Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.72.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT czynności wydania i
sprzedaży świadectw efektywności energetycznej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
świadectwo-świadectwo pochodzenia energii
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 3
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 6 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    braku opodatkowania podatkiem VAT czynności wydania i sprzedaży świadectw
    efektywności energetycznej wpłynął 6 lutego 2025 r. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi
    na wezwanie - pismami z 3 lutego 2025 r. (wpływ 13 marca 2025 r.) i 13 marca 2025 r.
    (wpływ 13 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Gmina realizuje inwestycje, które uprawniają ją do uzyskania świadectw efektywności
    energetycznej (tzw. białych certyfikatów). Przykładowo Gmina realizowała inwestycje
    dotyczące termomodernizacji i remontów budynków komunalnych czy modernizacji
    oświetlenia ulicznego.
    System białych certyfikatów ma motywować do podejmowania przedsięwzięć, które służą
    podnoszeniu efektywności energetycznej i prowadzą do mniejszego zużycia energii. Białe
    certyfikaty są świadectwem tego, że dana inwestycja spełnia wymogi prowadzące do
    oszczędności energetycznej.
    Kwestia świadectw energetycznych została uregulowana w ustawie z dnia 20 maja 2016 r.
    o efektywności energetycznej (dalej: ustawa o efektywności energetycznej).
    W świetle art. 6 ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej, jednostka sektora
    publicznego realizuje swoje zadania, stosując co najmniej jeden ze środków poprawy
    efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej środkami poprawy
    efektywności energetycznej. Jak stanowi art. 6 ust. 2 tej ustawy środkami poprawy
    efektywności energetycznej są:
    1) realizacja i finansowanie przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności
      energetycznej;
    2) nabycie urządzenia, instalacji lub pojazdu, charakteryzujących się niskim zużyciem
      energii oraz niskimi kosztami eksploatacji;
    3) wymiana eksploatowanego urządzenia, instalacji lub pojazdu na urządzenie,
      instalację lub pojazd, o których mowa w pkt 2, lub ich modernizacja;
    4) realizacja przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 21
      listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej
      ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 554,1162 i 1243);

    5) wdrażanie systemu zarządzania środowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 13
      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25
      listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie
      ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr
      761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz. Urz. UE L 342 z 22
      grudnia 2009, str. 1, z późn. zm.), potwierdzone uzyskaniem wpisu do rejestru EMAS,
      o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie
      eko-zarządzania i audytu (EMAS) (Dz. U. z 2020 r. poz. 634);
    6) realizacja przedsięwzięć niskoemisyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 21
      listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej
      ewidencji emisyjności budynków.
    Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o efektywności energetycznej zobowiązuje m.in.
    przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie
    wytwarzania lub obrotu energią elektryczną do zrealizowania przedsięwzięć służących
    poprawie efektywności energetycznej, lub uzyskania i przedstawienia do umorzenia
    Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (URE) świadectwa efektywności energetycznej.
    Podmioty, które nie zrealizują powyższego obowiązku mogą uiszczać opłaty zastępcze.
    W związku z powyższym podmioty zobowiązane, w tym przedsiębiorstwa energetyczne są
    skłonne do pozyskiwania świadectw efektywności energetycznej. Mogą one nabyć białe
    certyfikaty, jeśli nie zrealizują inwestycji, które prowadzą do podwyższenia efektywności
    energetycznej i przedstawiać je do umorzenia Prezesowi URE.
    W świetle art. 19 ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej, poprawie efektywności
    energetycznej służą następujące rodzaje przedsięwzięć:
    1) izolacja instalacji przemysłowych;
    2) przebudowa lub remont budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi;
    3) modernizacja lub wymiana:
      a) oświetlenia,
      b) urządzeń lub instalacji wykorzystywanych w procesach przemysłowych,
        energetycznych, telekomunikacyjnych lub informatycznych,
      c) lokalnych sieci ciepłowniczych i lokalnych źródeł ciepła w rozumieniu art. 2 pkt 6 i 7
        ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji I remontów
        oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków,
      d) urządzeń przeznaczonych do użytku domowego,
      e) pojazdów służących do transportu drogowego lub kolejowego,
    4) odzyskiwanie energii, w tym odzyskiwanie energii w procesach przemysłowych;
    5) ograniczenie strat:
      a) związanych z poborem energii biernej,
      b) sieciowych związanych z przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej, gazu
        ziemnego lub paliw ciekłych,
      c) na transformacji,
      d) w sieciach ciepłowniczych,
      e) związanych z systemami zasilania urządzeń telekomunikacyjnych lub
        informatycznych
      f) związanych z magazynowaniem i przeładunkiem paliw ciekłych,

    6) stosowanie, do ogrzewania lub chłodzenia obiektów, energii wytwarzanej w
      instalacjach odnawialnego źródła energii, ciepła użytkowego w wysokosprawnej
      kogeneracji w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne lub
      ciepła odpadowego z Instalacji przemysłowych.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, potwierdzeniem planowanej do zaoszczędzenia ilości
    energii finalnej wynikającej z przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju
    służących poprawie efektywności energetycznej, o których mowa w art. 19 ust. 1, jest
    świadectwo efektywności energetycznej.
    Z kolei w art. 20 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej uregulowano, że świadectwo
    efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:
    1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
      przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej
      albo
    2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy świadectwo efektywności energetycznej, zawiera
    imię i nazwisko lub nazwę, adres siedziby oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP)
    podmiotu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 pkt 1 albo 2 ustawy.
    Tym samym, jeśli o świadectwo ubiega się podmiot upoważniony, to jego dane znajdą się
    na świadectwie efektywności energetycznej.
    Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej, Prezes URE wydaje
    świadectwo efektywności energetycznej, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku o
    wydanie świadectwa efektywności energetycznej. Do wydawania świadectw efektywności
    energetycznej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks
    postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) o wydawaniu zaświadczeń.
    Dodatkowo należy mieć na względzie, że jak stanowi art. 30 ust. 1 ustawy o efektywności
    energetycznej, prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są
    towarem giełdowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
    towarowych. Prawa te są zbywalne.
    Co więcej, w art. 30 ust. 2 ww. ustawy uregulowano, że prawa majątkowe wynikające ze
    świadectwa efektywności energetycznej powstają z chwilą zapisania świadectwa
    efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie w rejestrze świadectw efektywności
    energetycznej i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.
    Ponadto, art. 30 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej stanowi, iż przeniesienie praw
    majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności energetycznej następuje z chwilą
    dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw efektywności energetycznej
    prowadzonym przez podmiot prowadzący:
    1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
      towarowych lub
    2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z
      dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
    - organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności
      energetycznej.
    Gmina w związku z realizacją inwestycji podnoszącej efektywność energetyczną, zawarła
    umowę (dalej: Umowa) ze spółką z o.o. (dalej: Wykonawca) w ramach, której Wykonawca
    zobowiązał się do:
    a) przeprowadzenia i sporządzenia Audytu Efektywności Energetycznej, o którym mowa
      w art. 20 ust. 5 pkt 1 ustawy o efektywności energetycznej dla planowanego
      przedsięwzięcia;

    b) skompletowania, przygotowania oraz złożenia wniosku o wydanie świadectw
      efektywności energetycznej do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki;
    c) dokonania sprzedaży wydanych świadectwa efektywności energetycznej na
      Towarowej Giełdzie Energii S.A. po optymalnej cenie.
    Jednocześnie w ramach Umowy Gmina zobowiązała się m.in. do:
    a) przekazania Wykonawcy dokumentacji projektowych niezbędnych do wykonania
      audytów efektywności energetycznej;
    b) udzielenia upoważnienia do złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla
      planowanego do realizacji przedsięwzięcia.
    Tym samym, Gmina zrealizowała inwestycje podnoszące efektywność energetyczną.
    Jednocześnie, Gmina zawarła z Wykonawcą Umowę, w ramach której Wykonawca pozyska
    certyfikaty efektywności energetycznej i dokona ich sprzedaży, za jak najkorzystniejszą
    cenę. Wykonawca działa we własnym imieniu, ale na rzecz Gminy. Wykonawca złoży
    wniosek do Prezesa URE o wydanie świadectw energetycznych. Na certyfikatach
    efektywności energetycznej będą widnieć dane Wykonawcy (jako podmiotu
    upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2 ustawy o efektywności energetycznej).
    Wykonawca sprzeda białe certyfikaty na Towarowej Giełdzie Energii S.A. po najwyższej
    możliwej cenie w okresie ich ofertowania. Gmina otrzyma od Wykonawcy środki pieniężne
    w wysokości stanowiącej 75% wartości brutto uzyskanej ze sprzedaży białych certyfikatów
    (po odliczeniu kosztów bezpośrednich dotyczących przeprowadzenia transakcji, czyli
    koszty Giełdy Towarowej Energii, prowizja Domu Maklerskiego, koszty Maklera-Doradcy).
    Wykonawca za swoje czynności otrzyma wynagrodzenie w wysokości 25% wartości
    uzyskanej ze sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. W konsekwencji Gmina
    uzyska 75% wartości brutto sprzedanych przez Wykonawcę białych certyfikatów. 25%
    wartości brutto sprzedanych certyfikatów będzie stanowiło wynagrodzenie Wykonawcy.
    Gmina nie poniesie poza koniecznością wypłaty wynagrodzenia na rzecz Wykonawcy,
    żadnych kosztów związanych z pozyskaniem świadectw efektywności energetycznej.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
    - We własnym imieniu oznacza, że to Wykonawca złoży wniosek do Prezesa URE o wydanie
    świadectw energetycznych. Na certyfikatach efektywności energetycznej będą widnieć
    dane Wykonawcy (jako podmiotu upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2
    ustawy o efektywności energetycznej);
    - Na rzecz Gminy oznacza, że Wykonawca przekaże Gminie środki ze sprzedaży świadectw
    energetycznych, potrącając dla siebie wynagrodzenie;
    - Stosunek prawny łączący Gminę z Wykonawcą opiera się na umowie nienazwanej.
    Niemniej jednak, w ocenie Gminy możemy mówić w analizowanej sytuacji o
    powiernictwie. Umowa powiernictwa zakłada bowiem, jej stronami są powierzający
    oraz powiernik. Powiernik zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej
    na rzecz powierzającego, działając we własnym imieniu;
    - Świadectwa efektywności energetycznej będą stanowić własność Gminy;
    - Sprzedaż świadectw następuje w imieniu Wykonawcy (to dane Wykonawcy będą widniały
    na zbywanych certyfikatach efektywności energetycznej), przy czym sprzedaż następuje
    na rzecz Gminy;
    - To Wykonawca będzie decydował o sprzedaży certyfikatów. Przy czym zgodnie z umową,
    Wykonawca zobowiązał się sumiennego i starannego i zgodnego z interesem Gminy
    wykonywania przedmiotu umowy.

## Pytanie

Czy w związku z zawartą z Wykonawcą Umową, Gmina wykona czynność opodatkowaną
    VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W związku z zawartą z Wykonawcą Umową, Gmina nie będzie wykonywała czynności
    opodatkowanej VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej: ustawa o VAT) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jednocześnie, w świetle art. 15 ust. 6 cyt. ustawy, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z kolei w świetle art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
      o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;

    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Jak wskazano w opisie sprawy, w analizowanej sytuacji, Gmina zrealizowała inwestycje
    podnoszące efektywność energetyczną. Jednocześnie, Gmina zawarła z Wykonawcą
    Umowę, w ramach której Wykonawca pozyska certyfikaty efektywności energetycznej i
    dokona ich sprzedaży, za jak najkorzystniejszą cenę. Wykonawca działa we własnym
    imieniu, ale na rzecz Gminy. Wykonawca złoży wniosek do Prezesa U RE o wydanie
    świadectw energetycznych. Na certyfikatach efektywności energetycznej będą widnieć
    dane Wykonawcy (jako podmiotu upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2 ustawy
    o efektywności energetycznej). Wykonawca sprzeda białe certyfikaty na Towarowej
    Giełdzie Energii S.A. po najwyższej możliwej cenie w okresie ich ofertowania. Gmina
    otrzyma od Wykonawcy środki pieniężne w wysokości stanowiącej 75% wartości brutto
    uzyskanej ze sprzedaży białych certyfikatów. Jednocześnie Wykonawca za swoje czynności
    otrzyma wynagrodzenie w wysokości 25% wartości uzyskanej ze sprzedaży świadectw
    efektywności energetycznej. W konsekwencji Gmina uzyska 75% wartości brutto
    sprzedanych przez Wykonawcę białych certyfikatów. 25% wartości brutto sprzedanych
    certyfikatów będzie stanowiło wynagrodzenie Wykonawcy.
    W ocenie Gminy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z umową powiernictwa.
    Powiernictwo nie jest regulowane w polskim prawie, tym samym mamy do czynienia z
                                      1tzw. umową nienazwaną. Warto jednak zaznaczyć, że w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: Kodeks cywilny) zawarto zasadę swobody umów. W
    świetle tej regulacji, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według
    swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze)
    stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Art. 750 Kodeksu cywilnego
    zakłada, że do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami,
    stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
    Umowa powiernictwa zakłada, jej stronami są powierzający oraz powiernik. Powiernik
    zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej na rzecz powierzającego,
    działając we własnym imieniu.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedmiotowej sytuacji, otrzymane przez Gminę od
    Wykonawcy środki w związku ze sprzedażą przez Wykonawcę białych certyfikatów nie są
    wynagrodzeniem dla Gminy za jakąkolwiek czynność. Gmina nie wykonuje ani odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani nie świadczy usługi w
    rozumieniu art. 8 ust. 2 cyt. ustawy.
    W związku z zawartą Umową, to Wykonawca świadczy na rzecz Gminy usługę pozyskania i
    sprzedaży świadectw efektywności energetycznej, którą powinien udokumentować
    wystawianą na Gminę fakturą VAT. Wykonawca w świetle zawartej Umowy działa we
    własnym imieniu, ale na rzecz Gminy.

    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 26 lipca 2024 r., sygn.
    0114-KDIP4-1.4012.248.2024,2.MK, uznano, że „Przekazanie na Państwa rzecz środków
    uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Nie
    istnieje bowiem usługa, którą wykonywaliby Państwo na rzecz B., a w konsekwencji
    przekazywanej kwoty nie można traktować jako wynagrodzenie za usługę. Z
    przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie wykonują Państwo na rzecz B, żadnego
    świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. B. nie można uznać za
    beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi. Przekazanie
    środków pieniężnych z tytułu sprzedaży certyfikatów przez B. na Państwa rzecz nie
    stanowi wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług”.
    Podobne podejście zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z dnia 18
    października 2022 r., sygn. 0114-KDIP4-1.4012.419.2022.2.BS, w której stwierdzono, że
    „Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa prowadzi
    zatem do stwierdzenia, że czynność przekazania Państwu przez A. (powiernika) środków
    uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów wynikająca z realizacji umowy powierniczej, nie
    będzie stanowić wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy. W niniejszej sprawie, A. zawarł Państwem umowę powierniczą dotyczącą
    pozyskania i sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. A. (powiernik) działa w
    imieniu własnym, ale na Państwa rzecz. Tym samym to A. (powiernik) świadczy usługę dla
    Państwa. Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów
    nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Nie istnieje bowiem usługa, którą wykonywaliby
    Państwo na rzecz A. (powiernika), a w konsekwencji przekazywanej kwoty nie można
    traktować jako wynagrodzenie za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie
    wykonują Państwo na rzecz A. żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby
    przekazywana kwota. Tym samym, A. nie można uznać za beneficjenta, a więc za podmiot
    uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi. Zatem przekazanie środków pieniężnych z tytułu
    sprzedaży certyfikatów przez A. (powiernika) na Państwa rzecz nie stanowi wynagrodzenia
    za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Analogiczne stanowisko przedstawiono w interpretacji indywidualnej z dnia 8 lipca 2024 r.,
    sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.324.2024.3.ALN, w świetle której „Mając zatem na uwadze
    powołane wyżej przepisy oraz przedstawione okoliczności sprawy stwierdzić należy, że
    czynność przekazania środków pieniężnych z tytułu sprzedaży Białych Certyfikatów przez
    Wykonawcę na Państwa rzecz nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług i nie będzie mogła być udokumentowana fakturą. Czynność ta, jako
    niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, winna być
    udokumentowana innym dokumentem niż faktura, która jest zarezerwowana dla
    dokumentowania czynności z zakresu ustawy o podatku od towarów i usług, np. notą
    obciążeniową”.
    Podsumowując, Gmina jest zdania, że w związku z zawartą z Wykonawcą Umową, Gmina
    nie będzie wykonywała czynności opodatkowanej VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 ustawy:

    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie
    jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania
    czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W
    przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
    winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną
    korzyść.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym
    świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania
    czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.
    Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć
    należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do
    żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy
    stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który

    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pomocne jest tutaj w szczególności orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (TSUE), które należy uwzględniać w procesie interpretacji przepisów na
    zasadzie prounijnej wykładni prawa.
    W wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise:
    „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność
    za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z
    czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał wskazał, że:
    „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Z przytoczonego orzecznictwa TSUE można wyprowadzić następujące warunki dotyczące
    uznania czynności za odpłatne świadczenie usług:
    - po pierwsze, musi istnieć usługa, a więc określone zachowanie usługodawcy na rzecz
      usługobiorcy,
    - po drugie, usługa musi mieć beneficjenta (konsumenta); oznacza to, że usługa musi
      wiązać się z powstaniem określonej i bezpośredniej korzyści po stronie usługobiorcy,
    - po trzecie, musi istnieć odpłatność, czyli wynagrodzenie za usługę; istotne przy tym jest,
      aby istniał bezpośredni związek między zapłaconym wynagrodzeniem a wykonaną
      usługą.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zasady nabywania, zbywania i umarzania świadectw efektywności energetycznej określa
    ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1047
    ze zm.).

    Art. 20 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej:
    Świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:
      1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
        przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej
        albo
      2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Art. 30 ust. 1 - 3 ustawy o efektywności energetycznej:
      1. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są towarem
        giełdowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
        towarowych. Prawa te są zbywalne.
      2. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają z
        chwilą zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie
        w rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o
        której mowa w art. 24 ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem
        tego konta.
      3. Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności
        energetycznej następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze
        świadectw efektywności energetycznej prowadzonym przez podmiot prowadzący:
      1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
        towarowych lub
      2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z
        dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
      - organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności
        energetycznej.
    Wskazali Państwo, że Gmina realizuje inwestycje, które uprawniają ją do uzyskania
    świadectw efektywności energetycznej (tzw. białych certyfikatów). Przykładowo Gmina
    realizowała inwestycje dotyczące termomodernizacji i remontów budynków komunalnych
    czy modernizacji oświetlenia ulicznego. System białych certyfikatów ma motywować do
    podejmowania przedsięwzięć, które służą podnoszeniu efektywności energetycznej i
    prowadzą do mniejszego zużycia energii. Białe certyfikaty są świadectwem tego, że dana
    inwestycja spełnia wymogi prowadzące do oszczędności energetycznej.
    Gmina w związku z realizacją inwestycji podnoszącej efektywność energetyczną, zawarła
    umowę ze spółką z o.o. w ramach, której Wykonawca zobowiązał się do:
    - przeprowadzenia i sporządzenia Audytu Efektywności Energetycznej, o którym mowa
      w art. 20 ust. 5 pkt 1 ustawy o efektywności energetycznej dla planowanego
      przedsięwzięcia;
    - skompletowania, przygotowania oraz złożenia wniosku o wydanie świadectw
      efektywności energetycznej do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki;
    - dokonania sprzedaży wydanych świadectwa efektywności energetycznej na
      Towarowej Giełdzie Energii S.A. po optymalnej cenie.
    Jednocześnie w ramach Umowy Gmina zobowiązała się m.in. do:
    a) przekazania Wykonawcy dokumentacji projektowych niezbędnych do wykonania
      audytów efektywności energetycznej;
    b) udzielenia upoważnienia do złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla
      planowanego do realizacji przedsięwzięcia.
    Tym samym, Gmina zrealizowała inwestycje podnoszące efektywność energetyczną.
    Jednocześnie, Gmina zawarła z Wykonawcą Umowę, w ramach której Wykonawca pozyska

    certyfikaty efektywności energetycznej i dokona ich sprzedaży, za jak najkorzystniejszą
    cenę. Wykonawca działa we własnym imieniu, ale na rzecz Gminy. Wykonawca złoży
    wniosek do Prezesa URE o wydanie świadectw energetycznych. Na certyfikatach
    efektywności energetycznej będą widnieć dane Wykonawcy (jako podmiotu
    upoważnionego).
    Wykonawca sprzeda białe certyfikaty na Towarowej Giełdzie Energii S.A. po najwyższej
    możliwej cenie w okresie ich ofertowania. Gmina otrzyma od Wykonawcy środki pieniężne
    w wysokości stanowiącej 75% wartości brutto uzyskanej ze sprzedaży białych certyfikatów
    (po odliczeniu kosztów bezpośrednich dotyczących przeprowadzenia transakcji, czyli
    koszty Giełdy Towarowej Energii, prowizja Domu Maklerskiego, koszty Maklera-Doradcy).
    Wykonawca za swoje czynności otrzyma wynagrodzenie w wysokości 25% wartości
    uzyskanej ze sprzedaży świadectw efektywności energetycznej.
    W konsekwencji Gmina uzyska 75% wartości brutto sprzedanych przez Wykonawcę
    białych certyfikatów. 25% wartości brutto sprzedanych certyfikatów będzie stanowiło
    wynagrodzenie Wykonawcy.
    Gmina nie poniesie poza koniecznością wypłaty wynagrodzenia na rzecz Wykonawcy,
    żadnych kosztów związanych z pozyskaniem świadectw efektywności energetycznej.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
    - Wykonawca złoży wniosek do Prezesa URE o wydanie świadectw energetycznych. Na
    certyfikatach efektywności energetycznej będą widnieć dane Wykonawcy (jako
    podmiotu upoważnionego w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 2 ustawy o efektywności
    energetycznej);
    - Wykonawca przekaże Gminie środki ze sprzedaży świadectw energetycznych, potrącając
    dla siebie wynagrodzenie;
    - Stosunek prawny łączący Gminę z Wykonawcą opiera się na umowie nienazwanej.
    Niemniej jednak, w ocenie Gminy możemy mówić w analizowanej sytuacji o
    powiernictwie. Umowa powiernictwa zakłada bowiem, jej stronami są powierzający
    oraz powiernik. Powiernik zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej
    na rzecz powierzającego, działając we własnym imieniu;
    - Świadectwa efektywności energetycznej będą stanowić własność Gminy;
    - Sprzedaż świadectw następuje w imieniu Wykonawcy (to dane Wykonawcy będą widniały
    na zbywanych certyfikatach efektywności energetycznej), przy czym sprzedaż następuje
    na rzecz Gminy;
    - To Wykonawca będzie decydował o sprzedaży certyfikatów. Przy czym zgodnie z umową,
    Wykonawca zobowiązał się sumiennego i starannego i zgodnego z interesem Gminy
    wykonywania przedmiotu umowy.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z zawartą z Wykonawcą Umową,
    Gmina wykona czynność opodatkowaną VAT?
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
                                        1konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) zasada swobody
    kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem:
    Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby
    jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom
    współżycia społecznego.
    Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który
    dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz
    zleceniodawcy. Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego – istotą umowy zlecenia jest

    odpłatne (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu
    dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek
    zlecającego. W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter
    powierniczy (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu
    wszystko co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art.
    740 zdanie 2 Kodeksu cywilnego).
    Dla celów podatkowych pozyskanie świadectw efektywności energetycznej i odpłatne
    zbycie wynikających z nich praw majątkowych, przez powiernika w jego imieniu, ale na
    rzecz zlecającego, należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa prowadzi do
    stwierdzenia, że czynność przekazania Państwu przez podmiot upoważniony –
    Wykonawcę – środków pieniężnych uzyskanych z tytułu sprzedaży świadectw
    efektywności energetycznej, wynikająca z realizacji umowy na pozyskanie świadectw
    efektywności energetycznej i ich sprzedaży, nie będzie stanowiło wynagrodzenia z tytułu
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy ani świadczenia usług w rozumieniu
    art. 8 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie Wykonawca zawarł z Państwem ww. umowę
    dotyczącą pozyskania certyfikatów efektywności energetycznej i dokonania ich sprzedaży.
    Wykonawca będzie działał w imieniu własnym, ale na Państwa rzecz. Tym samym to
    podmiot upoważniony - Wykonawca będzie świadczył usługi dla Państwa.
    Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie będzie
    stanowiło zapłaty za świadczenie usług. Nie będzie bowiem istniała usługa, którą
    wykonywaliby Państwo na rzecz Wykonawcy, a w konsekwencji przekazanej kwoty nie
    będzie można traktować jako wynagrodzenia za usługę.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie będą Państwo wykonywali na rzecz
    Wykonawcy żadnego świadczenia, którego ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. Jak
    bowiem wskazali Państwo, Wykonawca dokona sprzedaży pozyskanych certyfikatów
    efektywności energetycznej w imieniu własnym, ale na rachunek Gminy. Tym samym,
    Wykonawcy nie można uznać za beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z
    otrzymanej usługi.
    Mając zatem na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawione okoliczności sprawy
    stwierdzić należy, że czynność przekazania środków pieniężnych z tytułu sprzedaży
    certyfikatów efektywności energetycznej przez Wykonawcę na Państwa rzecz nie będzie
    stanowiło wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Tym samym Państwa stanowisko, zgodnie z którym w związku z zawartą z Wykonawcą
    Umową, Gmina nie będzie wykonywała czynności opodatkowanej VAT uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zadanego pytania) Wnioskodawcy.
    Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku,
    kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniami
    wskazanymi we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle

    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają
    mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z
    27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 109/15).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.