Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.6.2025.1.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-17
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na psychoterapię.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; lekarze
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 1 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan lekarzem prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której
    świadczy Pan usługi medyczne. Pana praca wymaga codziennego podejmowania decyzji o

    dużej odpowiedzialności, które bezpośrednio wpływają na zdrowie i życie pacjentów.
    Charakter zawodu wiąże się z wysokim poziomem stresu, koniecznością pracy pod presją
    czasu oraz regularnym kontaktem z trudnymi przypadkami medycznymi, co prowadzi do
    długotrwałego obciążenia psychicznego. W wyniku wieloletniego wykonywania zawodu
    zdiagnozowano u Pana wypalenie zawodowe (ang. burnout syndrome), co zostało
    potwierdzone zaświadczeniem od lekarza psychiatry. Diagnoza ta wynikała m.in. z
    objawów takich jak chroniczne zmęczenie, problemy z koncentracją, drażliwość oraz
    obniżenie motywacji do pracy. Wypalenie zawodowe zostało również potwierdzone przez
    lekarza medycyny pracy, który stwierdził, że Pana obecny stan zdrowia wymaga wsparcia
    psychologicznego, aby umożliwić dalsze wykonywanie obowiązków zawodowych w sposób
    bezpieczny zarówno dla Pana, jak i Pana pacjentów. Na podstawie zaleceń psychiatry oraz
    psychoterapeuty rozpoczął Pan regularną terapię psychologiczną, której celem jest
    przeciwdziałanie skutkom wypalenia zawodowego, odbudowanie Pana zasobów
    psychicznych i zdolności do pracy. Terapia ta jest szczególnie istotna w kontekście
    wykonywania Pana zawodu, ponieważ wymaga on zachowania pełnej sprawności
    psychicznej, odporności na stres oraz podejmowania decyzji w stanie wysokiej
    koncentracji. Warto również podkreślić, że Pana działalność gospodarcza opiera się
    wyłącznie na Pana osobistej pracy i kwalifikacjach jako lekarza. W związku z tym Pana
    zdolność do generowania przychodów jest bezpośrednio zależna od Pana zdrowia
    psychicznego i fizycznego. Brak terapii mógłby skutkować dalszym pogorszeniem stanu
    zdrowia, ograniczeniem zdolności do pracy, a w konsekwencji - spadkiem przychodów lub
    całkowitą utratą źródła dochodu. Koszty terapii psychologicznej, które Pan ponosi, są
    zatem bezpośrednio związane z utrzymaniem zdolności do pracy oraz zabezpieczeniem
    źródła przychodów. Terapia jest niezbędna do przeciwdziałania skutkom wypalenia
    zawodowego oraz do zapewnienia jakości usług świadczonych na rzecz pacjentów.

## Pytanie

Czy koszty związane z psychoterapią mogą być uwzględnione w kosztach uzyskania
    przychodu Pana działalności gospodarczej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że wydatki na terapię psychologiczną, mającą na celu leczenie
    zdiagnozowanego wypalenia zawodowego, są ściśle związane z prowadzoną przez Pana
    działalnością gospodarczą jako lekarza. W swojej pracy wykonuje Pan zadania wymagające
    ogromnej odpowiedzialności, koncentracji oraz podejmowania kluczowych decyzji
    wpływających na zdrowie i życie pacjentów. Stres oraz długotrwałe obciążenie psychiczne
    wynikające z charakteru zawodu doprowadziły do wypalenia zawodowego, co zostało
    potwierdzone zaświadczeniami od lekarza psychiatry, lekarza medycyny pracy oraz
    psychoterapeuty. Wypalenie zawodowe jest schorzeniem uznanym przez Światową
    Organizację Zdrowia (WHO) za poważne zaburzenie związane z warunkami pracy. W Pana
    przypadku, jego konsekwencje bezpośrednio wpływają na możliwość prowadzenia
    działalności gospodarczej w sposób rzetelny i bezpieczny zarówno dla Pana, jak i Pana
    pacjentów. Terapia psychologiczna, którą Pan podjął, jest zatem niezbędna, aby:
    przywrócić pełną zdolność do wykonywania obowiązków zawodowych, utrzymać jakość
    świadczonych usług medycznych, zapobiec dalszemu pogorszeniu stanu zdrowia
    psychicznego i fizycznego, co mogłoby skutkować czasową lub trwałą niezdolnością do
    pracy. Wydatki te mają zatem charakter celowy i konieczny, gdyż bez ich poniesienia nie
    byłby Pan w stanie skutecznie i bezpiecznie kontynuować działalności. Warto również
    zauważyć, że psychoterapia nie stanowi wydatku o charakterze osobistym, lecz jest
    środkiem niezbędnym do przeciwdziałania skutkom choroby zawodowej, jaką w Pana
    przypadku jest wypalenie zawodowe. Dodatkowo pragnie Pan wskazać, że brak terapii
    skutkowałby nie tylko pogorszeniem Pana zdrowia, ale również mógłby wpłynąć
    negatywnie na sytuację finansową Pana działalności gospodarczej poprzez spadek jakości
    usług, ograniczenie liczby pacjentów, a w skrajnym przypadku - całkowite zaprzestanie
    wykonywania zawodu. Terapia jest więc inwestycją w utrzymanie zdolności zarobkowej

    oraz stabilności ekonomicznej prowadzonej działalności. Mając na uwadze powyższe,
    uważa Pan, że wydatki na terapię psychologiczną spełniają warunki określone w art. 22
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako koszty uzyskania
    przychodów, ponieważ są bezpośrednio związane z prowadzoną przez Pana działalnością
    gospodarczą, służą zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów i nie mają
    charakteru wydatków osobistych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności
    gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważyć należy, że
    przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu
    rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie
    dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że
    poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód).
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-
    skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego
    związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodu w przyszłości.

    Kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku
    przyczynowo-skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie,
    których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego
    funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
        być poniesiony przez podatnika,
        być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów,
        pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        być definitywny (rzeczywisty), czyli wartość poniesionego wydatku nie może zostać
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        zostać właściwie udokumentowany,
        wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
        ustawy.
    Wydatki, o których mowa w analizowanej sprawie nie zostały wymienione w katalogu
    zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednak sam fakt niewymienienia określonego wydatku w art. 23 ust. 1 ww. ustawy, zawieraj
    ącym katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie przesądza
    automatycznie o możliwości uwzględnienia tego wydatku przy ustalaniu podstawy
    opodatkowania. Konieczne jest wykazanie związku ponoszonych kosztów z prowadzoną
    przez podatnika działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanym z tej działalności
    przychodem.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II
    FSK 3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem, a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Podkreślenia również wymaga fakt, że:
      Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc
      uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz
      ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.
    Potwierdzają to np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r.
    sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14.
    Zatem jeśli jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania

    przychodów sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić
    do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany
    związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, w ramach której
    świadczy Pan usługi medyczne. Wyjaśnił Pan, że charakter zawodu wiąże się z wysokim
    poziomem stresu, koniecznością pracy pod presją czasu oraz regularnym kontaktem z
    trudnymi przypadkami medycznymi, co prowadzi do długotrwałego obciążenia
    psychicznego. Wskazał Pan, że w wyniku wieloletniego wykonywania zawodu
    zdiagnozowano u Pana wypalenie zawodowe. Na podstawie zaleceń psychiatry i
    psychoterapeuty rozpoczął Pan regularną terapię psychologiczną.
    Wątpliwości Pana sprowadzają się do ustalenia, czy poniesione przez Pana wydatki na
    psychoterapię indywidualną stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    W mojej ocenie, wskazane we wniosku wydatki na psychoterapię indywidualną mają
    charakter osobisty, a ich poniesienie ma na celu jedynie poprawę Pana warunków
    zdrowotnych i ochronę Pana zdrowia, a nie wykonywanie działalności gospodarczej. Bez
    wątpienia zły stan zdrowia może przełożyć się na niemożność wykonywania działalności
    gospodarczej a zdrowie psychiczne pozwala realizować przychody z tej działalności, ale nie
    sposób uznać, że są to wydatki ponoszone w celu osiągnięcia przychodów. Brak jest
    bowiem ich związku z wykonywaną działalnością gospodarczą.
    Wydatki, jakie ponosi Pan na psychoterapię indywidualną nie mają związku z prowadzoną
    przez Pana pozarolniczą działalnością gospodarczą, gdyż bezpośrednim celem ich
    poniesienia jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organizmu.
    Wydatek na psychoterapię indywidualną nie ma także na celu ani zachowania, ani
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Dodatkowo wskazuję, że praktycznie każda praca wywołuje stres, a wiele zawodów
    związanych jest z dużą odpowiedzialnością. Każda praca/rodzaj prowadzonej działalności
    gospodarczej ma określony wpływ/nie pozostaje obojętny względem zdrowia, także
    zdrowia psychicznego.
    W sytuacji, gdy uczęszcza Pana na spotkania z terapeutą celem znalezienia przyczyny,
    które powodują reakcje Pana organizmu to spełnia Pan własne potrzeby osobiste, których
    wymaga stan Pana zdrowia (jeśli nie radzi sobie Pan ze stresem), niezależnie od tego czy
    prowadzi Pan działalność gospodarczą.
    Powyższe zatem oznacza, że nie jest spełniona, w stosunku do wydatków na Pana
    psychoterapię indywidualną, podstawowa przesłanka zaliczania wydatków do kosztów
    uzyskania przychodu zawarta w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, co oznacza, że wydatki te nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Reasumując, wydatki związane z Pana psychoterapią indywidualną, nie mają związku z
    prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą i nie są wydatkami ponoszonym w celu
    powstania lub zwiększenia przychodu oraz zabezpieczenia lub zachowania źródła
    przychodu jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Nie można zatem ich uznać za
    koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Tym samym Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.