Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.314.2025.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-29
Teza: Skutki podatkowe klauzul umownych typu bonus/malus
zawartych w umowach ubezpieczenia.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
polisa ubezpieczeniowa
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
ubezpieczenia
usługi-usługi ubezpieczeniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Obniżenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Zwiększenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106nc-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych klauzul umownych typu bonus/malus
    zawartych w umowach ubezpieczenia. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako
    podatnik VAT czynny. Przedmiotem działalności gospodarczej wnioskodawcy jest
    świadczenie usług ubezpieczenia należności. Podstawą świadczenia usługi jest umowa
    zawierana z klientem (ubezpieczonym/ usługobiorcą). Umowa ma odrębny numer, który
    jest numerem polisy. Numer polisy podawany jest na każdej fakturze wystawianej do tej
    polisy. Umowa przewiduje, że klient w zamian za ochronę ubezpieczeniową opłaca
    składkę. Składki dokumentowane są fakturami.
    W przypadku zgłoszenia szkody, tj. w przypadku kiedy w transakcji z klientem nabywca
    /usługobiorca klienta nie ureguluje faktury (należności) wystawionej przez klienta
    wnioskodawca, po spełnieniu warunków wymaganych w polisie, wypłaca klientowi
    odszkodowanie. Umowy ubezpieczenia są zawierane na okresy, które najczęściej
    pokrywają się z okresem trwającym 12 kolejnych miesięcy (tzw. rok ubezpieczeniowy).
    Charakterystyka prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że na moment
    zawarcia umowy trudno określić jaka kwota składki będzie ostatecznie należna od klienta
    za okres świadczenia usługi. Składka uzależniona jest bowiem w dużej mierze od obrotu
    klienta, tj. od sumy kwot wynikających z wystawionych przez niego faktur. Ta wartość nie
    jest znana na moment zawarcia umowy. Jest ona szacowana/deklarowana przez klienta
    lub brokera we wniosku o ubezpieczenie. Na tej podstawie obliczana jest szacowana
    składka oczekiwana. Po zakończeniu okresu świadczenia usługi zasadniczo następuje
    ostateczne ustalenie należnej składki. Wówczas wnioskodawca obniża lub podwyższa
    klientowi wysokość składki zapłaconej i zafakturowanej w trakcie roku
    ubezpieczeniowego. Zwykle warunki umowy przewidują, że niezależnie od wysokości
    obrotu w danym roku ubezpieczeniowym ostatecznie składka nie może wynieść mniej niż
    wyrażona w umowie kwota składki minimalnej. Dla lepszego zobrazowania powyższego
    przedstawiono kilka przykładów, w których kwoty są abstrakcyjne, ale ogólnie pokazana
    jest zasada działania.
    Przykład 1.
    Klient 1 deklaruje na 2025 r. obrót do ubezpieczenia wynoszący 1000 jednostek. Przy
    takim obrocie składka powinna wynieść 100 jednostek, przy czym minimalna składka
    wynosi 80 jednostek. W trakcie 2025 r. roku klient 1 wpłaci składkę w kwocie 100
    jednostek. Na koniec roku ostateczny obrót klienta 1 wyniesie 900 jednostek.
    Wnioskodawca, zgodnie z postanowieniami umowy, obniży wysokość składki do 90
    jednostek.

    Przykład 2.
    Klient 2 deklaruje na 2025 r. obrót do ubezpieczenia wynoszący 1000 jednostek. Przy
    takim obrocie składka powinna wynieść 100 jednostek, przy czym minimalna składka
    wynosi 80 jednostek. W trakcie 2025 r. roku klient 2 wpłaci składkę w kwocie 100
    jednostek. Na koniec roku ostateczny obrót klienta 2 wyniesie 1200 jednostek.
    Wnioskodawca, zgodnie z postanowieniami umowy, podwyższy klientowi 2 wysokość
    składki do 120 jednostek.
    Przykład 3.
    Klient 3 deklaruje na 2025 r. obrót do ubezpieczenia wynoszący 1000 jednostek. Przy
    takim obrocie składka powinna wynieść 100 jednostek, przy czym minimalna składka
    wynosi 80 jednostek. W trakcie 2025 r. roku klient 3 wpłaci składkę w kwocie 100
    jednostek. Na koniec roku ostateczny obrót klienta 3 wyniesie 700 jednostek.
    Wnioskodawca, zgodnie z postanowieniami umowy obniży klientowi 3 wysokość składki,
    ale tylko do poziomu składki minimalnej, tj. składka zostanie obniżona do 80 jednostek.
    Wnioskodawca dodaje, że występują przypadki, w których nie obowiązuje klauzula
    „składki minimalnej”. W takich przypadkach, dla sytuacji jak w Przykładzie 3, kwota składki
    zostałaby obniżona do 70 jednostek właśnie uwagi na brak klauzuli „składki minimalnej”.
    Powyższe zasady ustalania wysokości składki oraz jej obniżania i podwyższania na koniec
    okresu obowiązywania umowy zostały przedstawione tytułem wstępu do zagadnienia
    będącego przedmiotem wniosku.
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest ocena funkcjonujących u wnioskodawcy klauzul
    umownych typu bonus/malus zawartych w umowach ubezpieczenia. Wnioskodawca chce
    uzyskać potwierdzenie swojego stanowiska, że stosowanie tych klauzul nie powoduje
    obniżenia lub podwyższenia podstawy opodatkowania usługi ubezpieczeniowej.
    Wnioskodawca w zależności od wskaźnika szkodowości przyznaje klientowi bonus lub też
    nalicza opłatę dodatkową - malus, stosując odpowiedni procentowy wskaźnik bonusa
    /malusa wskazany w umowie. Po zakończeniu okresu obowiązywania umowy
    ubezpieczenia obliczany jest wskaźnik szkodowości. Jest on obliczany w uproszczeniu jako
    udział łącznej kwoty odszkodowań zaakceptowanych przez wnioskodawcę do wypłaty w
    okresie obowiązywania umowy do łącznej kwoty składki płatnej w odniesieniu do okresu
    obowiązywania umowy. Każdy klient ma indywidualnie wynegocjowane procentowe
    wskaźniki bonusu/malusa, ale reguła działania jest taka sama. Gdy wskaźnik szkodowości
    jest niski klient otrzymuje bonus. Jest to kwota pieniężna należna od wnioskodawcy dla
    klienta. Gdy wskaźnik szkodowości jest wysoki klientowi naliczany jest malus. Jest to kwota
    pieniężna należna od klienta dla wnioskodawcy. W związku z naliczeniem klientowi malusa
    wnioskodawca nie przekazuje klientowi żadnego świadczenia wzajemnego. Jest to rodzaj
    dodatkowej opłaty naliczanej klientowi za występujący stan zwiększonej szkodowości,
    który z perspektywy wnioskodawcy jest stanem negatywnym i niepożądanym.
    W odniesieniu do bonusów wnioskodawca niekiedy stosuje jeszcze jedną klauzulę
    umowną nazywaną „bonus za bezszkodowość”. Polega ona na tym, że po zakończeniu
    okresu obowiązywania polisy wnioskodawca wypłaci klientowi określoną kwotę tytułem
    bonusa za bezszkodowość, jeśli w okresie obowiązywania polisy nie było odszkodowań
    zaakceptowanych przez wnioskodawcę do wypłaty. Bonus różni się zatem od bonusa za
    bezszkodowość tym, że ten ostatni wymaga braku jakiejkolwiek szkodowości. Natomiast w
    przypadku bonusa wystąpienie szkody nie oznacza braku bonusa i nadal może być on
    należny klientowi, jeśli finalnie wskaźnik szkodowości będzie mieścił się na ustalonym
    poziomie uprawniającym do otrzymania bonusa.
    W celu wyczerpującego przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego, ponieważ ma to
    znaczenie dla sprawy, wnioskodawca chce wskazać nieco szerszy kontekst sposobu
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz świadczenia usług.
    Wnioskodawca należy do grupy świadczącej usługi ubezpieczeniowe na skalę
    międzynarodową. W Polsce wnioskodawca świadczy usługi za pomocą oddziału (stałego

    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej) w Polsce, z którego obsługuje swoich
    klientów. W innych regionach Europy i świata funkcjonują odrębne stałe miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej wnioskodawcy lub odrębne podmioty z grupy
    wnioskodawcy, które z kolei obsługują tamtejszych lokalnych klientów. Przykładowo, klient
    korporacyjny Y. z branży spożywczej działający na całym świecie może być obsługiwany
    przez grupę wnioskodawcy w ten sposób, że spółki z grupy Y. z siedzibą w Niemczech
    będą obsługiwane przez oddział wnioskodawcy w Niemczech. Usługi ubezpieczeniowe dla
    tych spółek będą rozliczane do celów VAT w Niemczech i fakturowane przy użyciu
    niemieckiego numeru VAT. Natomiast spółki z grupy Y. z siedzibą w Polsce będą
    obsługiwane przez oddział wnioskodawcy w Polsce. Usługi ubezpieczeniowe dla tych
    spółek będą rozliczane do celów VAT w Polsce i fakturowane przy użyciu polskiego
    numeru VAT wnioskodawcy. Polisy spółek z grupy Y. (zarówno polskich, jak i
    zagranicznych) mogą być rozliczane jako grupa polis. Po zakończeniu okresu
    obowiązywania polis w ramach grupy polis „międzynarodowych” obliczany jest wskaźnik
    szkodowości dla całej grupy polis stworzonych przez spółki z grupy Y.. Wówczas wskaźnik
    szkodowości ustalany jest jako udział zsumowanych odszkodowań zaakceptowanych do
    wypłaty występujących u wszystkich klientów z grupy Y. do sumy składek zapłaconych
    przez wszystkich klientów z grupy Y. objętych polisą grupową. Wśród takich klientów jeden
    z nich może być klientem wnioskodawcy, który rozliczany jest w Polsce i fakturowany
    fakturami zawierającymi polski numer VAT.
    W przypadku grupy polis może dojść do sytuacji, w której jeden klient będzie miał wysoką
    szkodowość, ale pozostali klienci z grupy będą mieć niską szkodowość i finalnie dla tej
    grupy polis wskaźnik szkodowości będzie wynosił tyle, że w odniesieniu do tej grupy polis
    zostanie naliczony bonus. Umowa nie precyzuje w jakiej proporcji przyporządkować bonus
    /malus do danego klienta w ramach grupy polis. W przypadku grupy polis
    „międzynarodowych” decyzja o przyznaniu bonusu oraz sposób jego alokacji zapada poza
    strukturą wnioskodawcy, tj. zapada na szczeblu międzynarodowym. Bonus może zostać
    przyznany każdemu klientowi, którego polisy zostały objęte grupą polis, niezależnie od
    kwoty zapłaconej składki tytułem wynagrodzenia za usługę ubezpieczenia ani jego
    indywidualnego wskaźnika szkodowości. Natomiast może być tak, że bonus zostanie
    przydzielony tylko jednemu klientowi z grupy Y. W takim przypadku jeszcze bardziej
    widoczny będzie brak korelacji pomiędzy przyznaniem bonusu a kwotą wynagrodzenia
    (składki) za usługę oraz wskaźnikiem szkodowości tej jednej spółki.
    Grupę polis może stworzyć także kilka podmiotów z danej grupy, które są obsługiwane
    wyłącznie przez wnioskodawcę. Sytuacja ta może dotyczyć grupy, która operuje tylko w
    Polsce, posiadając tu kilka spółek korzystających z usług ubezpieczenia. W tym zakresie
    sytuacja jest analogiczna jak opisana powyżej, z tą różnicą, że w grupie polis są tylko
    klienci obsługiwani przez wnioskodawcę (polski oddział). Wskaźnik szkodowości ustalany
    jest wówczas jako udział zsumowanych odszkodowań zaakceptowanych przez
    wnioskodawcę do wypłaty występujących u wszystkich klientów z tej grupy polis do sumy
    składek zapłaconych przez wszystkich klientów z grupy objętych tą polisą grupową.
    Umowy zawierane z klientami z grupy nie precyzują w jakiej proporcji należy
    przyporządkować bonus/malus do poszczególnych klientów. Zwykle bonusy/malusy są
    przydzielane każdemu klientowi. Przykładowo, jeśli wskaźnik szkodowości wskazuje, że
    bonus wyliczony dla grupy polis wynosi 17 %, to każdy klient otrzyma bonus wynoszący 17
    % składki jaką zapłacił w danym okresie obowiązywania polisy. Innymi słowy, wysokość
    wynagrodzenia za usługę od klienta ani jego indywidualny wskaźnik szkodowości nie ma
    bezpośredniego wpływu na przyznanie mu bonusu. O tym decyduje wskaźnik
    szkodowości obliczany jak wyżej (na zsumowanych wartościach). Oznacza to, że
    przyznanie bonusa/malusa nie jest bezpośrednio skorelowane z obrotem wnioskodawcy z
    tym klientem, gdyż istotnie zależy od wskaźnika szkodowości, który nie ma
    bezpośredniego odzwierciedlenia w tym obrocie. Dopiero, gdy bonus/malus dla grupy
    polis jest należny, to wyraża się on dla klienta jako określony procent należnej od niego
    składki. Jest to jednak tylko metoda służąca wyrażeniu (obliczeniu) kwoty bonusa.

    W przypadku grupy polis „krajowych” także może dojść do sytuacji, w której jeden klient z
    grupy będzie miał wysoką szkodowość, ale ostatecznie otrzyma bonus z uwagi na ogólną
    niską szkodowość grupy. Jak również może dojść do sytuacji, w której bonus
    „wypracowany” przez grupę polis zostanie przydzielony tylko jednemu klientowi z grupy i
    pozostali klienci posiadający polisy z grupy polis nie otrzymają bonusu. Jako że przypadek
    grupy polis „krajowych” jest podobny do opisywanej wyżej grupy polis
    „międzynarodowych”, w tym przypadku również brakuje korelacji pomiędzy przyznaniem
    bonusa/malusa a kwotą wynagrodzenia za usługę (składki) należnego od poszczególnego
    klienta oraz wskaźnikiem szkodowości indywidualnie wyliczonym na polisie tego klienta.
    Jeśli jeden klient posiada u wnioskodawcy kilka polis, to dla potrzeb naliczania bonusów
    /malusów te kilka polis najczęściej będzie tworzyć grupę polis. Przykładowo, klient posiada
    u wnioskodawcy trzy polisy. Jedną polisę w PLN (nr X), jedną polisę w EUR (nr Y) oraz jedną
    polisę w USD (nr Z). Oznacza to, że w trakcie świadczenia usługi w danym okresie klientowi
    są wystawiane faktury sprzedaży do konkretnej polisy o konkretnym numerze.
    Przykładowo, jeśli faktury klientowi wystawiane są kwartalnie, to w trakcie rocznego
    okresu obowiązywania polisy otrzyma 4 faktury zawierające nr polisy X, 4 faktury
    zawierające nr polisy Y oraz 4 faktury zawierające nr polisy Z. Gdyby faktury były
    wystawiane co miesiąc, to w trakcie rocznego okresu polisy klient otrzymałby po 12 faktur
    do polis X, Y i Z. W takim przypadku wskaźnik szkodowości ustalany jest wówczas jako
    udział zsumowanych odszkodowań zaakceptowanych przez wnioskodawcę do wypłaty
    występujących na wszystkich trzech polisach do sumy składek zapłaconych w ramach tych
    trzech polis. Umowy zawierane z klientem znowu nie precyzują w jakiej proporcji należy
    przyporządkować bonus/malus do poszczególnej polisy. W tym przypadku, gdyby spojrzeć
    indywidualnie na daną polisę (fakturowaną odrębnie usługę) znowu mogłoby dojść do
    sytuacji, że indywidualnie dla polisy Z powinien zostać naliczony malus z uwagi na wysoki
    wskaźnik szkodowości. Ostatecznie jednak klient otrzyma bonus, ponieważ dla grupy polis
    wskaźnik szkodowości wynosi tyle, że warunki umowne z klientem przewidują bonus.
    Patrząc z perspektywy pojedynczej usługi ubezpieczeniowej (pojedynczej polisy) znowuż
    brakuje korelacji pomiędzy przyznaniem bonusa/malusa a wynagrodzeniem (składką) z
    tytułu zawarcia danej umowy (polisy) i wskaźnikiem szkodowości dla tej polisy.
    Dla pełnego obrazu należy dodać, że wnioskodawca obsługuje także klientów, którzy
    posiadają jedną polisę. Siłą rzeczy nie występuje wtedy grupa polis, jak i wskaźnik
    szkodowości ustalany jest jako udział odszkodowań zaakceptowanych przez
    wnioskodawcę do wypłaty do kwoty zapłaconej składki, w odniesieniu do jednej polisy
    posiadanej przez klienta. Niemniej jednak podejście wnioskodawcy i zasady ustalania
    bonusów/malusów są analogiczne jak przy polisach grupowych. Łatwiejsze uchwycenie
    korelacji pomiędzy bonusem/malusem a kwotą wynagrodzenia (składki) wynika jedynie z
    okoliczności faktycznych sprowadzających się do istnienia jednej polisy. Nie wynika
    natomiast ze zmiany sposobu obliczania bonusa/malusa, który jest taki sam jak przy
    polisach grupowych. W szczególności przyznanie bonusa/malusa nadal nie jest
    uzależnione od wysokości składki ubezpieczeniowej (wynagrodzenia za usługę
    ubezpieczenia), lecz od okoliczności niezależnych od klienta i wnioskodawcy, tj. wskaźnika
    szkodowości, w tym ilości i wartości całkowitej kwoty odszkodowań zatwierdzonych przez
    ubezpieczyciela (wnioskodawcę) do wypłaty w danym okresie rozliczeniowym.
    Wnioskodawca traktuje bonusy/malusy jako dodatkowe opłaty odrębnie od kwoty składki.
    Intencją wnioskodawcy nie jest udzielenie obniżki składki za pomocą bonusa ani
    podwyższenie składki malusem.
    Charakterystyka i funkcja bonusów/malusów jest zatem inna niż wspomniane na wstępie
    opisu zdarzenia przyszłego podwyższenie lub obniżenie kwoty składki po zakończeniu
    roku ubezpieczeniowego, opisane w Przykładach 1-3. W odniesieniu do opisanego w
    Przykładach 1-3 obniżenia/podwyższenia kwoty składki ubezpieczeniowej w odniesieniu
    do składki minimalnej, kwoty te w sprawozdaniu finansowym są prezentowane w tej

    samej pozycji rachunku zysków i strat co składki ubezpieczeniowe (składki przypisane
    brutto). Natomiast w odniesieniu do bonusów/malusów kwoty te w sprawozdaniu
    finansowym są prezentowane w odrębnej pozycji rachunku zysków i strat.
    Wnioskodawca składa niniejszy wniosek jako element przygotowań do wejścia w życie od
    1 lutego 2026 r. obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych. Przepisy przewidują,
    że podatnicy, w tym podatnicy z siedzibą poza terytorium Polski posiadający w Polsce
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej faktury będą musieli wystawiać
    faktury ustrukturyzowane. Natomiast w przypadku czynności pozostających poza
    systemem VAT, wobec których nie ma obowiązku wystawienia faktur w ogóle, obowiązek
    wystawienia faktur ustrukturyzowanych nie występuje. Usługi wnioskodawcy, pomimo że
    są zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o
    podatku od towarów i usług (dalej: UoVAT) i jako takie nie muszą być dokumentowane
    fakturą (zgodnie z art. 106b ust. 2 UoVAT), to na żądanie usługobiorcy zgłoszone w
    terminie, wnioskodawca miałby obowiązek wystawić fakturę, zgodnie z art. 106b ust. 3
    UoVAT. Dlatego wnioskodawca chce uzyskać potwierdzenie co do kwalifikacji na gruncie
    VAT bonusów, w tym bonusów za bezszkodowość oraz malusów. W przypadku bowiem
    uznania, że bonus, w tym bonus za bezszkodowość nie obniża podstawy opodatkowania
    usługi ubezpieczeniowej ww. przepisy nie będą miały zastosowania do wnioskodawcy i
    nawet na żądanie usługobiorcy nie będzie zobligowany do wystawienia faktury
    ustrukturyzowanej. Analogicznie w przypadku uznania, że malus nie podwyższa podstawy
    opodatkowania usługi ubezpieczeniowej ani nie stanowi wynagrodzenia za odrębną
    usługę świadczoną przez wnioskodawcę ww. przepisy nie będą miały zastosowania do
    wnioskodawcy i nawet na żądanie usługobiorcy nie będzie zobligowany do wystawienia
    faktury ustrukturyzowanej. W celu potwierdzenia powyższego wnioskodawca przedstawia
    pytania jak niżej.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że w stanie prawnym od 1 lutego 2026
      r. naliczanego bonusa, w tym bonusa za bezszkodowość oraz malusa nie powinien na
      gruncie podatku od towarów i usług ewidencjonować jako kwot odpowiednio
      obniżających lub podwyższających podstawę opodatkowania usługi ubezpieczeniowej
      świadczonej dla klienta?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że w stanie prawnym od 1 lutego 2026
      r. wnioskodawca nie będzie zobowiązany wystawić faktury korygującej
      ustrukturyzowanej dotyczącej bonusa, w tym bonusa za bezszkodowość oraz malusa,
      nawet jeśli klient (usługobiorca) zgłosi takie żądanie w terminie?
    3. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że w stanie prawnym od 1 lutego 2026
      r. nie powinien na gruncie podatku od towarów i usług uznawać malusa za
      wynagrodzenie za usługę odrębną od usługi ubezpieczeniowej i w konsekwencji nie
      będzie miał obowiązku wystawienia faktury ustrukturyzowanej, nawet jeśli klient
      (usługobiorca) zgłosi takie żądanie wystawienia faktury w terminie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 UoVAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5,
    art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.
    Zgodnie z art. 29a ust. 7 UoVAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;

    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
      poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Zgodnie z art. 29a ust. 10 UoVAT, podstawę opodatkowania obniża się o:
    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
      jeżeli do niej nie doszło;
    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      o których mowa w ust. 1.
    Zgodnie z art. 106 ust. 1 UoVAT, w przypadku gdy po wystawieniu faktury:
    1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
    2) (uchylony),
    3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
    4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1
      pkt 4,
    5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury,
    - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Powyższe przepisy oznaczają, że odpowiedź na pytania wnioskodawcy nr 1 i 2 uzależniona
    jest od ustalenia, czy kwota bonusa/bonusa za bezszkodowość/malusa odpowiednio
    obniża lub podwyższa podstawę opodatkowania usługi ubezpieczeniowej.
    Z orzecznictwa oraz interpretacji indywidualnych płynie wniosek, że dana kwota obniża
    podstawę opodatkowania, jeśli istnieje bezpośredni związek pomiędzy tą kwotą (obniżką)
    a wynagrodzeniem pobranym za towar lub usługę. Podkreśla się, że rabat ze swej natury
    musi odnosić się do określonej transakcji i zostać udzielony w ramach tego samego
    stosunku prawnego co dostawa.
    Wnioskodawca uważa, że bonusy/bonusy za bezszkodowość/malusy odpowiednio nie
    obniżają ani nie podwyższają podstawy opodatkowania usługi ubezpieczeniowej. Nie
    wykazują bowiem ścisłego związku pomiędzy naliczanym bonusem/malusem a
    wynagrodzeniem za usługę ubezpieczeniową. Po pierwsze, bonus nie jest należny w
    zamian za to, że klient kupi od wnioskodawcy więcej usług ubezpieczeniowych i pozwoli
    wnioskodawcy uzyskać wyższe wynagrodzenie z tego tytułu (ponad ustalony poziom).
    Analogicznie malus nie jest naliczany w zamian za to, że klient nie kupił odpowiedniej ilości
    usług ubezpieczeniowych i nie pozwolił wnioskodawcy uzyskać zakładanego poziomu
    wynagrodzenia za te usługi. Bonus/malus mają związek przede wszystkim ze wskaźnikiem
    szkodowości, co jest okolicznością pozostającą poza kontrolą klienta i wnioskodawcy. Nie
    mają oni bowiem wpływu na to ilu odbiorców klienta nie zapłaci za faktury klienta objęte
    ochroną ubezpieczeniową. Przez to bonus/malus nie wykazują ścisłego związku z
    realizowaną usługą ubezpieczeniową pozwalającego na wniosek, że obniżają lub
    podwyższają podstawy opodatkowania usługi ubezpieczeniowej. Jest tak dlatego, że nie
    występuje korelacja pomiędzy przyznaniem bonusa/malusa a wynagrodzeniem za
    konkretną usługę ubezpieczeniową dokumentowaną konkretnymi fakturami. Brak owej
    korelacji jest widoczny najbardziej w przypadku polis rozliczanych jako polisy grupowe.
    Tam bonus/malus obliczany jest (w uproszczeniu) od sumy kwot odszkodowań do wypłaty
    w ramach danej grupy polis zestawionej z sumą składek z danej grupy polis. Bonus/bonus
    za bezszkodowość/malus jest ustalany dla całej grupy polis. Jest to określony wskaźnik
    procentowy, co do którego umowa (polisa) nie przewiduje reguł podziału na poszczególne

    polisy (usługi ubezpieczeniowe). Może być tak, że bonus/malus zostanie przydzielony tylko
    jednemu klientowi, a nie wszystkim klientom objętym polisą grupową. Oznacza to, że
    wynagrodzenie (składki) zapłacone przez innych klientów z grupy oraz ich szkodowość
    będą miały wpływ na kwotę bonusa/malusa dla jednego klienta. Nawet jeśli bonus/malus
    zostanie przydzielony wszystkim klientom posiadającym polisy objęte grupą polis, to i tak
    przyznanie bonusu nie jest skorelowane z kwotą wynagrodzenia (składki) za daną usługę
    (polisę). Może to skutkować sytuacją, w której klient indywidualnie wywołujący
    szkodowość, która spowodowałaby naliczenie malusa otrzyma bonus, ponieważ dla całej
    grupy polis został naliczony bonus. Także w przypadku polis pojedynczych nierozliczanych
    grupowo podejście wnioskodawcy i zasady ustalania bonusów/malusów są analogiczne
    jak przy polisach grupowych. W tych przypadkach przyznanie bonusa/bonusa za
    bezszkodowość/malusa nadal nie jest uzależnione od wysokości składki ubezpieczeniowej
    (wynagrodzenia za usługę ubezpieczenia), lecz od okoliczności niezależnych od klienta i
    wnioskodawcy, tj. wskaźnika szkodowości, tj. ilości i wartości przypadków niezapłacenia
    faktur klienta „oddanych” do ubezpieczenia.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) w interpretacji z dnia 13 września 2024 r.,
    znak: 0112-KDIL1-2.4012.333.2024.1.PM rozstrzygał sprawę, która wykazuje podobieństwa
    do niniejszego zagadnienia. W sprawie rozstrzyganej przez DKIS w ww. interpretacji duży
    dystrybutor sprzedawał towary do kolejnych mniejszych dystrybutorów. Tym ostatnim
    przysługiwało prawo do kilku rodzajów bonusów. Większość bonusów (poza jednym)
    należna była za to, że spełniony był określony poziom obrotu. Natomiast w odniesieniu do
    jednego z bonusów był on obliczany tak, że analizowano ilość otrzymanych pozytywnych i
    negatywnych odpowiedzi od klientów końcowych w ramach badania prowadzonego przez
    dużego dystrybutora. Kalkulowany był procent pozytywnych opinii klientów we wszystkich
    opiniach oraz procent negatywnych opinii klientów we wszystkich opiniach. Następnie od
    procenta pozytywnych opinii (od tej liczby) odejmowany był procent (liczba) negatywnych
    opinii. Tak skalkulowany wskaźnik przyrównywany był do ustalonego wcześniej celu
    dystrybutora. Jeśli cel ilościowy został osiągnięty przez dystrybutora, został mu wypłacany
    bonus ilościowy, który kalkulowany był jako pewien procent od obrotu. DKIS rozstrzygnął
    sprawę w ten sposób, że ten bonus nie obniża podstawy opodatkowania sprzedawanych
    towarów i nie powinien być dokumentowany fakturą korygującą, ponieważ brak jest
    ścisłego związku pomiędzy przyznawanym bonusem, a realizowanymi dostawami. W
    ocenie DKIS bonus ten nie był w sposób bezpośredni skorelowany z obrotem, gdyż
    ustalany był pośrednio w oparciu o opinie klientów końcowych, które nie zawsze muszą
    mieć odzwierciedlenie w obrocie.
    Rozstrzygnięcie DKIS wpisuje się w sytuację opisaną przez wnioskodawcę i stanowi
    argument za potwierdzeniem prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. W przypadku
    wnioskodawcy przyznanie bonusu/malusa nie jest bezpośrednio skorelowane z obrotem,
    gdyż istotnie zależy od wskaźnika szkodowości, który nie ma bezpośredniego
    odzwierciedlenia w obrocie. Na rozstrzygnięcie DKIS nie wpłynęło także to, że bonus
    ostatecznie wyrażany był jako określony procent od obrotu, czyli w taki sam sposób jak u
    wnioskodawcy.
    W konsekwencji wnioskodawca uważa, że prawidłowe jest jego stanowisko, że w stanie
    prawnym od 1 lutego 2026 r. naliczanego bonusa, w tym bonusa za bezszkodowość oraz
    malusa nie powinien na gruncie podatku od towarów i usług ewidencjonować jako kwot
    odpowiednio obniżających lub podwyższających podstawę opodatkowania usługi
    ubezpieczeniowej świadczonej dla klienta. Jak również wnioskodawca uważa, że
    prawidłowe jest jego stanowisko, że w stanie prawnym od 1 lutego 2026 r. wnioskodawca
    nie będzie zobowiązany wystawić faktury korygującej ustrukturyzowanej dotyczącej
    bonusa, w tym bonusa za bezszkodowość oraz malusa, nawet jeśli klient (usługobiorca)
    zgłosi takie żądanie w terminie. Wyżej została przedstawiona argumentacja za tym, że
    malus nie podwyższa podstawy opodatkowania usługi ubezpieczeniowej.

    Natomiast malus jako kwota pieniężna należna wnioskodawcy od klienta nie powinna być
    także traktowana jako wynagrodzenie za odrębną usługę świadczoną dla klienta.
    Świadczenie usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług może mieć miejsce tylko
    wtedy, kiedy istnieje bezpośredni związek pomiędzy daną kwotą pieniężną
    (wynagrodzeniem), a świadczeniem (usługą) otrzymywanym w zamian za tę kwotę. W
    niniejszej sprawie klient, który musi zapłacić wnioskodawcy określoną kwotę tytułem
    malusa nie otrzymuje w zamian żadnego świadczenia wzajemnego od wnioskodawcy. Jest
    to rodzaj dodatkowej opłaty naliczanej klientowi za występujący stan zwiększonej
    szkodowości, który dla wnioskodawcy jest stanem negatywnym i niepożądanym. W
    konsekwencji wnioskodawca stoi na stanowisku, że w stanie prawnym od 1 lutego 2026 r.
    nie powinien na gruncie podatku od towarów i usług uznawać malusa za wynagrodzenie
    za usługę odrębną od usługi ubezpieczeniowej i w konsekwencji nie będzie miał
    obowiązku wystawienia faktury ustrukturyzowanej, nawet jeśli klient (usługobiorca) zgłosi
    żądanie wystawienia faktury w terminie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą,
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania
    wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L Nr 347 s. 1 ze zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji
    dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.
    W tym miejscu należy wskazać, że jak wynika z powołanych powyżej przepisów, każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o
    podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Co istotne, oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako
    usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do
    zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są
    wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    I tak, w wyroku z 15 lipca 1982 r. w sprawie C-89/91 Hong-Kong Trade Development
    Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu
    jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem TSUE w
    wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C#102/86 Apple and Pear Development Council
    stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i
    jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
    odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
    związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem podatku od towarów
    i usług zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Przedmiotem Państwa działalności
    gospodarczej jest świadczenie usług ubezpieczenia należności. Podstawą świadczenia
    usługi jest umowa zawierana z klientem (ubezpieczonym/usługobiorcą). Umowa ma
    odrębny numer, który jest numerem polisy. Numer polisy podawany jest na każdej

    fakturze wystawianej do tej polisy. Umowa przewiduje, że klient w zamian za ochronę
    ubezpieczeniową opłaca składkę. Składki dokumentowane są fakturami.
    W przypadku zgłoszenia szkody, tj. w przypadku kiedy w transakcji z klientem nabywca
    /usługobiorca klienta nie ureguluje faktury (należności) wystawionej przez klienta, po
    spełnieniu warunków wymaganych w polisie, wypłacają Państwo klientowi
    odszkodowanie. Umowy ubezpieczenia są zawierane na okresy, które najczęściej
    pokrywają się z okresem trwającym 12 kolejnych miesięcy (tzw. rok ubezpieczeniowy).
    W zależności od wskaźnika szkodowości przyznają Państwo klientowi bonus lub też
    naliczają opłatę dodatkową - malus, stosując odpowiedni procentowy wskaźnik bonusa
    /malusa wskazany w umowie. Po zakończeniu okresu obowiązywania umowy
    ubezpieczenia obliczany jest wskaźnik szkodowości. Jest on obliczany w uproszczeniu jako
    udział łącznej kwoty odszkodowań zaakceptowanych przez Państwa do wypłaty w okresie
    obowiązywania umowy do łącznej kwoty składki płatnej w odniesieniu do okresu
    obowiązywania umowy.
    Każdy klient ma indywidualnie wynegocjowane procentowe wskaźniki bonusu/malusa, ale
    reguła działania jest taka sama. Gdy wskaźnik szkodowości jest niski klient otrzymuje
    bonus. Jest to kwota pieniężna należna od Państwa dla klienta. Gdy wskaźnik szkodowości
    jest wysoki klientowi naliczany jest malus. Jest to kwota pieniężna należna od klienta dla
    Państwa. W związku z naliczeniem klientowi malusa nie przekazują Państwo klientowi
    żadnego świadczenia wzajemnego. Jest to rodzaj dodatkowej opłaty naliczanej klientowi
    za występujący stan zwiększonej szkodowości, który z Państwa perspektywy jest stanem
    negatywnym i niepożądanym.
    W odniesieniu do bonusów niekiedy stosują Państwo jeszcze jedną klauzulę umowną
    nazywaną „bonus za bezszkodowość”. Polega ona na tym, że po zakończeniu okresu
    obowiązywania polisy wypłacą Państwo klientowi określoną kwotę tytułem bonusa za
    bezszkodowość, jeśli w okresie obowiązywania polisy nie było odszkodowań
    zaakceptowanych przez Państwa do wypłaty. Bonus różni się zatem od bonusa za
    bezszkodowość tym, że ten ostatni wymaga braku jakiejkolwiek szkodowości. Natomiast w
    przypadku bonusa wystąpienie szkody nie oznacza braku bonusa i nadal może być on
    należny klientowi, jeśli finalnie wskaźnik szkodowości będzie mieścił się na ustalonym
    poziomie uprawniającym do otrzymania bonusa.
    Należą Państwo do grupy świadczącej usługi ubezpieczeniowe na skalę międzynarodową.
    W Polsce świadczą Państwo usługi za pomocą oddziału (stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej) w Polsce, z którego obsługuje swoich klientów. W innych
    regionach Europy i świata funkcjonują Państwa odrębne stałe miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej lub odrębne podmioty z Państwa grupy, które z kolei obsługują
    tamtejszych lokalnych klientów. Przykładowo, klient korporacyjny Y. z branży spożywczej
    działający na całym świecie może być obsługiwany przez Państwa grupę w ten sposób, że
    spółki z grupy Y. z siedzibą w Niemczech będą obsługiwane przez Państwa oddział w
    Niemczech. Usługi ubezpieczeniowe dla tych spółek będą rozliczane do celów VAT w
    Niemczech i fakturowane przy użyciu niemieckiego numeru VAT. Natomiast spółki z grupy
    Y. z siedzibą w Polsce będą obsługiwane przez Państwa oddział w Polsce. Usługi
    ubezpieczeniowe dla tych spółek będą rozliczane do celów VAT w Polsce i fakturowane
    przy użyciu Państwa polskiego numeru VAT.
    Polisy spółek z grupy Y. (zarówno polskich, jak i zagranicznych) mogą być rozliczane jako
    grupa polis. Po zakończeniu okresu obowiązywania polis w ramach grupy polis
    „międzynarodowych” obliczany jest wskaźnik szkodowości dla całej grupy polis
    stworzonych przez spółki z grupy Y.. Wówczas wskaźnik szkodowości ustalany jest jako
    udział zsumowanych odszkodowań zaakceptowanych do wypłaty występujących u
    wszystkich klientów z grupy Y. do sumy składek zapłaconych przez wszystkich klientów z
    grupy Y. objętych polisą grupową. Wśród takich klientów jeden z nich może być Państwa
    klientem, który rozliczany jest w Polsce i fakturowany fakturami zawierającymi polski
    numer VAT.

    W przypadku grupy polis może dojść do sytuacji, w której jeden klient będzie miał wysoką
    szkodowość, ale pozostali klienci z grupy będą mieć niską szkodowość i finalnie dla tej
    grupy polis wskaźnik szkodowości będzie wynosił tyle, że w odniesieniu do tej grupy polis
    zostanie naliczony bonus. Umowa nie precyzuje w jakiej proporcji przyporządkować bonus
    /malus do danego klienta w ramach grupy polis. W przypadku grupy polis
    „międzynarodowych” decyzja o przyznaniu bonusu oraz sposób jego alokacji zapada poza
    Państwa strukturą, tj. zapada na szczeblu międzynarodowym.
    Bonus może zostać przyznany każdemu klientowi, którego polisy zostały objęte grupą
    polis, niezależnie od kwoty zapłaconej składki tytułem wynagrodzenia za usługę
    ubezpieczenia ani jego indywidualnego wskaźnika szkodowości. Natomiast może być tak,
    że bonus zostanie przydzielony tylko jednemu klientowi z grupy Y. W takim przypadku
    jeszcze bardziej widoczny będzie brak korelacji pomiędzy przyznaniem bonusu a kwotą
    wynagrodzenia (składki) za usługę oraz wskaźnikiem szkodowości tej jednej spółki.
    Grupę polis może stworzyć także kilka podmiotów z danej grupy, które są obsługiwane
    wyłącznie przez Państwa. Sytuacja ta może dotyczyć grupy, która operuje tylko w Polsce,
    posiadając tu kilka spółek korzystających z usług ubezpieczenia. W tym zakresie sytuacja
    jest analogiczna jak opisana powyżej, z tą różnicą, że w grupie polis są tylko klienci
    obsługiwani przez Państwa (polski oddział). Wskaźnik szkodowości ustalany jest wówczas
    jako udział zsumowanych odszkodowań zaakceptowanych przez Państwa do wypłaty
    występujących u wszystkich klientów z tej grupy polis do sumy składek zapłaconych przez
    wszystkich klientów z grupy objętych tą polisą grupową.
    Umowy zawierane z klientami z grupy nie precyzują w jakiej proporcji należy
    przyporządkować bonus/malus do poszczególnych klientów. Zwykle bonusy/malusy są
    przydzielane każdemu klientowi. Przykładowo, jeśli wskaźnik szkodowości wskazuje, że
    bonus wyliczony dla grupy polis wynosi 17 %, to każdy klient otrzyma bonus wynoszący 17
    % składki jaką zapłacił w danym okresie obowiązywania polisy. Innymi słowy, wysokość
    wynagrodzenia za usługę od klienta ani jego indywidualny wskaźnik szkodowości nie ma
    bezpośredniego wpływu na przyznanie mu bonusu. O tym decyduje wskaźnik
    szkodowości obliczany jak wyżej (na zsumowanych wartościach). Oznacza to, że
    przyznanie bonusa/malusa nie jest bezpośrednio skorelowane z Państwa obrotem z tym
    klientem, gdyż istotnie zależy od wskaźnika szkodowości, który nie ma bezpośredniego
    odzwierciedlenia w tym obrocie. Dopiero, gdy bonus/malus dla grupy polis jest należny, to
    wyraża się on dla klienta jako określony procent należnej od niego składki. Jest to jednak
    tylko metoda służąca wyrażeniu (obliczeniu) kwoty bonusa.
    W przypadku grupy polis „krajowych” także może dojść do sytuacji, w której jeden klient z
    grupy będzie miał wysoką szkodowość, ale ostatecznie otrzyma bonus z uwagi na ogólną
    niską szkodowość grupy. Jak również może dojść do sytuacji, w której bonus
    „wypracowany” przez grupę polis zostanie przydzielony tylko jednemu klientowi z grupy i
    pozostali klienci posiadający polisy z grupy polis nie otrzymają bonusu. Jako że przypadek
    grupy polis „krajowych” jest podobny do opisywanej wyżej grupy polis
    „międzynarodowych”, w tym przypadku również brakuje korelacji pomiędzy przyznaniem
    bonusa/malusa a kwotą wynagrodzenia za usługę (składki) należnego od poszczególnego
    klienta oraz wskaźnikiem szkodowości indywidualnie wyliczonym na polisie tego klienta.
    Jeśli jeden klient posiada u Państwa kilka polis, to dla potrzeb naliczania bonusów
    /malusów te kilka polis najczęściej będzie tworzyć grupę polis. Przykładowo, klient posiada
    u Państwa trzy polisy. Jedną polisę w PLN (nr X), jedną polisę w EUR (nr Y) oraz jedną
    polisę w USD (nr Z). Oznacza to, że w trakcie świadczenia usługi w danym okresie klientowi
    są wystawiane faktury sprzedaży do konkretnej polisy o konkretnym numerze.
    Przykładowo, jeśli faktury klientowi wystawiane są kwartalnie, to w trakcie rocznego
    okresu obowiązywania polisy otrzyma 4 faktury zawierające nr polisy X, 4 faktury
    zawierające nr polisy Y oraz 4 faktury zawierające nr polisy Z. Gdyby faktury były
    wystawiane co miesiąc, to w trakcie rocznego okresu polisy klient otrzymałby po 12 faktur
    do polis X, Y i Z. W takim przypadku wskaźnik szkodowości ustalany jest wówczas jako

    udział zsumowanych odszkodowań zaakceptowanych przez Państwa do wypłaty
    występujących na wszystkich trzech polisach do sumy składek zapłaconych w ramach tych
    trzech polis. Umowy zawierane z klientem znowu nie precyzują w jakiej proporcji należy
    przyporządkować bonus/malus do poszczególnej polisy. W tym przypadku, gdyby spojrzeć
    indywidualnie na daną polisę (fakturowaną odrębnie usługę) znowu mogłoby dojść do
    sytuacji, że indywidualnie dla polisy Z powinien zostać naliczony malus z uwagi na wysoki
    wskaźnik szkodowości. Ostatecznie jednak klient otrzyma bonus, ponieważ dla grupy polis
    wskaźnik szkodowości wynosi tyle, że warunki umowne z klientem przewidują bonus.
    Patrząc z perspektywy pojedynczej usługi ubezpieczeniowej (pojedynczej polisy) znowuż
    brakuje korelacji pomiędzy przyznaniem bonusa/malusa a wynagrodzeniem (składką) z
    tytułu zawarcia danej umowy (polisy) i wskaźnikiem szkodowości dla tej polisy.
    Obsługują Państwo także klientów, którzy posiadają jedną polisę. Nie występuje wtedy
    grupa polis, jak i wskaźnik szkodowości ustalany jest jako udział odszkodowań
    zaakceptowanych przez Państwa do wypłaty do kwoty zapłaconej składki, w odniesieniu
    do jednej polisy posiadanej przez klienta. Niemniej jednak zasady ustalania bonusów
    /malusów są analogiczne jak przy polisach grupowych. Łatwiejsze uchwycenie korelacji
    pomiędzy bonusem/malusem a kwotą wynagrodzenia (składki) wynika jedynie z
    okoliczności faktycznych sprowadzających się do istnienia jednej polisy. Nie wynika
    natomiast ze zmiany sposobu obliczania bonusa/malusa, który jest taki sam jak przy
    polisach grupowych. W szczególności przyznanie bonusa/malusa nadal nie jest
    uzależnione od wysokości składki ubezpieczeniowej (wynagrodzenia za usługę
    ubezpieczenia), lecz od okoliczności niezależnych od klienta i Państwa, tj. wskaźnika
    szkodowości, w tym ilości i wartości całkowitej kwoty odszkodowań zatwierdzonych przez
    ubezpieczyciela (Państwa) do wypłaty w danym okresie rozliczeniowym. Traktują Państwo
    bonusy/malusy jako dodatkowe opłaty odrębnie od kwoty składki. Państwa intencją nie
    jest udzielenie obniżki składki za pomocą bonusa ani podwyższenie składki malusem.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w stanie prawnym od 1 lutego 2026 r.
    naliczane bonusy, w tym bonusy za bezszkodowość oraz malusy na gruncie podatku od
    towarów i usług będą stanowiły kwoty odpowiednio obniżające lub podwyższające
    podstawę opodatkowania usługi ubezpieczeniowej świadczonej dla klienta.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
        a) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
          kwoty podatku;
        b) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
          ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
          nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
        1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
        2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych
          w momencie sprzedaży;

        3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
          wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
          ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
          na potrzeby podatku.
    W myśl art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
        1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
        2) wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
        3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
          sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
        4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
          charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Na podstawie art. 29a ust. 13 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy
      opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z
      wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
      wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
      dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
      obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
      określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
      zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w
      którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o
      której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za
      okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Zgodnie z art. 29a ust. 14 ustawy:
      Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie
      podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano
      kwotę podatku wyższą niż należna.
    W analizowanej sprawie naliczenie bonusa, w tym bonusa za bezszkodowość oraz malusa
    na gruncie podatku od towarów i usług będzie stanowiło odpowiednio obniżenie lub
    podwyższenie podstawy opodatkowania usługi ubezpieczeniowej świadczonej dla klienta.
    Przyznanie bonusa czy malusa wynika z klauzul umownych zawartych w umowach
    ubezpieczenia, a więc będzie miało ścisły związek ze świadczoną przez Państwa usługą
    ubezpieczenia. Przyznając klientowi bonus, w tym za bezszkodowość, lub też naliczając
    malus, będą Państwo stosowali odpowiedni procentowy wskaźnik bonusa/malusa
    wskazany w umowie (wyliczany jako udział łącznej kwoty odszkodowań zaakceptowanych
    przez Państwa do wypłaty w okresie obowiązywania umowy do łącznej kwoty składki
    płatnej w odniesieniu do okresu obowiązywania umowy), który - jak Państwo wskazali w
    opisie sprawy - kiedy jest klientowi należny to wyraża się dla tego klienta jako określony
    procent należnej od niego składki.
    Przyznanie bonusa/malusa będzie się wiązać każdorazowo z przepływem pieniężnym
    pomiędzy stronami umowy ubezpieczenia, tj.:
        bonus - kwota pieniężna należna od Państwa dla klienta
        malus - kwota pieniężna należna od klienta dla Państwa.
    Nie można zatem przyjąć, że kwoty te nie będą wykazywały ścisłego związku z realizowaną
    usługą ubezpieczeniową, a tym samym, że pozostaną bez wpływu na wysokość wcześniej
    określonej i zafakturowanej składki. Pomimo, że bonus czy malus przyznawany będzie

    dopiero po zakończeniu okresu obowiązywania umowy ubezpieczenia (wtedy zostanie
    obliczany wskaźnik szkodowości), to w istocie ostatecznie będzie on kształtował wartość
    należnej od klienta składki. I chociaż wskazują Państwo, że traktują bonusy/malusy jako
    dodatkowe opłaty odrębnie od kwoty składki i że Państwa intencją nie jest udzielenie
    obniżki składki za pomocą bonusu ani podwyższenie składki malusem, to ww. okoliczności
    wskazują, że bonusy/malusy odpowiednio będą obniżały lub podwyższały podstawę
    opodatkowania usługi ubezpieczeniowej świadczonej dla klienta.
    Natomiast sam sposób kalkulacji wskaźnika szkodowości i przyporządkowanie bonusów,
    w tym za bezszkodowość oraz malusów do poszczególnych klientów pozostaje bez
    wpływu na ich kwalifikację prawnopodatkową jako kwot skutkujących odpowiednio
    obniżeniem lub podwyższeniem składki ubezpieczeniowej.
    W konsekwencji, bonusy, w tym bonusy za bezszkodowość oraz malusy należy uznać na
    gruncie podatku od towarów i usług za kwoty odpowiednio obniżające lub podwyższające
    podstawę opodatkowania usługi ubezpieczeniowej świadczonej dla klienta.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy w stanie prawnym od 1 lutego 2026 r.
    nie będą Państwo zobowiązani wystawić faktury korygującej ustrukturyzowanej dotyczącej
    bonusa, w tym bonusa za bezszkodowość oraz malusa, nawet jeśli klient (usługobiorca)
    zgłosi takie żądanie w terminie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. (ustawa
    zmieniająca weszła w życie z dniem 1 lipca 2024 r.).
    Przepis art. 2 pkt 31-32 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r., stanowi,
    że:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
    31) fakturze - rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci
      elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej
      podstawie.
    32) fakturze elektronicznej - rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej
      wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.
    W myśl art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Na podstawie art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.

    Co więcej, zgodnie z art. 106b ust. 3 pkt 2 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117
      pkt 1 i art. 118 - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3
      miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano
      usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
    Jak wynika z art. 106g ust. 3a ustawy:
      Faktura ustrukturyzowana jest udostępniana i otrzymywana za pomocą
      oprogramowania interfejsowego, o którym mowa w art. 106nc ust. 1.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W przypadku, gdy po wystawieniu faktury podstawa opodatkowania lub kwota
      podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Stosownie do art. 106nc ust. 1 i ust. 3 ustawy:
        1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu
          Krajowego Systemu e Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w
          postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w
          rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
          podmiotów realizujących zadania publiczne.
        3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na elektronicznej
          platformie usług administracji publicznej wzór faktury ustrukturyzowanej.
    Ww. ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług
    oraz niektórych innych ustaw, powołany wyżej art. 106nc miał obowiązywać do 30 czerwca
    2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą zmieniającą obowiązuje do 31 stycznia 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1 ustawy, który wchodzi w życie od 1 lutego 2026 r.:
      Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur.
    Zgodnie z art. 106nh ust. 1, który wchodzi w życie od 1 lutego 2026 r.:
      W okresie trwania niedostępności Krajowego Systemu e-Faktur, o której mowa w art.
      106ne ust. 4, oraz w przypadku gdy podatnik nie ma możliwości wystawienia faktury
      ustrukturyzowanej z innego powodu niż awaria Krajowego Systemu e Faktur, o której
      mowa w art. 106ne ust. 1 i 3, podatnik wystawia faktury w postaci elektronicznej
      zgodnie z wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8.
    W przedmiotowym przypadku - jak wykazano wyżej - bonus/malus będzie przyznawany po
    zakończeniu okresu obowiązywania umowy ubezpieczenia i będzie wiązał się ze składką
    już zafakturowaną. Skoro bonusy, w tym bonusy za bezszkodowość oraz malusy będą
    wpływały na podstawę opodatkowania (będą stanowiły kwoty odpowiednio obniżające lub
    podwyższające podstawę opodatkowania usługi ubezpieczeniowej świadczonej dla
    klienta), to wystąpi obowiązek wystawienia faktur korygujących.
    Zatem, w stanie prawnym od 1 lutego 2026 r. będą Państwo zobowiązani wystawić faktury
    korygujące ustrukturyzowane dotyczącej bonusu, w tym bonusu za bezszkodowość oraz
    malusa.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 2 jest nieprawidłowe.
    Dodatkowo Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w stanie prawnym od 1 lutego
    2026 r. nie powinni Państwo na gruncie podatku od towarów i usług uznawać malusa za
    wynagrodzenie za usługę odrębną od usługi ubezpieczeniowej i w konsekwencji nie będą
    Państwo mieli obowiązku wystawienia faktury ustrukturyzowanej, nawet jeśli klient
    (usługobiorca) zgłosi takie żądanie wystawienia faktury w terminie.

    Jak już wskazano wyżej katalog czynności, które podlegają opodatkowaniu VAT, jest
    zawarty w art. 5 ustawy i wymienia m.in. odpłatne świadczenie usług. Definicja
    świadczenia usług ma jednocześnie charakter dopełniający definicję dostawy towarów i
    jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Co istotne, oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało,
    jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność (usługa)
    podlegała opodatkowaniu VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym,
    w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń
    wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    W rozpatrywanej sprawie, gdy wskaźnik szkodowości jest wysoki klientowi naliczany jest
    malus. Jest to kwota pieniężna należna od klienta dla Państwa. Przy czym, jak wykazano
    wyżej, w odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1, malusy będą podwyższały podstawę
    opodatkowania usługi ubezpieczeniowej świadczonej dla klienta. Zatem nie będą one
    stanowiły wynagrodzenia za odrębną usługę świadczoną przez Państwa na rzecz klienta,
    lecz element wynagrodzenia za usługę ubezpieczeniową, w związku z którą zostanie on
    naliczony. W konsekwencji nie będą Państwo zobowiązani do wystawienia odrębnej
    faktury, gdyż mając na względzie odpowiedź na pytanie nr 2, podwyższenie podstawy
    opodatkowania w zw. z przyznaniem malusa, będzie wiązało się z wystawieniem
    ustrukturyzowanych faktur korygujących.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 3 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja została wydana zgodnie ze stanem prawnym na dzień jej wydania,
    zatem w przypadku zmiany stanu prawnego traci ona swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.