Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.392.2019.5.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-10-17
Teza: Skutki podatkowe związane z uzyskaniem kwoty pieniężnej na podstawie wyroku sądu stwierdzającego obowiązek zapłaty
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny; lokal-lokal mieszkalny; majątek-rozdzielność majątkowa; nakłady; opodatkowanie; sprzedaż
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 5 lipca 2019 r. (data wpływu 10 lipca 2019 r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 września 2019 r. (data wpływu 5 września 2019 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z uzyskaniem kwoty pieniężnej na podstawie wyroku sądu stwierdzającego obowiązek zapłaty – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 lipca 2019 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), w związku z powyższym pismem z dnia 23 sierpnia 2019 r., Nr 0113-KDIPT2-2.4011.392.2019.1.AKU, 0111-KDIB4.4014.241.2019.3.DK, wezwano Wnioskodawczynię, na podstawie art. 169 § 1-2 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłane zostało w dniu 23 sierpnia 2019 r. (skutecznie doręczone w dniu 26 sierpnia 2019 r.). W dniu 5 września 2019 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku (nadane w dniu 2 września 2019 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni w 2009 r. weszła w związek małżeński z podpisaną przed notariuszem umową majątkową przedmałżeńską, stwierdzającą rozdzielność majątkową.

W 2014 r. Wnioskodawczyni sprzedała mieszkanie, którego właścicielem była od 2006 r. Pieniądze po sprzedaży przeznaczyła na zakup domu na współwłasność z mężem za kwotę 420 000 zł. Zakup domu był finansowany wyłącznie z Jej majątku osobistego oraz środków kredytowych.

W 2017 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem sprzedała dom za kwotę 423 000 zł. W dniu 29 kwietnia 2017 r. oboje podpisali umowę przedwstępną sprzedaży domu, w której mąż Wnioskodawczyni potwierdził, że pieniądze ze sprzedaży domu wracają do Niej, bo on nie poczynił żadnych nakładów na zakup domu.

W lipcu 2017 r. mąż Wnioskodawczyni uwarunkował podpisanie aktu notarialnego sprzedaży domu uprzednim podpisaniem oświadczenia przed notariuszem, w myśl którego część pieniędzy miała trafić do jego rodziców. Zgodnie z treścią oświadczenia, pieniądze wrócą do Wnioskodawczyni, pod warunkiem, że sąd nie orzeknie w rozwodzie winy męża. Sprawa rozwodowa jest w toku.

Po sprzedaży domu kwota 423 000 zł została podzielona w następujący sposób:

1.  290 301 zł 14 gr – spłata kredytu,
2.  94 198 zł 86 gr – kwota, która trafiła na konto Wnioskodawczyni,
3.  38 500 zł – kwota, która trafiła na konto teściów Wnioskodawczyni.

Zakup domu został sfinansowany ze środków pochodzących wyłącznie z majątku Wnioskodawczyni oraz środków kredytowych.

Aktualnie przed Sądem Rejonowym w \`(...)\`.. toczy się sprawa o zwrot na rzecz Wnioskodawczyni kwoty 38 500 zł, gdzie pozwanymi są Jej teściowie.

Sąd Rejonowy w \`(...)\`. wydał dwa postanowienia:

1.  w dniu 14 marca 2019 r. udzielił zabezpieczenia roszczeniu Wnioskodawczyni poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego \`(...)\`.. do kwoty 38 500 zł. Z powodu braku środków na koncie, Sąd wydał kolejne postanowienie.
2.  w dniu 13 maja 2019 r. udzielił zabezpieczenia roszczeniu Wnioskodawczyni poprzez obciążenie hipoteką przymusową do łącznej sumy 38 500 zł na Jej rzecz, przysługującego pozwanym \`(...)\`.. własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w \`(...)\`. przy ul. \`(...)\`. Sąd Rejonowy w \`(...)\`.. Wydział Ksiąg Wieczystych dokonał wpisu na hipotekę.

Wnioskodawczyni złożyła w urzędzie skarbowym PIT-39 za 2017 r.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że nabyła nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym w kwietniu 2014 r. Przedmiotem nabycia/sprzedaży było prawo własności nieruchomości zabudowanej. Nieruchomość jest położona w \`(...)\`.. przy ul. (\`(...)\`).

Sprzedaż ww. nieruchomości nie nastąpiła w wyniku działalności gospodarczej.

Kredyt w kwocie 330 000 zł na zakup ww. nieruchomości został zaciągnięty w kwietniu 2014 r. w Banku (\`(...)\`) przez Wnioskodawczynię i współmałżonka. Odpowiedzialność za spłatę kredytu była solidarna. Kredyt został spłacony w sierpniu 2017 r. po sprzedaży nieruchomości. Cel zaciągnięcia kredytu – zakup budynku mieszkalnego w \`(...)\`.. przy ul. (\`(...)\`).

Wnioskodawczyni uzyskała przychód w wysokości 197 000 zł ze sprzedaży w 2014 r. lokalu mieszkalnego, stanowiącego Jej majątek osobisty.

Podział kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości zabudowanej nastąpił w wyniku szantażu małżonka Wnioskodawczyni i przymuszenia do podziału należnej Jej kwoty w 100% po sprzedaży nieruchomości. Kwota 38 500 zł została przekazana na konto teściów Wnioskodawczyni w wyniku szantażu, jakiego dopuścił się Jej współmałżonek. Wnioskodawczyni nie dokonała darowizny ww. środków pieniężnych dla teściów. Uzyskana przez teściów kwota pieniężna stanowi dla nich bezpodstawne wzbogacenie się. Teściowie nie zwrócili kwoty powyższej Wnioskodawczyni – przed sądem toczy się postępowanie o zapłatę.

Wnioskodawczyni poniosła nakłady na majątek męża, na które składają się: zadatek na zakup nieruchomości w kwocie 45 000 zł, koszty remontu domu, założenia instalacji gazowej, elektrycznej, założenia rolet, spłata rat kredytu w kwocie 97 100 zł oraz 20 000 zł na remont mieszkania męża, które stanowiło jego majątek odrębny.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):

Czy zwrot od teściów kwoty 38 500 zł stanowi dla Wnioskodawczyni przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Jeśli tak, to z jakiego źródła?

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawczyni, w związku z faktem, że zakup domu został sfinansowany z majątku osobistego Wnioskodawczyni, uważa Ona, że pieniądze, które wrócą do Niej, jako jedynego właściciela, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Kwota 38 500 zł jest wkładem Wnioskodawczyni, poniesionym wcześniej na zakup nieruchomości w 2014 r., pod przymusem odebranym Jej przez męża. Zwrot wymienionej kwoty nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu, który podlega opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem, za przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia, otrzymane przez podatnika. Pod pojęciem przychodu należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy Przysporzenie to musi zatem być rzeczywiste, a nie tylko potencjalne. Innymi słowy, o przychodzie można mówić tylko wtedy, kiedy podatnik wzbogacił się i stanowi to jego dodatkowy, definitywny majątek.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni w 2009 r. zawarła związek małżeński, w którym obowiązywała rozdzielność majątkowa.

W kwietniu 2014 r. Wnioskodawczyni nabyła na współwłasność wraz z małżonkiem prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Zakup został sfinansowany środkami pochodzącymi ze sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego majątek osobisty Wnioskodawczyni oraz z kredytu bankowego zaciągniętego przez oboje małżonków, do spłaty którego zobowiązani byli solidarnie.

W lipcu 2017 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem sprzedała ww. nieruchomość za kwotę 423 000 zł. Część środków pieniężnych uzyskanych ze zbycia ww. nieruchomości w kwocie 290 301 zł 14 gr została przeznaczona na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup tej nieruchomości, natomiast pozostała kwota pochodząca ze sprzedaży miała trafić do Wnioskodawczyni, ponieważ mąż nie poczynił żadnych nakładów na tą nieruchomość.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu przepisu obowiązującym w 2017 r., tj. w momencie sprzedaży nieruchomości) źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

‒ jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.

Odnosząc się do kwestii zwrotu dla Wnioskodawczyni kwoty 38 500 zł należy przeanalizować, czy rozliczenie przychodu z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości spowoduje przysporzenie w majątku Wnioskodawczyni. Takie przysporzenie należałoby rozpoznać w sytuacji, gdyby Wnioskodawczyni otrzymała środki przewyższające wartość Jej udziału w nieruchomości i wartość nakładów poczynionych z Jej majątku osobistego na majątek męża. Bezspornym jest, że nieruchomość małżonkowie kupili na współwłasność w częściach ułamkowych. W wyniku odpłatnego zbycia każdy z nich uzyskał przychód w wysokości połowy ceny nieruchomości określonej w akcie notarialnym, tj. 211 500 zł. Z uwagi jednak na fakt, że małżonków obciążał kredyt na zakup powyższej nieruchomości w kwocie 290 301 zł 14 gr (który został spłacony środkami pochodzącymi ze sprzedaży), do podziału pomiędzy małżonków pozostała kwota 132 698 zł 86 gr. Podkreślić przy tym należy, że wydatki związane z zakupem i remontem nabytej przez małżonków nieruchomości oraz spłatą zaciągniętego przez nich kredytu hipotecznego zostały w całości poniesione przez Wnioskodawczynię.

Z uwagi na to, że wydatki Wnioskodawczyni poczynione na majątek odrębny męża znacznie przekroczyły przychód jaki uzyskała ze zbycia udziału 1/2 w nieruchomości nabytej w kwietniu 2014 r., kwota 38 500 zł, którą Wnioskodawczyni otrzyma od teściów, nie spowoduje korzyści majątkowej, bowiem otrzymane środki nie będą przekraczały wartości Jej udziału w nieruchomości oraz wartości nakładów, które poczyniła na majątek odrębny męża.

Reasumując, mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz powołane wyżej przepisy prawa, należy stwierdzić, że zwrot kwoty 38 500 zł, który zostanie wypłacony Wnioskodawczyni przez teściów na podstawie wyroku sądu stwierdzającego obowiązek jej zapłaty przez teściów w związku z umową sprzedaży, zawierającą uwagę o rozliczeniu przez małżonków posiadających rozdzielność majątkową poniesionych nakładów na nabycie nieruchomości oraz majątki osobiste, nie będzie stanowił dla Wnioskodawczyni przychodu podlegającemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie będzie stanowił dla Niej przysporzenia, skutkującego przyrostem w Jej majątku. W okolicznościach przedstawionej sprawy, działanie to będzie stanowić czynność neutralną na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawczyni uznane zostało za prawidłowe.

Podkreślić należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.