Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.767.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Możliwość dokonania korekty VAT w przypadku
zaewidencjonowania w kasie fiskalnej sprzedaży dla osób
prywatnych z zawyżoną stawką VAT, która była
udokumentowana paragonem.
Słowa kluczowe: ewidencja-ewidencja sprzedaży
korekta-korekta podatku
korekta-korekta podatku należnego
paragon-paragon fiskalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25
czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących-Rozdział 2-
Oddział 1-§ 3-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy możliwości dokonania korekty VAT w przypadku zaewidencjonowania w
    kasie fiskalnej sprzedaży dla osób prywatnych z zawyżoną stawką VAT, która była
    udokumentowana paragonem.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

I. Wnioskodawca oraz jego działalność
    A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawca” oraz
    „Spółka”) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka
    jest polską rezydentką podatkową.
    Aktualnie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w dwóch głównych obszarach:
        handlu artykułami spożywczymi, w szczególności słodyczami,
        usług kosmetycznych - w zakresie makijażu permanentnego.
    Działalność w zakresie handlu artykułami spożywczymi odbywa się głównie w relacji z
    innymi przedsiębiorcami i dokumentowana jest fakturami, natomiast usługi kosmetyczne
    skierowane są głównie do podmiotów indywidualnych nieprowadzących działalności
    gospodarczej, a sprzedaż dokumentowana jest paragonami fiskalnymi.
    Ceny usług kosmetycznych oferowanych klientom indywidualnym podawane są przez
    Wnioskodawcę w kwocie brutto, tj. obejmują należny podatek od towarów i usług.
    II. Zmiana przepisów
    W związku z wejściem w życie z dniem 1 kwietnia 2024 r. Rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 9 grudnia 2023 r. w sprawie obniżonych stawek podatku od towarów i
    usług (Dz. U. poz. 2670 ze zm.) obniżono stawkę podatku od towarów i usług m.in. na:
        usługi kosmetyczne, manicure i pedicure (PKWiU 96.02.13.0),
        usługi kosmetyczne, manicure i pedicure, świadczone w domu (PKWiU ex
        96.02.14.0),
        pozostałe usługi kosmetyczne (PKWiU 96.02.19.0).
    Usługi kosmetyczne wykonywane przez Spółkę mieszczą się w PKWiU 96.02.13.0, co należy
    przyjąć jako element opisywanego zdarzenia przyszłego.
    Powyższe oznacza, że od 1 kwietnia 2024 r. Spółka powinna stosować obniżoną, 8%
    stawkę VAT na wykonywane przez siebie usługi kosmetyczne. Niestety, ze względu na
    błąd, prawidłowa 8% stawka VAT była stosowana przez Spółkę dopiero od września 2025
    r. Do tego czasu sprzedaż usług kosmetycznych była ewidencjonowana na kasie fiskalnej z
    zastosowaniem 23% stawki VAT.
    III. Planowana korekta
    Ujawniony błąd w stosowanej stawce VAT Wnioskodawca chciałby poprawić dokonując
    korekty złożonych rozliczeń VAT, w tym przede wszystkim jednolitych plików kontrolnych
    JPK_V7M za błędnie rozliczone okresy w zgodzie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) (dalej: „Ordynacja
    podatkowa”).

    Na podstawie danych zawartych w pamięci kasy fiskalnej, dobowych raportów kasowych
    Wnioskodawca planuje wykonać stosowne wyliczenia różnic w podatku VAT ujmując je
    jednocześnie w dodatkowym rejestrze korekt wraz ze wskazaniem zastosowania błędnej
    stawki VAT jako przyczyny korekty.
    Zapisy w pamięci kasy umożliwiają jednoznaczną identyfikację i precyzyjne podliczenie -
    dla każdego miesiąca oddzielnie - obrotów brutto (z VAT). Wnioskodawca zamierza
    wyliczyć prawidłową wartość obrotu netto (podstawy opodatkowania), obrotu brutto i
    kwoty podatku należnego.
    Mając na uwadze sposoby korygowania sprzedaży wskazany w § 3 Rozporządzenie
    Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. poz. 845)
    (dalej: „Rozporządzenie w sprawie kas rejestrujących”), Wnioskodawca zamierza
    sporządzić stosowną ewidencję dotyczącą korygowanych rozliczeń w okresach
    miesięcznych, w której wykaże błędnie ujętą w ewidencji sprzedaży: wartość sprzedaży
    brutto, wartość sprzedaży netto, wysokość podatku należnego wraz z prawidłowymi
    wartościami wynikającymi z dokonanych wyliczeń za każdy korygowany miesiąc.
    IV.

## Dodatkowe informacje

Wnioskodawca nie będzie w stanie zidentyfikować nabywców usług kosmetycznych
    udokumentowanych paragonami fiskalnymi. Między innymi z tego też powodu Spółka nie
    dokona zwrotu różnicy w cenie odpowiadającej wysokości zawyżonego podatku VAT.
    Niemniej stosowane przez Wnioskodawcę ceny brutto usług kosmetycznych nie były
    uzależnione od stosowanych stawek VAT, ale były cenami, które według swojej najlepszej
    wiedzy, Wnioskodawca mógł stosować na wolnym rynku usług kosmetycznych. Oznacza
    to, że stosowana od 1 kwietnia 2024 r. błędna stawka 23% VAT na oferowane usługi
    kosmetyczne, po prostu obniżyła wysokość przychodu (w tym zysku) Spółki.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym może on dokonać
    korekty stawki VAT z 23% na 8% oraz odpowiadającej jej kwoty podatku należnego od
    sprzedaży usług kosmetycznych, ewidencjonowanej przy użyciu kasy rejestrującej,
    poprzez korektę struktur jednolitego pliku kontrolnego JPK_V7M za poszczególne okresy
    rozliczeniowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że może on dokonać korekty stawki VAT z 23% na 8%
    oraz odpowiadającej jej kwoty podatku należnego od sprzedaży usług kosmetycznych,
    ewidencjonowanej przy użyciu kasy rejestrującej, poprzez korektę struktur jednolitego
    pliku kontrolnego JPK_V7M za poszczególne okresy rozliczeniowe.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) (dalej: „ustawa o VAT”) opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.”
    Stosowanie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.”

    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż na potrzeby stosowania ustawy o VAT
    należy rozumieć „odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.”
    Stosownie do art. 111 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży
    przy zastosowaniu kas rejestrujących.”
    Natomiast w myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT:
    „Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
    obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:
    a) w postaci papierowej lub
    b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z nim
      uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
      postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych osobowych.”
    Zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 8 ustawy o VAT:
    „Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
    obowiązani wystawiać przy zastosowaniu kas rejestrujących dokumenty inne niż
    określone w pkt 1 dotyczące sprzedaży lub pracy tych kas.”
    Stosownie do § 3 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
    „Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej
    od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie obowiązywania
    potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w art. 111 ust. 6a lub w
    art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i warunki techniczne) dla kas,
    wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po dokonaniu jej fiskalizacji.”
    Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
    „Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon
    fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez
    względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu fiskalnego podatnicy
    mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.”
    Stosownie do § 2 pkt 16 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
    „Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pamięci operacyjnej - rozumie się przez to pamięć
    wielokrotnego zapisu zawartą w kasie, pracującą pod bezpośrednią kontrolą programu
    pracy kasy, w której są przechowywane dane pochodzące z bieżącej czynności kasowej, do
    czasu zapisu danych z tej czynności, bezpośrednio po jej zakończeniu, w pamięci fiskalnej
    lub pamięci chronionej, albo na informatycznym nośniku danych, albo do czasu ich
    usunięcia przez procedurę awaryjnego zerowania pamięci operacyjnej, niedostępną dla
    użytkownika kasy”.
    Natomiast zgodnie z § 2 pkt 14 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
    „Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pamięci chronionej - rozumie się przez to
    urządzenie trwale zawarte w kasie on-line, zawierające elektroniczny nośnik danych,
    umożliwiające zapis i odczyt dokumentów fiskalnych i niefiskalnych wystawianych przy
    użyciu tej kasy i innych danych związanych z używaniem kasy pod bezpośrednią kontrolą
    programu pracy kasy, w sposób uniemożliwiający ich zmianę bez wykrycia tego zdarzenia
    podczas sprawdzenia zapisów z zawartością pamięci fiskalnej.”
    Wyżej wymieniona cecha pamięci fiskalnej powoduje brak możliwości zarejestrowania na
    kasie fiskalnej zwrotu bądź reklamacji towarów, co zostało również potwierdzone zapisem

    § 3 ust. 2 Rozporządzeniu w sprawie kas fiskalnych, który stanowi, że: „W ewidencji nie
    ujmuje się zwrotów towarów i uznanych reklamacji towarów i usług.”
    Ponieważ niemożliwe jest dokonanie korekty danych zapisanych w pamięci fiskalnej po
    wydrukowaniu paragonu fiskalnego, to ustawodawca przewidział inne sposoby
    ewidencjonowania korekt, które wskazane są w § 3 ust. 3 i ust. 4 Rozporządzenia w
    sprawie kas fiskalnych.
    Zgodnie z § 3 ust. 3 Rozporządzenia w sprawie kas fiskalnych:
    „Zwroty towarów i uznane reklamacje towarów i usług, które skutkują zwrotem całości
    albo części należności (zapłaty) z tytułu sprzedaży, ujmuje się w odrębnej ewidencji
    zwrotów i uznanych reklamacji zawierającej:
    1) datę sprzedaży;
    2) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację i ewentualnie
      opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy;
    3) termin dokonania zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi;
    4) wartość z podatkiem (brutto) zwracanego towaru lub wartość brutto towaru lub usługi
      będących przedmiotem reklamacji oraz wysokość podatku należnego - w przypadku
      zwrotu całości należności z tytułu sprzedaży;
    5) wysokość zwracanej należności (brutto) oraz odpowiadającą jej wysokość podatku
      należnego - w przypadku zwrotu części należności z tytułu sprzedaży;
    6) dokument potwierdzający dokonanie sprzedaży, a w przypadku gdy dokonanie
      sprzedaży potwierdza paragon fiskalny lub faktura w postaci elektronicznej - numer
      tego paragonu lub tej faktury oraz numer unikatowy;
    7) protokół przyjęcia zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi podpisany przez
      sprzedawcę i nabywcę albo notatkę służbową lub protokół z nabycia sprawdzającego.”
    Natomiast w myśl § 3 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
    „W przypadku wystąpienia oczywistej pomyłki w ewidencji podatnik dokonuje
    niezwłocznie jej korekty przez ujęcie w odrębnej ewidencji oczywistych pomyłek:
    1) błędnie ujętej w ewidencji sprzedaży (wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku
      należnego);
    2) krótkiego opisu przyczyny i okoliczności wystąpienia oczywistej pomyłki oraz
      dołączenie oryginału paragonu fiskalnego potwierdzającego dokonanie sprzedaży,
      przy której wystąpiła oczywista pomyłka, a w przypadku gdy dokonanie sprzedaży
      potwierdza paragon fiskalny w postaci elektronicznej - podanie numeru tego
      paragonu oraz numeru unikatowego.”
    Zgodnie z § 3 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
    „W przypadku, o którym mowa w ust. 4, podatnik ewidencjonuje przy użyciu kasy
    sprzedaż w prawidłowej wysokości.”
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
    „Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.”
    W myśl art. 29a ust. 10 ustawy o VAT:
    „Podstawę opodatkowania obniża się o:

    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
      jeżeli do niej nie doszło;
    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      o których mowa w ust. 1.”
    Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
    deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
    następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133
    i art. 138g ust. 2.”
    Stosownie do art. 99 ust. 12 ustawy o VAT:
    „Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku
    naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie
    wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej
    wysokości.”
    Zgodnie z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej:
    „Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
    skorygować uprzednio złożoną deklarację.”
    W myśl art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
    „Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.”
    Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jeśli w przepisach tej ustawy mowa
    jest o deklaracjach, to „rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia,
    sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie
    przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.”
    Stosownie do art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej:
    „Za nadpłatę uważa się kwotę:
    1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;
    2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
    3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa
      w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
    4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich
      odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania
      podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od
      należnej.”
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą możliwości skorygowania własnych rozliczeń w
    podatku od towarów i usług w sytuacji, w której doszło do zawyżenia stawki VAT w
    związku ze sprzedażą zaewidencjonowaną przy wykorzystaniu kasy rejestrującej.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że korekta sprzedaży dokumentowanej przy
    wykorzystaniu kasy fiskalnej w przypadku zawyżenia stosowanej stawki VAT jest możliwa,
    a aktualne przepisy nie stoją temu na przeszkodzie. Przeciwnie, korekta rozliczeń
    (deklaracji, zeznań, ewidencji) jest dopuszczona wprost przez art. 81 § 1 Ordynacji
    podatkowej i służy poprawieniu błędu, który został popełniony przez sporządzającego
    rozliczenie podatnika (tak m.in. WSA w Rzeszowie w wyroku z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt I
    SA/Rz 263/20).

    Poza wątpliwościami pozostaje kwestia technicznej możliwości dokonania korekty, tj.
    niemożliwość skorygowania sprzedaży dokumentowanej paragonami fiskalnymi przy
    wykorzystaniu kasy rejestrującej oraz konieczność skorzystania z innych ewidencyjnych
    możliwości, np. sporządzenia rejestru lub ewidencji, pozwalających na jednoznacznie
    opisanie błędu i jego korektę.
    Niemniej Spółce znane jest stanowisko niektórych organów podatkowych, które
    kwestionowały możliwość dokonania korekty ze względu na brak możliwości identyfikacji
    drugiej strony transakcji.
    W ocenie tych organów brak takiej identyfikacji uniemożliwiałby dokonanie przez nabywcę
    równoległej korekty własnych rozliczeń, a w konsekwencji powodowałby, że wpływ korekty
    w relacji „sprzedawca - nabywca” nie przekładałby się na neutralny bilans rozliczeń z
    budżetem państwa. Tym samym organy podatkowe odmawiały dopuszczenia możliwości
    korekty sprzedaży dokumentowanej paragonami fiskalnymi, wskazując, że mogłoby to
    prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie sprzedawcy.
    Powyższe sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia, czy w sytuacji wykazania i zapłaty
    podatku od towarów i usług w kwocie wyższej niż należna - w następstwie zastosowania
    nieprawidłowej, zawyżonej stawki podatku przy sprzedaży udokumentowanej paragonami
    fiskalnymi - istnieje możliwość dokonania korekty rozliczenia skutkującej powstaniem
    nadpłaty oraz prawa do jej zwrotu.
    Problem ten nabiera szczególnego znaczenia wobec braku możliwości identyfikacji
    nabywców usług i zwrotu im ewentualnej różnicy w cenie, co oznacza, że środki te
    pozostaną u sprzedawcy.
    Możliwość skorygowania rozliczenia w opisanej sytuacji była już wielokrotnie
    przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dopuścił taką
    ewentualność. W wyroku z 27 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1753/16, NSA wskazał, że
    „(...) że skarżąca ma możliwość dokonania korekty w sytuacji zawyżonej stawki VAT, w
    przypadku ewidencjonowania sprzedaży na kasie fiskalnej.”
    Jednocześnie NSA wielokrotnie wskazywał, że podatnik VAT dokonujący korekty sprzedaży
    dokonywanej przy wykorzystaniu kasy rejestrującej ze względu na zawyżenie stosowanej
    stawki VAT, nie ma obowiązku wykazywania uszczerbku majątkowego w związku z
    nienależnie zapłaconym lub nadpłaconym podatkiem VAT - tak m.in. NSA w wyroku z 18
    grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 116/15 oraz w wyroku z 11 września 2024 r., sygn. akt I FSK
    1109/20.
    Istotne jest również, że w przedmiocie zwrotu nadpłaty kilkukrotnie wypowiadał się
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wprawdzie TSUE akceptuje rozwiązania
    krajowe, które warunkują zwrot nadpłaconego podatku od braku bezpodstawnego
    wzbogacenia po stronie podatnika wnioskującego o zwrot, jednak każdorazowo uzależnia
    to ograniczenie od spełnienia określonych warunków. W oparciu o orzecznictwo TSUE (w
    tym m.in. w sprawie 68/79 Hans Just; w sprawie C-343/96 Dilexport; w sprawie C-309/06
    Marks & Spencer) NSA ustrukturyzował i wskazał na pięć najistotniejszych warunków, jakie
    musi spełniać ustawodawstwo krajowe uzależniające zwrot nadpłaty od poniesienia
    ekonomicznego ciężaru nadpłaconego przez podatnika podatku, aby było ono zgodnie z
    prawodawstwem unijnym - za wyrokiem NSA z 18 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1168/15
        należą do nich:
        1) „organy krajowe mają obowiązek ustalenia, czy ciężar ekonomiczny podatku
        został przerzucony na inne podmioty;
        2) niedopuszczalne jest przyjmowanie domniemania, że jeśli wniosek dotyczy
        zwrotu podatku pośredniego, to kwota tego podatku została w całości
        przerzucona na kontrahenta;

        3) sprzeczne z prawem UE są reguły dowodowe, przenoszące na podatnika ciężar
        udowodnienia, że podatek nie został przerzucony na inny podmiot;
        4) ustalenie, że w danym przypadku nastąpiło przerzucenie całości kwoty podatku
        nie uprawnia do wyłączenia prawa podatnika do otrzymania zwrotu, ponieważ
        konieczne jest wówczas wykazanie, że zwrot wnioskowanej opłaty doprowadzi do
        bezpodstawnego wzbogacenia podatnika;
        5) nawet w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że obciążenie nienależnym podatkiem
        zostało przerzucone na osoby trzecie, jego zwrot na rzecz podmiotu
        gospodarczego nie prowadzi koniecznie do jego bezpodstawnego wzbogacenia,
        gdyż zwiększenie stosowanych cen o kwotę rzeczonego podatku może
        powodować powstanie po jego stronie szkody związanej ze zmniejszeniem się
        wielkości sprzedaży.”
    Ważne jednak, co podkreślają sądy administracyjne, że przepis art. 72 Ordynacji
    podatkowej, nie uzależnia wprost powstania nadpłaty podatku od tego, czy nie spowoduje
    ona bezpodstawnego wzbogacenia po stronie podatnika. Niemniej gdyby według organów
    podatkowych, wniosek taki należało wysnuć z istoty przepisów dotyczących nadpłaty, to
    orzecznictwo unijne stoi w sprzeczności przyjmowaniu domniemania, że nadpłata nie jest
    należna, gdy w przypadku podatków pośrednich ich ciężar został przerzucony na
    nabywcę. Co więcej, nawet gdyby doszło do przerzucenia ciężaru podatku na nabywcę, to
    zwrot nadpłaty nie musi koniecznie oznaczać, że doszło do wzbogacenia sprzedawcy.
    Możliwe jest bowiem, że ewentualne zwiększenie cen o zawyżony podatek w
    rzeczywistości doprowadziło do zubożenia podatnika ze względu na spadek wysokości
    jego sprzedaży.
    Ponadto, w wyroku z 11 września 2024 r., sygn. akt I FSK 1109/20 NSA wskazał, że przy
    ustalaniu prawa do korekty i zwrotu nadpłaty w omawianych przypadkach istotne
    znaczenie ma analiza ceny usługi przedstawianej konsumentowi. Cena ta, jako kwota
    brutto, jest akceptowana przez konsumenta niezależnie od wysokości zawartej w niej
    stawki VAT. W konsekwencji błędne zastosowanie zawyżonej stawki VAT nie prowadzi do
    zubożenia klienta, który i tak zapłaciłby za usługę tę samą kwotę brutto. Oznacza to
    natomiast, że ciężar ekonomiczny zawyżonej stawki VAT obciąża majątek sprzedawcy
    (podatnika), który przy ustalonej cenie brutto zobowiązany jest do odprowadzenia wyższej
    kwoty podatku VAT, niż gdyby zastosował stawkę prawidłową, obniżoną.
    Nie jest również prawdą, że w przypadku podatków pośrednich sprzedawca zawsze
    przerzuca ciężar podatku na klienta. Należy mieć na uwadze, że rynek, na którym
    oferowane są towary i usługi, ma charakter rynku wolnego, opartego na mechanizmach
    konkurencji. W odniesieniu do usług powszechnie dostępnych, takich jak usługi
    kosmetyczne, wiedzą notoryjną jest, że ceny kształtują się w określonym przedziale,
    wyznaczanym również przez obecność konkurencji.
    Jeżeli Wnioskodawca konkuruje z innymi usługodawcami także ceną, to - niezależnie od
    obciążeń podatkowych - jego cena brutto musi pozostawać zbliżona do cen oferowanych
    przez konkurencję, niezależnie od tego, czy inni usługodawcy stosowali prawidłową,
    obniżoną stawkę VAT, czy też korzystali ze zwolnienia podmiotowego.
    W konsekwencji oczywiste jest, że w przypadku stosowania zawyżonej stawki VAT, przy
    jednoczesnym oferowaniu klientom określonej ceny brutto, Spółka osiągała niższy
    dochód, niż gdyby stosowała stawkę prawidłową.
    Mając na względzie powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że może on dokonać
    korekty stawki VAT z 23% na 8% oraz odpowiadającej jej kwoty podatku należnego od
    sprzedaży usług kosmetycznych, ewidencjonowanej przy użyciu kasy rejestrującej,
    poprzez korektę struktur jednolitego pliku kontrolnego JPK_V7M za poszczególne okresy
    rozliczeniowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika
    z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników,
    którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem
    podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas
    rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli
    nabywcą danej usługi jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1, to taka sprzedaż
    nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej.
    W myśl art. 111 ust. 1b ustawy:
      W ewidencji, o której mowa w ust. 1, wykazuje się dane o sprzedaży, zawarte w
      dokumentach wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym określające
      przedmiot opodatkowania, wysokość podstawy opodatkowania i podatku należnego
      oraz dane służące identyfikacji poszczególnych sprzedaży, w tym numer, za pomocą
      którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku albo podatku od wartości
      dodanej.
    Szczegółowe zasady dotyczące stosowania kas rejestrujących zostały określone w art. 111
    ust. 3a pkt 1 i 8 ustawy.
    I tak, zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy:
      Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani:
      1) wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:
      a) w postaci papierowej lub
      b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z
      nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
      postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych osobowych.
    W myśl natomiast art. 111 ust. 3a pkt 8 ustawy:

      Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani wystawiać przy zastosowaniu kas rejestrujących dokumenty inne niż
      określone w pkt 1 dotyczące sprzedaży lub pracy tych kas.
    Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas
    rejestrujących określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2025 r. w
    sprawie kas rejestrujących (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 845), zwanego dalej rozporządzeniem.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży
      zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie obowiązywania
      potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w art. 111 ust. 6a lub
      w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i warunki techniczne)
      dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po dokonaniu jej fiskalizacji.
    Natomiast w myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia;
      Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania,
      paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia
      należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu
      fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.
    W myśl § 2 pkt 17 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze - rozumie się
      przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy i wydawany nabywcy podczas
      sprzedaży, potwierdzający dokonanie sprzedaży.
    Jak stanowi § 2 pkt 15 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pamięci fiskalnej - rozumie się przez to
      urządzenie trwale zawarte w kasie, zawierające elektroniczny nośnik danych,
      umożliwiające:
      a) jednokrotny i niezmienialny zapis danych pod bezpośrednią kontrolą programu
      pracy kasy, które są nieusuwalne bez zniszczenia samego urządzenia,
      b) wielokrotny odczyt tych danych.
    Ww. cecha pamięci fiskalnej powoduje brak możliwości zarejestrowania na kasie fiskalnej
    zwrotu bądź reklamacji towarów, co zostało również potwierdzone zapisem § 3 ust. 3
    rozporządzenia, który mówi, że nie ewidencjonuje się zwrotów towarów i uznanych
    reklamacji towarów i usług.
    Skoro zatem kasa rejestrująca nie pozwala na korektę danych zapisanych w pamięci
    fiskalnej (tj. po wydrukowaniu paragonu), to korekta taka powinna być dokonywana za
    pomocą innych urządzeń księgowych. W takim przypadku należy prowadzić odrębną
    ewidencję, o której mowa § 3 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia.
    Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia:
      Zwroty towarów i uznane reklamacje towarów i usług, które skutkują zwrotem całości
      albo części należności (zapłaty) z tytułu sprzedaży, ujmuje się w odrębnej ewidencji
      zwrotów i uznanych reklamacji zawierającej:
      1) datę sprzedaży;
      2) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację i
      ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy;
      3) termin dokonania zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi;
      4) wartość z podatkiem (brutto) zwracanego towaru lub wartość brutto towaru lub
      usługi będących przedmiotem reklamacji oraz wysokość podatku należnego - w
      przypadku zwrotu całości należności z tytułu sprzedaży;

      5) wysokość zwracanej należności (brutto) oraz odpowiadającą jej wysokość podatku
      należnego - w przypadku zwrotu części należności z tytułu sprzedaży;
      6) dokument potwierdzający dokonanie sprzedaży, a w przypadku gdy dokonanie
      sprzedaży potwierdza paragon fiskalny lub faktura w postaci elektronicznej - numer
      tego paragonu lub tej faktury oraz numer unikatowy;
      7) protokół przyjęcia zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi podpisany przez
      sprzedawcę i nabywcę albo notatkę służbową lub protokół z nabycia sprawdzającego.
    W myśl § 3 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku wystąpienia oczywistej pomyłki w ewidencji podatnik dokonuje
      niezwłocznie jej korekty przez ujęcie w odrębnej ewidencji oczywistych pomyłek:
      1) błędnie ujętej w ewidencji sprzedaży (wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku
      należnego);
      2) krótkiego opisu przyczyny i okoliczności wystąpienia oczywistej pomyłki oraz
      dołączenie oryginału paragonu fiskalnego potwierdzającego dokonanie sprzedaży,
      przy której wystąpiła oczywista pomyłka, a w przypadku gdy dokonanie sprzedaży
      potwierdza paragon fiskalny w postaci elektronicznej - podanie numeru tego
      paragonu oraz numeru unikatowego.
    Stosownie do § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4, podatnik ewidencjonuje przy użyciu kasy
      sprzedaż w prawidłowej wysokości.
    Jak stanowi § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia:
      Podatnicy używający kas dokonują sprawdzenia poprawności pracy kasy, ze
      szczególnym uwzględnieniem prawidłowego zaprogramowania nazw towarów i usług,
      stawek podatku, waluty ewidencyjnej wraz z jej symbolem i wartością przelicznika,
      wskazań daty i czasu oraz właściwego przypisania do nazw towarów i usług stawek
      podatku lub zwolnienia od podatku.
    Należy zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek rzetelnego udokumentowania
    prowadzonych transakcji w urządzeniach księgowych, tak by odzwierciedlały faktyczny ich
    przebieg. Prowadzone przez podatnika urządzenia księgowe powinny w sposób rzetelny
    odzwierciedlać przebieg zaistniałych zdarzeń związanych z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, w tym zawierać między innymi dane niezbędne do ustalenia przyczyn
    zaistniałej korekty zapisów w prowadzonych wcześniej ewidencjach.
    W świetle przedstawionych unormowań prawnych, kasa rejestrująca, a w szczególności
    pamięć fiskalna kasy, zostały skonstruowane w sposób uniemożliwiający jakąkolwiek
    ingerencję podatnika (również podmiotów wykonujących serwis techniczny kas
    rejestrujących), co oznacza, że dane raz wprowadzone do kasy (transakcja zakończona
    wydrukowaniem paragonu) nie podlegają już modyfikacji. Korekta danej transakcji (treści
    paragonu fiskalnego) jest możliwa jedynie przed wydrukowaniem paragonu, czyli
    zapisaniem danych w pamięci fiskalnej. Jednakże zakaz ingerencji w pamięć fiskalną nie
    oznacza zakazu korekty samej transakcji sprzedaży, gdyż to dokumentacja kasowa
    transakcji nie podlega korekcie, a nie sama transakcja sprzedaży (w istocie obowiązuje
    jedynie zakaz zmiany treści paragonu). Dotyczy to zarówno kas z elektroniczną lub
    papierową kopią paragonu, jak i kas fiskalnych on-line.
    Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Aktualnie prowadzicie Państwo działalność gospodarczą w
    dwóch głównych obszarach: handlu artykułami spożywczymi, w szczególności słodyczami
    oraz usług kosmetycznych - w zakresie makijażu permanentnego. Działalność w zakresie
    handlu artykułami spożywczymi odbywa się głównie w relacji z innymi przedsiębiorcami i
    dokumentowana jest fakturami, natomiast usługi kosmetyczne skierowane są głównie do

    podmiotów indywidualnych nieprowadzących działalności gospodarczej, a sprzedaż
    dokumentowana jest paragonami fiskalnymi. Usługi kosmetyczne wykonywane przez
    Spółkę mieszczą się w PKWiU 96.02.13.0. Powyższe oznacza, że od 1 kwietnia 2024 r.
    Spółka powinna stosować obniżoną, 8% stawkę VAT na wykonywane przez siebie usługi
    kosmetyczne. Niestety, ze względu na błąd, prawidłowa 8% stawka VAT była stosowana
    przez Spółkę dopiero od września 2025 r. Do tego czasu sprzedaż usług kosmetycznych
    była ewidencjonowana na kasie fiskalnej z zastosowaniem 23% stawki VAT. Ujawniony
    błąd w stosowanej stawce VAT chcieliby Państwo poprawić dokonując korekty złożonych
    rozliczeń VAT, w tym przede wszystkim jednolitych plików kontrolnych JPK_V7M za błędnie
    rozliczone okresy w zgodzie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości dokonania korekty VAT w przypadku
    zaewidencjonowania w kasie fiskalnej sprzedaży dla osób prywatnych z zawyżoną stawką
    VAT, która była udokumentowana paragonem.
    Na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania
      naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy
      miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
      powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust.
      1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art.
      133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Zgodnie z art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który obejmuje
      deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o
      którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach
      wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami
      określonymi w tych przepisach.
    Natomiast zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art.
      113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą
      dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji
      podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego,
      w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
      podatku naliczonego;

      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Jak stanowi art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Powyższy przepis obliguje czynnych podatników podatku VAT do wykazywania w ewidencji
    sprzedaży dostawy określonych czynności. Dodatkowo należy zauważyć, że podatnicy VAT
    czynni są obowiązani przesyłać za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
    środków komunikacji elektronicznej, ewidencję prowadzoną na potrzeby podatku od
    towarów i usług, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”:
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Stosownie do art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji (złożonych plików JPK_VAT z deklaracją) ma na celu poprawienie błędu,
    który został popełniony przy jej sporządzeniu. Może on dotyczyć określenia wysokości
    zobowiązania podatkowego, wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku oraz innych danych
    zawartych w treści deklaracji (złożonym pliku JPK_VAT z deklaracją). Skorygowanie
    deklaracji polega na ponownym, poprawnym już wypełnieniu deklaracji. Natomiast
    korekta pliku JPK_VAT z deklaracją podatkową zastępuje poprzednio złożony plik JPK_VAT z
    deklaracją, czyli za prawidłowe uważane są te dane, które zostały wykazane w
    skorygowanym pliku JPK_VAT z deklaracją. Zatem skorzystanie przez podatnika z
    wprowadzonej przez ustawodawcę instytucji korekty pliku JPK_VAT z deklaracją powoduje,
    że złożony przez niego korygujący plik JPK_VAT z deklaracją zastępuje pierwotny
    (korygowany) plik JPK_VAT z deklaracją podatkową i pociąga za sobą skutki prawne,
    pozbawiając jednocześnie pierwotny pliku JPK_VAT z deklaracją mocy prawnej.
    Jednakże w tym miejscu należy wskazać, iż cechą podatku od towarów i usług jest to, że po
    stronie podatników istnieje przewidziana prawem możliwość „przerzucania”
    ekonomicznego ciężaru opodatkowania na inne podmioty (konsumentów, nabywców
    towarów/usług) wynikająca z obowiązku wliczenia podatku w cenę towaru/usługi. Może
    więc dojść do sytuacji, w której koszt wadliwego opodatkowania nie zostanie poniesiony
    przez podatnika lecz przez osoby trzecie. W tej sytuacji przyznanie prawa do zwrotu
    podatku podatnikowi - a więc podmiotowi innemu niż podmiot, który rzeczywiście poniósł
    koszt podatku na skutek wadliwego opodatkowania - nie znajdowałaby uzasadnienia.
    Zgodnie z art. 72 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
      Za nadpłatę uważa się kwotę:
      1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;
      2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
      3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której
        mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
      4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o
        ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania
        podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od
        należnej.

    Przepis art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, należy rozumieć w ten sposób, że nie jest
    nadpłatą kwota podatku, jeżeli ten kto ją uiścił nie poniósł z tego tytułu bezpośredniego
    uszczerbku majątkowego.
    Jeżeli zatem w konkretnej sytuacji okaże się, że podatnik występujący o zwrot nadpłaty,
    wynikającej z nadpłacenia podatku lub nienależnego zapłacenia podatku, na skutek
    skorzystania z dostępnych środków prawnych uniknął poniesienia ekonomicznego ciężaru
    opodatkowania (a zatem uniknął zubożenia), to wówczas odpada konstytucyjne
    uzasadnienie dla przyznania ochrony roszczeniu restytucyjnemu takiego podatnika.
    Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale I GPS 1/11, odniósł się do problematyki zwrotu
    podatku zapłaconego z naruszeniem prawa Unii Europejskiej. Wskazał mianowicie, że
    orzecznictwo TSUE dopuszcza wyłączenie zwrotu świadczenia pobranego niezgodnie z
    prawem UE, jeżeli prowadziłoby to do nieuprawnionego wzbogacenia świadczącego.
    Prawo UE nie zakazuje, że niezgodne z tym prawem świadczenia mogły podlegać wliczeniu
    w cenę i w ten sposób zostać przerzucone na konsumentów (por. wyrok TSUE z 27 lutego
    1980 r. w sprawie C-68/79 Hans Just I/S przeciwko Danish Ministry for Fiscal Affairs, pkt 26;
    wyrok TSUE z 27 marca 1980 r. w sprawie C-61/79 Amministrazione delle finanze dello
    Stato przeciwko Denkavit Italiana Srl., pkt 26; wyrok TSUE z 9 listopada 1983 r. w sprawie
    C-199/82 Amministrazione delle Finanze dello Stato przeciwko SpA San Giorgio, pkt 13;
    wyrok TSUE z 14 stycznia 1997 r. w sprawach C-192/95 do C-218/95 Société Comateb i inni
    przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, pkt 21; wyrok TSUE z 9 lutego
    1999 r. w sprawie C-343/96 Dilexport Srl przeciwko Amministrazione delle Finanze dello
    Stato, pkt 47; wyrok TSUE w sprawach C-441/98 i C-442/98 Kapniki Mikhailidis AE and
    Idrima Kinonikon Asphaliseon (IKA), pkt 31). W orzecznictwie TSUE wskazano, że może
    wówczas wystąpić sytuacja, w której ciężar opodatkowania jest w rzeczywistości
    ponoszony nie przez przedsiębiorcę, lecz przez konsumenta, na którego ciężar ten został
    przerzucony.
    W konsekwencji przekazanie przedsiębiorcy kwoty już przez niego odzyskanej (od
    konsumenta) prowadziłoby do uzyskania podwójnego zwrotu, co może być postrzegane
    jako nieuzasadnione wzbogacenie (por. wyrok TSUE w sprawie Comateb, pkt 22).
    W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy ciężar podatku VAT
    związanego ze świadczeniem usług został poniesiony przez ostatecznych konsumentów,
    tj. Państwa klientów. Zatem - wbrew Państwa twierdzeniom - to nie Państwo byli
    podmiotem, który ostatecznie poniósł ciężar ekonomiczny podatku od towarów i usług
    lecz osoby trzecie (nabywcy usług - od których został ten podatek pobrany w cenie za
    usługę). Zwrot zapłaconego podatku od towarów i usług na Państwa rzecz, który nie
    poniósł ekonomicznego ciężaru podatku oznaczałoby nieuzasadnione przysporzenie na
    Państwa rzecz. Zwrot podatku od towarów i usług na rzecz podatnika, który tylko
    formalnie, a nie faktycznie go zapłacił, prowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia po
    Państwa stronie.
    Dodatkowo należy wyjaśnić, że podatek VAT ma charakter cenotwórczy i jego ciężar
    ponosi co do zasady ostateczny konsument. Natomiast dla podatnika podatek ten jest
    neutralny. Strony transakcji przeważnie umawiają się na kwotę brutto, szczególnie w
    przypadku gdy sprzedaż podlega opodatkowaniu stawką podstawową.
    Późniejsza zmiana stawki na stawkę obniżoną (lub zwolnienie od podatku) w przypadku
    sprzedaży udokumentowanej fakturą powinna zatem skutkować co do zasady zwrotem
    różnicy w podatku na rzecz nabywcy (ostatecznego konsumenta). W konsekwencji
    dokonanie zwrotu podatku VAT na rzecz podatnika bez uprzedniego wykazania powstania
    zubożenia po jego stronie mogłoby prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia tego
    podatnika. W sytuacji gdy podatnik nie przerzucił całego podatku na konsumenta sam
    ponosząc ciężar ekonomiczny podatku lub doznał innego uszczerbku na swoim majątku w
    związku ze stosowaniem niewłaściwej stawki VAT może wystąpić z roszczeniem o zwrot
    nienależnie zapłaconego podatku. Sposób postępowania w takich sytuacjach wyznaczył
    NSA w wyżej wymienionej uchwale z 22 czerwca 2011 r. sygn. akt I GPS 1/11.

    W przypadku sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych dla których nie były
    wystawiane faktury, podatnik może wystąpić z wnioskiem o zwrot w sytuacji gdy
    dokonanie zwrotu nie doprowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia podatnika
    realizującego dostawę towarów/świadczenie usług.
    W omawianej sytuacji zwrot kwoty podatku VAT bezsprzecznie należy się temu, kto
    wartość tę utracił, a zatem osobie, która faktycznie poniosła ekonomiczny ciężar podatku.
    Mając na względzie powołane przepisy prawa, odnosząc się do kwestii możliwości
    skorygowania wartości sprzedaży z tytułu świadczonych usług kosmetycznych w zakresie
    makijażu permanentnego, należy wskazać, że w odniesieniu do świadczonych usług, które
    zostały przez Państwa zaewidencjonowane przy użyciu kasy rejestrującej - a Państwo nie
    będziecie dokonywać zwrotu części ceny, która została pobrana z powodu niewłaściwej
    stawki VAT klientom indywidualnym, niezależnie od tego czy cena brutto byłaby na takim
    samym poziomie - nie przysługuje/nie będzie przysługiwało Państwu prawo do
    skorygowania stawki podatku VAT z 23% na stawkę 8%.
    Jak już wskazano wcześniej w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy ciężar
    podatku VAT został poniesiony przez ostatecznych konsumentów, tj. osoby fizyczne
    nieprowadzące działalności gospodarczej. Zatem to nie Państwo byli podmiotem, który
    ostatecznie poniósł ciężar ekonomiczny podatku od towarów i usług lecz osoby trzecie, od
    których został ten podatek pobrany w cenie za usługę.
    Zwrot zapłaconego podatku od towarów i usług na rzecz Spółki, w sytuacji gdy nie
    ponieśliście Państwo ekonomicznego ciężaru podatku oznaczałby nieuzasadnione
    przysporzenie ze strony Skarbu Państwa na Państwa rzecz. Zatem zwrot podatku od
    towarów i usług na rzecz podatnika, który tylko formalnie, a nie faktycznie go zapłacił
    prowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia się po Państwa stronie.
    Tym samym nie można się z Państwem zgodzić, że stosowane przez Państwa ceny brutto
    usług kosmetycznych nie były uzależnione od stosowanych stawek VAT, ale były cenami,
    które według Państwa najlepszej wiedzy mogliście stosować na wolnym rynku usług
    kosmetycznych. Oznacza to, że stosowana od 1 kwietnia 2024 r. błędna stawka 23% VAT
    na oferowane usługi kosmetyczne, po prostu obniżyła wysokość przychodu (w tym zysku)
    Spółki. Bowiem w tej sprawie nie ponieśliście Państwo ekonomicznego ciężaru podatku co
    oznacza, że odnieśliście Państwo nieuzasadnione przysporzenie na Państwa rzecz.
    W związku z powyższym nie będziecie Państwo mogli skorygować nienależnie
    zadeklarowanego podatku VAT, tym samym dokonać korekty deklaracji (złożonego plik
    JPK_VAT z deklaracją), w której naliczyli i wpłacili podatek VAT z tytułu świadczonych usług
    kosmetycznych w zakresie makijażu permanentnego udokumentowanych paragonami z
    kasy fiskalnej, gdyż jak Państwo wskazali nie są Państwo w stanie zidentyfikować osób
    fizycznych, które nabyły przedmiotową usługę z zastosowaną stawką podatku VAT w
    wysokości 23% i tym samym nie będzie w stanie zwrócić im różnicy w cenie
    odpowiadającej wysokości zawyżonego podatku VAT.
    Zatem w związku z powyższym nie będziecie mieli Państwo prawa, w przypadku
    niewłaściwie stosowanej stawki podatku VAT, do korekty stawki podatku VAT z 23% na 8%
    stawki podatku VAT oraz kwoty należnego podatku od towarów i usług dla świadczonych
    usług osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej ewidencjonowanej
    przy użyciu kasy rejestrującej. Nie będzie dopuszczalne zatem dokonanie korekt
    uprzednio złożonych deklaracji (plików JPK_VAT z deklaracją), ponieważ nie będziecie
    Państwo mieli możliwości skorygowania nienależnie zadeklarowanego podatku VAT. Nie
    zachodzą tym samym przesłanki do powstania nadpłaty podatku VAT i wystąpienia do
    urzędu skarbowego o jej zwrot.
    Tym samym Państwa stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądu, wskazać należy, że wyroki
    sądu nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Sąd wyrokiem lub postanowieniem

    rozstrzyga wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków
    prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą. Ocena prawna i
    wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten
    sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, o czym
    stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Zatem
    powołane wyroki nie posiadają waloru wykładni powszechnej, co w praktyce oznacza, że
    nie stanowią one podstawy dla analogicznego rozstrzygnięcia przez organy podatkowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.