Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.393.2020.2.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-06-22
Teza: Kwestia wyceny lokalu wraz z wyposażeniem na dzień likwidacji działalności gospodarczej opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
Słowa kluczowe: działalność-likwidacja działalności; ryczałt-ryczałt ewidencjonowany; spis; wycena
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 1 lutego 2020 r. (data wpływu 4 lutego 2020 r.), uzupełnionym pismem w dniu 28 maja 2020 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego m.in. dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku wyceny lokalu wraz z wyposażeniem na dzień likwidacji działalności gospodarczej (pytanie nr 3) – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 lutego 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku wyceny lokalu wraz z wyposażeniem na dzień likwidacji działalności gospodarczej. Wniosek uzupełniony został pismem w dniu 28 maja 2020 r.

We wniosku oraz w jego uzupełnieniu przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni od dnia 1 marca 1989 r. prowadzi działalność gospodarczą zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej.

W latach 1986-1987 wybudowała z własnych środków nie związanych z działalnością gospodarczą lokal mieszkalno-usługowy. Na parterze lokalu prowadziła działalność gospodarczą w zakresie gastronomii, opodatkowaną od kilkunastu lat zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Nie dokonywała amortyzacji budynku.

Działalność gospodarcza nie została jeszcze zlikwidowana. Wnioskodawczyni dopiero zamierza dokonać jej likwidacji i użyczyć lokal bezpłatnie na czas ściśle określony córce i na różne okresy czasu wnuczce.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni sformułowała następujące pytanie oznaczone we wniosku nr 3.

Czy Wnioskodawczyni ma obowiązek dla celów podatku VAT i podatku dochodowego wyceniać wartość lokalu i wyposażenia na dzień likwidacji działalności, w sytuacji gdy nie było prawa odliczania podatku VAT od tych środków, a działalność opodatkowana była w formie ryczałtu?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W pozostałym zakresie wniosek w zakresie pytania nr 3 zostanie rozpatrzony pismem odrębnym.

Zdaniem Wnioskodawczyni, po likwidacji działalności - w tym lokalu - Wnioskodawczyni nie ma obowiązku go wyceniać ponieważ nie był amortyzowany przy opodatkowaniu działalności w formie ryczałtu.

Po likwidacji Wnioskodawczyni zamierza złożyć informację do właściwego Urzędu Skarbowego ze stanem zerowym wartości środków trwałych i wyposażenia, informując że wartość lokalu dziś nie ma znaczenia dla podatku VAT, gdyż lokal był budowany kiedy jeszcze nie było podatku VAT i nie miała prawa do odliczania podatku VAT.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawczyni przekaże wnuczce i córce w użyczenie lokal, od którego nie miała prawa odliczyć podatku VAT. Również nieodpłatne przekazanie dzieciom jest poza podatkiem VAT i nie ma znaczenia jaka jest dziś wartość tego lokalu dla dzieci i wnuków ponieważ na te środki nie przysługiwało odliczenie podatku VAT.

Zdaniem Wnioskodawczyni również dla celów podatku dochodowego nie musi wyceniać ww. środków na dzień likwidacji działalności ponieważ córka i wnuczka otrzymają w nieodpłatne użyczenie te środki, a środki te nie będą amortyzowane przez córkę i wnuczkę, gdyż będą na zryczałtowanej formie opodatkowania.

Zatem wartość użyczonych wnuczce i córce środków trwałych i wyposażenia jest też dla nich bez znaczenia dziś i nie musi być takiej wyceny, gdyż nie płacą od tego podatku i nie wprowadzą do swoich przychodów użyczonych im wartości środków trwałych i wyposażenia. Są to rzeczy kilkunastoletnie bez znacznej wartości wyposażenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zasady opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych uregulowane są w przepisach ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 43).

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawczyni od dnia 1 marca 1989 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gastronomii opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym, którą zamierza zlikwidować.

Analizując skutki podatkowe likwidacji działalności gospodarczej, należy mieć na uwadze zmiany w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonane ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2244).

Nowelizacją ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne na podstawie art. 14 pkt 6 lit. a) i b) uchylono z dniem 1 stycznia 2019 r. ust. 1 – 5 art. 20 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wskazujące na sposób wyceny towarów i innych składników majątku objętych spisem z natury m.in. na dzień likwidacji oraz nadano nowe brzmienie ust. 6 art. 20 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku działalności gospodarczej, w tym także w formie spółki, lub wystąpienia wspólnika ze spółki, przepis art. 24 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym stosuje się odpowiednio.

Zgodnie zaś z art. 24 ust. 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) w razie likwidacji działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, w tym także prowadzonych w formie spółki niebędącej osobą prawną, lub wystąpienia wspólnika z takiej spółki sporządza się wykaz składników majątku na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej lub na dzień wystąpienia wspólnika z takiej spółki. Wykaz powinien zawierać co najmniej następujące dane: liczbę porządkową, określenie (nazwę) składnika majątku, datę nabycia składnika majątku, kwotę wydatków poniesionych na nabycie składnika majątku oraz kwotę wydatków poniesionych na nabycie składnika majątku zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów, wartość początkową, metodę amortyzacji, sumę odpisów amortyzacyjnych oraz wysokość wypłaconych środków pieniężnych należnych wspólnikom z tytułu udziału w spółce niebędącej osobą prawną na dzień wystąpienia lub likwidacji.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów prawa wynika, że po dniu 31 grudnia 2018 r. podatnicy w razie likwidacji działalności bądź w razie wystąpienia wspólnika ze spółki mają obowiązek sporządzić wykaz składników majątku na dzień likwidacji działalności gospodarczej bądź wystąpienia ze spółki zgodnie z cytowanym art. 24 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa zmieniająca uchyla bowiem obowiązek sporządzania spisu z natury jak również obowiązek wyceny towarów i innych składników majątku objętych spisem z natury.

Odnosząc powyższe regulacje prawne do zaprezentowanego we wniosku zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że w przypadku likwidacji działalności gospodarczej na Wnioskodawczyni spoczywać będzie wyłącznie obowiązek sporządzenia wykazu składników majątku na dzień jej likwidacji zawierającego dane, o których mowa w zdaniu drugim art. 24 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bez obowiązku ich wyceny.

W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek samo stwierdzenie Wnioskodawczyni, że nie musi wyceniać lokalu i wyposażenia jest prawidłowe, niemniej jednak Wnioskodawczyni opiera to twierdzenie na błędnej argumentacji. Okoliczności, że nie dokonywała amortyzacji lokalu, a córka i wnuczka otrzymają w nieodpłatne użyczenie lokal i wyposażenie nie mają znaczenia dla braku obowiązku „wyceny”. Jak wskazano bowiem powyżej ustawodawca w wyniku nowelizacji poprzez uchylenie ust. 1 – 5 art. 20 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i odesłanie na podstawie ust. 6 art. 20 tej ustawy bezpośrednio do przepisu art. 24 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych pominął kwestię „wyceny”. Z tych też względów stanowisko Wnioskodawczyni uznać należało za nieprawidłowe.

Końcowo wskazać należy, że organ wydając przedmiotową interpretację indywidualną wskazał zakres i sposób zastosowania norm prawa podatkowego – ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz postawionego pytania nr 3. Jednocześnie ocenił stanowisko Wnioskodawczyni pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego. Co do zasady bowiem przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na podstawie art. 14b Ordynacji jest sam przepis prawa podatkowego. Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie wynikające z własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej ocenione przez organ.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie objętym pytaniem nr 3. Natomiast w zakresie objętym pytaniem nr 1 i nr 2 wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.