Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.218.2025.1.JK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-10
Teza: Opodatkowanie otrzymanego odszkodowania.
Słowa kluczowe: odszkodowania
odszkodowania-odszkodowanie umowne
rozwiązanie
umowa
umowa-rozwiązanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Z podatnikiem rozwiązano umowę o pracę w trybie art. 32 kodeksu pracy (za
    wypowiedzeniem). Z uwagi na fakt, że podatnik nie zgodził się ze wskazanymi w

    wypowiedzeniu przyczynami rozwiązania z nim umowy o pracę, uznał że rozwiązanie
    umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów kodeksu pracy. W związku z
    powyższym, na podstawie art. 44 kodeksu pracy wniósł do Sądu Pracy – (...) odwołanie. Na
    podstawie art. 45 par. 2 w zw. z art. 47(1) kodeksu pracy wniósł o przyznanie mu
    odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres 3 miesięcy. Pozwany pracodawca
    nie uznał roszczenia, zaś Sąd Pracy postanowieniem z dnia xx.xx.2024 r. skierował strony
    do mediacji sądowej. W wyniku podjętych rozmów przed mediatorem strony zawarły
    ugodę sądową, na mocy której pracodawca wypłacił podatnikowi odszkodowanie z tytułu
    niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę za okres 2 miesięcy. W ugodzie
    wprost stwierdzono, że pracodawca wypłaca podatnikowi wskazaną w ugodzie kwotę
    „tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie łączącego strony stosunku
    pracy – wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony wynikające wprost z
    art. 44,45 par 2 i 47 (1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy”. Postanowieniem z
    dnia xx.xx.2024 r. Sąd Pracy zatwierdził ugodę zawartą przez strony w niniejszej sprawie
    przed mediatorem w dniu xx.xx.2024 r., nadał ugodzie klauzulę wykonalności w punktach
    oraz umorzył postępowanie w sprawie.

## Pytanie

Czy odszkodowanie wypłacone płatnikowi (powinno być – podatnikowi) na podstawie art.
    45 par. 2 w zw. z art. 47(1) kodeksu pracy, w związku z rozwiązaniem z nim umowy o pracę
    z naruszeniem przepisów kodeksu pracy korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w treści
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ewentualnie z art.
    21 ust. 3b tej ustawy?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, odszkodowanie wypłacone płatnikowi (powinno być – podatnikowi) na
    podstawie art. 45 par. 2 w zw. z art. 47(1) kodeksu pracy, w związku z wypowiedzeniem
    mu umowy o pracę z naruszeniem przepisów kodeksu pracy korzysta ze zwolnienia, o
    którym mowa w treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, wolne od podatku
    dochodowego są m.in. otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.
    Podatnik złożył pozew do Sądu Pracy o odszkodowanie, którego wysokość wynika wprost
    z art. 47(1) kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownikowi przysługuje odszkodowanie za
    niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę w wysokości wynagrodzenia za okres
    od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Z uwagi na fakt, że okres wypowiedzenia w przypadku podatnika wynosił 3 miesiące,
    należne mu odszkodowanie powinno mieć wysokość właśnie 3-krotności wynagrodzenia.
    Z uwagi na fakt, że Sąd pracy skierował sprawę do mediacji, strony podjęły rozmowy
    ugodowe przed mediatorem sądowym zakończone porozumieniem i zawarciem ugody.
    Ostatecznie w celu szybszego zakończenia postępowania przed Sądem i pewności
    rozstrzygnięcia Sądu podatnik wyraził zgodę na wypłatę mu tytułem odszkodowania za
    niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę kwoty 2-krotności wynagrodzenia.
    Taka też ugoda została zatwierdzona przez Sąd Pracy.
    Nie ma zatem wątpliwości, że wypłacone podatnikowi odszkodowanie wynika wprost z
    obowiązujących przepisów prawa - art. 47(1) kodeksu pracy i jako takie winno być
    zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych. Bez znaczenia jest przy tym, że

    ostatecznie wysokość odszkodowania została ustalona przez strony sporu sądowego w
    wyniku ugody sądowej. Wysokość ta mieści się bowiem w granicy określonej w
    przytoczonym art. 47(1) kodeksu pracy. Nadto bezzasadne byłoby „karanie” podatnika
    przez obciążenie go obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w
    przypadku zawarcia przez niego ugody przed Sądem, zaś w przypadku braku ugodowego
    zakończenia sporu i oczekiwania przez podatnika na wyrok Sądu –zwolnienie go z takiego
    podatku. Ustawodawca preferuje bowiem właśnie ugodowe zakańczanie sporów
    sądowych, czemu daje wyraz m.in. w treści art. 10 k.p.c. w sprawach, w których zawarcie
    ugody jest dopuszczalne, sąd dąży w każdym stanie postępowania do ich ugodowego
    załatwienia, w szczególności przez nakłanianie stron do mediacji), art. 205 (2) par. 1 pkt 1 k.
    p.c. (równocześnie z doręczeniem pierwszego pisma sądowego w sprawie poucza się
    strony o możliwości rozwiązania sporu w drodze ugody zawartej przed sądem lub
    mediatorem i o wpływie zawarcia ugody na koszty postępowania), art. 205 (6) par. 2 k.p.c.
    (przewodniczący powinien skłaniać strony do pojednania oraz dążyć do ugodowego
    rozwiązania sporu, w szczególności w drodze mediacji. W tym celu przewodniczący może
    poszukiwać ze stronami ugodowych sposobów rozwiązania sporu, wspierać je w
    formułowaniu propozycji ugodowych oraz wskazywać sposoby i skutki rozwiązania sporu,
    w tym skutki finansowe), art. 210 par. 2 (2) k.p.c. (sąd poucza strony o możliwości
    ugodowego załatwienia sporu, w szczególności w drodze mediacji), art. 79 ust. 1 pkt 1 h),
    pkt 2 a) i e), pkt 3 c) i d) ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (zwrot
    powodowi całości lub części opłaty od pozwu w razie zakończenia sporu ugodą).
    Całkowicie nielogicznym i niespójnym byłoby z jednej strony preferowanie przez
    ustawodawcę ugodowego zakończenia sporu, czemu daje wyraz w wyżej przytoczonych
    przepisach i „nagradzanie” za to strony postępowania, a z drugiej „karanie” go poprzez
    nakładanie na niego obowiązku zapłaty podatku, którego nie musiałby zapłacić, gdyby
    ugody nie zawarł i dążył do zakończenia procesu wyrokiem sądu.
    Z ostrożności Wnioskodawca wskazuje, że nawet, jeżeli w niniejszej sprawie nie miałoby
    znaleźć zastosowania zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to
    świadczenie podatnika uzyskane w toku postępowania przed Sądem pracy winno
    podlegać zwolnieniu z podatku na podstawie art. 21 ust. 3b tejże ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1
    ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    We wniosku wskazał Pan, że z podatnikiem rozwiązano umowę o pracę w trybie art. 32
    kodeksu pracy (za wypowiedzeniem). Na podstawie art. 44 kodeksu pracy wniesiono do
    Sądu Pracy odwołanie. Na podstawie art. 45 par. 2 w zw. z art. 47(1) kodeksu pracy
    wniesiono o przyznanie odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres 3 miesięcy.
    Pozwany pracodawca nie uznał roszczenia. W wyniku podjętych rozmów zawarto ugodę
    sądową, na mocy której pracodawca wypłacił podatnikowi odszkodowanie z tytułu
    niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę za okres 2 miesięcy. W ugodzie
    wprost stwierdzono, że pracodawca wypłaca podatnikowi wskazaną w ugodzie kwotę
    „tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie łączącego strony stosunku
    pracy – wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony wynikające wprost z
    art. 44,45 par 2 i 47 (1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy”.
    Powzięli Pan wątpliwość, czy odszkodowanie będzie podlegać zwolnieniu na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 lub ewentualnie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazać należy, że odszkodowanie stanowi – co do zasady – przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza
    to jednak, że wszystkie odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich

    znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień
    przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania
    wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności,
    kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym, świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej mogą korzystać ze
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
      1) otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

      2) odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
        a) ustawy,
        b) przepisów wykonawczych do ustawy,
        c) układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień
          zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy
          Kodeks pracy,
      3) wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą
        wprost wynikać z ww. aktów,
      4) nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    W myśl art. 44 ww. kodeksu:
      Pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy,
      o którym mowa w dziale dwunastym.
    Zgodnie art. 45 § 1 ww. ustawy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania
      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    Na podstawie art. 45 § 2 cyt. ustawy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
            1Zgodnie z art. 47:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Dla objęcia odszkodowania zwolnieniem niezbędne jest między innymi, aby z przepisów
    prawa (ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw) wynikały
    wprost wysokość lub zasady ustalania otrzymanego odszkodowania.
    Powołane powyżej przepisy Kodeksu pracy określają zakres i sposób naprawienia szkody,
    jak również zawierają element, który jest istotny z uwagi na zastosowanie zwolnienia
    podatkowego, tj. normują wysokość odszkodowania.

    Wskazać również należy, że z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, aby zachodziły
    wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, bowiem odszkodowanie to zostało przyznane wyrokiem sądowym za
    nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę. Odszkodowanie zostało zasądzone z art.
    147 w związku z art. 45 § 1 Kodeksu pracy.
    Skoro otrzymane świadczenie:
      1) jest odszkodowaniem;
      2) zostało przyznane i obliczone na podstawie przepisów Kodeksu pracy;
      3) nie zachodzą wyłączenia uniemożliwiające zwolnienie z opodatkowania
    – należy stwierdzić, że założenia wynikające z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zostały w warunkach niniejszej sprawy spełnione i
    przyznane odszkodowanie może korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na marginesie należy wskazać, że odszkodowanie przyznane w granicach wyznaczonych
    przez artykuły ustawy Kodeks pracy regulujące wysokość odszkodowania jest zwolnione
    od podatku dochodowego na podstawie ww. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Zatem
    ustalenie w ugodzie ww. odszkodowania poniżej górnej granicy wyznaczonej przepisami
    ww. kodeksu nie wpływa na jego objęcie rzeczonym zwolnieniem.
    Z uwagi na objęcie wypłaconego odszkodowania zwolnieniem przedmiotowym, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    niezasadne jest rozpatrywanie ww. odszkodowania w kontekście zwolnienia zawartego w
    art. 21 ust. 1 pkt 3b cyt. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.