Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.572.2025.1.SH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Ustalenie czy w związku z wykupem Obligacji przez emitenta w
terminie ich zapadalności, Wnioskodawca powinien
rozpoznawać w kapitałowym źródle przychodów, o którym
mowa w art. 7b ust. 1 ustawy o CIT, wyłącznie kwotę dyskonta
lub odsetek od Obligacji.
Słowa kluczowe: dyskonto
obligacje
odsetki
papier-papiery wartościowe
przychód
wykupienie
zyski-zyski kapitałowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przedmiot opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przychody z zysków kapitałowych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przychody związane z działalnością
gospodarczą i działami specjalnymi produkcji rolnej
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki
dotyczące udziałów (akcji), papierów wartościowych,
wkładów w spółdzielni, tytułów uczestnictwa w
funduszach kapitałowych, pochodnych instrumentów
finansowych-Wydatki na nabycie lub objęcie udziałów lub
wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów
wartościowych, tytułów uczestnictwa w funduszach
kapitałowych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Odsetki lub
dyskonto
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7b-ust. 1-pkt 6-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych, w
    zakresie ustalenia czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w
    związku z wykupem Obligacji przez emitenta w terminie ich zapadalności, Wnioskodawca
    powinien rozpoznawać w kapitałowym źródle przychodów, o którym mowa w art. 7b ust. 1
    ustawy o CIT, wyłącznie kwotę dyskonta lub odsetek od Obligacji.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

    A. Spółka Akcyjna (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką prawa polskiego mającą
    siedzibę na terytorium Polski. Spółka prowadzi podstawową działalność w zakresie (...).
    W ramach podstawowej działalności gospodarczej, Spółka wypracowuje nadwyżki
    finansowe, które lokuje w bezpieczne instrumenty dłużne, o różnej charakterystyce,
    jednak zasadniczo mogą to być następujące dwa rodzaje instrumentów finansowych:
    1) obligacje zerokuponowe, tj. instrumenty, które pozwalają uzyskać Spółce pożytki w
      postaci dyskonta (różnicy między ulokowanymi środkami a kwotą wykupu płaconą
      przez danego emitenta),
    2) obligacje kuponowe, tj. instrumenty, które pozwalają uzyskać Spółce pożytki w postaci
      odsetek od ulokowanej w ramach tych instrumentów kwoty
      - dalej łącznie „Obligacje”.
    Obie ww. kategorie Obligacji posiadają status instrumentów finansowych w rozumieniu
    Ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 722 ze zm.).
    Spółka podkreśla, że celem ww. inwestycji jest zabezpieczenie i przechowanie wartości
    wypracowanych nadwyżek pieniężnych i Spółka nie sprzedaje Obligacji objętych
    niniejszym wnioskiem przed ich terminem wykupu, tj. zakresem niniejszego Wniosku
    objęte są wyłącznie Obligacje utrzymywane przez Spółkę do terminu ich zapadalności.
    Oznacza to, że każdorazowo Spółka najpierw lokuje środki w daną Obligację, a następnie -
    w zależności od tego, czy są to obligacje zerokuponowe lub kuponowe - otrzymuje
    dyskonto w terminie wykupu (obligacje zerokuponowe) albo odsetki oraz kwotę wykupu,
    stanowiącą jedynie zwrot kwoty zainwestowanego kapitału w terminie wykupu (obligacje
    kuponowe).
    W rezultacie powyższego, nie występują sytuacje, w których Spółka otrzymuje środki z
    tytułu sprzedaży ww. instrumentów, a jedynie pożytki wynikające z realizacji praw z nich
    wynikających (odsetki, dyskonto). Spółka podkreśla, że ww. rodzaje Obligacji pełnią z
    perspektywy Spółki funkcję analogiczną jak zwykłe lokaty bankowe, tj. inwestowanie w
    ww. rodzaje bezpiecznych obligacji ma na celu możliwie bezpieczną alokację
    wypracowanych nadwyżek finansowych. Spółka lokując środki we wspomnianych
    Obligacjach nie ma na celu podejmowania jakichkolwiek działań spekulacyjnych, a jedynie
    zachowanie wartości pieniądza w czasie, analogicznie jak na tradycyjnych lokatach
    bankowych. W rezultacie, lokowanie środków w bezpiecznych instrumentach dłużnych do
    terminu ich wykupu ma z perspektywy Spółki cel analogiczny jak zwykła, tradycyjna lokata
    bankowa.
    W związku z wykupem powyższych Obligacji, Spółka dla celów rachunkowych rozpoznaje
    jedynie dodatni wynik z tytułu realizacji praw związanych z poszczególnymi Obligacjami
    (odsetki, dyskonto) w rachunku zysków i strat.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w związku z wykupem
    Obligacji przez emitenta w terminie ich zapadalności, Wnioskodawca powinien
    rozpoznawać w kapitałowym źródle przychodów, o którym mowa w art. 7b ust. 1 ustawy o
    CIT, wyłącznie kwotę dyskonta lub odsetek od Obligacji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko w sprawie
    W przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w związku z wykupem
    Obligacji przez emitenta w terminie ich zapadalności, Wnioskodawca powinien
    rozpoznawać w kapitałowym źródle przychodów, o którym mowa w art. 7b ust. 1 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
    278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), wyłącznie kwotę dyskonta lub odsetek od Obligacji.

    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art.
    11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy
    przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta
    w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W ustawie o CIT przychody podatników zostały rozdzielone na dwa źródła:
      a) z zysków kapitałowych oraz
      b) z innych źródeł.
    Celem przepisów CIT jest wyodrębnienie źródła przychodów w postaci zysków
    kapitałowych i oddzielenie dochodów uzyskiwanych z tego tytułu od pozostałych
    dochodów uzyskiwanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych.
    Wydzielając odrębne źródło przychodów - z zysków kapitałowych na gruncie ustawy o CIT,
    ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił zamkniętą listę przychodów
    zaliczanych do tego źródła. Oznacza to, że konieczność rozdzielania źródeł przychodów na
    „przychody operacyjne” i „zyski kapitałowe” nie ma zastosowania jedynie do określonych
    podmiotów zajmujących się działalnością finansową.
    W art. 7b ust. 1 ustawy o CIT wskazane zostały konkretne transakcje gospodarcze kreujące
    przychód podatkowy z zysków kapitałowych co oznacza, że wszelkie inne przychody
    niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów. Stosownie
    do art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa się m.
    in. „przychody z papierów wartościowych (...)”.
    Użyte w powyższym przepisie sformułowanie „przychody z papierów wartościowych”
    należy interpretować w ten sposób, że celem ustawodawcy było zakwalifikowanie jako
    zysków kapitałowych przychodu, którym jest przysporzenie uzyskiwane przez podatnika w
    momencie realizacji (wykonania) prawa, które jest inkorporowane w papierze
    wartościowym.
    Mając więc na uwadze, iż Obligacje są papierem wartościowym, skutki wykupu Obligacji
    przez emitenta w terminie ich zapadalności powinny być kwalifikowane do kapitałowego
    źródła przychodów.
    Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodem
    są z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz 14, w szczególności otrzymane pieniądze, wartości
    pieniężne, w tym również różnice kursowe. Ponadto, jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o
    CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    Z powołanych wyżej regulacji ustawy o CIT wynika, że o zaliczeniu danego przysporzenia
    majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa
    podatnika, lub pomniejsza pasywa. Otrzymane świadczenie może być uznane za
    przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu,
    że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami
    pieniężnymi, a więc takie którym może on rozporządzać jak właściciel. Jednocześnie, do
    przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu

    należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do
    których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą
    jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Jednocześnie ustawa o CIT nie zawiera przepisów regulujących bezpośrednio sposobu
    rozpoznawania przychodów z wykupu Obligacji. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 ustawy z
    dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 708 ze zm.), obligacje są
    papierami wartościowymi emitowanymi w serii, w których emitent stwierdza, że jest
    dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i zobowiązuje się wobec
    niego do spełnienia określonego świadczenia.
    Z powyższego można przyjąć, że charakter Obligacji jest zbliżony do pożyczki, która w myśl
    art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
    1071, ze zm.) stanowi umowę, na mocy której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść
    na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do
    gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość
    rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Tym samym, do określania na gruncie
    przepisów ustawy o CIT przychodów z wykupu Obligacji przez analogię stosować należy
    przepisy o rozpoznawaniu przychodów z pożyczek.
    W myśl art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się otrzymanych lub
    zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Powyższy przepis zawiera katalog
    wyłączeń z przychodów, tj. wpływów, których nie uważa się za przychód podatkowy i nie
    uwzględnia się w obliczeniu dochodu do opodatkowania. Praktycznie jest to swego
    rodzaju zwolnienie przedmiotowe, uzasadnione zwykle specjalnym charakterem
    określonego rozliczenia bądź szczególnym uregulowaniem kwestii kosztów dotyczących
    przychodów danego rodzaju. Na mocy tego przepisu do przychodów podatkowych nie
    zalicza się m.in. otrzymanych, jak i zwróconych pożyczek i kredytów. Jednocześnie, na
    podstawie art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a omawianej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych
    odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Generalną zasadą obowiązującą w podatku dochodowym w odniesieniu do udzielonych
    (otrzymanych) kredytów (pożyczek) jest to, że kwota główna (kapitał) jest podatkowo
    obojętna. Zarówno udzielenie/otrzymanie, jak i zwrot kredytu nie wpływa na powstanie
    przychodów i kosztów podatkowych, zarówno u pożyczkodawcy jak i pożyczkobiorcy. Tak
    więc sama kwota kredytu (pożyczki) dla pożyczkodawcy, zarówno w momencie udzielenia
    kredytu (pożyczki) i otrzymania jego zwrotu od pożyczkobiorcy nie wpływa na powstanie
    kosztów ani przychodów podatkowych. Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o
    CIT, do przychodów nie zalicza się również kwot naliczonych, lecz nie otrzymanych
    odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów). Oznacza to, że
    przychodu nie stanowi spłata pożyczki w części kapitałowej oraz odsetki, które pozostają
    naliczone, a nie zostały otrzymane.
    Neutralność pożyczek, jak również innych transakcji niemających cech definitywnego
    przysporzenia (w zakresie kwoty głównej) na gruncie podatku dochodowego od osób
    prawnych, powoduje, iż również dla obligatariusza kwota wykupu uzyskana od emitenta
    (do wysokości „pożyczonej” wcześniej kwoty emitentowi Obligacji nie stanowi przychodu
    na gruncie ustawy o CIT).
    Przekładając powyższe na przypadek Obligacji, stwierdzić należy, że w związku z wykupem
    Obligacji przez emitenta, przychodem podlegającym opodatkowaniu po stronie Spółki
    będzie jedynie kwota dyskonta od tych Obligacji (w przypadku obligacji zerokuponowych)
    lub otrzymane odsetki od tych Obligacji (w przypadku obligacji kuponowych), przy czym
    przychód ten powinien być rozpoznany w kapitałowym źródle przychodów.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej z
    29 kwietnia 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.549.2021.4.JKU, w której Dyrektor Krajowej

    Informacji Skarbowej uznał, że: „(...) W przypadku wykupu Obligacji przez emitenta
    przychód z tytułu tej transakcji powstanie jedynie w wysokości wartości dyskonta,
    stanowiącego różnicę między wartością nominalną obligacji a wydatkami poniesionymi na
    ich nabycie, a nie jak wskazuje Wnioskodawca w wysokości kwoty pieniężnej z tytułu
    wykupu Obligacji, odpowiadającej wartości nominalnej wykupionych Obligacji. Zauważyć
    również należy, iż istota obligacji polega na tym, że ich emitent (którym w przypadku
    obligacji skarbowych jest Skarb Państwa) co do zasady poprzez emisję uzyskuje od
    obligatariuszy określoną kwotę pieniężną, którą obowiązany jest zwrócić w oznaczonym
    terminie oraz zapłacić określoną kwotę lub procent za korzystanie z pieniędzy
    obligatariuszowi. Można zatem przyjąć, że charakter obligacji jest zbliżony do pożyczki,
    która w myśl art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020
    r., poz. 1740) stanowi umowę, na mocy której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść
    na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do
    gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość
    rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W konsekwencji, obligacje jako dłużne
    papiery wartościowe wykazujące duże podobieństwo do pożyczek, spełniają tożsamą
    funkcję w obrocie gospodarczym (tj. stosowane są jako instrument służący pozyskiwaniu
    finansowania), gdzie emitent papieru wartościowego postrzegany jest jako
    pożyczkobiorca, a obligatariusz jako pożyczkodawca. Tym samym do określania na
    gruncie przepisów Ustawy o CIT przychodów z wykupu obligacji, przez analogię stosować
    należy przepisy o rozpoznawaniu przychodów z pożyczek”.
    Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji z 1 marca 2019 r. Znak:
    0114-KDIP2- 2.4010.669.2018.1.AG.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii objętych zakresem
    zadanego przez Państwa pytania. Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i
    własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej
    interpretacji.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy w przedstawionym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w związku z wykupem Obligacji przez emitenta w
    terminie ich zapadalności, Wnioskodawca powinien rozpoznawać w kapitałowym źródle
    przychodów, o którym mowa w art. 7b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
    wyłącznie kwotę dyskonta lub odsetek od Obligacji.
    Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, że jak wynika z art. 7
    ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.

    W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca w art. 7b ustawy o CIT wydzielił odrębne
    źródło przychodów i zamieścił w nim katalog, w którym określił listę przychodów
    alokowanych do źródła przychodów z zysków kapitałowych. Jednym z przychodów
    uzyskiwanych w ramach tego źródła są przychody z papierów wartościowych.
    Jak wynika bowiem z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT:
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się: przychody z udziału w zyskach osób
      prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie
      uzyskane z tego udziału, w tym:
      przychody: z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z
      wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu
      przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
        naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
        odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
        świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
        otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia
        27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z
        wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od
        Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
        nieodpłatny zarząd lub używanie.
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje ściśle pojęcia przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Jednakże z treści
    art. 12 ustawy o CIT wynika, że pojęcie „przychodu” jest bardzo szerokie i obejmuje m.in.
    wszystkie otrzymane pieniądze z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w przepisach.
    Odnosząc powyższe do przysporzeń otrzymywanych z tytułu wykupy obligacji zauważyć
    należy, że obligacje mogą być emitowane w różny sposób albo przez Skarb Państwa czy
    Narodowy Bank Polski, albo przez podmioty określone w ustawie z dnia 15 stycznia 2015
    roku o obligacjach (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 708, dalej: „ustawa o obligacjach”).
    Podstawowym aktem prawnym dotyczącym skarbowych papierów wartościowych jest
    ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1483).
    Zgodnie z art. 95 ust. 1 tej ustawy:
      Skarbowy papier wartościowy jest papierem wartościowym, w którym Skarb Państwa
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela takiego papieru, i zobowiązuje się wobec
      niego do spełnienia określonego świadczenia, które może mieć charakter pieniężny
      lub niepieniężny.

    W ramach skarbowych papierów wartościowych wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje
    papierów wartościowych. Jednym z nich są obligacje skarbowe.
    Jak wynika z art. 100 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych:
    1. Obligacja skarbowa jest papierem wartościowym oferowanym do sprzedaży w kraju
      lub za granicą, oprocentowanym w postaci dyskonta lub odsetek.
    2. Obligacja skarbowa sprzedawana jest na rynku pierwotnym:
      1) z dyskontem,
      2) według wartości nominalnej,
      3) powyżej wartości nominalnej
        - i wykupywana po upływie okresu, na jaki została wyemitowana.
    Dodatkowo, jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
    instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.):
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są papiery wartościowe.
    Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to akcje,
      prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks
      spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty
      subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne,
      bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
      - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe, w
      tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub
      z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa
      polskiego lub obcego.
    Z kolei zgodnie z art. 2 ustawy o obligacjach:
    Obligacje mogą emitować:
      1) osoby prawne, w tym osoby prawne mające siedzibę poza terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej:
        a) prowadzące działalność gospodarczą lub
        b) utworzone wyłącznie w celu przeprowadzenia emisji obligacji,
      2) osoby prawne upoważnione do emisji obligacji na podstawie odrębnych ustaw,
      3) spółki komandytowo-akcyjne,
      4) spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa
        Oszczędnościowo-Kredytowa,
      5) gminy, powiaty oraz województwa, zwane dalej „jednostkami samorządu
        terytorialnego”, a także związki tych jednostek oraz jednostki władz regionalnych
        lub lokalnych innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii
        Europejskiej,
      6) instytucje finansowe, których członkiem jest Rzeczpospolita Polska lub Narodowy
        Bank Polski, lub przynajmniej jedno z państw należących do Organizacji Współpracy
        Gospodarczej i Rozwoju (OECD), lub bank centralny takiego państwa, lub instytucje,
        z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła umowy regulujące działalność takich
        instytucji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i zawierające stosowne
        postanowienia dotyczące emisji obligacji
        - zwane dalej „emitentami”.
    Przy czym art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o obligacjach wskazuje, że:

    Przepisy ustawy nie mają zastosowania do obligacji emitowanych przez:
      1) Skarb Państwa;
      2) Narodowy Bank Polski.
    Stosowanie do art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach:
      Obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i
      zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
    Jak wynika z art. 5 ust. 1 ww. ustawy:
      świadczenia wynikające z obligacji, sposób ich realizacji oraz związane z nimi prawa i
      obowiązki emitenta i obligatariuszy określają warunki emisji.
    Jednocześnie stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy:
      warunki emisji zawierają w szczególności wartość nominalną i maksymalną liczbę
      obligacji proponowanych do nabycia.
    Obligacje emitowane przez podmioty wymienione w ustawie o obligacjach mogą podlegać
    wykupowi: za odpowiednim oprocentowaniem, w zamian za świadczenie niepieniężne, czy
    poprzez możliwość zaliczenia wierzytelności na poczet ceny nabycia obligacji nowej emisji
    (tak: art. 6 ust. 2 ustawy o obligacjach).
    Niezależnie jednak od podmiotu który emituje obligacje, w wyniku emisji obligacji emitent
    uzyskuje, często długoterminowe, źródło finansowania swojej działalności, nabywca zaś
    lokuje środki pieniężne w celu uzyskania korzyści o charakterze pieniężnym lub
    niepieniężnym.
    Istota tych papierów polega bowiem na tym, że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od
    nabywców określoną kwotę pieniężną, którą jest zobowiązany zwrócić w terminie
    oznaczonym na danym papierze wartościowym (w sposób i w terminach określonych w
    warunkach emisji) oraz zapłacić nabywcy papieru wartościowego, określoną kwotę
    dyskonta lub procent za korzystanie z pieniędzy.
    Zatem, co również stwierdza Wnioskodawca, obligacje stanowią papiery wartościowe
    będące także instrumentami finansowymi.
    Obligacje skarbowe mogą być oprocentowane w postaci dyskonta lub odsetek.
    Oprocentowanie w postaci odsetek może być stałe albo zmienne, a w postaci dyskonta -
    tylko stałe.
    Obligacje skarbowe z dyskontem (tzw. obligacje zerokuponowe) polegają na tym, że są
    emitowane z dyskontem w stosunku do ich wartości nominalnej. To oznacza, że ich cena
    emisyjna jest określona przez Ministra Finansów poniżej wartości nominalnej. Różnica
    pomiędzy wartością nominalną a niższą od niej ceną emisyjną jest nazywana dyskontem.
    W sensie ekonomicznym cena nabycia takich obligacji jest jej wartością nominalną
    pomniejszoną o należne w przyszłości oprocentowanie, a ich wykup według wartości
    nominalnej zawiera w sobie skapitalizowane oprocentowanie pod postacią dyskonta.
    Stałe oprocentowanie polega na tym, że nie zmienia się ono w trakcie całego umownego
    okresu inwestycji. Jest ono z góry określone w liście emisyjnym danych obligacji
    skarbowych i nie zmienia się aż do dnia zakończenia inwestycji (zbycie albo wykup
    obligacji). Odsetki w ramach stałego oprocentowania są naliczane w określonych
    przedziałach czasowych (tzw. okres odsetkowy). Po zakończeniu okresu odsetkowego
    następuje wypłata odsetek lub ich kapitalizacja.
    Przechodząc na grunt analizowanej sprawy zauważyć należy, że z przywołanego wcześniej
    art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, wynika wprost, że za przychody z zysków
    kapitałowych uważa się przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów
    finansowych. Obligacje są takim papierem wartościowym, a ustalenie dochodu z ich zbycia
    odbywa się na zasadach określonych w art. 7 ust. 2 cyt. ustawy. Z kolei dochód o którym

    mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o CIT określa się jako przychód minus koszty jego uzyskania w
    określonym źródle przychodów.
    Odnosząc się do sposobu ustalenia wysokości dochodu uzyskanego z tytułu wykupu
    Obligacji przez emitenta, uwagę należy zwrócić również na przepis art. 16 ust. 1 pkt 8
    ustawy, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie
      udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych,
      a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych;
      wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych
      udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu
      wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo
      umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust.
      7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.
    Z żadnego z przywołanych powyżej przepisów ustawy o CIT nie wynika, że w momencie
    wykupu obligacji przez emitenta przychodem obligatariusza są jedynie dyskonto lub
    odsetki.
    Ustawodawca jednoznacznie przy tym wskazuje, że jedną z form zbycia papierów
    wartościowych, a więc także obligacji, jest ich wykup przez emitenta.
    W wyniku wykupu obligacji przez ich emitenta, dochodzi do realizacji praw z obligacji, tj.
    obligatariusz otrzymuje wartość nominalną obligacji, której element stanowi dyskonto lub
    odsetki.
    Wobec powyższego, w związku z wykupem przez emitenta obligacji, w przychodach ze
    źródła określonego w art. 7b ustawy o CIT należy uwzględnić całą kwotę otrzymaną z
    tytułu realizacji prawa, jakim jest wierzytelność przysługująca obligatariuszowi wobec
    emitenta, wynikająca ze zobowiązania emitenta do wykupu obligacji w ustalonym terminie.
    Tym samym, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w związku z
    wykupem Obligacji przez emitenta w terminie ich zapadalności, Wnioskodawca powinien
    rozpoznawać w kapitałowym źródle przychodów, o którym mowa w art. 7b ust. 1 ustawy o
    CIT, całą kwotę otrzymaną z tytułu realizacji praw wypłaconą mu przez emitenta, a nie
    wyłącznie dyskonto lub odsetki od obligacji.
    Nie znajduje bowiem w literalnej wykładni przepisów ustawy o CIT uzasadnienia Państwa
    stanowisko, że przychodem dla Państwa będzie kwota samego dyskonta, czy odsetek.
    Literalna wykładnia przepisów tylko wyjątkowo może być pominięta i zastąpiona, np.
    wykładnią celowościową, przy czym Państwa argumenty również nie uzasadniają tego
    rodzaju wykładni. Ponadto nieuzasadnione jest również w przedmiotowej sprawie
    zrównanie obligacji z pożyczką, gdyż o ile obligacja w pewnych sytuacjach może być do
    pożyczki porównana, to pod względem prawnym (podatkowym) nią nie jest, tym samym
    nie można w przedmiotowej sprawie zastosować analogicznego porównania
    stanowiącego, że przychodem w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie odsetki i
    inne pożytki od pożyczek (bez kwoty głównej).
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym

    stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w
    każdej z nich zawarte są wiążące. Ponadto ze we względów wskazanych w niniejszej
    interpretacji Organ nie podziela zawartego w nich stanowiska.
    Jednocześnie podkreślić należy, iż jednolitość orzecznictwa chociaż jest cechą pożądaną
    nie stanowi wartości samej w sobie. Organ wydający interpretację indywidualną jest nią
    związany tylko w skonkretyzowanej, indywidualnej sprawie, co oznacza, że jego poglądy
    mogą ewoluować np. pod wpływem orzecznictwa sądowego. Zmiana stanowiska w
    konkretnych sprawach została przewidziana przez ustawodawcę, co znalazło wyraz w
    treści art. 14e Ordynacji podatkowej, a skorzystanie z tej instytucji służy w istocie realizacji
    zasady jednolitości interpretacji. Przyjęcie odmiennej koncepcji powodowałoby, że
    jednostkowe zajęcie stanowiska przez Organ podatkowy skutkowałoby zawsze
    obowiązkiem powielenia tego stanowiska przez wszystkie inne organy bez względu na to,
    czy stanowisko to byłoby słuszne, czy też nie.
    Jednocześnie nadmienić należy, że w związku z istnieniem rozbieżnych interpretacji
    wydanych w zbliżonych okolicznościach sprawy, podjęto niezwłocznie przewidziane w
    takich sytuacjach procedury w celu usunięcia istniejącej rozbieżności.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.