Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.368.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Obowiązek poboru podatku u źródła od wynagrodzenia za
nabycie licencji do programów komputerowych
(Oprogramowanie) tzw. licencje użytkownika końcowego,
usługi typu Software as a Service oraz usługi dostępu do baz
danych.
Słowa kluczowe: informacja-informacja podatkowa
licencja
oprogramowanie
podatek-podatek pobierany u źródła
rezydencja-certyfikat rezydencji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem
poboru podatku przez płatnika
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Termin poboru i wpłaty podatku
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 2e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie - pismem z 4 sierpnia 2025 r. (data wpływu do
    organu 4 sierpnia 2025 r.).

    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega
    opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich
    osiągania (jest rezydentem podatkowym w Polsce). Spółka jest (...). Działalność
    Wnioskodawcy podlega regulacjom zawartym w Ustawie z dnia 11 września 2015 r. o
    działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. z 2024 r. poz. 838 t.j. ze zm.).
    Na potrzeby prowadzenia działalności, Wnioskodawca nabywa od podmiotów
    zagranicznych, tj. podmiotów nieposiadających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    siedziby lub zarządu (dalej: „Kontrahent zagraniczny”):
        licencje do programów komputerowych (dalej: „Oprogramowanie”), które
        wykorzystywane są na użytek własny tzw. licencje użytkownika końcowego (dalej:
        "Licencje użytkownika końcowego");
        usługi typu Software as a Service;
        usługi dostępu do baz danych.
    I. Licencje użytkownika końcowego do Oprogramowania
    Na podstawie umów dotyczących zakupu Licencji użytkownika końcowego, Spółka
    uprawniona jest do korzystania z Oprogramowania wyłącznie do własnego użytku
    wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla
    wewnętrznych celów biznesowych. Spółka nie ma prawa do dalszego udostępniania,
    odsprzedaży, cedowania, przenoszenia i dystrybucji Licencji użytkownika końcowego oraz
    udzielania sublicencji podmiotom trzecim. Wnioskodawca nie jest również uprawniony do
    modyfikowania, dekompilowania, czy wprowadzania zmian do Oprogramowania. Licencja
    użytkownika końcowego ma charakter ograniczony, niewyłączny i niezbywalny. Nabywane
    przez Wnioskodawcę Oprogramowanie stanowi standardowe oprogramowanie, które nie
    zostało stworzone dla indywidualnych potrzeb klienta (użytkownika końcowego) i jest
    oferowane na rynku dla różnych klientów.
    Podmioty, od których Wnioskodawca nabywa Oprogramowanie nie zawsze są
    producentami tego Oprogramowania. Zdarza się, że Spółka nabywa Oprogramowanie od
    podmiotu krajowego posiadającego na terytorium Polski siedzibę lub zarząd, który
    występuje jedynie w roli pośrednika. Wówczas producentem Oprogramowania jest
    podmiot zagraniczny, tj. nieposiadający w Polsce siedziby lub zarządu, natomiast
    podmiotem, który dokonuje odsprzedaży Oprogramowania na rzecz Wnioskodawcy jest
    podmiot krajowy, tj. posiadający siedzibę lub zarząd w Polsce.
    Zdarza się, że Wnioskodawca na podstawie umowy licencyjnej nabywa Oprogramowanie,
    z którego korzystają również inne podmioty należące do grupy kapitałowej Wnioskodawcy
    (dalej: „Grupa Kapitałowa”). Wówczas w umowie licencyjnej wskazane jest, że prawo do
    korzystania z Oprogramowania na podstawie Licencji użytkownika końcowego posiada
    Wnioskodawca oraz podmioty zależne należące do Grupy Kapitałowej lub pracownicy tych
    podmiotów. W przypadku, gdy koszt nabycia Licencji użytkownika końcowego pokrywa
    Wnioskodawca, a z licencji tej korzystają również inne spółki z Grupy Kapitałowej lub
    pracownicy tych podmiotów, wydatek poniesiony na nabycie tej licencji w części w jakiej
    korzystają z niej podmioty zależne z Grupy Kapitałowej lub ich pracownicy, Wnioskodawca
    refakturuje na te podmioty.
    W każdym z ww. przypadków, tj. zarówno, gdy na podstawie umowy licencyjnej prawo do
    korzystania z Licencji użytkownika końcowego posiada wyłącznie Wnioskodawca, czy
    Wnioskodawca oraz inne podmioty z Grupy Kapitałowej lub ich pracownicy, udzielona
    Licencja użytkownika końcowego ma charakter ograniczony, niewyłączny, niezbywalny i
    nieprzenoszalny, bez prawa do sublicencji. Wnioskodawca i podmioty z Grupy Kapitałowej

    lub ich pracownicy są uprawnieni do korzystania z Oprogramowania wyłącznie do
    własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz
    dla wewnętrznych celów biznesowych, tj. zarówno Wnioskodawca jak i podmioty z Grupy
    Kapitałowej są tzw. użytkownikami końcowymi tej licencji.
    II. Usługa typu Software as a Service
    Spółka nabywa od Kontrahentów zagranicznych również dostęp do Oprogramowania w
    tzw. modelu Software as a Service (z angielskiego oznacza: „oprogramowanie jako usługa";
    dalej: „SaaS”). Usługa SaaS to model dystrybucji oprogramowania umożliwiający
    użytkownikom zdalny dostęp do oprogramowania za pośrednictwem Internetu, chmury
    obliczeniowej. Oprogramowanie to jest hostowane i utrzymywane przez dostawcę
    oprogramowania oraz udostępniane przez Internet na zasadzie subskrypcji. Użytkownik
    oprogramowania nie instaluje go na swoich urządzeniach, korzysta z jego funkcjonalności
    zdalnie dzięki wykorzystaniu sieci Internet. Model ten zwany jest również modelem
    subskrypcyjnym.
    Dostęp do Oprogramowania w modelu SaaS jest udzielany Wnioskodawcy na podstawie
    umowy licencyjnej lub umowy na świadczenie usług/umowy o współpracy. W przypadku
    zawarcia umowy licencyjnej, Spółka jest uprawniona do korzystania z Oprogramowania na
    podstawie udzielonej przez producenta Licencji użytkownika końcowego. Przy zawarciu
    umowy na świadczenie usług/umowy o współpracy, Oprogramowanie udostępniane jest
    Wnioskodawcy jako usługa, w ramach której producent nie udziela Wnioskodawcy licencji
    do Oprogramowania, w tym Licencji użytkownika końcowego.
    a) Umowa licencyjna
    Udzielona Wnioskodawcy licencja jest ograniczoną, niewyłączną i niezbywalną licencją
    uprawniającą do korzystania z Oprogramowania wyłącznie na potrzeby prowadzenia
    działalności gospodarczej. Spółka nie ma prawa do modyfikowania, wyodrębniania, ani
    udostępniania Oprogramowania na rzecz podmiotów trzecich w całości lub w części.
    Wyłącznym właścicielem Oprogramowania i związanej z nim własności intelektualnej
    pozostaje producent Oprogramowania. Wnioskodawca otrzymuje wyłącznie ograniczone
    prawo do korzystania z Oprogramowania jako użytkownik końcowy. Oprogramowanie w
    ramach modelu SaaS jest udostępniane Wnioskodawcy za pośrednictwem Internetu,
    chmury obliczeniowej.
    Wnioskodawca w zamian za opłatę uzyskuje wyłącznie prawo do korzystania z
    Oprogramowania udostępnionego za pośrednictwem Internetu, chmury obliczeniowej dla
    własnych potrzeb w ściśle określonym zakresie. Spółka nie ma prawa do powielania
    Oprogramowania i instalowania go na własnych urządzeniach. Na podstawie zawartej
    umowy Spółka nie nabywa autorskich praw majątkowych do Oprogramowania, ani praw
    do infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest Oprogramowanie. Wnioskodawca
    nie może modyfikować ani wyodrębniać udostępnionego mu Oprogramowania, czy też
    udostępniać go podmiotom trzecim w całości lub w części. Istotą nabywanych przez
    Spółkę usług SaaS nie jest przeniesienie na nabywcę usługi (tu: Wnioskodawcę) prawa do
    korzystania z egzemplarza Oprogramowania, a jedynie umożliwienie mu dostępu do
    funkcjonalności Oprogramowania udostępnionego za pośrednictwem Internetu.
    Nabywane przez Spółkę Oprogramowanie może stanowić zarówno narzędzie pozwalające
    użytkownikowi na samodzielne wykonanie określonych zadań, jak i również
    Oprogramowanie zawierające algorytmy, umożliwiające zautomatyzowane wykonanie
    określonych zadań w oparciu o dane wskazane przez użytkownika.
    Zdarza się, że na podstawie zawartej przez Spółkę umowy licencyjnej prawo do
    korzystania z Oprogramowania udostępnionego Spółce w modelu SaaS nabywają również
    podmioty zależne należące do Grupy Kapitałowej Wnioskodawcy lub pracownicy tych
    podmiotów. Wówczas, podobnie jak w przypadku Licencji użytkownika końcowego do
    Oprogramowania w umowie licencyjnej wskazane jest, że prawo do korzystania z
    Oprogramowania udostępnionego w modelu SaaS na podstawie Licencji użytkownika

    końcowego posiada Wnioskodawca oraz podmioty zależne należące do Grupy Kapitałowej
    lub ich pracownicy. W przypadku, gdy koszt nabycia Licencji użytkownika końcowego
    pokrywa Wnioskodawca, a z licencji tej korzystają również inne spółki z Grupy Kapitałowej
    lub ich pracownicy, wydatek poniesiony na nabycie tej licencji w części w jakiej korzystają z
    niej podmioty zależne z Grupy Kapitałowej lub ich pracownicy, Wnioskodawca refakturuje
    na te podmioty.
    Niezależnie jednak, czy na podstawie umowy licencyjnej prawo do korzystania z Licencji
    użytkownika końcowego posiada wyłącznie Wnioskodawca, czy Wnioskodawca oraz inne
    podmioty z Grupy Kapitałowej lub ich pracownicy, udzielona Licencja użytkownika
    końcowego ma charakter ograniczony, niewyłączny, niezbywalny i nieprzenoszalny, bez
    prawa do sublicencji. Wnioskodawca i podmioty z Grupy Kapitałowej lub ich pracownicy są
    uprawnieni do korzystania z Oprogramowania wyłącznie do własnego użytku
    wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla
    wewnętrznych celów biznesowych, tj. zarówno Wnioskodawca jak i podmioty z Grupy
    Kapitałowej lub ich pracownicy są tzw. użytkownikami końcowymi licencji.
    W przyszłości może się również zdarzyć, że podmioty, od których Wnioskodawca będzie
    nabywał usługi SaaS, nie będą producentami Oprogramowania. Wówczas usługę SaaS
    może świadczyć podmiot krajowy tj. posiadający na terytorium Polski siedzibę lub zarząd,
    który będzie występował jedynie w roli pośrednika/odsprzedawcy Oprogramowania.
    Producentem Oprogramowania będzie natomiast podmiot zagraniczny, tj. nieposiadający
    w Polsce siedziby lub zarządu. W takiej sytuacji usługa SaaS będzie świadczona przez
    podmiot krajowy (posiadający na terytorium Polski siedzibę lub zarząd), ale Licencję
    użytkownika końcowego do Oprogramowania udzielał będzie producent - podmiot
    zagraniczny (tj. nieposiadający siedziby lub zarządu w Polsce).
    b) Umowa na świadczenie usług/umowa o współpracy
    W przypadku zawarcia umowy na świadczenie usług/umowy o współpracy, Kontrahent
    zagraniczny udziela Wnioskodawcy dostępu do Oprogramowania, w celu wykonania na
    rzecz Spółki określonej usługi. Udostępnione Wnioskodawcy Oprogramowanie jest tylko
    narzędziem za pomocą, którego Kontrahent zagraniczny świadczy na rzecz Spółki usługę.
    Spółka nie ma prawa do powielania Oprogramowania i instalowania go na własnych
    urządzeniach. Przykładowo tego typu umowy dotyczą nabycia usług polegających na
    analizie dokumentów, czy zdjęć pod kątem występowania modyfikacji i śladów fałszerstwa
    np. z wykorzystaniem technologii sztucznej inteligencji i/lub weryfikacji czy dane zdjęcia
    zostały pobrane z Internetu.
    Na podstawie zawartej umowy, Kontrahent zagraniczny, udostępnia Wnioskodawcy
    Oprogramowanie bez udzielania licencji, w tym Licencji użytkownika końcowego. Umowa
    nie uprawnia Spółki do nabycia autorskich praw majątkowych do Oprogramowania, ani
    praw do infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest Oprogramowanie.
    Wnioskodawca uzyskuje dostęp do Oprogramowania wyłącznie w celu załadowania
    dokumentów, zdjęć, które w dalszej kolejności są przedmiotem świadczonej na rzecz
    Spółki usługi, tj. podlegają analizie przez Kontrahenta zagranicznego.
    III. Usługa dostępu do baz danych
    Wnioskodawca zawiera z Kontrahentami zagranicznymi również umowy na dostęp do
    danych, raportów, portali, platform oraz serwisów informacyjnych, w których gromadzone
    są m.in. informacje o cenach instrumentów finansowych, wycenach firm, sytuacji na
    giełdach zagranicznych, notowaniach, dane makroekonomiczne i finansowe dotyczące
    światowego rynku finansowego, dane i raporty finansowe dotyczące branży (...), czy
    informacje o ocenach ratingowych przyznawanych przez międzynarodowe agencje
    ratingowe (dalej: „Bazy danych”).
    Wnioskodawca uzyskuje dostęp do Baz danych za pośrednictwem platformy, strony
    internetowej lub programu komputerowego udostępnionego za pośrednictwem
    Internetu. Udostępnione Wnioskodawcy dane nie są w żaden sposób modyfikowane,

    obrabiane czy dostosowywane do indywidualnych potrzeb Wnioskodawcy. Każdy
    użytkownik, który zakupił dostęp do Bazy danych, uzyskuje do nich dostęp na
    analogicznych zasadach. To podmiot korzystający z danych decyduje, w jaki sposób i na
    jakie potrzeby będzie je wykorzystywał.
    W ramach dostępu do Baz danych Wnioskodawca ma możliwość m.in. sortowania,
    porównywania danych, tworzenia wykresów i zestawień za pomocą narzędzi
    udostępnionych w ramach platformy, strony internetowej, czy programu komputerowego,
    stosując kryteria uzależnione od jego bieżących potrzeb. Dostęp do Baz danych jest
    udzielany Wnioskodawcy na podstawie umowy licencyjnej.
    W ramach umowy licencyjnej Wnioskodawca nabywa prawo do korzystania z Bazy danych
    na podstawie udzielonej Wnioskodawcy Licencji użytkownika końcowego. Spółka nie jest
    uprawiona do modyfikacji Bazy danych oraz ingerencji w jej treści. Licencja użytkownika
    końcowego ma charakter ograniczony, niewyłączny i niezbywalny. Nabyta przez Spółkę
    Licencja użytkownika końcowego ogranicza się wyłącznie do korzystania z dostępu do Baz
    danych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Na podstawie zawartej umowy
    licencyjnej Spółka nie nabywa autorskich praw majątkowych do Bazy danych, ani do
    programu komputerowego za pośrednictwem którego Baza danych jest udostępniana.
    Zdarza się, że na podstawie zawartej przez Spółkę umowy licencyjnej prawo do
    korzystania z Bazy danych nabywają również podmioty zależne należące do Grupy
    Kapitałowej lub pracownicy tych podmiotów. Wówczas, podobnie jak w przypadku nabycia
    Licencji użytkownika końcowego do Oprogramowania oraz nabycia Licencji użytkownika
    końcowego do Oprogramowania w ramach usług SaaS, w umowie licencyjnej wskazane
    jest, że prawo do korzystania z Bazy danych na podstawie Licencji użytkownika
    końcowego posiada Wnioskodawca oraz podmioty zależne należące do Grupy Kapitałowej
    lub ich pracownicy. W przypadku, gdy koszt nabycia Licencji użytkownika końcowego
    pokrywa Wnioskodawca, a z licencji tej korzystają również inne spółki z Grupy Kapitałowej
    lub ich pracownicy, wydatek poniesiony na nabycie tej licencji w części w jakiej korzystają z
    niej podmioty z Grupy Kapitałowej lub ich pracownicy, Wnioskodawca refakturuje na te
    podmioty.
    Niezależnie jednak, czy na podstawie umowy licencyjnej prawo do korzystania z Licencji
    użytkownika końcowego posiada wyłącznie Wnioskodawca, czy Wnioskodawca oraz inne
    podmioty z Grupy Kapitałowej lub ich pracownicy, udzielona Licencja użytkownika
    końcowego ma charakter ograniczony, niewyłączny, niezbywalny i nieprzenoszalny, bez
    prawa do sublicencji. Zarówno Wnioskodawca, jak i podmioty z Grupy Kapitałowej lub ich
    pracownicy są uprawnione do korzystania z Bazy danych wyłącznie do własnego użytku
    wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla
    wewnętrznych celów biznesowych, tj. zarówno Wnioskodawca jak i podmioty z Grupy
    Kapitałowej lub ich pracownicy są tzw. użytkownikami końcowymi licencji.
    Postanowienia ogólne
    Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości może zawierać transakcje analogiczne do
    opisanych w stanie faktycznym oraz w opisie zdarzenia przyszłego również z innymi
    podmiotami nie posiadającymi siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na chwilę
    obecną, zgodnie z wiedzą Spółki, żaden z Kontrahentów zagranicznych, na rzecz których
    Spółka wypłaca/będzie wypłacać wynagrodzenie opisane w niniejszym wniosku nie
    prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT.
    Niemniej jednak, Spółka nie może wykluczyć, iż w przyszłości któryś z Kontrahentów
    zagranicznych, na rzecz których będzie wypłacać wynagrodzenie, rozpocznie prowadzenie
    w Polsce działalności poprzez taki zakład.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    W piśmie uzupełniającym z 4 sierpnia 2025 r., wskazali Państwo dane identyfikujące
    zagraniczne podmioty (Kontrahentów zagranicznych) od których Spółka nabywa/będzie
    nabywać licencje do programów komputerowych (Oprogramowanie) tzw. licencje

    użytkownika końcowego, usługi typu Software as a Service oraz usługi dostępu do baz
    danych opisane we wniosku: (...)
    Jednocześnie Spółka poinformowała, że na moment składania niniejszego wniosku, Spółka
    nie jest w stanie wskazać wszystkich Kontrahentów zagranicznych, z którymi w przyszłości
    będzie zawierała umowy na zakup licencji do programów komputerowych
    (Oprogramowanie) tzw. licencje użytkownika końcowego, usługi typu Software as a Service
    oraz usługi dostępu do baz danych.
    Decyzja o zakupie licencji do programów komputerowych (Oprogramowanie) tzw. licencje
    użytkownika końcowego, usługi typu Software as a Service oraz usługi dostępu do baz
    danych, podejmowana jest zgodnie z potrzebami i wymaganiami biznesowymi jednostki
    merytorycznej. W większości przypadków zawarcie i podpisanie umowy z Kontrahentem
    zagranicznymi jest poprzedzone postępowaniem zakupowym. Na moment składania
    niniejszego wniosku Spółka nie jest w stanie przewidzieć jakie potrzeby i wymagania w
    przyszłości będą miały jednostki merytoryczne funkcjonujące w organizacji Spółki.
    Ponadto doprecyzowali Państwo opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego,
    wskazując że z treści zawartych przez Spółkę umów dotyczących zakupu dostępu do
    Oprogramowania w modelu SaaS zarówno, gdy Spółka nabywa dostęp do
    Oprogramowania na podstawie Licencji użytkownika końcowego, jak i w sytuacji, gdy
    Kontrahent zagraniczny udostępnia Oprogramowanie bez udzielenia licencji, w tym
    Licencji użytkownika końcowego, Spółka identyfikuje dwa zakresy usług:
        Przypadek 1 - z umowy nie wynika, że Spółka nabywa usługi udostępniania i
        utrzymania powierzchni dyskowej, czy też prawo do wykorzystywania przestrzeni
        dyskowej (serwera/infrastruktury dostawcy) w celu przechowywania danych lub
        prawo do korzystania z wydzielonej przez Kontrahenta zagranicznego przestrzeni
        dyskowej do bezpośredniego używania, swobody w jej korzystaniu. W przedmiocie
        umowy nie jest również wskazane, że Spółka nabywa usługi wynajmu, dzierżawy
        lub leasingu serwera/infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest
        Oprogramowanie (dalej: „Przypadek 1”);
        Przypadek 2 - z umowy nie wynika, że Spółka nabywa usługi udostępniania i
        utrzymania powierzchni dyskowej, czy też prawo do wykorzystywania przestrzeni
        dyskowej (serwera/infrastruktury dostawcy) w celu przechowywania danych lub
        prawo do korzystania z wydzielonej przez Kontrahenta zagranicznego przestrzeni
        dyskowej do bezpośredniego używania, swobody w jej korzystaniu. W przedmiocie
        umowy nie jest również wskazane, że Spółka nabywa usługi wynajmu, dzierżawy
        lub leasingu serwera/infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest
        Oprogramowanie. W specyfikacji do danej usługi lub w innych dokumentach
        dotyczących umowy mogą się jednak znaleźć informacje, że Spółka uprawniona jest
        do zapisywania i gromadzenia na serwerze określonej liczby plików/dokumentów
        (dalej: „Przypadek 2”).
    Pytania
    1) Czy wynagrodzenie z tytułu nabycia Licencji użytkownika końcowego do
      Oprogramowania podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21
      ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w związku z tym Wnioskodawca będzie zobowiązany do
      poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?

    2) Czy wynagrodzenie z tytułu nabycia dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS z
      Licencją użytkownika końcowego i bez Licencji użytkownika końcowego podlega
      opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w
      związku z tym Wnioskodawca będzie zobowiązany do poboru podatku u źródła na
      podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    3) Czy wynagrodzenie z tytułu nabycia dostępu do Baz danych na podstawie Licencji
      użytkownika końcowego podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie
      art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w związku z tym Wnioskodawca będzie zobowiązany
      do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    4) Czy, na moment wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu 1-3,
      Wnioskodawca ma obowiązek posiadać certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahenta
      zagranicznego lub podmiotu zagranicznego udzielającego Spółce Licencji użytkownika
      końcowego oraz powinien dochować należytej staranności poprzez pozyskanie od
      tych podmiotów np. oświadczenia rzeczywistego właściciela (ang. beneficial owner)?
    5) Czy dokonując, płatności wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu 1-3,
      Wnioskodawca zobowiązany jest do przesłania podatnikowi i właściwemu urzędowi
      skarbowemu informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez
      podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (IFT-2/IFT-2R)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy
    Pytanie nr 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu nabycia Licencji użytkownika końcowego
    do Oprogramowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
    poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Pytanie nr 2
    W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu nabycia dostępu do Oprogramowania w
    modelu SaaS z Licencją użytkownika końcowego i bez Licencji użytkownika końcowego nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT, a w związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru podatku u
    źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Pytanie nr 3
    Spółka stoi na stanowisku, że wynagrodzenie z tytułu nabycia dostępu do Baz danych na
    podstawie Licencji użytkownika końcowego nie podlega opodatkowaniu podatkiem u
    źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w związku z tym Wnioskodawca nie
    będzie zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Pytanie nr 4
    W ocenie Wnioskodawcy, na moment wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu
    1-3, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku posiadać certyfikatu rezydencji podatkowej
    Kontrahenta zagranicznego lub podmiotu zagranicznego udzielającego Spółce Licencji
    użytkownika końcowego oraz nie powinien dochowywać należytej staranności poprzez
    pozyskanie od tych podmiotów np. oświadczenia rzeczywistego właściciela (ang. beneficial
    owner).
    Pytanie nr 5
    Dokonując płatności wynagrodzenia, o którym mowa w pytaniu 1-3, Wnioskodawca nie
    będzie zobowiązany do przesłania podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu
    informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku

    dochodowego od osób prawnych niemających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej (IFT-2/IFT-2R).
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podatnicy, jeżeli nie
    mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Jednocześnie, w myśl art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
      zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
      how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Przy czym, zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy w zakresie zryczałtowanego
    podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „podatek u źródła”) stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Pobór podatku u źródła, o którym mowa w ww. przepisie, następuje zgodnie z zasadami
    określonymi w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Przepis ten stanowi, że osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.
    1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i
    2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e.
    Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod

    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji podatkowej. Przy weryfikacji warunków zastosowania
    stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub
    warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest zobowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1.
    Zgodnie z wyżej przytoczoną treścią art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, opodatkowaniu w
    Polsce 20% zryczałtowanym podatkiem dochodowym podlegają m.in. przychody z praw
    autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych
    i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, uzyskiwane przez
    nierezydentów na terytorium Polski.
    Przepisy prawa podatkowego nie precyzują, co należy rozumieć przez przychody z praw
    autorskich lub praw pokrewnych. Pojęcia te zostały określone w ustawie z dnia 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z
    późn. zm.; dalej: „ustawa o prawie autorskim”).
    Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim, przedmiotem prawa autorskiego
    są w szczególności utwory: wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami
    graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy
    komputerowe). W świetle art. 17 ustawy o prawie autorskim, twórcy przysługuje wyłączne
    prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji
    oraz prawo do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
    W myśl art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim, umowa o przeniesienie autorskich praw
    majątkowych lub licencja (prawo do korzystania), obejmują pola eksploatacji wyraźnie w
    niej wymienione. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na
    wymienionych w umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego
    korzystania (art. 67 ust. 1 ustawy o prawie autorskim). Jeżeli umowa nie zastrzega
    wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja wyłączna), udzielenie
    licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia innym osobom do korzystania
    z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna) - art. 67 ust. 2 ustawy o
    prawie autorskim. Przy czym, zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, jeżeli
    umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje
    przejścia autorskich praw majątkowych do tego utworu.
    Zgodnie z art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim, autorskie prawa majątkowe do
    programu komputerowego obejmują prawo do:
    1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego, w całości lub w
      części, jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu
      komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody
      uprawnionego;
    2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
    3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
      kopii.
    Jednocześnie, w myśl art. 50 ustawy o prawie autorskim, odrębne pola eksploatacji
    stanowią w szczególności:

    1) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką
      egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu
      magnetycznego oraz techniką cyfrową;
    2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono -
      wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;
    3) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 - publiczne
      wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a
      także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego
      dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, dla uznania danego przychodu za
    przychód z praw autorskich w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT istotne jest
    stwierdzenie, czy dana transakcja powoduje przeniesienie autorskich praw majątkowych
    do Oprogramowania na wskazanych w ustawie o prawie autorskim polach eksploatacji.
    Jak wynika z art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, samo przeniesienie własności
    egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do tego
    utworu. W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku, gdy Spółka nabywa jedynie prawo do
    korzystania z egzemplarza Oprogramowania bez udzielenia przez producenta
    Oprogramowania prawa do rozporządzania Oprogramowaniem na polach eksploatacji
    wymienionych w ustawie o prawie autorskim, wynagrodzenie za korzystanie z
    egzemplarza Oprogramowania nie powinno być uznane za przychód z praw autorskich, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, sam fakt, objęcia programów komputerowych ochroną
    wynikającą z ustawy o prawie autorskim, nie przesądza automatycznie, że w każdym
    przypadku, wynagrodzenie za prawo do korzystania z Oprogramowania, powinno być
    uznane za przychód z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w literaturze przedmiotu „Płatności wynikające
    z LUK (Licencji użytkownika końcowego - przyp. Wnioskodawcy) pozostają poza zakresem
    art. 21 u.p.d.o.p. oraz art. 29 u.p.d.o.f., ponieważ przepisy te odnoszą się do przychodów
    „z praw autorskich”. Licencja użytkownika końcowego nie przenosi na użytkownika
    uprawnień odnoszących się do dzieła autorskiego, a zatem licencjodawca nie uzyskuje
    korzyści „z praw autorskich”. Wykorzystuje on wprawdzie posiadane dzieło autorskie w
    wymiarze gospodarczym (korzystając z egzemplarza utworu ucieleśniającego prawa
    niematerialne), ale nie w wymiarze prawnym. Tego rodzaju wykorzystanie nie powinno
    być uznane za źródło uzyskania przychodów „z praw autorskich” (podobnie jak
    sprzedawca płyty uzyskuje przychody ze sprzedaży towaru, a nie z praw autorskich). Skoro
    istotą LUK jest korzystanie z egzemplarza dzieła, również licencjodawca uzyskuje przychód
    z udostępnienia egzemplarza dzieła, a nie z praw autorskich.” - Sekita Jarosław, Rozliczanie
    podatku u źródła, WKP 2023.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, na podstawie umów
    dotyczących nabycia Licencji użytkownika końcowego, Spółka uprawniona jest do
    korzystania z Oprogramowania wyłącznie do własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla wewnętrznych celów biznesowych. Spółka
    nie ma prawa do dalszego udostępniania, odsprzedaży, cedowania, przenoszenia i
    dystrybucji Licencji użytkownika końcowego oraz udzielania sublicencji podmiotom
    trzecim. Wnioskodawca nie jest również uprawniony do modyfikowania, dekompilowania,
    czy wprowadzania zmian do Oprogramowania. Licencja użytkownika końcowego ma
    charakter ograniczony, niewyłączny i niezbywalny.
    W ramach zawieranych przez Spółkę umów Licencji użytkownika końcowego nie dochodzi
    zatem do przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych oraz udzielenia licencji
    (prawa do korzystania) do Oprogramowania na polach eksploatacji wskazanych w art. 50
    oraz art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim. W szczególności, na podstawie zawartych
    umów Licencji użytkownika końcowego, Wnioskodawca nie jest uprawiony do trwałego

    lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego, w całości lub w części,
    tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
    programie komputerowym, rozpowszechniania, udostępniania, odsprzedaży, cedowania,
    przenoszenia i dystrybucji Licencji użytkownika końcowego. Nabywana przez Spółkę
    Licencja użytkownika końcowego nie jest również licencją wyłączoną, o której mowa w art.
    67 ust. 2 ustawy o prawie autorskim. Producent Oprogramowania ma prawo do
    udzielenia licencji innym podmiotom (użytkownikom końcowym) na analogicznych
    zasadach jak Wnioskodawcy. Licencja użytkownika końcowego, uprawnia Wnioskodawcę
    jedynie do korzystania z egzemplarza Oprogramowania do własnego użytku
    wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla
    wewnętrznych celów biznesowych. Wnioskodawca nie jest uprawiony do utrwalania i
    zwielokrotniania utworu, obrotu oryginałem lub egzemplarzem utworu, czy
    rozpowszechniania utworu w inny sposób.
    W efekcie, kupując Licencję użytkownika końcowego, Wnioskodawca nie nabywa/nie
    będzie nabywał licencji rozumianej jako prawo do korzystania z Oprogramowania na
    polach eksploatacji wymienionych w art. 50 oraz art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim,
    lecz prawo do korzystania z egzemplarza Oprogramowania wyłącznie w wąskim zakresie,
    tj. do własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz dla wewnętrznych celów biznesowych. Jak stanowi art. 52 ust. 1 ustawy o prawie
    autorskim, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia
    autorskich praw majątkowych do utworu.
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym i
    zdarzeniu przyszłym, nabywane przez Spółkę prawo do korzystania z egzemplarza
    Oprogramowania na podstawie udzielanej Wnioskodawcy przez producenta
    Oprogramowania Licencji użytkownika końcowego nie mieszczą się w zakresie praw
    autorskich wymienionych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim. Tym samym, w
    wyniku nabycia tego Oprogramowania nie dochodzi do przeniesienia autorskich praw
    majątkowych, ani do uprawnienia do korzystania z tego Oprogramowania na
    którymkolwiek z pól eksploatacji określonych w ustawie o prawie autorskim. Zatem,
    przychody z tytułu nabycia Licencji użytkownika końcowego do Oprogramowania nie
    stanowią przychodów z praw autorskich, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, do analogicznych wniosków należy również dojść, w sytuacji, gdy
    Licencja użytkownika końcowego do Oprogramowania nabywana jest przez Spółkę od
    podmiotu krajowego posiadającego na terytorium Polski siedzibę lub zarząd, który
    występuje w roli pośrednika, tj. odsprzedaje Oprogramowanie, którego producentem jest
    podmiot zagraniczny (nieposiadający w Polsce siedziby lub zarządu) oraz gdy na
    podstawie zapisów umowy prawo do korzystania z Oprogramowania na podstawie
    Licencji użytkownika końcowego nabywa Wnioskodawca oraz inne podmioty z Grupy
    Kapitałowej lub ich pracownicy. W każdym z tych przypadków Wnioskodawca nie nabywa
    /nie będzie nabywać licencji rozumianej jako prawo do korzystania z Oprogramowania na
    polach eksploatacji wymienionych w art. 50 oraz art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim,
    lecz prawo do korzystania z egzemplarza Oprogramowania wyłącznie w bardzo wąskim
    zakresie, tj. do własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej oraz dla wewnętrznych celów biznesowych.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wynagrodzenie, które
    Wnioskodawca uiszcza / będzie uiszczał z tytułu nabycia Licencji użytkownika końcowego
    do Oprogramowania, wyłącznie do użytku własnego, tzw. Licencja użytkownika
    końcowego, w przypadkach opisanych w niniejszym wniosku, nie mieści się w katalogu
    przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji
    Wnioskodawca nie jest i nie będzie zobowiązany do pobrania od tej należności
    zryczałtowanego podatku dochodowego, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

    Wnioskodawca pragnie również wskazać, że stanowisko, zgodnie z którym przychody z
    tytułu nabycia Licencji użytkownika końcowego do Oprogramowania nie podlegają
    obowiązkowi poboru podatku u źródła, było również wielokrotnie potwierdzane przez
    organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego, przykładowo w
    interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia:
        23 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.97.2025.2.AW;
        11 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.105.2025.1.AND;
        4 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.88.2025.1.AJ;
        14 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.409.2024.3.BJ;
        8 sierpnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.250.2024.2.BJ.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2 (doprecyzowane w uzupełnieniu
    wniosku).
    Zdaniem Wnioskodawcy, aby stwierdzić czy wynagrodzenie za udzielenie dostępu do
    Oprogramowania w modelu SaaS (modelu subskrypcyjnym) powinno podlegać
    opodatkowaniu podatkiem u źródła, na postawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, istotne
    jest ustalenie, czy udostępnione w ramach modelu SaaS Oprogramowanie, wiąże się z
    nabyciem przez Wnioskodawcę prawa do korzystania z Oprogramowania na wskazanych
    w ustawie o prawie autorskim polach eksploatacji. A zatem, czy wynagrodzenie to może
    być uznane za wynagrodzenie za korzystanie z „praw autorskich”.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, sam fakt objęcia programów
    komputerowych ochroną wynikającą z ustawy o prawie autorskim, nie przesądza
    automatycznie, że w każdym przypadku, wynagrodzenie za prawo do korzystania z
    Oprogramowania, powinno być uznane za przychód z praw autorskich, o których mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Zgodnie z poglądem prezentowanym w literaturze
    przedmiotu „Płatności wynikające z LUK (Licencji użytkownika końcowego - przyp.
    Wnioskodawcy) pozostają poza zakresem art. 21 u.p.d.o.p. oraz art. 29 u.p.d.o.f., ponieważ
    przepisy te odnoszą się do przychodów „z praw autorskich”. Licencja użytkownika
    końcowego nie przenosi na użytkownika uprawnień odnoszących się do dzieła
    autorskiego, a zatem licencjodawca nie uzyskuje korzyści „z praw autorskich”.
    Wykorzystuje on wprawdzie posiadane dzieło autorskie w wymiarze gospodarczym
    (korzystając z egzemplarza utworu ucieleśniającego prawa niematerialne), ale nie w
    wymiarze prawnym. Tego rodzaju wykorzystanie nie powinno być uznane za źródło
    uzyskania przychodów „z praw autorskich” (podobnie jak sprzedawca płyty uzyskuje
    przychody ze sprzedaży towaru, a nie z praw autorskich). Skoro istotą LUK jest korzystanie
    z egzemplarza dzieła, również licencjodawca uzyskuje przychód z udostępnienia
    egzemplarza dzieła, a nie z praw autorskich.” - Sekita Jarosław, Rozliczanie podatku u
    źródła, WKP 2023.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, nabywane przez
    Wnioskodawcę Oprogramowanie w modelu SaaS udostępniane jest Wnioskodawcy za
    pośrednictwem Internetu. Oprogramowanie to jest hostowane i utrzymywane przez
    dostawcę oprogramowania oraz udostępniane przez Internet na zasadzie subskrypcji.
    Użytkownik oprogramowania (tu: Spółka) nie instaluje go na swoich urządzeniach,
    korzysta z jego funkcjonalności zdalnie dzięki wykorzystaniu sieci Internet.
    Wnioskodawca nabywa prawo do korzystania z Oprogramowania na podstawie udzielonej
    przez producenta Licencji użytkownika końcowego lub na podstawie umowy na
    świadczenie usług/umowy o współpracy, gdzie Oprogramowanie udostępniane jest
    Wnioskodawcy jako usługa bez udzielenia Spółce licencji do Oprogramowania, w tym
    Licencji użytkownika końcowego.

    W przypadku, gdy Wnioskodawca nabywa dostęp do Oprogramowania w modelu SaaS na
    podstawie Licencji użytkownika końcowego, Spółka uprawniona jest do korzystania z
    Oprogramowania wyłącznie na własny użytek, na potrzeby prowadzenia działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca nie jest uprawniony do modyfikowania, wyodrębniania, ani
    udostępniania Oprogramowania podmiotom trzecim w całości lub w części. Istotą
    nabywanych przez Spółkę usług SaaS nie jest przeniesienie na nabywcę usługi (tu:
    Wnioskodawcę) prawa do korzystania z egzemplarza Oprogramowania, a jedynie
    umożliwienie mu dostępu do funkcjonalności Oprogramowania udostępnionego za
    pośrednictwem Internetu.
    Na podstawie zawartej umowy Spółka nie nabywa autorskich praw majątkowych do
    Oprogramowania, ani praw do infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest
    Oprogramowanie. Wyłącznym właścicielem Oprogramowania i związanej z nim własności
    intelektualnej pozostaje producent Oprogramowania. Wnioskodawca otrzymuje wyłącznie
    ograniczone prawo do korzystania z funkcjonalności Oprogramowania jako użytkownik
    końcowy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nabycie dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS w zakresie
    przedmiotowym jest tożsame z nabyciem prawa do korzystania z egzemplarza
    Oprogramowania na podstawie Licencji użytkownika końcowego, o którym mowa we
    wcześniejszej części wniosku (tj. w pytaniu nr 1). O ich odmiennym charakterze świadczy
    jedynie sposób udostępnienia Oprogramowania i jego umiejscowienie. W przypadku
    modelu SaaS, Oprogramowanie udostępniane jest za pośrednictwem Internetu, chmury
    obliczeniowej. Natomiast w przypadku nabycia prawa do korzystania z egzemplarza
    Oprogramowania, Oprogramowanie jest instalowane bezpośrednio na urządzeniach
    Spółki. Powyższe nie zmienia jednak faktu, że na gruncie ustawy o prawie autorskim
    zakres praw przysługujących użytkownikowi Oprogramowania jest tożsamy, tj. w obu
    przypadkach Spółka uprawniona jest do korzystania z egzemplarza Oprogramowania
    /funkcjonalności Oprogramowania wyłącznie w ograniczonym zakresie, wyłącznie do
    własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz
    dla wewnętrznych celów biznesowych.
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy, argumentacja Spółki dotycząca
    zakresu pojęcia "licencji" na gruncie przepisów ustawy o prawie autorskim, w tym braku
    uznania wynagrodzenia za udzielenie Licencji użytkownika końcowego, za wynagrodzenie
    z „praw autorskich”, która została zaprezentowana przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu
    do pytania nr 1, pozostaje w pełni zasadna także w odniesieniu do przedmiotowej sytuacji.
    W konsekwencji powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w ramach
    zawieranych przez Spółkę umów Licencji użytkownika końcowego nie dochodzi do
    przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych oraz udzielenia licencji (prawa do
    korzystania) do Oprogramowania na polach eksploatacji wskazanych w art. 50 oraz art. 74
    ust. 4 ustawy o prawie autorskim, a zatem, wynagrodzenie za udzielenie dostępu do
    Oprogramowania w modelu SaaS nie powinno być uznane za przychód z „praw
    autorskich”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, do analogicznych wniosków należy również dojść, w sytuacji, gdy
    usługa SaaS będzie świadczona przez podmiot krajowy, tj. posiadający siedzibę lub zarząd
    w Polsce, a producentem Oprogramowania będzie podmiot zagraniczny (nieposiadający w
    Polsce siedziby lub zarządu) oraz gdy na podstawie zapisów umowy dostęp do
    funkcjonalności Oprogramowania na podstawie Licencji użytkownika końcowego nabywa
    /nabywać będzie Wnioskodawca oraz inne podmioty z Grupy Kapitałowej lub ich
    pracownicy. W każdym z tych przypadków Wnioskodawca nie nabywa/nie będzie nabywał
    licencji rozumianej jako prawo do korzystania z funkcjonalności Oprogramowania na
    polach eksploatacji wymienionych w art. 50 oraz art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim,
    lecz dostęp do funkcjonalności Oprogramowania wyłącznie w bardzo wąskim zakresie, tj.
    do własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz dla wewnętrznych celów biznesowych.

    W związku z Wezwaniem do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie opisu stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego dotyczącego pytania nr 2 Spółka doprecyzowała również
    własne stanowisko w sprawie, zgodnie z którym w ocenie Spółki wynagrodzenie za
    udzielenie dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS nie powinno być uznane za
    wynagrodzenie za „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego,
    handlowego lub naukowego”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego. Według Słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo "urządzenie"
    oznacza "mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych
    czynności". Natomiast pojęcie "przemysł" oznacza produkcję materialną polegającą na
    wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy
    przy użyciu urządzeń mechanicznych. W zakresie pojęcia "przemysł" mieści się także
    przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany jako "dział gospodarki zajmujący się
    wydobywaniem surowców energetycznych takich jak: węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny
    oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach" (por. serwis internetowy wikipedia.
    org). Słowo "handel" należy rozumieć jako działalność polegającą na kupnie, sprzedaży lub
    wymianie towarów i usług. Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio -
    związany z przemysłem, handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w
    usługach) itp.
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku
    z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 714/21 „wyjaśniając sens określenia "urządzenie
    przemysłowe" nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia słownikowego słów
    "urządzenie" oraz "przemysłowe", rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w
    tekście u.p.d.o.p. bowiem prowadzić to będzie do błędnych wniosków. Normatywne
    zaliczenie do urządzeń przemysłowych także środków transportu (i to bez żadnych
    ograniczeń) wskazuje, że omawiane pojęcie "urządzenia przemysłowe" należy rozumieć
    możliwie szeroko, jako wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być
    wykorzystywane w przemyśle. Zaliczenie urządzenia do "urządzeń przemysłowych" w
    rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. zależy zatem od obiektywnych cech
    konstrukcyjnych i użytkowych tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy też sposobu w
    jaki urządzenie to jest w danym okresie wykorzystywane.”
    W wyroku z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Po 181/23 Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Poznaniu wskazał, że „(...) płatność z tytułu korzystania ze sprzętu
    komputerowego może zostać uznana za należność za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, jeżeli płatność ta
    ma miejsce w związku z wynajęciem sprzętu nie zaś usługą. Do czynników mogących
    wskazywać na ewentualny najem sprzętu a nie świadczenie usług zalicza się fizyczne
    posiadanie sprzętu przez klienta, kontrolę klienta nad tym sprzętem oraz to, że dostawca
    sprzętu nie wykorzystuje go równocześnie do świadczenia usług innym podmiotom
    niezwiązanym z odbiorcą usługi. (...) W odniesieniu do płatności z tytułu korzystania ze
    sprzętu komputerowego w orzecznictwie ukształtował się obecnie pogląd, zgodnie z
    którym opłaty te można uznać za należność za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, wówczas gdy płatność ta ma miejsce w związku z wynajęciem
    (dzierżawą, leasingiem) sprzętu, a nie ze świadczeniem polegającym na udostępnieniu
    przestrzeni na serwerze, umożliwiającym przechowywanie na nim danych (por. wyrok NSA
    z 8 marca 2023 r., II FSK 2089/20; i powołane tam orzecznictwo).”
    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku, nie
    sposób uznać, iż w ramach nabycia dostępu do funkcjonalności Oprogramowania w
    modelu SaaS zarówno na podstawie umowy licencyjnej (tj. gdy dostęp do
    Oprogramowania Spółka nabywa na postawie Licencji użytkownika końcowego), jak i
    umowy na świadczenie usług/umowy o współpracy (tj. gdy producent nie udziela Spółce
    licencji do Oprogramowania, w tym Licencji użytkownika końcowego), Wnioskodawca
    użytkuje lub uzyskuje prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.

    Przypadek 1
    Zdaniem Spółki o prawie do użytkowania urządzenia przemysłowego, nie sposób mówić w
    sytuacji, gdy z treści zawartych przez Wnioskodawcę umów nie wynika, że Spółka nabywa
    usługi udostępniania i utrzymania powierzchni dyskowej, czy też prawo do
    wykorzystywania przestrzeni dyskowej (serwera/infrastruktury dostawcy) w celu
    przechowywania danych lub prawo do korzystania z wydzielonej przez Kontrahenta
    zagranicznego przestrzeni dyskowej do bezpośredniego używania, swobody w jej
    korzystaniu. Wnioskodawca uzyskuje jedynie dostęp do funkcjonalności Oprogramowania
    udostępnionego przez dostawcę. W ocenie Spółki, zakres nabywanych przez
    Wnioskodawcę usług SaaS powoduje, że w jej przypadku nie dochodzi do „użytkowania”
    (Spółka nie użytkuje serwerów tylko korzysta z funkcjonalności Oprogramowania
    udostępnionego za pośrednictwem Internetu, chmury obliczeniowej) „urządzenia
    przemysłowego”.
    W ocenie Wnioskodawcy, sam fakt udostępnienia Oprogramowania w modelu SaaS, bez
    wyraźnego wskazania w treści umowy, że usługi te obejmują również nabycie/świadczenie
    usług udostępnienia przestrzeni dyskowej, w celu gromadzenia i przechowywania danych,
    umowa nie określa zasad świadczenia tych usług i wysokości wynagrodzenia, nie daje
    podstaw do twierdzenia, że Wnioskodawca użytkuje lub nabywa prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego. Wnioskodawca zainteresowany jest wyłącznie dostępem do
    funkcjonalności Oprogramowania, a fakt, że dostawca zdecydował się udostępnić to
    Oprogramowanie za pośrednictwem Internetu, chmury obliczeniowej, nie powinno
    automatycznie determinować twierdzenia, że Spółka użytkuje lub nabywa prawo do
    użytkowania serwera/przestrzeni dyskowej, skoro celem dla którego Spółka nabywa
    dostęp do Oprogramowania, jest możliwość korzystania z jego funkcjonalności.
    Powyższe stanowisko potwierdzają również organy podatkowe w wydanych
    interpretacjach indywidualnych, przekładowo w interpretacji z dnia 6 maja 2025 r., sygn.
    0111-KDIB1-2.4010.29.2025.2.ANK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że
    „(...) Skoro jednak, jak wynika z opisu sprawy, w ramach użytkowania Oprogramowania:
    1) nie dochodzi do przeniesienia praw do infrastruktury Usługodawcy (np. poprzez ich
      wynajmowanie, dzierżawienie lub leasingowanie);
    2) Wnioskodawca nie nabywa usług udostępniania i utrzymania powierzchni dyskowej;
    3) Wnioskodawca nie nabywa prawa do dysponowania określoną objętością dysków
      (przestrzenią dyskową do przechowywania danych) ani do dysponowania określoną
      mocą obliczeniową ani prawa do dysponowania określoną pamięcią podręczną, które
      mogłyby być wykorzystywane przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności;
    4) w ramach użytkowania Oprogramowania nie dochodzi do analizy, przekształcania lub
      generowania danych przez Wnioskodawcę
    - to w sprawie nie będziemy mieli do czynienia z przychodem za użytkowanie lub prawo
      do użytkowania urządzenia przemysłowego o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1
      ustawy o CIT ani na podstawie wskazanych umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    W związku z nabywaniem przez Wnioskodawcę Oprogramowania za pośrednictwem
    Podmiotów Zagranicznych nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich
    zryczałtowanego podatku dochodowego.
    Spółka wypłacając Podmiotom Zagranicznym wynagrodzenie za prawo do korzystania z
    Oprogramowania w ramach Licencji End-User lub Modelu SaaS, tj. za użytkowanie
    Oprogramowania, nie jest/nie będzie płatnikiem podatku u źródła.”
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie za udzielenie
    dostępu do funkcjonalności Oprogramowania w modelu SaaS - gdy z treści umowy nie
    wynika, że Spółka nabywa usługi wynajmu, dzierżawy lub leasingu serwera/infrastruktury

    dostawcy, na której udostępnione jest Oprogramowanie, usługi udostępniania i
    utrzymania powierzchni dyskowej, czy też prawo do wykorzystywania przestrzeni
    dyskowej (serwera/infrastruktury dostawcy) w celu przechowywania danych lub prawo do
    korzystania z wydzielonej przez Kontrahenta zagranicznego przestrzeni dyskowej do
    bezpośredniego używania, swobody w jej korzystaniu - nie powinno być uznane za
    wynagrodzenie za „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego,
    handlowego lub naukowego”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że do analogicznych wniosków należy również dojść
    wtedy, gdy:
        usługa SaaS będzie świadczona przez podmiot krajowy, tj. posiadający siedzibę lub
        zarząd w Polsce, a producentem Oprogramowania będzie podmiot zagraniczny
        (nieposiadający w Polsce siedziby lub zarządu);
        usługa SaaS świadczona jest przez Kontrahenta zagranicznego, który udziela Spółce
        dostępu do funkcjonalności Oprogramowania bez udzielenia licencji, w tym Licencji
        użytkownika końcowego oraz
        na podstawie zapisów umowy dostęp do funkcjonalności Oprogramowania na
        podstawie Licencji użytkownika końcowego nabywa Wnioskodawca oraz inne
        podmioty z Grupy Kapitałowej lub pracownicy tych podmiotów.
    Przypadek 2
    W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie za udzielenie dostępu do funkcjonalności
    Oprogramowania w modelu SaaS nie powinno być uznane za wynagrodzenie za
    „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, również w tych
    przypadkach, gdy ze specyfikacji do danej usługi lub w innych dokumentach dotyczących
    umowy wynika, że Spółka uprawniona jest do zapisywania i gromadzenia na serwerze
    określonej liczby plików/ dokumentów.
    Zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem prezentowanym przez sądy
    administracyjne, płatności dokonywane na rzecz kontrahentów zagranicznych mogą
    stanowić należność za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego
    w sytuacji, gdy płatność ta dotyczy wynajmu, dzierżawy lub leasingu sprzętu, a nie gdy
    płatność ta jest związana ze świadczeniem polegającym na udostępnieniu przestrzeni na
    serwerze, umożliwiającym przechowywanie na nim danych. Sądy administracyjne
    podkreślają również, że przy wykładni pojęcia "urządzenia przemysłowego" należy
    uwzględnić znaczenie funkcjonalne urządzenia, tj. cel i okoliczności, którym "urządzenie
    przemysłowe" służy. Serwery mogą być bowiem wykorzystywane w przemyśle, jak i mogą
    mieć inne, nieprzemysłowe zastosowanie. W konsekwencji, serwer sam w sobie nie może
    być uważany za urządzenie przemysłowe, jeżeli nie spełnia funkcji przemysłowych, tj. nie
    bierze udziału w procesie produkcji.
    W sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku, Wnioskodawca dokonuje zakupu
    dostępu do funkcjonalności Oprogramowania w modelu SaaS. Spółka nie nabywa usług
    wynajmu, dzierżawy lub leasingu serwera/infrastruktury dostawcy, na której
    udostępnione jest Oprogramowanie. Serwer, na którym udostępnione jest
    Oprogramowanie, nie spełnia również funkcji przemysłowych, tj. nie bierze udziału w
    procesie produkcji. W konsekwencji powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie
    za zakup dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS - w sytuacji, gdy ze specyfikacji do
    danej usługi lub w innych dokumentach dotyczących umowy wynika, że Spółka
    uprawniona jest do zapisywania i gromadzenia na serwerze określonej liczby plików/
    dokumentów - nie powinno być uznane za wynagrodzenie za „użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego”, o którym mowa w

    art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że do analogicznych
    wniosków należy dojść również w sytuacji, gdy:
        usługa SaaS będzie świadczona przez podmiot krajowy, tj. posiadający siedzibę lub
        zarząd w Polsce, a producentem Oprogramowania będzie podmiot zagraniczny
        (nieposiadający w Polsce siedziby lub zarządu);
        usługa SaaS świadczona jest przez Kontrahenta zagranicznego, który udziela Spółce
        dostępu do funkcjonalności Oprogramowania bez udzielenia licencji, w tym Licencji
        użytkownika końcowego oraz
        na podstawie zapisów umowy dostęp do funkcjonalności Oprogramowania na
        podstawie Licencji użytkownika końcowego nabywa Wnioskodawca oraz inne
        podmioty z Grupy Kapitałowej lub pracownicy tych podmiotów.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez
    sądy administracyjne, m.in. w wyroku:
        WSA we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 565/24, w którym
        sąd stwierdził, że „(...) transakcje magazynowania (przechowywania) danych
        powinny być traktowane jako świadczenie usług. Należy tym samym uznać, że
        opłaty za usługę wiążącą się z możliwością zapisywania plików wnioskodawcy w
        chmurze, nie są w istocie należnościami za użytkowanie czy prawo do użytkowania
        urządzenia przemysłowego lecz opłatami za świadczenie usługi. Nie jest tym
        samym spółka zobowiązana do pobrania podatku u źródła na podstawie art. 21 ust.
        1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 uCIT.”;
        NSA z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II FSK 2089/20, w którym zdaniem sądu „(...)
        przy dekodowaniu pojęcia "urządzenie przemysłowe" zwrócić trzeba uwagę przede
        wszystkim na aspekt funkcjonalny. W wyroku z 18 maja 2018 r., II FSK 1394/16
        Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do interpretacji Komitetu OECD (E/C.18
        /2016/CRP.8), zgodnie z którą pojęcie "urządzenie" może być używane na różne
        sposoby (an equipment can be used in a number of ways - pkt 32). Z logicznego
        punktu widzenia użytkowanie urządzenia powinno być zgodne z jego
        możliwościami i funkcjami (the use of an equipment cannot be separated from the
        use of its capacity and function - pkt 32; the use of an equipment cannot be
        segregated from its capacity and functions - pkt 35). Wydaje się zatem, że w ten
        sposób zwraca się uwagę na funkcjonalny aspekt użytkowanego przedmiotu, ale z
        uwzględnieniem jego zdolności/specyfikacji (capacity). Sąd uznał w związku z tym,
        że "urządzenie przemysłowe" to takie urządzenie, które przeznaczone jest do
        wykorzystania w przemyśle i jego zastosowanie wiąże się z tą dziedziną. W tym
        przypadku sąd stwierdził w odniesieniu do opłat leasingowych za sprzęt
        komputerowy, że komputer ze swej istoty przeznaczony jest do przetwarzania i
        porządkowania danych, co umożliwia mu kontrolę nad innymi urządzeniami.
        Zastosowanie komputera jest bardzo szerokie i nie ogranicza się do przemysłu.
        Komputer nie spełnia zadań przemysłowych, o ile nie jest powiązany z urządzeniem
        ściśle przemysłowym, biorącym udział w procesie produkcji. Komputery będące

        systemami wbudowanymi i sterujące urządzeniami wykorzystywanymi w przemyśle
        mogą natomiast być częścią składową urządzenia przemysłowego. W innym wyroku
        z 9 kwietnia 2019 r., II FSK 1120/17 Naczelny Sąd Administracyjny, również
        odwołując się do aspektu funkcjonalnego stwierdził, że skoro centrum danych to
        grupa serwerów połączonych ze sobą sieciowo, a jego wynajem to oddanie innym
        podmiotom potrzebnego im miejsca na dysku serwera, to w świetle
        przedstawionego stanu faktycznego opisane urządzenie w zakresie funkcjonalnym
        nie jest urządzeniem przemysłowym, gdyż nie jest przeznaczone do procesu
        produkcji, a służy do przechowywania i wykorzystywania programów, poczty
        elektronicznej i innych danych komputerowych.”
        NSA z 8 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1571/20, w którym sąd wskazał, że „(...) przy
        kwalifikacji prawnej serwerów komputerowych (w kategoriach urządzeń
        przemysłowych) wychodząc z językowego znaczenia takich słów, jak urządzenie,
        przemysł, przemysłowy, serwer; należy uwzględnić aspekt funkcjonalny, a więc
        okoliczność, do jakich celów i czynności dane urządzenie służy. Serwery
        komputerowe mogą bowiem również służyć do sterowania urządzeniami
        wykorzystywanymi w przemyśle, będąc częścią urządzenia przemysłowego.
        Natomiast serwer komputerowy sam w sobie nie może być uważany za urządzenie
        przemysłowe, jeżeli nie spełnia funkcji przemysłowych, a więc nie jest powiązany z
        jakimkolwiek urządzeniem przemysłowym, czyli biorącym udział w procesie
        produkcji. Tym bardziej nie ma podstaw, aby przyjąć, że w niniejszej sprawie serwer
        komputerowy mógł być uważany za urządzenie handlowe czy naukowe, o których
        to urządzeniach mowa jest także w ww. art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.”;
        NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 1061/21, w którym sąd uznał, że „(...)
        Mając na względzie powyższe stwierdzić zatem należy, że usługa udostępnienia
        miejsca oraz zasobów serwera w postaci wirtualnej przestrzeni pamięci
        komputerowej wyklucza zakwalifikowanie takiej usługi jako oddania do
        użytkowania urządzenia przemysłowego. Należy podkreślić, że zastosowanie takich
        urządzeń jest bardzo szerokie i nie ogranicza się do przemysłu. Urządzenia te nie
        spełniają zadań przemysłowych, o ile nie są powiązane z urządzeniem ściśle
        przemysłowym, biorącym udział w procesie produkcji. Jak podkreślono powyżej,
        przy kwalifikowaniu danego urządzenia istotne jest, aby dokonywać tego w oparciu
        o aspekt funkcjonalny.”
    Mając na uwadze powyższe rozważania, Spółka stoi na stanowisku, że wynagrodzenie,
    które Wnioskodawca uiszcza/będzie uiszczał z tytułu dostępu do Oprogramowania w
    modelu SaaS, w przypadkach opisanych w niniejszym wniosku, nie mieści się w katalogu
    przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji
    Wnioskodawca nie jest i nie będzie zobowiązany do pobrania od tej należności
    zryczałtowanego podatku dochodowego, na podstawie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca pragnie również wskazać, że stanowisko, zgodnie z którym przychody z
    tytułu nabycia dostępu do funkcjonalności Oprogramowania w modelu SaaS nie podlegają
    obowiązkowi poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, było

    również wielokrotnie potwierdzane przez organy podatkowe w interpretacjach
    indywidualnych prawa podatkowego, przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia:
        6 maja 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.29.2025.2.ANK;
        23 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.97.2025.2.AW;
        11 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.105.2025.1.AND;
        14 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.409.2024.3.BJ.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 3.
    Dokonując oceny, czy wynagrodzenie za udzielenie dostępu do Baz danych na podstawie
    udzielonej Wnioskodawcy Licencji użytkownika końcowego, powinno podlegać
    opodatkowaniu podatkiem u źródła, istotne jest, w ocenie Wnioskodawcy, ustalenie, czy
    Bazy danych mogą podlegać ochronie na postawie ustawy o prawie autorskim. W
    konsekwencji, czy wynagrodzenie za udzielenie dostępu do Bazy danych na podstawie
    Licencji użytkownika końcowego, może być uznane za wynagrodzenie z „praw autorskich”,
    o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie
    autorskim, przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory: wyrażone słowem,
    symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe,
    kartograficzne oraz programy komputerowe).
    Jednocześnie, w myśl art. 3 ustawy o prawie autorskim, zbiory, antologie, wybory, bazy
    danych spełniające cechy utworu są przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli
    zawierają niechronione materiały, o ile przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie ma
    twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych utworów.
    Z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika, że bazy danych mogą być przedmiotem
    prawa autorskiego, tylko i wyłącznie wtedy gdy posiadają charakter twórczy. W innym
    przypadku, tj. w sytuacji gdy bazy danych nie posiadają charakteru twórczego, nie
    podlegają ochronie na podstawie ustawy o prawie autorskim.
    Ustawa o prawie autorskim nie zawiera definicji bazy danych. Pojęcie to zostało jednak
    zdefiniowane w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1769, z późn. zm.; dalej: „ustawa o ochronie baz danych”).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie baz danych, baza danych oznacza zbiór
    danych lub jakichkolwiek innych materiałów i elementów zgromadzonych według
    określonej systematyki lub metody, indywidualnie dostępnych w jakikolwiek sposób, w
    tym środkami elektronicznymi, wymagający istotnego, co do jakości lub ilości, nakładu
    inwestycyjnego w celu sporządzenia, weryfikacji lub prezentacji jego zawartości.
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25
    stycznia 2006 r. sygn. akt I CK 281/05 „Oceniając więc spełnienie wymagań stawianych
    utworom w rozumieniu art. 1 ust. 1 Pr.aut., należy brać pod uwagę całość cech w ich
    konkretnym, oryginalnym zestroju. Nie stanowi przeszkody w uznaniu za utwór
    okoliczność, że wykorzystano w nim elementy ogólnie dostępne. Jako takie elementy nie
    są objęte ochroną, gdyż utworem może być kompilacja powszechnie dostępnych danych,
    byleby sposób doboru, segregacji, ujęcia lub przedstawienia tych danych miał znamiona
    oryginalności. Wynika to wyraźnie z art. 3 Pr.aut. Charakter twórczy jako immanentna
    cecha utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 Pr.aut. jest przejawem intelektualnej działalności
    człowieka, jakkolwiek nie każdy proces intelektualny prowadzi do powstania rezultatu o
    cechach twórczych. Praca intelektualna o charakterze twórczym jest przeciwieństwem
    pracy o charakterze technicznym, która polega na wykonywaniu czynności wymagających
    jedynie określonej wiedzy i sprawności oraz użycia określonych narzędzi, surowców i
    technologii. Cechą pracy w charakterze technicznym jest przewidywalność i powtarzalność

    osiągniętego rezultatu. Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega
    na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od
    której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które
    nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń
    bądź technologii.”
    W konsekwencji powyższego, aby ustalić, czy dane mogą być utworem, należy najpierw
    odpowiedzieć na pytanie, czy można je uznać za rezultat kreatywności.
    Dane są konkretną informacją, która może być przedstawiona w określonej formie, np.
    cyfrowo lub słownie. Informacje te mogą być zbierane, np. w sposób autonomiczny lub
    stanowić przetworzoną informację wygenerowaną przy użyciu sztucznej inteligencji. Co
    więcej, mogą być usystematyzowane w postaci bazy lub stanowić po prostu zbiór
    informacji zapisanych np. w chmurze obliczeniowej. Niemniej jednak, niezależnie od
    sposobu ich powstania, dane same w sobie nie są kreatywnym efektem pracy ludzkiego
    umysłu. Za taki można uznać algorytm, który służy do ich zbierania czy generowania. W
    literaturze przedmiotu wskazuje się, że jako utwory mogą zostać potraktowane bazy
    danych, które mają twórczy charakter ze względu na przyjęty w nich dobór, układ lub
    zestawienie treści.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Bazy danych, do których Spółka uzyskuje dostęp, nie mają
    charakteru twórczego. Opierają się one na gromadzeniu danych, a następnie
    udostępnianiu ich za pośrednictwem strony internetowej, portalu internetowego, czy
    oprogramowania. Niemniej jednak, gdyby nawet uznać, że Bazy danych, do których
    Wnioskodawca uzyskuje dostęp na podstawie Licencji użytkownika końcowego, posiadają
    charakter twórczy, a zatem w świetle przepisów ustawy o prawie autorskim mogłyby być
    uznane za utwór, to w dalszym ciągu, w ocenie Spółki, wynagrodzenie wypłacane
    Kontrahentom zagranicznym za dostęp do Baz danych nie powinno być uznane za
    wynagrodzenie z „praw autorskich”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a
    zatem nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, na podstawie umowy
    licencyjnej Wnioskodawca nabywa prawo do korzystania z Bazy danych na podstawie
    udzielonej Wnioskodawcy Licencji użytkownika końcowego. Spółka nie jest uprawniona do
    modyfikacji Bazy danych oraz ingerencji w jej treści. Licencja użytkownika końcowego ma
    charakter ograniczony, niewyłączny i niezbywalny. Nabyta przez Spółkę Licencja
    użytkownika końcowego ogranicza się wyłącznie do korzystania z dostępu do Baz danych
    na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Na podstawie zawartej umowy
    licencyjnej Spółka nie nabywa autorskich praw majątkowych do Bazy danych, ani do
    programu komputerowego, za pośrednictwem którego Baza danych jest udostępniana.
    Wnioskodawca nie jest uprawniony do korzystania z Bazy danych, na wskazanych w art.
    50 ustawy o prawie autorskim polach eksploatacji. W szczególności Wnioskodawca nie ma
    prawa do utrwalania i zwielokrotniania utworu, wprowadzania do obrotu, użyczenia lub
    wynajmu, czy też publicznego udostępniania utworu.
    W stanowiskach organów podatkowych podkreśla się, że w sytuacji, w której licencjobiorcy
    nie przysługuje prawo do użytkowania w zakresie szerszym niż na potrzeby własnej
    działalności, jest to równoznaczne z brakiem przeniesienia praw autorskich i prawa do
    rozporządzania utworem. Właśnie tego rodzaju licencje na dostęp do Baz danych Spółka
    nabywa i planuje nabywać w przyszłości - co zostało szczegółowo przedstawione w opisie
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca korzysta z Baz danych na potrzeby własnej działalności bez prawa do
    modyfikacji, ingerencji w jej treści, dystrybucji, sublicencji, czy odsprzedaży praw
    majątkowych. Taki zakres, w ocenie Wnioskodawcy nie mieści się w definicji należności
    licencyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a zatem wynagrodzenie
    za dostęp do Baz danych nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła.

    Zdaniem Wnioskodawcy, do analogicznych wniosków należy również dojść, w sytuacji, gdy
    na podstawie zawartej przez Spółkę umowy licencyjnej prawo do korzystania z Bazy
    danych nabywają również podmioty zależne należące do Grupy Kapitałowej lub
    pracownicy tych podmiotów, ponieważ również i w tym przypadku uprawnienie do
    korzystania z Bazy danych ogranicza się wyłącznie do własnego użytku wewnętrznego, na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla wewnętrznych celów
    biznesowych, tj. zarówno Wnioskodawca jak i podmioty z Grupy Kapitałowej lub
    pracownicy tych podmiotów są tzw. użytkownikami końcowymi licencji.
    Mając powyższe na uwadze, Spółka stoi na stanowisku, że wynagrodzenie, które
    Wnioskodawca uiszcza / będzie uiszczał z tytułu dostępu do Bazy danych, w przypadkach
    opisanych w niniejszym wniosku, nie mieści się w katalogu przychodów wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji Wnioskodawca nie jest i nie będzie
    zobowiązany do pobrania od tej należności zryczałtowanego podatku dochodowego, na
    podstawie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca pragnie również wskazać, że stanowisko, zgodnie z którym przychody z
    tytułu nabycia dostępu do Bazy danych nie podlegają obowiązkowi poboru podatku u
    źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, było również wielokrotnie
    potwierdzane przez organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych prawa
    podatkowego, przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia:
        25 kwietnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.126.2023.1.BS;
        10 listopada 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.599.2022.2.DP;
        7 września 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.164.2022.2.ANK;
        30 sierpnia 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.163.2022.1.AW;
        8 kwietnia 2022 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.69.2022.2.BJ;
        21 czerwca 2018 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.111.2018.2.PW.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 4.
    Mając na uwadze argumentację przedstawioną w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy
    do pytań nr 1-3, Spółka pragnie wskazać, że konkluzje w nim wskazane, mają wpływ na
    zakres jej obowiązków wynikających z przepisów dotyczących podatku u źródła.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest zobowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    W ocenie Wnioskodawcy, treść powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wskazuje, że
    udokumentowanie siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym przez niego

    certyfikatem rezydencji i dochowanie należytej staranności konieczne jest jedynie dla
    zastosowania stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobrania podatku zgodnie z taką umową.
    Mając na uwadze konkluzje dotyczące przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego, wynikające z uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 1-3,
    w przypadkach opisanych w niniejszym wniosku, nie sposób twierdzić, że wypłacane przez
    Wnioskodawcę wynagrodzenia stanowią przychody wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT. W rezultacie, zdaniem Spółki, w odniesieniu do płatności opisanych w
    niniejszym wniosku, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru podatku u źródła
    na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku,
    Spółka nie będzie zobowiązana do posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej
    Kontrahentów zagranicznych lub podmiotu zagranicznego udzielającego Spółce Licencji
    użytkownika końcowego oraz dochowania należytej staranności (np. poprzez uzyskanie od
    ww. podmiotów oświadczenia rzeczywistego właściciela (ang. beneficial owner), ponieważ
    dokumenty takie są wymagane wyłącznie w sytuacji zastosowania stawki zryczałtowanego
    podatku dochodowego wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania lub niepobrania podatku zgodnie z taką umową, co w opisywanej sprawie
    nie ma zastosowania.
    W konsekwencji powyższego, w związku, iż wynagrodzenie, które Wnioskodawca uiszcza
    /będzie uiszczał z tytułu nabycia Licencji użytkownika końcowego do Oprogramowania,
    dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS, dostępu do Bazy danych, w przypadkach
    opisanych w niniejszym wniosku, nie stanowi i nie będą stanowić należności
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca nie jest/nie będzie w
    przyszłości zobowiązany do pozyskania od Kontrahenta zagranicznego lub podmiotu
    zagranicznego udzielającego Spółce Licencji użytkownika końcowego certyfikatu
    rezydencji podatkowej oraz dochowania należytej staranności (np. poprzez uzyskanie od
    ww. podmiotów oświadczenia rzeczywistego właściciela (ang. beneficial owner).
    Powyższe stanowisko potwierdzają również organy podatkowe w wydanych
    interpretacjach indywidulanych, przykładowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w
    interpretacji indywidualnej z dnia:
        20 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.100.2025.1.KW;
        15 listopada 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.626.2024.1.PP;
        20 lutego 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.698.2023.1.AW;
        10 marca 2021 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.17.2021.1.AT;
        28 maja 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.97.2020.1.SP.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 5
    Formularz IFT-2/IFT-2R jest informacją o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego
    przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub
    zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Informacja ta jest, co do zasady
    sporządzana przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych,
    dokonującego wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT, płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty
    podatku w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z
    ust. 1, 2-2b, 2d i 2e pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje
    swoje zadania, albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na
    rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego

    właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników
    wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z
    papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość nie
    została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa w art. 4a
    pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
    skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje
    zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w:
    1) art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,
    2) art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i
      pobranym podatku - sporządzone według ustalonego wzoru.
    Artykuł 26 ust. 3d ustawy o CIT stanowi natomiast że informację, o której mowa w ust. 3
    pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, które dokonują wypłat należności z
    tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, gdy na podstawie umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku.
    Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się odpowiednio.
    Z powyższego wynika, że w przypadku, gdy określony podmiot nie dokonuje wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, to nie ma
    obowiązku sporządzania formularza IFT-2/IFT- 2R i przesyłania go do właściwego urzędu
    skarbowego oraz podatnika.
    Skoro zatem, jak zostało wskazane w uzasadnieniu Wnioskodawcy do pytania nr 1-3,
    wynagrodzenie, które Wnioskodawca uiszcza/będzie uiszczał z tytułu nabycia Licencji
    użytkownika końcowego do Oprogramowania, dostępu do Oprogramowania w modelu
    SaaS, dostępu do Bazy danych, w przypadkach opisanych w niniejszym wniosku, nie
    stanowi i nie będzie stanowić należności wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    Wnioskodawca nie jest/nie będzie w przyszłości zobowiązany do sporządzenia w
    odniesieniu do tych płatności informacji IFT-2/2R i złożenia ich do właściwego urzędu
    skarbowego, czy też przekazania podatnikom.
    Powyższe stanowisko potwierdzają również organy podatkowe w wydanych
    interpretacjach indywidulanych, przykładowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w
    interpretacji indywidualnej z dnia:
        20 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.100.2025.1.KW;
        15 listopada 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.626.2024.1.PP
        22 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.131.2024.1.PK;
        20 lutego 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.698.2023.1.AW;
        13 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.772.2022.1.AW;
        10 marca 2021 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.17.2021.1.AT;
        28 maja 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.97.2020.1.SP.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    stanowiska przedstawionego we wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W

    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ad 1 i 3
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania Nr 1 i 3 jest
    prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      zagraniczny zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy CIT,
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Przy czym, jak wynika z art. 26 ust. 7 ustawy o CIT,

      Wypłata, o której mowa w ust. 1, 1ac, 1c, 1d, 1m, 2c i 2e, oznacza wykonanie
      zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapłatę, potrącenie lub
      kapitalizację odsetek.
    Z kolei art. 26 ust. 7a ustawy o CIT stanowi, że:
      Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
      1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Jednocześnie szczegółowe reguły składnia tego rodzaju oświadczenia określają przepisy
    art. 26 ust. 7b-7c i art. 26 ust. 1f ustawy o CIT.
    W myśl art. 4a pkt 12 ustawy o CIT:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o - certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ
      administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika.
    Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT,
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e
      pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania,
      albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na rachunek
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników
      wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z
      papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość
      nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa
      w art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
      wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w:
      1. art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,
      2. art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i
      pobranym podatku
      - sporządzone według ustalonego wzoru.
    W myśl art. 26 ust. 3a ustawy o CIT,
      Płatnicy są obowiązani przesłać informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, w terminie
      przekazania kwoty pobranego podatku, a informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, w
      terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w
      którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w
      roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w
      ust. 3b.
    Art. 26 ust. 3d ustawy o CIT stanowi natomiast, że:

      Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, sporządzają i przekazują również
      podmioty, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      oraz art. 22 ust. 1, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
      lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się
      odpowiednio.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej oraz obowiązek
    dochowania przez płatnika warunków należytej staranności.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą kwestii ustalenia, czy wynagrodzenie
    z tytułu nabycia dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS z Licencją użytkownika
    końcowego i bez Licencji użytkownika końcowego nie podlega/nie będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w
    związku z tym Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do poboru podatku u źródła na
    podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT objęte są m.in. prawa
    autorskie lub prawa pokrewne w tym również sprzedaż tych praw oraz prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego.
    Odnosząc się do kwestii poruszonej przez Państwa, należy zauważyć, że w stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym wskazali Państwo, że dostęp do Oprogramowania w
    modelu SaaS jest udzielany Spółce na podstawie umowy licencyjnej lub umowy na
    świadczenie usług/umowy o współpracy. W przypadku zawarcia umowy licencyjnej, Spółka
    jest uprawniona do korzystania z Oprogramowania na podstawie udzielonej przez
    producenta Licencji użytkownika końcowego. Przy zawarciu umowy na świadczenie usług
    /umowy o współpracy, Oprogramowanie udostępniane jest Wnioskodawcy jako usługa, w
    ramach której producent nie udziela Wnioskodawcy licencji do Oprogramowania, w tym
    Licencji użytkownika końcowego.
    Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła w odniesieniu do wypłacanych
    należności za prawo do korzystania z Oprogramowania w ramach Modelu SaaS na
    podstawie umowy licencyjnej lub umowy na świadczenie usług/umowy o współpracy,
    należy odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich.
    W celu określenia zakresu praw autorskich według polskich przepisów, należy odnieść się
    do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.; dalej: „UPA”), który stwierdza, że:

      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Jednocześnie jak stanowi art. 1 ust. 2 pkt 1 UPA:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    W świetle art. 41 ust. 2 UPA:
      Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub licencja obejmują pola
      eksploatacji wyraźnie w nich wymienione.
    Zgodnie z art. 50 UPA:
      Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:
      1) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką
      egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu
      magnetycznego oraz techniką cyfrową;
      2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono -
      wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;
      3) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 -
      publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i
      reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy
      mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
    Jak stanowi art. 67 ust. 1 i ust. 2 UPA:
      1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w
      umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.
      2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób
      (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę
      upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu
      eksploatacji (licencja niewyłączna).
    W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zawarto ogólną normę,
    opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu
    ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie
    wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii,
    podanych jako katalog otwarty. Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie
    utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej
    środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane
    do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony
    w art. 1 ust. 2 pkt 1 UPA stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem
    prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez
    twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami
    matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg
    przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz
    programy komputerowe.
    Zgodnie z art. 74 ust. 1 UPA:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od
    formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd. Podlega on

    ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w
    dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.
    Na podstawie art. 74 ust. 4 UPA:
      Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem
      przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub
      w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
      programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
      wymagają zgody uprawnionego;
      2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
      jego kopii.
    Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim,
    przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.
    Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa
    autorskiego.
    Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz powołanych przepisów prawa
    autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że płatności z tytułu licencji na oprogramowanie
    komputerowe co do zasady podlegają w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym u źródła.
    Zaliczenie należności, wypłacanych przez Państwa, do odpowiedniej kategorii przychodów
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od istoty praw, jakie Spółka nabywa w
    ramach umowy.
    W tym stanie rzeczy, w myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT należy przeanalizować, czy
    postanowienia umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do
    opodatkowania przedmiotowych dochodów.
    W niniejszej sprawie należy odnieść się do postanowień:
    1. Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej
      Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
      zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
      zysków majątkowych, sporządzonej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz.U. z 2006 r.,
      Nr 250, poz. 1840), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą
      środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji
      podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez
      Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2253);
    2. Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów
      Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu
      uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w
      Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r., Nr 31, poz. 178).
    3. Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Australią w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków
      od dochodu, sporządzonej w Canberze dnia 7 maja 1991 r. (Dz.U. z 1992 r., Nr 41, poz.
      177, ze zm.), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki

      traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
      opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Rzeczpospolitą Polską oraz
      Australię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 251);
    4. Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu, sporządzoną w Warszawie dnia 13 września 2011 r.
      (Dz.U. z 2012 r. poz. 991) zmodyfikowaną Konwencją wielostronną implementującą
      środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji
      podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24
      listopada 2016 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1369);
    5. Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w
      sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
      opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Sztokholmie dnia 19
      listopada 2004 r. (Dz.U. z 2006 r. Nr 26, poz. 193 z późn. zm.);
    6. Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki
      Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
      dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzona w Rzymie dnia
      21 czerwca 1985 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 443 z późn. zm.);
    7. Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki
      Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie
      podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 20 czerwca 1975 r.
      (Dz.U. z 1977r. poz. 5), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną
      implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
      zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
      Polskę oraz przez Francję dnia 7 czerwca 2017 r.;
    8. Umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem
      Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i
      majątku, podpisanej w Madrycie 15 listopada 1979 r. (Dz.U. z 1982 r. Nr 17, poz. 127)
      zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
      prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
      przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Hiszpanie dnia 7 czerwca 2017 r.;
    9. Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r.
      (Dz.U. z 1996 r. poz. 129), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną
      implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
      zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
      Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca 2017 r.;
    10. Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu
      się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w
      Warszawie dnia 20 sierpnia 2001 r. (Dz.U. z 2004 r. poz. 2139 z późn. zm.), zmienionej
      Protokołem sporządzonym w Luksemburgu dnia 14 kwietnia 2014 r. (dalej: „Protokół
      zmieniający”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
      traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
      opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Belgię dnia 7 czerwca
      2017 r.
    - dalej łącznie: „UPO”
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-brytyjskiej:
      Przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym czasie przez Umawiające się
      Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej

      niezdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie ma ono w tym czasie w
      przepisach prawnych tego Państwa w zakresie podatków, do których ma
      zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie wynikające z
      ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem
      nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-brytyjskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje
      działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w
      drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu
      zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody lub zyski majątkowe, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej Konwencji, to postanowienia tych innych
      artykułów nie będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-brytyjskiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże takie należności mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz jeżeli osoba
      uzyskująca należności jest osobą do nich uprawnioną, podatek w ten sposób
      ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty należności licencyjnych brutto.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego (włącznie z
      filmami dla kin oraz filmami lub taśmami transmitowanymi w radiu lub telewizji),
      wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy
      technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
      informacje związane z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej (know-how).
    Stosownie do art. 3 ust. 2 umowy polsko-amerykańskiej:
      Każde inne określenie użyte w niniejszej Umowie i w niej nie zdefiniowane, jeżeli z
      kontekstu nie wynika inaczej, będzie miało takie znaczenie, jakie ono posiada
      zgodnie z prawem tego Umawiającego się Państwa, którego podatek jest ustalony.
      Bez względu na poprzednie zdanie, jeżeli znaczenie takiego określenia zgodnie z
      prawem jednego Umawiającego się Państwa jest różne od znaczenia, jakie temu
      określeniu nadaje prawo drugiego Umawiającego się Państwa, lub jeżeli ustalenie
      znaczenia takiego określenia w oparciu o prawo jednego z Umawiających się Państw
      nastręcza trudności, właściwe władze Umawiających się Państw mogą w celu
      zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu lub dla realizacji innego celu niniejszej
      Umowy ustalić wspólne znaczenie określenia dla celów tej Umowy.
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 i ust. 5 umowy polsko-amerykańskiej:
      1. Zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa powinny być opodatkowane
      tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być
      opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w
      jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

      5. Jeżeli w zyskach mieszczą się pozycje dochodu, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej Umowy, postanowienia tamtych
      artykułów zastąpią postanowienia tego artykułu, jeżeli nie stanowi on inaczej.
    W myśl natomiast art. 13 ust. 1, 2, 3 i ust. 5 umowy polsko-amerykańskiej:
      1. Należności licencyjne powstałe w jednym Umawiającym się Państwie i wypłacane
      osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie będą opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.
      2. W każdym razie takie należności mogą być opodatkowane także w tym Państwie,
      w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale podatek w ten sposób
      pobierany nie może przekroczyć 10% kwoty należności brutto.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza:
      a) wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania wszelkich praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej
      lub prac naukowych, włączając prawa autorskie, związane z filmami i taśmami
      magnetofonowymi używanymi przez rozgłośnie radiowe i stacje telewizyjne,
      patentami, znakami towarowymi, wzorami użytkowymi i zdobniczymi,
      dokumentacją, formułami, technologią produkcyjną, informacjami dotyczącymi
      doświadczeń przemysłowych, handlowych lub naukowo-badawczych lub
      umiejętności (know-how), oraz
      b) zyski osiągnięte ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji taką wartością
      majątkową lub prawami w takim zakresie, w jakim kwoty uzyskane z takiej
      sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji za odpłatnością uzależnione są od
      produktywności, używania lub dysponowania taką wartością majątkową lub
      prawami.
      5. Należności licencyjne będą uważane za powstałe w Umawiającym się Państwie
      tylko wtedy, kiedy takie należności licencyjne są wypłacane jako zaspokojenie
      używania lub praw do używania wartości majątkowych lub praw wymienionych w
      ustępie 3 na terytorium tego Umawiającego się Państwa.
    Stosownie do art. 3 ust. 3 umowy polsko-australijskiej:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści
      przepisu nie wynika inaczej, jakiekolwiek określenie nie zdefiniowane w niniejszej
      umowie będzie miało takie znaczenie, jakie ma według prawa tego Państwa w
      zakresie podatku, obowiązującego w czasie stosowania niniejszej umowy.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 6 umowy polsko-australijskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa będą podlegać opodatkowaniu
      tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane
      temu zakładowi.
      6. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, do których stosuje się odrębne
      uregulowania innych artykułów niniejszej umowy, postanowienia tych innych
      artykułów nie będą naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Jak stanowi art. 12 ust. 1, 2, 3 umowy polsko-australijskiej:
      1.Należności licencyjne powstające w jednym z Umawiających się Państw, należne
      osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

      2. Należności te mogą być opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym
      powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz podatek ustalony w ten
      sposób nie może przekroczyć 10% kwoty brutto tych należności.
      3. Określenie „należności licencyjne” oznacza w rozumieniu tego artykułu płatności
      lub zapisy na rachunku, dokonywane okresowo lub inaczej, lecz opisane albo
      obliczone w granicach, w jakich mogą być uważane za pochodzące z tytułu:
      a) użytkowania lub prawa do użytkowania prawa autorskiego, patentu, wzoru lub
      modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, znaku
      towarowego lub innej podobnej własności lub prawa, lub
      b) użytkowania lub prawa do użytkowania wszelkiego urządzenia przemysłowego,
      handlowego lub naukowego, lub
      c) udostępnienia wiedzy lub informacji naukowej, technicznej, przemysłowej lub
      handlowej, lub
      d) udzielania wszelkiej pomocy o charakterze pomocniczym i posiłkowym służącej
      jako środek umożliwiający stosowanie lub korzystanie z wszelkiego majątku lub
      prawa wymienionego w punkcie a), urządzenia wymienionego w punkcie b) lub
      wszelkiej wiedzy czy informacji wymienionej w punkcie c), lub
      e) użytkowania lub prawa do użytkowania:
      1) ruchomych filmów obrazkowych albo
      2) filmów lub taśm dla telewizji, albo
      3) taśm do nadań radiowych, albo
      f) całkowitego lub częściowego powstrzymywania się od korzystania lub udzielania
      jakiejkolwiek własności lub prawa wymienionego w tym ustępie.
    Stosownie do art. 3 ust. 2 umowy polsko-czeskiej:
      Przy stosowaniu niniejszej Umowy w dowolnym czasie przez Umawiające się
      Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej
      niezdefiniowane ma takie znaczenie jakie w tym czasie ma ono w prawie tego
      Państwa dla celów podatków, do których ma zastosowanie niniejsza Umowa, przy
      czym znaczenie określenia wynikające z ustawodawstwa podatkowego tego Państwa
      ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym temu pojęciu przez inne przepisy
      prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-czeskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski
      przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
      mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli zyski zawierają dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych
      artykułach niniejszej Umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie będą
      naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-czeskiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże, takie należności mogą być również opodatkowane w tym Umawiającym
      się Państwie, w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba

      uprawniona do należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć
      10 procent kwoty należności licencyjnych brutto.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane w związku z korzystaniem lub prawem do korzystania
      z wszelkich praw autorskich, filmów lub taśm transmitowanych w radiu lub telewizji,
      patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub
      procesu produkcyjnego a także urządzenia przemysłowego, handlowego lub
      naukowego lub za informacje związane z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-szwedzkiej:
      Przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym momencie przez Umawiające się
      Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej
      niezdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie ma ono w danym czasie w
      przepisach prawnych tego Państwa w zakresie podatków, do których ma
      zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie wynikające z
      ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem
      nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-szwedzkiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli zyski zawierają dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych
      artykułach niniejszej Konwencji, to postanowienia tych innych artykułów nie będą
      naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-szwedzkiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      uprawnionej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże należności licencyjne mogą być również opodatkowane w Umawiającym
      się Państwie, w którym powstają i zgodnie z prawem Państwa, ale jeżeli osoba
      uprawniona do należności licencyjnych posiada miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      drugim Umawiającym się Państwie, podatek w ten sposób ustalony nie może
      przekroczyć 5 procent kwoty należności licencyjnych brutto.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacona za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami dla kin, albo filmów lub taśm dla radia i telewizji, wszelkiego patentu, znaku
      towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu
      produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za korzystanie z doświadczenia w
      dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-włoskiej:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści
      przepisu nie wynika inaczej, każde określenie zdefiniowane odmiennie, będzie miało
      takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Umawiającego się
      Państwa w zakresie podatków, do których stosuje się niniejszą umowę.

    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-włoskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane
      temu zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w
      innych artykułach niniejszej umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie
      będą naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-włoskiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże należności te mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy odbiorca
      tych należności jest ich właścicielem, podatek ustalony w ten sposób nie może
      przekroczyć 10 procent kwoty brutto tych należności.
      3. Określenie „należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania
      każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego,
      włącznie z filmami dla kin, oraz filmami i taśmami dla telewizji i radia telewizji,
      patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy receptury lub
      procesu produkcyjnego, albo za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, handlowego lub naukowego oraz za informacje związane ze
      zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-francuskiej:
      Przy stosowaniu umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z jej treści nie wynika
      inaczej, każde inaczej nie zdefiniowane określenie ma takie znaczenie, jakie
      przyjmuje się według prawa danego Państwa w zakresie podatków, które są
      przedmiotem niniejszej umowy.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-francuskiej:
      1. Zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu
      tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa podlegają
      opodatkowaniu w drugim Umawiającym się Państwie jednak tylko w takiej mierze, w
      jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się elementy dochodu, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej umowy, postanowienia tego artykułu nie
      naruszają postanowień tych innych artykułów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4 umowy polsko-francuskiej:
      1. Należności licencyjne pochodzące z Umawiającego się Państwa wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie
      podlegają opodatkowaniu w tym drugim Państwie.
      2. W każdym razie takie należności mogą być opodatkowane także w tym
      Umawiającym się Państwie, w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa,
      lecz gdy osoba pobierająca należności licencyjne jest ich rzeczywistym odbiorcą,
      podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10% kwoty tych należności.

      3. Bez względu na postanowienia ustępu 2 należności z praw autorskich z tytułu
      twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba otrzymująca te należności ma
      miejsce zamieszkania.
      4. Określenie "należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania
      prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji, do patentu, znaku
      przemysłowego lub handlowego, rysunku, modelu, planu, formuły, technologii
      produkcyjnej i za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej albo z umiejętnością (know-how).
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-hiszpańskiej:
      Przy s Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z
      treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie, o ile nie zostało w inny sposób
      zdefiniowane, ma takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego
      Umawiającego się Państwa w zakresie podatków, które są przedmiotem niniejszej
      Umowy.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-hiszpańskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą
      być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w
      innych artykułach niniejszej umowy, postanowienia tych innych artykułów nie będą
      naruszone przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4 umowy polsko-hiszpańskiej:
      1. Należności licencyjne, pochodzące z Umawiającego się Państwa, wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.
      2. Należności te jednak mogą być opodatkowane także w Umawiającym się
      Państwie, w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Umawiającego się Państwa,
      lecz podatek w ten sposób ustalony w wypadku, gdy podlegają one opodatkowaniu
      w drugim Umawiającym się Państwie, nie przekroczy 10% kwoty tych należności.
      3. Niezależnie od postanowień ustępu 2 należności licencyjne z tytułu prawa
      autorskiego i podobne płatności związane z tworzeniem lub reprodukcją dzieła
      literackiego, muzycznego lub artystycznego (nie włączając należności związanych z
      filmami dla kin i filmami lub taśmami przeznaczonymi do wykorzystania w telewizji),
      powstałe w jednym Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce
      zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, będą podlegały
      opodatkowaniu tylko w tym drugim Państwie.
      4. Użyte w niniejszym artykule określenie "należności licencyjne" oznacza wszelkiego
      rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania
      prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami dla kin oraz filmami lub taśmami dla radia lub telewizji, do patentu, znaku
      towarowego, rysunku, modelu, planu, tajemnicy lub technologii produkcyjnej albo za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub
      naukowego, albo za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej.

    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-irlandzkiej:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści
      przepisu nie wynika inaczej, każde określenie w niej nie zdefiniowane będzie miało
      takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Umawiającego się
      Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-irlandzkiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu
      zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody lub przychody, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej umowy, postanowienia tych innych
      artykułów nie będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-irlandzkiej:
      1. Należności licencyjne i opłaty za usługi techniczne powstałe w Umawiającym się
      Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże:
      a) należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być
      również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz podatek wymierzony w ten sposób
      nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych;
      b) opłaty za usługi techniczne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, powstałe w
      Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym drugim Państwie, jeżeli taka osoba jest właścicielem opłat za usługi techniczne.
      3.
      a) określenie "należności licencyjne", użyte w niniejszym artykule, oznacza
      wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do
      użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub
      naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia i telewizji lub
      innych sposobów odtwarzania lub przekazywania, patentu, znaku towarowego,
      wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za
      informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej;
      b) określenie "opłaty za usługi techniczne" użyte w tym artykule oznacza płatności
      jakichkolwiek kwot na rzecz jakiejkolwiek osoby z tytułu świadczonych usług
      mających charakter organizacyjno-zarządzający, techniczny lub konsultacyjny, w tym
      wynagrodzenie za usługi personelu technicznego lub innego, z wyłączeniem
      płatności na rzecz osób zatrudnionych przez osobę dokonującą płatności oraz
      jakiejkolwiek osoby fizycznej z tytułu osobistych niezależnych usług, o których mowa
      w artykule 14 dotyczącym wolnych zawodów.
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-belgijskiej:
      Przy stosowaniu Konwencji w dowolnym momencie przez Umawiające się Państwo,
      jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej niezdefiniowane będzie
      miało takie znaczenie, jakie ma ono w danym momencie w przepisach prawnych
      tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza

      Konwencja, przy czym znaczenie wynikające z ustawodawstwa podatkowego tego
      Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne
      przepisy prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-belgijskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      można przypisać je temu zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w
      innych artykułach niniejszej Konwencji, to postanowienia tych innych artykułów nie
      będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2, i 3 umowy polsko-belgijskiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie
      podlegają opodatkowaniu tylko w tym drugim Państwie, jeżeli osoba ta jest
      właścicielem należności licencyjnych.
      2. Jednakże takie należności mogą być również opodatkowane w Umawiającym się
      Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli odbiorca
      jest właścicielem należności licencyjnych, to podatek w ten sposób ustalony nie
      może przekroczyć 5% kwoty należności licencyjnych brutto.
      3. Określenie "należności licencyjne" użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane w związku z korzystaniem lub prawem do korzystania
      z wszelkich praw autorskich, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
      tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, a także za korzystanie lub prawo
      do korzystania z urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
      informacje związane z doświadczeniem zawodowym (know - how) w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej; określenie to oznacza również wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane w związku z korzystaniem lub prawem do korzystania
      z każdego prawa autorskiego do wszelkich filmów dla kin oraz filmów i taśm dla
      radia i telewizji.
    Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych
    zawartych w ww. umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy podkreślić, że
    Państwa - Strony tej umowy posłużyły się sformułowaniami obejmującymi całość
    chronionych praw autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, że program komputerowy
    jest utworem stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym
    do włączenia oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do
    wszelkich praw autorskich dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. Intencją
    Państw-Stron Umowy było objęcie zakresem dyspozycji artykułów odnoszących się do
    pojęcia „należności licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z
    korzystaniem z jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na
    gruncie prawa krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania
    programów komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem
    program komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.
    Interpretując przepisy zawarte w ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych
    w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem

    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy
    rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. I tak, pkt 13.1
    Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne), wyraźnie
    stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki,
    artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej,
    najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła
    naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub
    prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”,
    należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód
    uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak
    „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie
    międzynarodowego prawa podatkowego. Brak wyraźnego wskazania kategorii
    programów komputerowych jako utworów, w związku z którymi wypłacane należności
    objęte są zakresem dyspozycji „należności licencyjnych” nie przesądza o wyłączeniu tego
    rodzaju dochodu spod postanowień definicji należności licencyjnych.
    Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie programów komputerowych
    wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu zapewnienia możliwości
    korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że w przypadku, gdy Spółka nabywa dostęp do
    Oprogramowania w modelu SaaS na podstawie Licencji użytkownika końcowego, Spółka
    uprawniona jest do korzystania z Oprogramowania wyłącznie na własny użytek, na
    potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie jest uprawniony do
    modyfikowania, wyodrębniania, ani udostępniania Oprogramowania podmiotom trzecim
    w całości lub w części. Istotą nabywanych przez Spółkę usług SaaS nie jest przeniesienie
    na nabywcę usługi (tu: Spółkę) prawa do korzystania z egzemplarza Oprogramowania, a
    jedynie umożliwienie mu dostępu do funkcjonalności Oprogramowania udostępnionego
    za pośrednictwem Internetu.
    Na podstawie zawartej umowy Spółka nie nabywa autorskich praw majątkowych do
    Oprogramowania, ani praw do infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest
    Oprogramowanie. Wyłącznym właścicielem Oprogramowania i związanej z nim własności
    intelektualnej pozostaje producent Oprogramowania. Spółka otrzymuje wyłącznie
    ograniczone prawo do korzystania z funkcjonalności Oprogramowania jako użytkownik
    końcowy.
    W przedmiotowej sprawie istotny jest fakt, że Spółka w ramach zawartej Umowy nie
    nabywa praw autorskich do oprogramowania. Spółka korzysta z oprogramowania
    wyłącznie na własne cele bez prawa do sublicencji. Oprogramowanie wykorzystywane jest
    przez Spółkę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla wewnętrznych
    celów biznesowych.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie dochodzi do przeniesienia
    praw autorskich ani do przekazania tych praw do używania Spółce, a co za tym idzie
    należności z tego tytułu nie stanowią należności z praw autorskich lub praw pokrewnych
    w tym również ze sprzedaży tych praw.
    W związku z powyższym, wynagrodzenie z tytułu nabywania Oprogramowania na własny
    użytek nie stanowi należności z praw autorskich lub praw pokrewnych na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, tym samym nie podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem
    u źródła. Dokonując wypłaty wynagrodzenia za korzystanie z oprogramowania w ramach

    Licencji na własny użytek nie będą Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od płatności na rzecz podmiotu zagranicznego na podstawie art.
    26 ust. 1 ustawy CIT.
    Wobec powyższego płatności z tytułu nabycia dostępu do Oprogramowania w modelu
    SaaS z Licencją użytkownika końcowego i bez Licencji użytkownika końcowego,
    dokonywane przez Państwa na rzecz Kontrahentów zagranicznych wskazanych we
    wniosku, nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich
    należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku
    dochodowego.
    Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób
    prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, dotyczy wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym stanie faktycznym oraz
    zdarzeniu przyszłym nie obejmuje on Państwa, gdyż wypłacane przez Państwa należności
    z tytułu nabycia Oprogramowania dla własnych potrzeb nie stanowią należności
    licencyjnych, na podstawie ww. art. 21 ustawy o CIT oraz postanowień dotyczących
    „należności licencyjnych” zawartych w poszczególnych UPO. Nie są zatem Państwo
    zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od tych płatności.
    Tym samym, Państwa stanowisko w tej części jest prawidłowe.
    W odniesieniu natomiast do użytkowania oprogramowania w Modelu SaaS, gdzie jak
    wskazują Państwo, Spółka uzyskuje możliwość korzystania z oprogramowania
    zainstalowanego w Chmurze zapewnionej przez zewnętrznego dostawcę usługi -
    przeanalizować należy dodatkowo zakres art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w którym
    mieszczą się m.in. przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego.
    Zatem kluczowym dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest rozumienie zwrotu „użytkowanie lub
    prawo użytkowania urządzenia przemysłowego”.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego. Według Słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie”
    oznacza „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych
    czynności”. Podobnie według Słownika języka polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III,
    str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów,
    służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie
    przeładunkowe, transportowe.
    Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie
    „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw
    naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń
    mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegającą na kupnie,
    sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego www.sjp.pwn.pl). W
    zakresie pojęcia „przemysł” mieści się także przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany
    jako „dział gospodarki zajmujący się wydobywaniem surowców energetycznych takich jak:
    węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach”
    (por. serwis internetowy wikipedia.org).
    Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio - związany z przemysłem,
    handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.
    Zatem, pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj
    mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych
    czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży
    towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.
    Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o
    sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16):

      Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na
      uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć
      zawartych w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel
      regulacji. W wersji anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i
      majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego”
      odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu zatem
      o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych, a nie
      prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej.
    Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17:
      „(...) Pojęciem „urządzenie przemysłowe” posługuje się zarówno umowa w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania w art. 12 ust. 3, jak i ustawa o podatku
      dochodowym od osób prawnych w art. 21 ust. 1 pkt 1. (...) Poszukując znaczenia tego
      określenia trzeba mieć na względzie, że wykładnia językowa, korzystając ze znaczeń
      przypisywanych poszczególnym słowom i zwrotom, musi uwzględniać tę cechę
      języka, że określone znaczenie przypisywać można zarówno poszczególnym
      wyrazom, jak i zwrotom, zdaniom i zespołem zadań. Każdy wyraz tekstu prawnego
      może mieć jedno lub więcej znaczeń, a znaczenie zwrotu zbudowanego z kilku
      wyrazów nie zawsze jest sumą tych znaczeń tych wyrazów. Znaczenie określonego
      zwrotu użytego w treści przepisu może być ponadto zdeterminowane sposobem
      ulokowania go w treści zdania, w który został użyty (por. B. Brzeziński „Wykładnia
      prawa podatkowego”, Gdańsk 2013 r., s. 28). Przy wykładni określenia „urządzenie
      przemysłowe” trzeba mieć na uwadze cały zwrot odnoszący się do tego pojęcia i
      sposób jego ulokowania w treści zdania. Część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
      CIT odnosząca się do urządzeń przemysłowych dotyczy wyodrębnionego zbioru
      rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w
      tym przepisie konsekwencje podatkowe. Umieszczony między przecinkami zwrot
      normatywny „w tym również środka transportu”, mający charakter zwrotu
      wtrąconego, informuje adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych zawarte są
      także środki transportu (por. NSA z 3 kwietnia 2012 r., II FSK 1933/10). W tej sytuacji,
      wyjaśniając sens określenia „urządzenie przemysłowe” nie można wprost odwołać
      się tylko do znaczenia słownikowego słów „urządzenie” oraz „przemysłowe”,
      rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w tekście ustawy o CIT, bowiem
      prowadzić to będzie do błędnych wniosków. Normatywne zaliczenie do urządzeń
      przemysłowych także środków transportu, i to bez żadnych ograniczeń, wskazuje, że
      określenie „urządzenia przemysłowe” należy rozumieć możliwe szeroko, jako
      wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być wykorzystywane w
      przemyśle. Zaliczenie urządzenia do „urządzeń przemysłowych” w rozumieniu art. 21
      ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od obiektywnych cech konstrukcyjnych i użytkowych
      tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy tego w jaki sposób urządzenie to jest w
      danym okresie wykorzystywane”.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn.
    akt II FSK 2416/14:
      „(...) Wyjaśniając sens tego pojęcia nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia
      słownikowego pojęć: „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od
      znaczenia zawartego w tekście Umowy i ustawy podatkowej. Zdaniem składu
      orzekającego odkodowanie znaczenia słownikowego tych wyrazów i to odrębnie
      każdego z nich, bez uwzględnienia całego fragmentu treści przepisu, prowadzi do
      błędnych wniosków. Skoro urządzeniami przemysłowymi są środki transportu,
      urządzenie handlowe czy też urządzenie naukowe, za chybione trzeba również
      uznać odwoływanie się przy poszukiwaniu pojęcia urządzenia przemysłowego do
      KŚT (Klasyfikacji Środków Trwałych). Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia
      przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego źródłem jest umowa

      międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu prawa
      międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. Autor skargi
      kasacyjnej odwołując się do wersji anglojęzycznej Modelowej konwencji w sprawie
      dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, zwrócił uwagę, że pojęciu „urządzenia przemysłowego,
      handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific
      equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych,
      profesjonalnych a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej
      i naukowej. Odpowiada temu definicja w polskiej ustawie podatkowej, w której do
      urządzeń przemysłowych zalicza się środki transportu oraz urządzenia naukowe i
      handlowe (...)”.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 1087
    /21:
      Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18 maja 2018 r. sygn.
      akt II FSK 1394/16 i II FSK 1395/16, na gruncie Modelowej Konwencji OECD, sięga się
      do definicji „urządzenia” zawartej w Oxford Dictionaries. Pojęcie to rozumiane jest
      jako „przedmioty niezbędne do osiągnięcia konkretnego celu” (E/C.18/2015/CRP.7.
      page3). Jak wynika z interpretacji Komitetu Ekspertów ds. Współpracy
      Międzynarodowej w sprawach podatkowych (E/C.18/2016/CRP.8), pojęcie
      „urządzenie” może być używane na różne sposoby (pkt 32). Z logicznego punktu
      widzenia użytkowanie urządzenia powinno być zgodne z jego możliwościami i
      funkcjami (pkt 32 i pkt 35). W ten sposób zwraca się uwagę na funkcjonalny aspekt
      użytkowanego przedmiotu, ale z uwzględnieniem jego zdolności/specyfikacji. Należy
      także zwrócić uwagę, że oprócz występowania pojęcia „urządzenie przemysłowe” w
      umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest ono wprost używane w
      krajowych ustawach o podatkach dochodowych, tak jak w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.
      p.
      (...)
      W związku z tym należy uznać, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego
      /zdarzenia przyszłego opisane urządzenie - serwer centralny (grupowy), w zakresie
      funkcjonalnym, jest urządzeniem przemysłowym, gdyż jest przeznaczony do
      działalności gospodarczej.
      Wobec powyższego, zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa
      prowadzą do wniosku, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” obejmuje wszelkie
      urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być
      związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być
      wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji.
    Tym samym, zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa, prowadzą do
    wniosku, że pojęcie urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia
    wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z
    działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio
    w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego, detalicznego), czy nauki.
    Tym samym serwery należy uznać za urządzenia przemysłowe.
    Oprogramowanie jest udostępniane Spółce w modelu SaaS. W ramach modelu SaaS
    oprogramowanie jest zainstalowane w środowisku sprzętowo - systemowym podmiotu
    trzeciego, dzięki czemu, Spółka może korzystać z funkcjonalności Oprogramowania za
    pośrednictwem Internetu, bez konieczności angażowania własnej infrastruktury i
    urządzeń.
    W opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że z treści zawartych
    przez Spółkę umów dotyczących zakupu dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS
    zarówno, gdy Spółka nabywa dostęp do Oprogramowania na podstawie Licencji
    użytkownika końcowego, jak i w sytuacji, gdy Kontrahent zagraniczny udostępnia

    Oprogramowanie bez udzielenia licencji, w tym Licencji użytkownika końcowego wynika,
    że Spółka identyfikuje dwa zakresy usług:
        Przypadek 1 - z umowy nie wynika, że Spółka nabywa usługi udostępniania i
        utrzymania powierzchni dyskowej, czy też prawo do wykorzystywania przestrzeni
        dyskowej (serwera/infrastruktury dostawcy) w celu przechowywania danych lub
        prawo do korzystania z wydzielonej przez Kontrahenta zagranicznego przestrzeni
        dyskowej do bezpośredniego używania, swobody w jej korzystaniu. W przedmiocie
        umowy nie jest również wskazane, że Spółka nabywa usługi wynajmu, dzierżawy
        lub leasingu serwera/infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest
        Oprogramowanie (dalej: „Przypadek 1”);
        Przypadek 2 - z umowy nie wynika, że Spółka nabywa usługi udostępniania i
        utrzymania powierzchni dyskowej, czy też prawo do wykorzystywania przestrzeni
        dyskowej (serwera/infrastruktury dostawcy) w celu przechowywania danych lub
        prawo do korzystania z wydzielonej przez Kontrahenta zagranicznego przestrzeni
        dyskowej do bezpośredniego używania, swobody w jej korzystaniu. W przedmiocie
        umowy nie jest również wskazane, że Spółka nabywa usługi wynajmu, dzierżawy
        lub leasingu serwera/infrastruktury dostawcy, na której udostępnione jest
        Oprogramowanie. W specyfikacji do danej usługi lub w innych dokumentach
        dotyczących umowy mogą się jednak znaleźć informacje, że Spółka uprawniona jest
        do zapisywania i gromadzenia na serwerze określonej liczby plików/dokumentów
        (dalej: „Przypadek 2”).
    Należy zauważyć, że przestrzeń dyskowa co do zasady to rodzaj usługi, która polega na
    przechowywaniu różnego rodzaju plików na internetowym dysku twardym oraz ich szybką
    i bezproblemową wymianę.
    Infrastruktura informatyczna zarówno w wymiarze fizycznym, jak i wirtualnym stanowi
    mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym
    samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switch’e oraz
    firewall’e podobnie jak każdy komputer są „urządzeniami” niezależnie od tego czy
    urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego
    oprogramowania.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu, wynagrodzenie za dostęp do
    funkcjonalności Oprogramowania w modelu SaaS - gdy Spółka nie nabywa usługi
    wynajmu, dzierżawy lub leasingu serwera/infrastruktury dostawcy, na której
    udostępnione jest Oprogramowanie, usługi udostępniania i utrzymania powierzchni
    dyskowej, czy też prawo do wykorzystywania przestrzeni dyskowej (serwera/infrastruktury
    dostawcy) w celu przechowywania danych lub prawo do korzystania z wydzielonej przez
    Kontrahenta zagranicznego przestrzeni dyskowej do bezpośredniego używania, swobody
    w jej korzystaniu nie stanowi należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, a zatem nie mieści się w katalogu przychodów wymienionych
    w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. W konsekwencji Spółka nie jest i nie będzie
    zobowiązana do pobrania od tej należności zryczałtowanego podatku dochodowego, na
    podstawie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w tej części jest prawidłowe.
    Natomiast, zdaniem organu, wynagrodzenie za dostęp do funkcjonalności
    Oprogramowania w modelu SaaS - gdy Spółka uprawniona jest/będzie do zapisywania i
    gromadzenia na serwerze określonej liczby plików/dokumentów - mieści się w katalogu

    przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Niewątpliwie bowiem
    należności za dostęp do określonej objętością serwera w celu zapisywania i gromadzenia
    określonej liczby plików/dokumentów wykorzystywanych przez Spółkę w prowadzonej
    działalności, są w istocie należnościami za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego. W konsekwencji Spółka jest i będzie zobowiązana do
    pobrania od tej należności zryczałtowanego podatku dochodowego, na podstawie z art.
    26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w tej części jest nieprawidłowe.
    Ad 4-5
    Brzmienie wyżej powołanego art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, wyraźnie stanowi, że obowiązek
    płatnika przy wypłacie należności określonych w art. 21 ustawy o CIT z zastosowaniem
    preferencji podatkowych, sprowadza się nie tylko do „uzyskania” od podatnika certyfikatu
    rezydencji ale także weryfikacji warunków zwolnienia z opodatkowania wypłacanych
    należności lub zastosowania preferencyjnej stawki. Podkreślenia wymaga, że weryfikacja
    ta musi być dokonana z zachowaniem należytej staranności. W zależności od okoliczności
    konkretnej sprawy, tj. okoliczności danej transakcji, może okazać się konieczne
    przedstawienie dodatkowej dokumentacji w celu zweryfikowania statusu kontrahenta
    (nierezydenta) i wykazania, że w stosunku do danych należności jest on m.in. ich
    rzeczywistym właścicielem oraz że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju
    siedziby podatnika, a tym samym wykazania zasadności niepobrania podatku zgodnie z
    warunkami UPO.
    Formularz IFT-2/IFT-2R jest informacją o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego
    przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub
    zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Informację tę, co do zasady sporządza
    płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, który dokonuje wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym samym, gdy określony podmiot dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych
    w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, to ma on obowiązek wypełniania formularza IFT-2/IFT-2R.
    Skoro zatem, wynagrodzenie z tytułu nabycia Licencji użytkownika końcowego do
    Oprogramowania, nabycia dostępu do Baz danych na podstawie Licencji użytkowania
    końcowego, nabycia dostępu do Oprogramowania w modelu SaaS bez prawa do
    wykorzystania przestrzeni dyskowej (serwera) w celu przechowywania danych lub
    bezpośredniego użytkowania, swobody w jej wykorzystaniu nie mieści się w katalogu
    przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, to Spółka nie jest/nie
    będzie zobowiązana do uzyskiwania certyfikatu rezydencji podatkowej od podatnika
    otrzymującego te płatności (Kontrahenta zagranicznego), jak również nie jest/nie będzie
    zobowiązana do posiadania dodatkowej dokumentacji dotyczącej weryfikacji kontrahenta
    (np. w zakresie tego, czy jest on rzeczywistym właścicielem należności) oraz nie jest/nie
    będzie zobowiązana do sporządzenia informacji IFT-2/2R i złożenia ich do właściwego
    urzędu skarbowego.
    Tym samym, Państwa stanowisko w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.
    Natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia z tytułu nabycia dostępu do Oprogramowania
    w modelu SaaS w części gdy Spółka nabywa/będzie nabywała prawa do funkcjonalności
    Oprogramowania z prawem do wykorzystania przestrzeni dyskowej (serwera) w celu
    zapisywania i gromadzenia na serwerze określonej liczby plików/dokumentów, które
    mieści się w katalogu przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    wskazać należy, że Spółka jest/będzie zobowiązana do uzyskiwania certyfikatu rezydencji
    podatkowej od podatnika otrzymującego te płatności (Kontrahenta zagranicznego), jak
    również jest/będzie zobowiązana do posiadania dodatkowej dokumentacji dotyczącej
    weryfikacji kontrahenta (np. w zakresie tego, czy jest on rzeczywistym właścicielem
    należności) oraz jest/będzie zobowiązana do sporządzenia informacji IFT-2/2R i złożenia
    ich do właściwego urzędu skarbowego.

    Tym samym, Państwa stanowisko w tym zakresie należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w
        dniu zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego
        w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądowych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika.
    Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich
    zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie
    mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Jednocześnie organ podkreśla, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z
    podmiotami wymienionymi w uzupełnieniu wniosku, dla których dane w zakresie realizacji
    wymiany informacji podatkowych z innymi państwami zostały przez Państwa wskazane.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania Nr 1 i 3
    jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.