Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.483.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-02
Teza: Nieuznanie Miasta za podatnika podatku od towarów i usług
w odniesieniu do transakcji wniesienia do Spółki aportem
niezabudowanej działki.
Słowa kluczowe: aport
budownictwo-budownictwo mieszkaniowe
gospodarka-gospodarka komunalna
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Państwa za
    podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do transakcji wniesienia do Spółki
    aportem niezabudowanej działki.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Miasto A (dalej również jako: Miasto, JST lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym,
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Miasto, na podstawie uchwały Rady z dnia (...) marca 2023 r. w sprawie wyrażenia zgody
    na utworzenie Spółki X, utworzyło (jako jeden z udziałowców) Spółkę pod firmą X (dalej:
    Spółka). Udziałowcem Spółki będzie także Krajowy Zasób Nieruchomości, na zasadach
    określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (t. j. Dz.
    U. z 2025 r., poz. 834 ze zm.).
    Podstawowym celem gospodarczym Spółki jest budowanie domów mieszkalnych oraz ich
    eksploatacja na zasadach najmu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października
    1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1440 ze
    zm.; dalej: ustawa o SIM). Miasto wskazuje przy tym, że Społeczne Inicjatywy
    Mieszkaniowe (SIM) – w tym również Spółka – to spółki non-profit, których zasady
    funkcjonowania reguluje ustawa o SIM, a ich działalność wpisuje się w ramy zadań
    własnych Gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. Przedmiotem
    działalności SIM jest wyłącznie realizacja mieszkań społecznych dla osób i rodzin
    nieposiadających własnego mieszkania w danej miejscowości, którzy dysponują środkami
    na regularne opłacanie czynszu, jednak ich dochody są za niskie na zaciągnięcie kredytu
    hipotecznego na mieszkanie. W celu wypełnienia ww. zadań jednostki samorządu
    terytorialnego, Spółka X musi posiadać zasoby nieruchomościowe. W tym zakresie nie
    można pominąć faktu, że podmiotem wnoszącym aport w postaci gruntu może być
    wyłącznie jednostka samorządu terytorialnego.
    Zdaniem JST, powyższe wpisuje się w obszar zadań własnych gminy, do których należy
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie gminnego budownictwa
    mieszkaniowego – zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie
    gminnym).
    Miasto jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni (...) ha, położonej na
    terytorium Miasta, o numerze ewidencyjnym 1/1 (dalej: Nieruchomość). Nieruchomość
    jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta,
    zatwierdzonym uchwałą Rady z dnia (...) stycznia 2006 r. (dalej: MPZP). Zgodnie z MPZP,
    Nieruchomość położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o
    średniej i wysokiej intensywności oraz usługowej (...). Nieruchomość stanowi grunt
    niezabudowany. Obecnie JST zamierza wnieść aportem (tytułem wkładu niepieniężnego)
    Nieruchomość do Spółki, w zamian za objęcie w niej udziałów.
    Miasto na podstawie szeregu wydanych w przeszłości decyzji komunalizacyjnych nabyło
    teren o łącznej powierzchni (...) ha, składający się z kilkudziesięciu działek. Na podstawie
    uchwały Rady z dnia (...) stycznia 2008 r. w sprawie scalenia i podziału ww. teren został
    scalony, a następnie dokonano podziału na nowe działki – w szczególności wyodrębniono
    działkę o numerze ewidencyjnym 1. Następnie na mocy decyzji Burmistrza z dnia (...) lipca

    2023 r. dokonano podziału ww. działki o numerze ewidencyjnym 1 na działki o numerach
    ewidencyjnych: 1/1 (Nieruchomość, stanowiąca przedmiot wniosku), 1/2 oraz 1/3. W
    związku z nabyciem własności Nieruchomości Miasto nie było uprawnione do odliczenia
    VAT naliczonego.
    Miasto powzięło wątpliwość, co do sposobu opodatkowania VAT planowanej transakcji
    wniesienia Nieruchomości aportem do Spółki.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na wniesieniu do Spółki przez Miasto
    aportu w postaci Nieruchomości, stanowiącej niezabudowaną nieruchomość gruntową, w
    przypadku której Wnioskodawca nie posiadał prawa do odliczenia podatku naliczonego
    przy jej nabyciu, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujący
    uznaniem, że Miasto w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na wniesieniu do Spółki
    przez Miasto aportu w postaci Nieruchomości, stanowiącej niezabudowaną nieruchomość
    gruntową, w przypadku której Wnioskodawca nie posiadał prawa do odliczenia podatku
    naliczonego przy jej nabyciu, znajdzie zastosowanie przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT,
    skutkujący uznaniem, że Miasto w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1
    pkt 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Przy czym, stosownie do ust. 2 przywołanego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W myśl natomiast art. 15 ust. 6 wskazanej ustawy, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zapis cytowanego powyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT jest odzwierciedleniem art. 13
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347, str. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, że kryterium rozróżniającym działanie
    jednostki samorządu terytorialnego w charakterze organu władzy publicznej od działania
    w charakterze podatnika VAT jest to, czy podmiot ten działa jako organ władzy, czy też
    zachowuje się jak przedsiębiorca. Tym samym, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego

    realizuje swoje zadania przy wykorzystaniu narzędzi i uprawnień nadanych jej w drodze
    aktów prawnych, nie jest uznawana za podatnika VAT. W przypadku natomiast, gdy dane
    zadanie jest realizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego na warunkach i w
    okolicznościach typowych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą –
    jednostka taka będzie traktowana jako podatnik VAT. W przeciwnym razie dochodziłoby
    bowiem do zakłócenia konkurencji – organ władzy publicznej, wykonujący ten sam rodzaj
    działalności, co przedsiębiorca byłby na uprzywilejowanej podatkowo pozycji względem
    innych przedsiębiorców.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a
    tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 tejże ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ
    dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary, w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT.
    Należy podkreślić, że opodatkowanie VAT ma miejsce wówczas, jeżeli spełnione zostaną
    jednocześnie przesłanki o charakterze:
    - przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis
      art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
    - podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu VAT zostanie dokonana
      przez osobę (lub jednostkę organizacyjną), będącą podatnikiem, w rozumieniu art. 15
      ust. 1 ustawy o VAT, działającą w takim charakterze.
    Jednym z podstawowych zadań władz publicznych, które zostało zapisane w Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: Konstytucja RP), jest prowadzenie
    polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W szczególności ma
    to się przejawiać w przeciwdziałaniu bezdomności, wspieraniu rozwoju budownictwa
    socjalnego oraz popieraniu działań obywateli zmierzających do uzyskania własnego
    mieszkania (art. 75 ust. 1 Konstytucji RP).
    Rozwinięciem powołanych przepisów Konstytucji RP jest art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o
    samorządzie gminnym, który stanowi, że zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty
    samorządowej w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego należy do zadań
    własnych gminy. W tym zakresie Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w
    ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie
    gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 725), zapewnia lokale
    socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw
    domowych o niskich dochodach, np. wypłacając im dodatki mieszkaniowe. W ramach
    obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych na Gminie ciąży także obowiązek
    utrzymania substancji mieszkaniowej w należytym stanie.
    Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, formy prowadzenia gospodarki
    gminnej, w tym wykonywania przez Gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej
    określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j. Dz. U. z 2021 r.
    poz. 679, ze zm.; dalej: ustawa o gospodarce komunalnej). Ustawa o gospodarce
    komunalnej przewiduje, że Gmina może prowadzić gospodarkę komunalną w formie
    samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego (art. 2 ustawy o
    gospodarce komunalnej), może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub
    spółki akcyjne, a także przystępować do takich spółek (art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce
    komunalnej).

    Na podstawie aktów prawa miejscowego, Miasto (wraz z Krajowym Zasobem
    Nieruchomości oraz innymi jednostkami samorządu terytorialnego) utworzyło Spółkę i w
    celu realizacji swoich zadań ma zamiar wnieść wkład niepieniężny w postaci
    Nieruchomości. Tym samym, Miasto, jako udziałowiec Spółki, ma realny wpływ na
    realizację – za jej pośrednictwem – zadań z zakresu komunalnego budownictwa
    mieszkaniowego, nałożonych na Miasto na podstawie ustawy o samorządzie gminnym.
    W związku z powyższym, w ocenie Miasta, Spółka nie powinna być postrzegana jako
    zupełnie odrębny podmiot zewnętrzny, lecz przeciwnie – działalność Spółki można uznać
    za formę bezpośredniego działania Miasta w sferze gospodarki komunalnej. Należy także
    podkreślić, że Spółka prowadzi działalność w zakresie gminnego budownictwa
    mieszkaniowego (jednocześnie realizując zadania własne Miasta), na podstawie
    powołującego ją do życia aktu notarialnego, podpisanego m.in. przez Miasto, a nie na
    podstawie umowy o powierzeniu wykonania zadań. Kwestię tę zasygnalizował między
    innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: „WSA”) w Poznaniu w wyroku z dnia 21
    marca 2024 r., sygn. I SA/Po 821/23: „Należy odróżnić sytuację, w której spółka stanowi
    formę wykonania zadania przez jednostkę samorządu terytorialnego, od sytuacji, w której
    spółka jest formą współpracy z podmiotem zewnętrznym, prowadzącej do przekazania
    temu podmiotowi wykonania zadania własnego. W ocenie Sądu, spółka kontrolowana
    przez konkretną jednostkę samorządu terytorialnego może być uznana za formę
    bezpośredniego jej działania w sferze gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się
    uwagę na szczególną pozycję w gospodarce komunalnej spółek traktowanych jako
    jednostki organizacyjne gminy. Wskazuje się przy tym, że spółka jest taką jednostką, jeżeli
    występuje odpowiednia więź między gminą i spółką, przy czym brak ustalonych
    jednoznacznych kryteriów do określenia tej więzi. Tym też tłumaczy się brak wymogu
    zawarcia przez gminę umowy z taką spółką w celu zlecenia wykonania zadań. Spółka jest
    wówczas jednostką organizacyjną gminy, działając jako jej jednostka wewnętrzna, i nie
    przynależy do podmiotów zewnętrznych, z którymi trzeba wchodzić w stosunki umowne
    na podstawie art. 3 u.g.k. Orzeczenia zawierające tezę o braku konieczności zawierania
    umów w takich przypadkach opierają się na twierdzeniu, że umowa cywilnoprawna jest
    potrzebna przy zlecaniu zadań użyteczności publicznej podmiotom zewnętrznym wobec
    jednostki samorządowej, a więc niepodporządkowanym jej organizacyjnie. Wynika z tego
    jednocześnie, że jednostką organizacyjną gminy w tym rozumieniu jest, obok
    samorządowego zakładu budżetowego, również spółka prawa handlowego”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Miasta, w ramach transakcji wniesienia aportu do
    Spółki nie działa ono w charakterze przedsiębiorcy, lecz w charakterze publicznoprawnym.
    Wniesienie aportu do Spółki nie ma na celu jej dokapitalizowania, lecz związane jest z
    realizacją zadania własnego. Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a
    działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu
    zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej
    obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych jednostki samorządu
    terytorialnego, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności
    publicznej).
    W tym kontekście należy wskazać, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) – w tym
    także Spółka – to spółki non-profit (...), których zasady funkcjonowania reguluje ustawa o
    SIM, a ich działalność wpisuje się w ramy zadań własnych gminy z zakresu gminnego
    budownictwa mieszkaniowego.
    Przedmiotem działalności SIM jest wyłącznie realizacja mieszkań społecznych dla osób i
    rodzin nieposiadających własnego mieszkania w danej miejscowości, którzy dysponują
    środkami na regularne opłacanie czynszu, jednak ich dochody są za niskie na zaciągnięcie
    kredytu hipotecznego na mieszkanie. W celu wypełnienia ww. zadań jednostki samorządu
    terytorialnego, Spółka X musi posiadać zasoby nieruchomościowe. W tym zakresie nie
    można pominąć faktu, że podmiotem wnoszącym aport w postaci gruntu może być
    wyłącznie jednostka samorządu terytorialnego.

    Powyżej prezentowane stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w aktualnej linii
    orzeczniczej. Przykładowo, w wyroku z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. I SA/OI 446/24, WSA
    w Olsztynie wskazał, że: „(...) Spółka nie powinna być postrzegana jako zupełnie odrębny
    podmiot zewnętrzny, lecz przeciwnie – działalność Spółki należy uznać za formę
    bezpośredniego działania Gminy w sferze gospodarki komunalnej. Należy odróżnić
    sytuację, w której spółka stanowi formę wykonania zadania przez jednostkę samorządu
    terytorialnego, od sytuacji, w której spółka jest formą współpracy z podmiotem
    zewnętrznym, prowadzącej do przekazania temu podmiotowi wykonania zadania
    własnego. W orzecznictwie zwraca się uwagę na szczególną pozycję w gospodarce
    komunalnej spółek traktowanych jako jednostki organizacyjne gminy. Wskazuje się przy
    tym, że spółka jest taką jednostką, jeżeli występuje odpowiednia więź między gminą i
    spółką, przy czym brak jest ustalonych jednoznacznych kryteriów do określenia tej więzi.
    Tym też tłumaczy się brak wymogu zawarcia przez gminę umowy z taką spółką w celu
    zlecenia wykonania zadań. Spółka jest wówczas jednostką organizacyjną gminy, działając
    jako jej jednostka wewnętrzna, i nie przynależy do podmiotów zewnętrznych, z którymi
    trzeba wchodzić w stosunki umowne na podstawie art. 3 u.g.k. Należy podkreślić, że w
    ramach transakcji wniesienia aportu do Spółki nie działa ona w charakterze
    przedsiębiorcy, lecz w charakterze publicznoprawnym. Wniesienie aportu do Spółki nie
    ma bowiem na celu jej dekapitalizowania, lecz związane jest z realizacją zadania własnego.
    Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą
    polega na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić
    w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie
    zadań własnych gminy, w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań
    użyteczności publicznej). Należy mieć przy tym na uwadze, że Społeczne Inicjatywy
    Mieszkaniowe (SIM) – w tym również Spółka – to spółki non-profit, których zasady
    funkcjonowania reguluje wspomniana wcześniej ustawa o SIM, a ich działalność wpisuje
    się w ramy zadań własnych gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. (...)
    Podkreślić należy, że z wniosku o wydanie interpretacji wynika jednoznacznie, że
    pomiędzy Gminą, a X nie doszło do zawarcia umowy cywilnoprawnej, będącej wyrazem
    swobody zawierania umów. Gmina utworzyła przedmiotową Spółkę mocą uchwały nr (...)
    Rady Gminy (...) z dnia (...), co dodatkowo wskazuje, że w tym zakresie Gmina działa jako
    organ władzy publicznej. (...) W świetle przedstawionych argumentów, w ocenie Sądu,
    wykonywanie samorządowych zadań gminnego budownictwa mieszkaniowego za
    pośrednictwem SIM nie skutkuje zatem uznaniem Gminy za podatnika podatku od
    towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. W konsekwencji, należało zgodzić się ze
    stanowiskiem skarżącej, że Gmina dokonując opisanego aportu nieruchomości na rzecz
    Spółki nie wystąpi jako podatnik VAT, ponieważ będzie realizowała swoje zadania własne
    (bez nastawienia na uzyskanie zysku), wspierające budownictwo mieszkaniowe
    realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy
    publicznej. Ponadto, wnosząc przedmiotowy aport, Gmina nie będzie wykonywała
    czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim
    podmiotom”.
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia
    5 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 38/25, w którym sąd wskazał, że: „Z opisu zdarzenia
    przyszłego jasno wynika, że przedmiotem działalności SIM jest wyłącznie realizacja
    mieszkań społecznych dla osób i rodzin nieposiadających własnego mieszkania w danej
    miejscowości, którzy dysponują środkami na regularne opłacanie czynszu, jednak ich
    dochody są za niskie na zaciągnięcie kredytu hipotecznego na mieszkanie, zaś działalność
    SIM wpisuje się w ramy zadań własnych gminy. DKIS jednak w żaden sposób nie odniósł
    się do kwestii realizacji zadań własnych przez Miasto, za pośrednictwem Spółki. Nie
    zwrócił także uwagi na podnoszoną przez Wnioskodawcę okoliczność, że wniesienie
    aportu nie ma na celu dekapitalizowania Spółki, a wiąże się z realizacją zadania własnego.
    Organ interpretacyjny pominął również istotny element argumentacji Miasta w zakresie
    utworzenia i struktury powołanej Spółki. Mianowicie, że Miasto wraz z Krajowym Zasobem
    Nieruchomości oraz innymi j.s.t. utworzyło Spółkę, jest jednym z jej udziałowców i ma

    realny wpływ na realizację – za jej pośrednictwem – zadań z zakresu komunalnego
    budownictwa mieszkaniowego, nałożonych na j.s.t. na podstawie ustawy o samorządzie
    gminnym. DKIS nie odniósł się do stanowiska Wnioskodawcy, że działalność Spółki można
    uznać za formę bezpośredniego działania Miasta w sferze gospodarki komunalnej. Mając
    na względzie powyższe, nie sposób nie zauważyć, że brak analizy powyższych czynników i
    argumentów strony skarżącej, wiąże się pośrednio z przyjęciem przez organ, że zgodnie z
    art. 15 ust. 6 u.p.t.u., wystarczającym dla uznania organu władzy publicznej za podatnika
    jest stwierdzenie, że czynność wykonywana w ramach zadań, dla realizacji których został
    powołany, jest wykonywana na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Przyjmując
    taki punkt wyjścia, organ skupił się na formie realizacji czynności (bez wątpienia
    wniesienie aportu jest czynnością cywilnoprawną), przy czym pominął charakter tych
    czynności. Tymczasem w orzecznictwie przyjmuje się, że kategoryczne stwierdzenie, że
    wszystkie czynności gminy dokonywane na podstawie umów prawa prywatnego wyklucza
    ich wyłączenie z opodatkowania, jest nieuprawnione”.
    Analogiczne stanowisko zaprezentował również:
    · WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. I SA/Gd 682/23: „Zdaniem
      Sądu, w niniejszej sprawie w świetle przedstawionego stanu faktycznego należy uznać
      za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem GIS – wykonuje ona swoje
      zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k.
      Skoro zatem Gmina za pośrednictwem GIS wykonuje zadania własne w postaci
      gminnego budownictwa mieszkaniowego, to nie może być uznana za podatnika
      podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.”.
    · WSA w Szczecinie z dnia 5 października 2022 r., sygn. I SA/Sz 375/22, w którym WSA
      uznał, że: „należy uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem STBS
      – wykonuje ona swoje zadania własne (...). Skoro zatem Gmina za pośrednictwem STBS
      wykonuje zadania własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego, to nie
      może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.
      t.u. (...) Wniesienie aportu do spółki nie miało na celu jej dokapitalizowanie, lecz
      związane było z realizacją zadania własnego z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g.”.
    W konsekwencji, Miasto dokonując opisanego aportu Nieruchomości na rzecz Spółki nie
    będzie dla tej transakcji występowało jako podatnik VAT, gdyż w tym przypadku realizuje
    swoje zadania własne (bez nastawienia na zysk), wspierające budownictwo mieszkaniowe
    realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy
    publicznej. Ponadto, wnosząc aport Nieruchomości do Spółki, Miasto nie wykonuje
    czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim
    podmiotom. W konsekwencji, błędnym byłoby uznanie, że ww. transakcja prowadzi do
    zakłóceń konkurencji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W ujęciu tego przepisu, pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

    np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich dostawa jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    - wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku,
    - w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną
      wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego, co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i
    gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność podlegającą opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podmiot, który w ramach tej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z cyt. wyżej art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie przewidziane w tym przepisie
    dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz odnosi się tylko do tych czynności,
    które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa, do
    realizacji których zostały one powołane.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1, ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy, należy rozgraniczyć
    sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług od
    sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów, organy powinny być
    traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca
    uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w
    oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu
    wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym
    działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny
    rachunek.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego, na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie odrębnymi
      przepisami prawa, oraz

    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnego budownictwa
      mieszkaniowego.
    W świetle art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
      przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz
      nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
      przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem
      sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub
      dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane
      ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do
      spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych
      oraz jako majątek tworzonych fundacji.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Miasto na podstawie uchwały utworzyło (jako jeden z udziałowców)
    Spółkę pod firmą X. Udziałowcem Spółki będzie także Krajowy Zasób Nieruchomości.
    Podstawowym celem gospodarczym Spółki jest budowanie domów mieszkalnych oraz ich
    eksploatacja na zasadach najmu, zgodnie z przepisami ustawy o SIM. Miasto wskazuje
    przy tym, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) – w tym również Spółka – to spółki
    non-profit, których zasady funkcjonowania reguluje ustawa o SIM, a ich działalność
    wpisuje się w ramy zadań własnych Gminy z zakresu gminnego budownictwa
    mieszkaniowego. Przedmiotem działalności SIM jest wyłącznie realizacja mieszkań
    społecznych dla osób i rodzin nieposiadających własnego mieszkania w danej

    miejscowości, którzy dysponują środkami na regularne opłacanie czynszu, jednak ich
    dochody są za niskie na zaciągnięcie kredytu hipotecznego na mieszkanie. W celu
    wypełnienia ww. zadań jednostki samorządu terytorialnego, Spółka X musi posiadać
    zasoby nieruchomościowe. Podmiotem wnoszącym aport w postaci gruntu może być
    wyłącznie jednostka samorządu terytorialnego. Miasto jest właścicielem nieruchomości
    gruntowej o powierzchni (...) ha, położonej na terytorium Miasta, o numerze
    ewidencyjnym 1/1. Nieruchomość jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, zgodnie z którym Nieruchomość położona jest na terenie zabudowy
    mieszkaniowej wielorodzinnej o średniej i wysokiej intensywności oraz usługowej.
    Nieruchomość stanowi grunt niezabudowany. Obecnie zamierzają Państwo wnieść
    aportem (tytułem wkładu niepieniężnego) Nieruchomość do Spółki, w zamian za objęcie w
    niej udziałów. W związku z nabyciem własności Nieruchomości Miasto nie było
    uprawnione do odliczenia VAT naliczonego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym
    na wniesieniu do Spółki przez Miasto aportu w postaci Nieruchomości, stanowiącej
    niezabudowaną nieruchomość gruntową, w przypadku której nie posiadali Państwo
    prawa do odliczenia podatku naliczonego przy jej nabyciu, zastosowanie znajduje przepis
    art. 15 ust. 6 ustawy, skutkujący uznaniem, że Miasto w tym zakresie nie działa jako
    podatnik VAT.
    Pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności
    podlegające opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie szeroko. Działalność
    gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych widocznych
    efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta pozwala na
    uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma wymiar
    autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych regulujących
    stosunki prawnopodatkowe.
    Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza
    nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
    Warto w niniejszej sprawie przywołać wyrok NSA w Warszawie z 8 czerwca 2022 r., sygn.
    akt I FSK 674/21, w którym Sąd wskazał:
      Przydatne dla rozpoznawanej sprawy jest zwłaszcza stanowisko przyjęte w wyrokach
      Trybunału Sprawiedliwości z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 (ECLI:EU:C:
      2015:733) oraz z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 (ECLI:EU:C:2018:91.), bowiem
      okoliczności faktyczne spraw rozstrzyganych przez Trybunał Sprawiedliwości
      wykazują istotne analogie ze sporem występującym w rozpoznawanej sprawie. W
      ostatnim z wymienionych wyroków, tj. wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182
      /17, Trybunał wyjaśnił, że działalność polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      należącą w 100% do gminy niektórych zadań publicznych, zgodnie z umową zawartą
      między nią samą a gminą nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od
      wartości dodanej przewidzianą w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE wówczas, gdy
      działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy
      2006/112/WE. Podkreślił zarazem, że „(...) z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd
      odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca
      przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      niektórych zadań publicznych zgodnie z umową zawartą między nią samą a gminą (w
      rozpatrywanej obecnie sprawie – Województwem) stanowi odpłatne świadczenie
      usług, podlegające opodatkowaniu VAT na mocy tego przepisu” (pkt 42). Trybunał
      potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko, że nawet w sytuacji, w której zakres
      autonomii spółki jest ograniczony w ten sposób, że kapitał spółki należy w 100% do
      gminy (w rozpatrywanej obecnie sprawie – do Województwa) nie stanowi
      okoliczności przesądzającej dla uznania, iż podmiot taki należy uznać za wykonujący

      działalność, jako „organ władzy publicznej” dla potrzeb VAT. Jak bowiem wskazał
      Trybunał, pomimo tej okoliczności inne cechy więzi łączącej spółkę z organem władzy
      publicznej (gminą) mogą przemawiać za uznaniem, że faktycznie nie pozostaje ona w
      organicznym związku z tym podmiotem, gdyż nie jest wystarczająco wkomponowana
      w ramy organizacji administracji publicznej.
    Podobne wnioski wynikają z wyroku z 26 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 1803/18, w którym
    NSA w Warszawie odwołał się do orzecznictwa TSUE i wskazał:
      Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z ograniczoną
      odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede wszystkim osobą
      prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym podlega, pewną
      autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie funkcjonowania i
      bieżącego własnego zarządzania. Chociaż zakres autonomii [...] jest oczywiście
      ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby prywatne nie mogą
      objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...] inne czynniki mogą wskazywać na
      to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego wpływu na działalność [...].
    Ocena charakteru wykonywanych przez gminę czynności za pośrednictwem spółki prawa
    handlowego była również przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W
    wyroku z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 659/18, NSA wskazał:
      [...] utworzenie przez gminę spółki kapitałowej w celu wykonywania zadań własnych
      jest jedną z zasadniczych form wykonywania zadań w obszarze użyteczności
      publicznej. Decyzja o powierzeniu takiej spółce wykonywania zadań publicznych
      przyjmuje postać uchwały organu gminy, a także dokonywa się w akcie
      założycielskim spółki (akcie założycielskim spółki z o.o.). Według art. 4 ust. 1 pkt 1 u.
      g. k., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek
      samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form
      gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że tylko wtedy, gdy
      mamy do czynienia z podmiotem od gminy niezależnym organizacyjnie i
      gospodarczo jego zaangażowanie w wykonywanie gminnych zdań użyteczności
      publicznej odbywa się na zasadach ogólnych, a więc z wykorzystaniem umowy. W
      przypadku powołania do życia spółki kapitałowej w celu realizacji określonych zadań
      własnych gminy (art. 9 ust. 1 u. s. g.), uchwała powierzająca takiej spółce
      wykonywanie zadań własnych gminy stanowi podstawę zlecenia spółce wykonywania
      tych zadań (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2590/15). Z
      powyższego wynika, że jakkolwiek w niniejszej sprawie brak było podstaw do
      powierzenia wykonywania zadań w drodze umowy cywilnoprawnej, to zgodzić się
      trzeba z organem, że relacja zobowiązaniowa to nie tylko stosunek powstały na
      kanwie umowy cywilnoprawnej, ale także innego rodzaju porozumień, czy też
      podjętych uchwał, które powodują powstanie relacji zobowiązującej strony do
      wzajemnego określonego zachowania.
    W opisanej sytuacji, w przypadku transakcji wniesienia aportu do Spółki, wyczerpane
    zostaną przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy – transakcja
    dostawy nieruchomości oznaczonej numerem działki 1/1 w drodze aportu, będzie
    niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną).
    Jak wskazano wyżej, Miasto – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – jako
    osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W tym zakresie
    bowiem, wykonywane przez Państwa czynności mają charakter działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że czynność wykonywana przez Państwa, opisana we
    wniosku, nie będzie podlegała wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6

    ustawy. Organy władzy publicznej nie są uznawane za podatników w zakresie czynności,
    które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane,
    dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych. W przypadku dostawy nieruchomości za odpłatnością (w tym
    wniesienia aportu) nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały
    powołane. Państwa działania w tym przypadku są tożsame z działaniami każdego innego
    podmiotu dokonującego dostawy nieruchomości.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy stwierdzam, że wniesienie do
    Spółki w formie aportu składników majątkowych w postaci działki nr 1/1 w zamian za
    udziały, będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, a Państwo będą
    występowali w tym przypadku w roli podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na wniesieniu do Spółki
    przez Miasto aportu w postaci Nieruchomości, stanowiącej niezabudowaną nieruchomość
    gruntową, w przypadku której nie posiadali Państwo prawa do odliczenia podatku
    naliczonego przy jej nabyciu, nie znajduje zastosowania przepis art. 15 ust. 6 ustawy. Z
    tytułu wniesienia działki nr 1/1 w formie aportu do Spółki w zamian za udziały, będą
    Państwo występowali w charakterze podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a
    czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Informuję również, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy, będącej przedmiotem
    Państwa wniosku (zapytania), w zakresie ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym,
    polegającym na wniesieniu do Spółki przez Miasto aportu w postaci Nieruchomości,
    stanowiącej niezabudowaną nieruchomość gruntową, w przypadku której nie posiadali
    Państwo prawa do odliczenia podatku naliczonego przy jej nabyciu, zastosowanie znajduje
    przepis art. 15 ust. 6 ustawy, skutkujący uznaniem, że Miasto w tym zakresie nie działa
    jako podatnik VAT. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku,
    które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii zwolnienia od podatku VAT
    czynności wniesienia aportem do Spółki w zamian za udziały działki niezabudowanej nr 1
    /1.
    Ponadto, nie kwestionując orzecznictwa jako cennego źródła w zakresie wskazywania
    kierunków wykładni norm prawa podatkowego – należy stwierdzić, że wyroki sądów
    administracyjnych wiążący charakter mają w konkretnej sprawie i ściśle określonym stanie
    faktycznym. Tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca orzeczenia
    sądu administracyjnego. W konsekwencji, odniesienie jakiegokolwiek orzeczenia
    sądowego – czy też uzasadnienia wyroku do innej sytuacji, nie nadaje powołanej sytuacji

    mocy wiążącej orzeczenia. Nie można zatem w szeregu orzeczeń sądowych, ich
    rozstrzygnięć odnosić do własnej sprawy, bowiem dotyczą one konkretnych powstałych
    już zdarzeń.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.