Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.768.2025.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu planowanej sprzedaży prawa
własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
wieczystego.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość zabudowana
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej skutków
    podatkowych sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 19 listopada 2025 r.
    (wpływ 20 listopada 2025 r.) oraz z 24 listopada 2025 r. (wpływ 24 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca.

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną, co określa
    art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity
    Dz. U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm).
    Powiat jest jednostką samorządu terytorialnego zarejestrowaną jako podatnik VAT.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (jedn. tekst Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z póżn. zm.), Starosta reprezentuje Skarb Państwa w
    zakresie gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa
    położonymi na terenie powiatu.
    W zakresie czynności dokonywanych w myśl przepisów ustawy o gospodarce
    nieruchomościami w imieniu Skarbu Państwa przez Starostę, podatnikiem podatku VAT
    obowiązanym do ewidencji i ujmowania w deklaracjach VAT czynności dotyczących
    własności Skarbu Państwa jest Powiat.
    (...) wystąpili do Starosty (...) w trybie art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.) z
    żądaniem sprzedaży na Ich rzecz nieruchomości położonej w (...), obejmującej działkę nr
    (...) o powierzchni 0,2070 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w ich
    użytkowaniu wieczystym.
    Starosta (...) działający imieniem Skarbu Państwa prowadzi postępowanie w
    przedmiotowej sprawie.
    Prawo użytkowania wieczystego wyżej wymienionej nieruchomości zostało ustanowione
    przed dniem 1 maja 2004 r., tj. z dniem 5 grudnia 1990 r. na podstawie decyzji Wojewody
    (...) z dnia 29 sierpnia 1994 r. na rzecz poprzednika prawnego wyżej wymienionych osób,
    tj. (...) . Budynki znajdujące się na ww. nieruchomości stanowiły odrębny od gruntu
    przedmiot własności wyżej wymienionego podmiotu.
    Prawo użytkowania wieczystego gruntu było przedmiotem obrotu w roku 2002.
    Aktem notarialnym Rep. (...) z 5 listopada 2002 r. (...) nabyli ustanowione w 1990 r. wyżej
    wymienione prawo użytkowania wieczystego oraz własność posadowionych na niej
    budynków, budowli, składników budowlanych urządzeń.
    Wartość rynkowa prawa własności nieruchomości gruntowej – działki nr (...) wynosi (...) zł.
    Wartość ta ustalona została na podstawie operatu szacunkowego z daty 25 sierpnia 2025
    r.
    Zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
    użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
    życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
    społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    Sprzedaż nieruchomości Skarbu Państwa oddanej w użytkowanie wieczyste na rzecz
    użytkownika wieczystego jest odpłatna, a warunki jej sprzedaży określone zostały w art.
    198h wyżej wymienionej ustawy ust. 1 w następujący sposób:
    a) w przypadku zapłaty jednorazowo – jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości określonej na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży;

    b) w przypadku rozłożenia na raty – jako dwudziestopięciokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości określonej na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
    Wartość nieruchomości gruntowej obejmującej działkę nr (...) o powierzchni 0,2070 ha,
    położonej w (...) wynosi (...) zł (słownie: (...) złotych 00/100).
    Stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ustalona jest w
    wysokości 3%. Opłata z tytułu użytkowania wieczystego nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT, a to z uwagi na fakt, iż prawo użytkowania wieczystego ustanowione
    zostało przed 1 maja 2004 r.
    Użytkownicy wieczyści oświadczyli, że na nieruchomości jest prowadzona działalność
    gospodarcza.
    Zatem, w przypadku zapłaty jednorazowej cena nieruchomości wynosiłaby (...) zł.
    Tryb i zasady sprzedaży zostały określone w art. 70 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, a w przypadku przedsiębiorców, gdy udzielona pomoc przekracza limit
    pomocy de minimis stosuje się dopłaty o których mowa w art. 69a cytowanej ustawy.
    Pytania
    1. Czy w przypadku zawarcia umowy sprzedaży gruntu Skarbu Państwa na rzecz
      użytkownika wieczystego czynność ta opodatkowana jest podatkiem VAT?
    2. Czy do ceny sprzedaży ustalonej w trybie art. 198h ustawy o gospodarce
      nieruchomościami należy doliczyć podatek VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Sprzedaż nieruchomości gruntowej – działki nr (...) na rzecz dotychczasowych
    użytkowników wieczystych nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) i nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż doszło już do dostawy tej
    nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego.
    Sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
    nieruchomości, stanowić będzie jedynie zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości i
    nie wpływa na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał przed 1 maja 2004 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
          imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
          towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
          umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
          sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
          następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
          ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
          komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
          jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
          ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
          przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
          spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
          członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
          lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
          własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz

    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek

      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
          pierwszą opłatę i opłaty roczne.

        2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
          w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia
          zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa „Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego”, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
          wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
          gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
          gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
          cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może
          wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
        2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
        1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31
          grudnia 1997 r.;
        2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
          oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
        3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
          rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i
          przystaniach morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
        4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu
          działkowego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o
          rodzinnych ogrodach działkowych;
        5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
        3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
          toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
          użytkowanie wieczyste.
        4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego
          powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
          notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
          Państwa cenę nieruchomości ustala się:
        1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
          stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
          dzień zawarcia umowy sprzedaży;
        2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
          stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
          dzień zawarcia umowy sprzedaży.

        2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
          terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
          dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
          procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
          nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży,
          jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień
          zawarcia umowy sprzedaży.
        3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
          roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy
          się postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej,
          właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę
          procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze
          sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo jednostką samorządu
    terytorialnego zarejestrowaną jako podatnik VAT. Pan (...) wystąpili do Starosty (...) w
    trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami z żądaniem sprzedaży na ich
    rzecz nieruchomości położonej w (...), obejmującej działki nr (...) o powierzchni łącznej
    0,2070 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w Ich użytkowaniu wieczystym.
    Starosta (...) działający imieniem Skarbu Państwa prowadzi postępowanie w
    przedmiotowej sprawie.
    Prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości zostało ustanowione przed dniem 1
    maja 2004 r., tj. z dniem 5 grudnia 1990 r. na podstawie decyzji Wojewody (...) z 29
    sierpnia 1994 r. na rzecz poprzednika prawnego, tj. (...). Budynki znajdujące się na ww.
    nieruchomości stanowiły odrębny od gruntu przedmiot własności wyżej wymienionego
    podmiotu.
    Prawo użytkowania wieczystego gruntu było przedmiotem obrotu w roku 2002. Aktem
    notarialnym z 5 listopada 2002 r. (...) nabyli ustanowione w 1990 r. ww. prawo
    użytkowania wieczystego oraz własność posadowionych budynków, budowli, składników
    budowlanych urządzeń.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku zawarcia umowy sprzedaży
    gruntu Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego czynność ta opodatkowana jest
    podatkiem VAT oraz czy do ceny sprzedaży ustalonej w trybie art. 198h ustawy o
    gospodarce nieruchomościami należy doliczyć podatek VAT.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości
    ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.

    W związku z tym, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej, o której mowa we
    wniosku, na rzecz aktualnych użytkowników wieczystych, będzie w istocie
    przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i
    będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie
    wpłynie na „władztwo rzeczy”, które pierwszy użytkownik już uzyskał.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż opisanej nieruchomości – działki nr (...)
    na rzecz użytkowników wieczystych, będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie
    określonym w art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania
    wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności
    tej nieruchomości, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości, w związku z czym, nie będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecni użytkownicy wieczyści nabyli
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.
    Podsumowanie
    Zawarcie umowy sprzedaży gruntu Skarbu Państwa – działki nr (...) na rzecz obecnych
    użytkowników wieczystych nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy i sprzedaż ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. T
    ym samym do ceny sprzedaży nieruchomości gruntowej nie należy doliczać podatku VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.