Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.99.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-29
Teza: W zakresie powstania przychodu z tytułu sprzedaży
wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę z
Faktorem umowy faktoringu oraz wliczenia tego przychodu do
limitu przychodów warunkujących obowiązek sporządzenie
informacji o strategii. podatkowej.
Słowa kluczowe: strategia-strategia podatkowa
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przychody ze sprzedaży rzeczy i
praw majątkowych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Podawanie do publicznej
wiadomości informacji o realizowanej strategii
podatkowej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 27b-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 27c-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lutego 2025 roku wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie powstania przychodu z tytułu sprzedaży wierzytelności własnych w wyniku
    zawarcia przez Spółkę z Faktorem umowy faktoringu oraz wliczenia tego przychodu do
    limitu przychodów warunkujących obowiązek sporządzenie informacji o strategii
    podatkowej.
    Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 2 kwietnia 2025 r. (data
    wpływu tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „Faktorant”) jest osobą prawną z siedzibą
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która jest polskim rezydentem podatkowym, tj.
    podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób
    prawnych, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W ramach swojej działalności operacyjnej Spółka produkuje opakowania z tworzyw
    sztucznych, aluminium i papieru.
    Rok podatkowy Wnioskodawcy rozpoczyna się 1 lipca danego roku i kończy 30 czerwca
    roku kolejnego. Tym samym w dalszej części niniejszego wniosku Spółka posługuje się
    skrótem „FY24” odnoszącym się do okresu od 1 lipca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r.
    Spółka zawarła umowę faktoringu (dalej: „Umowa”) z instytucją finansową (dalej: „Faktor”),
    którego oddział zlokalizowany jest we (...). Przedmiotem zawartej Umowy jest zapewnienie
    finansowania Spółce w oparciu o wierzytelności z tytułu sprzedaży dokonywanej na rzecz
    kontrahenta Spółki (dalej: „Kontrahent”).
    Zawarcie Umowy wynikało z faktu prowadzenia działalności operacyjnej (produkcyjnej), a
    samo zbywanie wierzytelności nie stanowi dla Spółki odrębnego rodzaju działalności.
    Innymi słowy, gdyby nie fakt prowadzenia działalności podstawowej, Spółka nie zawarłaby
    Umowy i nie dokonywała zbycia wierzytelności (ponieważ wierzytelności te w ogóle by nie
    powstały).
    Umowa wykazuje cechy faktoringu pełnego (z regresem), jednak zawiera również pewne
    elementy charakterystyczne dla faktoringu niepełnego (bez regresu) lub innej umowy
    nienazwanej, umożliwiającej krótkoterminowe finansowanie bez przenoszenia ryzyka
    niewypłacalności dłużnika na faktora. Z treści zawartej Umowy wynika, że Faktor, według
    własnego uznania (ale biorąc pod uwagę wskazania Kontrahenta co do faktur, które mają
    zostać objęte faktoringiem):
    - nabywa odpowiednie należności udokumentowane fakturami wystawionymi przez
      Spółkę na rzecz Kontrahenta określone jako Potwierdzone Faktury Zdyskontowane (w
      Umowie: (...) dalej: „CDI”) poprzez zapłatę odpowiednich kwot należnych Spółce w
      dacie zakupu tych należności z zastosowaniem mechanizmu dyskonta (tj. cena
      nabywanych wierzytelności jest pomniejszona o ustalone dyskonto) oraz
    - w odniesieniu do faktur, które nie zostały potwierdzone przez Faktora jako CDI (w
      Umowie: (...); dalej: „CRI”), przekaże Spółce zgłoszoną wartość każdej CRI po wartości
      nominalnej. W tym przypadku wynagrodzeniem Faktora będzie m.in. prowizja
      (commission).

    Z postanowień Umowy wynika, że wykazuje ona dwojaki charakter. Z jednej strony może
    ona przybrać formę faktoringu pełnego (z regresem). Z drugiej zaś przewiduje pewne
    elementy charakterystyczne dla faktoringu niepełnego (bez regresu) lub innej umowy
    nienazwanej, umożliwiającej krótkoterminowe finansowanie bez przenoszenia ryzyka
    niewypłacalności dłużnika na faktora. Z treści zawartej Umowy wynika bowiem, że Faktor,
    według własnego uznania (ale biorąc pod uwagę wskazania Kontrahenta co do faktur,
    które mają zostać objęte faktoringiem):
    - nabywa odpowiednie należności udokumentowane fakturami wystawionymi przez
      Spółkę na rzecz Kontrahenta określone jako Potwierdzone Faktury Zdyskontowane (tj.
      CDI) poprzez zapłatę odpowiednich kwot należnych Spółce w dacie zakupu tych
      należności z zastosowaniem mechanizmu dyskonta (tj. cena nabywanych
      wierzytelności jest pomniejszona o ustalone dyskonto) oraz
    - w odniesieniu do faktur, które nie zostały potwierdzone przez Faktora jako CDI,
      przekaże Spółce zgłoszoną wartość każdej CRI po wartości nominalnej. W tym
      przypadku wynagrodzeniem Faktora będzie m.in. prowizja (commission).
    Tym samym, w przypadku wierzytelności Spółki, które zostały zakwalifikowane jako CDI,
    następuje ich odpłatne zbycie na rzecz Faktora, które ma definitywny charakter, tj. Faktor
    wraz z zapłatą wynagrodzenia staje się właścicielem tych należności (zarówno na gruncie
    prawnym jak i rzeczywistym).
    W FY24 Spółka aktywnie korzystała wraz z Kontrahentem z możliwości finansowania
    wierzytelności w oparciu o Umowę, zbywając na rzecz Faktora istniejące wierzytelności
    względem Kontrahenta.
    Do wszystkich faktur objętych faktoringiem w FY24 zastosowany został mechanizm
    dyskonta, tj. wartość należności wypłaconej Spółce każdorazowo była pomniejszana o
    dyskonto. Zapłata za faktury objęte faktoringiem następuje z reguły następnego dnia
    roboczego po zakwalifikowaniu ich jako CDI.
    Wszystkie faktury, które w trakcie FY24 zostały objęte faktoringiem, dotyczyły
    wierzytelności Spółki zakwalifikowanych jako CDI, a więc w odniesieniu do których doszło
    do odpłatnego zbycia (sprzedaży/cesji) na rzecz Faktora.
    Wykazane w zeznaniu CIT-8 za FY24 przychody podatkowe Spółki, bez uwzględnienia
    rozliczeń z tytułu faktoringu wyniosły mniej niż 50 mln EUR. Faktoring został bowiem
    rozliczony przez Spółkę per saldo, tj. w związku z cesją wierzytelności z tytułu faktoringu
    wykazywane są wyłącznie w kosztach uzyskania przychodu (dalej również jako: „KUP”) w
    postaci wartości kosztów faktoringu, uiszczanych na rzecz Faktora. Tym samym, wartość
    zbywanych wierzytelności nie jest wykazywana przez Spółkę ani jako przychód, ani jako
    KUP. Analogicznie faktoring jest rozliczany dla celów rachunkowych (tj. per saldo).
    Wartość zbywanych wierzytelności wraz z przychodami podatkowymi zaprezentowanymi
    przez Spółkę za FY24 w złożonym zeznaniu CIT-8 wyniosłaby więcej niż 50 mln EUR.
    Pytania
    1. Czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sprzedaż
      wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę z Faktorem umowy
      faktoringu powinna skutkować dla Spółki (jako faktoranta) powstaniem przychodu w
      wysokości wartości brutto wierzytelności, jeżeli wierzytelność zostanie uprzednio
      opodatkowana jako przychód należny, a otrzymana od Faktora kwota z tytułu ceny
      nabycia wierzytelności nie przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności?
    2. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 jest negatywna, czy Spółka powinna uwzględniać
      wartość przychodów z tytułu cesji wierzytelności własnych dokonanych na rzecz
      Faktora do przychodów determinujących status tzw. „dużego podatnika”?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych sprzedaż wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę z Faktorem
    umowy faktoringu nie powinna skutkować dla Spółki (jako faktoranta) powstaniem
    przychodu w wysokości wartości brutto wierzytelności, jeżeli wierzytelność zostanie
    uprzednio opodatkowana jako przychód należny, a otrzymana od Faktora kwota z tytułu
    ceny nabycia wierzytelności nie przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności.
    Ad 2.
    W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1, Spółka uważa, iż nie powinna
    uwzględniać wartość przychodów z tytułu cesji wierzytelności własnych dokonanych na
    rzecz Faktora do przychodów determinujących status tzw. „dużego podatnika”.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1.
    Umowę faktoringu zalicza się do tzw. umów nienazwanych co oznacza, że nie jest
    stypizowana ustawowo i stanowi umowę pośrednictwa w obrocie gospodarczym.
    Faktoring uważany jest za umowę łączącą w sobie elementy różnych umów, np. cesji
    wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z
    tych umów. Przyjęto, że do umowy należy stosować przepisy kodeksu cywilnego dotyczące
    sprzedaży oraz przepisy dotyczące cesji wierzytelności. Jest to uzasadnione, gdyż
    przedmiotem umowy jest istniejąca wierzytelność pieniężna. Umowa ta w sensie
    prawnym zaliczana jest do umów odpłatnych, terminowych, kauzalnych, wzajemnych i
    konsensualnych.
    W praktyce przyjęła się definicja, na podstawie której można stwierdzić, że faktoring
    polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących
    przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za określoną kwotę
    odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o prowizję faktora. Ponadto, w ramach
    umowy faktor zobowiązuje się do dokonania czynności dodatkowych.
    Podstawową cechą wyróżniającą usługę faktoringową wśród ogółu usług finansowych jest
    przelew wierzytelności. W ramach umowy faktoringu dochodzi bowiem do odpłatnego
    przelewu wierzytelności, tj. nabycia przez faktora nieuregulowanych przez dłużnika
    wierzytelności przed terminem płatności. W ten sposób faktorant pozyskuje środki
    pieniężne od faktora. Faktoring polega zatem na „wyręczaniu” klienta z czynności
    zmierzających do odzyskania długu, pozwala przedsiębiorcom poprawić płynność
    finansową i zabezpieczyć się przed ryzykiem niewypłacalności dłużnika.
    Wierzytelność stanowi uprawnienie wierzyciela do żądania od dłużnika spełnienia
    określonego działania lub zaniechania, np. zapłaty ceny za wykonaną usługę lub zapłaty
    ceny za sprzedany towar.
    Przepisy ustawy z 18 maja 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.;
    dalej: „Kodeks cywilny”) w tytule IX, dziale I (art. 509-518) przewidują możliwość
    przeniesienia wierzytelności. Przeniesienie wierzytelności dochodzi do skutku w wyniku
    umowy zawartej między wierzycielem (cedentem) a osobą trzecią (cesjonariuszem). Zgoda
    dłużnika nie jest konieczna do dokonania tej czynności, chyba że strony w pierwotnej
    umowie tak postanowiły.
    Przeniesienie wierzytelności może być dokonane pod tytułem odpłatnym lub
    nieodpłatnym. Pod pojęciem odpłatnego zbycia wierzytelności należy rozumieć wszystkie
    sytuacje, w których jedna ze stron umowy przenosi wierzytelność (której jest wierzycielem)
    na inną osobę odpłatnie (w zamian za zapłatę w pieniądzu lub przeniesienie własności
    innej rzeczy, bądź prawa). Stronami tej umowy są: wierzyciel jako zbywca oraz osoba
    trzecia jako nabywca. Pomimo zmiany osoby uprawnionej treść zbywanego prawa nie
    ulega zmianie.

    W praktyce gospodarczej wykształciły się różne rodzaje faktoringu. Jednak, podstawowym
    kryterium jego podziału, zarówno na rynku polskim, jak również w innych krajach, jest
    kwestia ryzyka związanego z przejęciem wierzytelności przez faktora. To podstawowe
    kryterium podziału usług faktoringowych, wywiera wpływ na wysokość kosztów. W
    zależności od tego, kto przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika, wyróżniamy
    następujące rodzaje faktoringu:
    - faktoring właściwy (pełny) – przeniesienie wierzytelności na faktora ma charakter
      definitywny, a ryzyko niewypłacalności dłużnika przejmuje w pełni faktor;
    - faktoring niewłaściwy (niepełny) – nabycie wierzytelności przez faktora nie ma
      charakteru definitywnego; w przypadku braku spłaty długu wierzytelność powraca do
      faktoranta (ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosi faktorant);
    - faktoring mieszany – rozkładający po części ryzyko niewypłacalności dłużnika.
    Biorąc natomiast pod uwagę jako kryterium podziału termin zapłaty należności, wyróżnia
    się dwie formy faktoringu:
    - faktoring dyskontowy, w którym faktorant otrzymuje zapłatę za scedowaną
      wierzytelność niezwłocznie po przedstawieniu faktury do wykupu, inaczej mówiąc –
      zaraz objęciu wierzytelności umową faktoringową;
    - faktoring zaliczkowy, gdzie dostawca otrzymuje zapłatę w terminie wymagalności
      należności lub po jej uiszczeniu przez dłużnika. W momencie zawarcia umowy faktor
      może wypłacać zaliczki na poczet przyszłej zapłaty.
    Przechodząc na grunt prawa podatkowego Wnioskodawca wskazuje, że ustawa o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o PDOP”), nie zawiera legalnej definicji
    przychodu, jednakże w art. 12 ust. 1 przedmiotowego aktu prawnego zostały wymienione
    przykładowe zdarzenia, których wystąpienie wiąże się z osiągnięciem przychodu.
    Natomiast, stosowanie do art. 12 ust. 3 ustawy o PDOP, za przychody związane z
    działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku
    podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem
    przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody,
    choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
    towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    W myśl art. 12 ust. 3a ustawy o PDOP, za datę powstania przychodu, o którym mowa w
    ust. 3 uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m dzień wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż
    dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności.
    Stosownie natomiast do treści art. 14 ust. 1 wskazanej ustawy, przychodem z odpłatnego
    zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie
    określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych
    znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy
    określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej.
    Mając na uwadze przedstawiony

## Opis zdarzenia przyszłego

oraz powołane przepisy
    ustawy o PDOP, należy uznać, że w sytuacji Spółki (tj. zbywcy wierzytelności „własnej”),
    jeżeli dana wierzytelność własna została uprzednio zaliczona do przychodów należnych –
    zgodnie z art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o PDOP (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie) –
    odpłatność za zbytą wierzytelność nie powinna ponownie zwiększać przychodów
    podatkowych.
    Przede wszystkim, zdaniem Wnioskodawcy, w tym przypadku następuje jedynie spłata
    należności zaliczonej już wcześniej do przychodów. Zmienia się wyłącznie podmiot, który
    tejże spłaty dokonuje (Faktor zamiast kontrahenta Spółki) oraz jej wysokość (tj. cena
    nabywanych wierzytelności jest pomniejszona o ustalone dyskonto). Zważywszy zatem na

    tę okoliczność oraz wziąwszy pod uwagę windykacyjny charakter faktoringu, należy
    stwierdzić, że środki pieniężne otrzymane przez Spółkę od Faktora są jedynie zapłatą za
    fakturę, która – jak już wcześniej wspomniano – została opodatkowana podatkiem
    dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji należność ta nie może stanowić
    przychodu podatkowego, gdyż powtórnie zostałaby opodatkowana tym podatkiem. Tym
    samym nie powinno się z tytułu zapłaty należności wykazywać po raz kolejny przychodu
    do opodatkowania.
    W tym miejscu Spółka także podkreśla, że zajęcie odmiennego stanowiska
    doprowadziłoby do istotnego zniekształcenia rentowności podatkowej Spółki (w
    porównaniu do jej wyniku rachunkowego). Jak zostało bowiem wskazane w opisie stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego, transakcje zbycia wierzytelności do Faktora
    rozpoznawane będą w księgach rachunkowych Spółki wynikowo. W takiej sytuacji, wartość
    przychodów i kosztów podatkowych byłaby istotnie wyższa w porównaniu do wyniku
    rachunkowego.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, transakcja sprzedaży wierzytelności
    na rzecz Faktora powinna być prezentowana wynikowo („per saldo”), zgodnie z
    podejściem rachunkowym. Oznacza to, że w przypadku odpłatnego zbycia wierzytelności
    uprzednio zaliczonych do przychodów należnych, na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o
    PDOP, Wnioskodawca nie rozpozna ponownie przychodu podatkowego z tytułu sprzedaży
    wierzytelności (chyba, że zapłata od Faktora przewyższyłaby wartość netto wierzytelności).
    Podobne stanowisko zaprezentowane zostało wielokrotnie przez organy podatkowe w
    wydawanych interpretacjach indywidualnych, przykładowo w:
    - interpretacji indywidualnej Znak: 0114-KDIP2-1.4010.183.2017.1.JS z 26 września 2017 r.
      wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której uznano, że „Mając
      na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz przepisy ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych, należy uznać, że u zbywcy wierzytelności »własnej«,
      jeżeli wierzytelność została uprzednio zaliczona do przychodów należnych – zgodnie z
      art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (co ma miejsce w
      przedmiotowej sprawie) – odpłatność za zbytą wierzytelność nie zwiększa
      przychodów. W tym przypadku następuje bowiem jedynie spłata należności zaliczonej
      już wcześniej do przychodów ze względu na fakt, że kwota wypłacona przez Nabywcę
      wierzytelności (Faktora) zostanie już wcześniej zaliczona do przychodów Spółki jako
      przychód należny, w momencie zbycia wierzytelności nie może być ponownie uznana
      za przychód”;
    - interpretacji indywidualnej Znak: IBPB-1-3/4510-41/16/IZ z 30 marca 2016 r. wydanej
      przez Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, w której wskazano, iż „Zdaniem
      Wnioskodawcy, u zbywcy wierzytelności własnej (Wnioskodawcy), jeżeli wierzytelność
      zostanie uprzednio zaliczona do przychodów należnych, zgodnie z art. 12 ust. 3
      ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
      2014 r. poz. 851 ze zm., dalej jako: „PDOPrU”), odpłatność za zbytą wierzytelność nie
      zwiększy przychodów Wnioskodawcy Nastąpi jedynie spłata należności zaliczonej już
      wcześniej do przychodów”.
    Jeżeli zatem, wartość wierzytelności Spółka zaliczy do przychodów należnych, to uzyskana
    w wyniku zbycia wierzytelności cena nieprzewyższająca wartości nominalnej tej
    wierzytelności, stanowić będzie w istocie jedynie spłatę należności już uprzednio
    zaliczonej do przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Ze względu na fakt, że kwota wypłacona przez Faktora zostanie już wcześniej zaliczona do
    przychodów Spółki jako przychód należny, w momencie zbycia wierzytelności nie będzie
    mogła być ponownie uznana za przychód. Jednocześnie, skoro zawarcie umowy faktoringu
    nie wiąże się dla Spółki z osiągnięciem przychodu, Wnioskodawca (zbywca wierzytelności

    „własnej”) nie uwzględnia w kosztach uzyskania przychodów kwoty odpowiadającej
    wartości zbywanej wierzytelności zaliczonej uprzednio do przychodów należnych na
    podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o PDOP.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca podkreśla, że w przypadku umów faktoringu,
    w ujęciu ekonomicznym następuje jedynie spłata należności zaliczonej już do przychodów.
    Zmienia się wyłącznie podmiot, który tejże spłaty dokonuje (Faktor zamiast Kontrahenta),
    a jednocześnie Faktorant jest zobowiązany do poniesienia na rzecz Faktora kosztów
    obsługi faktoringu. Zważywszy zatem na tę okoliczność oraz mając na uwadze charakter
    faktoringu (finansowanie krótkoterminowe), należy uznać, że środki pieniężne otrzymane
    od Faktora są jedynie zapłatą za fakturę.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, jak również w świetle przepisów ustawy o PDOP,
    sprzedaż wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę z Faktorem umowy
    faktoringu nie będzie skutkować dla Spółki (jako Faktoranta) powstaniem przychodu
    podatkowego, jeżeli wierzytelność zostanie uprzednio rozpoznana i opodatkowana jako
    przychód należny, a otrzymana od Faktora kwota z tytułu ceny nabycia wierzytelności nie
    przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności. Spółka nie powinna więc
    rozpoznawać przychodu w wysokości odpowiadającej kwocie brutto wartości
    wierzytelności.
    Ad 2.
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca zawraca uwagę, że kwestia metodologii ujęcia
    faktoringu, tj.:
    - „per saldo” – wierzytelności z tytułu faktoringu wykazywane są wyłącznie w kosztach
      uzyskania przychodu w postaci wartości kosztów faktoringu, uiszczanych na rzecz
      faktora. Tym samym, wartość zbywanych wierzytelności nie jest wykazywana przez
      podatnika ani jako przychód, ani jako KUP;
    - „w szyku rozwartym” – powstanie wierzytelności, która jest objęta faktoringiem i jej
      zbycie na rzecz faktora, uznaje się za dwie odrębne transakcje, które należy
      uwzględnić jako: (1) przychód ze zbycia towarów/świadczenia usługi oraz (2) przychód
      ze zbycia wierzytelności, przy czym z uwagi na charakter wierzytelności będących
      przedmiotem cesji (handlowe) przychody i koszty wynikające z cesji należy uwzględnić
      w koszyku przychodów z innych źródeł.
    - nie ma bezpośredniego wpływu na wynik podatkowy Spółki (de facto ma ona głównie
      znaczenie „prezentacyjne”, tj. określa w jaki sposób przychody i koszty związane z
      faktoringiem są prezentowane w rozliczeniach finansowych podmiotu).
    Dla przykładu poniżej Wnioskodawca prezentuje model rozliczeń faktoringu w oparciu o
    metodologię tzw. „szyku rozwartego” w porównaniu do stosowanego przez Spółkę
    rozliczenia per saldo.
    Na potrzeby niniejszego przykładu należy przyjąć, iż: (1) wierzytelność objęta faktoringiem
    wynosi (...) PLN netto ((...) PLN VAT), (2) koszty faktoringu wynoszą 5% wartości
    wierzytelności brutto (tj. (...) PLN).
    W zakresie rozliczenia per saldo – podatnik wykazuje wyłącznie (...) PLN kosztów należnych
    na rzecz faktora.
    Natomiast w przypadku metodologii „szyku rozwartego” podatnik powinien wykazać:
    - przychody w wysokości (...) PLN (zbycie po cenie nominalnej),
    - koszty (...) PLN (wartość nominalna jest KUP, gdyż zbycie wierzytelności własnych nie
      podlega opodatkowaniu VAT),
    - koszty należne na rzecz faktora o wartości (...) PLN.

    Zatem, zarówno w przypadku rozliczeń „per saldo” jak i metodą szyku rozwartego wpływ
    na wynik podatkowy jest taki sam (tu: (...) PLN), ale przy metodzie „szyku rozwartego”
    wykazujemy wyższe przychody podatkowe (i analogicznie koszty – zakładając, że
    wierzytelność nie jest zbywana ze stratą).
    Biorąc pod uwagę powyższe, przy przeniesieniu na faktora wierzytelności w kwocie 100%
    wartości nominalnej brutto, zarówno rozliczenie wynikowo („per saldo”), jak i w tzw.
    „szyku rozwartym”, efektywnie powoduje powstanie takiego samego wyniku podatkowego
    (dochodu).
    Jednakże w przypadku metody tzw. „szyku rozwartego” przenosząc na faktora
    wierzytelność w wysokości brutto należy wykazać taką kwotę brutto jako przychód, a jako
    koszty równowartość niezapłaconej przez kontrahenta wierzytelności powiększonej o
    koszty związane z działaniem faktora. Przychód związany z uzyskanym finansowaniem i
    koszt niezapłaconej przez kontrahenta wierzytelności są równe, zatem efektywnie na
    wysokość dochodu wpływa jedynie koszt jaki został poniesiony w związku z działaniem
    faktora (tj. koszty samego faktoringu). Z kolei w przypadku metody wynikowej („per saldo”)
    następuje ujęcie w wyniku podatkowym jedynie kosztów związanych z obsługą faktoringu
    (prowizje i inne opłaty należne na rzecz faktora) bez wykazywania przychodów ze zbycia
    wierzytelności i korespondujących im kosztów.
    Z powyższego wynika, że w obu metodach wpływ na wynik podatkowy (dochód) powinien
    być taki sam, tj. zasadniczo w wysokości kosztu prowizji i ewentualnych innych opłat
    należnych na rzecz faktora.
    Tym samym, kwestia ujęcia faktoringu w „szyku rozwartym” (w miejsce ujęcia „per saldo”)
    nie powinna mieć bezpośredniego wpływu na wynik podatkowy Wnioskodawcy (za
    wyjątkiem zniekształcenia rentowności podatkowej). Niemniej jednak możliwe jest
    zidentyfikowanie pośrednich implikacji podatkowych, m.in. w zakresie statusu tzw.
    „dużego podatnika” i obowiązków z tym związanych.
    Zgodnie z art. 27b ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o PDOP Minister właściwy do spraw
    finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej
    na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra corocznie, w terminie do
    dnia 30 września, indywidualne dane podatników zawarte w zeznaniu, o którym mowa w
    art. 27 ust. 1, złożonym za rok podatkowy, który zakończył się w roku kalendarzowym
    poprzedzającym rok podania indywidualnych danych podatników do publicznej
    wiadomości, według stanu na pierwszy dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym
    indywidualne dane podatników mają zostać podane do publicznej wiadomości. Podanie
    do publicznej wiadomości indywidualnych danych podatników, o którym mowa w ust. 1,
    dotyczy podatników innych niż podatkowe grupy kapitałowe, u których wartość przychodu
    uzyskana w roku podatkowym, o którym mowa w ust. 1, przekroczyła równowartość 50
    mln euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez
    Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku kalendarzowego poprzedzającego
    rok podania indywidualnych danych podatników do publicznej wiadomości.
    W myśl z art. 27c ust. 1 ustawy o PDOP podatnicy, których wartość przychodu uzyskana w
    roku podatkowym przekracza równowartość 50 mln euro zobowiązani są do sporządzania
    i podawania do publicznej wiadomości informacji o realizacji strategii podatkowej.
    Jednocześnie w myśl § 2 pkt 16 Rozporządzenia (Rozporządzenie Ministra Finansów,
    Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 grudnia 2020 r. w sprawie niektórych podatników
    i płatników, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu
    skarbowego innego niż właściwy miejscowo – przypis Organu) dla osób prawnych lub
    jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, z wyłączeniem
    podatników i płatników prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej,
    które w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w roku podatkowym
    osiągnęły przychód netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości w
    walucie polskiej przekraczającej 50 mln euro, właściwym będzie (...).

    Zaliczenie do kategorii „dużych podatników” następuje z dniem 1 stycznia drugiego roku
    następującego po zakończeniu roku podatkowego, w którym został spełniony warunek
    przychodowy. Jednocześnie podatnicy są zobowiązaniu do zawiadomienia, w formie
    pisemnej, o zmianie właściwości dotychczas właściwego naczelnika urzędu skarbowego w
    terminie do dnia 15 października roku poprzedzającego rok, od którego nastąpi zaliczenie
    do kategorii „dużych podatników”.
    Należy mieć zatem na uwadze, że ustawa o PDOP posługuje się pojęciem wartość
    przychodu uzyskana w roku podatkowym przekraczająca równowartość 50 mln euro,
    natomiast w ww. Rozporządzeniu użyto wyrażenia przychód netto ze sprzedaży towarów,
    wyrobów i usług.
    Przychód netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług jest ustalany zaś w oparciu o
    sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września
    1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) lub zgodnie z
    Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (§3 ust. 1 Rozporządzenia). Dla celów
    stosowania Rozporządzenia dopiero gdy nie jest możliwe ustalenie przychodu netto w
    oparciu o sprawozdanie finansowe, należy przyjąć wysokość przychodu netto ze
    sprzedaży towarów, wyrobów i usług ustaloną na podstawie zeznania o wysokości
    osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, sporządzonego na
    podstawie przepisów ustawy o PDOP (§ 3 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia).
    Dla celów sprawozdawczości finansowej Spółka prezentuje rozliczenia z tytułu Umowy
    wyłącznie „per saldo”. Tym samym, przychody netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i
    usług o równowartości w walucie polskiej nie przekroczyły dotychczas w Spółce
    równowartości w PLN kwoty 50 mln EUR, co oznaczałoby, że Spółka nie spełnia warunków
    do zmiany właściwości organu podatkowego. Niemniej jednak, przy podatkowej
    prezentacji rozliczeń z tytułu Faktoringu w tzw. „szyku rozwartym” (tj. w przypadku
    zakwestionowania prawidłowości stanowiska dotyczącego pytania nr 1 Spółki), wartość
    przychodów podatkowych za poprzedni rok podatkowy (FY24) – ze względu na istotną
    kwotę wierzytelności faktoringowych – mogłaby się okazać wyższa niż równowartość w
    PLN 50 mln EUR.
    W konsekwencji, takie rozróżnienie skutkowałoby również pewnego rodzaju dysonansem
    na gruncie obowiązków podatkowo-sprawozdawczych. Bowiem Spółka z jednej strony
    nabyłaby status „dużego podatnika” na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych
    (powyżej 50 mln EUR przychodów podatkowych), ale nie byłaby jeszcze podatnikiem
    podlegającym pod właściwość (...) (z uwagi na to, że przychody netto ze sprzedaży
    towarów, wyrobów i usług ustalone zgodnie ze sprawozdaniem finansowym Spółki
    wynoszą mniej niż 50 mln EUR).
    Co więcej, należy podkreślić, że Spółka nie zawarła Umowy, aby pozyskać dodatkowe
    źródło przychodów do prowadzonej działalności czy też chociażby w celu windykacji
    /odzyskania chociażby części wartości wierzytelności własnych.
    Umowa ma na celu zapewnienie Wnioskodawcy płynności finansowej w związku z
    prowadzoną działalnością i zawieranymi z Kontrahentem umowami. Faktoring można
    więc przyrównać w swoim charakterze do umowy pożyczki, kredytu, będącej
    zabezpieczeniem wierzytelności związanej z działalnością prowadzoną przez faktoranta.
    Zatem, gdyby nie potrzeba zabezpieczenia płynności finansowej, to zasadniczo Spółka nie
    dokonywałaby cesji wierzytelności własnych. Przesłanką do zawarcia umowy nie jest
    zatem uzyskanie przychodu z kolejnego źródła (poza prowadzoną działalnością), a jedynie
    wyegzekwowanie kwot, które to już zostały uprzednio opodatkowane przez faktoranta w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze cel dla jakiego Umowa została zawarta należy uznać, że swoim
    charakterem przypomina pożyczkę/kredyt zabezpieczony wierzytelnościami handlowymi
    związanymi z działalnością prowadzoną przez faktoranta. Jest to podyktowane m.in.
    faktem, że umowa faktoringu zapewnia większą elastyczność niż kredyt czy pożyczka, gdyż

    pozwala na to, aby w danym momencie Spółka mogła decydować, czy, a jeśli tak, to w
    jakiej części jej wierzytelności handlowe zostaną objęte umową faktoringu.
    Odnosząc się dalej do podobieństwa istoty umowy faktoringu z umową pożyczki należy
    wskazać, że w przypadku uzyskania pożyczki nie dochodzi po stronie pożyczkobiorcy do
    powstania przychodu, który podlegałby opodatkowaniu w chwili uzyskania środków (w
    odniesieniu do kwoty głównej pożyczki). Za przychód należy uznawać jedynie takie jego
    składniki, które powodują trwałe przysporzenie majątkowe. Natomiast zarówno pożyczka,
    jak i kredyt podlegają co do zasady zwrotowi, dlatego też nie stanowią przychodu w
    rozumieniu ustawy o PDOP. Analogicznie zatem jak w przypadku faktoringu otrzymanie
    zaliczki od faktora można potraktować jak uzyskanie kwoty głównej pożyczki, które jest
    neutralne podatkowo (tj. nie skutkuje uzyskaniem przychodu).
    Faktoring jest zatem traktowany jako forma zewnętrznego i krótkoterminowego
    finansowania działalności przedsiębiorstwa. Tym samym jest to instrument finansowy
    umożliwiający przedsiębiorstwu zwiększenie sprawności zarządzania należnościami i
    kapitałem obrotowym. Celem faktoringu jest wspieranie przedsiębiorstw w okresach
    niedoborów środków pieniężnych, tym samym służy on udrożnieniu przepływu gotówki w
    jednostce, dlatego często przyrównywany jest do kredytu obrotowego. Korzystanie z
    faktoringu stwarza faktorantowi wiele możliwości aktywnego zarządzania należnościami i
    kapitałem obrotowym, a tym samym może wpływać na poprawę struktury bilansu oraz na
    wiele wskaźników finansowych, np. cykl i rotację należności czy wskaźniki rentowności.
    Tak więc traktowanie umowy faktoringu jako umowy sprzedaży i kwalifikowanie
    uzyskanych kwot jako oddzielny przychód względem przychodu wynikającego z
    wystawionych wcześniej faktur przeczy idei i konstrukcji tego typu umowy, której cel nie
    jest związany z bezpośrednim uzyskaniem przychodu.
    Przenosząc powyższe rozważania na przykład praktyczny: Na rynku funkcjonują dwie
    spółki osiągające (...) mln EUR przychodów z działalności operacyjnej. Jedna z nich
    (Podmiot 1) korzysta z faktoringu, jako formy zewnętrznego i krótkoterminowego
    finansowania działalności swojego przedsiębiorstwa. Wierzytelność objęta faktoringiem
    wynosi (...) EUR brutto. Druga natomiast (Podmiot 2), dla osiągnięcia tego samego celu,
    wybrała kredyt obrotowy, którego kwota główna również wynosi (...) EUR brutto.
    W związku z powyższym – jak również biorąc pod uwagę brzmienie ww. przepisów ustawy
    o PDOP oraz Rozporządzenia – Podmiot 2, pomimo istotnej wartości kwoty głównej
    kredytu obrotowego, nie uzyska statusu „dużego podatnika”, bowiem nie zostanie przez
    niego spełniony warunek przychodowy. Natomiast Podmiot 1 tylko dlatego, iż wybrał inną
    formę finansowania przedsiębiorstwa (faktoring) oraz w związku z „koniecznością”
    zastosowania metodologii „szyku otwartego” (oznaczającą de facto „zwiększenie” jego
    przychodów dla celów wyłącznie „prezentacyjnych”) uzyska status „dużego podatnika”.
    W konsekwencji, odmienne traktowanie – na gruncie „prezentacyjnym” umów faktoringu
    oraz innych umów umożliwiających finansowanie działalności przedsiębiorstwa (takich jak
    pożyczki czy kredyty) prowadzi do nieuzasadnionego (ale też nieracjonalnego)
    różnicowania sytuacji podatników, którzy zdecydowali się wykorzystać inny instrument
    finansowy w celu zabezpieczenia własnej płynności finansowej.
    Reasumując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie powinna uwzględniać wartość
    przychodów z tytułu cesji wierzytelności własnych dokonanych na rzecz Faktora do
    przychodów determinujących status tzw. „dużego podatnika”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025
    r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”) nie zawiera definicji przychodu podatkowego.

    Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ww. ustawy
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT,
    przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,
    za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    W myśl natomiast art. 14 ust. 1 ustawy o CIT,
    przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest
    ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez
    uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych
    rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości
    rynkowej.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 14 ust. 2 ustawy o CIT,
    wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług określa
    się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami lub
    usługami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
    stopnia zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że za przychód w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie
    przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ
    wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są
    przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie
    skutecznego ich dochodzenia. Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny,
    w ocenie których „Przychodem podatkowym są wyłącznie tylko takie wartości, które
    definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej” (tak: P.Małecki, M.Mazurkiewicz,
    Komentarz do art. 12 u.p.d.o.p., CIT. Komentarz, Lex, 2012).
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika m.
    in., że Wnioskodawca zawarł umowę faktoringu z instytucją finansową. Przedmiotem
    zawartej Umowy jest zapewnienie finansowania Spółce w oparciu o wierzytelności z tytułu
    sprzedaży dokonywanej na rzecz kontrahenta Spółki.
    Z postanowień Umowy wynika, że wykazuje ona dwojaki charakter. Z jednej strony może
    ona przybrać formę faktoringu pełnego (z regresem). Z drugiej zaś przewiduje pewne
    elementy charakterystyczne dla faktoringu niepełnego (bez regresu) lub innej umowy
    nienazwanej, umożliwiającej krótkoterminowe finansowanie bez przenoszenia ryzyka
    niewypłacalności dłużnika na faktora. Z treści zawartej Umowy wynika bowiem, że Faktor,
    według własnego uznania (ale biorąc pod uwagę wskazania Kontrahenta co do faktur,
    które mają zostać objęte faktoringiem):
    - nabywa odpowiednie należności udokumentowane fakturami wystawionymi przez
      Spółkę na rzecz Kontrahenta określone jako Potwierdzone Faktury Zdyskontowane (tj.
      CDI) poprzez zapłatę odpowiednich kwot należnych Spółce w dacie zakupu tych

      należności z zastosowaniem mechanizmu dyskonta (tj. cena nabywanych
      wierzytelności jest pomniejszona o ustalone dyskonto) oraz
    - w odniesieniu do faktur, które nie zostały potwierdzone przez Faktora jako CDI,
      przekaże Spółce zgłoszoną wartość każdej CRI po wartości nominalnej. W tym
      przypadku wynagrodzeniem Faktora będzie m.in. prowizja (commission).
    Tym samym, w przypadku wierzytelności Spółki, które zostały zakwalifikowane jako CDI,
    następuje ich odpłatne zbycie na rzecz Faktora, które ma definitywny charakter, tj. Faktor
    wraz z zapłatą wynagrodzenia staje się właścicielem tych należności (zarówno na gruncie
    prawnym jak i rzeczywistym).
    Wszystkie faktury, które zostały objęte faktoringiem, dotyczyły wierzytelności Spółki
    zakwalifikowanych jako CDI, a więc w odniesieniu do których doszło do odpłatnego zbycia
    (sprzedaży/cesji) na rzecz Faktora.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 1 jest kwestia ustalenia, czy w
    świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sprzedaż
    wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę z Faktorem umowy faktoringu
    powinna skutkować dla Spółki (jako faktoranta) powstaniem przychodu w wysokości
    wartości brutto wierzytelności, jeżeli wierzytelność zostanie uprzednio opodatkowana jako
    przychód należny, a otrzymana od Faktora kwota z tytułu ceny nabycia wierzytelności nie
    przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności.
    Usługi factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Podstawowym warunkiem jaki musi być spełniony (ale nie jedynym)
    by usługa pośrednictwa finansowego była uznana za faktoring, jest przelew wierzytelności.
    Factoring uważany jest za umowę łączącą w sobie elementy różnych umów, np. cesji
    wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z
    tych umów. W praktyce przyjęła się definicja, na podstawie której można stwierdzić, że
    factoring polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących
    przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za określoną kwotę
    odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o prowizję faktora. Ponadto, w ramach
    umowy faktor zobowiązuje się do dokonania czynności dodatkowych. Wyróżnia się podział
    na factoring właściwy i niewłaściwy. Factoring właściwy polega na tym, że faktor na mocy
    zawartej umowy o przelew wierzytelności przejmuje nie tylko wszelkie wierzytelności
    służące sprzedawcy (usługodawcy) względem nabywcy, ale dodatkowo obciąża go ryzyko
    niewypłacalności tego ostatniego. Zatem, w umowie factoringu właściwego ryzyko
    niewypłacalności dłużnika ponosić będzie faktor. Factoring niewłaściwy polega na tym, że
    ryzyko niewypłacalności dłużnika (nabywcy towaru lub usługi) nie przechodzi na faktora,
    co oznacza, że w momencie, kiedy dłużnik nie spłaci wierzytelności, to obowiązek spłaty
    będzie ciążył na przedsiębiorcy. Mamy tutaj brak obciążenia faktora ryzykiem
    nieściągalności wierzytelności od dłużnika. Faktoring jest umową odpłatną. Faktorowi, w
    zamian za świadczoną usługę przysługuje wynagrodzenie, które zazwyczaj przybiera
    postać dyskonta, marży, opłaty dodatkowej, odsetek przewidzianych w umowie
    stanowiących wynagrodzenie za korzystanie przez Klienta z pieniędzy faktora.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestie dotyczące wierzytelności oraz ich cesji
    uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm., dalej: „kc”).
    Wierzytelność stanowi uprawnienie wierzyciela do żądania od dłużnika spełnienia
    określonego działania lub zaniechania, np. zapłaty ceny za wykonaną usługę lub zapłaty
    ceny za sprzedany towar.
    W myśl art. 509 § 1 kc,
    wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew),
    chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości
    zobowiązania.

    Jak wynika natomiast z art. 510 § 1 kc,
    umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia
    wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi
    inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Przeniesienie wierzytelności dochodzi do skutku w wyniku umowy zawartej między
    wierzycielem (cedentem) a osobą trzecią (cesjonariuszem), co oznacza, że zgoda dłużnika
    nie jest konieczna do dokonania tej czynności, chyba, że strony w pierwotnej umowie tak
    postanowiły. Przeniesienie wierzytelności może być dokonane odpłatnie lub nieodpłatnie.
    Z kolei zgodnie z art. 535 kc,
    przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność
    rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy
    cenę.
    W myśl natomiast art. 555 kc,
    przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz
    wody.
    Odnosząc się do przedstawionych we wniosku wątpliwości Wnioskodawcy, w pierwszej
    kolejności zauważyć należy, że Organ uprawniony jest jedynie do oceny prawno-
    podatkowych skutków zawartych przez Wnioskodawcę umów cywilnoprawnych. Kierując
    się taką właśnie oceną Organ stwierdza, że w wyniku wykonania zawartej przez
    Wnioskodawcę umowy faktoringu, dochodzi w istocie do cesji, tj. odpłatnego zbycia
    wierzytelności Faktorowi.
    Nie można tym samym zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, w myśl którego
    Wnioskodawca nie sprzedaje wierzytelności Faktorowi na podstawie Umowy Faktoringu, a
    jedynie w wyniku cesji wierzytelności uzyskuje ich spłatę. Zdaniem Organu, cesja
    wierzytelności na rzecz Faktora stanowi w istocie zbycie wierzytelności własnych. Jak
    wskazano powyżej factoring polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności
    przysługujących przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za
    określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o prowizję faktora.
    Zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między
    wierzycielem a jego dłużnikiem – jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie
    wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w
    dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności,
    jest on zobowiązany wobec innego podmiotu.
    W konsekwencji, przychód uzyskany w wyniku odpłatnego zbycia tej wierzytelności
    Faktorowi, stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu pierwotnie
    zawartej transakcji, w związku z którą powstała ta wierzytelność. Wierzyciel w takiej
    sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za zbytą wierzytelność, które nie
    stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika. W
    związku z powyższym, w omawianej sprawie znajdzie zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o
    CIT, a w konsekwencji przychód z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności powinien zostać
    rozpoznany przez Wnioskodawcę w wysokości odpowiadającej cenie zawartej w umowie
    stanowiącej podstawę dokonania tej czynności prawnej.
    Z tego też względu nie sposób zgodzić się z Wnioskodawcą, że ze względu na fakt, że
    kwota wypłacona przez Faktora zostanie już wcześniej zaliczona do przychodów Spółki
    jako przychód należny, w momencie zbycia wierzytelności nie będzie mogła być ponownie
    uznana za przychód.
    Wskazać przy tym trzeba, że art. 14 ust. 1 ustawy o CIT nie odwołuje się wyłącznie do
    sprzedaży rzeczy i praw, a do każdej odpłatnej formy ich zbycia.

    W tym zakresie ugruntowała się już jednolita linia orzecznicza, w której sądy kwestionują
    wynikowe rozliczanie sprzedaży własnej wierzytelności uznając, że taka sprzedaż stanowi
    odrębną czynność prawną i z tego względu skutkuje powstaniem przychodu
    podatkowego. Tak orzekł np. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 22
    marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1948/09: „(...) chybione jest stanowisko organów
    podatkowych, że odpłatność za zbytą wierzytelność nie zwiększa przychodów, gdyż w tym
    przypadku następuje jedynie spłata należności zaliczonej już wcześniej do przychodów.
    (...) zbycie wierzytelności własnej jest innym zdarzeniem, aniżeli sprzedaż towaru,
    stanowiąca źródło powstania tej wierzytelności, czy też sprzedaż wierzytelności przez
    podmiot, dla którego obrót wierzytelnościami stanowi przedmiot działalności
    gospodarczej. (...) sprzedaż wierzytelności własnej nie jest już sprzedażą związaną z
    prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowi źródło przychodów określonych w art. 12
    ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., do którego zastosowanie będzie miał art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p.,
    zgodnie z którym przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych (...) jest
    ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Ponadto przychód ze sprzedaży
    wierzytelności własnej nie został wyłączony z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 u.p.d.
    o.p. (...)”.
    Tak samo NSA wskazał w wyroku z 31 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2273/10: „sprzedaż
    wierzytelności własnej nie jest już sprzedażą związaną z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i stanowi źródło przychodów określonych w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., do
    którego zastosowanie będzie miał art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którym przychodem z
    odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem nie mającym
    zastosowania w sprawie, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie.
    Ponadto przychód ze sprzedaży wierzytelności własnej nie został wyłączony z przychodów
    na podstawie art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p.”.
    Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyrokach: z 17 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2069
    /10 i z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1827/11.
    Podsumowując powyższe, w przypadku zbycia wierzytelności zaliczonych uprzednio do
    przychodów należnych, przychód powstały w związku z ich zbyciem na rzecz Faktora
    należy rozpoznać na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o CIT, w wysokości odpowiadającej
    cenie zawartej w umowie stanowiącej podstawę dokonania tej czynności prawnej.
    Wobec powyższego nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sprzedaż wierzytelności
    własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę z Faktorem umowy faktoringu nie powinna
    skutkować dla Spółki (jako faktoranta) powstaniem przychodu w wysokości wartości
    brutto wierzytelności, jeżeli wierzytelność zostanie uprzednio opodatkowana jako
    przychód należny, a otrzymana od Faktora kwota z tytułu ceny nabycia wierzytelności nie
    przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności.
    Zatem, Państwo stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest nieprawidłowe.
    Z kolei przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 2 jest kwestia ustalenia
    czy Spółka powinna uwzględniać wartość przychodów z tytułu cesji wierzytelności
    własnych dokonanych na rzecz Faktora do przychodów determinujących status tzw.
    „dużego podatnika”.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia dotycząca tzw. „dużego podatnika”, a więc
    podatnika osiągającego przychody powyżej 50 mln euro została unormowana w
    przywołanych przez Państwa przepisach rozdziału 6 ustawy o CIT „Pobór podatku”
    dotyczących podawania do publicznej wiadomości informacji o realizowanej strategii
    podatkowej.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o CIT,
    podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z
    zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy

    wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać
    urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu
    osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku
    następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem
    należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od
    początku roku.
    Na podstawie art. 27b ust. 1 ustawy o CIT,
    Minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości w
    Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego
    ministra corocznie, w terminie do dnia 30 września, indywidualne dane podatników
    zawarte w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, złożonym za rok podatkowy, który
    zakończył się w roku kalendarzowym poprzedzającym rok podania indywidualnych
    danych podatników do publicznej wiadomości, według stanu na pierwszy dzień miesiąca
    poprzedzającego miesiąc, w którym indywidualne dane podatników mają zostać podane
    do publicznej wiadomości.
    Na podstawie art. 27b ust. 2 ustawy o CIT,
    podanie do publicznej wiadomości indywidualnych danych podatników, o którym mowa
    w ust. 1, dotyczy:
    1) podatkowych grup kapitałowych, bez względu na wysokość osiągniętych przychodów;
    2) podatników innych niż podatkowe grupy kapitałowe, u których wartość przychodu
      uzyskana w roku podatkowym, o którym mowa w ust. 1, przekroczyła równowartość
      50 mln euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku kalendarzowego
      poprzedzającego rok podania indywidualnych danych podatników do publicznej
      wiadomości;
    3) spółek nieruchomościowych, w tym spółek nieruchomościowych wchodzących w
      skład podatkowej grupy kapitałowej.
    Zgodnie z art. 27c ust. 1 ustawy o CIT,
    podatnicy, o których mowa w art. 27b ust. 2 pkt 1 i 2, są obowiązani do sporządzania i
    podawania do publicznej wiadomości informacji o realizowanej strategii podatkowej za
    rok podatkowy.
    Dokonując wykładni przepisu art. 27c ustawy o CIT wskazać także należy na cel nowelizacji
    wprowadzającej tę regulację. Z uzasadnienia rządowego projektu nowelizacji ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych (druk sejmowy nr 642 z 30 września 2020 r., (...))
    wynika, że w ramach uszczelnienia projekt przewiduje wprowadzenie obowiązku
    sporządzenia i podania do publicznej wiadomości informacji o realizowanej strategii
    podatkowej. Głównym celem proponowanych zmian jest dążenie do zwiększenia
    transparentności podatkowej podatników odgrywających istotną rolę na polskim rynku, w
    szczególności z uwagi na wysokość osiąganych przychodów. Projektowane w tym zakresie
    przepisy nakładają na określonych podatników obowiązek sporządzenia informacji o
    realizowanej strategii podatkowej, która odnosi się do sposobu prowadzenia przez nich
    działalności gospodarczej i wysokości ich zobowiązań podatkowych. Wprowadzenie
    projektowanych rozwiązań jest kolejnym krokiem w stronę zwiększenia transparentności
    rozliczeń podatkowych największych podatników podatku dochodowego od osób
    prawnych. Projektowane przepisy odnosić się będą do podatników, o których mowa w art.
    27b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o CIT. Obecnie na podstawie art. 27b ustawy o CIT w stosunku
    do tych podmiotów upubliczniane są podstawowe dane z ich zeznań podatkowych, np.
    przychody, koszty, dochód i należny podatek. Jednocześnie dane publikowane w ramach
    informacji o realizowanej strategii podatkowej służyć mogą organom Krajowej
    Administracji Podatkowej w pozyskiwaniu wstępnych informacji o działaniach tych

    podatników oraz o możliwych powodach występujących różnic w ich rozliczeniach
    podatkowych. Projektowane przepisy zobowiązują podmioty do podania do publicznej
    wiadomości informacji o realizowanej strategii podatkowej na swoich stronach
    internetowych. Takie działanie ma pełnić głównie funkcję informacyjną, dzięki czemu
    obywatele otrzymają dostęp do informacji o zasadach podatkowych, którymi kierują się
    największe podmioty oraz podejmowanych przez nich dobrowolnych formach współpracy
    z organami Krajowej Administracji Skarbowej. Takie informacje będą pomocne w czasie
    podejmowania przez obywateli decyzji o skorzystaniu z usług czy zakupu produktów od
    takich podmiotów. Projekt nakłada na podmioty obowiązek publikacji wskazanych
    informacji. Podatnicy powinni uzupełnić treść swojej informacji o realizowanej strategii
    podatkowej o wszelkie dodatkowe dane, które w ich ocenie powinny się w niej znaleźć.
    Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy wskazać należy, że w art. 27b ust. 2 pkt 2
    ustawy o CIT wprost zostało wskazane, że podanie do publicznej wiadomości
    indywidualnych danych podatników, o którym mowa w ust. 1, dotyczy podatników innych
    niż podatkowe grupy kapitałowe, u których wartość przychodu uzyskana w roku
    podatkowym, o którym mowa w ust. 1, przekroczyła równowartość 50 mln euro
    przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank
    Polski w ostatnim dniu roboczym roku kalendarzowego poprzedzającego rok podania
    indywidualnych danych podatników do publicznej wiadomości.
    Podkreślić należy, że art. 27b ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT posługuje się pojęciem „przychodu”,
    zatem odnosi się do ogółu przychodów osiągnięty przez podatnika w danym roku
    podatkowym, a nie jedynie do przychodów ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług, o
    których mowa w § 2 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki
    Regionalnej z dnia 28 grudnia 2020 r. w sprawie niektórych podatników i płatników, w
    odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego
    innego niż właściwy miejscowo.
    Wobec powyższego, Spółka powinna uwzględniać wartość przychodów z tytułu cesji
    wierzytelności własnych dokonanych na rzecz Faktora do przychodów, o którym mowa
    art. 27b ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT.
    Na konieczność uwzględniania wartości przychodów z tytułu cesji wierzytelności w celu
    ustalenia statusu „dużego podatnika” nie ma wpływu wskazana przez Państwa
    metodologia ujęcia faktoringu oraz przepisy powołanego rozporządzenia.
    Zatem, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Spółka nie powinna
    uwzględniać wartość przychodów z tytułu cesji wierzytelności własnych dokonanych na
    rzecz Faktora do przychodów determinujących status tzw. „dużego podatnika”.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia:
    - czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sprzedaż
      wierzytelności własnych w wyniku zawarcia przez Spółkę z Faktorem umowy
      faktoringu powinna skutkować dla Spółki (jako faktoranta) powstaniem przychodu w
      wysokości wartości brutto wierzytelności, jeżeli wierzytelność zostanie uprzednio
      opodatkowana jako przychód należny, a otrzymana od Faktora kwota z tytułu ceny
      nabycia wierzytelności nie przewyższy nominalnej wartości zbywanej wierzytelności –
      jest nieprawidłowe;
    - jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 jest negatywna, czy Spółka powinna uwzględniać
      wartość przychodów z tytułu cesji wierzytelności własnych dokonanych na rzecz
      Faktora do przychodów determinujących status tzw. „dużego podatnika” – jest
      nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia
    przedstawionym stanie faktycznym, a w odniesieniu do zdarzenia przyszłego stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu
    w sprawie będącej przedmiotem Państwa wniosku, co istotne nawet niewielkie różnice w
    opisie sprawy mogą wpływać na odmienne rozstrzygnięcie w innych sprawach.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.