Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1462-IPPP1.4512.1082.2016.9.S.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-07-07
Teza: Określenie wysokości stawki podatku VAT dla przenoszonych na Zamawiającego kosztów ubezpieczenia.
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; ubezpieczenia; usługi-usługi ubezpieczeniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ubezpieczeniowe, reasekuracyjne, pośrednictwa w świadczeniu tych usług  oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe
=================================================================

Szanowni Państwo:

1) ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 6 grudnia 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2021 r. sygn. akt. I FSK 1900/18,

2) stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

27 grudnia 2016 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 grudnia 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący określenia wysokości stawki podatku VAT dla przenoszonych na Zamawiającego kosztów ubezpieczenia. Uzupełnili go Państwo – na wezwanie Organu – pismem z 30 stycznia 2017 r. (wpływ 30 stycznia 2017 r.).

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Dotyczy sposobu opodatkowania kosztów ubezpieczenia okrętu w trakcie budowy.

Cel realizacji: Naprawa średnia i dokowa (…).

Stan realizacji pracy: Umowa nr (…) z (…). na Naprawę średnią i dokową (…) z Konsorcjum: A. w upadłości likwidacyjnej i B. została podpisana po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o ustawę z dnia 29 stycznia 2004 roku - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 907 ze zm.).

Przed przystąpieniem do wykonania naprawy jednostki pływającej Wykonawca zobowiązany był do zawarcia umowy ubezpieczenia jednostki pływającej na czas wykonywanych prac od ognia i innych zdarzeń losowych oraz odpowiedzialności cywilnej obejmującej w szczególności szkody w naprawianej jednostce, które mogą powstać w trakcie prac naprawczych, w tym również w maszynach i urządzeniach zamontowanych na naprawianej jednostce oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków dotyczących pracowników i osób trzecich, powstałych w związku z wykonywaniem przedmiotu umowy na łączną sumę ubezpieczeniową, nie mniejszą niż równowartość złożonej oferty.

Wykonawca na czas naprawy jednostki pływającej zobowiązany był dokonać cesji na rzecz Zamawiającego praw z polisy ubezpieczeniowej. Dokument ubezpieczenia musiał obejmować cały okres realizacji umowy. W przypadku, gdy dokument ubezpieczenia dotyczy krótszego okresu niż okres realizacji umowy, Wykonawca dostarcza polisę na okres następny nie później niż 7 dni przed wygaśnięciem dotychczasowej.

Cena brutto oferty obejmowała wszelkie elementy cenotwórcze - cena wykonania wszystkich prac naprawczych występujących w Wykazie Prac Naprawczych, w tym w szczególności: zysk Wykonawcy, cła, podatki, koszty produkcji, odbioru, wszystkie koszty związane z postojem okrętów w miejscu ich remontu, szkolenia, badania jakości, ubezpieczenia, tłumaczeń dokumentów, przechowania do czasu odbioru przedmiotu przez Odbiorcę.

**Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego**

Wnioskodawca w procesie realizacji umowy nr (…) z (…) r. jest Zamawiającym.

W usłudze na naprawę jednostki pływającej:

*   Zamawiającym jest: C.;
*   Wykonawcą: Konsorcjum: A. w upadłości likwidacyjnej,(…) oraz B.S.A., (…);
*   Odbiorcą: F., (…);
*   Płatnikiem: E., (…).

Umowa ubezpieczenia jest odrębną umową zawartą pomiędzy Wykonawcą a ubezpieczycielem.

Wykonawca dysponuje swobodą ubezpieczenia usługi w wybranym przez siebie zakładzie ubezpieczeń.

Zgodnie z § 16 ust. 6 ww. umowy: „Wykonawca przed przystąpieniem do wykonania naprawy okrętu zobowiązany jest do zawarcia umowy ubezpieczenia jednostki pływającej na czas wykonywanej naprawy od ognia i innych zdarzeń losowych oraz odpowiedzialności cywilnej obejmującej w szczególności szkody w naprawianej jednostce, które mogą powstać w trakcie prac naprawczych w tym również w maszynach i urządzeniach zamontowanych na naprawianej jednostce oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków dotyczących pracowników i osób trzecich, powstałych w związku z wykonywaniem przedmiotu umowy na łączną sumę ubezpieczeniową, co najmniej równowartości umowy. Wykonawca na czas naprawy jednostki pływającej zobowiązany jest dokonać cesji na rzecz Zamawiającego praw z polisy ubezpieczeniowej”.

Zgodnie z § 16 ust. 7 ww. umowy „Dokument ubezpieczenia musi obejmować cały okres realizacji umowy. W przypadku, gdy dokument ubezpieczenia dotyczy krótszego okresu niż okres realizacji umowy, Wykonawca dostarczy polisę na okres następny nie później niż na 7 dni przed wygaśnięciem dotychczasowej”.

(…). zostało zawarte porozumienie do umowy nr (…) z (…). pomiędzy Zamawiającym (Wnioskodawcą), a Wykonawcą, mające na celu zakończenie łączącego Strony stosunku zobowiązaniowego, a także należyte utrzymanie stanu technicznego Okrętu do czasu wyboru nowego Wykonawcy. Zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 5 „3. Zważywszy na ustalenia zawarte w ust. 1 i 2, w celu zakończenia istniejącego stosunku prawnego, jak też w celu zapobieżenia potencjalnym sporom mogącym powstać na podstawie Umowy, a także polubownego i dobrowolnego spełnienia wzajemnych świadczeń wynikających z Umowy, Strony zgodnie ustalają, iż Zamawiający zapłaci Wykonawcy z tytułu:

5) kosztów wynikających z postoju Okrętu związanego z utrzymaniem stanu technicznego Okrętu w naprawie/remoncie od dnia następującego po dniu rozwiązania Umowy do dnia protokolarnego przekazania Okrętu nowo wybranemu Wykonawcy/Użytkownikowi (umocowanemu przez Zamawiającego) do kwoty (…) złotych brutto (słownie: (…) (w tym podatek VAT). Zamawiający zobowiązany jest zapłacić Wykonawcy opłatę obejmującą koszty wynikające z postoju Okrętu związane z utrzymaniem przez Wykonawcę stanu technicznego Okrętu w naprawie/remoncie wraz z nowo zakupionymi i/lub zdemontowanymi czy wyremontowanymi materiałami, elementami wyposażenia SpW w wysokości do (…) miesięcznie brutto (w tym podatek VAT) obliczoną według Kalkulacji kosztów wynikających z postoju Okrętu związanego z utrzymaniem stanu technicznego Okrętu w naprawie/remoncie od dnia następującego po dniu rozwiązania Umowy do dnia protokolarnego przekazania Okrętu nowo (umocowanemu przez Zamawiającego), nie dłużej jednak niż do (…). (stanowiącej załącznik nr 5).

Zgodnie z § 2 ust. 6 „6. Rozliczenie kwoty wskazanej w § 1 ust. 3 pkt 5 Porozumienia nastąpi po zakończonym kwartale i po przedstawieniu w formie pisemnej Zamawiającemu: 5) kopii dokumentu ubezpieczenia (poświadczonej za zgodność z oryginałem przez Wykonawcę) wystawionej przez Ubezpieczyciela wraz z kopiami faktur”. Faktura VAT wystawiona przez Ubezpieczyciela zawiera adnotację, że usługi ubezpieczeniowe są zwolnione z podatku od towarów i usług.

Wykonawca od czasu rozwiązania umowy za porozumieniem stron (…) obciąża kosztem ubezpieczenia Zamawiającego w wysokości niezmienionej.

Zgodnie z zapisami porozumienia do Umowy fakturowanie odbywa się łącznie z innymi kosztami ponoszonymi przez Wykonawcę.

**Pytanie**

Jaka powinna zostać zastosowana stawka podatku VAT dla umowy ubezpieczenia w przypadku otrzymania przez Wykonawcę od Ubezpieczyciela kwoty nieobciążonej stawką podatku VAT gdzie płatnikiem jest Zamawiający?

**Państwa stanowisko w sprawie**

I. Zdaniem Wnioskodawcy transakcja zawarcia umowy ubezpieczenia powinna być zwolniona z obowiązku płatności podatku VAT na podstawie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 37) ustawy podatkowej. Wskazany przepis stanowi, że zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek. Powyższa definicja wyraźnie wskazuje na sytuację analogiczną jaka występuje w relacji Zamawiającego i Wykonawcy. Wykonawca w ramach swojej działalności nie wykonuje i nie wykonywał żadnych czynności związanych z zawarciem albo realizacją umowy ubezpieczenia w ramach podstawowej umowy dostawy i budowy okrętu.

II. Umowa pomiędzy Zamawiającym i Wykonawcą w następujący sposób reguluje zasady zawarcia i funkcjonowania umowy ubezpieczenia:

1\. Wykonawca jest zobowiązany do ubezpieczenia okrętu będącego w budowie oraz mechanizmów i urządzeń zdeponowanych w magazynach i zamontowanych na okręcie (w tym dostarczonych przez Zamawiającego będących dostawą armatorską). Kopię polisy Wykonawca obowiązany jest przekazać do Zamawiającego. Wartość polisy ujęta w załączniku Nr 28a wraz z uzupełnieniem nr 1 została określona szacunkowo i będzie podlegać weryfikacji wraz z realizacją dostaw.

2\. Wykonawca ponosi odpowiedzialność (ryzyko utraty, uszkodzenia, itp.) za okręt, urządzenia, systemy, podsystemy, dokumentację techniczną oraz wszystkie elementy okrętu patrolowego (\`(...)\`) przekazane przez Zamawiającego od czasu ich przejęcia przez Wykonawcę na podstawie protokołów przyjęcia/przekazania do czasu podpisania protokołu przyjęcia/przekazania okrętu patrolowego (…) przez Zamawiającego.

3\. Wszelkie elementy, o których mowa w ust. 1 powyżej zostaną ubezpieczone przez Wykonawcę od wszystkich ryzyk określonych w G. w tym odpowiedzialności cywilnej wobec osób trzecich.

4\. Ubezpieczenie zostanie zawarte przez Wykonawcę (Ubezpieczający). Współubezpieczonym będzie Zamawiający „w zakresie odnośnych praw i zainteresowań każdego z podmiotów”.

5\. Strony ustalają następujące instrukcje do polisy w zakresie wypłaty odszkodowania:

a) W przypadku zaistnienia szkód częściowych, wszelkie elementy, o których mowa w ust. 1, zostaną ubezpieczone na rzecz Wykonawcy na sumę 100% wartości netto ubezpieczanych i przekazywanych elementów.

b) W przypadku szkody całkowitej, skutkującej stratą całkowitą okrętu wszelkie elementy, o których mowa w ust: 1 zostaną ubezpieczone na rzecz Zamawiającego na sumę 110% wartości netto.

c) Strony uzgadniają, że odszkodowanie wypłacone na podstawie zawartej zgodnie z powyższym umowy ubezpieczenia przeznaczone będzie dla Wykonawcy na przywrócenie uszkodzonych elementów/okrętu do stanu poprzedniego tj. sprzed powstania szkody”.

III. Wyciąg z umowy wskazuje jednoznacznie na rozdzielenie istoty kontraktu jakim jest budowa i dostawa od umowy ubezpieczenia. Rozdzielnie potraktowane zostały także płatności za dostawę i składki ubezpieczenia - mimo technicznego przyporządkowania płatności z harmonogramem etapów odbioru okrętu. Należy podkreślić, że w cenie kontraktu nie została zawarta cena ubezpieczenia okrętu w budowie. Świadczenia te nie są więc ze sobą powiązane z ekonomicznego punktu widzenia. Usługa ubezpieczenia pełni funkcję akcesoryjną i dlatego nigdy dla Zamawiającego nie stanowiła ona elementu cenotwórczego usługi jaką jest budowa okrętu. Ponadto Wykonawca umowy nabywa usługę ubezpieczeniową gdzie uposażonym może być albo Wykonawca albo Zamawiający - stąd w opinii Zamawiającego koszt ubezpieczenia nigdy nie stał się elementem kalkulacyjnym umowy podstawowego świadczenia. Zawieranie i świadczenie usług ubezpieczeniowych nie stanowiło ponadto zakresu prowadzonej działalności gospodarczej przez Wykonawcę.

Zdaniem Zamawiającego konieczna jest analiza czy Wykonawca zawierając umowę ubezpieczenia zachowywał się jak właściciel - gdyż tylko takie komplementarne podejście mogłoby wskazywać na powiązanie dostawy i ubezpieczenia jako jednej usługi. Analiza art. 7 ust. 1 ustawy podatkowej wskazuje na akcent ekonomiczny czynności wskazując, że chodzi tu o przeniesienie prawa do rozporządzania towarami „jak właściciel”.

Przyjmuje się powszechnie, że ponieważ przepis ten stanowi implementację przepisów prawa unijnego (art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; Dz. U. UE. L 347.1 i L 384.92), ustawodawca wspólnotowy, używając pojęć z zakresu prawa cywilnego dotyczących rzeczy i własności, które posiadają różne znaczenie na gruncie prawa cywilnego obowiązującego w poszczególnych państwach członkowskich, nie odnosi ich do definicji obowiązujących na gruncie prawa krajowego.

Tym samym pojęcie „przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel” powinno obejmować również przypadki, gdy doszło do przekazania szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad rzeczą - skutkiem czego kupujący może nią dysponować jak właściciel - mimo, że nie miało miejsca prawne przejście własności na nabywcę. Decydujące znaczenie ma bowiem ekonomiczna strona transakcji, a więc przeniesienie, lub jego brak, ekonomicznego władztwa nad rzeczą (por.t. 9 i 10 do art. 14-19 w Dyrektywa VAT. Komentarz, red. K. Sachs i R. Namysłowski, Wyd. Wolters Kluwer 2008). „Aby daną transakcję można było zakwalifikować jako dostawę towarów dokonaną przez osobę w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112, konieczne jest, aby w następstwie tej transakcji osoba ta zyskała uprawnienie do faktycznego rozporządzania tymi towarami jak właściciel”.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pojęcie „dostawy towarów” przewidziane w tym przepisie nie odnosi się bowiem do przeniesienia własności w formach przewidzianych we właściwych przepisach krajowych, lecz obejmuje każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem” (wyrok Ewita-K, C-78/12, EU:C:2013:486, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).

Podobne stanowisko do Zamawiającego prezentuje Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 16 lipca 2015 r. (C-584/13). TS w rozważaniach opisał zwolnioną transakcję ubezpieczeniową jako świadczenie polegające na udzieleniu gwarancji na wypadek ewentualnych awarii mechanicznych niektórych części pojazdu, wykonywane - w zamian za zapłatę kwoty ryczałtowej - przez podmiot gospodarczy niezależny od sprzedawcy pojazdów używanych. „Wykonanie takiej usługi oraz sprzedaż pojazdu używanego należy zasadniczo uznać za świadczenia odrębne i niezależne, które z punktu widzenia podatku od wartości dodanej należy rozpatrywać osobno. Do sądu odsyłającego należy stwierdzenie, czy - w świetle szczególnych okoliczności spraw w postępowaniach głównych - sprzedaż pojazdu używanego i gwarancja udzielona przez podmiot gospodarczy niezależny od sprzedawcy tego pojazdu na wypadek awarii mechanicznych niektórych części tego pojazdu są powiązane w takim stopniu, że należy je uważać za stanowiące jedną transakcję, czy też przeciwnie, stanowią one transakcje niezależne”.

W opinii Zamawiającego budowa okrętu, a zabezpieczenie interesu Zamawiającego przejawiające się w formie umowy ubezpieczenia stanowią odrębny byt prawny i dlatego zostały wyodrębnione przez Strony.

**Interpretacja indywidualna**

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 22 marca 2017 r. wydałem interpretację indywidualną znak 1462-IPPP1.4512.1082.2016.2.IGO, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 28 marca 2017 r.

**Skarga na interpretację indywidualną**

14 czerwca 2017 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 20 czerwca 2020 r.

Wnieśli Państwo o:

1) uchylenie interpretacji,

2) zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

**Postępowanie przed sądami administracyjnymi**

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na interpretację indywidualną - wyrokiem z 15 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2397/17.

Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 17 grudnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1900/18 uchylił zaskarżony wyrok w całości i uchylił interpretację indywidualną.

Sąd stwierdził, że z wniosku o wydanie interpretacji (wraz z uzupełnieniem w piśmie z 30 stycznia 2017 r.) wynikało, iż Strona (zamawiający w umowie) jest współubezpieczonym, a niezależnie od tego wykonawca dokonuje na rzecz zamawiającego cesji praw z polisy. Okoliczności te - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - winny być przez organ rozważone, gdyż mogą wskazywać na istnienie interesu Wnioskodawcy w ubezpieczeniu jednostki pływającej oddanej do naprawy, niezależnie od samego wykonania usługi naprawy, co mogłoby wpłynąć na ocenę, czy ubezpieczenie stanowi cel sam w sobie, czy też nie. Zamawiający jest bowiem beneficjentem świadczenia z umowy ubezpieczenia (korzysta z ochrony ubezpieczeniowej), zaś wypłata na jego rzecz odszkodowania w przypadku szkody całkowitej (wyraźnie odnotowana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej), wskazuje wprost na możliwość uzyskania przez zamawiającego świadczenia z umowy ubezpieczenia w przypadku utraty jednostki pływającej, a więc gdy nie będzie można skonsumować (wykorzystać) usługi naprawy jednostki pływającej.

W treści interpretacji indywidualnej organ podatkowy nie odniósł się do tych zagadnień, nie analizował znaczenia współubezpieczenia i cesji praw z polisy, w kontekście obciążenia zamawiającego przeniesionym dokładnie kosztem ubezpieczenia. Wprawdzie w przedmiotowej sprawie, inaczej aniżeli miało to miejsce w rozpoznawanej równolegle sprawie o sygn. akt I FSK 2214/18, brak było odrębnego fakturowania, a rozliczenie kosztów z tytułu ubezpieczenia miało miejsce wspólnie z pozostałymi kosztami, to rozstrzygnięcie powstałego problemu wymagało rozważenia całokształtu przedstawionych okoliczności. W przypadku świadczeń złożonych, jak to wynika z przytoczonego powyżej orzecznictwa, nie ma żelaznych reguł pozwalających apriorycznie przesądzić kwestię złożoności świadczeń (zaistnienia tzw. świadczenia kompleksowego, bądź świadczeń odrębnych) w przypadkach, które uznać można za mniej lub bardziej podobne. W każdej sprawie należy rozważyć całokształt zastanych okoliczności, mając na uwadze kryteria sformułowane w orzecznictwie TSUE i sądów administracyjnych.

Wyrok, który uchylił interpretację wpłynął 7 kwietnia 2022 r.

**Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku**

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

*   uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku,
*   ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT,

opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy,

przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy,

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa – o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumiana jest przez ustawodawcę jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Potwierdza to orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” TSUE określił w wyroku z dnia 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe. W orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT,

przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.

Taka definicja świadczenia usług jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT,

w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy. Świadczenie takich usług powinno zostać zatem opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla danego rodzaju usługi.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy,

Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do art. 146a pkt 1 ustawy,

w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT,

zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.

Analiza omawianego przepisu wskazuje, że ustawodawca zwolnił od podatku od towarów i usług nie tylko usługi ubezpieczeniowe, reasekuracyjne i pośrednictwa ubezpieczeniowego, ale również usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek.

W myśl art. 43 ust. 13 ustawy,

zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Zgodnie z art. 43 ust. 14 ustawy,

przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Jak stanowi art. 43 ust. 15 ustawy,

zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;

2) usług doradztwa;

3) usług w zakresie leasingu.

Podkreślić należy, że zwolnienie od podatku pewnych czynności stanowi wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą dostawa towarów i świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ze względu na szczególny charakter dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, winien być on interpretowany ściśle, co oznacza, że zwolnienie usług świadczonych przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, ma zastosowanie wyłącznie do zawarcia umowy ubezpieczenia przez ubezpieczającego, a nie do wykonywania innych czynności, mających jedynie pośredni związek z zawartą umową.

Z opisu sprawy wynika, że jako Zamawiający zawarli Państwo z Konsorcjum jako Wykonawcą umowę na naprawę średnią i dokową 281.

Przed przystąpieniem do wykonania naprawy jednostki pływającej Wykonawca zobowiązany był do zawarcia umowy ubezpieczenia jednostki pływającej na czas wykonywanych prac od ognia i innych zdarzeń losowych oraz odpowiedzialności cywilnej obejmującej w szczególności szkody w naprawianej jednostce, które mogą powstać w trakcie prac naprawczych, w tym również w maszynach i urządzeniach zamontowanych na naprawianej jednostce oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków dotyczących pracowników i osób trzecich, powstałych w związku z wykonywaniem przedmiotu umowy na łączną sumę ubezpieczeniową, nie mniejszą niż równowartość złożonej oferty. Wykonawca na czas naprawy jednostki pływającej zobowiązany był dokonać cesji na rzecz Zamawiającego praw z polisy ubezpieczeniowej. Dokument ubezpieczenia musiał obejmować cały okres realizacji umowy. W przypadku, gdy dokument ubezpieczenia dotyczy krótszego okresu niż okres realizacji umowy, Wykonawca dostarcza polisę na okres następny nie później niż 7 dni przed wygaśnięciem dotychczasowej.

Umowa ubezpieczenia jest odrębną umową zawartą pomiędzy Wykonawcą a ubezpieczycielem. Wykonawca dysponuje swobodą ubezpieczenia usługi w wybranym przez siebie zakładzie ubezpieczeń.

Cena brutto oferty obejmowała wszelkie elementy cenotwórcze - cena wykonania wszystkich prac naprawczych występujących w Wykazie Prac Naprawczych, w tym w szczególności: zysk Wykonawcy, cła, podatki, koszty produkcji, odbioru, wszystkie koszty związane z postojem okrętów w miejscu ich remontu, szkolenia, badania jakości, ubezpieczenia, tłumaczeń dokumentów, przechowania do czasu odbioru przedmiotu przez Odbiorcę.

Wykonawca obciąża kosztem ubezpieczenia Zamawiającego w wysokości niezmienionej. Zgodnie z zapisami porozumienia do Umowy fakturowanie odbywa się łącznie z innymi kosztami ponoszonymi przez Wykonawcę.

### Państwa wątpliwości dotyczą tego, jaka powinna zostać zastosowana stawka podatku VAT dla umowy ubezpieczenia w przypadku otrzymania przez Wykonawcę od Ubezpieczyciela kwoty nieobciążonej stawką podatku VAT gdzie płatnikiem jest Zamawiający.

Jak stanowi art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.),

przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Według art. 808 § 1 Kodeksu cywilnego,

ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia.

Jak wynika z art. 808 § 2 ww. ustawy,

roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.

Zgodnie z art. 808 § 3 Kodeksu cywilnego,

ubezpieczony jest uprawniony do żądania należnego świadczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela, chyba że strony uzgodniły inaczej; jednakże uzgodnienie takie nie może zostać dokonane, jeżeli wypadek już zaszedł.

Należy zauważyć, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.

Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), winna składać się z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi złożonej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.

W konsekwencji, świadczenie złożone ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru, ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.

Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności i są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług. Stosownie do powyższego, świadczeniami powiązanymi ze sobą pod względem ekonomicznym i gospodarczym będą świadczenia pomocnicze oraz świadczenia główne uzasadniające ekonomiczne istnienie świadczeń pomocniczych.

Zatem, w przypadku usług o charakterze złożonym, o wysokości stawki podatku decydować będzie to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych usług. Ocena tej okoliczności winna odbywać się więc w oparciu o to, czy dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.

W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy, że w kwestii zwolnienia z podatku VAT usługi ubezpieczeniowej wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, w którym stwierdził, że „(…) nie tylko każdą transakcję należy co do zasady uznawać za odrębną i niezależną, lecz również, że transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT. (…) czynność będąca przedmiotem postępowania głównego, jak wynika z akt przedłożonych Trybunałowi, cechuje się w szczególności obecnością dwóch następujących elementów: usługi leasingu uzgodnionej między stronami umowy leasingu, tj. leasingodawcą i leasingobiorcą, oraz usługi ubezpieczenia związanej z przedmiotem leasingu, w ramach której leasingodawca – właściciel owego przedmiotu – zawiera ubezpieczenie z ubezpieczycielem, obciążając kosztem tego ubezpieczenia w niezmienionej wysokości leasingobiorcę. Aby stwierdzić, czy takie elementy stanowią jedną transakcję do celów podatku VAT, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że prawdą jest, iż owe dwa elementy mogą być świadczone łącznie. Istnieje bowiem związek między świadczeniem usługi leasingu a świadczeniem usługi ubezpieczenia związanej z przedmiotem leasingu, jeżeli takie ubezpieczenie obejmujące rzeczony przedmiot jest użyteczne tylko w związku z nim. W tym względzie należy podkreślić, że każda transakcja ubezpieczeniowa z natury przedstawia związek z przedmiotem, który obejmuje. Wynika z tego, że przedmiot oddany w leasing i jego ubezpieczenie muszą przedstawiać pewien związek. Niemniej taki związek sam w sobie nie wystarcza, aby ustalić, czy istnieje jedno złożone świadczenie do celów podatku VAT”.

Dalej Trybunał wskazał, że: „Jako świadczenie usług takie czynności leasingu są tytułem zasady ogólnej opodatkowane podatkiem VAT na mocy art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, a ich podstawa opodatkowania jest ustalana zgodnie z jej art. 73 (…). Natomiast, jeśli chodzi o usługi ubezpieczenia, zwykle powinny one być zwolnione od podatku VAT na podstawie art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT. (…) Wprawdzie dzięki usłudze ubezpieczenia związanej z przedmiotem leasingu ryzyka, z którymi jest skonfrontowany leasingobiorca, są zwykle obniżone w stosunku do ryzyk powstałych w sytuacji, gdy brak jest takiego ubezpieczenia, niemniej okoliczność ta wynika z samego charakteru usługi ubezpieczenia. Rzeczona okoliczność sama w sobie nie oznacza, że należy uznać, iż taka usługa ubezpieczenia ma charakter dodatkowy w stosunku do usługi leasingu, w którego ramy się wpisuje. Wprawdzie taka usługa ubezpieczenia świadczona leasingobiorcy za pośrednictwem leasingodawcy w wyżej opisanym rozumieniu ułatwia korzystanie z usługi leasingu, należy jednak uznać, że stanowi ona zasadniczo cel sam w sobie dla leasingobiorcy, a nie tylko sposób korzystania z owej usługi na najlepszych warunkach. (…) w okolicznościach będących przedmiotem postępowania głównego, nawet jeżeli leasingobiorca jest zobowiązany do zadbania, aby przedmiot leasingu został ubezpieczony, to jednak dysponuje swobodą ubezpieczenia tego towaru w wybranym przez niego zakładzie ubezpieczeń. Wymóg objęcia ubezpieczeniem sam w sobie nie może zatem oznaczać, że usługa ubezpieczenia dostarczana za pośrednictwem leasingodawcy, taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, ma charakter nierozerwalny lub dodatkowy wobec usług leasingu”. Zdaniem TSUE: „(…) w braku istnienia postanowienia umownego, usługi leasingu i ubezpieczenia takie jak będące przedmiotem postępowania głównego mogą stanowić niezależne świadczenia” oraz: „(…) usługa ubezpieczenia i usługa leasingu będące przedmiotem postępowania głównego nie mogą być uważane za tak ściśle związane, by obiektywnie tworzyły jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (…)”.

Odnosząc się z kolei do kwestii zwolnienia z podatku VAT usługi ubezpieczeniowej Trybunał przypomniał, że: „(…) określenia użyte do sformułowania zwolnień w art. 135 ust. 1 dyrektywy VAT należy interpretować ściśle, gdyż stanowią one wyjątki od ogólnej zasady, wedle której podatek VAT obciąża wszelkie usługi świadczone odpłatnie przez podatnika (…)” i wskazał, że: „(…) usługa ubezpieczenia taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego nie może być objęta podatkiem VAT ze względu na zwykłe przeniesienie związanych z nią kosztów, zgodnie z regulacją umowną zawartą między stronami umowy leasingu. Okoliczność, że leasingodawca zawiera ubezpieczenie na wniosek swoich klientów z podmiotem trzecim, a następnie przenosi na nich dokładny koszt zafakturowany przez ów podmiot trzeci, nie może podważyć powyższego wniosku. W takich okolicznościach, o ile omawiana usługa ubezpieczenia pozostaje niezmieniona, refakturowana kwota w rzeczywistości stanowi świadczenie wzajemne rzeczonego ubezpieczenia, a zatem nie można takiej czynności objąć podatkiem VAT, bowiem jest ona zwolniona na podstawie art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT”.

W konsekwencji TSUE stwierdził, że: „(…) Jeżeli leasingodawca ubezpiecza przedmiot leasingu, obciążając dokładnym kosztem tego ubezpieczenia leasingobiorcę, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym taka czynność stanowi transakcję ubezpieczeniową w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej”.

Z ww. orzeczenia wynika, że jeżeli leasingodawca ubezpiecza przedmiot leasingu, obciążając dokładnym kosztem tego ubezpieczenia leasingobiorcę, a analiza okoliczności stanu faktycznego sprawy, dokonana przy uwzględnieniu wskazówek wynikających z ww. wyroku TSUE, prowadzi do konkluzji, że są to usługi odrębne w świetle przepisów ustawy o VAT, czynność ta stanowi transakcję ubezpieczeniową w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku VAT (w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. – w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy).

Ze względu na okoliczności sprawy, w powiązaniu z cyt. orzeczeniem TSUE należy uznać, że w niniejszej sprawie, mamy do czynienia z niezależnym, odrębnym świadczeniem, tj. usługą ubezpieczenia jednostki pływającej. Zwrócić trzeba bowiem uwagę, że z opisu sprawy wynikało, iż Zamawiający jest współubezpieczonym, a niezależnie od tego Wykonawca dokonuje na rzecz zamawiającego cesji praw z polisy. Zamawiający jest bowiem beneficjentem świadczenia z umowy ubezpieczenia (korzysta z ochrony ubezpieczeniowej), zaś wypłata na jego rzecz odszkodowania w przypadku szkody całkowitej, wskazuje wprost na możliwość uzyskania przez Zamawiającego świadczenia z umowy ubezpieczenia w przypadku utraty jednostki pływającej, a więc gdy nie będzie można skonsumować (wykorzystać) usługi naprawy jednostki pływającej. Okoliczności te wskazują na istnienie Państwa interesu w ubezpieczeniu jednostki pływającej oddanej do naprawy, niezależnie od samego wykonania usługi naprawy. Istotny jest również fakt, że Wykonawca obciąża Zamawiającego kosztem ubezpieczenia w wysokości niezmienionej.

W konsekwencji należy stwierdzić, że przy wystawianiu faktury na rzecz Zamawiającego, obejmującej koszty ubezpieczenia jednostki pływającej, znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy. Mamy bowiem do czynienia z odrębną od usługi naprawy okrętu usługą ubezpieczeniową.

Państwa stanowisko jest prawidłowe.

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).