Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.912.2024.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Zbycie nieruchomości w drodze umowy dożywocia.
Słowa kluczowe: grunty-darowizna gruntu
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
umowa-umowa dożywocia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 listopada 2024 r. złożyła Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem złożonym 21 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) 1993 r. A.A. (kawaler), syn (...) i (...), nabył od rodziców (od osób fizycznych) na
    podstawie umowy darowizny w formie aktu notarialnego prawo własności działek
    oznaczonych nr A/4 i nr B/1 i był on wyłącznym właścicielem zabudowanej nieruchomości
    gruntowej położonej w miejscowości (...), gmina (...), powiat (...), województwo (...), dla
    której to nieruchomości Sąd Rejonowy (...), (...) Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę
    wieczystą pod oznaczeniem (...).
    (...) 1997 r. A.A. i B.B. (z domu (...), córka (...) i (...)), jako małżeństwo zakupili od C.C. (od
    osoby fizycznej) na podstawie aktu notarialnego prawo własności działki oznaczonej nr C
    /7, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy (...), (...) Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi
    księgę wieczystą pod oznaczeniem (...) dla nieruchomości gruntowej położonej w
    miejscowości (...), gmina (...), powiat (...), województwo (...).
    (...) 2024 r. Pani mąż oświadczył w formie aktu notarialnego, że daruje Pani ze swojego
    majątku osobistego i wnosi do majątku wspólnego zabudowaną nieruchomość gruntową
    oznaczoną nr działki A/4 i B/1, dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy (...), (...) Wydział
    Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą pod oznaczeniem (...) dla nieruchomości
    gruntowej położonej w miejscowości (...), gmina (...), powiat (...), województwo (...) (w (...)
    2024 r. została podpisana umowa darowizny do majątku wspólnego nieruchomości
    objętej księgą wieczystą nr (...)).
    Do dnia złożenia wniosku i jego uzupełnienia w Pani małżeństwie obowiązuje ustrój
    ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, niezmieniony żadną umową ani
    orzeczeniem sądu w tym zakresie dla działek nr: A/4, B/1 i C/7.
    W 2025 r. Pani wraz z mężem planujecie jako zbywcy przenieść całą własność
    nieruchomości w drodze umowy dożywocia uregulowanej w art. 908-916 Kodeksu
    cywilnego i zawartej w formie aktu notarialnego. Nabywcami nieruchomości w drodze
    umowy dożywocia będą osoby fizyczne.
    Planowane przeniesienie własności nieruchomości w drodze umowy dożywocia nie
    nastąpi w wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    226 ze zm.).

## Pytanie

Czy w przypadku zbycia nieruchomości przy umowie o dożywocie możliwe jest określenie
    przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, zgodnie z powołaną uchwałą NSA z 17 listopada 2014 r., sygn. akt II FPS 4
    /14, podatek dochodowy od umowy dożywocia na tym gruncie nie powinien zostać
    naliczony.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z kolei, jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą
    sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w
    tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne
    zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma
    moment i sposób ich nabycia.
    W myśl art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Jak stanowi art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania
    rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o
    przyjęciu darowizny.
    Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa darowizny pod rygorem
    nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym zawarcie umowy
    darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na obdarowanego z chwilą
    zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę nieruchomość obdarowanemu,
    a obdarowany darowiznę przyjmuje.
    Kwestie stosunków majątkowych w małżeństwie reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r.
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

    Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    W myśl art. 33 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
      1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
      2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że
      spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił.
    W świetle natomiast art. 43 § 1 ww. ustawy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.
    Stosownie do art. 35 ww. ustawy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy
    na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,
    definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    Zgodnie z art. 47 § 1 ww. ustawy:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Na podstawie powyższego przepisu stwierdzić należy, że małżonkowie – poprzez zawarcie
    stosownej umowy – mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób odmienny od
    przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy takie w zakresie, w jakim
    ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość i mają charakter
    organizacyjny.
    Ponadto, w doktrynie prawa rodzinnego podkreśla się, że w przypadku majątku
    osobistego małżonek pozostaje w stosunku do niego podmiotem wyłącznie uprawnionym,
    co oznacza, że jego uprawnienia do dysponowania przedmiotami wchodzącymi w skład
    majątku osobistego nie podlegają co do zasady żadnym ograniczeniom, w tym
    wynikającym z przepisów prawa rodzinnego, takim jak konieczność uzyskania zgody
    współmałżonka co do możliwości rozporządzania konkretnym składnikiem majątku
    osobistego. Możliwe jest więc swobodne dokonywanie pomiędzy małżonkami czynności
    rozporządzających prowadzących do przeniesienia określonego przedmiotu majątkowego
    z majątku osobistego do majątku wspólnego.
    W tym miejscu należy wskazać na jednolicie ukształtowaną linię orzeczniczą, zgodnie z
    którą włączenie do majątku małżonków w drodze umowy rozszerzającej ustawową
    wspólność majątkową nieruchomości lub praw majątkowych stanowiących majątek
    odrębny jednego małżonka na zasadach i w sposób określony przez ustawę Kodeks
    rodzinny i opiekuńczy, nie jest nabyciem tej nieruchomości lub prawa majątkowego przez

    drugiego małżonka w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zarówno darowizna do majątku wspólnego małżonków, jak i umowa rozszerzająca
    wspólność małżeńską majątkową wywołuje takie same skutki na gruncie art. 10 ust. 1 pkt
    8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Włączenie do majątku wspólnego nieruchomości wchodzącej uprzednio w skład majątku
    osobistego jednego z małżonków w drodze umowy darowizny czy w drodze umowy
    rozszerzającej wspólność małżeńską majątkową nie stanowi nabycia tego prawa w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Datą nabycia nieruchomości przez każdego z
    małżonków jest data nabycia przez tego małżonka, który nieruchomość włączył do
    majątku wspólnego. W konsekwencji, od tej daty należy liczyć upływ pięcioletniego
    terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, również w odniesieniu do małżonka, który nabył prawo własności
    nieruchomości poprzez umowę darowizny czy umowę rozszerzającą wspólność
    małżeńską majątkową.
    Wobec powyższego, w przedstawionej sprawie za datę nabycia przez Panią zabudowanej
    nieruchomości stanowiącej działki nr: A/4 i B/1, będącej przedmiotem planowanego zbycia
    w 2025 r. w drodze umowy dożywocia, należy przyjąć dzień, w którym Pani mąż nabył ww.
    działki do majątku osobistego, tj. (...) 1993 r.
    Natomiast, za datę nabycia nieruchomości stanowiącej działkę nr C/7, również będącej
    przedmiotem planowanego zbycia w 2025 r. w drodze umowy dożywocia, należy przyjąć
    dzień, w którym nastąpiło nabycie przez Panią i Pani męża ww. działki w drodze umowy
    sprzedaży do majątku wspólnego, tj. (...) 1997 r.
    Jak wynika z opisu sprawy, Pani oraz Pani mąż planujecie w 2025 r. przenieść całą
    własność nieruchomości, tj. działki nr: A/7, B/4, C/1 w drodze umowy dożywocia
    uregulowanej w art. 908-916 Kodeksu cywilnego i zawartej w formie aktu notarialnego.
    Nabywcami nieruchomości w drodze umowy dożywocia będą osoby fizyczne i planowane
    przeniesienie własności nieruchomości w drodze umowy dożywocia nie nastąpi w
    wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wskazuję, że dożywocie jest instytucją prawa uregulowaną przepisami ustawy Kodeks
    cywilny.
    Zgodnie z art. 908 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się
      zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w
      braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu
      wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i
      pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb
      odpowiadający zwyczajom miejscowym.
    Zatem charakterystyczną cechą takiej umowy jest ekwiwalentność świadczeń stron tej
    umowy, przy czym w doktrynie uznaje się, że jest to ekwiwalentność rozumiana w sensie
    subiektywnym, a nie obiektywnym, co oznacza, że świadczenia stron względem siebie nie
    muszą mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalanego według kryteriów
    obiektywnych. Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju umowy zaliczane są do odpłatnych
    czynności prawnych, które charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś
    korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).
    Uwzględniając powyższe, umowa o dożywocie, polegająca na tym, że w zamian za
    przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy
    dożywotnie utrzymanie – ma charakter umowy wzajemnej, a w konsekwencji – jest
    czynnością prawną o charakterze odpłatnym, tj. w jej wyniku dochodzi do odpłatnego
    zbycia nieruchomości.

    Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój
    odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy
    uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim
    przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia,
    a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku.
    Niewątpliwe w przypadku umowy o dożywocie nie mamy do czynienia z klasycznym
    przykładem ekwiwalentności świadczeń jak przy umowie sprzedaży, gdzie świadczeniu
    zbywcy odpowiada uiszczenie ceny przez nabywcę. Nie oznacza to jednak, że
    przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje pod
    tytułem darmym. W zamian za swoje świadczenie zbywca nieruchomości (dożywotnik)
    uzyskuje bowiem określone świadczenia służące zaspakajaniu jego potrzeb w taki sposób,
    aby nie musiał on przyczyniać się do zdobywania środków na zaspokojenie niezbędnych
    wymagań życiowych. Świadczenie dożywotnika ma więc swój odpowiednik (równoważnik)
    w świadczeniach nabywcy nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia dla kwestii
    odpłatności to, czy świadczenie nabywcy odpowiada dokładnie wartości nieruchomości.
    Istotą odpłatności umowy o dożywocie jest bowiem to, że zbywca dokonując
    przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje
    ekwiwalentne świadczenie, posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się
    choćby w zaoszczędzeniu przez zbywcę tych wydatków, które musiałby ponieść w związku
    z własnym utrzymaniem, gdyby nie doszło do zawarcia umowy o dożywocie.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych umowa o dożywocie stanowi dla dożywotnika (zbywcy)
    źródło przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, w sytuacji gdy zawarta
    zostanie przed upływem pięcioletniego terminu liczonego od końca roku kalendarzowego,
    w którym nastąpiło nabycie nieruchomości.
    Jak już wcześniej wskazano, nabyła Pani zabudowaną nieruchomość stanowiącą działki nr:
    A/4 i B/1 w 1993 r., natomiast nieruchomość stanowiącą działkę nr C/7 w 1997 r.
    Zatem pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, upłynął z końcem 1998 r. (dla działek nr: A/4 i B/1) i
    2002 r. (dla działki nr C/7).
    Reasumując, stwierdzam, że nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej
    planowane zbycie przez Panią nieruchomości stanowiących działki nr: A/4, B/1, C/7 w
    drodze umowy dożywocia, nie będzie stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż zostanie dokonane po upływie pięciu lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tych działek.
    W konsekwencji, nie wystąpi u Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób z
    tytułu zbycia w drodze umowy dożywocia działek nr: A/4, B/1, C/7 – z uwagi na upływ
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przedstawiając własne stanowisko w sprawie powołała się Pani w nim na uchwałę
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2014 r., sygn. akt II FPS 4/14. Zgodnie z
    treścią ww. uchwały:
      W przypadku zbycia nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie nie jest
      możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
      ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r.
      Nr 51, poz. 307 ze zm.), na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy.
    Mając na uwadze treść powyższej uchwały oraz treść Pani stanowiska w sprawie, w
    którym wskazała Pani, że zgodnie z powołaną uchwałą NSA z 17 listopada 2014 r., sygn.
    akt II FPS 4/14, podatek dochodowy od umowy dożywocia na tym gruncie nie powinien
    zostać naliczony, Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe, ponieważ w
    przypadku planowanego zbycia przez Panią nieruchomości stanowiących działki nr: A/4, B

    /1, C/7 w drodze umowy dożywocia, brak obowiązku zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tytułu tego zbycia wynika z faktu, że upłynął już termin pięciu lat, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    nie z uwagi na niemożność określenia przychodu na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1
    i 3 tej ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) – niniejsza
    interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób
    (np. Pani męża).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.