczno-
    transportowe na 6 zł netto, ani nie wystawi Kontrahentowi B faktury za te usługi na 12 zł
    netto, lecz Spółka otrzyma wynagrodzenie od ilości magazynowanych i „obsłużonych”
    towarów (tj. przechowywanych, dostarczonych do klientów końcowych, odebranych od
    nich z powrotem np. towarów uszkodzonych, etc.), niezależnie od cen sprzedaży tych
    towarów wynegocjowanych przez danego Kontrahenta ze swoim klientem końcowym.

    Kontrahenci Spółki nie posiadają swoich magazynów, ani wynajętych od innych
    podmiotów powierzchni magazynowych, lecz zamawiają towar u producenta, od którego
    ten towar jest wysyłany bezpośrednio do magazynu Spółki, by tam był składowany do
    czasu, aż dany Kontrahent ustali z klientem końcowym warunki dostaw, ceny, terminy
    płatności, itd. i po ich ustaleniu towar Kontrahenta jest dostarczany z magazynu Spółki do
    klienta końcowego i Kontrahent wystawia fakturę za ten towar na Spółkę, w cenie
    uzgodnionej przez Kontrahenta z klientem końcowym, a Spółka bez marży i innych
    narzutów wystawia fakturę na taką samą kwotę na klienta końcowego Kontrahenta.
    Zatem w wyniku tak ukształtowanego stosunku prawnego, każda ze Stron ponosi odrębne
    koszty związane z realizacją zamówienia, wykorzystując w tym celu własne aktywa. Spółka
    samodzielnie nie decyduje, od kogo i za ile nabyć jakie towary i komu je oraz z jaką marżą
    odsprzedać, gdyż Spółka nie prowadzi działalności handlowej, lecz świadczy ww. usługi
    Kontrahentowi i to Kontrahent pozyskuje klienta i przeprowadza negocjacje. Natomiast
    Spółka sprzedaje towary Kontrahenta, wskazanemu przez niego klientowi, znajdujące się
    na magazynie, bez uwzględnienia żadnych narzutów czy marży, gdyż ten model
    współpracy pomiędzy Spółką i Kontrahentem został już wiele lat temu stworzony w taki
    sposób, aby Spółka zarabiała wyłącznie na świadczeniu Kontrahentowi usług
    logistycznych, magazynowania, transportu, etc. i dlatego to nie Spółka poszukuje klientów
    na te towary, lecz Kontrahent, to nie Spółka decyduje ile towarów, kiedy, komu i za jaką
    cenę sprzeda, lecz właśnie Kontrahent, zaś Spółka niejako wykonuje jego wolę i
    uzgodnienia pomiędzy Kontrahentem i klientem końcowym i tylko za świadczone przez
    siebie usługi przechowywania i magazynowania/transportu towarów, itd., obciąża swoich
    Kontrahentów.
    Również klienci końcowi traktują Spółkę jako podmiot zajmujący się wyłącznie obsługą
    magazynowo-logistyczną kontraktów pomiędzy Kontrahentami i klientami końcowymi.
    Klienci końcowi nie traktują Spółki jako podmiotu, z którym negocjują warunki zakupu
    towarów Kontrahentów, wielkości rabatów, zmiany cen wcześniej ustalonych, etc., lecz
    negocjują to bezpośrednio z Kontrahentami, zaś rola Spółki sprowadza się do
    magazynowo-logistyczno-transportowej obsługi tych kontraktów, uzgodnionych między
    Kontrahentem i klientem końcowym.
    Inne są zatem zadania Spółki (tj. magazynowanie towarów i dostarczanie klientom
    końcowym), a inne są zadania Kontrahentów (tj. pozyskanie klienta końcowego i
    wynegocjowanie z nim warunków dostaw, cen, etc.).

## Pytanie

Czy na potrzeby stosowania przepisów dotyczących minimalnego podatku dochodowego
    (art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT), za przychód Spółki należy uznać wyłącznie wynagrodzenie
    uzyskiwane przez Spółkę od Kontrahenta w związku ze świadczeniem na jego rzecz usług
    magazynowania, logistyki, transportu, bez uwzględniania kwot wynikających z faktur
    wystawionych przez Spółkę na klientów końcowych (do których Spółka nie dolicza marży
    ani jakichkolwiek innych narzutów) oraz bez uwzględniania kwot wynikających z faktur na
    takie same kwoty otrzymane przez Spółkę od Kontrahentów, a w konsekwencji, czy Spółka
    będzie podlegała opodatkowaniu minimalnym podatkiem dochodowym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki na potrzeby stosowania przepisów o podatku minimalnym (art. 24ca
    ustawy o CIT) za przychód Spółki należy uznać wyłącznie wynagrodzenie uzyskiwane przez
    Spółkę od Kontrahenta w związku ze świadczeniem usług magazynowania, logistyki,
    transportu, z uwzględnieniem kosztów ponoszonych przez Spółkę w związku ze
    świadczeniem tych usług Kontrahentowi, bez uwzględniania kwot wykazywanych na
    fakturach wystawianych przez Spółkę klientom końcowym Kontrahenta za towary (do
    których Spółka nie dolicza marży ani innych narzutów) i bez uwzględniania kosztów
    zakupu tych Towarów od Kontrahenta przez Spółkę. W konsekwencji Spółka nie będzie
    podlegała opodatkowaniu minimalnym podatkiem dochodowym.

    Uzasadnienie stanowiska spółki:
    Zgodnie z art. 24ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatek od
    spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz podatkowych grup
    kapitałowych, które w roku podatkowym:
    1) poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo
    2) osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych,
      określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z
      zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%
    – wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).
    Mając na względzie powyższe, minimalnym podatkiem dochodowym w wysokości 10%
    podstawy opodatkowania objęci są, co do zasady podatnicy będący spółkami lub
    podatkowymi grupami kapitałowymi, którzy mają siedzibę lub zarząd na terytorium RP i w
    ramach działalności operacyjnej ponoszą stratę lub wykazują niski wskaźnik
    dochodowości w wysokości nieprzekraczającej 2%.
    Odwołanie w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT do dochodu, o którym mowa w art. 7 ust.
    1 ustawy CIT dotyczy określenia wskaźnika dochodowości. Chodzi bowiem o
    uwzględnienie w opodatkowaniu minimalnym podatkiem dochodowym nie tylko
    podatników, którzy ponieśli w roku podatkowym stratę, o której mowa w art. 24ca ust. 1
    pkt 1 ustawy CIT, ale również tych, którzy uzyskali nie większy niż 2% udział dochodów w
    przychodach innych niż z zysków kapitałowych (działalność operacyjna). Natomiast
    szczegółowe wyliczenie przychodów oraz kosztów, których nie należy uwzględniać przy
    wyliczeniu wskaźnika rentowności określa art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT.
    Jednocześnie stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z
    działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku
    podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem
    przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody,
    choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
    towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Zatem, przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których
    rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne,
    powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego
    przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa.
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego każda ze Stron ponosi odrębne koszty
    związane z realizacją zamówienia, wykorzystując w tym celu własne aktywa. Kontrahent
    pozyskuje klienta i przeprowadza negocjacje. Natomiast Spółka sprzedaje przechowywany
    przez siebie towar klientowi, nie mając nawet prawa do doliczenia żadnych narzutów czy
    marży i faktycznie tego nie robiąc. Istotą współpracy Spółki z Kontrahentami jest, aby
    Spółka zarabiała na świadczeniu swoim Kontrahentom usług przechowywania i
    magazynowania towarów i dlatego za to Spółka obciąża swoich Kontrahentów.
    Mając na względzie powyższe, Spółka wystawiając fakturę na rzecz klienta końcowego
    formalnie działa w imieniu własnym, ale na rachunek Kontrahenta. Jednocześnie z uwagi
    na to, że Spółka w przypadku wystawionej faktury na rzecz klienta końcowego nie będzie
    doliczać żadnej marży, Spółka nie osiągnie żadnego dochodu w związku z odsprzedażą
    towarów znajdujących się magazynie, gdyż całość środków uzyskanych ze sprzedaży
    towarów Spółka przekaże Kontrahentom.
    Natomiast za trwałe i rzeczywiste otrzymane przysporzenie należy uznać wynagrodzenie
    otrzymane w związku ze świadczeniem usług magazynowania oraz logistycznych, w

    oparciu o różne elementy kalkulacyjne, do którego Spółka dolicza marżę w wysokości 6%,
    ale w żaden sposób nie uzależnione od cen towarów, jakie dany Kontrahent uzgodni z
    danym klientem końcowym.
    Zysk związany ze sprzedażą towarów klientom końcowym będzie przysługiwał w całości
    danym Kontrahentom Spółki i z tego tytułu będą oni naliczać i odprowadzać podatek
    dochodowy CIT.
    Mając na względzie powyższe, w celu wyliczenia udziału dochodów w przychodach innych
    niż z zysków kapitałowych, od którego uzależnione jest objęcie podatnika zakresem
    podmiotowym minimalnego podatku dochodowego, Spółka powinna uwzględnić
    wyłącznie przychody i koszty związane ze świadczeniem usług magazynowania oraz
    logistyki, gdyż wynagrodzenie otrzymane za świadczenie tego rodzaju usług stanowi jej
    rzeczywiste i trwałe przysporzenie majątkowe, bez uwzględniania przychodów z faktur
    wystawianych klientom końcowym Kontrahenta oraz bez uwzględniania kwot
    wynikających z faktur na takie same kwoty otrzymanych od danego Kontrahenta i sam
    fakt wystawienia przez Spółkę faktury klientowi końcowemu nie powinien być decydujący
    przy rozstrzyganiu kwestii dotyczących objęcia podatkiem minimalnym, lecz należy brać
    pod uwagę całokształt okoliczności i współpracy stron.
    Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane przez organy podatkowe w podobnych
    (choć nie tożsamych) sprawach dotyczących rozliczania przychodów oraz kosztów w
    przypadku konsorcjum.
    Przykładowo w interpretacji podatkowej z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. 0111-KDIB2-
    1.4010.679.2022.2.AR organ wskazał, że:
    „Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że skoro
    jak wskazaliście Państwo w opisie sprawy, wskazana we wniosku umowa konsorcjum
    stanowić będzie wspólne przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy CIT, to
    Państwa przychodami i kosztami będą wyłącznie przychody i koszty przypadające na
    Państwa jako lidera konsorcjum, zgodnie z zapisami wynikającymi z zawartej umowy w
    ramach zawiązanego konsorcjum. Kwoty wynikające z faktury wystawionej przez Państwa
    jako lidera konsorcjum na rzecz zamawiającego – w części należnej innym spółkom
    tworzącym konsorcjum, nie będą stanowić Państwa przychodu jako lidera konsorcjum.
    Lider konsorcjum w przychodach podatkowych zobowiązany będzie uwzględnić tylko
    swoją część przychodu wynikającą z przedmiotu umowy. Jednocześnie kwoty wynikające z
    tych faktur, które następnie zostaną przekazane przez lidera konsorcjum innemu
    członkowi konsorcjum, nie będą stanowić Państwa kosztów uzyskania przychodów.
    Uwzględniając powyższe wskazać należy, że wyliczając wskaźnik rentowności, o którym
    mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy CIT winni Państwo uwzględnić przychody i koszty
    związane z realizacją wskazanego we wniosku kontraktu, w części przypadającej na
    Państwa jako członków konsorcjum a określonej w umowie konsorcjum, tj. bez
    uwzględnienia przychodów i kosztów przysługujących pozostałym uczestnikom
    konsorcjum”.
    W powyższej interpretacji podatkowej dotyczącej minimalnego podatku dochodowego
    podkreślono, że wyliczając wskaźnik rentowności, uwzględnia się jedynie przychody i
    koszty związane z realizacją kontraktu, przypadające na lidera konsorcjum, bez
    uwzględnienia przychodów i kosztów pozostałych uczestników konsorcjum. Jest to
    podyktowane tym, że różne są funkcje poszczególnych podmiotów uczestniczących w
    dostawach towarów i usług klientowi końcowemu w ramach umowy konsorcjum.
    Analogiczne wnioski należy wyciągnąć w analizowanej sytuacji, gdyż w przypadku Spółki,
    która nie nalicza marży przy odsprzedaży towarów z magazynu, przychody uzyskane z tej
    sprzedaży nie stanowią realnego przysporzenia majątkowego dla Spółki, gdyż – podobnie
    jak we wskazanej wyżej interpretacji umowie konsorcjum – celem Kontrahentów oraz
    Spółki jest, aby Kontrahenci realizowali zysk na sprzedaży swoich towarów klientom
    końcowym, zaś Spółka aby realizowała zysk na świadczeniu Kontrahentom usług

    magazynowo-logistyczno-przewozowych. Zatem również niniejszej sprawie mamy do
    czynienia z podziałem określonych funkcji pomiędzy podmiotami, podobnie jak we
    wskazanej wyżej umowie konsorcjum.
    Wobec tego, na gruncie wydanej ww. interpretacji w podobnym stanie faktycznym, Spółka
    powinna uwzględniać jedynie przychody i koszty związane ze świadczeniem usług
    magazynowych i logistycznych przy obliczaniu wskaźnika rentowności, bez uwzględniania
    kwot wynikających z faktur otrzymanych od Kontrahentów oraz takich samych kwot z
    faktur wystawionych przez Spółkę klientom końcowym Kontrahenta. Natomiast Spółka
    zostanie objęta minimalnym podatkiem dochodowym, jeśli jej dochód z usług
    magazynowych, logistycznych i transportowych, uwzględniający koszty operacyjne oraz
    marżę w wysokości 6%, wyniesie mniej niż 2% przychodu.
    Mając na względzie powyższe, pomimo że w sprawie będącej przedmiotem wniosku nie
    mamy do czynienia z konsorcjum ani z wspólnym przedsięwzięciem, to niewątpliwie
    Spółka podobnie jak Lider Konsorcjum we wspomnianej wyżej interpretacji wystawia
    faktury w związku z odsprzedażą towarów znajdujących się jej magazynach bez żadnej
    marży, przekazując całość otrzymanych środków ze sprzedaży swoim Kontrahentom.
    Wobec tego przychód uzyskany z odsprzedaży tych towarów, nie stanowi (podobnie jak w
    przypadku Lidera Konsorcjum) dla Spółki realnego przysporzenia, a wynagrodzenie to w
    całości (z uwagi na brak naliczania marży przez Spółkę) należne jest Kontrahentom.
    Sposób fakturowania pomiędzy Kontrahentem, Spółką i klientem końcowym Kontrahenta
    nie powinien mieć znaczenia – tak jak nie ma w przypadku umowy konsorcjum.
    Innym przykładem, w którym dla potrzeb ustalenia objęcia podatkiem minimalny nie
    powinien mieć znaczenia sposób fakturowania, są umowy komisu i pomimo, że w
    przypadku umów komisu fakturowanie wygląda w sposób zbliżony do sposobu
    fakturowania opisanego w stanie faktycznym (tj. właściciel towaru, jako komitent,
    wystawia komisantowi fakturę za towar np. na 90 zł, a komisant wystawia fakturę nabywcy
    na 100 zł), to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organów podatkowych oraz
    orzecznictwem, przychodem w podatku dochodowym u komisanta jest jedynie prowizja
    (czyli w powyższym przykładzie 10 zł, a nie 100 zł).
    Jak bowiem wynika przykładowo z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z dnia 8 stycznia 2021 r sygn. V SA/Wa 524/20:
    „Ugruntowany zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i akceptowany w praktyce organów
    podatkowych jest pogląd, że w przypadku komisu nie traktuje się zakupu rzeczy
    ruchomych w imieniu komisanta na rachunek komitenta i następnie zbycia tych rzeczy
    komitentowi, jako dwu wywołujących odrębne skutki podatkowe transakcji. Za przychód
    komisanta uznaje się jedynie prowizję – wynagrodzenie wynikające z umowy komisu (por.
    wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 507/14)”.
    To samo stwierdził Dyrektor KIS w interpretacji z 25 sierpnia 2023 (nr 0114-KDIP2-
    1.4010.394.2023.1.AZ).
    Powyższe wyroki i interpretacje potwierdzają prawidłowość stanowiska, iż sposób
    fakturowania pomiędzy kontrahentami nie zawsze determinuje kwotę przychodu w
    podatku dochodowym i istnieją przypadki, w których kwota wykazana na fakturze, np.
    jako obrót dla celów VAT, nie zawsze automatycznie jest przychodem dla celów CIT.
    Zatem, mając na względzie stanowisko organów przedstawione w podobnych stanach
    faktycznych, należy uznać na gruncie opisanego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, że
    dla dokonania wyliczeń, o których mowa w art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT, Spółka powinna
    uwzględnić jedynie przychód uzyskany ze świadczenia usług magazynowych,
    logistycznych, transportowych, etc. i związane z tym koszty, natomiast Spółka nie powinna
    uwzględniać kwot wykazanych na fakturach otrzymanych od Kontrahentów za towary
    sprzedawane klientom końcowym Kontrahenta, ani kwot wykazanych na fakturach
    wystawianych przez Spółkę klientom końcowym Kontrahenta.

    W konsekwencji należy uznać, że spółka zostanie objęta minimalnym podatkiem
    dochodowym, jeżeli udział wyliczonego z uwzględnieniem art. 24ca ust. 2 ustawy dochodu
    w odniesieniu do przychodu rozumianego jako wynagrodzenie Spółki za świadczenie
    usług magazynowych (koszty operacyjne + 6% marży), będzie wynosił mniej niż 2%.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Natomiast art. 7 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek od spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz
      podatkowych grup kapitałowych, które w roku podatkowym:
      1) poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo
      2) osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków
        kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach
        innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%
      – wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).
    Zgodnie z cytowanym art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT, minimalny podatek dochodowy w
    wysokości 10% podstawy opodatkowania skierowany jest, co do zasady, do podatników
    będących spółkami oraz podatkowymi grupami kapitałowymi, mających siedzibę lub
    zarząd na terytorium Polski, którzy w ramach działalności operacyjnej ponoszą stratę lub
    wykazują określony niski wskaźnik dochodowości (udział dochodów w przychodach w
    wysokości nieprzekraczającej 2% (2% lub niższej).
    Odwołanie w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT do dochodu, o którym mowa w art. 7 ust.
    1 ustawy CIT dotyczy określenia wskaźnika dochodowości. Chodzi bowiem o
    uwzględnienie w opodatkowaniu minimalnym podatkiem dochodowym nie tylko
    podatników, którzy ponieśli w roku podatkowym stratę, o której mowa w art. 24ca ust. 1
    pkt 1 ustawy CIT, ale również tych, którzy uzyskali nie większy niż 2% udział dochodów w
    przychodach innych niż z zysków kapitałowych (działalność operacyjna).
    Zarówno stratę, jak i wysokość udziału dochodów w przychodach, które warunkują objęcie
    podatnika minimalnym podatkiem dochodowym, wylicza się w oparciu o przepisy ustawy
    o CIT, jednak z pominięciem określonych przychodów i kosztów wymienionych w art. 24ca
    ust. 2 ustawy o CIT.
    W myśl art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT:
      Dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa
      w ust. 1, nie uwzględnia się:

      1) zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy
        amortyzacyjne, kosztów wynikających z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia
        środków trwałych lub wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy
        określonej w art. 17a pkt 1, jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów
        amortyzacyjnych dokonuje korzystający;
      2) przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio lub pośrednio
        związanych z tymi przychodami odpowiednio osiągniętych albo poniesionych w
        związku z transakcją, jeżeli:
      a) cena lub sposób określenia ceny przedmiotu transakcji wynika z przepisów ustaw
        lub wydanych na ich podstawie aktów normatywnych oraz
      b) podatnik w roku podatkowym poniósł stratę ze źródła przychodów innych niż z
        zysków kapitałowych z transakcji, o której mowa w lit. a, albo osiągnął udział
        dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych w przychodach
        innych niż z zysków kapitałowych wynikający z takiej transakcji w wysokości nie
        większej niż 2%, przy czym obliczenia straty i udziału dochodów w przychodach
        dokonuje się odrębnie dla transakcji tego samego rodzaju;
      3) zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów opłat ustalonych w umowie
        określonej w art. 17a pkt 1;
      4) przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi
        przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w
        rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe,
        której przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających
        na odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku
        zawarcia umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym
        wierzycielem a dłużnikiem;
      5) wzrostu kosztów uzyskania przychodów z tytułu zakupu energii elektrycznej,
        cieplnej lub gazu przewodowego, stanowiącego dodatnią różnicę między kosztami
        uzyskania przychodów poniesionymi z tego tytułu w roku podatkowym, za który
        należny jest minimalny podatek dochodowy, a kosztami uzyskania przychodów
        poniesionymi z tego tytułu w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym
        ten rok;
      6) zapłaconych przez podmiot do tego obowiązany kwot:
      a) podatku akcyzowego,
      b) podatku od sprzedaży detalicznej,
      c) podatku od gier,
      d) opłaty paliwowej,
      e) opłaty emisyjnej;
      7) zaliczonej odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów kwoty
        podatku akcyzowego zawartego w cenie wyrobów akcyzowych kupowanych i
        sprzedanych przez podatnika dokonującego obrotu tymi wyrobami;
      8) 20% kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4g-4h.
    Przepisy ustawy o CIT dotyczące podatku minimalnego wskazują zatem katalog
    przychodów i kosztów, których nie uwzględnia się dla określenia wskaźnika rentowności.
    Wszystkie pozostałe przychody i koszty, które nie są wymienione w ww. przepisie należy
    uwzględnić dla celów obliczenia straty lub udziału dochodów w przychodach.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka świadczy dla Kontrahentów usługi magazynowania oraz
    usługi logistyczne. Na podstawie zawartych umów, Kontrahent przekazuje Spółce towary
    w celu ich magazynowania. Proces ten odbywa się w ramach określonego zakresu

    obowiązków Spółki, obejmującego m.in. zapewnienie odpowiednich warunków
    magazynowych oraz logistycznych zgodnie z uzgodnionymi standardami umownymi. Po
    uzgodnieniu przez Kontrahenta z klientem końcowym warunków transakcji, w
    szczególności dotyczących ceny oraz ilości sprzedawanych towarów, Kontrahent wystawia
    na rzecz Spółki fakturę na kwotę umówioną z klientem końcowym, a następnie Spółka
    wystawia temu klientowi końcowemu fakturę na tą samą kwotę, bez doliczania
    jakiejkolwiek marży, narzutów, itd. Równocześnie, w związku ze świadczeniem usług
    magazynowania oraz obsługi towarów, Spółka otrzymuje od Kontrahentów
    wynagrodzenie, które obejmuje koszty operacyjne poniesione w związku z
    magazynowaniem i logistyką towarów, powiększone o stałą marżę w wysokości 6%.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy na potrzeby stosowania przepisów dotyczących
    minimalnego podatku dochodowego, za przychód Spółki należy uznać wyłącznie
    wynagrodzenie uzyskiwane przez Spółkę od Kontrahenta w związku ze świadczeniem na
    jego rzecz usług magazynowania, logistyki, transportu, bez uwzględniania kwot
    wynikających z faktur wystawionych przez Spółkę na klientów końcowych oraz bez
    uwzględniania kwot wynikających z faktur na takie same kwoty otrzymane przez Spółkę od
    Kontrahentów, a w konsekwencji, czy Spółka będzie podlegała opodatkowaniu
    minimalnym podatkiem dochodowym.
    Biorąc pod uwagę wyżej wymienione przepisy, należy wskazać, że zarówno wystawiając
    fakturę dla klienta końcowego Kontrahenta, jak i otrzymując fakturę wystawioną przez
    Kontrahenta są Państwo zobowiązani do wykazania odpowiednio przychodów lub
    kosztów uzyskania przychodów. Bez znaczenia jest fakt, że sprzedają Państwo towary
    Kontrahenta wskazanemu przez niego klientowi bez uwzględnienia żadnych narzutów czy
    marży, a zarabiają Państwo wyłącznie na świadczeniu Kontrahentowi usług logistycznych,
    magazynowania, transportu. Skoro wystawiają i otrzymują Państwo faktury, na podstawie
    których są Państwo zobowiązani rozpoznać przychody lub koszty, to w celu określenia
    przychodu na potrzeby stosowania przepisów dotyczących minimalnego podatku
    dochodowego, powinni Państwo zatem uwzględnić wynagrodzenie uzyskiwane przez
    Spółkę od Kontrahenta w związku ze świadczeniem na jego rzecz usług magazynowania,
    logistyki, transportu, a także kwot wynikających z faktur wystawionych przez Spółkę na
    klientów końcowych oraz kwot wynikających z faktur na takie same kwoty otrzymane
    przez Spółkę od Kontrahentów.
    Przechodząc do wątpliwości czy Spółka będzie podlegała opodatkowaniu minimalnym
    podatkiem dochodowym należy wskazać, że opodatkowanie to uzależnione jest od
    wysokości poniesionej straty lub wykazania określonego niskiego wskaźnika
    dochodowości w ramach działalności operacyjnej.
    W przypadku zatem, gdy poniosą Państwo stratę lub osiągną Państwo udział dochodów w
    przychodach obliczony z uwzględnieniem zarówno wynagrodzenia uzyskiwanego przez
    Spółkę od Kontrahenta w związku ze świadczeniem na jego rzecz usług magazynowania,
    logistyki, transportu, jak również kwot wynikających z faktur wystawionych przez Spółkę
    na klientów końcowych oraz kwot wynikających z faktur na takie same kwoty otrzymane
    przez Spółkę od Kontrahentów – w wysokości nieprzekraczającej 2%, to będą Państwo
    podlegali opodatkowaniu minimalnym podatkiem dochodowym, jeśli natomiast osiągną
    Państwo udział dochodów w przychodach w wysokości powyżej 2%, to nie zostaną
    Państwo objęci opodatkowaniem minimalnym podatkiem dochodowym.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.