Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.780.2025.3.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-23
Teza: Opodatkowanie czynności sprzedaży wierzytelności do
podmiotu zagranicznego; import usług.
Słowa kluczowe: import-import usług
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
wierzytelność
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
1

Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 24 listopada 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X U.A. („X”) jest bankiem z siedzibą w Holandii. X świadczy na rynku holenderskim usługi
    finansowe, w szczególności, (...).
    X posiada rezydencję podatkową w Holandii. X nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce i nie jest zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług
    („VAT”) w Polsce. X nie posiada w Polsce zakładu w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych oraz właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawartej pomiędzy Polską i Holandią.
    V spółka z ograniczoną odpowiedzialnością („V” lub „Spółka”) należy do międzynarodowej
    grupy specjalizującej się w produkcji (...). V posiada rezydencję podatkową w Polsce i jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce. Działalność gospodarcza
    prowadzona przez V podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. V nie prowadzi działalności
    zwolnionej z podatku VAT.
    X i V zamierzają wdrożyć program zakupu przez X wierzytelności przysługujących V (ang.
    Receivables Purchase Program, dalej jako „Transakcja”; w ramach programu nabywania
    wierzytelności także inne spółki z grupy V- np. VZ. B.V. mogą sprzedawać swoje
    wierzytelności do X).
    Wierzytelności sprzedawane przez V do X w ramach Transakcji stanowić będą
    wierzytelności handlowe (oraz związane z nimi zabezpieczenia), które to wierzytelności
    będą wynikać z dostaw towarów i usług realizowanych przez V na rzecz klientów

    („Wierzytelności”). Celem Transakcji będzie zapewnienie Spółce finansowania przed
    otrzymaniem przez Spółkę płatności z faktur wystawionych na klientów, jak również
    przeniesienie na X ryzyka ewentualnego braku zapłaty należności przez klientów V.
    Całościowa
    Transakcja nie będzie obejmować wyłącznie sprzedaży Wierzytelności na rzecz X, lecz
    będą się na nią składały także dodatkowe elementy szczegółowo opisane poniżej:
    - W ramach programu nabywania wierzytelności X będzie nabywał Wierzytelności od V.
      Program nabywania wierzytelności przez X jest zaplanowany na kilka lat z określonym
      limitem kwotowym, do którego to limitu X będzie zobowiązany nabywać
      Wierzytelności, które będą spełniać określone kryteria wymagane do ich
      zakwalifikowania do sprzedaży.
    - Jak wyżej wskazano, Wierzytelności będą obejmować należności z tytułu dostaw
      towarów i usług przez V na rzecz klientów wraz z ewentualnymi zabezpieczeniami
      spłaty tych wierzytelności. Wierzytelności będą sprzedawane przez V do X jedynie w
      zakresie ich kwoty netto, a zatem nie będą obejmować należnego podatku VAT, który
      V będzie naliczać na dostawie towarów i usług do klientów.
    - Wierzytelności będą wyrażone w walucie PLN, EUR lub ewentualnie innej walucie
      zaaprobowanej przez X z zastrzeżeniem, że będzie to waluta, w której wystawiona
      zostanie dana faktura przez V. Zgodnie z założeniami, walutą bazową będzie EUR.
    - V zawrze z X umowę sprzedaży Wierzytelności. Na podstawie tej umowy, każdego dnia X
      będzie nabywał Wierzytelności do ustalonego limitu.
    - Wierzytelności nabywane przez X będą musiały spełniać określone kryteria ich
      kwalifikowalności (ang. eligibility criteria). Kryteria kwalifikowalności Wierzytelności
      będą obejmować wiele różnych warunków wymaganych do spełnienia, aby
      Wierzytelności mogły zostać przeznaczone do sprzedaży. W szczególności,
      Wierzytelności sprzedawane do X nie będą stanowiły nieściągalnych należności i w
      momencie sprzedaży nie będzie podstaw do zakwalifikowania ich jako potencjalnie
      nieściągalnych. Zgodnie z założeniami planowanej Transakcji, na dzień sprzedaży
      Wierzytelności nie będą przeterminowane o więcej niż 90 dni.
    - X po nabyciu Wierzytelności będzie przejmował ryzyko związane z ewentualnym
      brakiem płatności ze strony dłużnika, co oznacza, że X nie będzie miał w tym zakresie
      regresu do V.
    - Wierzytelności zostaną przeniesione na X wraz ze wszystkimi prawami i
      zabezpieczeniami posiadanymi przez V w odniesieniu do tych Wierzytelności, w tym
      wszelkimi kwotami odszkodowań ubezpieczeniowych należnych V w związku z
      Wierzytelnością.
    - Cena zakupu Wierzytelności będzie równa wartości nominalnej Wierzytelności (tj. z
      wyłączeniem kwoty VAT) pomniejszonej o uzgodnione procentowe dyskonto.
      Dyskonto od ceny zakupu będzie odpowiadać szacowanym rocznym stratom z
      portfela nabytych Wierzytelności. Wysokość dyskonta będzie weryfikowana w każdą
      rocznicę programu.

    - Pełna cena zakupu, ustalona w sposób wyżej wskazany, będzie płacona przez X do V.
      Dla potrzeb ustalenia wynagrodzenia należnego X z tytułu zapewnienia finansowania i
      udziału w programie nabywania wierzytelności, całościowa cena zakupu będzie się
      składać z kilku elementów - transz, a mianowicie z transzy uprzywilejowanej (ang.
      senior tranche) równej podstawie finansowania („Transza uprzywilejowana”), transzy
      kapitałowej (ang. equity tranche) która ma pokryć wszelkie nieoczekiwane straty
      („Transza kapitałowa”) oraz transzy podporządkowanej (ang. junior tranche) równej
      różnicy między ceną zakupu, transzą uprzywilejowaną i transzą kapitałową („Transza
      podporządkowana”).
    - W zamian za udział w programie i udzielenie finansowania, X będzie uzyskiwał od V
      wynagrodzenie, które będzie się składało z kilku elementów, w tym marży naliczanej
      od Transzy uprzywilejowanej, Transzy kapitałowej i Transzy podporządkowanej, a
      także opłaty za zobowiązanie do nabywania Wierzytelności. Wskazana wyżej marża
      zostanie obliczona od określonej stopy procentowej, tj. EURIBOR lub WIBOR, w
      zależności od waluty, w której X zapłaci V cenę w związku z nabytymi
      Wierzytelnościami. Koszty finansowania zostaną obliczone na podstawie udzielonego
      finansowania, które zostanie określone zgodnie z ustaleniami stron zawartymi w
      dokumentach transakcyjnych. Ponadto V może być również zobowiązany do zapłaty
      na rzecz X opłaty wstępnej, a także do zwrotu na rzecz X kosztów poniesionych przez X
      na zewnętrznych doradców i audytorów w związku z Transakcją (np. koszty
      okresowego audytu sprawozdań i rozliczeń związanych z Wierzytelnościami i ich
      obsługą przez V, koszty prawne, przygotowania dokumentów itp.).
    - V będzie pełnił funkcję serwisera Wierzytelności sprzedanych przez siebie do X. Oznacza
      to, że Wierzytelności będą spłacane przez dłużników na rachunek bankowy należący
      do V, który będzie rachunkiem przeznaczonym do spłaty Wierzytelności objętych
      Transakcją. W ramach pełnionych funkcji serwisera, V będzie zbierał dane dotyczące
      sprzedanego portfela Wierzytelności, przygotowywał miesięczne raporty, wydawał
      instrukcje dotyczące wszystkich przepływów pieniężnych i administracji w związku z
      programem oraz nadal obsługiwał, administrował, pobierał i zarządzał sprzedanymi
      Wierzytelnościami zgodnie ze swoją polityką kredytową i windykacyjną. W zamian za
      świadczone usługi dotyczące serwisowania Wierzytelności V uzyska od X uzgodnione
      wynagrodzenie.
    - Z uwagi na fakt, że po sprzedaży Wierzytelności w dalszym ciągu będą one spłacane do
      V, dłużnicy nie będą informowani o sprzedaży Wierzytelności do X (do czasu
      ewentualnego naruszenia warunków Transakcji przez Vi wygaśnięcia umowy, wskutek
      czego X może powiadomić dłużników Wierzytelności o dokonanej cesji i wskazać inny
      rachunek do spłaty Wierzytelności). Kwoty Wierzytelności spłacane przez dłużników
      będą reinwestowane w zakup przez X kolejnych Wierzytelności w ramach kwotowego
      limitu programu. Spłaty Wierzytelności otrzymane przez V od dłużników będą
      przekazywane do X w przypadku, gdy nie będą już dostępne nowe Wierzytelności do
      zakupu, jak również w przypadku wystąpienia zdarzenia skutkującego zakończeniem
      programu nabywania wierzytelności.

    - VA. B.V. - spółka z siedzibą w Holandii będąca udziałowcem V- będzie pełniła funkcję
      gwaranta wykonania zobowiązań V wynikających z dokumentów transakcyjnych.
      Spółka ta będzie pełniła również rolę podmiotu przejmującego ryzyko związane z
      Transzą podporządkowaną dotyczącą ceny za Wierzytelności nabyte przez X. Przejęcie
      ryzyka w tym zakresie będzie się odbywać poprzez porozumienie między VA. B.V. i X i
      będzie ono polegało na przekazaniu kwoty Transzy podporządkowanej na rachunek X.
    W oparciu o wyżej przedstawiony opis planowanej Transakcji, Wnioskodawca składa
    niniejszy wniosek o interpretację celem potwierdzenia konsekwencji podatkowych
    wynikających dla Wnioskodawcy w odniesieniu do planowanej Transakcji.
    Pismem z 24 listopada 2025 r. uzupełnili Państwo opis sprawy i m.in. wyjaśnili:
    b) czy nabycia wierzytelności − jeśli nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w Polsce - będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od wartości
    dodanej w innym państwie członkowskim bądź też będą od tego podatku zwolnione?
    Uzupełnienie wniosku:
    Jeśli nabycia Wierzytelności nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług w Polsce, nie będą one podlegać opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w
    innym państwie członkowskim, a także nie będą zwolnione z tego podatku.
    Wnioskodawca wskazuje, iż pytanie nr 1 i 2 zawarte we wniosku o interpretację dotyczy
    potwierdzenia czy przeniesienie (sprzedaż) Wierzytelności przez V sp. z o.o. do
    Wnioskodawcy będzie dokonane w ramach usługi świadczonej przez Wnioskodawcę na
    rzecz V sp. z o.o., w odniesieniu do której podatnikiem dla celów polskiego podatku VAT
    będzie V sp. z o.o., przez co Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do rozpoznania
    przedmiotowej transakcji dla celów polskiego podatku VAT.
    Zgodnie ze stanowiskiem własnym przedstawionym we wniosku, sprzedaż Wierzytelności
    będzie dokonana w ramach usługi świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz V sp. z o.o.
    Ponieważ miejscem świadczenia tej usługi będzie Polska, V sp. z o.o. (jako usługobiorca)
    będzie miał obowiązek rozpoznania usługi dla celów polskiego podatku VAT, a w
    konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do rozpoznania przedmiotowej
    transakcji dla celów polskiego podatku VAT.

    c) czy Spółka „V” posiada/będzie posiadać na terytorium Holandii siedzibę działalności
    gospodarczej, lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, lub też będzie
    zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium Holandii?
    Uzupełnienie wniosku:
    Spółka V sp. z o.o. nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium Holandii siedziby
    działalności gospodarczej, lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jak
    też nie będzie zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium
    Holandii.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczenie pytań jak we wniosku)
    1. Czy przeniesienie (sprzedaż) Wierzytelności przez V na X w ramach Transakcji
      przedstawionej w opisie zdarzenia przyszłego będzie dokonane w ramach usługi
      świadczonej przez X na rzecz V?
    2. Czy V będzie podatnikiem w odniesieniu do usługi świadczonej przez X w związku z
      nabyciem Wierzytelności, zobowiązanym do wykazania tej transakcji jako importu
      usług dla celów podatku VAT w Polsce, a w konsekwencji czy X nie będzie zobowiązany
      do rozpoznania przedmiotowej transakcji dla celów polskiego podatku VAT?
    Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług
    W zakresie pytania nr 1
    W ocenie Wnioskodawcy, przeniesienie (sprzedaż) Wierzytelności przez V na X w ramach
    Transakcji przedstawionej w opisie zdarzenia przyszłego będzie dokonane w ramach
    usługi świadczonej przez X na rzecz V.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) Ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie
    natomiast do art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Bogate orzecznictwo (zarówno Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i sądów
    polskich), a także dorobek doktryny w zakresie podatku VAT pozwoliły na wypracowanie
    określonych warunków, których zaistnienie musi zostać potwierdzone dla uznania, iż
    określona transakcja stanowi usługę dla celów tej daniny. Zgodnie z jednolitym

    stanowiskiem w tym zakresie, co do zasady, warunkami koniecznymi do uznania
    transakcji za usługę dla celów VAT są:
    - działanie w charakterze podatnika w ramach danej transakcji, czyli konieczność
        uznania danej czynności za wykonaną w ramach działalności gospodarczej,
    - odpłatność, czyli istnienie bezpośredniego związku między świadczeniem a płatnością,
    - istnienie konsumenta danej usługi, czyli podmiotu odnoszącego korzyść w wyniku jej
        wyświadczenia,
    - istnienie stosunku prawnego będącego podstawą realizacji danej usługi.
    Analiza planowanej Transakcji, w ramach której Spółka będzie przenosiła Wierzytelności
    na X, prowadzi do wniosku, że wszystkie wyżej wymienione elementy niezbędne do
    uznania tej transakcji za usługę świadczoną przez X na rzecz Spółki, zostaną w tym
    przypadku spełnione.
    Zgodnie z przedstawionym opisem, X i V zamierzają wdrożyć program zakupu przez X
    Wierzytelności przysługujących V. Wierzytelności będą wynikać z dostaw towarów i usług
    realizowanych przez V na rzecz klientów. Całościowa Transakcja będzie obejmować
    również inne elementy, w tym również serwisowanie przez V Wierzytelności sprzedanych
    do X, wskutek czego dłużnicy z tytułu faktur wystawionych przez V nie będą, co do zasady,
    informowani o zbyciu Wierzytelności, przez co spłata tych Wierzytelności będzie się
    odbywać na rachunek bankowy należący do V.
    Cena zakupu Wierzytelności będzie równa wartości nominalnej Wierzytelności
    pomniejszonej o uzgodnione procentowe dyskonto. Dyskonto od ceny zakupu będzie
    odpowiadać szacowanym rocznym stratom z portfela nabytych Wierzytelności. Wysokość
    dyskonta będzie weryfikowana w każdą rocznicę programu. W zamian za udział w
    programie i udzielenie finansowania, X będzie uzyskiwał od V wynagrodzenie, które będzie
    się składało z kilku elementów, w tym marży naliczanej od Transzy uprzywilejowanej,
    Transzy kapitałowej i Transzy podporządkowanej, a także opłaty za zobowiązanie do
    nabywania Wierzytelności. Wskazana wyżej marża zostanie obliczona od określonej stopy
    procentowej, tj. EURIBOR lub WIBOR, w zależności od waluty, w której X zapłaci V cenę w
    związku z nabytymi Wierzytelnościami. Koszty finansowania zostaną obliczone na
    podstawie udzielonego finansowania, które zostanie określone zgodnie z ustaleniami
    stron zawartymi w dokumentach transakcyjnych. Ponadto V może być również
    zobowiązany do zapłaty na rzecz X opłaty wstępnej, a także do zwrotu na rzecz X kosztów
    poniesionych przez X na zewnętrznych doradców i audytorów w związku z Transakcją (np.
    koszty okresowego audytu sprawozdań i rozliczeń związanych z Wierzytelnościami i ich
    obsługą przez V, koszty prawne, przygotowania dokumentów itp.).
    Celem Transakcji będzie zapewnienie Spółce finansowania przed otrzymaniem przez
    Spółkę płatności z faktur wystawionych na klientów, jak również przeniesienie na X ryzyka
    ewentualnego braku zapłaty należności przez klienta V. W związku z tym, z punktu

    widzenia podatku VAT, X będzie świadczyć usługę na rzecz V. Zgodnie z jednolitym
    stanowiskiem organów podatkowych i sądów, nabycie Wierzytelności powinno być
    bowiem traktowane jako usługa świadczona przez nabywcę wierzytelności (tu, X) na rzecz
    zbywcy wierzytelności (w tym przypadku V). Sprzedaż wierzytelności własnych (tj.
    wierzytelności wynikających z działalności zbywcy) nie jest traktowana przez organy
    podatkowe jako usługa świadczona przez zbywcę. Przedmiotowa transakcja będzie
    zawierała również element odpłatności, ponieważ X otrzyma od V opisane wyżej
    wynagrodzenie za przystąpienie do Transakcji i zapewnienie finansowania.
    Formalną podstawą sprzedaży Wierzytelności przez V na rzecz X będzie przelew (cesja)
    wierzytelności. Instytucja przelewu została uregulowana w art. 509 i nast. kodeksu
    cywilnego. Zgodnie z art. 509 § 1 tego aktu prawnego, wierzyciel może bez zgody dłużnika
    przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie,
    zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Zgodnie z § 2 cytowanego
    artykułu wraz z wierzytelnością na kupującego przechodzą wszelkie związane z nią prawa.
    Przejście wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy
    następuje na podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy
    zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności. W zamian za nabytą wierzytelność
    cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz
    cedenta. Spełnienie świadczenia z umowy przelewu nastąpi w momencie, gdy cedent
    przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a ten zapłaci mu cenę za przelaną
    wierzytelność (w sytuacji, gdy cesja jest, jak w opisywanej transakcji, dokonywana
    odpłatnie).
    Podsumowując powyższą analizę, należy stwierdzić, że przeniesienie Wierzytelności przez
    V na X będzie dokonywane w ramach usługi świadczonej przez X na rzecz V.
    X będzie zatem świadczyć w tym zakresie usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 Ustawy o VAT.
    Prawidłowość powyższego stanowiska znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji
    wydanych przez organy podatkowe w odniesieniu do transakcji związanych z przelewem
    wierzytelności. Tytułem przykładu można wymienić następujące interpretacje Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej:
    (a) interpretacja z 31 stycznia 2022 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.798.2021.1.DS, która
      dotyczyła nabycia wierzytelności kredytowych pochodzących od banku;
    (b) interpretacja z 28 lipca 2021 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.243.2021.2.KM, która
      potwierdziła, że sprzedaż wierzytelności przez bank nabywcy mającemu siedzibę
      poza granicami Polski powinna być uznana przez bank za import usługi świadczonej
      przez nabywcę;
    (c) interpretacja z 22 kwietnia 2020 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.26.2020.2.KW;

    (d) interpretacja z 10 listopada 2022 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.599.2022.3.ICZ;
    (e) interpretacja z 9 listopada 2022 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.500.2022.1.MP.
    W zakresie pytania nr 2
    W zakresie drugiego pytania zadanego we wniosku, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż
    V będzie podatnikiem w odniesieniu do usługi świadczonej przez X w związku z nabyciem
    Wierzytelności, zobowiązanym do wykazania tej transakcji jako importu usług dla celów
    podatku VAT w Polsce. W konsekwencji X nie będzie zobowiązany do rozpoznania
    przedmiotowej transakcji dla celów polskiego podatku VAT.
    W celu ustalenia podmiotu zobowiązanego do rozpoznania dla celów VAT usługi
    świadczonej przez X na rzecz V, związanej z nabywaniem Wierzytelności, konieczne jest
    ustalenie miejsca świadczenia tej usługi.
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, co do zasady, miejscem świadczenia usług
    w przypadku, gdy usługi są świadczone na rzecz podatnika jest miejsce, w którym
    podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jeżeli usługi są
    świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika,
    które znajduje się w miejscu innym niż jego siedziba, miejscem świadczenia tych usług jest
    ww. stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W rozumieniu powyższego przepisu za podatnika uważa się (zgodnie z art. 28a ustawy o
    VAT) m.in. podmiot, który wykonuje działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust.
    2 samodzielnie lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6.
    Biorąc pod uwagę fakt, że V jest podatnikiem w rozumieniu ww. definicji, miejscem
    świadczenia przez X usługi związanej z nabyciem Wierzytelności będzie Polska.
    Jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 4) Ustawy VAT, podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
    (a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany
      zgodnie z art. 96 ust. 4,
    (b) usługobiorcą, w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b (co ma w tym
      przypadku miejsce), jest podatnik, o którym mowa w art. 15 Ustawy o VAT lub osoba
      prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub
      obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.

    Powyższe warunki uznania V za podatnika z tytułu usług świadczonych przez X zostaną
    spełnione w przedmiotowej transakcji. V będzie odbiorcą usług świadczonych przez X, a X
    nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 2 pkt 9) Ustawy o VAT, pod pojęciem „importu usług” rozumie się
    świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym
    mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4) Ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 17 ust. 2 Ustawy o VAT, w przypadku, o którym mowa w ww. art. 17 ust. 1
    pkt 4), usługodawca nie rozlicza podatku należnego.
    Biorąc pod uwagę powyższą analizę, usługi świadczone przez X na rzecz V w zakresie
    nabycia Wierzytelności będą stanowiły import usług w rozumieniu art. 2 pkt 9) Ustawy o
    VAT, których miejscem świadczenia jest Polska, a V będzie zobowiązany do rozpoznania
    tych usług dla celów podatku VAT w Polsce. W konsekwencji X nie będzie zobowiązany do
    rozpoznania przedmiotowych usług dla celów VAT w Polsce.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyżej powołanej interpretacji
    podatkowej wydanej w dniu 28 lipca 2021 roku (nr 0114-KDIP4-3.4012.243.2021.2.KM), a
    także w interpretacjach z dnia 31 maja 2017 roku (nr 0114-KDIP1-2.4012.93.2017.1.IG), 1
    czerwca 2017 roku (nr 0114-KDIP4.4012.114.2017.1.KR), 5 sierpnia 2019 roku (nr 0114-
    KDIP1-2.4012.354.2019.3.IG) oraz 18 lutego 2020 roku (nr 0114-KDIP1-2.4012.744.2019.2.
    JŻ).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług, objęte pytaniami nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W art. 2 pkt 9 ustawy wskazano, że:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
          tolerowania czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą
    towarów.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy
    są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o

    charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług, określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru
    lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany
    stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Z opisu sprawy wynika, że X i V zamierzają wdrożyć program zakupu przez X
    wierzytelności przysługujących V. Wierzytelności sprzedawane przez V do X w ramach
    Transakcji stanowić będą wierzytelności handlowe (oraz związane z nimi zabezpieczenia),
    które to wierzytelności będą wynikać z dostaw towarów i usług realizowanych przez V na
    rzecz klientów. Celem Transakcji będzie zapewnienie Spółce finansowania przed
    otrzymaniem przez Spółkę płatności z faktur wystawionych na klientów, jak również
    przeniesienie na X ryzyka ewentualnego braku zapłaty należności przez klientów V.
    Całościowa Transakcja nie będzie obejmować wyłącznie sprzedaży Wierzytelności na rzecz
    X, lecz będą się na nią składały także dodatkowe elementy szczegółowo opisane we
    wniosku.
    Z uwagi na przedstawiony opis sprawy oaz zakres zapytania, należy wyjaśnić, że
    wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu
    gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art.
    509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze
    zm.).
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie, której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności
    cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje
    mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą
    odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. W zamian za nabywaną
    wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego
    świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu
    nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za
    cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja miała charakter odpłatny).

    Z powyższych przepisów wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na
    podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do
    przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez
    dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa
    własności. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się
    do spełnienia określonego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności (cedenta).
    Spełnienie świadczenia wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Podkreślenia wymaga, że podmiot dokonujący sprzedaży wierzytelności jest zobowiązany
    dokonać analizy rodzaju wierzytelności będących przedmiotem cesji, tj. skutkować oceną,
    czy przedmiotowe transakcje nie dotyczą tzw. wierzytelności trudnych, czyli takich, co do
    których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone. Nabycie bowiem na własne
    ryzyko wierzytelności uznanych za trudne, których cena (niższa od wartości nominalnej)
    odzwierciedla faktyczną, ekonomiczną ich wartość, będzie pozostawało poza zakresem
    podatku od towarów i usług, co potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (wyrok w sprawie C-93/10 GFKL Financial Services).
    W kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości nominalnej
    wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 27 października 2011 r., w
    sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG. W
    powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że „Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77
    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
    członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten
    sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej
    od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie
    dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem
    stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
    wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
    owych wierzytelności w chwili sprzedaży”. W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że
    „Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich sprzedaży nie
    stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz odzwierciedla rzeczywistą
    ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, która jest uzależniona od
    wątpliwych perspektyw na ich spłatę i zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników”.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty.
    Jak wynika z opisu sprawy Wierzytelności sprzedawane do X nie będą stanowiły
    nieściągalnych należności i w momencie sprzedaży nie będzie podstaw do
    zakwalifikowania ich jako potencjalnie nieściągalnych. Zgodnie z założeniami planowanej
    Transakcji, na dzień sprzedaży Wierzytelności nie będą przeterminowane o więcej niż 90
    dni.
    Zatem w opisanych okolicznościach nie będzie dochodzić do nabycia wierzytelności tzw.
    „trudnych”.
    Ponadto usługi, wykonywane na podstawie opisanej we wniosku Transakcji, będą
    czynnościami wykonywanymi odpłatnie, ponieważ jak wyjaśniono - w zamian za udział w
    programie i udzielenie finansowania, X będzie uzyskiwał od V wynagrodzenie, które będzie
    się składało z kilku elementów, w tym marży naliczanej od Transzy uprzywilejowanej,
    Transzy kapitałowej i Transzy podporządkowanej, a także opłaty za zobowiązanie do
    nabywania Wierzytelności.
    Wobec powyższego mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz charakter
    opisanych czynności należy uznać, że w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki do

    uznania tych czynności za świadczenie usług. W przedmiotowej sprawie beneficjentem
    świadczenia jest podmiot Polski (V spółka z o.o.), od którego kupujący - podmiot z
    Holandii, zobowiązuje się w ramach wdrożonego programu zakupu wierzytelności tzw.
    „Transakcji” wykonywać czynności zmierzające do nabycia wierzytelności, w zamian za
    udział w programie i udzielenie finansowania, X będzie uzyskiwał od V wynagrodzenie,
    które będzie się składało z kilku elementów, w tym marży naliczanej od Transzy
    uprzywilejowanej, Transzy kapitałowej i Transzy podporządkowanej, a także opłaty za
    zobowiązanie do nabywania Wierzytelności.
    Zatem pomiędzy stronami zaistnieje stosunek prawny - zawierana będzie Transakcja, a
    czynności wykonywane na podstawie ww. Transakcji będą dokonane odpłatnie.
    Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku
    czynność nabycia wierzytelności należy uznać za świadczenie usług w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu tym
    podatkiem. Mamy tu bowiem do czynienia ze świadczeniem usługi przez nabywcę
    niewymagalnych wierzytelności (X U.A.) na rzecz zbywcy wierzytelności (V spółka z o.o.),
    polegającą na uwolnieniu sprzedawcy od wykonywania czynności związanych ze
    ściąganiem długu i ryzyka jego nieściągnięcia. Zbywcy zostaje zaoszczędzone ryzyko i
    koszty posiadania wierzytelności, zostaje on „wyręczony” w czynnościach podejmowanych
    w celach dochodzenia długu.
    Wobec powyższego mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz charakter
    opisanych czynności należy uznać, że w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki do
    uznania nabycia przez Państwa (X U.A.) wierzytelności za odpłatne świadczenie usług w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w kwestii objętej pytaniem nr 1 jest prawidłowe.
    Dokonując natomiast oceny Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 2, należy wyjaśnić,
    że w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług, jest również określenie miejsca świadczenia danej usługi.
    Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać
    będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Wskazać należy, że miejsce świadczenia to miejsce opodatkowania danej czynności.
    Zatem, jego określenie ma istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia państwa, w
    którym powstanie obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
        a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej
          oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
          kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
          zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
        b) usługobiorcą jest w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik,
          o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym
          mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z
          art. 97 ust. 4.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Powiązanie tego mechanizmu z
    regulacjami w zakresie określenia miejsca świadczenia usług ma na celu opodatkowanie
    usług w miejscu ich „konsumpcji”.

    Regulacje prawne w zakresie określania miejsca świadczenia usług, zostały zawarte w
    ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy
    świadczeniu usług”.
    W myśl art. 28a ustawy:
    1) Ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej.
    Powołaną powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz
    podatnika, a przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad
    ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Jak wynika z okoliczności sprawy usługodawcą w omawianej sprawie jest - (X U.A.) czyli p
    odmiot z siedzibą Holandii, bowiem Podmiot ten w ramach Programu nabywania
    wierzytelności będzie nabywać od (V spółka o.o.), wierzytelności obejmujące należności z
    tytułu dostaw towarów i usług przez V na rzecz klientów wraz z ewentualnymi
    zabezpieczeniami spłaty tych wierzytelności, w zamian za wynagrodzenie.
    Państwo (X U.A.), jako nabywca wierzytelności - czyli usługodawca, posiadają rezydencję
    podatkową w Holandii. X nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce i
    nie jest zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług („VAT”) w Polsce. X nie

    posiada w Polsce zakładu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych oraz właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej
    pomiędzy Polską i Holandią.
    Jednocześnie usługobiorca - Spółka V sp. z o.o., który w ramach Programu przenosi
    wierzytelności na Państwa rzecz (tj. X U.A.), nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium
    Holandii siedziby działalności gospodarczej, lub stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, jak też nie będzie zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej
    na terytorium Holandii.
    Skoro Państwo - (X U.A.), jako usługodawca będą dokonywać czynności nabywania
    wierzytelności od podmiotu polskiego tj. od V sp. z o.o., to czynności te wykonywane na
    podstawie ww. Programu będą podlegać opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności
    gospodarczej usługobiorcy, czyli w miejscu siedziby działalności gospodarczej V sp. z o.o.,
    zatem zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy będą podlegać opodatkowaniu na terytorium
    Polski.
    Wobec powyższego nabywanie przez V sp. z o.o., usług wykonywanych na podstawie
    Transakcji nabywania wierzytelności przez Państwa (tj. podmiot z siedzibą w Holandii)
    będzie stanowić dla V sp. z o.o., import usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy, tym
    samym V sp. z o.o., będzie zobowiązana, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy,
    opodatkować ww. usługę stosownie do art. 28a ust. 1 ustawy, na terytorium Polski.
    Wobec tego Państwo - X U.A. jako usługodawca nie będą zobowiązani do rozliczenia w
    Polsce podatku VAT w ramach tzw. „importu usług”.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług, tj. w kwestii
    objętej pytaniem nr 2, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja niniejsza rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług (tj. w
    zakresie pytań nr 1 i nr 2), natomiast kwestia dotycząca podatku od czynności
    cywilnoprawnych (pytanie nr 3) będą przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
    Z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego - zaznacza
    się, iż rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej interpretacji indywidualnej dotyczy jedynie
    Państwa, natomiast interpretacja ta nie wywołuje skutków prawnych dla usługobiorcy tj. V
    sp. z o.o.
    Organ wskazuje ponadto, że wydana interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie
    objętym Państwa pytaniami nr 1 i nr 2, natomiast inne kwestie przedstawione w opisie
    sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte tymi pytaniami, nie
    podlegają ocenie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy

    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.