Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.860.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-04
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty w ramach zawartej ugody
z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
kwota
podatek
przychód
ugody
zwrot-zwrot nienależny
środek-środki pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    22 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 października 2025 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełniony pismem z 24 listopada 2025 r. (wpływ 24
    listopada 2025 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        Zainteresowany będący stroną postępowania:
        (...)
        Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        (...).
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcy są małżeństwem i zawarli dnia 31 maja 2006 roku umowę kredytu
    mieszkaniowego (dalej: Umowa). Jako kwotę kredytu w umowie wpisano (...) CHF. Zawarta
    umowa była umową kredytu denominowanego. Tytułem kredytu wypłacono (...) PLN.
    Wnioskodawcy przeznaczyli kwotę uzyskanego kredytu na finansowanie kosztów,
    inwestycji polegającej na zakupie i dokończeniu budowy budynku mieszkalnego
    jednorodzinnego.
    Kredyt był spłacany zgodnie z umową w walucie polskiej po uprzednim przeliczeniu
    wysokości rat wg kursu sprzedaży CHF z tabeli kursowej Banku.
    Wnioskodawcy wnieśli pozwem 21 września 2021 roku powództwo o ustalenie, że Umowa
    kredytu mieszkaniowego zawarta dnia 31 maja 2006 roku pomiędzy Bankiem a
    Kredytobiorcami jest nieważna i zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów kwoty (...)
    złotych polskich z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 października 2021 roku
    do dnia dokonania faktycznej zapłaty.
    Wnioskodawcy uważają zawartą umowę za nieważną m.in. na podstawie następujących
                                    1podstawach prawnych art. 69 Prawa bankowego, art. 353 i art. 58 § 1 k.c., art. 385 § 2 k.
        1  1c., 385 k.c., 358 k.c. W kwietniu 2025 roku pozwany – Bank – zaproponował
    Wnioskodawcom zakończenie sporu sądowego poprzez zawarcie ugody sądowej.
    W dniu 8 lipca 2025 roku Wnioskodawcy zawarli z pozwanym Bankiem ugodę sądową. Na
    moment podpisania ugody Wnioskodawcy zapłacili na rzecz Banku kwotę (...) PLN (tzn. o
    (...) PLN więcej, aniżeli bank wypłacił kapitału), a wszystkie odsetki ustawowe za opóźnienie
    na ich rzecz wynosiły na tamten moment (...) PLN (odsetki te należne są na podstawie art.
    481 w zw. z art. 455 k.c. i liczone są od dnia wymagalności roszczenia Wnioskodawców).
    Łącznie w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia sądowego Wnioskodawcy otrzymaliby
    ponad (...) PLN (już po rozliczeniu (...) PLN na rzecz banku tytułem zwrotu kapitału
    kredytu). Bank na mocy zawartej ugody wypłacił na rzecz Kredytobiorców kwotę (...) PLN.
    Konstrukcja ugody zakłada przyjęcie ważności umowy kredytowej, która ulega jednak
    przeliczeniu w oparciu o parametry finansowe przyjęte w ugodzie, na podstawie, których
    kredyt miał zostać przewalutowany i potraktowany jak kredyt złotówkowy.
    Na podstawie § 1 ust. 8 ugody „Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku
    przeprowadzonych negocjacji Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem § 1 ust. 5-7,
    pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień
    zawarcia Ugody wynosi 0,00 (słownie: zero) złotych. Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w
    stosunku do Kredytobiorcy w związku z Umową. Jednocześnie Bank odstępuje od

    naliczania odsetek bieżących należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony
    uznają, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości”. Kwota
    wypłacana przez Bank opisana była w § 5 ust. 1 „Bank, w terminie 21 dni od daty
    podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkowa w wysokości (...) PLN na
    rachunek należący do: Kredytobiorcy”.
    Wypłacona na mocy ugody kwota pieniężna stanowi zwrot środków, które zostały
    wpłacone przez Wnioskodawców do banku, a które w wyniku przeliczenia w oparciu o
    parametry finansowe przyjęte w ugodzie stały się bankowi nienależne, chociaż nie wynika
    to bezpośrednio z tekstu ugody, albowiem zgodnie z § 5 ust. 1 Ugody, Bank, w terminie 21
    dni od daty podpisania Ugody, bank zobowiązany był do wypłaty na rzecz Kredytobiorców
    „kwoty dodatkowej” w wysokości (...) PLN. Owa kwota dodatkowa jest jednak w istocie
    zwrotem środków wpłaconych uprzednio do banku. Gdyby postępowanie sądowe
    zakończyło się prawomocnym wyrokiem zgodnym z orzeczeniem Sądu I instancji, po
    rozliczeniu kwoty kapitału kredytu na rzecz banku, Kredytobiorcom przysługiwałaby kwota
    (...) PLN należności głównej oraz kwota (...) PLN odsetek ustawowych za opóźnienie.
    Uzgodniona w ugodzie kwota (...) PLN mieści się w zakresie tych kwot i nie prowadzi do
    wzbogacenia kredytobiorców.
    1. Kwota wypłaconego kredytu: (...) PLN
    2. Kwota spłacona przez Wnioskodawców: (...) PLN
    3. Różnica pomiędzy kwotą wypłaconą a spłaconą: (...) PLN
    4. Odsetki ustawowe za opóźnienie: (...) PLN
    5. Kwota zaproponowana w ugodzie: (...) PLN

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem przez Wnioskodawców ugody mającej na celu zakończenie
    sporu na tle umowy kredytowej, otrzymana kwota (...) PLN stanowi dla Wnioskodawców
    przychód i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawców powstał obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, w zaistniałym stanie faktycznym kwota (...) zł nie stanowi ich
    przychodu. Na mocy ugody saldo zadłużenia zostanie umorzone, a Bank dokonał zwrotu
    kwoty wynikającej z rozliczenia kredytu/pożyczki. Otrzymanie kwoty (...) zł nie stanowi dla
    Wnioskodawców faktycznie żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi do stanu
    rozliczeń, który jest zgodny z prawem. Wnioskodawcy uważają, że zwrot przez Bank
    środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytu mieszkaniowego
    przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu mieszkaniowego nie
    stanowi dla nich przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (dalej jako: Ustawa), klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawcy uważają, że nie będą mieli obowiązku zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych od zwróconej przez Bank kwoty, będącej przedmiotem zapytania. Pojęcie
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 11 ust.
    1 ustawy wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością
    wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. ustawy PIT mogą być tylko
    takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego.
    Kwota zwrotu obejmuje zwrot środków pieniężnych, które Wnioskodawcy wcześniej
    zapłacili Bankowi w trakcie trwania umowy kredytu oraz część odsetek, które należne są z
    tytułu wymagalności roszczenia Wnioskodawców wobec Banku. W ocenie
    Wnioskodawców dochodzi do powrotu w tym zakresie do wcześniej istniejącego stanu

    posiadania. Nie dojdzie zatem do przysporzenia w majątku Wnioskodawców, a zatem nie
    będzie przychodu ich stronie. Art. 11 ust. 1 ustawy definiuje przychód jako otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W przedstawionej powyżej sytuacji, po stronie Wnioskodawców nie doszło do powstania
    przysporzenia majątkowego, albowiem w związku z zawarciem ugody otrzymali zwrot
    własnych środków pieniężnych, które wpłacili na rzecz Banku wraz z jedynie częścią
    odsetek, które są im należne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem
    przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):

      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wskazali Państwo, że wypłacona na mocy ugody kwota pieniężna stanowi zwrot środków,
    które zostały wpłacone przez Wnioskodawców do banku, a które w wyniku przeliczenia w
    oparciu o parametry finansowe przyjęte w ugodzie stały się bankowi nienależne (...).
    Wobec powyższego, skoro kwota którą bank Państwu wypłacił w wyniku zawartej ugody,
    stanowi zwrot środków pieniężnych, które zostały przez Państwa wpłacone w ramach

    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i które okazały się nienależne bankowi, to jej
    otrzymanie nie spowoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego,
    wzrostu Państwa majątku.
    Zatem, uzyskane w ramach ugody ww. środki pieniężne nie są Państwa przychodem w
    rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym
    do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie
    mają Państwo obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.