Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.401.2025.2.HJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-20
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów; wynajem mieszkania.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
mieszkanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wynajem
    mieszkania. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 27 maja 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 8 kwietnia 2015 r.
    pod firmą (...), pod adresem (...), zarejestrowaną w CEIDG pod numerem NIP: (...) i
    numerem REGON: (...). Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT), a wybrana przez Niego forma
    opodatkowania to podatek liniowy. Wnioskodawca świadczy usługi z branży IT na rzecz
    Kontrahentów, którzy swoją siedzibę mają w (...). Wnioskodawca swoje miejsce
    zamieszkania ma poza (...), w miejscowości (...), która oddalona jest ok. 80 km od (...).
    Adres: (...) jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca
    czasami pracuje w siedzibie kontrahentów ze względu na charakter świadczonych
    usług. Również w pilnych sytuacjach Kontrahenci mogą wymagać obecności
    Wnioskodawcy w siedzibie przedsiębiorstw. Wnioskodawca zdecydował się na najem
    mieszkania w (...) ze względu na optymalizację kosztów oraz czasu. W sytuacji
    Wnioskodawcy zdecydowanie uciążliwe byłyby dojazdy do Kontrahenta. Od miejsca
    zamieszkania Wnioskodawcy do siedziby Kontrahenta jest znaczna odległość, której
    pokonywanie uniemożliwiałoby pełne poświęcenie czasu na realizację usług oraz
    sprawiałoby Wnioskodawcy problemy organizacyjne, jak i logistyczne związane z
    dojazdami. Znacznie droższe pod względem ekonomicznym byłoby wynajęcie przez
    Wnioskodawcę hotelu lub miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Mieszkanie na
    terenie umożliwia Wnioskodawcy dostępność dla Kontrahenta, lepszą organizację
    pracy, szybkie reagowanie, gdyby zaszła nagła potrzeba pojawienia się w biurze oraz
    pozwala w sposób prawidłowy wykonywać usługi będące przedmiotem umowy z
    Kontrahentem. Możliwość przebywania na terenie (...) umożliwia również łatwość w
    pozyskiwaniu nowych Kontrahentów w porównaniu do perspektyw, które posiada
    Wnioskodawca w aktualnym miejscu siedziby działalności gospodarczej.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że zawarcie umowy z aktualnym
    kontrahentem nastąpiło 28 grudnia 2023 r. Wcześniej współpraca odbywała się przez
    tzw. pośrednika, na podstawie umowy z 13 listopada 2020 r. Zakres obowiązków i
    wykonywanych zadań pozostał bez zmian.
    Mieszkanie zostało wynajęte 15 listopada 2020 r. i trwa nieprzerwanie. Zgodnie z
    umową najmu zawartą 5 listopada 2020 r., strony ustaliły, że płatności będą
    dokonywane co miesiąc w formie przelewu bankowego. Formą udokumentowania
    poniesionych wydatków, są potwierdzenia przelewów bankowych na konto bankowe
    osoby wynajmującej wskazane w ww. umowie.
    Na przestrzeni ostatnich lat, usługi świadczone były dla wielu klientów jednocześnie.
    Lista klientów wraz z okresami współpracy:
      · (...)
    Ze względu na pogorszenie się koniunktury w branży, aktualnie usługi świadczone są
    dla jednego kontrahenta. Jednocześnie podejmowane są próby pozyskania nowych
    klientów i nawiązania kolejnych długoterminowych współpracy.

## Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na wynajem mieszkania mogą zostać
    uznane za koszty uzyskania przychodu w związku z art. 22 ust. 1 ustawy 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163; dalej: ustawa o
    PIT)?
    Pana stanowisko w sprawie

    Z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszystkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodu.
    Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu musi, w myśl powołanego
    wyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
      winien pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i
      być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
      nie może znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania
      przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych,
      musi być właściwie udokumentowany.
    W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Konstrukcja kosztów
    uzyskania przychodów oparta jest więc na swoistej klauzuli generalnej, zgodnie z którą
    podatnik ma możliwość odliczania wszelkich kosztów, pod tym jednak warunkiem, że
    wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, bądź zachowanie albo
    zabezpieczenie źródła przychodu.
    Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków, należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz
    potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także
    racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu
    prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, za koszt uzyskania przychodu można uznać taki wydatek, który został poniesiony
    przez podatnika w sposób rzeczywisty (definitywny). Wydatek musi zostać faktycznie
    poniesiony w sensie realnym, tzn. musi nastąpić uszczuplenie zasobów finansowych
    podatnika.
    Jednocześnie jednak zwrócić należy także uwagę na konieczność właściwego
    udokumentowania poniesionych wydatków. Tylko bowiem wydatek prawidłowo
    udokumentowany może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym,
    sposób dokumentowania ponoszonych kosztów uzależniony jest od rodzaju
    prowadzonych przez podatnika ksiąg podatkowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie powyższe przesłanki zostały spełnione, najem przez
    Niego lokalu mieszkalnego, będzie wykorzystywany do prowadzonej przez Niego
    działalności, zatem Wnioskodawca może zaliczyć wydatki związane z najmem mieszkania
    do kosztów uzyskania przychodu, na podstawie art. art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      został właściwie udokumentowany,
      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww.
      ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają
    przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu

    między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych
    przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Należy zauważyć, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy
    czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który –
    racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich
    zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest
    uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących
    w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie
    dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do
    powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków należy rozstrzygnąć, czy
    spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym
    wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest
    wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt
    podatkowy.
    Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od
    wskazanego w art. 22 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej celu poniesienia kosztu, a w
    rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie
    założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów
    wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej,
    nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
    Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku
    między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki
    wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek
    wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy
    jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów
    podatkowych.
    Przedstawił Pan informacje, z których wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą od 8 kwietnia 2015 r. Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Wybrana przez Pana forma opodatkowania to podatek liniowy. Świadczy Pan
    usługi z branży IT na rzecz Kontrahentów, którzy swoją siedzibę mają w (...). Swoje miejsce
    zamieszkania ma Pan poza (...), w miejscowości która oddalona jest ok. 80 km od (...).
    Czasami pracuje Pan w siedzibie kontrahentów ze względu na charakter świadczonych
    usług. Również w pilnych sytuacjach kontrahenci mogą wymagać Pana obecności w
    siedzibie przedsiębiorstw. Zdecydował się Pan na najem mieszkania w (...) ze względu na
    optymalizacje kosztów oraz czasu. W Pana sytuacji uciążliwe byłyby dojazdy do
    kontrahenta. Od miejsca Pana zamieszkania do siedziby kontrahenta jest znaczna
    odległość, której pokonywanie uniemożliwiałoby pełne poświęcenie czasu na realizację
    usług oraz sprawiałoby problemy organizacyjne, jak i logistyczne związane z dojazdami.
    Znacznie droższe pod względem ekonomicznym byłoby wynajęcie przez Pana hotelu lub
    miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Mieszkanie na terenie (...) umożliwia Panu

    dostępność dla kontrahenta, lepszą organizację pracy, szybkie reagowanie, gdyby zaszła
    nagła potrzeba pojawienia się w biurze oraz pozwala w sposób prawidłowy wykonywać
    usługi będące przedmiotem umowy z kontrahentem. Możliwość przebywania na terenie
    (...) umożliwia również łatwość w pozyskiwaniu nowych kontrahentów w porównaniu do
    perspektyw, które posiada Pan w aktualnym miejscu siedziby działalności gospodarczej.
    Zawarcie umowy z aktualnym kontrahentem nastąpiło 28 grudnia 2023 r. Wcześniej
    współpraca odbywała się przez tzw. pośrednika, na podstawie umowy z 13 listopada 2020
    r. Zakres obowiązków i wykonywanych zadań pozostał bez zmian.
    Mieszkanie zostało wynajęte 15 listopada 2020 r. i trwa nieprzerwanie. Zgodnie z
    umową najmu zawartą 5 listopada 2020 r., strony ustaliły, że płatności będą
    dokonywane co miesiąc w formie przelewu bankowego. Formą udokumentowania
    poniesionych wydatków, są potwierdzenia przelewów bankowych na konto bankowe
    osoby wynajmującej wskazane w umowie.
    Reasumując, jeżeli powodem wynajęcia mieszkania było nawiązanie współpracy z
    podmiotem gospodarczym, na rzecz którego świadczy Pan usługi, a którego siedziba
    znajduje się poza miejscowością, w której Pan zamieszkuje i na stałe przebywa, to wydatki
    poniesione z tego tytułu, jako niemające charakteru wydatków osobistych, spełniające
    przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w Pana pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Należy jednak zwrócić uwagę na konieczność właściwego udokumentowania wskazanych
    we wniosku wydatków. Należy bowiem zaznaczyć, że zgromadzone dowody nie mogą się
    ograniczać wyłącznie do dowodów wystawionych przez właściciela wynajmowanego
    mieszkania stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez podatnika wydatków z
    tytułu wynajmu mieszkania. Niezbędnym jest bowiem posiadanie dowodów świadczących
    o wykonanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach wymagających
    pobytu w miejscowości, w której Pan wynajął mieszkanie, umożliwiających w sposób
    bezsporny ustalenie związku przyczynowego poniesionych wydatków z uzyskanymi
    przychodami, a ponadto potwierdzających racjonalność ich poniesienia.
    Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan
    przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawione we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe są zgodne ze stanem
    rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się
    jedynie na stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionych we wniosku.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne
    skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.