Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-685/10-2/AGr
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-09-13
Teza: Czy w przypadku podjęcia decyzji w późniejszym terminie o wznowieniu inwestycji budowy budynku (np. po wykupieniu na własność gruntu przez Wnioskodawcę) Zainteresowany będzie mógł zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o wartość materiałów budowlanych i ponownie zbierać nakłady na tę inwestycję by w końcowym etapie przyjąć jako środek trwały i odliczać w koszty uzyskania przychodów amortyzację zgodnie z art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.)?
Słowa kluczowe: amortyzacja; inwestycje; koszt-koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r. (data wpływu 14 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środków trwałych **– jest prawidłowe.**

**

UZASADNIENIE

W dniu 14 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środków trwałych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, a rozliczenia dokonuje na podstawie zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wnioskodawca zawarł w dniu 9 października 2007 r. umowę przedwstępną z X o roboty budowlane obejmujące wykonanie budynku dla Wyższej Szkoły X. W dniu 15 października 2007 r. wprowadzono do ww. umowy aneks, w którym określono, iż w celu zapewnienia ciągłości prac związanych z przygotowaniem budowy jak i samą budową - strony wyrażają zgodę na zakup części materiałów. Łączne wynagrodzenie dla dostawcy za wykonanie prac budowlanych, transportowych, pracowniczych i zakupu materiałów nie przekroczy ustalonych kwot za metr kwadratowy powierzchni. Strony ustaliły też w umowie, że w przypadku braku zgody od Urzędu Miejskiego na rozpoczęcie prac budowlanych może nie dojść do skutku podpisanie umowy przyrzeczonej.

Za zakupione materiały (poza dostawą okien) oraz zrealizowane usługi dostawca wystawił trzy faktury VAT na kwotę brutto 454.706,20 zł (netto 372.710,00 zł + VAT 81.996,20 zł), które obejmowały:

*   koszty transportowe netto 20.000,00 zł,
*   koszty pracownicze netto 25.000,00 zł,
*   materiały budowlane (bez okien) netto 292.710,00 zł
*   okna netto 35.000,00 zł.

Wnioskodawca przyjął te faktury i zapłacił bez żadnych zastrzeżeń. Na skutek niedotrzymania terminu opracowania projektu budowlanego, zgodnie z zapisem umowy przedwstępnej Wnioskodawca poinformował dostawcę pismem z dnia 18 marca 2009 r. o odstąpieniu od przedwstępnej umowy zawartej w dniu 9 października 2007 r. W związku z powyższym wezwano dostawcę do zwrotu kwoty 454.706,20 zł.

Wnioskodawca zarachował kwotę netto 372.710,00 zł na inwestycję (środki trwałe w budowie) oraz odliczył podatek VAT naliczony w kwocie 81.996,20 zł.

Zaplanowana inwestycja nie była realizowana ponieważ:

1.  brak było projektu budowlanego i pozwolenia na budowę,
2.  Urząd Miasta znacząco podwyższył opłatę za użytkowanie wieczyste gruntów,
3.  Wnioskodawca ponadto dowiedział się dopiero gdy wystąpił o pozwolenie na budowę, że poniesie bardzo wysokie koszty związane z wycięciem drzew znajdujących się na terenie przeznaczonym na budowę.

Wnioskodawca wniósł pozew do sądu o zwrot od dostawcy całej zapłaconej kwoty 454.706,20 zł (brutto).

Sąd Apelacyjny uznał iż:

1.  zakup materiałów budowlanych miał charakter samodzielnego zobowiązania i nie stanowił elementu umowy przedwstępnej,
2.  wymienione wyżej faktury obejmowały oprócz należności za materiały budowlane również koszty pracownicze, koszty transportu i opłaty za okna, których nie dostarczył.

Sąd uznał, iż koszty pracownicze zostały poniesione przez dostawcę, więc zwrot kosztów Wnioskodawcy się nie należy, natomiast kwotę na okna w wysokości 42.700,00 zł (brutto) oraz kwotę na transport w wysokości 24.400,00 zł (brutto) dostawca zwrócił Wnioskodawcy.

Wnioskodawca podjął w lutym 2010 r. decyzję o zaniechaniu inwestycji i rozliczył nakłady następująco:

1.  zaliczył w koszty uzyskania przychodów:
    1.  koszty transportu w kwocie 20.000,00 zł netto
    2.  koszty dostawy okien w kwocie 35.000,00 zł netto
2.  zaliczył do przychodów:
    1.  otrzymany zwrot należności za okna w kwocie 35.000,00 zł netto
    2.  otrzymany zwrot należności za transport w kwocie 20.000,00 zł netto
3.  skorygował podatek VAT w części dotyczącej odliczonego VAT naliczonego od okien w kwocie 7.700,00 zł oraz od transportu w kwocie 4.400,00 zł (odprowadzono do Urzędu Skarbowego 25 kwietnia 2010 r. wg przyjętego przez Wnioskodawcę kwartalnego rozliczenia się z tego podatku. Kontrahent przesłał korekty faktur VAT na ww.). Powyższe rozliczenia Wnioskodawca podjął w oparciu o analizę § 16 rozporządzenia Ministerstwa Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wynika z niej, iż nie ma innej możliwości kwalifikowania zakupionych materiałów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku podjęcia decyzji w późniejszym terminie o wznowieniu inwestycji budowy budynku (np. po wykupieniu na własność gruntu przez Wnioskodawcę) Zainteresowany będzie mógł zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o wartość materiałów budowlanych i ponownie zbierać nakłady na tę inwestycję by w końcowym etapie przyjąć jako środek trwały i odliczać w koszty uzyskania przychodów amortyzację zgodnie z art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, może w takich uwarunkowaniach w dacie podjęcia decyzji o budowie budynku zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o wartość przekazanych na inwestycję materiałów budowlanych. Zasadnym jest też gromadzenie nakładów by po przyjęciu środka trwałego do używania zaliczać w koszty uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

Konstrukcja powyższego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (nie wymienionych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy) pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni lub pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętego przychodu bądź zachowanie źródła przychodu.

Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie przychodu lub zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Kosztem uzyskania przychodów, stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18 uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia.

Stosownie do art. 22g ust. 4 tej ustawy, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przypadku podjęcia decyzji w późniejszym terminie o wznowieniu inwestycji budowy budynku (np. po wykupienia na własność gruntu przez Wnioskodawcę) Zainteresowany będzie mógł zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o wartość przedmiotowych materiałów budowlanych i ponownie zbierać nakłady na tę inwestycje by w końcowym etapie przyjąć jako środek trwały i zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wytworzonego środka trwałego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie mając na uwadze, iż wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczył stosowania przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla poszczególnych wspólników Spółki. Uregulowania tej ustawy dotyczą bowiem podatników, którymi są osoby fizyczne. Wniosek natomiast złożyła spółka cywilna, która w świetle zawartych w niej przepisów nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, podatnikami zaś są poszczególni wspólnicy.

Do wniosku dołączono plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

**