Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.297.2025.5.ESZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-22
Teza: W analizowanej sprawie występują przesłanki stanowiące
podstawę do uznania Wnioskodawcy za podatnika w
rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy z tytułu dokonanej
w 2022 r. sprzedaży posiadanych przez Wnioskodawcę
udziałów w 6 lokalach mieszkalnych należących do majątku
wspólnego.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
nieruchomości-podział nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    skutków podatkowych w podatku VAT związanych ze sprzedażą udziałów w lokalach
    mieszkalnych.
    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwania - pismami z 14 maja 2025 r. (data wpływu
    15 maja 2025 r.) oraz z 27 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2019 r. nabył Pan wraz z żoną oraz osobą trzecią (brak pokrewieństwa) nieruchomość
    gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym w następujących udziałach:
        50% Pan z żoną,
        50% współwłaściciel niepowiązany.
    Sprzedający nie byli podatnikami podatku od towarów i usług (VAT) w rozumieniu art. 15
    ustawy o VAT oraz nieruchomość nie była wcześniej wykorzystywana na potrzeby
    działalności gospodarczej. Nieruchomość została nabyta z przeznaczeniem i myślą o
    własnych celach mieszkaniowych. Aby jednak można było tam zamieszkać, to należało
    dostosować ją do potrzeb własnych i tym samym wymagała drobnych napraw i
    odświeżenia.
    W związku z brakiem porozumienia między współwłaścicielami, co do sposobu jej
    użytkowania, postanowił Pan wraz z żoną oraz współwłaścicielem sprzedać udziały i
    przeznaczyć uzyskane środki na zakup nowego mieszkania. Ze względu na wielkość
                  2nieruchomości (374,6600 m) i przez to trudność sprzedaży w całości, Pan, Pana żona oraz
    współwłaściciel zdecydowaliście o jej podziale i wyodrębnieniu na 8 mniejszych lokali
    mieszkalnych celem łatwiejszej i szybszej sprzedaży.
    W 2022 r. sprzedano lokale mieszkalne:
        2 lokale sprzedano bez naliczonego podatku VAT,
        4 lokale sprzedano z naliczonym podatkiem VAT.
    Dwóch lokali mieszkalnych nie udało się Panu do dnia dzisiejszego sprzedać. Sugerując się
    tym, że jest Pan płatnikiem podatku VAT oraz że działał Pan na podstawie

    pełnomocnictwa, to należny podatek VAT ze sprzedaży wykazał Pan w swojej deklaracji -
    pliku JPK_VAT składanego z działalności gospodarczej zarówno od swojej, jak i od żony
    części (czyli łącznie od 50% nieruchomości). Współwłaściciel odprowadził należny podatek
    VAT od swojej części. Decyzja o naliczeniu VAT od transakcji sprzedaży 4 lokali
    mieszkalnych wynikała wyłącznie z ostrożności, jednakże analizując wydane już wyroki i
    interpretacje śmie Pan sądzić, że niekoniecznie była obowiązkowa.
    Środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczył Pan wraz z żoną w 2023 r. na zakup nowego
    mieszkania na własne cele mieszkaniowe, natomiast współwłaściciel przeznaczył środki na
    budowę domu. W czasie zakupu, jak i sprzedaży działał Pan na podstawie pełnomocnictwa
    udzielonego Panu przez żonę.
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą jako pośrednik w obrocie nieruchomościami
    (opodatkowaną podatkiem liniowym i jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT). Pana
    działalność nie polega i nigdy nie polegała na zakupie i sprzedaży nieruchomości, a jedynie
    pośrednictwie. Pana żona nie była zgłoszona do VAT, natomiast współwłaściciel na cele
    sprzedaży 4 lokali dokonał rejestracji do podatku VAT. Pana żona oraz współwłaściciel w
    momencie sprzedaży nie prowadzili i nadal nie prowadzą działalności gospodarczej.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wskazał Pan, że między Panem i żoną obowiązuje ustrój wspólności majątkowej
    małżeńskiej. Nieruchomość gruntowa zabudowana budynkiem mieszkalnym nabyta w
    2019 r. oraz lokal mieszkalny zakupiony w 2023 r. zostały nabyte do wspólności
    majątkowej małżeńskiej.
    W momencie nabycia nieruchomości w 2019 r. był Pan czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem VAT, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie otrzymał Pan
    faktury z wykazaną kwotą podatku przy nabyciu nieruchomości. Nie przysługiwało Panu
    prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia nieruchomości.
    Wspomniane nieruchomości (lokale mieszkalne) w żadnym okresie nie były przedmiotem
    odpłatnego najmu, dzierżawy ani innej odpłatnej czynności o podobnym charakterze.
    Żadna ze stron (ani Pan, ani Pana żona, jak również współwłaściciel) nie czerpała pożytków
    z tytułu takich umów.
    Przed sprzedażą 6 lokali mieszkalnych nie podejmował Pan żadnych aktywnych działań
    marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Nabywcy lokali zostali
    pozyskani poprzez podstawowe ogłoszenia internetowe, bez korzystania z biura
    nieruchomości.
    Nie udzielał Pan pełnomocnictwa żadnemu podmiotowi do działania w Pana imieniu w
    związku ze sprzedażą 6 lokali mieszkalnych.
    Do momentu sprzedaży 6 lokali mieszkalnych wraz z żoną przeprowadził Pan kapitalny
    remont nieruchomości wspólnie ze współwłaścicielką. Budynek był w bardzo złym stanie
    technicznym i wymagał nakładów finansowych, aby można było tam zamieszkać. Z
    pierwotnego stanu zostały jedynie ściany zewnętrzne i nośne.
    W związku z podziałem nieruchomości na 8 lokali mieszkalnych odrębna własność
    poszczególnych lokali została ustanowiona dopiero u notariusza, w momencie
    przenoszenia ich na nowych właścicieli. Przed tym momentem nie dokonano takich
    czynności.
    Na przestrzeni ostatnich 15 lat sprzedał Pan dwie nieruchomości - były to domy (...) i (...).
    Nabył je Pan jako osoba fizyczna, bez zamiaru handlu, a celem zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych. Dom w (...) był przez jakiś czas zamieszkiwany, a w (...) nie, ze względu na
    zły stan techniczny, o którym wcześniej Pan nie wiedział, a zauważył podczas chęci
    przystosowania go do potrzeb rodziny, tj. drobnych remontów. Chcąc odświeżyć
    nieruchomość, aby mógł Pan z rodziną zamieszkać okazało się, że koszt remontu i
    doprowadzenie do stanu użyteczności przewyższyłby wartość nieruchomości. Podjął Pan

    więc decyzję o sprzedaży bez dokonywania jakichkolwiek ulepszeń. Sprzedaż nastąpiła w
    stanie do remontu, a środki przeznaczył na zakup nowego mieszkanie w (...). Celem
    nabycia tych nieruchomości było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy i
    jego żony. Wnioskodawca nie rejestrował się jako podatnik VAT, nie rozliczał VAT ani PIT
    od sprzedaży tych nieruchomości.
    Podział budynku na 8 lokali nastąpił kilka miesięcy po zakupie, w trakcie remontu, z
    powodu braku porozumienia ze współwłaścicielką. Było to wymuszone sytuacją między
    współwłaścicielami aby mogli szybciej sprzedać nieruchomość i zaspokoić potrzeby
    mieszkaniowe. Szybciej jest sprzedać mniejsze lokale niż duży dom.
    6 czerwca 2022 r. na podstawie aktu notarialnego została zawarta umowa częściowego
    zniesienia współwłasności poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali. Zniesienie
    współwłasności nastąpiło jedynie względem obcej osoby - współwłaścicielki. Nie było
    zniesienia współwłasności z Pana żoną. W związku z wyodrębnieniem 8 lokali
    mieszkalnych doszło do częściowego zniesienia współwłasności pomiędzy Panem i Pana
    żoną, a współwłaścicielką, będącą osobą trzecią (niepozostającą z Panem w związku
    małżeńskim, ani w innej relacji rodzinnej). Zniesienie współwłasności miało charakter
    częściowy i dotyczyło wyłącznie dwóch lokali - nr 2 i nr 3, które do tej pory nie zostały
    sprzedane.
    Działając wspólnie z żoną, nabył Pan prawo odrębnej własności lokali nr 2 i nr 3 wraz z
    udziałem w nieruchomości wspólnej, w ramach odpłatnego zniesienia współwłasności, za
    łączną kwotę 30.000,00 zł (po 15.000,00 zł za każdy lokal). Odpowiednia część tej kwoty
    została zapłacona na rzecz współwłaścicielki, co zostało przez nią potwierdzone w akcie
    notarialnym.
    Tak więc zniesienie współwłasności nastąpiło tylko wobec współwłaścicielki - osoby obcej,
    nie dotyczyło Pana żony.
    Od momentu nabycia nieruchomość miała służyć celom mieszkaniowym. Podział na 8
    lokali miał na celu ułatwienie sprzedaży, by uzyskać środki na nowy lokal mieszkalny. Po
    podziale lokale nadal były mieszkalne.
    W momencie zakupu budynku planowano jego adaptację na dwa odrębne lokale
    mieszkalne: jeden dla Pana i Pana małżonki, drugi dla współwłaścicielki. Po uzyskaniu
    ekspertyzy technicznobudowlanej okazało się jednak, że taki podział jest niemożliwy ze
    względu na konieczność wprowadzenia istotnych zmian w strukturze budynku, w tym
    wykonania dodatkowych ścian nośnych, wzmocnienia stropów oraz ingerencji w układ
    funkcjonalny obiektu. Ekspertyza wykazała również zły stan techniczny wielu elementów
    konstrukcyjnych i instalacyjnych, a dodatkowo dowiedział się Pan, że dom jest wpisany do
    rejestru zabytków o czym nie wiedział Pan podczas zakupu. Stało się to źródłem konfliktu
    między Panem i Pana małżonką a drugim współwłaścicielem, gdyż prace mające za
    zadanie wyodrębnienie dwóch odrębnych mieszkań wymagały sporych, znacznie
    przewyższających Pana budżet nakładów finansowych. W związku z tym, na etapie
    realizacji inwestycji zdecydowano o racjonalnym ekonomicznie i technicznie podziale
    budynku na 8 samodzielnych lokali mieszkalnych, z których każdy został wyodrębniony
    trwałymi ścianami, wyposażony w instalacje sanitarne, elektryczne, kuchenne oraz
    pomieszczenia pomocnicze. Lokale te spełniają definicję samodzielnego lokalu
    mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności
    lokali.
    Początkowo Pan oraz Pana żona zakładaliście wykonanie wyłącznie drobnych prac
    adaptacyjnych. Jednak po dokonaniu oceny stanu technicznego przez rzeczoznawcę
    budowlanego stwierdzono, że budynek wymaga kapitalnego remontu, z uwagi na jego
    znaczne zużycie techniczne i konstrukcyjne. Zakres prac objął m.in. wymianę pokrycia
    dachowego, remont i wzmocnienie stropów, wykonanie nowych ścian działowych, montaż
    nowych instalacji wodno-kanalizacyjnych, elektrycznych, CO oraz całkowitą naprawę
    elewacji. Ekspertyza była również konieczna ze względu na wpis budynku do rejestru

    zabytków i potrzebę jego wykreślenia z ewidencji, co było warunkiem realizacji prac
    adaptacyjnych. Przeprowadzenie kompleksowych prac było niezbędne dla przywrócenia
    budynku do użytkowania mieszkalnego.
    Kapitalny remont dotyczył całego budynku, jeszcze przed formalnym wyodrębnieniem
    lokali mieszkalnych. Proces podziału i wyodrębnienia lokali mieszkalnych nastąpił w toku
    realizacji inwestycji, a decyzja ta była podyktowana względami konstrukcyjnymi oraz
    ekonomicznymi. Wyodrębnienie ośmiu lokali pozwoliło na optymalizację kosztów
    inwestycji i uniknięcie nadmiernych nakładów koniecznych przy próbie wydzielenia
    jedynie dwóch dużych lokali.
    Remont miał na celu przystosowanie budynku do zamieszkania przez Pana i Pana żonę
    oraz współwłaścicielkę oraz był on „wymuszony” z uwagi na bardzo zły stan techniczny
    budynku, co zostało potwierdzone przez biegłego. Przed zakupem ani Pan ani Pana żona
    oraz współwłaścicielka nie mieliście świadomości rzeczywistego stanu obiektu. Decyzja o
    wykonaniu kapitalnego remontu nie była związana ze sprzedażą lokali, lecz z chęcią
    zamieszkania w tej nieruchomości. Remont generalny został zrealizowany wyłącznie w
    celu doprowadzenia budynku do stanu umożliwiającego zasiedlenie przez właścicieli. Był
    on odpowiedzią na stan techniczny obiektu, a nie działaniem planowanym w celu
    odsprzedaży lokali.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług
    1) Czy sprzedaż lokali mieszkalnych wymagała rejestracji jako podatnik VAT oraz
      odprowadzenia podatku VAT?
    2) Jeśli tak, to czy mógł Pan odprowadzić podatek VAT od części swojej i części Pana żony?
    Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Ad. 1
    Obowiązek podatkowy w VAT.
    Pana zdaniem, sprzedaż lokali mieszkalnych nie powinna być traktowana jako działalność
    gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zakup nieruchomości miał charakter prywatny, a sprzedaż wynikała z konieczności
    rozwiązania sytuacji współwłasności.
    Podział nieruchomości oraz jej sprzedaż nie wynikały z intencji prowadzenia działalności
    gospodarczej, lecz z chęci odzyskania zainwestowanych środków i ich ponownego
    przeznaczenia na cele mieszkaniowe.
    Ponadto na podkreślenie zasługuje fakt, że sprzedaż:
        została dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym,
        Wnioskodawca, jego żona oraz współwłaściciel nie prowadzili działalności
        gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami,
        Nieruchomość pierwotnie została zakupiona na cele mieszkaniowe,
        podział na mniejsze lokale wynikał wyłącznie z konieczności sprzedaży
        nieruchomości w bardziej atrakcyjnej formie,
        sprzedaż miała charakter incydentalny i nie była prowadzona w sposób
        zorganizowany oraz powtarzalny.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach:

        Wyrok TSUE z 15 września 2011 r., sygn. C-180/10 i C-181/10, który wskazuje, że
        sprzedaż majątku osobistego nie oznacza automatycznie działalności gospodarczej
        podlegającej VAT,
        Interpretacja indywidualna z 17 marca 2023 r. (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.609.2022.3.
        PM), Dyrektor KIS stwierdził, że osoba fizyczna nie jest uznawana za podatnika VAT
        w przypadku jednorazowych, okazjonalnych transakcji sprzedaży majątku
        osobistego, które nie są prowadzone w sposób zorganizowany i ciągły,
        podobnie, w interpretacji z 30 czerwca 2016 r. (sygn. IBPP1/4512-267/16/AR),
        podkreślono, że sprzedaż nieruchomości stanowiącej majątek osobisty, nabytej bez
        zamiaru odsprzedaży i niewykorzystywanej w działalności gospodarczej, nie
        podlega opodatkowaniu VAT,
        podobne stanowisko prezentuje również interpretacja indywidualna Dyrektora
        Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2019 r., sygn. 0111-KDIB3-
        2.4012.791.2018.2.MGO, która wskazuje, że okazjonalna sprzedaż majątku
        osobistego przez osobę fizyczną, bez nadania jej stałego charakteru i bez
        podejmowania działań wykraczających poza zwykły zarząd majątkiem, nie stanowi
        działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.
    Ad. 2
    Możliwość odprowadzenia VAT od części żony.
    Uważa Pan, że skoro w chwili sprzedaży żona nie była podatnikiem VAT, to podatek od jej
    części udziału nie powinien być naliczany.
    Działał Pan na podstawie pełnomocnictwa, a sprzedaż została dokonana łącznie.
    Sugerując się tym odprowadził Pan VAT od całych wspólnych 50% udziałów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe w zakresie skutków
    podatkowych w podatku VAT związanych ze sprzedażą udziałów w lokalach mieszkalnych.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Zatem nieruchomości czy to niezabudowane, czy zabudowane, spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.

    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
      wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy/lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) - jako podatnik podatku
    VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana

    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność
    ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie
    oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości (lokali mieszkalnych) istotne jest, czy w
    świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży udziału
    w przedmiotowych lokalach, podejmował Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze
    sprzedaży tej rzeczy.
    Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału -
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się
    do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

    Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży nieruchomości
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2019 r. nabył Pan z żoną oraz osobą trzecią nieruchomość
    gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym w następujących udziałach: 50% Pan z
    żoną i 50% współwłaściciel niepowiązany. Między Panem i żoną obowiązuje ustrój
    wspólności majątkowej małżeńskiej, tak więc nieruchomość gruntowa zabudowana
    budynkiem mieszkalnym nabyta w 2019 r. została nabyta do wspólności majątkowej
    małżeńskiej. W momencie nabycia nieruchomości w 2019 r. był Pan czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Nie otrzymał Pan faktury z wykazaną kwotą podatku przy nabyciu nieruchomości. Nie
    przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia nieruchomości.
    W związku z brakiem porozumienia między współwłaścicielami co do sposobu
    użytkowania nieruchomości postanowił Pan wraz z żoną i współwłaścicielem sprzedać
    udziały i przeznaczyć uzyskane środki na zakup nowego mieszkania. Ze względu na
    wielkość nieruchomości zdecydował Pan ze współwłaścicielami o jej podziale i
    wyodrębnieniu 8 lokali celem łatwiejszej i szybszej sprzedaży, tj.:
        w 2022 r. sprzedano 2 lokale mieszkalne bez naliczonego podatku VAT,
        w 2022 r. sprzedano 4 lokale mieszkalne z naliczonym podatkiem VAT.
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą jako pośrednik w obrocie nieruchomościami, w
    momencie nabycia nieruchomości był pan czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    podatku VAT. Opisana we wniosku nieruchomość nie była jednak wykorzystywana w
    działalności gospodarczej. Należny podatek VAT ze sprzedaży wykazał Pan w swojej
    deklaracji - pliku JPK_VAT składanego z działalności gospodarczej zarówno od swojej, jak i
    od żony części. Środki uzyskane ze sprzedaży ww. lokali przeznaczył Pan wraz z żoną na
    zakup nowego mieszkalnia na cele mieszkaniowe. Podział budynku na 8 lokali nastąpił
    kilka miesięcy po zakupie. Po uzyskaniu ekspertyzy techniczno - budowlanej okazało się,
    że podział na dwa lokale (jeden dla Pana i Pana żony, drugi dla współwłaściciela) jest
    niemożliwy ze względu na konieczność wprowadzenia istotnych zmian w strukturze
    budynku. W związku z tym na etapie realizacji inwestycji zdecydowaliście Państwo o
    podziale budynku na 8 samodzielnych lokali, z których każdy został wyodrębniony
    trwałymi ścianami, wyposażony w instalacje sanitarne, elektryczne, kuchenne oraz
    pomieszczenia pomocnicze. Zdecydowali się Państwo na przeprowadzenie
    kompleksowych prac, tj. wymianę pokrycia dachowego, remont i wzmocnienie stropów,
    wykonanie nowych ścian działowych, montaż nowych instalacji wodno-kanalizacyjnych,
    elektrycznych, CO i całkowitą naprawę elewacji. Ponadto, w nadesłanym uzupełnieniu
    wskazał Pan, że na przestrzeni ostatnich 10 lat sprzedał Pan dwie nieruchomości - domy
    poniemieckie na cele mieszkaniowe Pana wraz z żoną. Środki ze sprzedaży przeznaczył
    Pan na zakup nowego mieszkania. Prowadzi Pan działalność gospodarczą jako pośrednik
    w obrocie nieruchomościami. Opisana we wniosku nieruchomość nie była
    wykorzystywana w działalności gospodarczej. Lokale mieszkalne w żadnym okresie nie
    były przedmiotem odpłatnego najmu, dzierżawy, ani innej odpłatnej czynności o
    podobnym charakterze. Nie podejmował Pan żadnych aktywnych działań marketingowych
    poza zwykłe formy ogłoszenia mających na celu dokonanie sprzedaży tych lokali. Nabywcy

    lokali zostali pozyskani poprzez podstawowe ogłoszenia internetowe, bez korzystania z
    biura rachunkowego. Nie udzielał Pan pełnomocnictwa żadnemu podmiotowi do działania
    w Pana imieniu w związku ze sprzedażą 6 lokali.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż
    lokali mieszkalnych w 2022 r. wymagała rejestracji Pana jako podatnika VAT oraz
    odprowadzenia podatku VAT od tej sprzedaży zarówno od Pana części posiadanych
    udziałów w lokalach, jak i od części udziałów przypadających Pana żonie (w sumie od 50%
    udziałów w lokalach).
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej
    sprawy.
    W odniesieniu do sprzedaży 6 wyodrębnionych, samodzielnych lokali mieszkalnych należy
    stwierdzić, że całokształt okoliczności, a w szczególności zakres, stopień zaangażowania i
    cel Pana działań wskazuje, że nie są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. W przedmiotowej sprawie podejmowany był szereg
    zorganizowanych działań, stanowiących ciąg następujących po sobie zdarzeń, które
    świadczą o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Z opisu
    sprawy wynika, że dokonywał Pan świadomych, aktywnych działań zmierzających do
    podniesienia atrakcyjności posiadanej nieruchomości w celu osiągnięcia korzyści
    finansowej.
    Przeprowadził Pan kompleksowe prace w wyniku, których doszło do wyodrębnienia 8
    samodzielnie funkcjonujących lokali i przystosowania ich do zamieszkania. Z wniosku
    wyraźnie wynika, że przed sprzedażą podjął Pan czynności wymagające zaangażowania
    środków finansowych w celu podniesienia wartości nieruchomości. W analizowanej
    sprawie kluczowym są działania przygotowawcze, m.in. kapitalny remont i wyodrębnienie
    samodzielnych lokali mieszkalnych. Całokształt działań wskazuje na działanie w sposób
    zorganizowany i planowany, a poniesione nakłady remontowe zwiększyły wartość
    nieruchomości i jej atrakcyjność rynkową. Nieruchomość posiadająca w momencie
    rozpoczęcia remontu jedynie ściany zewnętrzne i nośne, stała się po tym remoncie
    nieruchomością, w której można było wyodrębnić 8 samodzielnych lokali mieszkalnych.
    Opisane przez Pana działania, związane ze sprzedażą wyodrębnionych lokali mieszkalnych
    są przejawem Pana profesjonalnej i zorganizowanej aktywności, której nie sposób uznać
    za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym (prywatnym). Jak sam Pan
    wskazał we wniosku, sprzedaż lokali wynikała z chęci odzyskania zainwestowanych
    środków i przeznaczenia ich na zakup kolejnego lokalu mieszkalnego, a sam podział na 8
    lokali mieszkalnych miał na celu ułatwienie ich sprzedaży. W sprawie znaczenie ma
    również fakt podjęcia przez Pana działań mających charakter ciągły, zorganizowany,
    nakierowany na uzyskanie zysku ze sprzedaży nieruchomości. Wykonanie opisanych we
    wniosku czynności wskazuje na podjęcie przez Pana świadomych działań mających na celu
    sprzedaż nieruchomości, które nie mogą zostać uznane za czynności wykonywane w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym. Z całokształtu opisanego zespołu konkretnych
    czynności wynika, że sprzedaż wydzielonych lokali nastąpiła w warunkach wskazujących
    na działania w ramach działalności gospodarczej. Podjął Pan czynności zmierzające do
    podziału posiadanej nieruchomości na 8 samodzielnych, wyodrębnionych lokali.
    Podkreślenia wymaga również, że sprzedaż 6 lokali, o których mowa we wniosku, nie była
    jednorazowa - dokonywał Pan już bowiem w przeszłości sprzedaży nieruchomości - dwóch
    poniemieckich domów, które miały służyć Panu i żonie do zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych, ale ze względu na zły stan techniczny musieli Państwo te nieruchomości
    sprzedać.

    Przedstawiony w opisie zdarzenia przyszłego przebieg czynności i ich następstwo
    świadczą o tym, że działania podejmowane przez Pana były przemyślane, planowane i
    stanowiły proces, który był nastawiony na osiągnięcie zysku. Można więc tu mówić o
    trwałym i zorganizowanym działaniu, które ma charakter zarobkowy i zostało podjęte w
    celu odniesienia korzyści finansowej. Działania te cechują się dążeniem do uzyskania jak
    największego zysku z planowanej sprzedaży. Działania te, oceniane łącznie, mają cechy
    działalności gospodarczej. Nie sposób tutaj mówić o przypadkowym i okazjonalnym
    charakterze czynności, którym nie można przypisać cech osiągnięcia korzyści finansowej,
    w sytuacji, gdy podjęte są/będą czynności przygotowujące do sprzedaży w postaci
    wyodrębnienia 8 samodzielnie funkcjonujących lokali i przystosowania ich do
    zamieszkania, a następnie sprzedaży. Stwierdzić należy, że czynności takie nie mieszczą
    się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, związanym ze zwykłym gospodarowaniem
    majątkiem osobistym, natomiast noszą znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Wpływu na powyższa ocenę nie może
    mieć wskazanie przez Pana, że decyzja o wykonaniu kapitalnego remontu budynku, w
    wyniku którego finalnie wyodrębniono 8 samodzielnych lokali mieszkalnych, była
    związana z chęcią zamieszkania przez Państwa w tej nieruchomości, bowiem trudnym do
    wyobrażenia byłaby sytuacja wykorzystywania przez Państwa 8 samodzielnych lokali
    mieszkalnych do zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa
    należy uznać, że w analizowanej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę do
    uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy z tytułu dokonanej w 2022 r. sprzedaży
    posiadanych przez Pana udziałów w 6 lokalach mieszkalnych należących do majątku
    wspólnego Pana i Pana żony. Zatem czynność sprzedaży udziału w wyodrębnionych
    lokalach mieszkalnych na moment transakcji podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących tego, czy z tytułu sprzedaży miał Pan
    obowiązek rejestracji dla celów podatku VAT oraz odprowadzenia podatku VAT zarówno
    od swojej części, jak i od części żony należy zauważyć, że w momencie nabycia
    nieruchomości, tj. w 2019 r. był Pan oraz obecnie jest Pan zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    Trzeba mieć na względzie, że całokształt czynności podejmowanych przez podatnika,
    zarówno w ramach prowadzenia własnej działalności gospodarczej, jak i z tytułu innych
    czynności (np. z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych), stanowi prowadzenie działalności
    gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy, co wywiedziono powyżej. Tym samym
    dokonując rejestracji jako podatnik VAT czynny, podatnik dokonuje jej dla wszystkich
    czynności wykonywanych w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej,
    występując jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zatem w niniejszej sprawie nie było potrzeby odrębnej rejestracji jako podatnik VAT z
    tytułu dokonanej przez Pana dostawy lokali, bowiem był Pan już tym podatnikiem w
    momencie dokonywania tej sprzedaży.
    Z wniosku wynika ponadto, że lokale mieszkalne były w momencie sprzedaży własnością
    obojga małżonków i oboje małżonkowie (co wynika z treści opisu sprawy) podejmowali
    czynności związane z przygotowaniem lokali do sprzedaży, a nie wyłącznie Pan. W
    niniejszej sprawie jest Pan odrębnym od małżonki, podatnikiem podatku od towarów i
    usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy i zobowiązany był Pan do odprowadzenia
    podatku VAT od sprzedaży lokali mieszkalnych wyłącznie w części przypadającej na Pana
    jako ich współwłaściciela na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, a nie jak Pan
    wskazał, od sprzedaży „całych wspólnych 50% udziałów”.
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących
    podatek od towarów i usług wyłącznie względem Pana, a nie wywiera skutku prawnego

    dla Pana żony jako współwłaścicielki lokali mieszkalnych znajdujących się w Państwa
    majątku wspólnym.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądowych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych
    sprawach, określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się
    odnoszących.
    Oceniając całościowo Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis sprawy różnić się będzie od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr
    1 i nr 2 dotyczących podatku VAT. W zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 3 i nr 4
    dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.