Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.742.2024.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-17
Teza: Nieuznanie sprzedaży towarów na rzecz Kontrahenta za eksport towarów oraz możliwości zastosowania stawki podatku w wysokości 0%.
Słowa kluczowe: eksport-eksport pośredni; eksport-eksport towarów; towar-sprzedaż towarów; transport-transport towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - eksport towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 8-lit. a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 8-lit. b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 17 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania sprzedaży
    towarów na rzecz Kontrahenta za eksport towarów oraz możliwości zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0%. Uzupełnił go Pan pismami z 19 lutego 2025 r. (wpływ 19 lutego
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) (dalej jako: Wnioskodawca) jest
    polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem VAT. Prowadzi działalność
    gospodarczą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej. Przedmiotem
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność związana z oprogramowaniem
    oraz produkcja maszyn ogólnego przeznaczenia.
    W ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawca sprzedał m.in. (...) (dalej jako: Towary)
    na rzecz spółki z siedzibą poza UE – w Stanach Zjednoczonych (dalej jako: Kontrahent).
    Dostawa towarów odbyła się zgodnie z międzynarodowymi warunkami sprzedaży
    Incoterms – EXW Ex Works, zgodnie z którymi sprzedający dostarcza towary do dyspozycji
    kupującego (na przykład w fabryce lub magazynie), przy czym miejsce dostarczenia nie
    musi być terenem sprzedającego. Zaleca się jednak, aby strony jak najdokładniej określiły
    konkretny punkt w obrębie wyznaczonego miejsca dostawy. Aby dostawa w tej regule
    miała miejsce, sprzedający nie musi załadowywać towarów na żaden odbierający pojazd
    ani nie musi odprawiać towarów w eksporcie, o ile taka odprawa ma zastosowanie.
    W zaistniałym stanie faktycznym, Towary zostały odebrane przez Kontrahenta z magazynu
    Wnioskodawcy znajdującego się w Polsce.
    Kolejno towar został przewieziony do Niemiec. Tam Towary zostały rozpakowane i
    sprawdzono ich kompletność oraz spójność z oprogramowaniem.
    W dalszym kroku, Kontrahent przetransportował Towary na teren Belgii skąd odbyła się
    odprawa celna i dokonano eksportu.
    W związku z tym ustalono, iż zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, w ramach dokonanej
    dostawy zostanie zastosowana stawka VAT wynosząca 0%, pod warunkiem, że Kontrahent
    przedstawi odpowiednie dokumenty potwierdzające dokonanie eksportu towarów, w
    rozumieniu art. 41 ust. 6 i ust. 6a ustawy o VAT.
    Z bezpieczeństwa jednak, do czasu przedłożenia wszystkich dokumentów przez
    Kontrahenta, które będą dowodem na dostawę towarów na teren poza UE, jak również do
    czasu wydania przez tutejszy organ indywidualnej interpretacji podatkowej Wnioskodawca
    zdecydował o opodatkowaniu transakcji stawką 23% VAT.
    Kontrahent w ramach transakcji przedłożył Wnioskodawcy następujące dokumenty:
      - EAD – Eksportowy dokument towarzyszący;
      - ExitConfirm, który nie został potwierdzony przez urząd celny;

      - Sea Waybill – Morski list przewozowy.
    W związku z przedłożonymi przez Kontrahenta dokumentami, Wnioskodawca planuje
    dokonanie korekty i zastosowanie w niniejszym przypadku stawki VAT wynoszącej 0%.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    1. W którym momencie następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
      właściciel na rzecz Kontrahenta ze Stanów Zjednoczonych?
      Aby ocenić moment przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel
      należy kierować się przyjętymi warunkami dostawy Incotems. Dostawa nastąpiła na
      warunkach EXW (Ex Works). W praktyce oznacza to, że przeniesienie własności oraz
      ryzyka nastąpiło w momencie, gdy Kontrahent odebrał towar z magazynu
      Wnioskodawcy, a Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności za transport, koszty
      związane z przewozem, ani za ryzyko związane z towarem po jego wydaniu
      Kontrahentowi.
    2. Czy sprzedawane towary są transportowane przez nabywcę mającego siedzibę poza
      terytorium kraju lub na jego rzecz?
      Jak wskazano w treści wniosku, towary zostały sprzedane na rzecz Kontrahenta z
      siedzibą w Stanach Zjednoczonych.
    3. Czy transport towarów następuje w celu dokonania dostawy towarów przez Pana na
      rzecz Kontrahenta?
      Zgodnie z przedstawionym już wcześniej stanem faktycznym, który w dalszym ciągu
      jest aktualny, przedmiotem transakcji pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentem
      była dostawa towarów, która odbyła się zgodnie z międzynarodowymi warunkami
      sprzedaży Incoterms – EKW Ex Works tj. w niniejszym przypadku odebrane zostały
      przez Kontrahenta z magazynu Wnioskodawcy w Polsce.
    4. Czy czynności wykonywane przez Kontrahenta na terytorium Niemiec, tj. rozpakowanie,
      sprawdzenie kompletności towarów oraz spójności z oprogramowaniem, mają
      charakter wyłącznie logistyczny (stanowią element procesu logistycznego), czy ww.
      czynności mają charakter handlowy, produkcyjny, tj. mają na celu weryfikację
      zgodności towarów z zamówieniem?
      Z wiedzy posiadanej przez Wnioskodawcę wynika, iż na terenie Niemiec, poza
      czynnościami logistycznymi, towary zostały zaprezentowane przez Kontrahenta na
      targach. Nie miały one jednak charakteru produkcyjnego.
    5. Czy wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej został potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych oraz jakie konkretnie dokumenty
      celne potwierdzające wywóz towarów z Polski poza Unię Europejską Pan posiada w
      przypadku transakcji będącej przedmiotem zapytania, w tym czy posiada Pan
      komunikat IE-599/CC599C?
      Wywóz towarów został potwierdzony przez organ celny dokumentem „EUROPESE
      GEMEENSCHAP”, który jest tożsamy z komunikatem IE-599 (stanowi jeden z
      dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT). Potwierdza to
      stanowisko z dnia 5.04.2013 r., wydane przez Izbę Skarbową w Poznaniu, ILPP2/443-
      799/10/13-S/ISN.
      Kontrahent przekazał Wnioskodawcy, iż są to dokumenty wywozowe wystawiane
      przez belgijskie organy celne, które obecnie nie mają technicznych możliwości
      wystawiania komunikatów IE599.
      Zakres dokumentów, które posiada Wnioskodawca zostały przedstawione w treści
      wniosku, tj.
      ü EAD – Eksportowy dokument towarzyszący;
      ü ExitConfirm, który został potwierdzony przez urząd celny;

      ü Sea Waybill – Morski list przewozowy;
      ü dokument Rock-It Cargo US Broker Transport Order z dnia 30.09.2024
        potwierdzający dostarczenie towarów do nabywcy;
      ü dokument odprawy importowej/zwolnienia w imporcie USA (Entry Summary).
      Wnioskodawca nie posiada komunikatu IE-599/CC599C.
      Tak jak jednak wskazano w treści wniosku, w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT posłużono
      się sformułowaniem „w szczególności”, co oznacza, że podatnik może posiłkować się
      dowolnym dokumentem, z którego wynika, że sprzedawane towary opuściły UE – a
      w szczególności nie jest wymagane posiadanie w tym celu dokumentu wydanego
      przez organ celny potwierdzającego zamknięcie celnej procedury wywozu.
    6. Czy w przypadku transakcji będących przedmiotem wniosku posiada Pan dokumenty,
      które w sposób jednoznaczny potwierdzają, że towary będące przedmiotem dostawy
      opuściły terytorium Unii Europejskiej?
      Wnioskodawca uważa, że zgromadzone i wskazane przez niego dokumenty są
      wystarczającym dowodem, który jednoznacznie potwierdza, że towary opuściły
      terytorium UE.
    7. Czy w przypadku transakcji będącej przedmiotem wniosku, z posiadanych ww.
      dokumentów wynikać będzie tożsamość towarów będących przedmiotem dostawy i
      wywozu?
      Tak, z posiadanych dokumentów wynikać będzie tożsamość towarów będących
      przedmiotem dostawy i wywozu. Dokumenty wywozu oraz morski list przewozowy
      potwierdzają, że towary będące przedmiotem wywozu są tożsame z towarami
      wyszczególnionymi na fakturze VAT.
      Tożsamość ta możliwa jest do ustalenia poprzez odwołanie się w dokumentach
      przewozowych do przedmiotowej faktury.
    8. Kto/jaki podmiot zgłosił towary do procedur celnych (wywozowych) oraz jaki podmiot
      widnieje w dokumentach celnych jako eksporter?
      Towar został zgłoszony do procedur celnych przez Kontrahenta Wnioskodawcy,
      natomiast jako eksporter widnieje Wnioskodawca.

## Pytanie

Czy opisana transakcja dostawy Towarów może zostać opodatkowana zgodnie z art. 41
    ust. 4 ustawy o VAT, stawką podatku w wysokości 0%?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, dokonana dostawa Towarów powinna zostać opodatkowana stawką VAT w
    wysokości 0%, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT:
      Przez eksport towarów – rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów
        wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków
        powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych

      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych;
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że dokonana przez Wnioskodawcę
    transakcja stanowi eksport towarów, gdyż obejmowała ona dostawę Towarów, które są
    transportowane z Polski poza UE na zlecenie nabywcy Towarów (Kontrahenta).
    Dodatkowo, aby taka transakcja mogła zostać opodatkowana stawką 0% VAT, podatnik
    musi posiadać dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium UE.
    Dokumenty takie zostały wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT. Zgodnie z
    powołanym przepisem, dokumentem takim jest:
        - dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy
        organ celny wydruk tego dokumentu;
        - dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany, poza tym systemem,
        jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;
      - zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
        systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo
        jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Niemniej jednak należy zwrócić uwagę na fakt posłużenia się przez ustawodawcę
    sformułowaniem „w szczególności”, co w praktyce oznacza, że wskazany katalog
    dokumentów jest tylko przykładowy, co prowadzi do wniosku, że podatnik może
    posiłkować się dowolnym dokumentem, z którego wynika, że sprzedawane towary
    opuściły UE – a w szczególności nie jest wymagane posiadanie w tym celu dokumentu
    wydanego przez organ celny potwierdzającego zamknięcie celnej procedury wywozu.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wyroku TSUE z dnia 28 marca
    2019, sygn. C-275/18.
    Zgodnie z jego treścią, stawka 0% VAT ma zastosowanie w eksporcie towarów na
    podstawie art. 146 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: Dyrektywa VAT),
    którego implementację stanowią art. 2 pkt 8 i art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, o ile spełnione
    są następujące „materialne” warunki:
        - prawo do rozporządzania towarem jak właściciel jest przeniesione na nabywcę,
        - towar jest wysłany poza UE,
        - w wyniku tej wysyłki towar fizycznie opuszcza UE.
    Warunkiem zastosowania stawki 0% VAT nie jest natomiast objęcie towarów celną
    procedurą wywozu, wobec czego, jeśli zostanie wykazane, że towary faktycznie opuściły
    UE, to ich dostawa musi być opodatkowana stawką 0% VAT, nawet jeśli podatnik pominął
    warunek formalny taki jak zastosowanie ww. procedury.
    W związku z tym, jeżeli dla zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie nie jest konieczne
    stosowanie procedury wywozu, to tym bardziej warunkiem takim nie może być posiadanie
    dokumentu potwierdzającego jej zamknięcie.
    Niniejsze znajduje również potwierdzenie w wyrokach, zarówno wojewódzkich sądów
    administracyjnych, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Przede wszystkim we wszystkich wyrokach podkreśla się, że katalog dokumentów, na
    podstawie których może zostać udokumentowany wywóz towarów, dla celów stosowania
    stawki 0% VAT, jest katalogiem otwartym.
    Przykładowo – Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2024 r., I SA/Rz 488/24 – w
    ramach niniejszej sprawy podatnik wskazał, że prowadzi działalność polegającą na
    produkcji oraz sprzedaży ozdób choinkowych i jest zarejestrowany jako podatnik VAT

    czynny oraz jako podatnik VAT UE. W związku z prowadzoną działalnością, spółka realizuje
    dostawy towarów, które są transportowane z Polski poza Unię Europejską przez
    przewoźnika działającego na zlecenie spółki lub zagranicznego nabywcy towarów. W
    niektórych przypadkach zdarzają się sytuacje, w których w odniesieniu do opisanych
    transakcji eksportowych spółka nie otrzymuje dokumentu celnego potwierdzającego fakt
    zakończenia procedury wywozu (np. w formie komunikatu IE-599).
    W takich przypadkach spółka posiada fakturę zawierającą m.in. nazwy i ilości
    sprzedawanych towarów oraz przynajmniej jeden z następujących dokumentów:
      - dokument (lub jego kopię) wydany przez administrację celną kraju trzeciego
        (nienależącego do UE) w związku z przywozem i odprawą w tym kraju towarów
        będących przedmiotem dostawy,
      - list przewozowy (np. dokument CMR) opatrzony podpisem lub pieczęcią
        przewoźnika oraz podpisem lub pieczęcią osoby odbierającej towary poza UE, z
        którego wynika, że będące przedmiotem transakcji towary zostały dostarczone
        do miejsca poza UE,
      - oświadczenie przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów z którego
        wynika, że będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca
        poza UE,
      - oświadczenie nabywcy towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary
        zostały dostarczone do miejsca poza UE,
      - dokument wygenerowany przez system informatyczny przewoźnika
        odpowiedzialnego za transport towarów, potwierdzający dostarczenie towarów
        do miejsca poza UE.
    W wyżej powołanym rozstrzygnięciu, WSA wskazał, że:
    „Z treści ww. przepisów jednoznacznie wynika, że dokumenty pochodzące od organów
    celnych potwierdzające wywóz zostały wskazane jedynie przykładowo, o czym świadczy
    zwrot »w szczególności«. Katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy VAT
    jest zatem katalogiem otwartym, co przyznaje również organ w zaskarżonej interpretacji.
    Brak jest zatem w obowiązujących przepisach uzasadnienia dla stanowiska organu
    interpretacyjnego, wywodzącego z art. 41 ust. 6a ustawy VAT bezwzględny wymóg
    posiadania dokumentu celnego w postaci odpowiedniego komunikatu IE 599. Przeciwko
    stanowisku organu interpretacyjnego zawężającemu rodzaj dokumentów
    potwierdzających wywóz, o których mowa w art. 41 ust. 6 i ust. 6a ustawy VAT, do
    dokumentu celnego, świadczy pogląd wyrażony przez TSUE w wyroku z 28 marca 2019 r.,
    sygn. C-275/18. W orzeczeniu tym podkreślono decydujące znaczenie samego faktu
    wywozu towaru, którego prawnopodatkowe skutki, na gruncie podatku od wartości
    dodanej, nie mogą być uzależnione od objęcia towaru procedurą wywozu wynikającą z
    odpowiednich przepisów celnych. Zakwalifikowanie transakcji jako dostawy na eksport na
    podstawie art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT nie zależy zatem od objęcia danych towarów
    procedurą celną wywozu, której nieprzestrzeganie skutkuje pozbawieniem podatnika
    prawa do zwolnienia w eksporcie. TSUE zaznaczył, że wprawdzie do państw członkowskich
    należy określenie przesłanek warunkujących zwolnienie przez te państwa transakcji
    eksportu w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień
    przewidzianych przez tę dyrektywę oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom
    uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć, jednakże przy
    wykonywaniu swoich kompetencji państwa członkowskie powinny jednak przestrzegać
    ogólnych zasad prawa, które stanowią część porządku prawnego UE, do których należy w
    szczególności zasada proporcjonalności, z której wynika, że przepis krajowy wykracza
    poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku, jeśli w istocie
    uzależnia on prawo do zwolnienia z VAT od spełnienia obowiązków formalnych, nie
    uwzględniając przesłanek materialnoprawnych, a w szczególności nie biorąc pod uwagę
    kwestii, czy zostały one spełnione. Owe transakcje powinny być bowiem opodatkowane
    przy uwzględnieniu ich cech obiektywnych. Z tego względu uznał, że przesłanka stojąca na

    przeszkodzie przyznaniu zwolnienia z VAT dla dostawy towarów, które nie zostały objęte
    procedurą wywozu, podczas gdy jest bezsporne, że towary te zostały faktycznie
    wywiezione, a zatem ze względu na swe cechy ogólne dostawa spełnia przesłanki
    zwolnienia przewidziane w art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT, nie zachowuje zasady
    proporcjonalności”.
    Tożsame stanowisko zostało przedstawione w następujących wyrokach:
      - wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 683/23;
      - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1459/20;
      - wyrok WSA w Poznaniu z dnia 02 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Po 993/16;
      - wyrok NSA z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2005/17.
    Wskazać również należy, że takie stanowisko prezentują również organy podatkowe.
    Przykładowo w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 4 lutego 2022 r., nr 0114-
    KDIP1-2.4012.562.2021.1.JO, gdzie Dyrektor KIS potwierdził, że katalog dokumentów
    wskazany w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT ma charakter przykładowy oraz że dla
    zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie konieczne jest posiadanie dokumentu, który w
    sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium UE.
    Podobnie w wyroku NSA z 9 maja 2017 r., sygn. I GSK 975/15, gdzie wskazano, że:
      „dla wykazania faktu wywozu towaru wystarczyło przedstawienie jednego z
      dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Strona mogła także przedłożyć
      zupełnie inny, niewymieniony w tym przepisie dokument. Istotne, by dokument, na
      który się powołuje był wiarygodny, a więc miał postać oryginału lub potwierdzonej za
      zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na
      identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by możliwe było bez żadnych
      wątpliwości stwierdzenie, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do
      procedury wywozu. Ocena mocy dowodowej i wiarygodności danego dokumentu
      należy natomiast do organu celnego, który potwierdza wyprowadzenie towarów
      eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione są
      dostateczne”.
    Podobne stanowisko przedstawiono w:
      - indywidualnej interpretacji z dnia 11 stycznia 2021 r. (nr 0111-KDIB3-3.4012.603.2020.
        I.MAZ);
      - indywidualnej interpretacji z dnia 24 sierpnia 2021 r. (nr 0114-KDIP1-
        2.4012.312.2021.1.RM);
      - indywidualnej interpretacji z dnia 25 sierpnia 2021 r. (nr 0114-KDIP1-
        2.4012.349.2021.1.RM).
    Co istotne, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości posłużenia się dla
    zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie towarów dokumentami innymi niż celne,
    podziela również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych.
    Biorąc pod uwagę treść przepisów ustawy o VAT, Dyrektywy VAT, jak również orzecznictwo
    i interpretacje w zakresie możliwości zastosowania stawki w wysokości 0% w eksporcie,
    zdaniem Wnioskodawcy przedstawiony stan faktyczny, jak również posiadane przez niego
    dokumenty, tj.
        - faktura sprzedaży;
        - listy przewozowe dotyczące transportu na terytorium Niemiec;
        - EAD – Eksportowy dokument towarzyszący;
        - ExitConfirm, który nie został potwierdzony przez urząd celny;
        - Sea Waybill – Morski list przewozowy,
    oraz co ważne, faktyczne wywiezienie Towarów poza UE, uzasadnia zastosowanie stawki
    VAT w wysokości 0%, zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o VAT.

    Na marginesie, Wnioskodawca wskazuje, że rozpakowanie i sprawdzenie Towarów na
    terenie Niemiec, w jego ocenie nie stanowiło przerwania ciągłości dostawy.
    Niniejsze znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji z dnia 11 lipca 2017 r. (nr 0114-
    KDIP1-2.4012.186.2017.1.JF). W przedstawionym w powołanej interpretacji stanie
    faktycznym, organ podatkowy przyznał rację podatnikowi, uznając, że rozładowanie i
    magazynowanie towaru na Litwie w oczekiwaniu na samochód, który miał realizować
    transport, nie przerwało ciągłości dostawy. Zdaniem organu towar nie zmienił w tym
    czasie ani swojego charakteru ani celu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku, również nie
    nastąpiło przerwanie ciągłości dostawy. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że
    Wnioskodawca ma prawo rozpoznać sprzedaż Towarów na rzecz Kontrahenta jako
    eksport towarów i opodatkować dokonaną sprzedaż stawką w wysokości 0% przy
    zachowaniu warunków określonych w art. 41 ust. 6 i 11 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa
      niewchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i
      3.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę

    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą
    inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.
    Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7
    ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do
    postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa
    własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności
    ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ
    „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów
        wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków
        powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy
    przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca
    lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza
    terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast
    eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza
    terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez
    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b
    ustawy).
    Zatem, aby dostawę towarów uznać za eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy
    muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:
      a) musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
      b) towar będący przedmiotem dostawy musi zostać wysłany lub przetransportowany z
        terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej,
      c) wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi być potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

    Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie
    dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy
    powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Zaznaczenia wymaga, że dwie pierwsze przesłanki mają charakter faktyczny i musi je
    łączyć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, tzn. w wykonaniu jednej ze ściśle
    sprecyzowanych w ustawie czynności (dostawy), towar opuszcza terytorium kraju w celu
    dostarczenia go do kraju trzeciego. Przy czym, nabywca tego towaru w wykonaniu tej
    czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel (zasadniczo warunek ten
    ziszcza się przez przeniesienie własności towaru). Ostatnia przesłanka ma charakter
    formalny i wiąże się z udokumentowanym legalnym wywozem towarów poza terytorium
    kraju.
    Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter
    podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem
    świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów
    wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Zatem wywóz towarów, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza
    terytorium Unii Europejskiej znajdują się na terytorium kraju, stanowi eksport towarów w
    rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegający opodatkowaniu w Polsce.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    Jedną z czynności, która korzysta z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest
    eksport towarów.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 4 ustawy:
      1. Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7,
      art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
      4. W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi
      0%.
    W myśl art. 41 ust. 6, 7, 8, 9 i 11 ustawy:
      6. Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
        pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
        podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający
        wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
      7. Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie
        wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres
        rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod
        warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem
        terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku
        nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim
        mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.

      8. Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny
        potwierdzający procedurę wywozu.
      9. Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
        terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7
        upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za
        okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
      11. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa
        w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
        podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów,
        otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość
        towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się
        odpowiednio.
    Jeżeli podatnik nie posiada wymaganych dokumentów potwierdzających dokonanie
    eksportu, nie ma prawa do opodatkowania tych transakcji stawką podatku VAT w
    wysokości 0%. W tej sytuacji podatnik jest obowiązany opodatkować tę dostawę przy
    zastosowaniu stawki właściwej dla dostawy krajowej.
    Istotne jest, że w myśl art. 41 ust. 9 ustawy, otrzymanie przez podatnika dokumentu
    potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie
    późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty
    podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten
    dokument. A zatem w sytuacji gdy faktycznie doszło do eksportu towarów z Polski a
    podatnik otrzymał dokumenty potwierdzające wywóz towarów w terminie późniejszym niż
    określony w art. 41 ust. 6 i 7 ustawy, wówczas ma on prawo do korekty podatku VAT i
    zastosowania ponownie stawki podatku w wysokości 0%, z uwzględnieniem przepisów
    dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego.
    W kwestii eksportu towarów wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z
    dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 3/12 orzekając, że: „(...) Dla zastosowania przez
    podatnika stawki 0% w Polsce z tytułu eksportu towaru konieczne jest, aby miejscem
    dostawy tej czynności była Polska, co wymaga wykazania, że wywóz tego towaru poza
    obszar Unii Europejskiej następuje – stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. – w ramach
    transportu, który rozpoczął się na terytorium Polski, w wykonaniu czynności określonej w
    art. 7 ustawy. Zgłoszenie towaru do procedury wywozu towarów, o której mowa w art. 161
    Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w krajowym urzędzie celnym należy traktować jako
    niewątpliwy dowód rozpoczęcia takiego transportu na terytorium Polski, niemający jednak
    charakteru wyłącznego”.
    W powyższej uchwale stwierdzono również, „(...) w sytuacji gdy eksport towarów, w
    rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (art. 146 w zw. z art. 32 Dyrektywy 2006
    /112/WE), stanowi wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, które w momencie
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Wspólnoty znajdują się na terytorium
    kraju, oznacza to, że wywóz tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej powinien
    nastąpić w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym charakterze. Dla
    przybliżenia charakteru takiego transportu przydatne może być sięgnięcie do normy art.
    83 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.p.t.u., stanowiącej, że przez usługi transportu międzynarodowego
    rozumie się przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów z miejsca wyjazdu
    (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Unii
    Europejskiej. W sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium
    innego kraju unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem
    jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest tenże
    inny kraj unijny, brak podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z
    terytorium Polski. Oznacza to, że w przypadku gdy towar jest transportowany (wysyłany,
    przemieszczany) z Polski do innego państwa członkowskiego z pominięciem procedury
    wywozu i tam rozładowany i magazynowany (składowany poza składem celnym), po czym
    dopiero z tego kraju transportowany (wysyłany) – po zgłoszeniu w nim tegoż towaru do

    wywozu poza terytorium Unii Europejskiej – nie ma podstaw do stwierdzenia, że wywóz
    tego towaru poza terytorium Wspólnoty nastąpił z terytorium Polski, gdyż miejscem
    świadczenia takiej dostawy eksportowej, w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (art. 32
    Dyrektywy 2006/112/WE), nie jest w takiej sytuacji Polska, lecz tenże kraj unijny, w którym
    znajdują się eksportowane towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu
    towarów do nabywcy poza terytorium Unii Europejskiej. Nie są zatem w tym przypadku
    spełnione przesłanki do stwierdzenia eksportu takiego towaru w Polsce, a tym samym do
    stosowania z tego tytułu stawki 0%”.
    Z powyższego nie wynika, że podlegający eksportowi towar musi opuścić terytorium Unii
    Europejskiej za pośrednictwem krajowego granicznego urzędu celnego, gdyż może to
    nastąpić poprzez każdy unijny urząd celny, lecz niezbędnym jest, aby transport (wysyłka)
    tego towaru, przed opuszczeniem terytorium Unii Europejskiej, rozpoczął się na
    terytorium Polski oraz istotne jest, aby transport miał nieprzerwany charakter. Przy czym
    nie chodzi tutaj o aspekt fizyczny tego transportu, czyli o to aby transportu dokonywał np.
    tylko jeden podmiot (np. spedytor) czy też towar nie mógł być przeładowany, czy chwilowo
    składowany. Istotne jest, aby przeznaczeniem nadanego towaru było tylko jego
    wywiezienie z terytorium Unii Europejskiej.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Przedmiotem
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej jest działalność związana z
    oprogramowaniem oraz produkcja maszyn ogólnego przeznaczenia. W ramach
    prowadzonej działalności, sprzedał Pan m.in. (...) na rzecz spółki z siedzibą poza UE – w
    Stanach Zjednoczonych. Dostawa towarów odbyła się zgodnie z międzynarodowymi
    warunkami sprzedaży Incoterms – EXW Ex Works, zgodnie z którymi sprzedający
    dostarcza towary do dyspozycji kupującego (na przykład w fabryce lub magazynie), przy
    czym miejsce dostarczenia nie musi być terenem sprzedającego. W praktyce oznacza to,
    że przeniesienie własności oraz ryzyka nastąpiło w momencie, gdy Kontrahent odebrał
    towar z Pana magazynu, a Pan nie ponosi odpowiedzialności za transport, koszty
    związane z przewozem, ani za ryzyko związane z towarem po jego wydaniu
    Kontrahentowi. Towary zostały odebrane przez Kontrahenta z Pana magazynu
    znajdującego się w Polsce. Następnie towar został przewieziony do Niemiec. Tam towary
    zostały rozpakowane i sprawdzono ich kompletność oraz spójność z oprogramowaniem. Z
    posiadanej przez Pana wiedzy wynika, iż na terenie Niemiec, poza czynnościami
    logistycznymi, towary zostały zaprezentowane przez Kontrahenta na targach. W dalszym
    kroku, Kontrahent przetransportował towary na teren Belgii, skąd odbyła się odprawa
    celna i dokonano eksportu. Towar został zgłoszony do procedur celnych przez
    Kontrahenta, natomiast jako eksporter widnieje Pan. W związku z tym ustalono, iż zgodnie
    z art. 41 ust. 4 ustawy, w ramach dokonanej dostawy zostanie zastosowana stawka VAT
    wynoszącą 0%, pod warunkiem, że Kontrahent przedstawi odpowiednie dokumenty
    potwierdzające dokonanie eksportu towarów, w rozumieniu art. 41 ust. 6 i ust. 6a ustawy.
    Z bezpieczeństwa jednak, do czasu przedłożenia wszystkich dokumentów przez
    Kontrahenta, które będą dowodem na dostawę towarów na teren poza UE, zdecydował
    Pan o opodatkowaniu transakcji stawką 23% VAT. Kontrahent w ramach transakcji
    przedłożył Panu następujące dokumenty:
      - EAD – Eksportowy dokument towarzyszący;
      - ExitConfirm, który nie został potwierdzony przez urząd celny;
      - Sea Waybill – Morski list przewozowy.
    W związku z przedłożonym przez Kontrahenta dokumentami, planuje Pan dokonanie
    korekty i zastosowanie w niniejszym przypadku stawki VAT wynoszącej 0%.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy ww. transakcja dostawy towarów może zostać
    opodatkowana zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy, stawką podatku w wysokości 0%.
    W pierwszej kolejności – chcąc odpowiedzieć na Pana wątpliwość – niezbędne jest
    rozpoznanie charakteru opisanej we wniosku transakcji na gruncie przepisów ustawy.

    Jak wskazano wyżej, z eksportem bezpośrednim, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a)
    ustawy mamy do czynienia wówczas, gdy wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii
    Europejskiej dokonuje dostawca lub podmiot działający na jego rzecz.
    Natomiast eksport pośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b) ustawy, występuje
    wówczas, gdy wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej dokonuje
    nabywca mający siedzibę poza terytorium kraju lub podmiot działający na jego rzecz.
    Niespełnienie którejkolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi
    do eksportu towarów, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Uwzględnić przy tym należy, że w sytuacji gdy eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8
    ustawy VAT stanowi wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, które w momencie
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Wspólnoty znajdują się na terytorium
    kraju, oznacza to, że wywóz tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej powinien
    nastąpić w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym charakterze. W
    sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium innego kraju
    unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego
    rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest tenże inny
    kraj unijny, brak jest podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z
    terytorium Polski.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście obowiązujących przepisów
    prawa prowadzi do stwierdzenia, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz
    Kontrahenta nie spełnia warunków pozwalających uznać ją za eksport towarów, o którym
    mowa w art. 2 pkt 8 ustawy. Jak bowiem wynika z wniosku, sprzedał Pan towary na rzecz
    Kontrahenta z siedzibą poza UE – w Stanach Zjednoczonych. Wskazał Pan, że
    przeniesienie własności oraz ryzyka nastąpiło w momencie, gdy Kontrahent odebrał towar
    z magazynu Wnioskodawcy. Zatem, do dostawy pomiędzy Panem a Kontrahentem doszło
    na terytorium kraju. Towary zostały odebrane przez Kontrahenta z Pana magazynu
    znajdującego się w Polsce. Następnie towary zostały przewiezione do Niemiec. Tam
    towary zostały rozpakowane i sprawdzono ich kompletność oraz spójność z
    oprogramowaniem. Ponadto, poza czynnościami logistycznymi, towary zostały również
    zaprezentowane przez Kontrahenta na targach. W dalszym kroku, Kontrahent
    przetransportował towary na teren Belgii skąd odbyła się odprawa celna i dokonano
    eksportu.
    W związku z powyższym, w analizowanej sprawie, nie można uznać, że wywóz towarów
    nastąpił z terytorium Polski bezpośrednio poza terytorium Unii Europejskiej w ramach
    transportu o nieprzerwanym charakterze. W omawianej sytuacji, od momentu
    rozpoczęcia transportu od sprzedawcy z Polski (tj. od Pana) do chwili wywozu tych
    towarów poza terytorium Unii Europejskiej wystąpiły przerwy niezwiązane bezpośrednio z
    organizacją transportu do miejsca docelowego. Wskazał Pan, że towary zostały
    przewiezione do Niemiec, gdzie zostały rozpakowane, sprawdzono ich kompletność oraz
    spójność z oprogramowaniem, oraz zostały zaprezentowane przez Kontrahenta na
    targach. Zatem, w wyniku zrealizowanej przez Pana sprzedaży, doszło do wywozu
    towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, tj. na
    terytorium Niemiec, gdzie transport został przerwany. Dopiero po wykonaniu przez
    Kontrahenta ww. czynności na terytorium Niemiec, towary zostały przetransportowane na
    terytorium Belgii, skąd dokonano eksportu towarów. Należy ponownie podkreślić, że w
    sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium innego kraju
    unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego
    rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest ten inny kraj
    unijny, brak jest podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z terytorium
    Polski.
    W związku z powyższym, pomimo, że towar jest wywożony z Polski na terytorium państwa
    trzeciego, analizowana transakcja nie stanowi dla Pana eksportu towarów, o którym

    mowa w art. 2 pkt 8 ustawy, ponieważ w tym konkretnym przypadku, wywóz towarów nie
    nastąpił z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej w ramach transportu o
    nieprzerwanym charakterze. Transport towarów z Polski został przerwany na terytorium
    Niemiec oraz – po wykonaniu szeregu czynności, niezwiązanych z transportem tych
    towarów – ponownie podjęty z tego kraju.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że opisana dostawa towarów na rzecz
    Kontrahenta, nie stanowi eksportu towarów zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy i nie podlega
    opodatkowaniu stawką 0% podatku VAT w wysokości 0%, właściwą dla eksportu towarów,
    zgodnie z art. 41 ust. 4 w zw. z art. 41 ust. 11 ustawy. Zatem dokonana dostawa powinna
    być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT jako sprzedaż krajowa.
    W konsekwencji, opisana transakcja dostawy towarów nie może zostać opodatkowana
    zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy, stawką podatku w wysokości 0%.
    W związku z powyższym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    Wojewódzkich Sądów Administracyjnych należy wskazać, że dotyczą okoliczności
    odmiennych niż wskazane przez Pana w rozpatrywanym wniosku, ponieważ odnoszą się
    wyłącznie do kwestii związanej z dokumentowaniem eksportu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.