Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.142.2025.2.ESZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-31
Teza: Sprzedaż nieruchomości niezabudowanej, która nie podlega
opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: małżeństwo
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
opodatkowanie-brak obowiązku opodatkowania
osoba-osoba fizyczna nieprowadząca działalności
gospodarczej
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    24 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 21 lutego 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży Nieruchomości
    (udziału w działce nr (...)).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        Sp. z o.o.
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
        A.A.
        B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (zwana dalej również „Wnioskodawcą” lub „Nabywcą”) jest podatnikiem czynnym
    podatku od towarów i usług („VAT”) z siedzibą w Polsce. Zasadniczym przedmiotem
    działalności nabywcy jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem
    budynków oraz sprzedaż lokali mieszkalnych lub usługowych w tych budynkach.
    A.A. i B.B. („Sprzedający”) są małżeństwem. A.A. jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce.
    A.A. od 1 stycznia 2024 r. korzysta z zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej
    zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). A.
    A. nie jest podatnikiem VAT czynnym. B.B. jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce. B.B.
    nie prowadzi zarejestrowanej w CEIDG działalności gospodarczej ani nie jest podatnikiem
    VAT czynnym.
    Małżonkowie są właścicielami udziałów w niezabudowanej nieruchomości (dalej:
    „Nieruchomość”), przy czym część z udziałów należy do ich majątku wspólnego w ramach
    wspólności majątkowej małżeńskiej, część zaś należy do majątku wyłącznie A.A..
    Nieruchomość
    Udziały w Nieruchomości należące do majątku wspólnego małżonków zostały nabyte
    przez Sprzedających w drodze zasiedzenia potwierdzonego postanowieniem sądu
    powszechnego w 2022 r. Dodatkowo część udziałów w Nieruchomości została odrębnie
    nabyta w drodze dziedziczenia do majątku osobistego A.A.

    W celu uniknięcia wszelkich wątpliwości strony podkreślają, że przedmiotem niniejszego
    zapytania jest określenie skutków podatkowych zbycia przez Zainteresowanych udziałów
    w Nieruchomości pozostających we wspólności majątkowej małżonków. Pytanie o skutki
    podatkowe dotyczące zbycia udziałów w Nieruchomości stanowiących wyłączny majątek A.
    A. są przedmiotem odrębnego wniosku.
    Nieruchomość stanowi działka ewidencyjna gruntu o nr (...), o powierzchni 0,2099 ha, dla
    której prowadzona jest księga wieczysta o nr (...). Nieruchomość w ewidencji gruntów jest
    oznaczona jako grunty orne (Rllla). Nieruchomość znajduje się w całości na obszarze
    objętym aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP).
    Zgodnie z MPZP jest to teren „zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, w
    kwartale oznaczonym na rysunku planu symbolem (...), w części w liniach
    rozgraniczających drogi wewnętrznej (...) oraz w części w liniach rozgraniczających ul. (...)”.
    Sprzedający nie podejmowali żadnych działań w celu uzyskania MPZP dla wskazanej
    Nieruchomości.
    Nieruchomość nie jest zabudowana ani budynkami, ani budowlami. Nie znajdują się na
    niej żadne obiekty budowlane. Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności
    gospodarczej prowadzonej uprzednio przez A.A. Nie była przedmiotem najmu, dzierżawy
    lub innej umowy o podobnym charakterze, nie była przedmiotem świadczeń za
    wynagrodzeniem, nie była wykorzystywana do celów działalności rolniczej, opodatkowanej
    VAT. Nie była ona użytkowania przez Sprzedających w konkretny sposób, lecz jedynie
    pozostawała ona w ich własności. Nabycie Nieruchomości nie wiązało się z żadnymi
    planami wykorzystania jej do celów komercyjnych - np. usługowych lub handlowych.
    Sprzedający nie poczynili jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia wartości
    Nieruchomości w celu sprzedaży, w szczególności jej podziału, pozyskania decyzji o
    warunkach zabudowy, jej uzbrojenia, nie ponosili nakładów na nieruchomość, nie
    prowadzili działań marketingowych dotyczących nieruchomości. Nie zamierzają także
    podejmować takich działań w przyszłości. A.A. zawarł jedynie w 2024 r. umowę z agencją
    nieruchomości w celu oferowania tej nieruchomości do sprzedaży. Bez względu na
    powyższe, to Nabywca zgłosił się do Sprzedających z ofertą nabycia Nieruchomości.
    Transakcja
    Sprzedający zawarli z Nabywcą warunkową umowę przedwstępną sprzedaży udziałów w
    Nieruchomości. W umowie strony zobowiązują się do zawarcia przyrzeczonej umowy
    sprzedaży, po m.in. uzyskaniu interpretacji indywidualnej określającej skutki planowanej
    transakcji. Sprzedający nie udzielali Nabywcy żadnych pełnomocnictw umocowujących go
    do podejmowania w imieniu Sprzedających działań w celu pozyskania decyzji lub
    zezwoleń, mających na celu zmianę stanu faktycznego lub prawnego Nieruchomości.
    Nabywca nie planuje także ponoszenia nakładów na Nieruchomość przed datą transakcji
    w celu jej ulepszenia lub uatrakcyjnienia.
    Pytania z zakresu podatku od towarów i usług
    Czy sprzedaży udziałów w Nieruchomości należących do wspólności majątkowej
    małżonków w drodze zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży będzie dostawą towarów
    będzie czynnością wykonywaną przez podatnika VAT występującego w takim charakterze?
    W przypadku uznania stanowiska w kwestii pytania 1 za nieprawidłowe, czy sprzedaż
    udziałów w Nieruchomości należących do wspólności majątkowej małżonków stanowić
    będzie czynność zwolnioną z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Ad 1
    Sprzedaż udziałów w Nieruchomości należących do wspólności majątkowej małżonków
    nie będzie wykonywana przez podatnika VAT występującego w takich charakterze. Nie
    będzie więc dostawą towarów w rozumieniu Ustawy o VAT.

    Ad 2
    W przypadku uznania, że sprzedaż udziałów Nieruchomości należących do wspólności
    majątkowej małżonków stanowi dostawę towarów wykonywaną przez podatnika VAT
    działającego w takim charakterze, nie będzie to dostawa zwolniona z VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn.
    zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Zatem status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem VAT, istotne jest
    stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    cytowanej wyżej ustawy.
    W konsekwencji uznanie, że dany podmiot sprzedając nieruchomość podejmuje działania
    w charakterze podatnika VAT wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną). Biorąc pod uwagę treść przepisów jak również
    stanowisko sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, przy uznaniu sprzedaży
    nieruchomości za działalność gospodarczą na gruncie ustawy o VAT istotne jest, czy
    sprzedawca realizuje daną sprzedaż w ramach profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych handlowca, w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bowiem podjęcie takich działań zbliżonych do tych
    podejmowanych przez podmioty profesjonalne skutkowałoby koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy). W konsekwencji, za zawodową
    (profesjonalną) działalność gospodarczą zakresie obrotu nieruchomościami, należy uznać
    taką działalność, w której czynności przybierają formę zorganizowaną i zmierzającą do
    określonego celu. Z perspektywy obrotu nieruchomościami należy tu w szczególności
    uwzględnić: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę w celu jego dalszej
    odsprzedaży z zyskiem, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, podjęcie działań
    marketingowych w celu sprzedaży działek, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia,
    uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu etc.
    Stanowisko to potwierdza bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, oparte na
    wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”).

    W wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) Trybunał podkreślił, że: „dostawę
    gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości
    dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności (...) sama liczba i zakres transakcji sprzedaży
    dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał,
    zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob.
    podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość
    okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać
    na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej
    sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    (...) okoliczność, że skarżący w postępowaniu głównym w sprawie C-181/10 zarejestrowali
    się jako podatnicy podatku VAT w systemie ryczałtowym z tytułu działalności rolniczej jest
    bez znaczenia z punktu widzenia powyższych rozważań.
    (...) Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze
    zwolnieniem z podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania
    przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie
    można uznać za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1
    dyrektywy VAT, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Powołane powyżej orzeczenie TSUE wyznaczyło aktualny kierunek interpretacyjny i
    stanowi podstawę rozstrzygnięć administracji podatkowej w przedmiotowym zakresie.
    Tożsame stanowisko znajdziemy bowiem w orzeczeniach polskich sądów
    administracyjnych.
    W wyroku NSA z 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt I FSK 143/13) sąd stwierdził, że „przepisy art.
    15 ust. 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług powinny być
    rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako
    producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba
    wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika
    zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub
    jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej
    czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności
    podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.
    Zgodnie ze stanowiskami prezentowanymi przez organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach „Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności” (tak np. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Poznaniu w interpretacji z 19 listopada 2015 roku, sygn. ILPP2/4512- 1-730/15-2/OA).
    Pogląd ten znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce organów podatkowych np. w

    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 kwietnia 2021 r.
    sygn. 0111-KDIB2-3.4014.70.2021.4.JKA oraz 0114-KDIP4-2.4012.64.2021.3.MB z 20
    kwietnia 2021 r. W ostatniej z cytowanych interpretacji organ podatkowy zauważa, że „Z
    krajowego orzecznictwa sądowo - administracyjnego wynika zatem, że stwierdzenie czy
    dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga
    każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy (...). W
    każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot
    występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do
    wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku
    do tego gruntu. Podkreślić należy - na co wskazują sądy administracyjne - że ustalenie
    jakie działania sprzedającego mogą zostać uznane za „aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami” jest przedmiotem badania w każdej indywidualnej sprawie”.
    Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności stanu faktycznego, przedstawionych we
    wniosku, należy podkreślić, że takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami brak w rozpatrywanej sprawie.
    Zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego:
        udziały Nieruchomościach znajdują się w majątku osobistym Sprzedających,
        objętym wspólnością majątkową małżeńską,
        okoliczności nabycia i dotychczasowego wykorzystywania Nieruchomości nie
        zawierają żadnych cech, które można byłoby przypisać działalności gospodarczej w
        zakresie handlu nieruchomościami lub jakiejkolwiek innej działalności, którą
        mieliby prowadzić Sprzedający (łącznie lub każde z nich odrębnie),
        Sprzedający (łącznie lub każde z nich odrębnie) nie podejmowali żadnych
        aktywnych działań zmierzających do rozpoczęcia działalności gospodarczej, nie
        dokonywali żadnych innych nakładów w celu przygotowania Nieruchomości do
        sprzedaży; nie prowadzili żadnych działań marketingowych,
        Nieruchomość w całym okresie od dnia jej nabycia nie była wykorzystywana do
        celów działalności gospodarczej Sprzedających.
    W konsekwencji, zbycie udziałów posiadanych przez Sprzedających należy uznać za
    czynność nie podlegającą VAT z uwagi na jej wykonywanie przez osoby nie będące
    podatnikami VAT w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT.
    Ad 2
    W przypadku uznania stanowiska Sprzedających w zakresie pytania 1 za poprawne,
    rozpatrywanie pytania 2 będzie bezzasadne. Jeżeli jednak organ podatkowy uzna, że
    planowana sprzedaż udziałów w Nieruchomości będzie wykonywana przez podatnika VAT,
    w ocenie Wnioskodawców, będzie ona podlegała opodatkowaniu stawką VAT, nie będzie
    bowiem podstaw do zastosowania zwolnienia z opodatkowania VAT ww. dostawy.
    Z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT są
    przede wszystkim odpłatna dostawa towaru na terytorium kraju oraz odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju. Dostawą towarów jest przeniesienie prawa do
    rozporządzenia rzeczą jak właściciel. Zbycie udziału w rzeczy uznaje się za równoważne
    dostawie tej rzeczy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT, dostawa terenów innych niż teren budowlany
    podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT. W konsekwencji, dostawa gruntu
    niezabudowanego, spełniającego definicję terenu budowlanego podlega opodatkowaniu
    VAT przy zastosowaniu podstawowej stawki opodatkowania (23%).

    Terenem budowlanym jest, zgodnie z art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT, grunt przeznaczony pod
    zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z opisem stanu faktycznego niniejszego
    wniosku, Nieruchomość 1 znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego (MPZP). Treść MPZP wskazuje, że teren jest
    przeznaczony do „zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, w kwartale
    oznaczonym na rysunku planu symbolem (...), w części w liniach rozgraniczających drogi
    wewnętrznej (...) oraz w części w liniach rozgraniczających (...)”. Nie ulega więc wątpliwości,
    że jest to teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt. 33 Ustawy o VAT.
    Jeżeli więc udziały w Nieruchomości będą przedmiotem dostawy towarów realizowanej
    przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, nie będzie w tym względzie
    podstaw do zastosowania zwolnienia z opodatkowania VAT przewidzianego w art. 43 ust.
    1 pkt 9 Ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października
    2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bez udziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.

    Przepis art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej

    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału Nieruchomości, istotne
    jest, czy w celu dokonania sprzedaży udziału w Nieruchomości (udziału w działce nr (...))
    Sprzedający podjęli aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Sprzedających
    za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatników podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb

    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym Trybunał stwierdził, że
    majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Nabywca jest podatnikiem czynnym podatku od
    towarów i usług z siedzibą w Polsce. Zasadniczym przedmiotem działalności nabywcy jest
    realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz sprzedaż
    lokali mieszkalnych lub usługowych w tych budynkach.
    Sprzedający są małżeństwem, właścicielami udziałów w niezabudowanej nieruchomości,
    przy czym część udziałów (będących przedmiotem sprzedaży opisanej w niniejszym
    wniosku) należy do ich majątku wspólnego w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Udziały w Nieruchomości należące do majątku wspólnego małżonków zostały nabyte
    przez Sprzedających w drodze zasiedzenia potwierdzonego postanowieniem sadu
    powszechnego w 2022 r.
    Sprzedający jest osoba fizyczną zamieszkała w Polsce. Od 1 stycznia 2024 r. korzysta z
    zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej zarejestrowanej w CEIDG. Sprzedająca
    jest osobą fizyczną zamieszkała w Polsce, nie prowadzi zarejestrowanej działalności
    gospodarczej ani nie jest podatnikiem VAT czynnym.
    Nieruchomość stanowi działkę ewidencyjną gruntu nr (...). Nieruchomość jest
    niezabudowana i znajduje się w całości na obszarze objętym aktualnym MPZP zgodnie z
    którym jest to teren „zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, w kwartale
    oznaczonym na rysunku planu symbolem (...), w części w liniach rozgraniczających drogi
    wewnętrznej (...) oraz w części w liniach rozgraniczających ul. (...)”.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej prowadzonej
    uprzednio przez Sprzedającego, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy
    o podobnym charakterze, nie była przedmiotem świadczeń za wynagrodzeniem, nie była
    wykorzystywana do celów działalności rolniczej, opodatkowanej VAT. Nieruchomość nie
    była użytkowana przez Sprzedających w konkretny sposób, lecz jedynie pozostawała w ich
    własności. Nabycie Nieruchomości nie wiązało się z żadnymi planami wykorzystywania jej
    do celów komercyjnych np. usługowych czy handlowych. Sprzedający nie poczynili
    jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia wartości Nieruchomości w celu
    sprzedaży, w szczególności jej podziału, pozyskania decyzji o warunkach zabudowy, jej
    uzbrojenia, nie ponosili nakładów na nieruchomość, nie prowadzili działań
    marketingowych dotyczących nieruchomości. Nie zamierzają także podejmować takich
    działań w przyszłości. Sprzedający zawarł jedynie w 2024 r. umowę z agencją
    nieruchomości w celu oferowania tej nieruchomości do sprzedaży. Bez względu na
    powyższe, to Nabywca zgłosił się do Sprzedających z ofertą nabycia Nieruchomości.
    Sprzedający nie udzielali Kupującemu jakichkolwiek pełnomocnictw do reprezentowania
    Sprzedających względem osób trzecich lub organów administracji do pozyskiwania decyzji
    lub postanowień wpływających na status Nieruchomości.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia tego czy Sprzedający będą działali w charakterze
    podatników podatku od towarów i usług względem planowanej transakcji.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej
    dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie
    przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że
    powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej

    jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej
    nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz okoliczności w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań
    jakie podjęte zostały w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży. Uznanie,
    że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od
    towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Bowiem, co do
    zasady, osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, nie są podatnikami podatku VAT.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że Sprzedający podejmowali działania charakterystyczne
    dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać, nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania, w odniesieniu do
    sprzedaży ww. udziału w działce, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek
    świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. udziału w działce, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że
    dostawa przez Sprzedających udziału w działce nr (...) wypełni przesłanki działalności
    gospodarczej.
    Przedmiotem planowanej transakcji będzie udział w niezabudowanej działce nr (...), która
    w całym okresie od dnia jej nabycia nie była wykorzystywana przez Sprzedających do
    celów działalności gospodarczej a jedynie pozostawała w ich własności. Sprzedający:
        nie podejmowali żadnych aktywnych działań zmierzających do rozpoczęcia
        działalności gospodarczej,
        nie poczynili jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia wartości działki w
        celu sprzedaży,
        nie prowadzili żadnych działań marketingowych.
    Sprzedający nie prowadzili na nieruchomości działalności gospodarczej, nie dokonywali
    również żadnych innych czynności, które świadczyłyby za uznaniem ich za podatników
    podatku od towarów i usług w związku z planowaną sprzedażą.
    W związku z tak przedstawionymi we wniosku okolicznościami sprawy stwierdzić należy,
    że w tym konkretnym przypadku Sprzedający nie podejmowali aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób
    podobny do wykorzystywanych przez handlowców, usługodawców oraz innych
    podmiotów zajmujących się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomościami.
    Zatem brak jest podstaw do uznania Sprzedających – w związku ze sprzedażą
    nieruchomości – za podatników podatku od towarów i usług prowadzących działalność
    gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.

    Wobec powyższego, w związku ze sprzedażą udziału w działce nr (...), Sprzedający nie będą
    działali w charakterze podatników, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Sprzedaż
    udziału w przedmiotowej działce, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność
    związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, do której unormowania ustawy o
    podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.
    Tym samym zamierzona przez Sprzedających dostawa udziału w niezabudowanej działce
    nr (...), nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług w
    zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Dodatkowo, oczekiwali Państwo odpowiedzi na pytanie nr 2 dotyczące kwestii czy dostawa
    udziału w Nieruchomości przez Sprzedających będzie zwolniona od podatku VAT jedynie
    w sytuacji uznania stanowiska do pytania nr 1 za nieprawidłowe. W wydanej interpretacji
    uznałem jednak Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, tj.
    stwierdziłem, że Sprzedający nie będą działali jako podatnicy podatku VAT przy sprzedaży
    udziału w działce nr (...), zatem transakcja sprzedaży udziałów w nieruchomości nie będzie
    stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu i w związku z powyższym odstąpiłem od
    odpowiedzi na pytanie nr 2.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W
    zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja oparta jest na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. W przypadku, gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Sp. z o.o. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy Ordynacja podatkowa.