Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.378.2020.1.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-04-17
Teza: możliwość zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do pracowników niebędących pracownikami naukowymi
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów-podwyższenie kosztów uzyskania przychodów; prawa-prawa autorskie; programy; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11 lutego 2020 r. (data wpływu 13 lutego 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 marca 2020 r. (data wpływu 27 marca 2020 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do pracowników niebędących pracownikami naukowymi (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 lutego 2020 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z uwagi na braki formalne wniosku, Organ podatkowy pismem z dnia 20 marca 2020 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.175.2020.1.AC (doręczonym dnia 20 marca 2020 r.) wezwał Wnioskodawcę na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) do jego uzupełnienia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na ww. wezwanie w dniu 27 marca 2020 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku (data nadania 27 marca 2020 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Centrum jest jedynym w Polsce Instytutem, którego misją jest działalność na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego Państwa w zakresie ochrony przeciwpożarowej, zarządzania kryzysowego, ochrony ludności i obrony cywilnej. Centrum jest podmiotem samofinasującym swoją działalność i jak pozostałe instytuty – pozostaje poza obszarem regulacji ustawy o finansach publicznych. Podstawą prawną działania Instytutu jest przede wszystkim Statut oraz ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1350, z późn. zm.).

W dniu 30 listopada 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy o Polskiej Akademii Nauk oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2227), wprowadzając również zmiany w ustawie o instytutach badawczych poprzez dodanie do art. 44 ust. 7 w brzmieniu: „7. Wykonywanie obowiązków pracownika naukowego stanowi działalność twórczą o indywidualnym charakterze, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231)ˮ.

Realizując swoje zadania statutowe Centrum zatrudnia pracowników naukowych, którzy wykonują obowiązki stanowiące działalność twórczą w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do której odsyła znowelizowany przepis art. 44 ust. 7 ustawy o instytutach badawczych.

Praca wykonywana przez pracowników naukowych zatrudnionych w Instytucie – podobnie jak praca nauczyciela akademickiego – jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zaś pracownik jest twórcą w rozumieniu tej ustawy. Tym samym uzyskiwanie przychodu przez pracownika naukowego Instytutu wynika z korzystania przez twórcę z praw autorskich/pokrewnych lub rozporządzania tymi prawami.

Należy zatem przyjąć, że przychody są uzyskiwane z rodzajów działalności wymienionych w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym prowadzonej działalność naukowej, badawczej czy też badawczo-rozwojowej.

Pismem z dnia 27 marca 2020 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że pozostali pracownicy niebędący pracownikami naukowymi wykonują różnego rodzaju prace realizowane w ramach zadań Statutowych, w tym m.in. prowadzą badania, biorą udział w projektach krajowych i zagranicznych, pracują w laboratoriach, wydają książki naukowe i artykuły, zajmują się certyfikowaniem produktów, biorą udział/organizują konferencje i szkolenia.

Pozostali pracownicy są twórcami w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli w ramach wykonywanej przez siebie pracy stworzą dające się wyodrębnić dzieła/utwory ˗ stanowiące przedmiot prawa autorskiego.

Według stanowiska Instytutu, do takich dzieł/utworów określonych w § 1 ust. 1 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, mogą zaliczać się w szczególności:

1.  publikacje:
    1.  w czasopiśmie (zawierające 5 cytowań z dwóch ostatnich lat oraz jedno cytowanie z lat wcześniejszych dotyczące artykułów opublikowanych w kwartalniku Centrum, bez autocytowań, afiliacja Centrum);
    2.  w półroczniku Centrum;
    3.  w czasopiśmie naukowym (zawierające 5 cytowań z dwóch ostatnich lat oraz jedno cytowanie z lat wcześniejszych dotyczące artykułów opublikowanych w kwartalniku Centrum, bez autocytowań, afiliacja Centrum);
    4.  w wydawnictwie zawodowym;
    5.  w recenzowanych materiałach konferencyjnych (międzynarodowe i krajowe);

1.  monografie, podręczniki,
2.  utwory stworzone w ramach promocji Centrum:
    1.  publikacja promocyjna krajowa nierecenzowana;
    2.  artykuł promocyjny;
    3.  wywiad promocyjny;
    4.  zaprojektowanie strony internetowej;
    5.  prezentacja na konferencję naukową będąca przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, stanowiąca utwór w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych;

1.  opracowanie/sprawozdanie zawierające efekty prac rozwojowych i badań naukowych, będące przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, stanowiące utwór w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych,
2.  recenzje pracy doktorskiej, habilitacyjnej,
3.  krajowa/europejska ocena techniczna posiadająca cechy utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych,
4.  inne (w tym m.in. zakończone np. zgłoszeniem patentu/wzoru użytkowego; opracowanie nowatorskiego programu szkoleń itp.).

Przedstawiony wyżej katalog aktywności pracowników, które mogą zostać uznane za dzieła/utwory – w przypadku ich wytworzenia przez pozostałych pracowników – będzie można zakwalifikować jako „utworyˮ powstałe w dziedzinie określonej w art. 22 ust. 9b pkt 8, tzn. dotyczące działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.

W umowach o pracę z pozostałymi pracownikami planuje się dokonać podziału wynagrodzenia na część wynagrodzenia tytułem pracy o charakterze twórczym oraz część za wykonywanie pozostałych czynności. Składnikami wynagrodzenia Pracownika, do których może mieć zastosowanie norma 50% kosztów uzyskania przychodów jest wynagrodzenie zasadnicze. Część wynagrodzenia za czynności organizacyjne, niemające charakteru twórczego, nie może być mniejsza niż 20% wynagrodzenia zasadniczego.

Wyznaczenie udziału procentowego wynagrodzenia, do którego stosowana byłaby norma 50% kosztów uzyskania przychodów dokonywana byłaby w oparciu o Matrycę procentową wynagrodzenia zasadniczego, do którego mogą mieć zastosowanie 50% koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z tą matrycą ustalono, że % wynagrodzenia zasadniczego i czasu pracy w ciągu każdego miesiąca w danym roku kalendarzowym (podatkowym) wykorzystywanego przez pracowników innych niż naukowi wynosiłaby:

1.  dla pracowników badawczo-technicznych oraz inżynieryjno-technicznych – 0-70%,
2.  dla pozostałych pracowników – 0-35%.

W umowach o pracę Centrum planuje zawrzeć następujące postanowienia (cyt.): „ §

1.  Ustala się, że wynagrodzenie zasadnicze Pracownika (twórcy w rozumieniu przepisów Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych) składa się z:
    1.  wynagrodzenia (honorarium) za prace naukowo-badawcze oraz prowadzenie badań naukowych, publikacje, monografie, podręczniki, recenzje pracy doktorskiej, habilitacyjnej\`(...)\`.
    2.  pozostałej części wynagrodzenia za wykonywanie obowiązków pracowniczych niezwiązanych z wykonywaniem prac stanowiących utwory w rozumieniu przepisów Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowiących co najmniej 20% wynagrodzenia zasadniczego.
2.  Ustala się, że wynagrodzenie z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich nie może przekroczyć \`(...)\`\`(...)\`% przyznanego Pracownikowi wynagrodzenia zasadniczego, (wpisać % według załącznika nr 1 do niniejszego zarządzenia)ˮ.

Czas pracy pozostałych pracowników będzie ewidencjonowany w formie kart pracy – wypełnianych przez pracownika i potwierdzonych przez jego kierownika oraz pracownika działu kadr potwierdzającego nieobecności danego pracownika w pracy.

Warunkiem skorzystania przez pracowników z 50% kosztów uzyskania przychodów będzie przestrzeganie następujących zasad:

1.  pracownicy wykonujący dzieła/utwory powinni złożyć w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku Oświadczenie-plan, podając planowane prace autorskie i twórcze w kolejnym roku kalendarzowym, do których będą mogły mieć stosowane 50% koszty uzyskania przychodów w związku z przeniesieniem na pracodawcę praw autorskich do stworzonych utworów;
2.  pracownicy powinni złożyć, w terminie do dnia 31 stycznia następującego po danym roku kalendarzowym (podatkowym) Oświadczenie-sprawozdanie, dotyczące wykonania na rzecz Centrum w poprzednim roku kalendarzowym prac/utworów chronionych prawem autorskim wraz z Kartami pracy za każdy miesiąc;
3.  następnie Komisja ds. Praw Autorskich, w terminie do dnia 15 lutego następującego po danym roku kalendarzowym (podatkowym) dokona analizy i weryfikacji składanych Oświadczeń-sprawozdań wraz z Kartami pracy pod względem ich kompletności i zgodności formalnej i zarekomenduje złożone Oświadczenia-sprawozdania do zatwierdzenia Dyrektorowi Centrum. Wspomniana wyżej Komisja ds. Praw Autorskich zostanie powołana przez Dyrektora, a w jej składzie znajdą się przedstawiciele poszczególnych działów, w tym m.in. przedstawiciel działu prawnego, finansowego oraz działu kadr. Do zadań Komisji będzie należała:
    *   analiza i weryfikacja składanych Oświadczeń-sprawozdań wraz z Kartami pracy pod względem ich kompletności i zgodności formalnej,
    *   rekomendacja złożonych Oświadczeń-sprawozdań do zatwierdzenia Dyrektorowi Centrum w terminie do dnia 15 lutego następującego po danym roku kalendarzowym (podatkowym),
    *   obowiązek stałego nadzoru i weryfikacji nad prawidłową realizacją zarządzenia regulującego 50% koszty uzyskania przychodów oraz zbieranie opinii i wnioskowanie w zakresie zmian dotyczących 50% kosztów uzyskania przychodów;
4.  zatwierdzone przez Dyrektora Centrum Oświadczenie-sprawozdanie wraz z Kartami pracy zostaje przekazane do działu księgowego, który w terminie do końca lutego następującego po danym roku kalendarzowym (podatkowym) wystawi pracownikowi zaświadczenie dla celów rozliczenia rocznego podatku zrealizowanych prac, do których mają zastosowanie 50% koszty uzyskania przychodów.

Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę na fakt, że pracownicy składający Oświadczenie-plan i Oświadczenie-sprawozdanie będą ponosić odpowiedzialność majątkową i prawną za nieprawdziwe dane wskazane w złożonych swoich oświadczeniach.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej wskazania momentu przejścia na Instytut majątkowych praw autorskich do utworów stworzonych przez pracowników należy wskazać na planowane zapisy umów o pracę, w których ustalone zostałoby, że (cyt.): „ §

1.  Pracodawca nabywa autorskie prawa majątkowe do utworu stworzonego przez Pracownika w ramach stosunku pracy, na wszystkich polach eksploatacji wymienionych w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
2.  Wynagrodzenie zasadnicze Pracownika obejmuje wynagrodzenie, o którym mowa w § 2 ust. 1.
3.  Pracownik zezwala na używanie utworów w całości, jak również we fragmentach.
4.  Pracodawca posiada nieograniczone prawo włączania utworów do innych utworów.
5.  Pracownik upoważnia Pracodawcę do wykonywania w jego imieniu praw autorskich osobistych, w szczególności do:
    1.  decydowania o sposobie oznaczania utworów nazwiskiem Pracownika;
    2.  decydowania o integralności treści i formy utworów;
    3.  decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;
    4.  nadzoru nad sposobem korzystania z utworów.
6.  Pracownik nie będzie wykonywał swoich osobistych praw autorskich w stosunku do Pracodawcyˮ.

Jeżeli chodzi o wypłacenie honorarium to zgodnie z Oświadczeniem-planem składanym przez pracownika wysokość wynagrodzenia (honorarium) za wykonanie ww. prac objętych prawem autorskim zostanie określona na podstawie wykonanych dzieł/utworów oraz prowadzonej przez pracownika ewidencji czasu pracy, który został szczegółowo omówiony w uzupełnieniu wniosku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy znowelizowany zakres art. 44 ust. 7 ustawy o instytutach badawczych umożliwia zastosowanie do wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w Instytucie na stanowiskach naukowych 50% koszty uzyskania przychodu bez konieczności dzielenia wynagrodzenia na pracę o charakterze twórczym i pozostałe obowiązki?
2.  Czy w przypadku uznania, że do pracowników zatrudnionych na stanowiskach naukowych w Centrum nie można zastosować 50% kosztów uzyskania przychodu do całości wynagrodzenia obejmującego pracę twórczą oraz pozostałe obowiązki, Instytut może wyodrębnić wynagrodzenie odpowiadające pracy twórczej i zastosować 50% koszty uzyskania przychodu poprzez określenie czasu pracy poświęconego na realizację określonego dzieła?
3.  Czy Instytut może zastosować do pozostałych pracowników Instytutu 50% koszty uzyskania przychodu do wyodrębnionego wynagrodzenia odpowiadającego pracy twórczej, poprzez określenie czasu pracy poświęconego przez tych pracowników na realizację określonego dzieła?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego w odniesieniu do pytania oznaczonego we wniosku nr 3. Natomiast w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i nr 2 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy, o zastosowaniu 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich decyduje wyłącznie fakt uzyskania przychodu jako wynagrodzenia za wykonanie czynności (utworu), będącej przedmiotem prawa autorskiego w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy, takich jak ,,twórcaˮ czy też „korzystanie przez twórców z praw autorskichˮ lub pojęć z nimi związanych, jak np. ,,utwórˮ. W tym zakresie ustawodawca odsyła do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności, w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy, przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe), utwory plastyczne, fotograficzne, wzornictwa przemysłowego czy też architektoniczne i architektoniczno-urbanistyczne. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną, a ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności (art. 1 ust. 3 i ust. 4 ww. ustawy).

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast, z przepisu art. 8 ust. 2 tej ustawy, wynika, że domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu. W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności, który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo zbliżony rezultat. Należy zatem podkreślić, że mimo zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w części dotyczącej podniesienia o 100% limitu stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów (do 85 528 zł rocznie) oraz wskazania dziedzin o charakterze twórczym objętych 50% kosztami, zmianie nie uległa jednak generalna zasada, że 50% koszty mogą być stosowane wyłącznie do przychodów autorów uzyskanych z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich w rozumieniu odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami.

Reasumując, przepisy art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych pozwalają uznać, że aby możliwe było zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia związanego z rozporządzeniem prawami autorskimi, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:

*   praca wykonywana przez pracownika jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych,

*   pracownik jest twórcą w rozumieniu tej ustawy i uzyskiwanie przychodu przez pracownika wynika z korzystania przez twórcę z tychże praw lub rozporządzania tymi prawami,

*   przychody muszą być uzyskiwane z tych rodzajów działalności, o których mowa w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym prowadzonej działalności naukowej.

W tym stanie rzeczy, do pozostałych pracowników, którzy nie zostali zatrudnieni na stanowiskach naukowych w Centrum, można zastosować 50% koszty uzyskania przychodu do wynagrodzenia obejmującego pracę twórczą poprzez określenie czasu pracy poświęconego na realizację określonego dzieła/utworu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 2 tej ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi, w pkt 1 wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Za pracownika w rozumieniu ww. ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy (art. 12 ust. 4 ww. ustawy).

Zgodnie natomiast z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1040, z późn. zm.), pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

W myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Przechodząc do kwestii kosztów uzyskania przychodów, są one uregulowane w przepisach rozdziału 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Osobom posiadającym status pracownika uzyskującym przychody m.in. ze stosunku pracy przysługuje co do zasady, zgodnie z przepisami art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej pełnej miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.

W odniesieniu do niektórych przychodów ustawodawca dopuścił możliwość ustalania kosztów zryczałtowanych. W przypadku korzystania przez twórców z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami, mają zastosowanie 50% koszty uzyskanego przychodu.

W takim przypadku, koszty uzyskania przychodów ustala się zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że: koszty uzyskania niektórych przychodów określa się z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami – w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9 pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 (art. 22 ust. 9a ww. ustawy).

Zgodnie z art. 22 ust. 9b omawianej ustawy podatkowej: przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu:

1.  działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych, wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz dziennikarstwa;
2.  działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
3.  produkcji audialnej i audiowizualnej;
4.  działalności publicystycznej;
5.  działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;
6.  działalności konserwatorskiej;
7.  prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1191, 1293, 1669, 2445 i 2339), do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
8.  działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.

Powyższa regulacja tworzy zamknięty katalog działalności twórczych, do których można stosować 50% koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 22 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4 i pkt 6, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych. Przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.

Jak stanowi art. 22 ust. 10a tej ustawy, przepis ust. 10 stosuje się również, jeżeli podatnik udowodni, że w roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9 pkt 1-3, były wyższe niż kwota określona w ust. 9a.

O zastosowaniu 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich decyduje wyłącznie fakt uzyskania przychodu jako wynagrodzenia za wykonanie czynności (utworu), będącej przedmiotem prawa autorskiego w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231, z późn. zm.).

Ustawa podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W szczególności – jak stanowi ust. 2 tego przepisu – przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1.  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2.  plastyczne;
3.  fotograficzne;
4.  lutnicze;
5.  wzornictwa przemysłowego;
6.  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7.  muzyczne i słowno-muzyczne;
8.  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9.  audiowizualne (w tym filmowe).

Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne (art. 1 ust. 21 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną, a ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności (art. 1 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast, z przepisu art. 8 ust. 2 tej ustawy, wynika, że domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności, który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo zbliżony rezultat.

Stosownie do treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ww. ustawy).

Należy zatem podkreślić, że mimo zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w części dotyczącej podniesienia o 100% limitu stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów (do 85 528 zł rocznie) oraz wskazania dziedzin o charakterze twórczym objętych 50% kosztami, zmianie nie uległa jednak generalna zasada, że 50% koszty mogą być stosowane wyłącznie do przychodów autorów uzyskanych z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich w rozumieniu odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami.

Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.

Powyższe oznacza, że od chwili powstania utworu do jego przyjęcia przez pracodawcę autorskie prawa pozostają przy twórcy. Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia utworu o jego nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin (art. 13 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

W razie wykonywania na podstawie stosunku pracy czynności zarówno chronionych prawem autorskim, jak i niebędących przedmiotem prawa autorskiego, pozbawionych cech twórczych, udokumentowania wymaga wartość wynagrodzenia z tytułu korzystania z prawa autorskiego. Tylko bowiem wyraźne rozróżnienie, jak również dokumentowanie prac – utworów chronionych prawem autorskim oraz wypłaconych wynagrodzeń z tego tytułu daje podstawę do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów przy zapewnieniu właściwej realizacji obowiązków płatnika w zakresie prawidłowego obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakwalifikowanie, czy wykonywana praca jest przedmiotem prawa autorskiego jest obowiązkiem płatnika, który dokonuje świadczeń z tego tytułu.

Fakt korzystania przez podatnika z prawa autorskiego powinien być udokumentowany, gdyż warunkiem zastosowania kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest, aby zaistniał utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, twórca udzielił licencji na korzystanie z danego utworu, względnie by doszło do rozporządzenia majątkowymi prawami autorskimi do tworzonego dzieła. Samo wykonywanie pracy twórczej nie oznacza bowiem automatycznie powstania utworu i przejścia praw z tego tytułu na pracodawcę.

Podwyższone koszty uzyskania przychodów można więc stosować, jeżeli wypłacone zostało wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych. Z treści umowy o pracę (lub innego dokumentu) powinno przy tym wynikać, że obowiązki ze stosunku pracy obejmują także działalność twórczą, a wyodrębniona wartość pieniężna stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu. Konieczne jest zatem dokładne wyróżnienie wynagrodzenia związanego z przeniesieniem bądź korzystaniem z praw autorskich przez pracownika.

Podsumowując, aby możliwe było zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia związanego z rozporządzeniem prawami autorskimi muszą zostać spełnione następujące przesłanki:

*   praca wykonywana przez pracownika jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych,

*   pracownik jest twórcą w rozumieniu tej ustawy i uzyskiwanie przychodu przez pracownika wynika z korzystania przez twórcę z tychże praw lub rozporządzania tymi prawami,

*   stosunek prawny łączący pracownika i pracodawcę przewiduje wypłatę wynagrodzenia należnego pracownikowi za korzystanie z praw autorskich oraz prowadzona jest stosowna dokumentacja w tym zakresie, np. szczegółowa ewidencja przeniesionych praw autorskich, a także

*   przychody muszą być uzyskiwane z tych rodzajów działalności, o których mowa w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazać również należy, że na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, samo posiadanie statusu twórcy utworów jest niewystarczające do zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodu. Niezbędne jest by twórca osiągał przychód bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich lub pokrewnych lub rozporządzaniem tymi prawami.

Dla zastosowania preferencyjnych kosztów uzyskania przychodów konieczne jest zatem określenie honorarium za rozporządzenie prawami autorskim, a więc wynagrodzenia za przeniesienie praw do konkretnego stworzonego utworu.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że pozostali pracownicy niebędący pracownikami naukowymi wykonują różnego rodzaju prace realizowane w ramach zadań Statutowych, w tym m.in. prowadzą badania, biorą udział w projektach krajowych i zagranicznych, pracują w laboratoriach, wydają książki naukowe i artykuły, zajmują się certyfikowaniem produktów, biorą udział/organizują konferencje i szkolenia. Pozostali pracownicy są twórcami w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli w ramach wykonywanej przez siebie pracy stworzą dające się wyodrębnić dzieła/utwory – stanowiące przedmiot prawa autorskiego. W przypadku wytworzenia dzieła/utworu przez pozostałych pracowników – będzie można zakwalifikować jako „utworyˮ powstałe w dziedzinie określonej w art. 22 ust. 9b pkt 8, tzn. dotyczące działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej, badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej. W umowach o pracę z pozostałymi pracownikami planuje się dokonać podziału wynagrodzenia na część wynagrodzenia tytułem pracy o charakterze twórczym oraz część za wykonywanie pozostałych czynności. Składnikami wynagrodzenia Pracownika, do których może mieć zastosowanie norma 50% kosztów uzyskania przychodów jest wynagrodzenie zasadnicze. Część wynagrodzenia za czynności organizacyjne, niemające charakteru twórczego, nie może być mniejsza niż 20% wynagrodzenia zasadniczego. Wyznaczenie udziału procentowego wynagrodzenia, do którego stosowana byłaby norma 50% kosztów uzyskania przychodów dokonywana byłaby w oparciu o Matrycę procentową wynagrodzenia zasadniczego, do którego mogą mieć zastosowanie 50% koszty uzyskania przychodów. Czas pracy pozostałych pracowników będzie ewidencjonowany w formie kart pracy – wypełnianych przez pracownika i potwierdzonych przez jego kierownika oraz pracownika działu kadr potwierdzającego nieobecności danego pracownika w pracy. Zgodnie z Oświadczeniem-planem składanym przez pracownika wysokość wynagrodzenia (honorarium) za wykonanie ww. prac objętych prawem autorskim zostanie określona na podstawie wykonanych dzieł/utworów oraz prowadzonej przez pracownika ewidencji czasu pracy.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że przedstawiony we wniosku sposób ustalenia honorarium nie spełnia przesłanek warunkujących prawo do zastosowania, podwyższonych kosztów uzyskania przychodów. Z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, że wysokość honorarium dla pracowników za przeniesienie praw autorskich do utworów będzie ustalana na podstawie wartości rynkowej przekazanego prawa autorskiego. Przez wyodrębnienie wynagrodzenia (honorarium) nie można uznać sytuacji, w której kwota honorarium autorskiego, obliczana jest w oparciu o nakład czasu pracy pracownika na wykonywanie czynności zmierzających do stworzenia utworów.

Zauważyć bowiem należy, że rejestracja czasu jest czynnością techniczną, która nie daje podstaw do zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodu, gdyż czas poświęcony na wykonanie zadania nie jest odpowiednikiem udziału w prawie autorskim do utworu i na jego podstawie nie można określić wysokości wynagrodzenia należnego pracownikowi za korzystanie przez pracodawcę z praw autorskich. Ewidencja taka jest niezbędna w celu udowodnienia wykonywania prac twórczych, ale nie określa sama w sobie wartości wynagrodzenia otrzymanego za przeniesienie praw autorskich.

Sposób ustalenia honorarium autorskiego przedstawiony we wniosku wyklucza możliwość ustalenia kosztów uzyskania przychodów twórcy będącego pracownikiem na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustalona w sposób wskazany we wniosku część wynagrodzenia jest odzwierciedleniem podziału czasu na pracę twórczą w stosunku do czasu pracy poświęconego na wypełnianie pozostałych obowiązków pracowniczych, natomiast art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy wymaga związania przychodu z uzyskaniem praw autorskich i rozporządzania nimi, a nie z czasem pracy przeznaczonym na uzyskanie/wytworzenie tych praw.

Tylko bowiem ustalenie kwoty honorarium na podstawie wartości rynkowej przekazanego przez pracownika na pracodawcę prawa autorskiego pozwala na zastosowanie do tego honorarium kosztów uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten nie znajdzie zastosowania do wynagrodzenia wyliczonego w sposób hipotetyczny, nawet jeśli będzie ono zbliżone do wartości rzeczywistej.

Niezależnie od tego, czy „honorarium autorskie” będzie wypłacane tylko w sytuacji powstania utworu i przeniesienia praw autorskich do niego to jednak kwota honorarium będzie ustalana w oparciu o czas przepracowany w danym miesiącu, a nie w oparciu o wartość rynkową przekazanego prawa autorskiego.

Ponadto – z opisu zdarzenia przyszłego wynika – że wynagrodzenie zasadnicze pozostałych pracowników obejmuje honorarium autorskie. Zatem, w miesiącach w których pracownicy przeniosą na pracodawcę majątkowe prawa autorskie część wynagrodzenia zasadniczego będzie traktowana jako „honorarium autorskie”. Natomiast wynagrodzenie zasadnicze pracownik otrzyma niezależnie od tego czy w danym miesiącu stworzy utwór do którego Wnioskodawca nabędzie prawa autorskie, a zatem również niezależnie od tego czy zostanie z niego wyodrębnione „honorarium autorskie”.

Reasumując, do przychodów osiąganych z tytułu wynagrodzenia („honorarium autorskiego”) pozostałych pracowników niebędących pracownikami naukowymi za pracę twórczą Wnioskodawca nie będzie mógł zastosować 50% kosztów uzyskania przychodu. Do całości uzyskiwanych przez pozostałych pracowników Wnioskodawcy przychodów ze stosunku pracy zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odpowiadając zatem wprost na pytanie Wnioskodawcy, w sytuacji przedstawionej we wniosku do pozostałych pracowników Instytutu do wyodrębnionego wynagrodzenia odpowiadającego pracy twórczej, poprzez określenie czasu pracy poświęconego przez tych pracowników na realizację określonego dzieła, Wnioskodawca nie będzie mógł zastosować 50% kosztów uzyskania przychodu. Do całości uzyskiwanych przez pozostałych pracowników Wnioskodawcy przychodów ze stosunku pracy zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji indywidualnej.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Bieg powyższego terminu nie rozpoczyna się do dnia zakończenia okresu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID (art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 i 567) dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568)).