Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/4510-1-128/15-4/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-06-18
Teza: Podatek od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; dochód-dochody wolne od podatku; mieszkanie; wspólnoty-wspólnota mieszkaniowa; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wspólnoty Mieszkaniowej przedstawione we wniosku z 16 marca 2015 r. (data wpływu 18 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z 19 maja 2015 r. (data wpływu 21 maja 2015 r.) – o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

**We wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego.**

Budynek przy ul. (…) w (…). został oddany do użytku w grudniu 1980 r. Jest to budynek wybudowany w technologii wielkopłytowej, 5-cio kondygnacyjny, podpiwniczony. Zgodnie z inwentaryzacją budynku znajdują się w nim wyłącznie lokale mieszkalne w liczbie 50 (pięćdziesięciu) wraz z pomieszczeniami przynależnymi (piwnicami). W budynku nie ma lokali użytkowych. Wszystkie lokale stanowią własność osób fizycznych.

Na najniższej kondygnacji budynku (poziom piwnic) oprócz piwnic przynależnych do lokali, których średnia powierzchnia wynosi 3,60 m2 znajdują się inne pomieszczenia stanowiące część wspólną nieruchomości. Są to pomieszczenia:

1.  z wyposażeniem technicznym (lokalna kotłownia gazowa, pomieszczenia z rozdzielaczami c.o., pomieszczenie z zakończeniem przyłącza wodociągowego wraz z wodomierzem głównym),
2.  administracyjne dla Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej,
3.  ogólnodostępne dla właścicieli lokali zapewniające prawidłowe użytkowanie lokali mieszkalnych i eksploatację budynku (pralnie, suszarnie),
4.  bez jednoznacznie określonego przeznaczenia – do dowolnego wykorzystania przez Wspólnotę.

Na dzień dzisiejszy budynek wymaga jeszcze dużych nakładów rzeczowych i finansowych, aby był utrzymany nie tylko w stanie niepogorszonym, ale i mógł być modernizowany do obecnych wymogów techniczno-użytkowych określonych w odrębnych przepisach.

Mając na uwadze powyższe, Wspólnota Mieszkaniowa w minionym okresie wyraziła zgodę na odpłatny wynajem kilku pomieszczeń z grupy lit. d) właścicielom lokali, którzy przechowują w nich przedmioty własne (pomieszczenia te są traktowane jako dodatkowe piwnice). Dochody z najmu tych pomieszczeń są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych, gdyż odpowiadają regulacji określonej w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych tzn. dochody uzyskane są z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i w całości przeznaczone są na utrzymanie tych zasobów.

W ostatnim czasie do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej zgłosiło się dwóch kolejnych właścicieli lokali, którzy zainteresowani są najmem wolnych jeszcze pomieszczeń piwnicznych.

Pierwszy zgłaszający się jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą z zakresu protetyki stomatologicznej poza P. W wynajętym pomieszczeniu zamierza przechowywać sprzęt i materiały stanowiące jego własność i których nie wykorzystuje w codziennej działalności.

Drugi wnioskujący ma zamiar podjąć w najbliższym czasie własną działalność gospodarczą i świadczyć usługi finansowe. Jego wystąpienie o najem pomieszczenia w piwnicy we własnym budynku podyktowane jest bliskością miejsca zamieszkania, nie zamierza wykonywać pracy we własnym mieszkaniu.

We wstępnej rozmowie potencjalni najemcy oświadczyli, że po zawarciu umowy chcieliby otrzymywać faktury w tytułu najmu wystawiane na ich firmy.

Wspólnota Mieszkaniowa jest zainteresowana wynajmem pomieszczeń, gdyż:

1.  uzyskane środki finansowe przeznaczy na pokrycie kosztów niezbędnych prac remontowych,
2.  sposób wykorzystania pomieszczeń nie będzie powodował uciążliwości dla mieszkańców budynku.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.**

Czy będzie prawidłowe i zgodne z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych postępowanie Wspólnoty polegające na nienaliczaniu i odprowadzaniu podatku od dochodów z wynajmu pomieszczeń piwnicznych dla wskazanych wyżej właścicieli lokali, gdy uzyskane dochody w całości przeznaczone zostaną na działalność związaną z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych – wpływy będą kierowane na fundusz remontowy Wspólnoty?

Zdaniem Wnioskodawcy, dochód uzyskany z wynajmu pomieszczeń piwnicznych mieści się w pojęciu zasobów mieszkaniowych, w związku z czym Wspólnota Mieszkaniowa ma prawo korzystać ze zwolnienia od naliczania i odprowadzania podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jak stanowi wymieniowy wyżej przepis ustawy, wolne od podatku są dochody wspólnoty mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi – w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

Z powyższej regulacji wynika, że aby dochód Wspólnoty Mieszkaniowej korzystał ze zwolnienia przedmiotowego muszą być spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie:

1.  dochody muszą być uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi,
2.  dochody te muszą być przeznaczone na utrzymanie zasobów mieszkaniowych.

Powyższe oznacza, że nie podlegają zwolnieniu dochody inne niż uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, niezależnie od ich przeznaczenia oraz dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, w części nie przeznaczonej na utrzymanie tych zasobów.

W orzecznictwie przez pojęcie „zasoby mieszkaniowe” rozumie się:

1.  budynki mieszkalne wraz z wyposażeniem technicznym oraz przynależnymi do nich pomieszczeniami, w szczególności: wbudowane kotłownie, klatki schodowe, piwnice, komórki,
2.  pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane z zarządzaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania budynku,
3.  urządzenia i uzbrojenie terenu, na których znajdują się budynki mieszkalne: instalacje przyłączy wodociągowo-kanalizacyjnych, gazowych, elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych, budowle inżynieryjne (studnie itp.), budowle komunikacyjne (np. ciągi komunikacyjne wewnętrzne, chodniki), inne budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie budynków mieszkalnych (np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, miejsca postojowe, trawniki, miejsca do czasowego gromadzenie odpadów komunalnych).

Jak wynika z przedstawionej powyżej definicji zasobów mieszkaniowych – zasoby mieszkaniowe, to nie tylko lokale mieszkalne, ale również pozostałe pomieszczenia oraz urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań, jak również ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne funkcjonowanie oraz zarządzanie i administrowanie.

W świetle powyższego, dochód uzyskany z wynajmu pomieszczeń piwnicznych dla wskazanych właścicieli – w chwili obecnej potencjalnych najemców – może być zaliczony do dochodów z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ jest to dochód z podstawowej działalności Wspólnoty. Wspólnota wynajmując pomieszczenia w piwnicy chce osiągnąć z tego tytułu dochód, który następnie zasilać będzie fundusz remontowy. Należy zauważyć, że w wynajmowanych pomieszczeniach to nie Wspólnota Mieszkaniowa, ale wynajmujący prowadzić będą określoną przez siebie działalność. Pod względem gospodarczym – prowadzenia określonej działalności – Wspólnota Mieszkaniowa i najemcy są podmiotami niezależnymi od siebie.

Należy także zauważyć, że określone przez najemców cele wynajmu są dla Wspólnoty elementem wtórnym – posiadane informacje wiążą się wyłącznie z zapewnieniem bezpieczeństwa dla mieszkańców.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.**

Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 6 tej ustawy, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.

Wspólnota nie posiada jednak osobowości prawnej. Wspólnotę mieszkaniową tworzą zarówno właściciele odrębnych lokali mieszkalnych, jak i właściciele odrębnych lokali użytkowych. Każdy członek wspólnoty mieszkaniowej jest właścicielem lokalu oraz udziału w nieruchomości wspólnej. Udział w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z własnością lokalu (art. 3 ww. ustawy).

Wspólnoty mieszkaniowe jako jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 851 z późn. zm.), są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, podlegają więc regułom podatkowym wynikającym z tej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Z art. 7 ust. 2 tej ustawy wynika z kolei, że dochodem, z zastrzeżeniem art. 10, art. 11 i art. 24a, jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powoduje więc, że kluczowe znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym mają: po pierwsze – przychód, a po drugie – koszty jego uzyskania.

I tak, przychodami podatkowymi, o których mowa w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych są w szczególności: otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe, a w zakresie przychodów związanych z działalnością gospodarczą także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Natomiast z treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy wynika, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Ustalony w powyższy sposób dochód (art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) może być przedmiotem zwolnienia z opodatkowania, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten zawiera bowiem katalog dochodów wolnych od podatku, czyli innymi słowy, wyłącza z podstawy opodatkowania dochody uzyskane z tytułów w nim wymienionych.

Jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi – w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

Zatem z powyższej regulacji można wywieść, że aby dochód podmiotów, o których w nim mowa korzystał ze zwolnienia przedmiotowego muszą być spełnione dwa warunki, a mianowicie:

*   dochody muszą być uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi,
*   dochody te muszą być przeznaczone na utrzymanie zasobów mieszkaniowych.

Podkreślenia wymaga fakt, że oba te warunki muszą być spełnione łącznie. Powyższe oznacza, że nie podlegają zwolnieniu dochody inne niż uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, niezależnie od ich przeznaczenia oraz dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, w części nie przeznaczonej na utrzymanie tych zasobów.

Powołana ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera przy tym definicji: „zasobów mieszkaniowych” oraz „gospodarki zasobami mieszkaniowymi”. Posługując się zatem językiem potocznym, wskazać należy, iż pojęcie „gospodarka” – w kontekście omawianego przypadku – oznacza dysponowanie i zarządzanie czymś. Z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo PWN) wynika również, że pojęcie „gospodarki” nie ogranicza się tylko do zarządzania i dysponowania, ale obejmuje także całość mechanizmów i warunków działania podmiotów gospodarczych związanych z wytwarzaniem i podziałem dóbr i usług. „Zasób” zaś to m.in. pewna nagromadzona ilość czegoś. Natomiast pojęcie „mieszkanie” jest równoznaczne w swojej treści z pomieszczeniem, w którym się mieszka (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN). Tak więc przymiotnik „mieszkaniowy”, określa rzeczy związane z mieszkaniem.

Tym samym z interpretacji językowej wynika, że przez pojęcie „zasób mieszkaniowy” należy rozumieć zgromadzone pomieszczenia mieszkalne, natomiast „gospodarka zasobami mieszkaniowymi” obejmuje całość mechanizmów związanych ze zgromadzonymi pomieszczeniami mieszkalnymi.

W konsekwencji, przez pojęcie „zasoby mieszkaniowe” należy rozumieć:

1.  budynki mieszkalne wraz z wyposażeniem technicznym oraz przynależnymi do nich pomieszczeniami, w szczególności: dźwigi osobowe i towarowe, aparaty do wymiany ciepła, kotłownie i hydrofornie wbudowane, klatki schodowe, strychy, piwnice, komórki, garaże,
2.  pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane z administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych, tj.: budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej, kotłownie i hydrofornie wolnostojące, osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-remontowe,
3.  urządzenia i uzbrojenie terenów, na których znajdują się ww. budynki: zbiorniki – doły gnilne, szamba, rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i ciepłowniczej, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne, budowle inżynieryjne (studnie itp.), budowle komunikacyjne (np. drogi osiedlowe, ulice, chodniki), inne budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych (np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci).

Związane z wyżej wymienionymi budowlami (pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami opłaty oraz sfinansowane z nich koszty, stanowią przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu art. 12 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 tej ustawy, wolny będzie od podatku dochodowego, o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Ze zwolnienia nie będą natomiast korzystały dochody, osiągnięte z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, nawet jeśli zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów, gdyż nie będzie spełniony jeden z kumulatywnych warunków wskazanych w cytowanym art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Dokonując rozstrzygnięcia na gruncie analizowanej sprawy należy zauważyć, że zasoby mieszkaniowe (jak wynika z powyższej definicji „zasobów mieszkaniowych”), to nie tylko lokale mieszkalne, ale również pozostałe pomieszczenia oraz urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań, jak również ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne funkcjonowanie oraz administrowanie.

Zatem, pomieszczenia piwniczne stanowiące część wspólną nieruchomości mieszczą się – co do zasady – w pojęciu zasobów mieszkaniowych, o ile są wykorzystywane w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa w minionym okresie wyraziła zgodę na odpłatny wynajem kilku pomieszczeń właścicielom lokali, którzy przechowują w nich przedmioty własne (pomieszczenia te są traktowane jako dodatkowe piwnice). W ostatnim czasie do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej zgłosiło się dwóch kolejnych właścicieli lokali, którzy zainteresowani są najmem wolnych jeszcze pomieszczeń piwnicznych.

Pierwszy zgłaszający się jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą z zakresu protetyki stomatologicznej poza P. W wynajętym pomieszczeniu zamierza przechowywać sprzęt i materiały stanowiące jego własność i których nie wykorzystuje w codziennej działalności. Drugi wnioskujący ma zamiar podjąć w najbliższym czasie własną działalność gospodarczą i świadczyć usługi finansowe. Jego wystąpienie o najem pomieszczenia w piwnicy we własnym budynku podyktowane jest bliskością miejsca zamieszkania, nie zamierza wykonywać pracy we własnym mieszkaniu.

We wstępnej rozmowie potencjalni najemcy oświadczyli, że po zawarciu umowy chcieliby otrzymywać faktury w tytułu najmu wystawiane na ich firmy.

Mając na uwadze powyższe należy więc stwierdzić, że dochód uzyskany przez Wnioskodawcę w związku z wynajmem ww. pomieszczeń piwnicznych dla potencjalnych najemców nie może stanowić dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ pomieszczenia te nie będą wynajmowane dla celów mieszkaniowych. Innymi słowy, pożytki czerpane z najmu pomieszczeń piwnicznych na cele niemieszkalne nie stanowią gospodarki zasobem mieszkaniowym.

Tym samym, nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że jest to dochód z podstawowej działalności Wspólnoty – gospodarki zasobami mieszkaniowymi. W konsekwencji, środki finansowe z wynajmu ww. pomieszczeń stanowić będą przychód z innej działalności niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, co skutkuje obowiązkiem opodatkowania dochodu z tego źródła, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Podsumowując, dochód powstały z tytułu wynajmu pomieszczeń piwnicznych dla potencjalnych najemców nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, że środki uzyskane z wynajmu Wspólnota Mieszkaniowa przeznaczy na cele mieszkaniowe (fundusz remontowy).

W tym stanie rzeczy, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie należy podkreślić, że norma wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi formę ulg podatkowych, które naruszają zasadę równości i powszechności opodatkowania. Powinna być więc interpretowana w sposób niezwykle precyzyjny i ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.