Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.398.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-03
Teza: Wskazanie czy otrzymywana rekompensata stanowi podstawę
opodatkowania na podstawie art. 29a ustawy.
Słowa kluczowe: rekompensata-rekompensowanie strat
transport-transport drogowy
transport-transport publiczny
trybunał-Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
(TSUE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwo stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy wskazania czy otrzymywana rekompensata stanowi
    podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ustawy.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 lipca 2025 r. (wpływ 28
    lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) sp. z o.o. (dalej Wnioskodawca lub Operator) jest przedsiębiorcą prowadzącym
    działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie jest
    podmiotem powiązanym kapitałowo lub osobowo z jednostkami samorządu
    terytorialnego, tzn. nie jest podmiotem wewnętrznym w rozumieniu Rozporządzenia (WE)
    nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego
    usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz
    uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE. L. 2007
    nr 315, str. 1), dalej rozporządzenie 1370/2007.
    Spółka prowadzi pełną księgowość, opodatkowana jest podatkiem od osób prawnych, jest
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na przewozie osób w dużej mierze na
    podstawie umów z jednostkami samorządowymi o świadczenie usług w zakresie
    publicznego transportu drogowego. W rozumieniu u.p.t.z. i rozporządzenia 1370/2007
    Wnioskodawca występuje w charakterze operatora, zaś drugą stroną umowy jest
    organizator (organizator publicznego transportu zbiorowego), tj. jednostka samorządu
    terytorialnego (dalej JST lub związek JST).

    W ramach działalności z zakresu zbiorowego transportu publicznego Wnioskodawca
    uzyskuje przychody z następujących źródeł:
    1) przychody ze sprzedaży biletów oraz inne opłaty taryfowe podlegające opodatkowaniu
      VAT (co do zasady stawka 8%);
    2) dopłaty z tytułu utraconych przychodów z tytułu stosowania ustawowych uprawnień
      do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustawa z 20 czerwca
      1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu
      zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138 ze zm., dalej ustawa z 20 czerwca 1992 r.)
      otrzymywana od właściwego marszałka województwa, która ma charakter
      przedmiotowy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT (8%);
    3) rekompensata określona na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z. opodatkowana
      podatkiem VAT w wysokości 8%.
    8 maja 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-615
    /23 dotyczącej wniosku o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie
    prejudycjalnym, złożonego przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) z dnia 16 czerwca
    2023 r.
    Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 73
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą VAT”).
    Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Dyrektorem Krajowej Informacji
    Skarbowej (Polska) (zwanym dalej „organem podatkowym”) a spółką P. S.A. w przedmiocie
    podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego, które P. zamierza świadczyć.
    Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
    Spółka P. prowadzi działalność w dziedzinie transportu pasażerskiego. Zamierza ona
    zawrzeć, w charakterze operatora, umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego, których dotyczy rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w
    zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające
    rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1) oraz
    ustawa o publicznym transporcie zbiorowym. Druga strona umowy, będąca jednostką
    samorządu terytorialnego, ma status organizatora publicznego transportu zbiorowego w
    rozumieniu tej ustawy (zwana dalej „organizatorem”).
    W ramach planowanej działalności spółka P. miałaby otrzymywać wynagrodzenie w
    szczególności ze sprzedaży biletów, których cena miałaby być ustalana przez organizatora.
    Ponieważ ten sposób finansowania nie jest wystarczający do pokrycia kosztów tej
    działalności, P. otrzymywałaby od organizatora rekompensatę w rozumieniu art. 50 ust. 1
    pkt 2 lit. c) ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
    Umowa zawarta z organizatorem miałaby określać warunki wypłaty rekompensaty, której
    podstawę stanowi ujemny wynik finansowy wynikający z tej działalności, oraz wskazywać
    maksymalną kwotę rekompensaty za dany okres.
    W tym kontekście spółka P. zwróciła się do organu podatkowego o wydanie indywidualnej
    interpretacji dotyczącej tego, czy rekompensata za straty wynikające ze świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego stanowi obrót podlegający VAT w rozumieniu art. 29a
    ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu
    w postępowaniu głównym.
    Zdaniem spółki P. rekompensata nie zwiększa podstawy opodatkowania, ponieważ nie ma
    bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług, lecz stanowi dofinansowanie
    ogólnych kosztów planowanej działalności.

    W indywidualnej interpretacji z 14 maja 2019 r. organ podatkowy wyraził pogląd sprzeczny
    z tą opinią.
    Spółka P. wniosła skargę na tę indywidualną interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...) (Polska), który uchylił ją wyrokiem z 26 listopada 2019 r.
    Organ podatkowy wniósł następnie skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (Polska), będącego sądem odsyłającym.
    Sąd ten zastanawia się nad kwestią, czy rekompensata wypłacana przez jednostkę
    samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
    zbiorowego w celu pokrycia kosztów poniesionych przez to przedsiębiorstwo stanowi
    świadczenie wzajemne za świadczenie tych usług w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, w
    związku z czym podlega ona opodatkowaniu VAT.
    W tym względzie wspomniany sąd stwierdza, że biorąc pod uwagę orzecznictwo
    Trybunału, w szczególności wyroki z 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons(C-184
    /00, EU:C:2001:629) i z 15 lipca 2004 r., Komisja/Szwecja(C-463/02, EU:C:2004:455),
    orzecznictwo krajowe uznaje, że taka rekompensata nie stanowi części podstawy
    opodatkowania. Dla uznania kwoty otrzymanego przez podatnika dofinansowania za
    składnik podstawy opodatkowania z tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczenia
    usług istotna jest bowiem możliwość jednoznacznego przyporządkowania tej kwoty
    dofinansowania do konkretnej transakcji. Tymczasem rekompensata rozpatrywana w
    zawisłej przed nim sprawie nie ma bezpośredniego wpływu na cenę usług świadczonych
    przez spółkę P., a mianowicie na cenę biletów, ponieważ jej celem jest przede wszystkim
    pokrycie strat poniesionych w danym okresie.
    Powołując się na wyrok z 27 marca 2014 r., Le Rayon d’Or(C-151/13, EU:C:2014:185), sąd
    odsyłający wyraża jednak wątpliwości co do tego orzecznictwa krajowego. W tym
    względzie zastanawia się on, czy w celu ustalenia, czy taka rekompensata stanowi część
    podstawy opodatkowania VAT, konieczne jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    cenami biletów a tą rekompensatą, rozumianego jako bezpośrednia dopłata do biletów
    proporcjonalnie zmniejszająca ich cenę, czy też dla ustalenia takiego bezpośredniego
    związku wystarczające jest ustalenie, że bez rzeczonej rekompensaty bilety musiałyby
    mieć wyższą cenę. Ponadto sąd ten zastanawia się, czy istnienia takiego bezpośredniego
    związku można upatrywać w tym, że usługi świadczone przez usługodawcę charakteryzują
    się ciągłością ich wykonywania i stałą gotowością tego usługodawcy do ich świadczenia.
    Zdaniem sądu odsyłającego o ile nie ulega wątpliwości, że w zawisłej przed nim sprawie
    przewidziana rekompensata nie odnosi się do zindywidualizowanej usługi przeznaczonej
    dla jej odbiorców, o tyle jednak owa rekompensata obniża cenę, jaką powinni zapłacić ci
    odbiorcy, ponieważ bez niej cena biletów sprzedawanych przez operatora usług
    transportu publicznego musiałaby zostać ustalona na znacznie wyższym poziomie.
    Ponadto wspomniana rekompensata nie jest świadczeniem finansowym przeznaczonym
    dla całej działalności tego operatora, ale jest związana tylko z jego działalnością w zakresie
    transportu publicznego.
    Natomiast zdaniem sądu odsyłającego okoliczność, że przewidziana rekompensata jest
    ustalana ryczałtowo i w skali roku, nie wydaje się mieć decydującego znaczenia dla
    ustalenia, czy owa rekompensata stanowi część podstawy opodatkowania VAT. Dotyczy to
    również okoliczności, że ceny biletów i wysokość ewentualnych ulg są określane przez
    organizatora, a nie przez rzeczonego operatora, gdyż kwestie te są również określone w
    zawartej między nimi umowie i mają wpływ na wyliczenie wysokości rekompensaty.
    W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zawiesić postępowanie i
    zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
    „Czy art. 73 [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że rekompensata, taka
    jak opisana we wniosku o wydanie interpretacji, wypłacana odrębnemu podmiotowi
    (operatorowi) przez jednostkę samorządu terytorialnego za świadczenie usług

    publicznego transportu zbiorowego, wchodzi w zakres podstawy opodatkowania, o
    którym mowa w tym przepisie?”.
    W przedmiocie pytania prejudycjalnego
    Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 73 dyrektywy
    VAT należy interpretować w ten sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez
    jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego
    transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach
    świadczenia tych usług wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa.
    Zgodnie z art. 73 dyrektywy VAT podstawa opodatkowania w odniesieniu do dostaw
    towarów i świadczenia usług „obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
    dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług,
    od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi
    bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia”.
    Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
    odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
    usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza świadczyć,
    są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te usługi, podczas
    gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest uważany za
    odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada status „osoby
    trzeciej” w rozumieniu tego art. 73.
    Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio z
    ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z orzecznictwa
    Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT zalicza się, w
    określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje przyznane podatnikom, ów
    art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a przez to do
    uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania subwencji (zob.
    analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C-573/18 i C-
    574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
    Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
    związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna być
    przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on
    określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim przypadku subwencję
    można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi,
    a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu (zob. analogicznie wyrok z dnia 9
    października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C-573/18 i C-574/18, EU:C:2019:847, pkt 31
    i przytoczone tam orzecznictwo).
    Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z subwencji
    przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma zapłacić
    nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku
    odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    element determinujący ceny, jakiej ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy
    okoliczność, że subwencja jest przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi,
    pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od
    tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał subwencji (zob. analogicznie wyrok z dnia 9
    października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C-573/18 i C-574/18, EU:C:2019:847, pkt 32
    i przytoczone tam orzecznictwo).
    Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które stanowi
    subwencja (zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
    rolne), C-573/18 i C-574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).
    W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT
    mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo

    świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub świadczenia usług
    oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub świadczącemu usługi (zob.
    analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C-573/18 i C-
    574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).
    W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
    postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
    podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą jako
    organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze operatora.
    Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są niewystarczające
    do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu terytorialnego wypłaca spółce P.
    zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może przekraczać kwoty odpowiadającej
    ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu ze wspomnianych usług, a w każdym
    razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany okres.
    Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę
    świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług, ponieważ
    celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą działalnością.
    W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
    postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu świadczenia
    przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na
    cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest ustalana w taki sposób,
    że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty wypłacanej podmiotowi świadczącemu
    tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie rzecznik generalna w pkt 54 opinii,
    wspomniana rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest niezależna od
    konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych
    wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia „subwencji
    bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT.
    Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na wyraźne
    obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi musiałaby być
    wyższa.
    Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda dotacja
    siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest ona
    dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku, przez
    organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa
    Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę towarów dostarczanych
    lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to finansowanie, nie wystarcza, aby
    objąć to finansowanie opodatkowaniem jako subwencji bezpośrednio związanej z ceną w
    rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office
    des produits wallons,C-184/00, EU:C:2001:629, pkt 12).
    Niemniej jednak dotacje związane bezpośrednio z ceną transakcji podlegającej
    opodatkowaniu stanowią tylko jedną z sytuacji, o których mowa w art. 73 dyrektywy VAT, a
    podstawę opodatkowania świadczenia usług stanowi w każdym razie wszystko, co składa
    się na świadczenie wzajemne (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 marca 2014 r., Le Rayon d’
    Or, C-151/13, EU:C:2014:185, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
    W tym kontekście, odnosząc się do tego ostatniego wyroku, sąd odsyłający dąży w istocie
    do ustalenia, czy rekompensatę taką jak rozpatrywana w postępowaniu głównym należy
    uznać za świadczenie wzajemne uzyskane od osoby trzeciej w rozumieniu tego art. 73.
    Sprawa, w której zapadł rzeczony wyrok, dotyczyła tego, czy opodatkowaniu podlega
    „dotacja ryczałtowa na leczenie”, jaką krajowa kasa ubezpieczenia zdrowotnego wypłacała
    zakładom opiekuńczo-leczniczym dla osób niesamodzielnych w podeszłym wieku za
    świadczenia usług leczniczych i rehabilitacyjnych na rzecz ich pensjonariuszy i przy
    obliczaniu której uwzględniano w szczególności liczbę pensjonariuszy poszczególnych
    zakładów oraz stopień ich niesamodzielności. W wyroku tym Trybunał orzekł, że istniał

    bezpośredni związek pomiędzy usługami świadczonymi przez taki zakład na rzecz jego
    pensjonariuszy a otrzymywanym w zamian świadczeniem, czyli ową „dotacją ryczałtową
    na leczenie”, co oznacza, że taka ryczałtowa płatność stanowiła świadczenie wzajemne za
    świadczenia z tytułu opieki zdrowotnej udzielane odpłatnie przez ten zakład jego
    pensjonariuszom i tym samym wchodziła w zakres stosowania VAT.
    Trybunał stwierdził w tym względzie, że okoliczność, że bezpośrednim odbiorcą
    rozpatrywanych usług jest nie krajowa kasa ubezpieczenia zdrowotnego, która wypłaca
    dotację ryczałtową, ale ubezpieczony, nie prowadzi do zerwania bezpośredniego związku
    pomiędzy świadczeniem usług a otrzymanym w zamian świadczeniem (wyrok z dnia 27
    marca 2014 r., Le Rayon d’Or, C-151/13, EU:C:2014:185, pkt 35).
    Ponadto Trybunał orzekł, że w przypadku gdy rozpatrywane świadczenie usług
    charakteryzuje się w szczególności ciągłą gotowością usługodawcy do udzielenia w
    odpowiednim momencie świadczeń z tytułu opieki zdrowotnej wymaganych przez
    pensjonariuszy, to aby uznać, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy wspomnianym
    świadczeniem oraz otrzymywanym w zamian świadczeniem wzajemnym, nie jest
    konieczne ustalenie, że zapłata odnosi się do zindywidualizowanego i ściśle określonego
    świadczenia z tytułu opieki zdrowotnej udzielonego na żądanie pensjonariusza (wyrok z
    dnia 27 marca 2014 r., Le Rayon d’Or, C-151/13, EU:C:2014:185, pkt 36).
    Tymczasem należy stwierdzić, że sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym i
    sytuacja leżąca u podstaw sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 27 marca 2014 r., Le
    Rayon d’Or(C-151/13, EU:C:2014:185), nie są porównywalne.
    Jak zauważyła zatem rzecznik generalna w pkt 52 i 56 opinii, w tamtej sprawie istniał
    bezpośredni związek między świadczeniami z tytułu opieki zdrowotnej na rzecz
    pensjonariuszy zakładu opiekuńczo-leczniczego dla osób niesamodzielnych w podeszłym
    wieku a świadczeniem finansowym wypłacanym w zamian temu zakładowi, ustalonym w
    zależności od uzyskanej opieki i liczby zainteresowanych pensjonariuszy. Tymczasem w
    niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają osoby, które
    można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie. Ponadto
    rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby użytkowników
    świadczonej usługi.
    W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi

## Pytanie

powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że
    zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego
    przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na
    celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres
    podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa.
    Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
    Artykuł 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:
    zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego
    przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na
    celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres
    podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa.
    Powołując się na powyższy wyrok Wójt Gminy (...) będący organizatorem przewozów na
    terenie Gminy zwrócił się do wnioskodawcy ((...) sp. z o.o.) będącym operatorem tych
    przewozów z żądaniem wystąpienia z wnioskiem do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej o wydanie interpretacji podatkowej w przedmiocie rozstrzygnięcia czy na
    podstawie zawartej między powyższymi podmiotami umowy nr (...) przychody uzyskiwane
    przez Wnioskodawcę z tytułu wykonywania zapisów umowy podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.

    Przedmiotem umowy nr (...) zawartej 23 grudnia 2024 r. pomiędzy Gminą (...) zwaną dalej
    „Organizatorem” a (...) sp. z o.o. zwaną dalej „Operatorem” określonym w par. 1 jest:
    „Organizator zleca, a Operator zobowiązuje się do wykonania odpłatnych autobusowych
    przewozów pasażerskich na liniach komunikacyjnych:
    - (...)
    dla której organizatorem jest Gmina (...).
    Usługi świadczone będą na terenie gminy (...) w dni robocze, w soboty, niedziele i święta
    według rozkładów jazdy, które stanowią załącznik nr 1 do umowy.”
    Odpłatność za wykonaną usługę określona jest w par. 5 umowy i brzmi następująco:
    1. Za wykonanie pełnego zakresu rzeczowego umowy określonego w § 1 Organizator
      zapłaci Operatorowi kwotę wynagrodzenia brutto w wysokości równej iloczynowi: (...)
      zł brutto za 1 wozokilometr razy ilość przejechanych kilometrów.
    Maksymalna ilość wozokilometrów wynosi:
    - w roku 2025 – (...) wzkm;
    - w roku 2026 – (...) wzkm;
    - w roku 2027 – (...) wzkm.
    Zmiana ilości wozokilometrów w poszczególnych latach ponad ilości wozokilometrów
    wskazane powyżej do wysokości nieprzekraczającej ilości wozokilometrów określonych w
    umowie o dopłatę w ramach FRPA, każdorazowo wymaga aneksu do niniejszej umowy.
    2. Wartość przedmiotu umowy nie może przekroczyć kwoty: ...... zł/brutto (słownie:
      złotych 00/100), w tym:
    - w roku 2025 – ........ zł brutto;
    - w roku 2026 – ......... zł brutto;
    - w roku 2027 – ......... zł brutto.
    3. Komunikacja gminna na terenie Gminy (...) jest bezpłatna.
    4. Wypłata wynagrodzenia nastąpi częściami, w terminie 30 dni od daty otrzymania
      prawidłowo wystawionej faktury na Nabywca: Gmina (...).
      Płatność faktury będzie dokonywana przez Organizatora przelewem z rachunku
      bankowego na rachunek Operatora w (...). Faktury będą wystawiane 1 raz w miesiącu,
      w terminie do 10. każdego kolejnego miesiąca, za miesiąc poprzedni.
    5. Podstawę do wystawienia faktur stanowić będą podpisane (bez uwag) przez strony
      umowy protokoły z odbioru wykonanych usług. W szczególności protokół musi
      zawierać informacje o:
    a) faktycznie wykonanej pracy przewozowej,
    b) wykazie kursów niewykonanych,
    6. Jeżeli uzgodnienie protokołu odbioru opóźnia się na skutek niemożności wyjaśnienia
      spraw wątpliwych lub uzgodnienia spraw spornych pomiędzy stronami, strony
      sporządzają protokół dla bezspornego zakresu wykonanych usług. Dla pozostałej
      części protokoły zostaną podpisane niezwłocznie po wyjaśnieniu spraw wątpliwych i
      spornych. W takiej sytuacji Operator przedłoży Organizatorowi fakturę uzupełniającą.”.
    W związku z powyższym (...) sp. z o.o. zwraca się z pytaniem czy tak określone przychody z
    tytułu wykonywanych usług można zakwalifikować jako rekompensatę i uznać, że na
    podstawie przytoczonego wcześniej wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    nie stanowią podstawy do opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT).
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

    (...)sp. z o.o. (dalej Wnioskodawca lub Operator) jest przedsiębiorcą prowadzącym
    działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie jest
    podmiotem powiązanym kapitałowo lub osobowo z jednostkami samorządu
    terytorialnego, tzn. nie jest podmiotem wewnętrznym w rozumieniu Rozporządzenia (WE)
    nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego
    usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz
    uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE. L. 2007
    nr 315, str. 1), dalej rozporządzenie 1370/2007. Spółka prowadzi pełną księgowość,
    opodatkowana jest podatkiem od osób prawnych, jest czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie:
    1. przewozu osób na podstawie umów z jednostkami samorządowymi o świadczenie
      usług w zakresie publicznego transportu drogowego. W rozumieniu u.p.t.z. i
      rozporządzenia 1370/2007 Wnioskodawca występuje w charakterze operatora, zaś
      drugą stroną umowy jest organizator (organizator publicznego transportu
      zbiorowego), tj. jednostka samorządu terytorialnego (dalej JST lub związek JST). W
      ramach działalności z zakresu zbiorowego transportu publicznego Wnioskodawca
      uzyskuje przychody z następujących źródeł:
    · przychody ze sprzedaży biletów oraz inne opłaty taryfowe podlegające opodatkowaniu
      VAT (co do zasady stawka 8%);
    · dopłaty z tytułu utraconych przychodów z tytułu stosowania ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustawa z 20 czerwca 1992
      r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu
      zbiorowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 1138 ze zm., dalej ustawa z 20 czerwca 1992 r.)
      otrzymywana od właściwego marszałka województwa, która ma charakter
      przedmiotowy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT (8%);
    · rekompensata określona na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z. opodatkowana
      podatkiem VAT w wysokości 8%. Obrót z tej działalności w roku 2024 stanowił 88%
      ogólnego obrotu spółki.
    2. Przewóz osób krajowy i międzynarodowy na podstawie odrębnych umów lub zleceń
      osób fizycznych lub prawnych. Obejmuje przewozy pracownicze, wycieczki, obsługę
      imprez okolicznościowych itp. Obrót z tej działalności w roku 2024 stanowił 18%
      ogólnego obrotu spółki.
    3. Pozostała działalność obejmująca między innymi wynajem autobusów i samochodów
      osobowych, najem lokali, usługi warsztatowe. Obrót z tej działalności w roku 2024
      stanowił 4% ogólnego obrotu spółki.
    (...) Gmina (...) (Organizator) opublikowała ogłoszenie o zamiarze bezpośredniego zawarcia
    umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, określając
    przewidywany tryb udzielenia zamówienia na lata 2025-2027 jako bezpośrednie zawarcie
    umowy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Art. 22. ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
    Bezpośrednie zawarcie umowy o świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego
    1) Organizator może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego, w przypadku gdy:
    1) średnia wartość roczna przedmiotu umowy jest mniejsza niż 1 000 000 euro lub
      świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego dotyczy świadczenia
      tych usług w wymiarze mniejszym niż 300 000 kilometrów rocznie.

    W wyniku przeprowadzonych negocjacji oraz w oparciu o wyżej przytoczony art. 22 u.p.t.z
    Wójt Gminy (...) podjął decyzję o wyborze (...) Sp. z o.o. jako Operatora mającego świadczyć
    usługi publicznego transportu zbiorowego na terenie Gminy (...) w latach 2025-2027.
    23 grudnia 2024 r. została zawarta umowa nr (...) pomiędzy Gminą (...) zwaną dalej
    „Organizatorem” a (...) sp. z o.o. zwaną dalej „Operatorem”.
    Wynagrodzenie za realizację zakresu umowy ustalone w wysokości (...) zł brutto za 1
    wozokilometr zostało skalkulowane przez Operatora przy założeniu ograniczenia
    określonego przez Organizatora tzn., że suma wynagrodzenia za dany rok nie może
    przekroczyć założonego przez Organizatora budżetu.
    Wynagrodzenie zostało skalkulowane tak aby pokrywało koszty Operatora związane z
    wykonaniem zlecenia. Pod uwagę były brane koszty wynagrodzeń pracowników, paliwa,
    amortyzacji pojazdów, opłat leasingowych i ubezpieczenia. Kalkulacja wykazała, że kwota
    poniżej zaproponowanej nie pokryje kosztów realizacji umowy.
    Stawka wynagrodzenia jest stała w okresie obowiązywania umowy, jednak umowa
    przewiduje możliwość waloryzacji ceny w przypadkach określonych w par. 12:
    „ w przypadku zmiany ceny materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia
    (przy czym maksymalna, łączną wartość zmiany wynagrodzenia, jaką dopuszcza
    Organizator w efekcie zastosowania postanowień o zasadach wprowadzania zmian w
    wysokości wynagrodzenia, o których mowa w niniejszym ustępie: wynosi do 10%
    wynagrodzenia wskazanego umowie):
        a) zmiana cen materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia (z
        wyłączeniem kosztów o których mowa poniżej w lit. b), uprawnia do
        następujących działań:
    - zmiana cen materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia (z wyłączeniem
      kosztów o których mowa poniżej w lit. b będzie ustalana w oparciu o kwartalny
      wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ustalany na podstawie komunikatów
      Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ustalonego w stosunku do pierwszego
      kwartału obowiązywania niniejszej umowy,
    - minimalny poziom zmiany cen tychże materiałów lub kosztów związanych z realizacją
      zamówienia, uprawniający Strony umowy do żądania zmiany wynagrodzenia wynosi
      3%,
    - pierwsza zmiana wynagrodzenia może nastąpić po upływie 3 miesięcy licząc od dnia
      zawarcia niniejszej umowy;
    - sposób określenia wpływu zmiany cen materiałów lub kosztów na koszt wykonania
      zamówienia: w celu określenia wpływu zmiany kwartalnego wskaźnika cen towarów i
      usług konsumpcyjnych na koszt wykonania zamówienia należy ustalić, czy nastąpił
      wzrost albo spadek wysokości kwartalnego wskaźnika cen towarów i usług
      konsumpcyjnych w porównaniu do kwartalnego wskaźnika cen towarów i usług
      konsumpcyjnych w zakresie pierwszego kwartału obowiązywania niniejszej umowy;
      zmiana wysokości kwartalnego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych na
      poziomie co najmniej takim, jak wskazany powyżej, uprawnia strony do żądania
      zmiany wynagrodzenia za realizację zamówienia,
    - poziom zmiany wynagrodzenia będzie stanowił różnicę ceny materiałów lub kosztów
      ogłoszonych w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z kwartału, za
      który wnioskowana jest zmiana a poziomem cen materiałów lub kosztów wynikających
      z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za pierwszy kwartał
      obowiązywania niniejszej umowy,

    - w przypadku likwidacji wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, o którym mowa
      w niniejszym ustępie lub zmiany podmiotu, który urzędowo go ustala, opisany
      mechanizm stosuje się odpowiednio do wskaźnika i podmiotu, który zgodnie z
      odpowiednimi przepisami prawa zastąpi dotychczasowy wskaźnik lub podmiot,
        b) zmiana cen paliw uprawnia do następujących działań:
    - zmiana cen paliw będzie ustalana w oparciu o średnią cenę danego paliwa brutto w
      danym kwartale kalendarzowym (w oparciu o dane pobrane z serwisu www.orlen.pl) w
      stosunku do średniej ceny danego paliwa brutto za czwarty kwartał 2024 r. obliczanej
      w tożsamy sposób,
    - minimalny poziom zmiany cen paliwa, uprawniający Strony umowy do żądania zmiany
      wynagrodzenia wynosi 10%,
    - pierwsza zmiana wynagrodzenia może nastąpić po upływie 3 miesięcy licząc od dnia
      zawarcia niniejszej umowy;
    - sposób określenia wpływu zmiany cen paliwa na koszt wykonania zamówienia: w celu
      określenia wpływu zmiany średniej ceny paliwa należy ustalić, czy nastąpił jej wzrost
      albo spadek w porównaniu do średniej ceny danego paliwa brutto za czwarty kwartał
      2024 r.; zmiana tejże średniej na poziomie co najmniej takim, jak wskazany powyżej,
      uprawnia strony do żądania zmiany wynagrodzenia za realizację zamówienia,
    - poziom zmiany będzie stanowił różnicę średniej ceny paliwa brutto.”
    Zgodnie z art. 50 u.p.t.z finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej
    może polegać w szczególności na:
    1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
    2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
    a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
    b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
    c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego, lub
    3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Wynagrodzenie należne, o którym mowa w umowie nr (...) stanowi rekompensatę w
    rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c.
    Poza usługami określonymi w umowie (...) Wnioskodawca nie świadczy na rzecz Gminy (...)
    innych usług, które mogłyby stanowić dochód niwelujący stratę wynikłą z realizacji ww.
    umowy.
    Wynagrodzenie stanowi rekompensatę kosztów poniesionych w celu realizacji umowy, nie
    jest wykorzystywane do realizacji innych celów. Transport zbiorowy na terenie Gminy (...)
    jest bezpłatny w związku z czym Operator nie ma możliwości otrzymywania dochodu np.
    ze sprzedaży biletów. Tym samym wynagrodzenie wypłacane przez Organizatora jest
    jedynym źródłem przychodu stanowiącym rekompensatę kosztów jakie Operator ponosi
    w związku z realizacją umowy.
    W przypadku braku rekompensaty Operator nie byłby w stanie świadczyć usługi na rzecz
    Organizatora gdyż byłoby to ekonomicznie nieopłacalne, wygenerowana strata byłaby
    zbyt duża żeby pokryć ją z innych źródeł.

    Rekompensata jest uzależniona od wozokilometrów i stanowi iloczyn stawki określonej w
    umowie i ilości kilometrów przejechanych w danym miesiącu na poszczególnych liniach
    określonych w umowie.
    Pytanie
    Czy rekompensata otrzymywana przez Operatora na podstawie umowy nr (...) stanowi
    podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 29a ustawy o
    VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawcy wynagrodzenie otrzymywane zgodnie z zapisami umowy (...)
    stanowi rekompensatę zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c. u.p.t.z., gdyż jest skalkulowane
    tak aby pokryć koszt realizacji zadań objętych umową i nie ma możliwości uzyskania
    innych przychodów, które mogłyby zrekompensować stratę. W przypadku braku
    wynagrodzenia nie byłoby możliwości realizacji usługi publicznego transportu zbiorowego
    na terenie Gminy (...). W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że przychód nie
    stanowi podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a
    ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Treść uzasadnienia:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy

    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 258), dalej ustawa o publicznym transporcie zbiorowym.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
      pasażerskich,

      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
      mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
      komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
      zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być
      w szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:

      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Według art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub

    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że prowadzą Państwo m.in. działalność w
    zakresie przewozu osób na podstawie umów z jednostkami samorządowymi o
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu drogowego występując w
    charakterze operatora, a jednostka samorządu terytorialnego będąca drugą stroną
    umowy w charakterze organizatora publicznego transportu zbiorowego. W ramach
    działalności z zakresu zbiorowego transportu publicznego uzyskują Państwo przychody z
    następujących źródeł:
    1) przychody ze sprzedaży biletów oraz inne opłaty taryfowe podlegające opodatkowaniu
      VAT (co do zasady stawka 8%);
    2) dopłaty z tytułu utraconych przychodów z tytułu stosowania ustawowych uprawnień
      do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustawa z 20 czerwca
      1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu
      zbiorowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 1138 ze zm., dalej ustawa z 20 czerwca 1992 r.)
      otrzymywana od właściwego marszałka województwa, która ma charakter
      przedmiotowy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT (8%);
    3) rekompensata określona na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z. opodatkowana
      podatkiem VAT w wysokości 8%.
    Nie są Państwo podmiotem powiązanym kapitałowo lub osobowo z jednostkami
    samorządu terytorialnego, tzn. nie są Państwo podmiotem wewnętrznym w rozumieniu
    Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23
    października 2007 r. Gmina (Organizator) opublikowała ogłoszenie o zamiarze
    bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego, określając przewidywany tryb udzielenia zamówienia na lata 2025-2027 jako
    bezpośrednie zawarcie umowy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt. 1 ustawy o publicznym
    transporcie zbiorowym. W wyniku negocjacji zawarta została umowa pomiędzy Gminą
    (Organizatorem) a Państwem (Operatorem). Transport zbiorowy na terenie Gminy,
    będącej stroną zawartej umowy, jest bezpłatny w związku z czym nie mają Państwo
    możliwości otrzymywania dochodu np. ze sprzedaży biletów. Jak Państwo wskazują
    wynagrodzenie należne Państwu w związku z podpisaną umową stanowi rekompensatę,

    w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o publicznym transporcie zbiorowym i nie
    jest wykorzystywane do realizacji innych celów. Tym samym wynagrodzenie wypłacane
    przez Organizatora jest jedynym źródłem przychodu stanowiącym rekompensatę kosztów
    jakie ponoszą Państwo w związku z realizacją umowy. Poza usługami określonymi w
    umowie nie świadczą Państwo na rzecz Gminy innych usług, które mogłyby stanowić
    dochód niwelujący stratę wynikłą z realizacji ww. umowy. Jak Państwo wskazują w
    przypadku braku rekompensaty nie byliby Państwo w stanie świadczyć usługi na rzecz
    Organizatora gdyż byłoby to ekonomicznie nieopłacalne, wygenerowana strata byłaby
    zbyt duża żeby pokryć ją z innych źródeł. Wynagrodzenie za realizację zakresu umowy
    ustalone w wysokości (...) zł brutto za 1 wozokilometr zostało skalkulowane przez Państwa
    (Operatora) przy założeniu ograniczenia określonego przez Organizatora tzn., że suma
    wynagrodzenia za dany rok nie może przekroczyć założonego przez Organizatora
    budżetu. Wynagrodzenie zostało skalkulowane tak, aby pokrywało Państwa (Operatora)
    koszty związane z wykonaniem zlecenia. Pod uwagę były brane koszty wynagrodzeń
    pracowników, paliwa, amortyzacji pojazdów, opłat leasingowych i ubezpieczenia.
    Kalkulacja wykazała, że kwota poniżej zaproponowanej nie pokryje kosztów realizacji
    umowy. Stawka wynagrodzenia jest stała w okresie obowiązywania umowy, jednak
    umowa przewiduje możliwość waloryzacji ceny w przypadkach określonych w umowie. Jak
    Państwo wskazują, zgodnie z postanowieniami zawartej umowy wypłata wynagrodzenia
    nastąpi częściami, w terminie 30 dni od daty otrzymania prawidłowo wystawionej faktury
    na Nabywcę (Organizatora). Podstawę do wystawienia faktur stanowić będą podpisane
    przez strony umowy protokoły z odbioru wykonanych usług. Rekompensata jest
    uzależniona od wozokilometrów i stanowi iloczyn stawki określonej w umowie i ilości
    kilometrów przejechanych w danym miesiącu na poszczególnych liniach określonych w
    umowie.
    Państwa wątpliwości dotyczą wskazania czy otrzymywana przez Państwa rekompensata
    stanowi podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ustawy.
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
      uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
      status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja
      powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by

      dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim
      przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy
      towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu
      [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne),
      C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
      VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub
      częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub
      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT
      i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może
      przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu
      ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany
      okres. (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie
      ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz
      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)

      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:
      C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23
    stwierdzenia wymaga, że otrzymywana przez Spółkę od Gminy rekompensata za
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi obrotu w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Wprawdzie we wniosku wskazali Państwo, że nie są Państwo podmiotem powiązanym
    kapitałowo lub osobowo z jednostkami samorządu terytorialnego, tzn. nie są Państwo
    podmiotem wewnętrznym w rozumieniu Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie usług publicznych w
    zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego. Okoliczność ta nie może
    jednak przesądzać o konieczności opodatkowania otrzymywanej przez Spółkę
    rekompensaty.
    Z wniosku wynika bowiem, że:
    - Państwo jako Operator publicznego transportu zbiorowego realizują bezpłatny przewóz
      osób;
    - Wynagrodzenie należne Państwu w związku z realizacją zawartej z Organizatorem
      (Gmina) umowy stanowi rekompensatę, w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z.,
      w związku ze stosowaniem na obszarze Organizatora bezpłatnych usług publicznego
      transportu zbiorowego;
    - otrzymują Państwo rekompensatę wypłacaną przez Organizatora z uwagi na fakt, że nie
      uzyskują Państwo dochodu mogącego niwelować stratę wynikłą z realizacji umowy,
    - celem rekompensaty jest pokrycie kosztów poniesionych w celu realizacji umowy;
    - wysokość rekompensaty stanowi iloczyn stawki określonej w umowie i ilości kilometrów
      przejechanych w danym miesiącu na poszczególnych liniach określonych w umowie.
    W związku z powyższym, w świetle orzeczenia TSUE w sprawie C-615/23, należy stwierdzić,
    że rekompensata nie jest wypłacana Państwu w celu świadczenia przez Państwa Spółkę
    usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę, jaką ma

    zapłacić ten usługobiorca. Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę
    świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług, ponieważ
    celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą działalnością.
    Podsumowując stwierdzam, że, otrzymywana przez Państwa od Organizatora - jednostki
    samorządu terytorialnego - rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego, przyznana na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, nie stanowi podstawy opodatkowania, o
    której mowa w art. 29a ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stany faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację oparłem na przedstawionej przez Państwa informacji, iż
    wynagrodzenie należne Państwu w związku z realizacją zawartej z Organizatorem umowy
    stanowi rekompensatę, w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o publicznym
    transporcie zbiorowym, której celem jest pokrycie kosztów poniesionych w związku
    realizacją tej umowy, a jej wysokość stanowi iloczyn stawki za 1 wozokilometr określonej w
    umowie i ilości kilometrów przejechanych w danym miesiącu na poszczególnych liniach
    również określonych w umowie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.