Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-1266/14/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-12-11
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług dokonanych za pomocą kart paliwowych.
Słowa kluczowe: karta; odliczenia-prawo do odliczenia; paliwo; podatek-podatek naliczony; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług dokonanych za pomocą kart paliwowych sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 12 września 2014 r. (data wpływu 18 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług dokonanych za pomocą kart paliwowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług dokonanych za pomocą kart paliwowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność w zakresie towarowego transportu drogowego (PKD 49.41.2) i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym dla potrzeb tego podatku w Polsce. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wykorzystuje pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (ciągniki siodłowe), spełniające warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarowi usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), konieczne do uzyskania możliwości odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliw używanych do napędu tych pojazdów, nabyciu innych materiałów eksploatacyjnych, a także usług serwisowych. W stosunku do tych pojazdów Spółce przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wskazanych wydatków.

W celu uproszczenia obiegu dokumentów, ułatwienia kierowcom tankowania samochodów, wyeliminowania otrzymywania wielu faktur na rzecz zbiorczego fakturowania, jak też uzyskania dostępu do prostego i przejrzystego monitorowania wydatków, Spółka zawarła umowę handlową ze spółką D. oferującą karty upoważniające do zakupu paliw i usług motoryzacyjnych. Celem umowy jest umożliwienie Spółce bezgotówkowego nabywania lub korzystania z dostaw i usług związanych z eksploatacją pojazdów, oferowanych za pośrednictwem ww. spółki przez związanych z nią umowami partnerów serwisowych i punkty serwisowe.

Warunki umowy określone zostały w Ogólnych Warunkach Handlowych. W celu realizacji umów D. udostępnił Spółce samodzielnie lub wspólnie z powiązanymi partnerami aplikacje lub inne środki umożliwiające ewidencjonowanie wykorzystywanych dostaw lub usług. Karta uprawnia Spółkę i podmioty pomagające jej w wykonywaniu zobowiązania, nabywać bezgotówkowo towary wyłącznie do komercyjnych i związanych z pojazdami celów u powiązanych umownie z D. partnerów serwisowych lub korzystać ze świadczonego dzieła i usług, a także innych świadczeń. Powyższe może być ograniczone w D. poprzez wybrany przez Spółkę poziom uprawnień określony na karcie. Aplikacja D. umożliwia Spółce korzystanie z karty w trybie elektronicznym. Ponadto D. udostępnia samodzielnie lub za pośrednictwem swoich partnerów pozostałe urządzenia do ewidencjonowania dostaw i usług.

Spółka ma prawo nabywać bezgotówkowo u partnerów serwisowych powiązanych z D. określone towary i usługi. Określona kategoria towarów i usług zależy od uzgodnień między Spółką i D. dotyczących udostępnionych aplikacji i innych środków. Ani D., ani jego punkt czy partner, nie są zobowiązani do świadczenia dostaw i usług lub do zawierania poszczególnych umów dotyczących zakupu dostaw i usług przez Spółkę. Takie zobowiązanie powstaje w momencie zawarcia umowy jednostkowej dotyczącej określonej dostawy. Dostawy są generalnie realizowane w imieniu i na rachunek D. na podstawie umów zawieranych z partnerami serwisowymi. W przypadkach, w których nie można lub można tylko częściowo uzgodnić tego z partnerem serwisowym, D. jest pośrednikiem w zakresie oferty usług. D. zastrzega sobie własność do określonej dostawy i usługi do momentu całkowitego uregulowania wszystkich należności wynikających z umowy handlowej. Transakcje rozliczane są w taki sposób, że stacje paliw, z którymi D. zawarła stosowne umowy, za wydane paliwa fakturują i obciążają D. Natomiast D. wystawia faktury dla Spółki. Spółka nie występuje względem partnerów D. jako nabywca towarów i usług i nie jest odpowiedzialna za uregulowanie należności wynikających z zaewidencjonowanych na kartach paliwowych zakupów. Pomiędzy partnerem a Spółką nie istnieje żaden stosunek prawny. Partnerzy wystawiają na D. faktury z tytułu dostaw zarejestrowanych na kartach paliwowych. Spółka nie otrzymuje od partnerów rabatów na realizowane zakupy. W rezultacie należy stwierdzić, że poprzez zawarcie umów z partnerami na wprowadzenie struktury rozliczeń zakupów przy użyciu kart paliwowych realny wpływ na cenę towarów i usług nabywanych przez Spółkę ma D.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, w części związanej ze sprzedażą opodatkowaną, z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług dokonanych za pomocą kart paliwowych, zarówno w stanie prawnym przed dniem 1 kwietnia 2014 r., jak i od tego dnia?

Zdaniem Wnioskodawcy, faktury otrzymane od D. dają prawo do odliczenia wynikającego z nich podatku naliczonego. Faktury te dokumentują odpłatną sprzedaż towarów i usług wydanych lub wykonanych przez partnerów serwisowych D. (stacje paliw) na rzecz Spółki, ale w imieniu i na rachunek D. Transakcje te przebiegają wg modelu przewidzianego w art. 7 ust. 8 ustawy o podatku VAT, w myśl którego w przypadku, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach. W niniejszym stanie faktycznym, partner serwisowy D. dokonuje dostawy na rzecz i rachunek D., a następnie D. dokonuje dostawy tego samego towaru na rzecz Spółki. Mimo, że towar zostanie wydany przez partnera bezpośrednio Spółce, a D. fizycznie nie wejdzie w jego posiadanie, to jednak na mocy art. 7 ust. 8 ustawy o VAT powstanie fikcja prawna, zgodnie z którą D. dokona dostawy wydanego przez partnera towaru. Nabywając towar od partnera D. nabywa również prawo do rozporządzania nim jak właściciel. Prawo to realizowane jest przez system teleinformatyczny D., za pomocą którego wyraża on zgodę na zawarcie transakcji przy użyciu karty paliwowej. Warunki cenowe nabywanych towarów i usług uzgadniane są między Spółką i D., a nie między Spółką i partnerem, który wydaje towar. Cena jaką Spółka zapłaci za paliwo, różnić się może od cen stosowanych wobec innych klientów nie korzystających z kart paliwowych, jest ona uzgadniana między D. i partnerem. Na podstawie umowy łączącej Spółkę z D., w przypadku, gdy towary i usługi zostały nabyte w imieniu D., reklamacje dotyczące jakości i/lub ilości należy zgłaszać również do D., powiadamiając partnera. Zgodnie z tymi postanowieniami, to spółka D. jest odpowiedzialna za ewentualne reklamacje.

Należy zauważyć, że dostawy towarów i usług, których dotyczy niniejszy wniosek, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, a towary i usługi, które są nabywane przez Spółkę, nie są od tego podatku zwolnione. W związku z tym D. wystawiając fakturę, uwzględnia obowiązującą dla danego towaru lub usługi stawkę podatku. Spółce zaś, w oparciu o art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przysługuje prawo do odliczenia podatku wynikającego z tych faktur. Stosownie do art. 7 ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Z cyt. wyżej przepisów art. 7 ustawy o VAT wynika, że w sytuacji, w której podatnik działając we własnym imieniu bierze udział w dostawie towaru w taki sposób, że zakupiony towar wydaje nabywcy lub też towar ten wydaje pierwszy z podmiotów na rzecz ostatniego w kolejności nabywcy, przyjmuje się, że podatnik ten nabył towar a następnie dokonał dostawy tego towaru. Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje towar, a następnie w stanie „nieprzetworzonym” odsprzedaje go swojemu kontrahentowi. Zarówno przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie regulują zagadnienia odsprzedaży towaru. Uznaje się, że odsprzedaż towaru jest dostawą towaru realizowaną bezpośrednio przez podatnika (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) lub realizowaną na zasadach określonych w art. 7 ust. 8 ustawy. W rezultacie w obu ww. przypadkach ostatecznie obciążany podatkiem VAT jest nie pierwotny nabywca towaru, lecz ich rzeczywisty użytkownik.

Przez świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Art. 8 ust. 2a ustawy stanowi, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Powołany przepis dotyczy sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie w „stanie nieprzetworzonym” odsprzedaje ją swojemu kontrahentowi. W myśl ww. przepisu jest on traktowany tak, jakby świadczył tę usługę. Świadczenie takich usług powinno zostać zatem opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla danego rodzaju usługi.

Przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie w wydawanych interpretacjach i orzeczeniach sądów administracyjnych. I tak, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 20 maja 2014 r. nr IBPP2/443-113/14/ICz wskazał, że „Odnosząc się do możliwości zakwalifikowania transakcji z udziałem kart paliwowych jako transakcji (dostaw) łańcuchowych, o których mowa ww. art. 7 ust. 8 ustawy należy podkreślić, że warunkiem niezbędnym zaistnienia omawianego unormowania jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Wskazany artykuł bazuje zatem na konstrukcji opartej na fikcji prawnej, zgodnie z którą - dla potrzeb podatku VAT - przyjmuje się, że dostawy towarów dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, mimo że wydanie towaru ma miejsce tylko raz. W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, czyli - w istocie - przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie przeniesienie) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem gdy pośrednik ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, ale także przykładowo obciążony zostaje ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że transakcje dokonywane pomiędzy D. a Spółką, polegające na obciążaniu jej za towary i usługi wydane/wykonane dla niej bezpośrednio przez Dostawców stanowią odpłatną dostawę towarów (prawo do dysponowania towarami jak właściciel przechodzi na Wnioskodawcę) i odpłatne świadczenie usług, które to czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem - co do zasady - stwierdzić należy, że Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku od towarów i usług z faktur otrzymanych od D. związanych z korzystaniem z kart paliwowych, w zakresie w jakim nabywane przez niego towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.”

Taka linia interpretacyjna zawarta jest również w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 maja 2013 r. nr IPPP2/443-100/13-5/MM oraz z dnia 3 lutego 2014 r. nr IPPP2/443-1272/13-2/KBr.

Ponadto, takie stanowisko zaprezentowano w orzecznictwie, na przykład w wyrokach: WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 3280/12 i III SA/Wa 1739/12 oraz w wyroku NSA sygn. akt I FSK 906/13.

W świetle powyższego Spółka stoi na stanowisku, że w zaistniałym stanie faktycznym przysługuje jej - na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT - prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od D., dokumentujących zakup towarów i usług, w tym zakup paliwa, dokonanych przy użyciu kart paliwowych, w takim zakresie, w jakim te towary i usługi wykorzystywane są do czynności podlegających opodatkowaniu i służą pojazdom o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t., zarówno w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 kwietnia 2014 r., jak i po tym dniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Zaznaczenia wymaga fakt, że w niniejszej interpretacji indywidualnej nie dokonano oceny, czy spółka D – na gruncie przepisów innych niż te dotyczące podatku od towarów i usług – jest podmiotem uprawnionym do dokonywania obrotu paliwem.

Ponadto informuje się, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.