Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-841/10/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-07-01
Teza: Czy Wnioskodawca może w stosunku do ulepszanych środków trwałych, które uprzednio były amortyzowane metodą liniową na podstawie art. 16i ust. 5 ustalić obniżone stawki amortyzacyjne kierując się rzeczywistym stopniem ich wykorzystania po modernizacji lub wynikającym z okresu technicznej użyteczności?
Słowa kluczowe: amortyzacja; obniżka (obniżenie); podwyższenie; stawka-stawka amortyzacyjna; stawka-stawka indywidualna; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 30 marca 2010 r. (data wpływu do tut. BKIP 06 kwietnia 2010 r.), uzupełnionym w dniu 21 czerwca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zastosowania obniżonej stawki amortyzacyjnej w odniesieniu do:

*   ulepszanych środków trwałych amortyzowanych zgodnie z art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – **jest prawidłowe,**
*   ulepszanych środków trwałych amortyzowanych zgodnie z art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – **jest nieprawidłowe.**

(pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

UZASADNIENIE

W dniu 06 kwietnia 2010 r. wpłynął do tut. BKIP ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości obniżenia stawki amortyzacyjnej w odniesieniu do ulepszanych środków trwałych. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 04 czerwca 2010 r. Znak: IBPBI/2/423-538/10/AP wezwano o ich uzupełnienie. Uzupełniony wniosek wpłynął do tut. BKIP w dniu 21 czerwca 2010 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka jest podmiotem zarządzającym portem lotniczym i w związku z tym właścicielem środków trwałych w tym infrastruktury lotniskowej, które ze względu na intensywność eksploatacji można podzielić na dwie główne grupy:

1.  Środki trwałe będące elementami infrastruktury służącymi bezpośrednio lub pośrednio do obsługi ruchu lotniczego (pasażerów, statków powietrznych, towarów i poczty) tj. terminale pasażerskie, płyty postojowe, parkingi.
2.  Środki trwałe służące do utrzymania i udostępniania infrastruktury wymienionej w pkt 1.

W stosunku do wprowadzonych do ewidencji środków trwałych Wnioskodawca stosuje metody amortyzacji zgodnie z art. 16i ust. 1 oraz art. 16j ust. 1 pkt 4 Ustawy o CIT.

Z uwagi na wzrastający ruch pasażerski oraz coraz większe wymogi w zakresie standardu świadczonych usług podyktowane m.in. względami bezpieczeństwa podatnik zamierza zwiększać swoje możliwości obsługi oraz podwyższać standard usług w celu zwiększania osiąganych przychodów m.in. poprzez:

1.  Rozbudowę istniejącej infrastruktury m.in. płyt postojowych i terminalu pasażerskiego tj. ulepszenia istniejących środków trwałych
2.  Wytworzenie w wyniku procesu inwestycyjnego nowych elementów infrastruktury np. budynku parkingu wielopoziomowego.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca może w stosunku do ulepszanych środków trwałych, które uprzednio były amortyzowane metodą liniową na podstawie art. 16i ust. 5 ustalić obniżone stawki amortyzacyjne kierując się rzeczywistym stopniem ich wykorzystania po modernizacji lub wynikającym z okresu technicznej użyteczności? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

W uzupełnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, iż w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 oczekuje odpowiedzi zarówno odnośnie środków trwałych amortyzowanych zgodnie z art. 16i, jak i art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Spółki, ma ona prawo zmiany stawki amortyzacji zmodernizowanego środka trwałego od pierwszego miesiąca kolejnego roku podatkowego po roku oddania zmodernizowanego środka do użytkowania ze względu na stopień jego wykorzystania lub okres technicznej użyteczności.

Wnioskodawca zarządzając portem lotniczym w celu zachowania konkurencyjności na rynku planuje i realizuje inwestycje infrastrukturalne z dużym wyprzedzeniem w oparciu o długofalowe prognozy ruchu, ze względu na dużą czasochłonność i kapitałochłonność inwestycji, których efektem są nowo powstające środki trwałe.

Niektóre z nich w początkowym stadium eksploatacji (nawet przez lata) od daty oddania do użytkowania nie są wykorzystywane w 100% swoich możliwości technicznych, a ponieważ ich stopień wykorzystania uzależniony jest od ruchu pasażerskiego dlatego też zasadnym wydaje się Wnioskodawcy uzależnienie współczynnika obniżenia/podniesienia normatywnej stawki amortyzacyjnej od poziomu ruchu pasażerskiego.

Możliwość zmiany stawki amortyzacyjnej dla takiego środka trwałego od początku nowego roku podatkowego w oparciu o powyżej opisany stan faktyczny zdaniem Wnioskodawcy daje zapis art. 16i ust. 4 i 5 Ustawy o CIT.

W przypadku korygowania stawki amortyzacyjnej polegającej na jej podwyższaniu Wnioskodawca będzie stosował podwyższanie stawki pod warunkiem i do momentu, w którym przy zastosowaniu ww. metody korygowania nie będzie ona wyższa niż stawka normatywna, którą Wnioskodawca miał prawo zastosować na podstawie przepisów ustawy.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zmianami), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo – skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zachowanie lub zabezpieczenie.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Odnosząc się do kwestii wysokości stawek amortyzacyjnych wskazać należy, iż amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obciążania kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie.

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i – 16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

W konsekwencji, to podatnicy dokonując wyboru metody amortyzacji, dokonują tym samym wyboru stawki amortyzacji, która stanowi integralną część metody amortyzacji, i która nie może ulec zmianie w jej trakcie. Zatem podatnik kierując się racjonalną oceną skutków podejmowanej decyzji może dokonać wyboru metody amortyzacji, która winna mieć wpływ na ich sytuację gospodarczą.

W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przewidziano następujące metody dokonywania odpisów amortyzacyjnych:

1.  przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek stanowiącym załącznik do ustawy, w tym również:
    *   przy zastosowaniu podwyższonych stawek (przy zastosowaniu współczynników określonych w art. 16i ust. 2 ustawy),
    *   przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych obniżonych w stosunku do określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (na zasadach określonych w art. 16i ust. 5),
2.  przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych ustalonych indywidualnie (zgodnie z art. 16j ustawy),
3.  przy zastosowaniu degresywnej metody amortyzacji (na zasadach określonych w art. 16k ustawy),
4.  amortyzacja jednorazowa (przy spełnieniu warunków określonych w art. 16k ust 7-11 ustawy).

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka stosuje dwie metody amortyzacji, a mianowicie określoną:

*   w art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (metoda liniowa amortyzacji) oraz
*   w art. 16j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (indywidualne stawki amortyzacyjne).

W myśl art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j - 16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Stosownie do art. 16i ust. 5 ww. ustawy, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ma w tej sytuacji możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Wobec powyższego zmiana stawki amortyzacyjnej, tj. zmniejszenie bądź zwiększenie uprzednio obniżonej może nastąpić od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość zastosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym że zmienione stawki nie mogą być wyższe od stawek określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych.

Zmiana stawek amortyzacyjnych może nastąpić zarówno odnośnie środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji, jak i odnośnie środków trwałych będących już przedmiotem amortyzacji. Dla środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji zmiana stawki amortyzacyjnej, tj. jej obniżenie, może nastąpić w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego. Natomiast możliwość obniżenia stawki amortyzacyjnej, a także zwiększenia uprzednio obniżonej odnosi się do środków trwałych będących już przedmiotem amortyzacji i powinno nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego.

Możliwość zmiany stawek, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Możliwość obniżania lub podwyższania uprzednio obniżonych stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności, taką decyzję podejmuje podatnik. Wysokość obniżenia/podwyższenia stawki dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika, jednakże tylko w granicach wyznaczonych stawką wynikającą z Wykazu stawek amortyzacyjnych. Wnioskodawca może, obniżać lub podwyższyć wcześniej obniżone dla poszczególnych środków trwałych stawki amortyzacyjne wynikające z Wykazu stawek amortyzacyjnych, począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego

Reasumując, Spółka może na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obniżać lub podwyższać uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne dla środków trwałych wykorzystywanych w działalności. Zmiana stawek amortyzacyjnych może nastąpić od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidują także możliwość podwyższenia stawek wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych. Przesłanki tego podwyższenia zostały wskazane w art. 16i ust. 2 tej ustawy i są one uzależnione m.in. od rodzaju środka trwałego i warunków, w których jest on użytkowany. Częstotliwość dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych (uzależniono od określonych okoliczności) została wskazana w art. 16i ust. 3-4 ww. ustawy.

Natomiast w odniesieniu do amortyzacji dokonywanej z zastosowaniem stawek indywidualnych wskazać należy, iż zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Przepis art. 16j nie określa liczbowo minimalnej i maksymalnej wysokości indywidualnych stawek amortyzacyjnych, ale ustala minimalne okresy amortyzacji. W ten sposób podatnik może wyliczyć maksymalną wysokość stawek amortyzacyjnych. Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek ustalonych indywidualnie przez podatnika stanowi samodzielną metodę amortyzacji, uregulowaną w przepisie art. 16j ww. ustawy.

Podatnicy sami (uwzględniając warunki wymienione w tym przepisie) ustalają stawkę amortyzacyjną, a zatem nie ma powodu by ją później podwyższać lub obniżać. Metoda ta nie przewiduje ani obniżenia, ani podwyższenia stawki amortyzacyjnej ustalonej przez podatnika dla danego środka trwałego. W treści art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie ma odesłania do uregulowań zawartych w przepisie art. 16i tej ustawy. Również inne przepisy nie przewidują możliwości zastosowania przepisu art. 16i ww. ustawy do zmiany indywidualnych stawek amortyzacyjnych.

Mając zatem na uwadze cytowany powyżej art. 16h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka nie będzie uprawniona do zmiany (obniżenia lub podwyższenia) indywidualnie ustalonych stawek amortyzacyjnych.

Środki trwałe wykorzystywane przez podatnika w ramach prowadzonej działalności mogą podlegać ulepszeniu, przy czym stosowana w odniesieniu do nich metoda amortyzacji pozostaje tutaj bez znaczenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Wydatki ulepszeniowe powiększają wartość początkową środka trwałego stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Wskazać w tym miejscu należy, iż ulepszenie pozostaje bez wpływu na stosowaną w odniesieniu do danego środka trwałego metodę amortyzacji; w szczególności nie powoduje zmiany wybranej metody amortyzacji jak i nie może być amortyzowane samodzielne (w oderwaniu od środka trwałego, którego dotyczy). Wszelkie zasady i ograniczenia amortyzacji odnoszące się do ulepszonego środka trwałego dot. automatycznie samego ulepszenia.

Reasumując, stanowisko Spółki w zakresie możliwości zastosowanie obniżonej stawki amortyzacyjnej w odniesieniu do:

*   ulepszanych środków trwałych amortyzowanych zgodnie z art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe,
*   ulepszanych środków trwałych amortyzowanych zgodnie z art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, iż w sprawie będącej przedmiotem pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 wydane zostały odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.