Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.679.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-08
Teza: Opodatkowanie odpłatnego zbycia nieruchomości, nabytej
pierwotnie jako prawo wieczystego użytkowania gruntu.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
udział
współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 4 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan
    – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 grudnia 2025 r. (wpływ 8 grudnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) września 2002 r. w (...) w kancelarii notarialnej (...) wraz z dwoma kolegami nabył Pan
    od (...) prawo wieczystego użytkowania gruntu (do 5 grudnia 2089 r.) wraz z budynkiem
    handlowym stanowiącym przedmiot odrębnej własności przenoszony nieodpłatnie w
    trybie art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego.
    Wyżej wymieniony budynek wybudowali Panowie na terenie dzierżawionym od (...) (za jej
    zgodą). Po likwidacji (...) i przekazaniu majątku do (...) użytkowanie wieczyste gruntu
    można było wykupić, co Panowie uczynili. Każdy z Panów nabył po 1/3 części prawa
    użytkowania wieczystego. 2 czerwca 2020 r. w (...) przed notariuszem (...) przysługujący
    Panu udział wynoszący 1/3 części podarował Pan żonie, a żona (...) oświadczyła, że tę
    darowiznę do majątku wspólnego przyjmuje. Umowy majątkowej nigdy nie zawierali
    Państwo, a więc od tego momentu (1/3 udziału) stanowi to Państwa majątek wspólny. W
    tym samym akcie notarialnym dwaj pozostali współwłaściciele również podarowali żonom
    swoje udziały. (...) kwietnia 2024 r. wystąpili Państwo do Skarbu Państwa poprzez (...) o
    nabycie praw własności gruntu zgodnie z ustawą z 26 maja 2023 r.
    W dniu (...) stycznia 2025 r. zawarli Państwo porozumienie z reprezent. Skarbu Państwa
    (...), a w nim zapisy: Skarb Państwa sprzedaje w trybie bezprzetargowym na rzecz
    dotychczasowych użytkowników wieczystych udziały po 1/3 części każdy. Sprzedaż
    następuje w związku ze zgłoszeniem roszczenia, o którym mowa w art. 198g ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz.
                       1145). Dz. gruntu (...) o pow. (...)w (...) - została oddana w użytkowanie wieczyste 5 grudnia
    1990 r. decyzją Urzędu (...). Po spełnieniu wszystkich przesłanek umożliwiających realizację
    roszczenia użytkownika wieczystego, dn. (...) lutego 2025 r. przed notariuszem (...) odkupili
    Państwo od Skarbu Państwa działkę (...) na rzecz dotychczasowych użytkowników
    wieczystych tj. (...) w udziałach wynoszących 1/3 części. W styczniu 2026 r. chcą Państwo tą
    działkę sprzedać, wszyscy właściciele (małżeństwa) po 1/3 części swoich udziałów.
    Nieruchomość od 2006 r. jest wynajmowana firmie (...). Jest Pan emerytem i nie prowadzi
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Zgodnie z art. 3 ust. 1
    oraz ust. 1a ustawy o PIT ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    W piśmie z 8 grudnia 2025 r., uzupełnił Pan opis sprawy o następujące informacje:
    Nie rozliczał ani nie rozlicza Pan przychodów z tytułu najmu w ramach działalności
    gospodarczej.
    Od 2006 r. lokal jest wynajmowany spółce (...). Przychody z tego tytułu są opodatkowane
    ryczałtem jako najem prywatny.
    Pana żona (...) nie wykorzystywała i nie wykorzystuje nieruchomości do prowadzenia
    działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy odpłatne zbycie nieruchomości (w 2026 r.), która została pierwotnie nabyta jako
    prawo użytkowania wieczystego gruntu ponad 5 lat temu (w 2002 r.), a następnie
    przekształcona we własność na podstawie umowy sprzedaży zawartej w okresie krótszym
    niż 5 lat przed planowanym zbyciem, stanowi źródło przychodu podlegające
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT)?

    Pana stanowisko w sprawie
    Nie jest źródłem przychodów odpłatne zbycie nieruchomości nabytej ponad 5 lat licząc
    od końca roku 2002, w którym nastąpiło nabycie, jako prawo użytkowania wieczystego,
    po późniejszym przekształceniu formy władztwa z dzierżawy wieczystej we własność (na
    podstawie umowy sprzedaży), od którego nie minęło ww. 5 lat, a więc taka sprzedaż nie
    podlega opodatkowaniu PIT. Nieruchomość zostanie sprzedana ponad 5 lat licząc od
    końca roku, w którym nastąpiło nabycie jako prawo użytkowania wieczystego.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji.
    Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze
    czynności prawnej inter vivos jak i mortis causa. Nie można być natomiast jednocześnie
    właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności
    przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania
    wieczystego.
    W świetle powyższego za datę nabycia, od której upływa 5-letni termin, określony w art.
    10 ust. 1 pkt 8 lit a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można
    uznać momentu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
    Jest to bowiem tylko zmiana formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości,
    której nie można utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w ww. przepisie.
    Podobne stanowisko wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia:
    31 grudnia 2017 r. 0114-KDIP3-3.4011.393.2017.1.MS2
    16 kwietnia 2025 r. 0112-KDSL1-2.4011.105.2025.2.BR

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą
    sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w
    tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania

    działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne
    zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
      - odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
      - zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.
    Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące
    znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również
    na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem,
    pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy
    odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Biorąc pod uwagę kwestię nabycia nieruchomości lub praw majątkowych do wspólności
    majątkowej małżeńskiej, należy odnieść się również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), w której zostały
    uregulowane stosunki majątkowe między małżonkami.
    Jak stanowi art. 31 § 1 przytoczonej ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe
    zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne
    (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie
    przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez
    jednego z nich.
    Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność
    łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają
    określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a
    także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu

    małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Wspólność ta jest
    wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak
    własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały również w
    ustawie Kodeks cywilny. Przepis art. 232 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) stanowi, że:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    W świetle art. 233 ww. ustawy:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    W myśl art. 234 Kodeksu cywilnego:
      Do oddania gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu
      terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste stosuje się odpowiednio
      przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.
    Przepis art. 237 Kodeksu cywilnego określa natomiast, że:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, którego przedmiotem, zgodnie z art. 232
    § 1 Kodeksu cywilnego może być grunt stanowiący własność Skarbu Państwa, jednostek
    samorządu terytorialnego lub ich związków. Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i
    sposób określenia treści tego prawa zbliża je bardziej do prawa własności niż praw
    rzeczowych ograniczonych. Ponadto, na podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i art. 237
    Kodeksu cywilnego do ww. prawa stosuje się odpowiednio przepisy o własności
    nieruchomości.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umow, o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji.
    Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze
    czynności prawnej inter vivos, jak i mortis causa. Nie można być natomiast jednocześnie
    właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności
    przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego.
    W myśl art. 235 § 1 ww. ustawy:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

    Stosownie natomiast do art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Z treści tych przepisów wynika, że użytkowanie wieczyste dotyczy gruntów stanowiących
    własność Skarbu Państwa, gminy lub związku międzygminnego, oddanych w użytkowanie
    wieczyste osobom fizycznym lub prawnym, oraz że odrębną własność stanowią budynki
    wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gminy przez wieczystego użytkownika.
    W myśl art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ww. ustawy:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Przepis art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
    Natomiast, w świetle art. 198g ust. 2 ww. ustawy:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich
        (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z
    nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego faktycznego władztwa nad
    nieruchomością. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o
    ustanowieniu (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania.
    W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    W myśl zaś art. 47 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej
      odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub
      istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
    Stosownie do art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami,
    budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie
    z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga
    się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z
    gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności.
    W przypadku zbycia nieruchomości (gruntu stanowiącego własność podatnika), na której
    wybudowano budynek – termin pięcioletni nie może być liczony odrębnie dla nabycia
    własności gruntu oraz dla wybudowanego na tym gruncie budynku, stanowiącego jego
    część składową. Bieg tego terminu liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym
    nabyto grunt na własność. Data wybudowania budynku nie ma znaczenia.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że wraz z dwoma osobami nabył Pan od (...)
    prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkiem handlowym stanowiącym
    przedmiot odrębnej własności przenoszonym nieodpłatnie w trybie art. 231 § 1 Kodeksu
    cywilnego. Budynek ten wybudowali Panowie na terenie dzierżawionym od (...) (za jej
    zgodą). Każdy z Panów nabył po 1/3 części prawa użytkowania wieczystego. (...) czerwca
    2020 r. podarował Pan żonie przysługujący Panu udział wynoszący 1/3 części, a żona
    darowiznę do majątku wspólnego przyjęła. W kwietniu 2024 r. wystąpili Państwo do
    Skarbu Państwa o nabycie praw własności gruntu zgodnie z ustawą z 26 maja 2023 r. Po
    spełnieniu wszystkich przesłanek umożliwiających realizację roszczenia użytkownika
    wieczystego odkupili Państwo od Skarbu Państwa udział 1/3 w działce. W styczniu 2026 r.
    chcą Państwo sprzedać nieruchomość. Nieruchomość od 2006 r. jest wynajmowana firmie
    (...). Nie rozliczał ani nie rozlicza Pan przychodów z tytułu najmu w ramach działalności
    gospodarczej. Przychody z tego tytułu są opodatkowane ryczałtem jako najem prywatny.
    Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Pana żona nie wykorzystywała i nie wykorzystuje
    nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przekształcenie prawa wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności nieruchomości
    nie jest nabyciem tej nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a jedynie zmianą tytułu prawnego władztwa nad
    nieruchomością, tym samym nie ma wpływu na wyliczenie 5-letniego okresu, o którym

    mowa w przytoczonym przepisie, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży
    nieruchomości lub praw majątkowych.
    Zatem datą nabycia udziału w działce w rozumieniu w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jest data nabycia przez Pana udziału w prawie
    prawie użytkowania wieczystego, a więc rok 2002.
    W konsekwencji planowana przez Pana sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie
    stanowić dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nastąpi po upływie pięciu lat licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie.
    W związku z powyższym, sprzedaż ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Ponadto, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie,
    interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem,
    interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa
    wniosek o jej wydanie. Wobec powyższego, należy podkreślić, że niniejsza interpretacja
    indywidualna stanowi ochronę prawnopodatkową tylko dla Pana, a nie dla pozostałych
    współwłaścicieli nieruchomości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.