Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.340.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-11
Teza: Opłaty Subskrypcyjne, dotyczące subskrypcji na
Oprogramowanie podlegają opodatkowaniu podatkiem u
źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w
konsekwencji Spółka, dokonując ich wypłaty, jest (i będzie)
zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od
tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: licencja
oprogramowanie
podatek-podatek pobierany u źródła
użytkownicy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Zwolnienie od podatku przychodów z tytułu należności
licencyjnych - warunki
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”, lub
    „Licencjobiorca”) z siedzibą przy ul. (...), zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców
    prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla (...), (...) KRS: (...), NIP: (...), REGON: (...) jest osobą
    prawną zarejestrowaną i działającą na podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka
    jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych, t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o CIT”).
    Spółka jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Głównym
    przedmiotem działalności Spółki jest (...). Przedmiotem działalności Spółki według
    nomenklatury PKD jest, w szczególności:
      - Badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i
      technicznych,
      - Działalność związana z oprogramowaniem;
      - Działalność usługowa w zakresie informacji;
      - Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna.
    (...) odbywa się na podstawie Umowy o świadczenie usług (...) na rzecz kontrahenta - B
    (położona oraz zarejestrowana w Państwie Izrael) usług związanych z (...) oraz (...), w tym,
    przykładowo:
      1) dostawą i obsługą oprogramowania;
      2) usług w zakresie tworzenia (...);
      3) usług w zakresie umieszczania i przetwarzania (...);
      4) wsparcia technicznych oraz doradczych dla użytkowników końcowych (...).
    W celu prawidłowego funkcjonowania Spółki koniecznie jest używanie nie tylko
    oprogramowania związanego z (...) oraz (...), ale także oprogramowania z zakresu
    podatkowego oraz prawnego.
    Na podstawie art. 11k Ustawy o CIT Spółka jest zobowiązana do przygotowania
    sprawozdania podatkowego w zakresie cen transferowych TPR-C(5). Sporządzenie ww.
    sprawozdania wymaga specjalistycznej wiedzy oraz danych. W celu należytego
    przygotowania sprawozdania konieczny jest dostęp do specjalistycznego oprogramowania
    - (...) oraz (...) (dalej jako: „Oprogramowanie”).
    Ww. oprogramowania służą do automatyzacji i optymalizacji przygotowywania
    dokumentacji cen transferowych, w tym przygotowania sprawozdania podatkowego.
    Wskazane oprogramowanie zapewnia spójność i dokładność sprawozdania, upraszcza
    zbieranie oraz analizę danych, a także obsługuje formaty dokumentacji zgodne z
    międzynarodowymi standardami, takimi jak (...) (...).
    Spółka planuje zakup dostępu do Oprogramowania (dostęp typu SaaS, opis poniżej) na
    podstawie Wewnątrzgrupowej Umowy Sublicencyjnej ((...); dalej jako: „Umowa

    Sublicencyjna”), która zostanie podpisana między A a B. Dostęp do Oprogramowania
    będzie odbywał się przez stronę internetową (...) na podstawie udzielonych przez B
    loginów i haseł.
    B jest izraelską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...), Izrael oraz
    posiada numer rejestracyjny: (...) (dalej jako: „Licencjodawca”). Licencjodawca nie jest
    właścicielem Oprogramowania, ale nabywa go bezpośrednio od właściciela.
    Na podstawie Umowy Sublicencyjnej Spółka planuje nabywać od Licencjodawcy
    niewyłącznej, niezbywalnej i odwołalnej Sublicencji na używanie Oprogramowania (dalej
    jako: „Sublicencja”). Spółka będzie nabywać Sublicencję w celu korzystania z
    Oprogramowania jako jego użytkownik końcowy (tzw. „end-user”), w ramach prowadzonej
    przez siebie działalności gospodarczej, w szczególności w celu przygotowania
    sprawozdania TPR-C(5).
    Spółka będzie wykorzystywać Oprogramowanie wyłącznie na własny użytek bez prawa
    dalszego udzielenia Sublicencji. Sublicencja zostanie udzielona za pośrednictwem usługi
    typu Software as a Service (dalej jako: „SaaS”). SaaS (z ang. oprogramowanie jako usługa)
    polega na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego w
    środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Model ten
    zwany jest również modelem subskrypcyjnym. SaaS to kompletne rozwiązanie
    programowe, w ramach którego cała podstawowa infrastruktura, oprogramowanie i dane
    aplikacji znajdują się w centrum danych dostawcy lub jego podwykonawcy, dzięki czemu
    użytkownik może korzystać z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
    Internetu, bez konieczności angażowania własnej infrastruktury i urządzeń.
    Spółka będzie dokonywać na rzecz Licencjodawcy cykliczne opłaty subskrypcyjne za
    Oprogramowanie za okres używania (dalej jako: „Opłaty Subskrypcyjne”).
    Na podstawie nabytej Sublicencji Spółka będzie uprawniona do dostępu przez stronę
    internetową za pośrednictwem SaaS oraz korzystania z Oprogramowania na całym
    świecie na okres nie więcej niż 12 miesięcy. Spółka w zamian za Opłaty Subskrypcyjne
    uzyskuje wyłącznie prawo do wykorzystania Oprogramowania dla własnych potrzeb w
    ściśle określonym zakresie. Umowa Sublicencyjna nie przenosi żadnych autorskich praw
    majątkowych do Oprogramowania, ani praw do infrastruktury Licencjodawcy oraz
    bezpośredniego właściciela Oprogramowania. Spółka nie będzie mogła modyfikować ani
    wyodrębniać udostępnionego mu Oprogramowania, ani udostępniać go podmiotom
    trzecim w całości ani w części.
    Mając na uwadze przedstawiony powyżej opis zdarzenia przyszłego, Spółka, jako płatnik,
    nabrała wątpliwości odnośnie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego
    (tzw. „podatku u źródła”), o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT („podatek u
    źródła”) od Opłat Subskrypcyjnych wypłacanych Licencjodawcy.

## Pytanie

Czy ponoszone przez Spółkę Opłaty Subskrypcyjne dotyczące subskrypcji na
    Oprogramowanie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji czy Spółka, dokonując ich wypłaty, jest (i będzie)
    zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art.
    26 ust. 1 Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, ponoszone Opłaty Subskrypcyjne dotyczące subskrypcji na
    Oprogramowanie oraz tzw. „licencji użytkownika końcowego” („end-user license”) nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o
    CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich wypłaty, nie będzie zobowiązana jako płatnik
    do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT.

    Należy wskazać, iż polski ustawodawca określił zamknięty katalog dochodów
    (przychodów), których uzyskanie przez podmioty zagraniczne powoduje powstanie
    obowiązku potrącenia podatku od tych należności u źródła. Przedmiotowy obowiązek
    spoczywa na podmiocie polskim wypłacającym należności zagranicznemu kontrahentowi.
    Na wstępie Spółka zwraca uwagę, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT
    „podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej”.
    W ust. 3 tego artykułu wymieniono dochody (przychody), które w szczególności uważa się
    za osiągane na terytorium Polski, a wśród nich dochody (przychody) z „tytułu należności
    regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez
    osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości
    prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia” (pkt 5).
    Natomiast w ust. 5 wskazano, że „za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5,
    uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią
    dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4”.
    Zgodnie z ust. 21 ust. 1 Ustawy o CIT: „podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów: 1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how), (...) - ustala się w wysokości 20% przychodów; (...)”.
    Na podstawie art. 26 ust. 1 zd. 1 Ustawy o CIT: „osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które
    dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania
    wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e”.
    Niemniej jednak, w opinii Spółki, wskazany wyżej przepis nie obejmuje swoim zakresem
    przypadku nabycia Sublicencji użytkownika końcowego (tzw. end-user), w tym za
    pośrednictwem usługi typu SaaS. Zatem pobór podatku u źródła nie dotyczy sytuacji
    udostępniania wyłącznie „kopii” Oprogramowania dla własnych potrzeb Spółki, tj. sytuacji
    udzielenia Sublicencji użytkownika końcowego - czyli wyłącznie do korzystania z
    Oprogramowania we własnym zakresie.
    Art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT reguluje opodatkowanie uzyskiwanych w Polsce przez
    nierezydentów, tj. podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT, m.in.
    przychodów uzyskiwanych „z praw autorskich i praw pokrewnych”, a więc tzw. „należności
    licencyjnych”. Przykładem takich należności licencyjnych są opłaty uzyskiwane z tytułu
    korzystania z utworu (prawa do rozporządzania utworem) w zakresie uzgodnionych pól
    eksploatacji, zgodnie z art. 50 czy (w odniesieniu do programów komputerowych) art. 74
    ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.).
    Ze względu, że Licencjodawca jest rezydentem podatkowym Izraela, do sytuacji opisanej
    we wniosku ma zastosowanie Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
    Państwa Izrael w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu
    się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Jerozolimie dnia 22
    maja 1991 r. (Dz.U. 1992 nr 28 poz. 124).

    Art. 12 ust. 3 ww. Umowy określa pojęcie „należności licencyjne”:
    „3. Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
    rodzaju należności uzyskiwane za użytkowanie lub prawo do użytkowania każdego prawa
    autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla
    kin i nagrań wideo oraz filmów i taśm dla nagrań radiowych lub telewizyjnych, każdego
    patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu
    produkcyjnego albo za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego, albo za udostępnienie informacji związanej
    ze zdobytymi doświadczeniami w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej”.
    Jak wynika z powyższego, o opłatach będących „należnościami licencyjnymi” w powyższym
    rozumieniu można zatem mówić wtedy, gdy osoba posiadająca prawa do programu
    komputerowego (np. jego autor) ceduje część lub całość tych praw w drodze udzielonej
    licencji na osobę trzecią w celu eksploatacji handlowej oprogramowania - gdy np. autor
    upoważnia osobę trzecią do zmodyfikowania oprogramowania w celu jego dalszego
    rozpowszechniania (w takiej zmodyfikowanej wersji) i osiągania z tego tytułu przychodów.
    Jednocześnie, na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego - np. w Komentarzu do
    Modelu Konwencji OECD (przykład niżej) - przyjmuje się, że takimi należnościami
    licencyjnymi (opodatkowanymi podatkiem u źródła) nie są opłaty za korzystanie z
    oprogramowania w oparciu o „licencję użytkownika końcowego” (end-user license). Chodzi
    tutaj o tego rodzaju licencję, która przyznaje uprawnienia pozwalające jedynie na
    faktyczne korzystanie z tego oprogramowania, zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Przykładowo, w Komentarzu wskazano, że:
    „14. W innych rodzajach transakcji prawa nabyte w związku z prawem autorskim są
    ograniczone do tych, które są niezbędne do umożliwienia użytkownikowi korzystania z
    programu, na przykład w przypadku, gdy nabywca otrzymuje ograniczone prawa do
    zwielokrotniania programu. Taka sytuacja ma zazwyczaj miejsce w przypadku transakcji
    nabycia kopii programu. Prawa przenoszone w takich przypadkach są specyficzne dla
    charakteru programów komputerowych. Umożliwiają one użytkownikowi kopiowanie
    programu, na przykład na dysk twardy komputera użytkownika lub w celach archiwalnych.
    (...) Niezależnie od tego, czy prawo to jest przyznane na mocy przepisów prawa, czy na
    podstawie umowy licencyjnej zawartej z właścicielem praw autorskich, skopiowanie
    programu na dysk twardy komputera lub do pamięci o dostępie swobodnym lub
    wykonanie kopii archiwalnej jest niezbędnym etapem korzystania z programu. W związku
    z tym prawa związane z tymi czynnościami kopiowania, o ile nie wykraczają one poza
    umożliwienie użytkownikowi skutecznego korzystania z programu, nie powinny być brane
    pod uwagę przy analizie charakteru transakcji dla celów podatkowych. Płatności w tego
    rodzaju transakcjach byłyby traktowane jako przychody handlowe zgodnie z art. 7.”
    („Model Tax Convention on Income and on Capital. Volume I and II (Updated 21
    November 2017) [online]. OECD, 2019. [dostęp 30-06-2025]. Dostęp w Internecie -
    http://dx.doi.org/10.1787/g2g972ee-en”, akapit 14 komentarza do art. 12).
    Z powyższego wynika, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu
    (co więcej nie ma znaczenia czy Oprogramowanie zostało zainstalowane na urządzeniu,
    czy dostęp został zapewniony przez SaaS), niepozwalające na wykorzystywanie tego
    programu komercyjnie (jego rozpowszechnianie czy sublicencjonowanie), nie stanowią
    podstawy do traktowania naliczanych opłat jako należności licencyjnych w rozumieniu
    Modelu Konwencji OECD. Takie opłaty są zbliżone bardziej do opłat za nabycie
    egzemplarza produktu do wykorzystania na własny użytek - programu, który można
    jedynie uruchomić (otworzyć) przez Internet.
    W konsekwencji dochód uzyskiwany w postaci takich opłat licencyjnych nie powinien na
    gruncie Modelu Konwencji OECD podlegać opodatkowaniu w oparciu o art. 12
    („Należności licencyjne”), tylko na podstawie art. 7 („Zyski przedsiębiorstw”).

    Natomiast w świetle polskiej Ustawy o CIT tego rodzaju opłaty nie powinny być
    traktowane jako przychody „z praw autorskich lub praw pokrewnych” z art. 21 ust. 1 pkt 1
    - nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie tego przepisu.
    Przedmiotem licencji „end-user” nie są bowiem prawa autorskie lub prawa pokrewne, do
    których odwołuje się ten przepis, tylko uprawnienie do używania egzemplarza utworu
    (faktycznego korzystania z niego, zgodnie z jego przeznaczeniem).
    W ocenie Spółki przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego Sublicencja, która została
    udzielona przez SaaS, oraz z tytułu której Spółka będzie dokonywać Opłaty Subskrypcyjne
    na rzecz Licencjodawcy, stanowi licencję użytkownika końcowego, o której mowa powyżej.
    Jak wskazano, Spółka planuje nabywać Sublicencję o charakterze niewyłączonym, w celu
    korzystania z Oprogramowania jako jego użytkownik, w ramach prowadzonej przez siebie
    działalności gospodarczej. Spółka będzie wykorzystywać Oprogramowanie wyłącznie na
    własny użytek, w szczególności w celu przygotowania sprawozdania TPR-C(5).
    Jednocześnie Spółka nie dysponuje prawem do wprowadzania zmian w Oprogramowaniu
    w żadnym zakresie. Co więcej, Spółka nie dysponuje również prawem do
    rozpowszechniania (w tym użyczania lub najmowania) Oprogramowania ani jego kopii. Na
    podstawie udzielonej Sublicencji Spółka nie może np. wprowadzić zmian w
    Oprogramowaniu i rozpocząć jego dalszego rozpowszechniania, jako sprzedaży nowego
    (ulepszonego) produktu rynkowego. Jak też wskazano, Spółka nie ma też prawa do
    udzielania jakichkolwiek sublicencji na rzecz osób trzecich; Spółka nie może też upoważnić
    żadnej innej osoby do korzystania z Oprogramowania w tym znaczeniu, że nie może go
    udostępnić innemu podmiotowi.
    Ponadto, w ramach udzielonej Sublicencji nie zostają na Spółkę przeniesione jakiekolwiek
    majątkowe prawa autorskie do Oprogramowania. Zakres udzielonej przez Licencjodawcę
    Sublicencji nie pozwala zatem Spółce na jakiekolwiek wykorzystywanie tego programu
    komercyjnie (jego rozpowszechnianie czy sublicencjonowanie). Na Spółkę nie scedowano
    żadnych praw, które pozwalałby jej na eksploatację handlową Oprogramowania - np.
    prawo do zmodyfikowania Oprogramowania w dowolnym zakresie i następnie jego
    sprzedaż pod nową nazwą.
    Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności, w ocenie Spółki Sublicencja nabyta
    przez Spółkę od Licencjodawcy i otrzymana na podstawie SaaS ma charakter licencji
    użytkownika końcowego (end-user license). Wobec tego opłaty ponoszone z tytułu tej
    Sublicencji w postaci opłat za subskrypcję nie powinny być traktowane jako „należności
    licencyjne” - przychody z tytułu praw autorskich i praw pokrewnych, o których mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT.
    A zatem, zgodnie z pytaniem i przedstawionym stanowiskiem we wniosku, ponoszone
    przez Spółkę Opłaty Subskrypcyjne, jako dotyczące tzw. „licencji użytkownika końcowego”
    („end-user license”), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich wypłaty, nie będzie
    zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art.
    26 ust. 1 Ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

    Interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z podmiotem wymienionym we wniosku, dla
    którego dane w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami
    zostały przez Państwa wskazane.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.