Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.334.2025.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-30
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
nieruchomości i nieuznanie za podatników podatku VAT w
świetle art. 15 ust. 1 ustawy w odniesieniu do tej transakcji.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
małżeństwo
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 23 maja 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    sprzedaży nieruchomości i nieuznania Państwa za podatników podatku VAT w świetle art.
    15 ust. 1 ustawy w odniesieniu do tej transakcji.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
    (...)
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
    (...)
    Opis stanu faktycznego
    Zainteresowanym będącym stroną postępowania oraz zainteresowanym niebędącym
    stroną postępowania są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej
    pozostające w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustawowa wspólność
    majątkowa małżeńska (dalej: „Zainteresowani”). Zainteresowani nie są czynnymi
    podatnikami podatku VAT.
    Zainteresowani posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy zgodnie z art. 3 ust. 1
    ustawy o PIT.
    Zainteresowani są użytkownikami wieczystymi (do (...)) niezabudowanej działki gruntu o
    numerze ewidencyjnym (...) obszaru (...) ha, położonej w (...) (dalej: „Nieruchomość”). 26
    września 2017 r. Zainteresowani stali się wyłącznymi użytkownikami wieczystymi
    Nieruchomości, co nastąpiło w wyniku nieodpłatnego zniesienia współwłasności
    pierwotnie łączącej Zainteresowanych z (...) (rodziną Zainteresowanych). Zainteresowani
    nabyli ww. prawo użytkowania wieczystego w celach osobistych jako ulokowanie wolnych
    środków pieniężnych. Zainteresowani mieli nadzieję, że przedmiotowa Nieruchomość
    zostanie przekazana dzieciom w celach mieszkaniowych, jednakże plany życiowe rodziny
    uległy zmianie. Zainteresowani podjęli decyzję o sprzedaży Nieruchomości, a środki
    pieniężne uzyskane z jej sprzedaży zamierzają przeznaczyć na zabezpieczenie finansowe
    swoich dzieci (opłacenie edukacji oraz zakup mieszkań dla dzieci).

    31 stycznia 2025 r. Zainteresowani zawarli przedwstępną umowę sprzedaży warunkowej
    prawa użytkowania wieczystego (dalej: „Umowa Przedwstępna Sprzedaży”), mocą której
    zobowiązali się do 31 grudnia 2031 r. zawrzeć umowę warunkową sprzedaży i sprzedać w
    stanie wolnym od obciążeń prawo użytkowania wieczystego Nieruchomości, pod
    warunkiem, że Burmistrz Miasta (...) nie wykona prawa pierwokupu przysługującego
    Gminie (...) z mocy art. 109 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Kupujący”).
    Zainteresowani nie korzystali z usług biura nieruchomości celem znalezienia Kupca. Z
    Kupcem Zainteresowani poznali się przypadkiem podczas urlopu i w wyniku rozmów
    Zainteresowani dowiedzieli się, że Kupujący jest zainteresowany zakupem nieruchomości
    w okolicy, a z uwagi, iż Zainteresowani nie mieli planów co do posiadanej Nieruchomości,
    zdecydowali się mu ją sprzedać.
    Warunkiem zawarcia Przedwstępnej Umowy Sprzedaży jaki został postawiony przez
    Kupującego było wyrażenie przez Zainteresowanych zgody na dysponowanie przez
    Kupującego Nieruchomością oraz upoważnienie go do samodzielnego występowania z
    pełnym prawem do dysponowania tą Nieruchomością na cele budowlane w sprawach
    związanych z rozpoczęciem inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków
    apartamentowych na Nieruchomości wraz z niezbędną infrastrukturą oraz
    zagospodarowaniem terenu, a w szczególności do dokonywania wszelkich prac
    projektowych wraz z pozyskiwaniem stosownych uzgodnień, pozwoleń i zezwoleń,
    występowania o warunki przyłączeniowe wraz z prawem do rozwiązywania, zmiany i
    zawierania umów przyłączeniowych, wystąpienia o wydanie decyzji o pozwolenie na
    budowę i zgłaszania budowy obiektów budowlanych, wystąpienia do właściwego urzędu z
    wszelkimi pismami dotyczącymi uwarunkowań środowiskowych takich jak wniosek o
    wydanie decyzji środowiskowej, podpisywania wszelkiego rodzaju wniosków, oświadczeń,
    zapytań, zapewnień, do odbioru i wyjednywania wszelkich dokumentów z prawem
    kwitowania ich odbioru oraz dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych,
    jakie okażą się niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższa zgoda
    (pełnomocnictwo) została udzielona na czas określony do dnia zawarcia przyrzeczonej
    umowy sprzedaży, tj. do 31 grudnia 2031 r.
    Poza zawartą Umową Przedwstępną Sprzedaży Nieruchomości (i poza pełnomocnictwem
    udzielonym w ramach ww. umowy) Zainteresowani nie zamierzają udzielać Kupującemu
    żadnych pełnomocnictw. Zainteresowani nie udzieli i nie udzielą innemu podmiotowi
    pełnomocnictwa do działania w ich imieniu w związku z transakcją sprzedaży
    Nieruchomości.
    Umowa Przedwstępna Sprzedaży zawiera następujące warunki, które należy spełnić, aby
    doszło do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży:
    - niewykonanie prawa pierwokupu przysługującemu Gminie (...) z mocy art. 109 ust. 1 pkt
      2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
    - wyrażenie zgody na dysponowanie przez Kupującego Nieruchomością oraz
      upoważnienie go do samodzielnego występowania z pełnym prawem do
      dysponowania tą Nieruchomością na cele budowlane w sprawach związanych z
      rozpoczęciem inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków apartamentowych
      na Nieruchomości wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zagospodarowaniem terenu,
      a w szczególności do dokonywania wszelkich prac projektowych wraz z pozyskiwaniem
      stosownych uzgodnień, pozwoleń i zezwoleń, występowania o warunki przyłączeniowe
      wraz z prawem do rozwiązywania, zmiany i zawierania umów przyłączeniowych,
      wystąpienia o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę i zgłaszania budowy obiektów
      budowlanych, wystąpienia do właściwego urzędu z wszelkimi pismami dotyczącymi
      uwarunkowań środowiskowych takich jak wniosek o wydanie decyzji środowiskowej,
      podpisywania wszelkiego rodzaju wniosków, oświadczeń, zapytań, zapewnień, do

      odbioru wszelkich dokumentów z prawem kwitowania ich odbioru oraz dokonywania
      wszelkich czynności faktycznych i prawnych, jakie okażą się niezbędne do uzyskania
      pozwolenia na budowę,
    - wyrażenie zgody na rozbiórkę i przebudowę wszelkich urządzeń, sieci uzbrojenia terenu
      i innych elementów znajdujących się w zakresie inwestycji, których są właścicielami i
      tym samym upoważniają pełnomocników do podpisywania i kwitowania wszelkich
      pism i wniosków związanych z przebudową wyżej wymienionych elementów.
    Z postanowień umowy przedwstępnej po stronie Zainteresowanych ciąży obowiązek:
    - sprzedania w stanie wolnym od obciążeń prawa użytkowania wieczystego
      Nieruchomości za cenę określoną w umowie,
    - wydania w posiadanie Kupującego Nieruchomość w terminie 7 dni od dnia zawarcia
      umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego,
    - przedłożenia zaświadczenia wydanego przez właściwego Naczelnika Urzędu
      Skarbowego potwierdzającego, że nabycie udokumentowane aktem notarialnym
      nieodpłatnego zniesienia współwłasności z 26 września 2017 r. jest zwolnione od
      podatku albo że należny podatek został zapłacony,
    - wyrażenia zgody na dysponowanie przez Kupującego Nieruchomością, o czym mowa
      we wcześniejszej części odpowiedzi.
    Z postanowień umowy przedwstępnej wynika, że Zainteresowani mają prawo do:
    - nieponoszenia kosztów związanych z wykonywaniem pełnomocnictwa, o którym mowa
      powyżej, w tym opłat administracyjnych i publicznoprawnych.
    Z postanowień umowy przedwstępnej po stronie Kupującego ciąży obowiązek:
    - zakupu Nieruchomości za określoną w umowie cenę,
    - poniesienia wszelkich kosztów związanych z wykonywaniem pełnomocnictwa, o którym
      mowa powyżej, w tym opłat administracyjnych publicznoprawnych.
    Z postanowień umowy przedwstępnej Kupujący ma prawo:
    - dysponowania Nieruchomością w zakresie opisanym w stanie faktycznym oraz w
      odpowiedzi na powyższe pytania,
    - dokonywania rozbiórki i przebudowy wszelkich urządzeń, sieci uzbrojenia terenu i
      innych elementów znajdujących się w zakresie inwestycji.
    Zainteresowani w żaden sposób nie wykorzystywali Nieruchomości, w szczególności przez
    cały okres jej posiadania, nie wykorzystywali jej do czynności opodatkowanych podatkiem
    VAT ani czynności zwolnionych od tego podatku. Opisana Nieruchomość nigdy nie była i
    nie jest udostępniana innym osobom na podstawie umów cywilnoprawnych (najem,
    dzierżawa, użyczenie, inna umowa o podobnym charakterze).
    Zainteresowani nigdy nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Zainteresowani nie ponosili żadnych nakładów zwiększających wartość
    czy atrakcyjność Nieruchomości, w szczególności nie uzbrajali terenu w jakiekolwiek
    przyłącza, nie utwardzali go. Zainteresowani nie dokonywali również podziału
    Nieruchomości, ani nie występowali i nie zamierzają występować z wnioskiem o wydanie
    decyzji o warunkach zabudowy. Wolą Zainteresowanych jest sprzedaż Nieruchomości w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Oprócz powyższej Nieruchomości Zainteresowani posiadają dom jednorodzinny, w
    którym mieszkają i którego nie zamierzają sprzedawać. Uzyskane ze sprzedaży
    Nieruchomości środki pieniężne Zainteresowani zamierzają przeznaczyć na
    zabezpieczenie przyszłości swoich dzieci.

    Zainteresowani 6 lutego 2017 r. dokonali sprzedaży nieruchomości gruntowej
    zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonej w (...). Nieruchomość ta wchodziła w
    skład majątku wspólnego małżonków. W posiadanie tej nieruchomości Zainteresowani
    weszli w roku 2006 w drodze przetargu gminnego – Zainteresowani nabyli grunt, na
    którym wybudowali systemem gospodarczym budynek mieszkalny, w którym mieszkali
    sezonowo w okresie wakacyjnym od czerwca do sierpnia. W pozostałym okresie
    Zainteresowani okazjonalnie przeznaczali pokoje na wynajem dla turystów. Nieruchomość
    została przez Zainteresowanych nabyta w celu zamieszkania w budynku mieszkalnym,
    który został zbudowany przez Zainteresowanych. Od momentu wejścia w jej posiadanie
    do chwili sprzedaży Zainteresowani zamieszkiwali w ww. Nieruchomości (sezonowo),
    natomiast poza sezonem przeznaczali pokoje na wynajem dla turystów. Przyczyną
    sprzedaży była chęć przeniesienia miejsca zamieszkania do innego miasta ((...)). Została
    sprzedana jedna zabudowana nieruchomość (nieruchomość mieszkalna). Przed
    odpłatnym zbyciem Zainteresowani nie udostępniali tej nieruchomości (działki) innym
    osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy ani innej umowy o podobnym
    charakterze.
    15 września 2023 r. Zainteresowani sprzedali ponadto nieruchomość położoną w (...).
    Nieruchomość ta wchodziła w skład majątku wspólnego małżonków. W posiadanie tej
    nieruchomości Zainteresowani weszli w roku 2006 w drodze kupna – Zainteresowani
    nabyli grunt, na którym wybudowali systemem gospodarczym budynek mieszkalny, w
    którym zamieszkali (na stałe). Nieruchomość została przez Zainteresowanych nabyta w
    celu zamieszkania w budynku mieszkalnym, który został zbudowany przez
    Zainteresowanych. Od momentu wejścia w jej posiadanie do chwili sprzedaży
    Zainteresowani zamieszkiwali w ww. Nieruchomości. Zainteresowani dokonali sprzedaży
    15 września 2023 r. Przyczyną sprzedaży była chęć przeniesienia miejsca zamieszkania do
    innego miasta ((...), w którym ostatecznie Zainteresowani się osiedlili i mieszkają do dnia
    dzisiejszego). Została sprzedana jedna zabudowana nieruchomość (nieruchomość
    mieszkalna). Przed odpłatnym zbyciem Zainteresowani nie udostępniali tej nieruchomości
    (działki) innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy ani innej umowy o
    podobnym charakterze.
    Ani Zainteresowany będący stroną postępowania, ani Zainteresowany niebędący stroną
    postępowania nie posiadają nieruchomości w odrębnych majątkach osobistych.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, sprzedaż
    Nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a Zainteresowanych należy uznać
    za podatników podatku VAT z tytułu tej transakcji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Zainteresowanych, w opisanym stanie faktycznym, w świetle art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT, sprzedaż Nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a
    Zainteresowanych nie należy uznać za podatników podatku VAT z tytułu tej transakcji.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem VAT
    podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W
    myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przez
    towary - na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii. Zgodnie z ww. przepisami, grunty spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów – w rozumieniu art. 7 ustawy –
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. „Określony w ustawie zakres opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało

    opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu
    wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik” (interpretacja
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 sierpnia 2019 r., nr 0112-KDIL2-
    3.4012.324.2019.2.ZD). Aby zatem dana czynność była opodatkowana tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wynika, że działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Z powyżej przywołanych przepisów wynika, że aby podmiot mógł
    zostać uznany za podatnika VAT musi dokonać czynności w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej. Z kolei warunkiem uznania działalności podmiotu za działalność
    gospodarczą jest wykonywanie jej w sposób ciągły i zorganizowany, a to w okolicznościach
    niniejszej sprawy nie występuje.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 lutego 2017 r. wskazał, że „pojęcie
    działalności gospodarczej, zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT, ma charakter bardzo
    szeroki. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły
    majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1
    Dyrektywy 2006/112/WE (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), jako że jedynym
    przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym,
    że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując
    prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami,
    który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Takie
    aktywne działania mogą polegać np. na uzbrojeniu terenu albo na działaniach
    marketingowych (pkt 40 wyroku TSUE z 15 września 2011 r.). Aktywność tego rodzaju nie
    należy do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej
    sytuacji dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności” (sygn. akt I FSK 1241/15).
    Wskazać należy, że Zainteresowani nie podejmowali i nie podejmują żadnych działań
    charakterystycznych dla profesjonalisty zajmującego się obrotem nieruchomościami. Nie
    ponosili żadnych nakładów zmierzających do zwiększenia wartości Nieruchomości, czy też
    jej atrakcyjności. Zainteresowani nie uzbrajali Nieruchomości, nie utwardzali dróg
    wewnętrznych, nie doprowadzali żadnych przyłączy.
    Sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości będzie czynnością sprowadzającą się wyłącznie
    do zarządu majątkiem prywatnym. Zainteresowani nie publikowali nawet żadnych
    ogłoszeń dotyczących sprzedaży Nieruchomości. Zainteresowani poznali Kupującego
    przypadkowo i od słowa do słowa dowiedzieli się, że jest on zainteresowany zakupem
    nieruchomości w okolicy, a z uwagi, iż Zainteresowani nie mieli planów co do posiadanej
    Nieruchomości, zdecydowali się sprzedać ją Kupującemu.
    Jak wyjaśnił WSA w Bydgoszczy w wyroku I SA/Bd 451/23 „Typowa działalność w zakresie
    obrotu nieruchomościami polega na tym, że w stosunkowo krótkim czasie nabywa się
    nieruchomość, podejmuje się czynności w bliskim okresie czasu mające na celu
    przekształcenie na cele budowlane, podział nieruchomości, doprowadzenie mediów oraz
    przeprowadza się szeroką akcję marketingową mająca na celu jak najszybszą sprzedaż
    nieruchomości z dużym zyskiem. Czyniąc to, angażuje się przy tym znaczne środki”. Na
    kanwie przedmiotowej sprawy nie występują żadne powyższe okoliczności, które mogłyby

    sugerować profesjonalny charakter działań Wnioskodawcy. Zainteresowani nie ponosili
    żadnych nakładów mających na celu zwiększenie wartości Nieruchomości. NSA w wyroku I
    FSK 427/23 z 4 czerwca 2023 r. słusznie skonstatował, iż „Nie mogą być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności, nie ma też decydującego charakteru sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest
    decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje
    następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego”.
    Podkreślić ponownie należy, iż podatnikiem podatku VAT nie jest ten, kto „jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.” (interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 sierpnia 2018
    r., nr 0112-KDIL4.4012.316.2018.2.TKU).
    Zainteresowani będą jedynie rozporządzać majątkiem prywatnym, a jak wskazał Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10 „czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej (zob. wyrok z 20 czerwca 1996 r. w sprawie C 155/94 Wellcome Trust, Rec. s.
    1 3013, pkt 32)”.
    Podsumowując, na gruncie przywołanych w niniejszym wniosku przepisów oraz
    orzecznictwa – z naciskiem na stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej -
    wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje się żadnych podstaw do uznania
    planowanej przez Zainteresowanych sprzedaży Nieruchomości za dokonywaną w ramach
    działalności gospodarczej. Zainteresowani nie planowali sprzedaży przedmiotowej
    Nieruchomości, ale z uwagi na ochłodzenie na rynku nieruchomości i chęć zabezpieczenia
    przyszłości swoich dzieci oraz fakt, że Kupujący w zasadzie znalazł się sam, podjęli decyzję
    o jej sprzedaży. W kwestii udzielonych Kupującemu pełnomocnictw wskazać należy, że był
    to warunek postawiony przez Kupującego, którego niezrealizowanie skutkowałoby
    odmową zawarcia umowy kupna Nieruchomości. Zainteresowani nie zajmują się obrotem
    nieruchomościami i nie chcąc stracić Kupującego, przystali na tę propozycję. Nie zmienia
    to faktu, że Zainteresowani działają w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o
    VAT nie mają zastosowania. Potwierdzenie swojego stanowiska Zainteresowani znajdują w
    szeregu wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacji, m.in.
    interpretacji z 20 lutego 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.871.2024.2.MM oraz w interpretacji
    z 10 lutego 2025 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.24.2025.1.KM.
    Mając powyższe na względzie w opisanym stanie faktycznym, w świetle art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT, sprzedaż Nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a
    Zainteresowanych nie należy uznać za podatników podatku VAT z tytułu tej transakcji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w towarze
    (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem według art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze
    zm.):
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        a) określone udziały w nieruchomości;
        b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
          prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
          części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    „Kodeksem cywilnym”.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zatem należy uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa dnia z 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej
    „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są
    oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.

    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną
    sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (oraz udziałów we współwłasności nieruchomości), traktowane
    jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.

    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego
      lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego

    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przedmiotowej Nieruchomości,
    istotne jest, czy w celu dokonania jej sprzedaży podjęli Państwo aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Skutkowałoby to koniecznością uznania Państwa za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku prywatnego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności

    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo przedwstępną umowę sprzedaży warunkowej
    prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości niezabudowanej oznaczonej numerem
    ewidencyjnym (...). W żaden sposób nie wykorzystywali Państwo ww. Nieruchomości, w
    szczególności przez cały okres jej posiadania, nie wykorzystywali jej do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT ani czynności zwolnionych od tego podatku. Opisana
    Nieruchomość nigdy nie była i nie jest udostępniana innym osobom na podstawie umów
    cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie, inna umowa o podobnym charakterze).
    Nigdy nie prowadzili Państwo działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Nie ponosili Państwo żadnych nakładów zwiększających wartość czy
    atrakcyjność Nieruchomości, w szczególności nie uzbrajali terenu w jakiekolwiek
    przyłącza, nie utwardzali go. Nie dokonywali Państwo również podziału Nieruchomości,
    ani nie występowali i nie zamierzają występować z wnioskiem o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy. Państwa Wolą jest sprzedaż Nieruchomości w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym. Nie posiadają Państwo nieruchomości w odrębnych majątkach
    osobistych. Warunkiem zawarcia Przedwstępnej Umowy Sprzedaży jaki został postawiony
    przez Kupującego było wyrażenie przez Państwa zgody na dysponowanie przez
    Kupującego Nieruchomością oraz upoważnienie go do samodzielnego występowania z
    pełnym prawem do dysponowania tą Nieruchomością na cele budowlane w sprawach
    związanych z rozpoczęciem inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków
    apartamentowych na Nieruchomości wraz z niezbędną infrastrukturą oraz
    zagospodarowaniem terenu, a w szczególności do dokonywania wszelkich prac
    projektowych wraz z pozyskiwaniem stosownych uzgodnień, pozwoleń i zezwoleń,
    występowania o warunki przyłączeniowe wraz z prawem do rozwiązywania, zmiany i
    zawierania umów przyłączeniowych, wystąpienia o wydanie decyzji o pozwolenie na
    budowę i zgłaszania budowy obiektów budowlanych, wystąpienia do właściwego urzędu z
    wszelkimi pismami dotyczącymi uwarunkowań środowiskowych takich jak wniosek o
    wydanie decyzji środowiskowej, podpisywania wszelkiego rodzaju wniosków, oświadczeń,
    zapytań, zapewnień, do odbioru i wyjednywania wszelkich dokumentów z prawem
    kwitowania ich odbioru oraz dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych,
    jakie okażą się niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Poza zawartą Umową
    Przedwstępną Sprzedaży Nieruchomości (i poza pełnomocnictwem udzielonym w ramach
    ww. umowy) Zainteresowani nie zamierzają udzielać Kupującemu żadnych
    pełnomocnictw. Zainteresowani nie udzieli i nie udzielą innemu podmiotowi
    pełnomocnictwa do działania w ich imieniu w związku z transakcją sprzedaży
    Nieruchomości.
    Państwa wątpliwości dotyczą niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości i
    nieuznania Państwa za podatników podatku VAT w świetle art. 15 ust. 1 ustawy w
    odniesieniu do tej transakcji.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi
    do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpią okoliczności, które wykraczałyby
    poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z uwagi na
    powyższe okoliczności należy uznać, że sprzedaż Nieruchomości nie będzie stanowić
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek
    świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie zbycia tej Nieruchomości, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).
    Nie podjęli Państwo takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które

    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Państwa aktywność w
    pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w
    zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    Dokonując sprzedaży Nieruchomości będą Państwo korzystać z przysługującego Państwu
    prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa
    cech podatników podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie
    sprzedaży Nieruchomości, a dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż Nieruchomości nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Państwo nie będą w związku z tą
    transakcją uznani za podatników podatku VAT w świetle w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA z 6 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 265/21, z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 364
    /21, z 21 października 2024 r. sygn. akt I FSK 347/21, z 23 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1677
    /20, z 10 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu
    rozpatrzeniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Pan (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.