Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.921.2025.1.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą ekwiwalentu za
używanie własnej odzieży roboczej oraz jej pranie.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odzież-odzież robocza
odzież-odzież robocza-ekwiwalent za pranie odzieży
roboczej
pracownik
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 listopada 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zarządzeniem (...) Sądu (...) wprowadzono zmiany do Regulaminu ponoszenia kosztów
                    7uwzględniające zapisy art. 237 par. 1 Kodeksu Pracy i ocenę ryzyka zawodowego,
    przyznające kuratorom zawodowym ekwiwalent za używanie własnej odzieży roboczej
    oraz za pranie odzieży roboczej.
    Ekwiwalent za używanie własnej odzieży roboczej będzie wypłacany raz w roku
    kalendarzowym w terminie do 30 grudnia za czas faktycznej pracy i ulegnie pomniejszeniu
    za okresy nieobecności trwającej powyżej 25 dni kalendarzowych w danym miesiącu z
    wyłączeniem urlopu wypoczynkowego.
    Ekwiwalent za pranie odzieży roboczej wypłacany będzie raz w roku kalendarzowym w
    terminie do 30 grudnia w wysokości proporcjonalnej do okresu zatrudnienia oraz czasu
    faktycznej pracy i ulegnie pomniejszeniu za okresy nieobecności trwającej powyżej 25 dni
    w danym miesiącu z wyłączeniem urlopu wypoczynkowego.
    Kurator będzie składał oświadczenie, że wyraża zgodę na używanie własnej odzieży i
    obuwia roboczego spełniającego wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy, pranie i
    konserwację używanej przez siebie odzieży roboczej i obuwia roboczego we własnym
    zakresie.
    W załączniku powyższego Regulaminu określono przydział odzieży i obuwia roboczego
    oraz wysokość ekwiwalentu pieniężnego w zależności od stanowiska kuratora, ilości
    przewidywanego okresu używalności w miesiącach (24 miesiącach), kwoty ekwiwalentu
    rocznie i przez cały okres używalności i zalecanej częstotliwości prania w miesiącu.
    Suma ekwiwalentu roczna/przez cały okres używalności (...) zł.
    W załączniku określono także wyliczenia kosztów jednego prania odzieży roboczej
    używanej przez zawodowego kuratora sądowego pracującego w terenie.
    L.p./Nazwa/Przeliczenie na jedno pranie:
    1. woda (...) zł;
    2. prąd (...) zł;
    3. środki do prania – (...) zł;
    4. amortyzacja pralki (...) zł;
    5. czas pracy (...) minut wyliczony ze stawki godzinowej minimalnego wynagrodzenia w
      2025 r. – (...) zł.
    SUMA (...) zł.
    Ilość prań w miesiącu (...) m-cy, tj. (...) prań w roku.
    Łączny koszt w roku wynosi (...) zł x (...) prań = (...) zł/rocznie.

    Wysokość ekwiwalentu za (...) miesiąc wynosi (...) zł.
    Kuratorowi zawodowemu przysługuje ekwiwalent pieniężny za pranie odzieży roboczej w
    wysokości (...) zł miesięcznie.
    Regulamin nie przewiduje żądania od pracowników faktur lub rachunków
    potwierdzających poniesiony koszt.

## Pytanie

Czy wyliczony w ten sposób ekwiwalent za używanie własnej odzieży roboczej oraz za
    pranie odzieży roboczej podlegał będzie zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ekwiwalent za używanie własnej odzieży oraz pranie odzieży roboczej, przyznawany
    kuratorom sądowym, może być zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych (PIT), pod warunkiem, że jest świadczeniem z zakresu bezpieczeństwa i
                                  7  9higieny pracy i zostaje przyznany w oparciu o art. 237 § 1 oraz art. 237 § 3 k.p. zgodnie z
    którymi, pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i
    obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach, jeżeli odzież
    własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu, a jeżeli
    pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, czynności te mogą być
    wykonywane przez pracownika, pod warunkiem wypłacania przez pracodawcę
    ekwiwalentu pieniężnego w wysokości kosztów poniesionych przez pracownika - to
    wówczas korzysta na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych ze zwolnienia przedmiotowego. Przepis ten stanowi, że wolne od podatku
    dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na
    podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania
    wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw.
    Aby ekwiwalent korzystał ze zwolnienia to musi odpowiadać kosztom ponoszonym przez
    pracownika [ustalonym na podstawie przedłożonych przez pracownika dowodów ich
    poniesienia (faktur, paragonów)] albo skalkulowanym na podstawie aktualnych cen
    energii, środków piorących itp. Może być także ustalany w wysokości odpowiadającej
    aktualnym cenom usług pralniczych na rynku oraz wymaganej częstotliwości prania.
    Ekwiwalent odzwierciedla rzeczywiste koszty poniesione przez pracownika za pranie
    odzieży roboczej a Sąd wypłacał będzie stałą, z góry ustaloną kwotę.
    Sąd (...) stoi na stanowisku, że ma zastosowanie zwolnienie i nie będzie pobierał zaliczek
    na podatek dochodowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy:

      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane
    pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi,
    bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z

      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Przechodząc na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że przyznany i wypłacony kuratorom
    zawodowym ekwiwalent za używanie własnej odzieży roboczej oraz za pranie odzieży
    roboczej stanowi dla tych osób dodatkowe świadczenie pieniężne, a w konsekwencji
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Jednakże, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowego od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te
      świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie
      pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów
      wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    Zagadnienia dotyczące dostarczania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz
    odzieży i obuwia roboczego, a także związanych z tym wypłat ekwiwalentów pieniężnych
    reguluje dział X „Bezpieczeństwo i higiena pracy”, rozdział IX „Środki ochrony
    indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze” ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
                        7Stosownie do postanowień art. 237 § 1 Kodeksu pracy,
      Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie
      robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach:
      1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu
      zabrudzeniu;
      2) ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny
      pracy.
            7W myśl art. 237 § 2 ww. Kodeksu:
      Pracodawca może ustalić stanowiska, na których dopuszcza się używanie przez
      pracowników, za ich zgodą, własnej odzieży i obuwia roboczego, spełniających
      wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy.
              7Zgodnie z art. 237 § 4 Kodeksu pracy,
      Pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z § 2,
      pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne
      ceny.
                    9Ponadto na podstawie art. 237 § 2 Kodeksu pracy,
      Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej
      oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz
      zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie.
            9W myśl art. 237 § 3 Kodeksu pracy,
      Jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, czynności te mogą
      być wykonywane przez pracownika, pod warunkiem wypłacania przez pracodawcę
      ekwiwalentu pieniężnego w wysokości kosztów poniesionych przez pracownika.
    Zgodnie z definicją słownikową ekwiwalent oznacza rzecz zastępującą inną rzecz o równej
    wartości, odpowiednik, równoważnik (Współczesny słownik języka polskiego, Dunaj B.
    Warszawa 2007).

    Z powołanych powyżej przepisów Kodeksu pracy wynika, że zarówno dostarczenie
    pracownikowi odzieży roboczej i obuwia, jak również ich konserwacja, pranie, naprawa,
    odpylanie i odkażanie jest obowiązkiem pracodawcy. Jeżeli jednak pracodawca dopuszcza
    używanie przez pracowników własnej odzieży i obuwia, za ich zgodą, wówczas
    zobowiązany jest do wypłaty stosownego ekwiwalentu pieniężnego. Za używanie własnej
    odzieży i obuwia pracownicy mają prawo otrzymać ekwiwalent pieniężny w wysokości
    uwzględniającej ich aktualne ceny, natomiast za pranie odzieży roboczej w wysokości
    poniesionych przez pracownika kosztów.
    Należy zauważyć, że wysokość ekwiwalentu za pranie odzieży może być ustalona także w
    sposób inny, niż tylko na podstawie dokumentów przedłożonych przez pracowników. Jako
    ekwiwalent, wypłacane pracownikom kwoty mają stanowić rekompensatę kosztów przez
    nich poniesionych. Wysokość kosztów może być ustalana we wzajemnym porozumieniu
    pracodawcy i pracowników - jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
    Podsumowując powyższe, wypłacane kuratorom zawodowym ekwiwalenty za używanie
    własnej odzieży roboczej oraz jej pranie – jak wyżej wyjaśniono – stanowić będą dla nich
    przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Jednakże przychód ten korzystał będzie ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy. W konsekwencji, z tego
    tytułu nie będą Państwo zobowiązani do pobierania zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto nadmieniam, że wydając interpretację indywidualną nie odnoszę się do kwot i nie
    dokonuję wyliczeń, bowiem kwestie te nie należą do kompetencji organu
    interpretacyjnego. W związku z powyższym, nie mogę odnieść się do kwot wskazanych
    przez Państwa we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.