Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.143.2025.4.OS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-08
Teza: Zwolnienie z opodatkowania sprzedaży nieruchomości,
możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
    - zastosowania zwolnienia z opodatkowania sprzedaży lokalu użytkowego,
    - możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego dla podmiotów rozpoczynających
      działalność w roku 2025 r;
    oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie pismem z 17 kwietnia 2025 r. (wpływ 22
    kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Aktem notarialnym rep. A numer ... z 4 lipca 1995 r. Wnioskodawczyni kupiła z mężem od
    Gminy Miasto ... lokal użytkowy. Na podstawie faktury wystawionej przez sprzedającego,
    Wnioskodawczyni i Jej mąż zobowiązani byli do uiszczenia 22% podatku VAT. Nie
    skorzystali z odliczenia tego podatku, ponieważ w 1995 r. oboje nie byli płatnikami
    podatku VAT.
    W latach: 1996 - 1999 Wnioskodawczyni prowadziła w nim jednoosobową działalność
    gospodarczą (handel). Lokal ten nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych i nie
    stanowił podstawy do odliczenia kosztów uzyskania przychodów. Po likwidacji przez
    Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, służył jako przedmiot najmu prywatnego.
    Przychody z najmu były opodatkowywane tylko przez Wnioskodawczynię. Wydatki
    poniesione na jego ulepszenie były niewielkie (malowanie, uzupełnienie ubytków w
    ścianach, itp.), nie przekroczyły 30% wartości początkowej tego lokalu. Mąż
    Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (ma ona zupełnie
    inny charakter, od tej którą Wnioskodawczyni prowadziła) i korzysta ze zwolnienia z art.
    113 ust. 1 ustawy o podatku VAT. Lokal użytkowy o którym mowa nigdy nie był przez męża
    Wnioskodawczyni wykorzystywany w jego działalności gospodarczej. Nie był przez niego
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych i nie stanowił podstawy do odliczania
    kosztów uzyskania przychodu.
    Aktem notarialnym Rep. A ... z 31 stycznia 2025 r. Wnioskodawczyni i Jej mąż dokonali
    sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Płatność za nieruchomość nabywcy dokonali
    gotówką. Mąż Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie
    wystawił faktury na sprzedaż zwolnioną.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni doprecyzowała, że od 1.02.1999 r. jest
    zatrudniona na umowę o pracę. Od tego czasu Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie

    prowadzi działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie jestem czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. W okresie prowadzenia działalności
    gospodarczej tj. od 14.11.1996 r. do 31.01.1999 r. Wnioskodawczyni była podatnikiem VAT
    zwolnionym. W całym okresie prowadzenia przez Wnioskodawczynię działalności
    gospodarczej nie wykonywała czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy z 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.).
    Wnioskodawczyni nie utraciła prawa do zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług ani z tego zwolnienia nie zrezygnowała.
    Działalność gospodarczą Wnioskodawczyni prowadziła w okresie 14.11.1996 r. -
    31.01.1999 r.
    Lokal użytkowy był przez Wnioskodawczynię wynajmowany od maja 1999 r. do grudnia
    2006.
    Wartość sprzedaży z tytułu najmu: 1999 r. - 4.000 PLN, 2000 r. - 6.000 PLN, 2001 r. - 6.400
    PLN, 2002 r. - 7.200 PLN, 2003 r. - 7.200 PLN, 2004 r. - 7.200 PLN, 2005 r. - 4.800 PLN, 2006
    r. - 2.570 PLN.
    Wartość sprzedaży (z tytułu najmu i działalności gospodarczej), o której mowa w art. 113
    ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zrealizowanej w poszczególnych latach
    prowadzenia przez Wnioskodawczynię działalności, nie przekroczyła kwoty 200.000 PLN.
    Wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej: 932,45 PLN -1996 r.,
    23.002,57 PLN -1997 r„ 19.556,09 PLN - 1998 r., 2.328,81 PLN- 1999 r.
    Tylko w 1999 r. Wnioskodawczyni osiągnęła dochody z działalności gospodarczej i najmu
    prywatnego. Wartość sprzedaży z tytułu najmu wyniosła 4.000 PLN natomiast z
    działalności gospodarczej wyniosła 2.328,81 PLN 1999 r. Nieruchomość objęta wnioskiem
    została sprzedana za 70.000 PLN.

## Pytanie

1. Czy przysługuje Wnioskodawczyni - żonie limit uprawniający do zwolnienia
      podmiotowego (dla rozpoczynających) w 2025 r. zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy o
      podatku VAT? (pytanie sformułowane we wniosku)
    2. Czy uzyskany Wnioskodawczynię przychód ze sprzedaży wskazanego we wniosku
      lokalu, będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług?
      (pytanie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    3. Czy w związku z uzyskanym przychodem ze sprzedaży wskazanego we wniosku lokalu,
      przysługuje Wnioskodawczyni limit uprawniający do zwolnienia podmiotowego (dla
      rozpoczynających) w 2025 r. (pytanie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)?
    Pani stanowisko w sprawie
    1. Odnośnie pytania nr 1: zdaniem Wnioskodawczyni - tak.
    2. Odnośnie pytania nr 2: zdaniem Wnioskodawczyni - uzyskany przez
      Wnioskodawczynię przychód będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
      od towarów i usług - art. 43 ust. 1 pkt 10a.
    3. Odnośnie pytania nr 3: zdaniem Wnioskodawczyni - w związku z uzyskanym
      przychodem przysługuje Wnioskodawczyni w 2025 r. limit zwolnienia podmiotowego -
      art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w podatku od towarów i usług w zakresie:
    - zastosowania zwolnienia z opodatkowania sprzedaży lokalu użytkowego – jest
      nieprawidłowe,

    - możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego dla podmiotów rozpoczynających
      działalność w roku 2025 r. – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, zarówno grunty, jak i budowle spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011
    r. sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jeżeli, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku
    od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek,
    który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako
    podatnik VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną
    stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Zatem, podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku
    nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów
    w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności handlowej.
    Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne

    jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w
    ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że wraz z mężem 4 lipca 1995 r. kupiła Pani lokal użytkowy. Na
    podstawie faktury wystawionej przez sprzedającego, Pani i Pani mąż zobowiązani byli do
    uiszczenia 22% podatku VAT. Nie skorzystali Państwo z odliczenia tego podatku, ponieważ
    w 1995 r. oboje nie byli Państwo płatnikami podatku VAT. W latach: 1996 - 1999 w ww.
    lokalu prowadziła Pani jednoosobową działalność gospodarczą (handel). Lokal ten nie był
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych i nie stanowił podstawy do odliczenia
    kosztów uzyskania przychodów. Po likwidacji przez Panią działalności gospodarczej, lokal
    służył jako przedmiot najmu prywatnego. Przychody z najmu były opodatkowywane tylko
    przez Panią. Wydatki poniesione na ulepszenie lokalu były niewielkie (malowanie,
    uzupełnienie ubytków w ścianach, itp.), nie przekroczyły 30% wartości początkowej tego
    lokalu. Mąż Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (ma ona
    zupełnie inny charakter, od tej którą Pani prowadziła) i korzysta ze zwolnienia z art. 113
    ust. 1 ustawy o podatku VAT. Lokal użytkowy, o którym mowa nigdy nie był przez Pani
    męża wykorzystywany w jego działalności gospodarczej. Nie był przez niego wprowadzony
    do ewidencji środków trwałych i nie stanowił podstawy do odliczania kosztów uzyskania
    przychodu.
    Jak wynika z wniosku, w latach: 1996 - 1999 w sprzedanym lokalu prowadziła Pani
    jednoosobową działalność gospodarczą (handel). Po likwidacji działalności, lokal służył
    jako przedmiot najmu prywatnego. Przychody z najmu były opodatkowywane tylko przez
    Panią. Lokal użytkowy, o którym mowa nigdy nie był przez Pani męża wykorzystywany w
    jego działalności gospodarczej.
    Z powyższego wynika, że Pani prowadząc działalność gospodarczą (handel oraz najem
    lokalu) w rozumieniu ustawy o podatku VAT w oparciu o składniki majątku wspólnego
    miała nad tym majątkiem kontrolę ekonomiczną. W rozpatrywanej sprawie, pomimo że
    lokal stanowił majątek wspólny małżonków, to jednak lokal był wykorzystywany wyłącznie
    przez Panią na cele prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej (handlu oraz
    najmu lokalu) w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Wobec powyższego, dla sprzedaży
    lokalu użytkowego za zbywcę (stronę transakcji sprzedaży) należy uznać wyłącznie Panią.
    Nie zbywała Pani majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej

    działalności gospodarczej. Dokonując zbycia lokalu użytkowego wykorzystywanego w
    prowadzonej działalności gospodarczej wypełniła Pani przesłanki określone w art. 15 ust.
    1 i ust. 2 ustawy dla całej transakcji zbycia ww. lokalu.
    Zatem w związku z faktem, że lokal był wykorzystywany wyłącznie przez Panią w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej – to sprzedaż lokalu w całości podlega po Pani
    stronie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów,
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać
    ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy zostały określone w
    art. 43 ust. 1 pkt 10, pkt 10a ustawy.
    I tak, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie
    nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma
    więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku budowli lub ich
    części oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich
    części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu
    przypadkach doszło do korzystania z budynku, budowli lub ich części.
    Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
      naczelnikowi urzędu skarbowego lub

      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
      obiektów
      - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    Przy czym zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w art. 43 ust. 10 pkt 2 musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub
    ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w
    art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji
    ze zwolnienia od podatku i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym
    podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia
    wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do
    konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe
    kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć
    bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega
    ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza
    wykładnię literalną jest niedopuszczalna.
    W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie dla sprzedaży lokalu użytkowego ma
    zastosowanie zwolnienie od podatku od towarów i usług należy w pierwszej kolejności
    rozstrzygnąć, czy i kiedy w odniesieniu do ww. lokalu, miało miejsce pierwsze zasiedlenie.
    Z wniosku wynika, że lokal został zakupiony w dniu 4 lipca 1995 r. W latach 1996-1999
    prowadziła Pani w nim działalność gospodarczą. Po likwidacji działalności, lokal służył jako
    przedmiot najmu prywatnego. Wydatki poniesione na jego ulepszenie były niewielkie
    (malowanie, uzupełnienie ubytków w ścianach, itp.). Nie przekroczyły 30% wartości
    początkowej tego lokalu.

    Jak zatem wynika z opisu sprawy, nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. lokalu użytkowego w
    rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT oraz od momentu pierwszego zasiedlenia lokalu do
    momentu sprzedaży upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
    Zatem, dla transakcji sprzedaży lokalu użytkowego zostały spełnione warunki do
    zastosowania zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że dostawa lokalu użytkowego korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, tym samym dostawa ww. lokalu nie może
    korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.
    Wobec powyższego, Pani stanowisko, zgodnie z którym, przychód ze sprzedaży lokalu
    użytkowego będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług -
    art. 43 ust. 1 pkt 10a, uznałem za nieprawidłowe.
    Kolejne Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy w związku ze sprzedażą lokalu użytkowego,
    przysługuje Pani prawo do zwolnienia podmiotowego dla rozpoczynających działalność w
    roku 2025 r.
    Należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla określonej
    grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.
    Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
    1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
      towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
      kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
    2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
      na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
      wyjątkiem:
    a) transakcji związanych z nieruchomościami,
    b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    c) usług ubezpieczeniowych reasekuracyjnych
    - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
    3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji.
    Jak stanowi art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie

      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana
      przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej
      działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
    Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że podatnik może korzystać ze zwolnienia
    od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi
    przepisami art. 113 ustawy pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w
    art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
        1) dokonujących dostaw:
    a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
    b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
    - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
    - wyrobów tytoniowych,
    - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika,
      na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
      podlegających amortyzacji,
    c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 lit. a i b,
    d) terenów budowlanych,
    e) nowych środków transportu,
    f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego
      systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron,
      z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania
      się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
    - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
    - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
    - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
    - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
    g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
    - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
    - motocykli (PKWiU ex 45.4);
        2) świadczących usługi:
    a) prawnicze,
    b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,

    c) jubilerskie,
    d) ściągania długów, w tym factoringu;
        3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Z wniosku wynika, że działalność gospodarczą prowadziła Pani w okresie 14.11.1996 r. -
    31.01.1999 r. Lokal użytkowy był przez Panią wynajmowany od maja 1999 r. do grudnia
    2006. 31 stycznia 2025 r. dokonała Pani sprzedaży przedmiotowej nieruchomości za kwotę
    70.000 PLN.
    W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w myśl powołanego wyżej przepisu art.
    113 ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do
    podatników dokonujących dostaw: budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o
    których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b – tj. w ramach pierwszego zasiedlenia lub gdy
    od tego zasiedlenia nie upłynął jeszcze okres 2 lat. W takim przypadku dostawa budynku,
    budowli lub ich części jest opodatkowana podatkiem VAT, a podatnik nie może korzystać
    ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że jak rozstrzygnięto powyżej, dostawa lokalu
    użytkowego korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie wyłączenie, o którym mowa w art. 113
    ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy, nie będzie mieć zastosowania.
    Ponadto, w kwestii ustalenia wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy,
    podkreślić należy, że jak wynika z art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy, do kwoty sprzedaży nie
    wlicza się odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
    dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Jak wynika z przedstawionych we wniosku informacji, lokal nie był wprowadzony do
    ewidencji środków trwałych i nie stanowił podstawy do odliczenia kosztów uzyskania
    przychodów. W konsekwencji nie wystąpią przesłanki umożliwiające nieuwzględnienie
    przez Panią kwoty z tytułu sprzedaży lokalu przy obliczaniu kwoty sprzedaży na podstawie
    art. 113 ust. 1 ustawy w oparciu o art. 113 ust. 2 pkt 3 ustawy.
    Analizując treść ww. art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy, wskazać ponadto należy, że „Słownik
    języka polskiego PWN” pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2008, definiuje
    słowo „transakcja” jako operację handlową dotyczącą kupna lub sprzedaży towarów lub
    usług albo umowę handlową na kupno lub sprzedaż towarów lub usług i samo zawarcie
    takiej umowy.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia „charakter pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów
    (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa
    „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy,
    dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie

    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji
    niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby
    były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika
    (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na
    pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja
    językowa Dyrektywy 2006/112/WE Rady, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze. Aby więc ocenić, czy
    określona transakcja ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi
    ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Niewątpliwie usługi w zakresie najmu nieruchomości, o których mowa we wniosku -
    związane są ściśle z wykorzystywaniem, używaniem i użytkowaniem nieruchomości.
    Wskazane usługi – bez nieruchomości – nie mogą być bowiem realizowane.
    Ponadto, jak ustalono powyżej, w związku dostawą nieruchomości, występują przesłanki
    stanowiące podstawę uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a zatem dostawa
    lokalu użytkowego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa
    towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Transakcja
    sprzedaży lokalu użytkowego korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 10 ustawy.
    Zatem, należy stwierdzić, że dostawa ta stanowi u Pani przedmiot działalności
    gospodarczej i nie ma charakteru transakcji pomocniczej. W konsekwencji stwierdzić
    należy, że sprzedaż lokalu użytkowego jest powiązana z Pani zasadniczą działalnością
    gospodarczą, skoro dokonując tej dostawy wystąpi Pani w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, należy stwierdzić, że wartość dostawy lokalu użytkowego zwolniona od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, jako transakcja związana z
    nieruchomościami, która nie ma charakteru transakcji pomocniczej, powinna być wliczona
    do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Zatem w związku z Pani wątpliwościami, dotyczącymi stosowania zwolnienia o którym
    mowa w art. 113 ust. 9 ustawy przez podatników rozpoczynających działalność w 2025 r.,
    należy wskazać że ma Pani prawo do korzystania z ww. zwolnienia, jeśli wartość sprzedaży
    w roku 2025 nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej
    w roku podatkowym, kwoty 200 000 zł. Przy czym należy mieć na uwadze, iż kwota
    uzyskana ze sprzedaży ww. lokalu jest wliczana do wartości sprzedaży, o której mowa w
    art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pani stanowisko w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia
    podmiotowego dla rozpoczynających działalność w roku 2025 r. uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Pani i nie
    wywołuje skutków podatkowych dla Pani małżonka.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.