Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.389.2025.1.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Brak obowiązku korekty podstawy opodatkowania oraz
podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 4 ustawy.
Słowa kluczowe: dług-zwolnienie z długu
korekta
mediacja
ulga
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1a.
Rozliczenie podatku w odniesieniu do nieściągalnych
wierzytelności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1a-art. 89a-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej braku obowiązku korekty
    podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 4 ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A spółka akcyjna (dalej: Spółka, Wnioskodawca, B) jest osobą prawną z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega i w poprzednich latach podatkowych
    podlegała obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od
    całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony
    obowiązek podatkowy). Ponadto Spółka jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest
    (...).
    W roku 2022, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka zawarła z
    kontrahentem [dalej: Kontrahent] umowę dotyczącą (...) [dalej: Umowa], przedmiotem
    której było (...).
    Na podstawie Umowy Kontrahent zobowiązał się do zlecania B usług (...) w określonym w
    umowie wymiarze.
    Na podstawie Umowy B wystawił Kontrahentowi trzy faktury VAT, które dalej określane
    będą w niniejszym wniosku jako FV 1, FV 2 i FV3.
    Faktury te, pomimo ich wymagalności, nie zostały nigdy uregulowane przez Kontrahenta.
    Wobec utrzymującego się braku zapłaty oraz upływu ustawowych terminów, B – po
    spełnieniu przesłanek określonych w art. 89a uVAT – skorzystał z możliwości dokonania
    korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w ramach tzw. ulgi na złe długi.
    Korekta została przeprowadzona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych i
    materialnoprawnych przewidzianych w przepisach uVAT.
    Dalszy brak zapłaty tych faktur oraz rozbieżne stanowiska Stron co do zasadności
    wystawionych faktur skutkowały powstaniem sporu. Choć początkowo Strony
    podejmowały próbę rozwiązania konfliktu w drodze bezpośrednich negocjacji, brak
    porozumienia skłonił je do skierowania sprawy do mediacji przed Sądem Polubownym
    przy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kierując się potrzebą kompleksowego i polubownego uregulowania wzajemnych roszczeń
    wynikających z Umowy, a także zamiarem uniknięcia kosztownego i długotrwałego
    postępowania sądowego, Strony zdecydowały się na zawarcie ugody mediacyjnej [dalej:
    Ugoda Mediacyjna, Ugoda]. Zawarcie Ugody było efektem świadomych ustępstw obu
    stron, uwzględniających również biznesowy charakter łączącej je relacji.
    W ramach zawartej Ugody Strony uzgodniły, że w związku z zaistniałym sporem
    Kontrahent uiści na rzecz B kwotę brutto, obejmującą wierzytelności wynikające z faktur
    FV 2 oraz FV 3.
    Jednocześnie B, działając w ramach postanowień Ugody, oświadczył, że zrzeka się wobec
    Kontrahenta wszelkich pozostałych roszczeń wynikających z Umowy, innych niż objęte
    Ugodą, i zobowiązał się do ich niedochodzenia w przyszłości. Zrzeczenie to zostało przez
    Kontrahenta przyjęte. W konsekwencji należy uznać, że w odniesieniu do wierzytelności
    wynikającej z FV 1 doszło do zwolnienia z długu w rozumieniu art. 508 kodeksu cywilnego:
    Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
    przyjmuje.
    Co ważne, w przypadku umorzenia długu nie dochodzi do zaspokojenia roszczeń
    wierzyciela z tytułu istniejącego stosunku cywilnoprawnego łączącego strony transakcji,

    poprzez uiszczenie należności w jakiejkolwiek części. Celem zwolnienia z długu jest
    rezygnacja ze ściągania należności dokonana z woli wierzyciela i za zgodą dłużnika.
    Powyższe oznacza, że w sytuacji gdy Wnioskodawca rezygnuje z dochodzenia
    wierzytelności, to tym samym zwalnia Kontrahenta z obowiązku regulowania FV 1.

## Pytanie

Czy w sytuacji, gdy Spółka skorzystała z ulgi na złe długi w odniesieniu do FV 1, dokonując
    korekty podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 uVAT, a następnie – w kolejnym
    roku podatkowym – zawarła z Kontrahentem Ugodę Mediacyjną, na mocy której
    Kontrahent został zwolniony z obowiązku zapłaty wierzytelności objętej tą korektą, na
    Spółce spoczywa obowiązek ponownego zwiększenia podstawy opodatkowania oraz
    podatku należnego, zgodnie z art. 89a ust. 4 uVAT, w zakresie umorzonej części tej
    wierzytelności?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki do
    dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art.
    89a ust. 4 uVAT w odniesieniu do FV 1, ponieważ wierzytelność z tej faktury, mimo
    późniejszego zwolnienia z długu na mocy Ugody Mediacyjnej, nie została ani uregulowana
    przez Kontrahenta, ani zbyta przez Spółkę.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY
    Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności, określanej
    często jako tzw. ulga na złe długi, zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b uVAT.
    I tak, stosownie do treści art. 89a ust. 1 uVAT:
    Podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu
    dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności,
    których nieściągalność została uprawdopodobniona, Korekta dotyczy również podstawy
    opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której
    nieściągalność została uprawdopodobniona.
    Natomiast w myśl art. 89a ust. 1a uVAT:
    Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy
    wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od
    dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.
    Na mocy art. 89a ust. 2 uVAT:
    Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
    1) (uchylony);
    2) (uchylony);
    3) na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się
      korekty, o której mowa w ust. 1:
      a) wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,
      b) (uchylona);
    4) (uchylony);
    5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od
      końca roku, w którym została wystawiona;
    6) (uchylony).
    Jednocześnie, na podstawie art. 89a ust. 3 uVAT:

    Korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym
    nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do
    dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie
    została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.
    Mając na uwadze treść powołanych przepisów uVAT, w szczególności art. 89a ust. 1a oraz
    ust. 2, należy podkreślić, że możliwość dokonania korekty podstawy opodatkowania i
    podatku należnego w ramach tzw. ulgi na złe długi uzależniona jest od łącznego spełnienia
    szeregu warunków. Kluczowe znaczenie ma tutaj m.in. uprawdopodobnienie
    nieściągalności wierzytelności, co następuje, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana
    lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności.
    Dodatkowo, na dzień poprzedzający złożenie deklaracji, w której uwzględniona zostaje
    korekta, wierzyciel musi posiadać status podatnika VAT czynnego, a od wystawienia
    faktury nie może upłynąć więcej niż 3 lata, licząc od końca roku, w którym została
    wystawiona.
    Podkreślenia wymaga, że istotą mechanizmu ulgi na złe długi jest zapewnienie zgodności
    rozliczeń podatkowych z rzeczywistym obrotem gospodarczym. Umożliwia ona
    wierzycielowi odzyskanie podatku należnego w przypadku, gdy kontrahent nie wywiązał
    się ze zobowiązania płatniczego. Rozwiązanie to realizuje zasadę neutralności VAT,
    fundamentalną dla unijnego i krajowego systemu tego podatku, zgodnie z którą podatek
    ten nie powinien obciążać przedsiębiorcy w sytuacji, gdy nie doszło do faktycznego
    otrzymania wynagrodzenia za dostarczone towary lub świadczone usługi.
    Choć kwestia ta nie stanowi przedmiotu niniejszego wniosku, dla porządku należy
    wskazać, że w analizowanej sytuacji B, jako wierzyciel, spełnił wszystkie przesłanki
    określone w art. 89a uVAT, warunkujące możliwość skorzystania z tzw. ulgi na złe długi. W
    szczególności:
    wierzytelności nie zostały uregulowane ani_zbyte w ciągu 90 dni od upływu terminu
    płatności,
    B był zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT w dacie dokonania korekty, od
    wystawienia faktur nie upłynął trzyletni okres, o którym mowa w ustawie, wierzytelności
    pozostały nieuregulowane do momentu złożenia deklaracji podatkowej z wykazaną
    korektą.
    W rezultacie, dokonanie przez B korekty podstawy opodatkowania oraz podatku
    należnego z tytułu FV 1, FV 2 oraz FV 3 było uzasadnione i zgodne z przepisami uVAT.
    Warto jednak podkreślić, że korekta podatku w ramach ulgi na złe długi nie ma charakteru
    bezwzględnie trwałego. Ustawodawca przewidział bowiem mechanizm przywracający
    obowiązek rozliczenia podatku należnego, w przypadku, gdy po dokonaniu korekty
    wierzytelność zostanie w jakikolwiek sposób zaspokojona – czy to poprzez jej zapłatę,
    przeniesienie na inny podmiot, czy też w innej formie, która skutkuje uzyskaniem
    ekonomicznego zaspokojenia przez wierzyciela. Przepis ten pełni funkcję przeciwwagi i
    równoważy sytuację, w której podatnik odzyska świadczenie po skorzystaniu z ulgi.
    Mechanizm ten znajduje wyraz w art. 89a ust. 4 uVAT, który stanowi:
    W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o której
    mowa w ust. 1, należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel
    obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego
    w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku
    częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku
    należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części.
    Z przepisu tego wynika, że ponowne zwiększenie podstawy opodatkowania następuje
    tylko w przypadku zaistnienia ustawowych zdarzeń tj. uregulowania lub zbycia

    wierzytelności. Ani „uregulowanie”, ani „zbycie” nie zostały jednak zdefiniowane w uVAT.
    Dlatego też, dla właściwej interpretacji tych pojęć, konieczne jest odwołanie się do ich
    znaczenia językowego i praktyki interpretacyjnej.
    Zgodnie z definicją słownikową, „zbyć” (https://sip.pwn.pl/slowniki/zby%C4%87.html,
    dostęp dn. 29 maja 2025 r.) oznacza „sprzedać coś, przenieść prawo do czegoś na inną
    osobę”, co wskazuje na czynność prowadzącą do odpłatnego lub nieodpłatnego
    przekazania prawa majątkowego stronie trzeciej. Z kolei „uregulować” (https://sip.pwn.pl
    /slowniki/uregulowa%C4%87.html, dostęp dn. 29 maja 2025 r.) oznacza „uiścić jakąś
    należność”, co jednoznacznie wskazuje na sytuację, w której dłużnik spełnia świadczenie,
    które był winien wierzycielowi.
    W świetle powyższego, literalna wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że
    uregulowanie należności — niezależnie od formy — wymaga faktycznego zaspokojenia
    roszczenia. Może ono nastąpić poprzez zapłatę całości lub części należności przez dłużnika
    bądź osobę trzecią. Choć pojęcie „uregulowania” może obejmować różne formy spełnienia
    świadczenia, jego istotą pozostaje rzeczywiste przysporzenie po stronie wierzyciela.
    W okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę do takiego zaspokojenia jednak
    nie doszło. Zwolnienie z długu nie skutkuje bowiem wykonaniem świadczenia przez
    dłużnika, wierzyciel nie otrzymuje żadnej zapłaty ani jakiegokolwiek ekwiwalentu, który
    pokrywałby jego roszczenie. Tego rodzaju działanie polega wyłącznie na rezygnacji
    wierzyciela z dochodzenia przysługującej mu należności, za zgodą dłużnika, ale nie
    stanowi formy uregulowania zobowiązania w rozumieniu przepisów uVAT.
    W konsekwencji, zwolnienie z długu dokonane na mocy Ugody zawartej między stronami
    nie może zostać uznane za „uregulowanie” należności w rozumieniu art. 89a ust. 4 uVAT.
    Nie polegało ono bowiem na spełnieniu świadczenia przez dłużnika, lecz na rezygnacji
    wierzyciela z jego dochodzenia.
    Oznacza to, że jeżeli Wnioskodawca skorzystał wcześniej, na podstawie art. 89a ust. 1
    uVAT, z prawa do korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu
    nieściągalnych wierzytelności, dotyczących FV 1, to późniejsze zawarcie Ugody, której
    skutkiem było zwolnienie Kontrahenta z długu, nie powoduje utraty tego prawa. Zdaniem
    Wnioskodawcy, rezygnacja z dochodzenia roszczeń nie może być utożsamiana z
    uregulowaniem wierzytelności, gdyż nie powoduje po jego stronie żadnego przysporzenia
    o charakterze majątkowym. Brak rzeczywistego zaspokojenia wierzytelności przesądza
    zatem o braku podstaw do dokonania korekty zwiększającej podstawę opodatkowania
    oraz kwotę podatku należnego, o której mowa w art. 89a ust. 4 uVAT.
    Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w licznych interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe. Przykładowo, w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora KIS z 30 lipca 2020 r., sygn. 0111-KDlB3-1.4012.415.2020.2.lCZ,
    Organ uznał, że:
    „ W analizowanej sprawie – jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego – z
    uwagi na nieściągalność wierzytelności Wnioskodawca, zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o
    VAT, skorygował podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy
    towarów po upływie 90 dni od terminu płatności wskazanego na fakturach objętych
    wnioskiem, (w odniesieniu do wierzytelności, co do których Wnioskodawca i Kontrahenci
    spełniali określone w art. 89a ust. 2 ustawy o VAT warunki uprawniające go do
    skorzystania, w oparciu o art. 89a ust. 1 ustawy VAT, z możliwości korekty podstawy
    opodatkowania oraz kwot podatku należnego od nieściągalnych wierzytelności). Spółka
    zamierza umorzyć wierzytelności Spółki wobec Kontrahentów z tytułu czynszów
    dzierżawnych wraz z należnymi odsetkami w formie umów o zwolnienie z długu”.
    Analogiczne wnioski płyną również z interpretacji indywidualnej z 4 czerwca 2021 r., sygn.
    0113-KDIPT1-1.4012.226.2021.1.MG, gdzie wskazano:

    „Powyższa analiza jednoznacznie wskazuje, że zwolnienie dłużnika z długu przez
    wierzyciela (Wnioskodawcę) w związku z planowanym zawarciem umowy zwolnienia z
    długu nie może być w żaden sposób utożsamiane z uregulowaniem należności
    (uiszczeniem należności przez Kontrahenta dłużnika) lub zbyciem w jakiejkolwiek innej
    formie. W takim przypadku nie wystąpi zatem u wierzyciela (Wnioskodawcy) obowiązek
    korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego w trybie art. 89a ust. 4 ustawy”.
    Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy oraz przedstawione okoliczności faktyczne,
    należy stwierdzić, że zawarcie Ugody Mediacyjnej na mocy której Kontrahent został
    zwolniony z długu w zakresie FV 1, nie skutkuje po stronie Wnioskodawcy obowiązkiem
    zwiększenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego, na podstawie art. 89a
    ust. 4 uVAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności, określanej
    często jako tzw. ulga na złe długi, zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze
    zm.), zwanej dalej ustawą.
    Stosownie do treści art. 89a ust. 1 ustawy:
      Podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu
      dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku
      wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy
      również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty
      wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.
    Natomiast w myśl art. 89a ust. 1a ustawy:
      Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy
      wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90
      dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.
    W myśl art. 89a ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
      1) (uchylony);
      2) (uchylony);
      3) na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje
        się korekty, o której mowa w ust. 1:
      a) wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny;
      b) (uchylona);
      4) (uchylony);
      5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata,
        licząc od końca roku, w którym została wystawiona;
      6) (uchylony).
    Jednocześnie, na podstawie art. 89a ust. 3 ustawy:

      Korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym
      nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że
      do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność
      nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.
    Zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o
      której mowa w ust. 1, należność zastała uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek
      formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz
      kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została
      uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności,
      podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu
      do tej części.
    Przywołane wyżej przepisy art. 89a ustawy dopuszczają możliwość dokonania przez
    podatnika korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego, który powstał w
    związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług na terytorium kraju, w sytuacji gdy
    nabywca towaru bądź usługi nie dokonał zapłaty na rzecz dostawcy. Należy jednak
    zauważyć, że tylko łączne spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 89a ust.
    1a i ust. 2 ustawy, daje prawo do skorygowania podatku należnego.
    Jak wskazano powyżej, zastosowanie normy przepisu art. 89a ust. 1 ustawy uzależnione
    jest od spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 ustawy. Niemniej
    jednak skorzystanie przez wierzyciela z możliwości korekty podatku należnego od
    nieściągalnych wierzytelności podlega również ograniczeniu, o którym mowa w art. 89a
    ust. 3 ustawy. W przepisie tym ustawodawca postanowił, że korekta podatku należnego w
    oparciu o art. 89a ust. 1 ustawy może nastąpić pod warunkiem, że do dnia złożenia przez
    wierzyciela deklaracji korygującej, wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w
    jakiejkolwiek formie.
    Do kwestii uregulowania wierzytelności lub jej zbycia odwołuje się także art. 89a ust. 4
    ustawy, w którym postanowiono, że w przypadku, gdy po dokonaniu korekty, o której
    mowa w art. 89a ust. 1 ustawy należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek
    formie, wierzyciel obowiązany jest zwiększyć podstawę opodatkowania i kwotę podatku
    należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „uregulować” znaczy m.in. „uiścić jakąś
    należność”. Z kolei, „uiścić – uiszczać” oznacza „uregulować należność za coś”. Natomiast
    „uiszczać się” zgodnie z powyższym słownikiem, oznacza „wywiązać się z jakiegoś
    zobowiązania finansowego”. W konsekwencji, należy uznać, że „uregulować”, oznacza
    spełnić świadczenie skutkujące wywiązaniem się z zobowiązania finansowego, a w
    konsekwencji oznacza wygaśnięcie zobowiązania.
    Podkreślić należy, że termin „należność uregulowana w jakiejkolwiek formie” obejmuje
    zaspokojenie wierzyciela, powoduje wygaśnięcie jego roszczeń wobec dłużnika. Zakres
    pojęciowy wyżej wymienionych zwrotów, nie budzi wątpliwości. Ich istotą jest
    zaspokojenie wierzyciela, zatem należy przyjąć, że „uregulowanie” następuje z chwilą, z
    którą wierzyciel zostaje zaspokojony.
    Zgodnie z definicją zawartą w Internetowym Słowniku Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl),
    uregulować oznacza „uiścić jakąś należność”, z kolei umorzyć oznacza „zrezygnować
    całkowicie lub częściowo ze ściągania jakichś należności pieniężnych”.
    Zatem, biorąc pod uwagę literalną wykładnię ww. przepisów wskazać należy, iż
    uregulowanie należności w jakiejkolwiek formie odbywa się poprzez zaspokojenie całości
    lub części roszczeń wynikających z wierzytelności, wskutek uiszczenia należności przez
    dłużnika bądź osobę trzecią na rzecz wierzyciela.

    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy, Spółka ma
    obowiązek ponownego zwiększenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w
    zakresie części wierzytelności, umorzonej na podstawie Ugody Mediacyjnej.
    Jak już wyżej wskazano, podatnik-wierzyciel może skorygować podstawę opodatkowania i
    podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w
    przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, o czym
    stanowi art. 89a ust. 1 ustawy.
    Natomiast nieściągalność wierzytelności – stosownie do treści art. 89a ust. 1a ustawy –
    uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została
    uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90. dni od dnia upływu terminu jej
    płatności określonego w umowie lub na fakturze.
    Zgodnie z art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    W myśl powyższego przepisu zwolnienie z długu może dotyczyć całości lub części
    wierzytelności.
    Natomiast w myśl art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    W tym miejscu, należy przytoczyć także stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd
    Administracyjny. NSA w wyroku z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 108/17 stwierdził, że:
      „zwolnienie z długu, o którym mowa w art. 508 K.c., nie zwalnia podatnika-
      wierzyciela od obowiązku rozliczenia podatku z tytułu transakcji na rzecz dłużnika,
      który został zwolniony od uregulowania należności, a podatnik-dłużnik w takim
      przypadku - skoro w wyniku tego zwolnienia nie ponosi ciężaru ekonomicznego tej
      transakcji (również podatku) - nie ma prawa do odliczenia (na podstawie art. 86 ust.
      1 u.p.t.u.) VAT z faktury (umowy) dokumentującej otrzymane od wierzyciela
      świadczenie”.
    W przypadku zwolnienia dłużnika od obowiązku spełnienia świadczenia (uwolnienia z
    długu) nie dochodzi do zaspokojenia roszczeń wierzyciela z tytułu istniejącego stosunku
    cywilnoprawnego łączącego strony transakcji, poprzez uiszczenie należności w
    jakiejkolwiek części. W tej sytuacji dochodzi do rezygnacji ze ściągania należności z woli
    wierzyciela i za zgodą dłużnika
    Wskazali Państwo, że:
    · Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług;
    · w roku 2022, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka zawarła z
      Kontrahentem Umowę dotyczącą (...);
    · na podstawie Umowy, B wystawił Kontrahentowi trzy faktury VAT (FV 1, FV 2 i FV3);
    · faktury te, pomimo ich wymagalności, nie zostały nigdy uregulowane przez Kontrahenta;
    · B (Spółka) – po spełnieniu przesłanek określonych w art. 89a ustawy – skorzystał z
      możliwości dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w
      ramach tzw. ulgi na złe długi;

    · dalszy brak zapłaty ww. faktur oraz rozbieżne stanowiska Stron spowodowało, że Strony
      zdecydowały się na zawarcie Ugody Mediacyjnej;
    · w ramach zawartej Ugody, Strony uzgodniły, że w związku z zaistniałym sporem
      Kontrahent uiści na rzecz B kwotę brutto, obejmującą wierzytelności wynikające z
      faktur FV 2 oraz FV 3, natomiast w odniesieniu do wierzytelności wynikającej z FV 1
      doszło do zwolnienia z długu w rozumieniu art. 508 kodeksu cywilnego. Tym samym B
      zwolnił Kontrahenta z obowiązku regulowania FV 1.
    W analizowanej sytuacji nie dochodzi zatem do zaspokojenia roszczeń wierzyciela (Spółki)
    z tytułu istniejącego stosunku cywilnoprawnego łączącego strony transakcji, przez
    uiszczenie należności wynikającej z FV 1 w jakiejkolwiek części. Celem zrzeczenia się przez
    B roszczenia wynikającego z FV 1 jest w tej sytuacji rezygnacja ze ściągania należności
    wynikającej z FV 1, dokonana z woli wierzyciela i za zgodą dłużnika.
    Powyższa analiza jednoznacznie wskazuje, że zwolnienie dłużnika z długu przez
    wierzyciela (B) w związku z zawartą Umową Mediacyjną pomiędzy nimi w ramach której
    Spółka zwolniła Kontrahenta z długu w zakresie FV 1 – nie może być w żaden sposób
    utożsamiane z uregulowaniem należności (uiszczeniem należności przez Kontrahenta-
    dłużnika) lub zbyciem w jakiejkolwiek innej formie. W takim przypadku nie wystąpi zatem
    u wierzyciela (Spółki) obowiązek korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego w
    trybie art. 89a ust. 4 ustawy.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy stwierdzić, że w przypadku, gdy B na mocy art. 89a ust. 1 ustawy skorzystał z prawa
    do korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w odniesieniu do
    należności nieściągalnych, późniejsze zawarcie umowy o zwolnienie z długu, na mocy
    których B umorzył wierzytelność Kontrahenta wynikającą z FV 1 przy spełnieniu przez
    Kontrahenta określonych warunków (uregulowanie FV 2 i FV 3) nie spowoduje, że B utraci
    to prawo. Rezygnacja przez Spółkę z części powstałego roszczenia (FV 1) nie jest bowiem
    równoznaczna z ich uregulowaniem.
    Tym samym, w sytuacji zawarcia z Kontrahentem umowy o zwolnienie z długu
    wynikającego z FV 1, B nie jest zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz
    kwoty podatku należnego, na podstawie art. 89a ust. 4 ustawy.
    Podsumowanie
    W sytuacji, gdy Spółka skorzystała z ulgi na złe długi w odniesieniu do FV 1, dokonując
    korekty podatku należnego na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy, a następnie – w kolejnym
    roku podatkowym – zawarła z Kontrahentem Ugodę Mediacyjną, na mocy której
    Kontrahent został zwolniony z obowiązku zapłaty wierzytelności objętej tą korektą, na
    Spółce nie spoczywa obowiązek ponownego zwiększenia podstawy opodatkowania oraz
    podatku należnego, zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy, w zakresie umorzonej części tej
    wierzytelności.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, bądź we własnym stanowisku,
    które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej – rozpatrzone.

    Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.