Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.256.2025.2.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Spółce przysługuje prawo do amortyzacji poniesionych oraz
ponoszonych wydatków od 2018 roku na ulepszenia
nieruchomości mieszkalnych w obcych środkach trwałych, o
którym mowa w art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT ale nie
oddanej do użytkowania przed 31 grudnia 2022 roku, a w
konsekwencji rozpoczęcie amortyzacji po 31 grudnia 2022
roku.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
budynek-budynek mieszkalny
nakłady
ulepszenie
środek-środek trwały-obcy środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 2-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia
    czy spółka ma prawo do amortyzacji inwestycji w obcych środkach trwałych rozpoczętej w
    2018 roku, ale rozpoczętej po 31 grudnia 2022 r. na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 16 czerwca 2025 r. (wpływ 20
    czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ
    ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (dalej jako: Wnioskodawca oraz Spółka), zarejestrowaną pod
    adresem (...), wpisaną do KRS pod numerem NIP: (...) i numerem REGON: (...)
    Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3
    ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.). dalej jako: ustawa o CIT).
    Wnioskodawca zawarł umowę dzierżawy, Spółka od roku 2018 ponosiła ponosi wydatki na
    inwestycje nieruchomości mieszkalnych w obcych środkach trwałych. Przedmiotem
    wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej jest możliwość amortyzowania
    ponoszonych licznych wydatków zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.
    Wydatki te obejmują zarówno nakłady na prace remontowe, modernizacyjne,
    adaptacyjne, jak i ulepszenia w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT. Spółka, realizując
    swoje cele gospodarcze, finansuje z własnych środków oraz kredytów inwestycyjnych
    szeroki zakres działań obejmujących między innymi kapitalne remonty instalacji, wymianę
    elementów konstrukcyjnych i wykończeniowych, modernizację systemów energetycznych i
    grzewczych, adaptację pomieszczeń do nowych funkcji użytkowych, a także dostosowanie
    nieruchomości do obowiązujących standardów technicznych i estetycznych.
    Wydatki te, z uwagi na swój charakter, skalę oraz trwałe zwiększenie wartości użytkowej
    przedmiotu inwestycji, kwalifikują się jako inwestycje w obcych środkach trwałych. W
    związku z powyższym, w ocenie Spółki, spełnione zostały przesłanki umożliwiające
    rozpoczęcie amortyzacji podatkowej poniesionych nakładów zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1
    ustawy o CIT, który przewiduje możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od
    inwestycji w obcym środku trwałym traktowane na równi ze środkiem trwałym podatnika.
    Podsumowując przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji
    podatkowej jest zatem potwierdzenie, iż Spółka jest uprawniona do amortyzowania
    ponoszonych nakładów inwestycyjnych w odniesieniu do obcych środków trwałych, z
    zachowaniem zasad określonych w przepisach ustawy o CIT, w tym przy zastosowaniu
    odpowiednich stawek amortyzacyjnych przewidzianych dla danej kategorii środków
    trwałych w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych.
    Ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki mają na celu przystosowanie oraz ulepszenie
    przedmiotowych nieruchomości w sposób niezbędny do ich skutecznego oddania w
    najem, a tym samym do osiągania przychodów z tytułu wynajmu. Nakłady te pozostają w
    bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z zamiarem prowadzenia działalności
    zarobkowej polegającej na wynajmie nieruchomości oraz generowania przychodów.

    Uzupełnienie stanu faktycznego
    1. Dla przedmiotowej nieruchomości mieszkalnej właściwym symbolem Polskiej
    Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) jest 1.11.1122 - Budynki o trzech i więcej
    mieszkaniach i tak ów budynek jest wykorzystywany. Jednakże w dniu powstania w 1912
    roku taka klasyfikacja nie istniała a formalnie budynek nigdy takiej klasyfikacji nie uzyskał.
    2. Dla przedmiotowej nieruchomości mieszkalnej właściwy numer KŚT o którym mowa we
    wniosku zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych, która została określona w
    Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji
    środków trwałych jest 1.11.110 - Budynki mieszkalne. Jednakże co istotne nie jest to
    nieruchomość Wnioskodawcy, nie została ona ujęta w ewidencji środków trwałych
    Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku jest amortyzacja inwestycji w obcym środku
    trwałym.
    3. Wnioskodawca jest stroną umowy dzierżawy z dnia 20 czerwca 2018 r. z użytkownikiem
    wieczystym tj. (...) z siedzibą w (...), nr KRS (...). Jest to podmiot nie powiązany z
    wnioskodawcą (nie powiązany zarówno kapitałowo jak i osobowo).
    4. Przedmiotem najmu, o którym mowa we wniosku, są lokale mieszkalne stanowiące
    odrębne nieruchomości lokalowe. Jest to nieruchomość zabudowana budynkiem o
                2  2powierzchni 267,63 m oraz zabudowana budynkiem o powierzchni 353 m - (...) oraz
                                2zabudowanej budynkiem o powierzchni 1581,78 m.
    Przedmiotowa nieruchomość została wpisana do Rejestru Zabytków pod numer (...).
    Wskazane nieruchomości mieszkalne są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym ich zasadniczym przeznaczeniem jest
    zapewnienie zakwaterowania na cele mieszkaniowe dla osób trzecich, zgodnie z
    zawartymi przez Wnioskodawcę umowami najmu oraz obowiązującymi przepisami prawa
    cywilnego i podatkowego.
    5. Wnioskodawca nieprzerwanie od 2018 roku ponosi nakłady na przedmiotową
    nieruchomość. Na dzień złożenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji
    podatkowej koszty związane z nieruchomością nie zostały w pełni poniesione - tj.
    Wnioskodawca zamierza dalej inwestować do momentu, aż uzna, iż jest ona gotowa do
    udostępnienia dla klientów i kontrahentów.
    6. Prace remontowe zostały zakończone z końcem 2024 roku, a od początku 2025 roku
    budynek jest oddany do użytkowania.
    Pismem z 16 czerwca 2025 r. (data wpływu 20 czerwca 2025 r.) Spółka przeformułowała
    pytanie.

## Pytanie

Czy spółka ma prawo do amortyzacji inwestycji w obcych środkach trwałych rozpoczętej w
    2018 roku, ale nie oddanej do użytkowania przed 31 grudnia 2022 roku, w konsekwencji
    czego rozpoczęcie amortyzacji po 31 grudnia 2022 roku na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawcy przysługuje prawo do amortyzacji poniesionych oraz ponoszonych
    wydatków na ulepszenie nieruchomości mieszkalnych w obcych środkach trwałych o
    których mowa w art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.

    W przedmiotowej sprawie niewątpliwie powyższa definicja została spełniona, jednakże
    wyłącznie określone w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit c odnosi się do odpisów amortyzacyjnych o
    których mowa w art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, które to mają zastosowanie w
    rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z powyższym powinniśmy oprzeć rozważania na wykładni
    art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, który wskazuje, że:
    Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego
    okresu używania:
    1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      "inwestycjami w obcych środkach trwałych",
    2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
    3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności
      podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem
      lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
    - zwane także środkami trwałymi
    Zastrzeżenie art. 16c nie odnosi się do inwestycji w obcym środku trwałym, lecz jedynie do
    amortyzacji nieruchomości mieszkalnej. W brzmieniu art. 16c ust. 2a amortyzacji nie
    podlegają budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej - zwane odpowiednio środkami trwałymi
    lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    W rozumieniu przepisów ustawy o CIT zakaz amortyzacji dotyczy właścicieli nieruchomości
    mieszkalnych, przepisy nie przewidują ograniczenia w amortyzowaniu inwestycji w obcym
    środku trwałym bez względu na charakter danego środka trwałego.
    Należy wskazać, iż amortyzacji podlega inwestycja w obcym środku trwałym, a nie sam
    środek trwały. Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 26 stycznia 2022 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.565.2021.2.AW),
    inwestycja polegająca na namalowaniu muralu na obcym środku trwałym podlega
    wyłączeniu z amortyzacji z uwagi na art. 16c pkt 3 ustawy CIT.
    W tym zakresie organ uznał, że inwestycja podlega wyłączeniu z amortyzacji kosztowej z
    uwagi na fakt, że stanowi dzieło sztuki w rozumieniu wskazanego przepisu. Oznacza to, że
    organ ograniczenie w zakresie amortyzacji odniósł do istoty inwestycji, a nie środka
    trwałego, którego inwestycja dotyczyła.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy CIT wskazuje, że
    amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego
    okresu używania budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.
    Mając na uwadze, że art. 16c pkt 2a ustawy CIT także stanowi o ograniczeniu w
    amortyzacji budynków, tj. budynków mieszkalnych, należy rozumieć, iż zastrzeżenie, o
    którym mowa w art. 16a ust. 2 ustawy CIT powinno skutkować ograniczeniem w
    amortyzacji budynków mieszkalnych lub ich części tj. lokali mieszkalnych stanowiących
    odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego
    oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Skoro w przepisie art.
    16a ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy CIT wśród aktywów podlegających amortyzacji
    są wprost wskazane budynki, art. 16c pkt 2a ustawy CIT jako lex specialis wyłącza
    możliwość amortyzacji jedynie szczególnej kategorii budynków, tj. budynków
    mieszkalnych, a zatem art. 16c pkt 2a ustawy CIT odnosi się wyłącznie do art. 16a ust. 1
    pkt 1 oraz art. 16a ust. 2 pkt 2, a nie do wszystkich aktywów, które ustawodawca wskazał
    w art. 16a ustawy CIT. W tym miejscu należy wskazać, że na gruncie prawa bilansowego,
    jak i prawa podatkowego istnieje odrębność pomiędzy środkiem trwałym a inwestycją w

    obcych środkach trwałych, a zatem ewentualne utożsamianie skutków podatkowych w
    zakresie amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym ze skutkami podatkowymi w
    zakresie amortyzacji tego środka trwałego będącego własnością innego podatnika bez
    wyraźnej podstawy prawnej byłoby nieuzasadnione.
    Wyłączenie możliwości amortyzacji inwestycji w obcych środkach trwałych będących
    budynkami mieszkalnymi w żaden sposób nie realizuje deklarowanego przez
    ustawodawcę celu ukrócenia osiągania przez podatników nadmiernych korzyści
    podatkowych. Przeciwnie, oznaczałoby nieuzasadniony fiskalizm. O ile bowiem podatnicy
    pozbawieni prawa do amortyzacji własnych środków trwałych w postaci budynków
    mieszkalnych mają możliwość "odzyskania" wydatków na ich nabycie/wytworzenie w
    momencie ich odpłatnego zbycia (stają się one wówczas kosztem uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.), o tyle podatnik wytwarzający środek trwały w
    postaci inwestycji w obcym środku trwałym z reguły jest takiej możliwości pozbawiony.
    Inwestycja ta "zużywa się" w trakcie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i
    najczęściej dla właściciela budynku lub kolejnych jego użytkowników nie przedstawia już
    żadnej wartości - podatnik nie ma więc możliwości jej odpłatnego zbycia i uwzględnienia
    poniesionego kosztu w rozliczeniu podatkowym.
    Tymczasem wydatek na wytworzenie inwestycji jest nierozerwalnie związany z
    prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i niewątpliwie służy osiągnięciu
    przychodów, podlegających opodatkowaniu. Powinien więc stanowić koszt uzyskania
    przychodów - w postaci odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w okresie jego
    przydatności do użytku.
    Mając na uwadze powyższe argumenty, należy uznać, że Wnioskodawca będzie
    uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami ustawy o
    CIT, od inwestycji w obcych środkach trwałych stanowiących budynki mieszkalne, o ile
    zostały one przyjęte do używania. Przeciwne stanowisko pozostaje w sprzeczności
    zarówno z wykładnią językową przytoczonych przepisów (które expressis verbis wyłączają
    możliwość amortyzacji budynków mieszkalnych, a nie inwestycji w obcych środkach
    trwałych będących budynkami mieszkalnymi). Zgodnie bowiem z konstrukcją ustawy,
    inwestycje w obcych środkach trwałych zostały wyodrębnione jako odrębna kategoria
    środków trwałych, co znajduje potwierdzenie w art. 16j ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT,
    przewidującym odrębne zasady amortyzacji w zakresie m.in. okresu amortyzacji oraz
    stawek. Wreszcie, również wykładnia funkcjonalna przemawia za dopuszczalnością
    amortyzacji celem ustawodawcy przy wprowadzaniu ograniczenia było bowiem
    wyłączenie z amortyzacji budynków mieszkalnych jako takich, a nie inwestycji
    dokonywanych w cudzych budynkach mieszkalnych.
    Zgodnie z wykładnią systemową, powinniśmy rozpatrywać normę prawną z
    uwzględnieniem faktu, że ogół przepisów tworzy jeden spójny system prawny. Z tego
    względu, w hierarchiczny sposób należy uwzględnić wzajemne relacje między normami
    prawnymi. Nie powinno się nadawać regule prawnej znaczenia, przy którym sprzeczne
    jest ono z Konstytucją RP tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski z dnia 2 kwietnia
    1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). Ponadto zgodnie z wykładnią funkcjonalną
    powinniśmy uwzględnić społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa, a także fakty
    pozajurydczne o charakterze politycznym, społecznym, ekonomicznym, moralnym i
    obyczajowym. Interpretując przepisy prawa należy brać pod uwagę społeczne i
    ekonomiczne konsekwencje interpretacji oraz akceptowalne normy moralne, zasady
    sprawiedliwości i słuszności.
    Co najważniejsze, niejasność przepisu nie zwalnia z obowiązku jego prokonstytucyjnej
    wykładni. W rezultacie poprawna rekonstrukcja normy prawnej w oparciu o przedmiotowy
    przepis wiąże się z tzw. przełamaniem znaczenia literalnego. Jak zauważyli prof. UWr
    Przemysław Kaczmarek oraz dr Paweł Jabłoński, obecnie najbardziej wpływową koncepcją
    wykładni jest koncepcja derywacyjna stanowiąca zarazem rdzeń zintegrowanej koncepcji
    wykładni prawa w Polskim prawoznawstwie („O grze interpretatora z tekstem prawnym i

    czynnikami pozatekstowymi w derywacyjnej koncepcji wykładni prawa, Archiwum Filozofii
    Prawa i Filozofii Społecznej 2020/2, s. 50). Rdzeniem tej koncepcji jest odrzucenie
    szkodliwej dla obywateli i niebezpiecznej dla decydentów zasady clara non sunt
    interpretanda, i to zarówno w jej wersji nie inicjującej (zakazującej podejmowania
    wykładni), jak i w wersji antykonstytucyjnej (interpretatio cessat in Claris), zakazującej
    kontynuowania wykładni po osiągnięciu jasności (A. Choduń, M. Zieliński, „Uzasadnienie
    twierdzeń interpretacyjnych z perspektywy derywacyjnej koncepcji wykładni, Archiwum
    Filozofii Prawa i Filozofii Społecznej 2020/2, s. 8). Zgodnie z dominującą koncepcją
    wykładni w polskim prawoznawstwie interpretator nie może zadowolić się literalnym
    znaczeniem przepisu, ale zawsze winien zbadać uwarunkowania systemowe i
    funkcjonalne (celowościowe) - interpretatio cessat post applicationem trium typorum
    directionae.
    Sądy administracyjne i organy podatkowe nie mogą pomijać przy wykładni przepisów
    prawa podatkowego norm konstytucyjnych, jeśli służą one celowi, jakim jest interpretacja
    przepisów prawa podatkowego, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
    dnia 4 listopada 2010 r. o sygn. akt II FSK 1019/09 i stwierdził, że:
    "w trosce o swoje bezpieczeństwo prawne zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo
    oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji
    ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z
    innymi unormowaniami prawnymi".
    Konieczność uwzględniania norm konstytucyjnych przez organy administracji publicznej
    wynika wprost z zasady supremacji oraz bezpośredniego stosowania Konstytucji RP.
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z wyrażoną w art. 8 ust. 2 Konstytucji
    RP zasadą bezpośredniego stosowania jej przepisów, rzeczą organów władzy publicznej
    jest dokonywanie prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy (wyrok NSA z 1 grudnia
    2021 r., I OSK 1799/21). W dalszym fragmencie tego uzasadnienia stwierdził natomiast, że
    choć sądy nie są władne zastępować ustawodawcę, lecz w ich mocy należy właściwie
    interpretować obowiązujące prawo z uwzględnieniem nadrzędnego charakteru norm
    konstytucyjnych. Jak podkreśla dr Mikołaj Kondej wyniki wykładni językowej przepisu
    należy w systemie prawa stanowionego zawsze uzupełnić o analizę na gruncie reguł
    kolizyjnych, obejmującą między innymi analizę jego zgodności z normami wyższego rzędu,
    wartościami i klauzulami generalnymi. To właśnie w tym procesie możliwe jest to, co
    nazywa się niekiedy przełamaniem językowej granicy interpretacji przepisu. Jeżeli w danej
    sytuacji wynik literalnej interpretacji konkretnego zespołu przepisów narusza określone
    wartości lub prowadzi do absurdu, to prawidłowy sposób jego zakwestionowania polegać
    powinien na wykazaniu tej sprzeczności bądź to na gruncie obowiązujących w danej
    dziedzinie klauzul generalnych, bądź też przez odwołanie się do przepisów aktów
    nadrzędnych, w szczególności tych implementujących do systemu prawnego odwołania
    do określonych wartości („Przełamanie rezultatów wykładni językowej zgodnie z zasadą
    nadrzędności Konstytucji Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny 2019/3).
    W przedmiotowej sprawie niejasności wynikające z zapisu art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o
    CIT oraz zasady in dubio pro tributario oraz przytoczonych wykładni prawa, winniśmy
    uznać, że regulacja wprowadzona z początkiem roku 2023 tj. brak prawa do
    uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od
    nieruchomości mieszkalnej, nie powinna zostać rozszerzona o zakaz amortyzacji -
    ukosztowienia inwestycji w obcym środku trwałym ponoszonych na wybudowanie
    nieruchomości mieszkalnej.
    Należy również podkreślić, że pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego ma
    charakter środka pomocniczego, który powinien być zastosowany w przypadku
    wątpliwości, co do konstytucyjności przepisu prawnego. Gdy tych wątpliwości nie ma
    powinien sam zastosować Konstytucję RP bezpośrednio. Już w 2000 r. Naczelny Sąd
    Administracyjny stwierdził, że wyłączność orzekania o niekonstytucyjności ustaw in
    abstracto, właściwa Trybunałowi Konstytucyjnemu, nie sprzeciwiają się tezie, że - co do

    zasady - sądy rozstrzygające konkretny spór korzystają z możliwości bezpośredniego
    stosowania Konstytucji także wtedy, gdy to bezpośrednie stosowanie przybiera postać
    odmowy zastosowania przepisu ustawy pozostającego w sprzeczności z Konstytucją
    (wyrok NSA z 24 października 2000 r., V SA 613/00).
    Należy również zwrócić uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10
    lutego 2015 r. o sygn. akt P 10/11, który dotyczył zagadnienia zbliżonego do tego, który
    jest przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym
    uznano, iż ustawa nowelizująca przepisy podatku dochodowego od osób prawnych
    pozbawiająca podatników możliwości amortyzacji prawa użytkowania udziału w
    nieruchomości, wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych przed 1 stycznia 1999 r., jest niezgodna z wywodzoną z art. 2 Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku. Jak wskazał Trybunał
    Konstytucyjny z zasady demokratycznego państwa prawnego, która została sformułowana
    w art. 2 Konstytucji, wynika m.in. zasada lojalności państwa wobec obywatela. Z zasady tej
    Trybunał wyprowadził dalsze szczegółowe reguły, odnoszące się m.in. do sytuacji
    następowania po sobie zmian obowiązującego prawa. Wśród nich znajduje się reguła,
    która nakłada na ustawodawcę obowiązek ochrony praw nabytych i ochrony interesów
    będących w toku (zob. wyrok TK z 25 listopada 2010 r. o sygn. akt K 27/09, OTK ZU nr 9/A
    /2010, poz. 109). Treścią zasady ochrony praw nabytych jest zapewnienie ochrony
    publicznych i prywatnych praw podmiotowych oraz zakaz arbitralnego znoszenia lub
    ograniczania praw podmiotowych, które przysługują jednostce lub innym podmiotom
    prywatnym występującym w obrocie prawnym. Warte podkreślenia jest również to, że
    Trybunał zwrócił uwagę na szeroką swobodę ustawodawcy do kształtowania systemu
    prawnego, jednak podkreślił, iż: "swoboda w kształtowaniu materialnych treści prawa
    podatkowego jest jednak równoważona z istnieniem obowiązku przestrzegania
    konstytucyjnych standardów demokratycznego państwa prawnego. Do standardów tych
    należy w szczególności zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego
    przez nie prawa, a także ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku, które
    stanowią konkretyzację wymienionej zasady konstytucyjnej (wyrok TK z 25 czerwca 2002 r.
    sygn. K 45/01, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 46). (...) Interesy w toku są określonymi stanami
    faktycznymi, podlegającymi ochronie z uwagi na zasadę zaufania obywateli do prawa (...).
    Obowiązkiem ustawodawcy, ze względu na ochronę interesów w toku, jest ustanowienie
    przepisów, które umożliwią dokończenie przedsięwzięć rozpoczętych stosownie do
    przepisów obowiązujących w chwili ich rozpoczynania albo stworzą inną możliwość
    dostosowania się do zmienionej regulacji prawnej (zob. np. wyrok TK z 5 stycznia 1999 r.,
    sygn. akt K 27/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 1)".

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku

      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 ustawy o CIT:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      1) wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia;
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Przy czym, amortyzacji podatkowej podlegają nie tylko budowle, budynki oraz lokale
    będące odrębną własnością stanowiące własność bądź współwłasność podatnika, lecz
    także te budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, które są użytkowane
    przez podatnika na podstawie zawartych umów, bądź wybudowane na cudzym gruncie.
    Jak stanowi bowiem art. 16a ust. 2 pkt 1-3 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania:
      1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      "inwestycjami w obcych środkach trwałych",
      2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
      3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub
      współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z
      prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej
      z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami
      rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
      - zwane także środkami trwałymi;

    Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Inwestycje w obcym środku trwałym to z kolei nakłady poniesione na obcy środek trwały,
    który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy
    najmu, dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze.
    Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach, jakie
    obowiązują właściciela tego środka trwałego. Czyli co do zasady, zgodnie z art. 16i ustawy
    o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
    dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Wprawdzie art. 16j ust. 4 ustawy o CIT pozwala podatnikom indywidualnie ustalić stawki
    amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, jednak
    zapis ten należy traktować jako wyjątek od ogólnej zasady, czyli stosowania stawek
    określonych w Wykazie.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
      amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
      mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej
      przez spółdzielnie mieszkaniowe,
      2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b
      ust. 2 pkt 2 i 2a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
      wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
      składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
      działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy
    art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”) i co do
    zasady ma zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez podatników
    wynajmujących podmiotom trzecim nieruchomości mieszkalne od 1 stycznia 2022 r.
    Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca
    wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31
    grudnia 2022 r.
    Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:

      podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków
      trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do
      domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych
      przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadza zmiany w zakresie
    amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie
    we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie
    będą zatem stanowiły kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne,
    zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.
    Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład podatnicy będą mogli
    do końca 2022 r., zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
    mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
    spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1
    stycznia 2022 r.
    Przepis ten pozwala na amortyzację budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok.
    Skorzystają z tej możliwości podatnicy, którzy są w trakcie takiej amortyzacji, oraz tacy,
    którzy przed 2022 r. byli właścicielami takich nieruchomości lub praw majątkowych i
    zaczną je amortyzować w 2022 r.
    Zatem na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy
    jeszcze przez rok będą stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w
    odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1
    stycznia 2022 r. Zważywszy, że Spółka zawarła umowę dzierżawy od 2018 roku, wyłączenie
    wynikające z tego przepisu w przypadku Spółki nie ma jednak zastosowania.
    Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (Druk sejmowy nr 1532), w
    części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych:
    „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych
    składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie
    będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów
    i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.
    Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
    wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody
    uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często
    nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają
    dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje.
    (...) Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby
    mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo
    opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma
    niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań.
    Zakłada się, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym wykorzystywane w
    prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały amortyzacji, ale
    również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych.

    W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji
    nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym.”
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy i uzupełnienia wynika, że Spółka zawarła
    umowę dzierżawy. Spółka od roku 2018 ponosiła ponosi wydatki na inwestycje
    nieruchomości mieszkalnych w obcych środkach trwałych. Wydatki te obejmują zarówno
    nakłady na prace remontowe, modernizacyjne, adaptacyjne, jak i ulepszenia w rozumieniu
    art. 16g ust. 13 ustawy o CIT. Spółka, realizując swoje cele gospodarcze, finansuje z
    własnych środków oraz kredytów inwestycyjnych szeroki zakres działań obejmujących
    między innymi kapitalne remonty instalacji, wymianę elementów konstrukcyjnych i
    wykończeniowych, modernizację systemów energetycznych i grzewczych, adaptację
    pomieszczeń do nowych funkcji użytkowych, a także dostosowanie nieruchomości do
    obowiązujących standardów technicznych i estetycznych. Wydatki te, z uwagi na swój
    charakter, skalę oraz trwałe zwiększenie wartości użytkowej przedmiotu inwestycji,
    kwalifikują się jako inwestycje w obcych środkach trwałych. W związku z powyższym, w
    ocenie Spółki, spełnione zostały przesłanki umożliwiające rozpoczęcie amortyzacji
    podatkowej poniesionych nakładów zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, który
    przewiduje możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym
    środku trwałym traktowane na równi ze środkiem trwałym podatnika. Ponoszone przez
    Spółkę wydatki mają na celu przystosowanie oraz ulepszenie przedmiotowych
    nieruchomości w sposób niezbędny do ich skutecznego oddania w najem, a tym samym
    do osiągania przychodów z tytułu wynajmu. Nakłady te pozostają w bezpośrednim
    związku przyczynowo-skutkowym z zamiarem prowadzenia działalności zarobkowej
    polegającej na wynajmie nieruchomości oraz generowania przychodów. Dla
    przedmiotowej nieruchomości mieszkalnej właściwy numer KŚT o którym mowa we
    wniosku zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych, jest 1.11.110 - Budynki mieszkalne.
    Jednakże co istotne nie jest to nieruchomość Spółki, nie została ona ujęta w ewidencji
    środków trwałych Spółki, przedmiotem wniosku jest amortyzacja inwestycji w obcym
    środku trwałym. Spółka jest stroną umowy dzierżawy z dnia 20 czerwca 2018 r. z
    użytkownikiem wieczystym tj. Polską Akademią Umiejętności z siedzibą w Krakowie. Jest to
    podmiot nie powiązany z wnioskodawcą (nie powiązany zarówno kapitałowo jak i
    osobowo). Przedmiotem najmu, o którym mowa we wniosku, są lokale mieszkalne
    stanowiące odrębne nieruchomości lokalowe. Jest to nieruchomość zabudowana
                        2  2budynkiem o powierzchni 267,63 m oraz zabudowana budynkiem o powierzchni 353 m
                                              2- Pałacem Rusieckich oraz zabudowanej budynkiem o powierzchni 1581,78 m. Wskazane
    nieruchomości mieszkalne są wykorzystywane przez Spółkę w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, przy czym ich zasadniczym przeznaczeniem jest zapewnienie
    zakwaterowania na cele mieszkaniowe dla osób trzecich, zgodnie z zawartymi przez
    Wnioskodawcę umowami najmu oraz obowiązującymi przepisami prawa cywilnego i
    podatkowego. Prace remontowe zostały zakończone z końcem 2024 roku, a od początku
    2025 roku budynek jest oddany do użytkowania.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy spółka ma prawo do amortyzacji inwestycji w
    obcych środkach trwałych rozpoczętej w 2018 roku, ale nie oddanej do użytkowania przed
    31 grudnia 2022 roku, w konsekwencji czego rozpoczęcie amortyzacji po 31 grudnia 2022
    roku na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1.
    Mając na uwadze powyższe, w związku z literalnym brzmieniem art. 16c pkt 2a ustawy o
    CIT wprowadzonym od 1 stycznia 2022 roku, z prawa do amortyzacji nie może skorzystać
    podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego. W przypadku amortyzacji
    inwestycji w obcym środku trwałym (będącym budynkiem mieszkalnym), zasadne jest w
    tym względzie odwołanie się do wykładni systemowej i funkcjonalnej wskazanego powyżej
    przepisu. Z wykładni tej można wywieść, że skoro z prawa do amortyzacji nie może
    skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego, a amortyzacji w
    obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach jak właściciel tego środka
    trwałego, to zasadnym jest przyjęcie, że amortyzacji nie podlegają również nakłady

    inwestycyjne poniesione przez podatnika niebędącego właścicielem takiego budynku
    /lokalu mieszkalnego.
    Wskazać przy tym należy, że w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., II FPS 8/10 podkreślono, że w procesie
    wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub
    funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego
    przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny,
    okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę
    cel regulacji prawnej. Wykładając dany przepis prawa, należy brać pod uwagę m.in. jego
    relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa
    wewnętrzna).
    Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, iż posiadają
    Państwo prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych
    dokonywanych od wartości początkowych inwestycji w obcych środkach trwałych
    będących lokalami mieszkalnymi, udostępnionymi Państwu na podstawie umowy
    dzierżawy.
    Zatem, w analizowanej sprawie na podstawie znowelizowanego art. 16c pkt 2a ustawy o
    CIT, z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie
    może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i
    lokali mieszkalnych, a skoro amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich
    samych zasadach, jak właściciel tego środka trwałego, nie mogą Państwo dokonywać
    odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcych środkach trwałych będących lokalami
    mieszkalnymi.
    Zauważyć także należy, że potwierdzenie Państwa stanowiska stawiałoby w gorszej
    pozycji, właścicieli nieruchomości mieszkalnych, co stanowiłoby naruszenie zasady
    równości i sprawiedliwości podatkowej.
    Tym samym Państwa stanowisko, że Spółce przysługuje prawo do amortyzacji
    poniesionych oraz ponoszonych wydatków od 2018 roku na ulepszenia nieruchomości
    mieszkalnych w obcych środkach trwałych, o którym mowa w art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy
    o CIT ale nie oddanej do użytkowania przed 31 grudnia 2022 roku, a w konsekwencji
    rozpoczęcie amortyzacji po 31 grudnia 2022 roku należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytania. Inne kwestie wynikające z opisu stanu faktycznego oraz własnego stanowiska,
    które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    Podatkowej, rozpatrzone.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach

    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Tym samym nie stanowią podstawy
    prawnej przy wydawaniu interpretacji. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać
    indywidualnie.
    W związku z uiszczeniem opłaty za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    kwocie wyższej od należnej, poniesiona z tego tytułu nadpłata w kwocie 120 zł podlega
    zwrotowi zgodnie z art. 14f § 2b pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz z § 18 ust. 1
    Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu
    prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów
    budżetowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1718). Opłata zostanie zwrócona na wskazany numer
    rachunku bankowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.