Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-967/13-4/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-01-15
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT odszkodowania otrzymanego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości
Słowa kluczowe: drogi; grunty; grunty-grunt niezabudowany; grunty-grunt zabudowany; odszkodowania; wywłaszczenie; zasiedlenie-pierwsze zasiedlenie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z 6 października 2013 r. (data wpływu 8 października 2013 r.) uzupełnionym pismem z 30 grudnia 2013 r. (data wpływu 3 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT odszkodowania otrzymanego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 października 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT odszkodowania otrzymanego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości. Przedmiotowy wniosek uzupełniono w dniu 3 stycznia 2014 r. o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest rolnikiem od 1989 r. czyli od dnia zakupu gruntów rolnych (3,03 ha) w miejscowości X. Z biegiem lat dodatkowo wydzierżawiał od Gminy grunty rolne. Aktualnie Zainteresowany gospodaruje na ponad 16 ha, płaci podatek rolny. Jest objęty ubezpieczeniem w KRUS, ale dodatkowo ma podniesioną składkę ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Przychód brutto Wnioskodawcy z działalności gospodarczej w ostatnich latach nie przekraczał 20.000 zł rocznie. Podstawowa działalność gospodarcza Zainteresowanego to sezonowa wypożyczalnia sprzętu narciarskiego i dodatkowo wykonuje on drobne roboty remontowo-budowlane. Ponad 5 lat temu UMiG X zlecił a następnie zatwierdził nowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Spalona. W planie tym z nieruchomości Wnioskodawcy wydzielono trzy małe działki o łącznej powierzchni 1381 m2 na poszerzenie istniejącej już drogi. Ponieważ jest to droga powiatowa to Starostwo Powiatowe w X zleciło rzeczoznawcy majątkowemu dokonać wyceny gruntów i tzw. części składowych gruntu, czyli ogrodzenia drewnianego i metalowego, koszt przeniesienia skrzynki energetycznej i koszt budowy nowej studni. Rzeczoznawca majątkowy wycenił grunt (1381m2) na kwotę 67.400 zł, a części składowe gruntu na kwotę 20.500 zł. Wnioskodawca zgadza się z tą wycena i ją akceptuje. Na końcu operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy napisał: „Zarówno określona wartość nieruchomości jak i części składowych gruntu jest wartością netto, nie uwzględniającą podatków i opłat związanych z nabyciem nieruchomości oraz wypłatą odszkodowania”.

W dniu 14 października 2013 r. odbędzie się w Starostwie Powiatowym w X rozprawa administracyjna ustalająca wypłacenie odszkodowania za wywłaszczenie Wnioskodawcy z jego gruntów.

W uzupełnieniu Zainteresowany wskazał, że:

*   Jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Z tytułu prowadzenia działalności rolniczej płaci podatek rolny i leśny.
*   Z omawianej nieruchomości gruntowej Wnioskodawca sprzedawał i sprzedaje nadal produkty rolne.
*   Zainteresowany nigdy nie udostępniał i nie wydzierżawiał swojej nieruchomości.
*   Przedmiotowe działki są trzy, są to wąskie pasy o szerokości średnio 2-2,5 m wzdłuż istniejącej już drogi powiatowej o łącznej powierzchni 14 arów. Działki te są wywłaszczane na poszerzenie istniejącej drogi, zgodnie z zatwierdzonym nowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nowy plan zagospodarowania przestrzennego został zlecony i zatwierdzony przez UMiG w X, obowiązuje od ponad 5 lat. Zaraz po zakupie gruntu Zainteresowany postawił wzdłuż granicy swoich działek i pasa drogowego ogrodzenie drewniane. Są to pale drewniane o średnicy 14-18 cm i wkopane w ziemię na głębokość 50 cm. Około 15 lat temu w celu powiększenia zagrody dla zwierząt Wnioskodawca postawił kolejne ogrodzenie z siatki stalowej na słupkach z rur stalowych o średnicy 40 mm. Słupy te są wkopane w grunt i zalane betonem na głębokość 50 cm. Na wywłaszczanym gruncie znajduje się też skrzynka energetyczna z licznikiem prądu, z której Zainteresowany korzysta i chce to urządzenie przenieść na swój grunt, już poza teren wywłaszczony. Na terenie wywłaszczonym jest też strefa ochronna jego ujęcia wody (studnia), którą Wnioskodawca musi przenieść w inne miejsce, ponieważ przepisy SANEPID-u zmuszają go do zachowania 5 m strefy ochronnej od granicy działki. Wszystkie ww. budowle zostały wykonane i finansowane w 100% z jego własnych środków, już po nabyciu nieruchomości gruntowej. Rzeczoznawca majątkowy wycenił wartość ogrodzeń (drewnianego i metalowego), a także koszty budowy nowej studni i przeniesienia skrzynki energetycznej. Zainteresowany i Starostwo Powiatowe kwotę odszkodowania zaakceptowali.
*   Skrzynkę energetyczną, studnię i ogrodzenie drewniane Wnioskodawca postawił już w 1990 r., a ogrodzenie metalowe z siatki ok. 1997 r.
*   Żadnych odliczeń jako rolnik nie miał.
*   Zainteresowany jako rolnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wydatki na wyżej opisane budowle pokrywał w 100% ze środków własnych.
*   Wyżej opisane budowle były wykorzystywane do prowadzenia gospodarstwa rolnego, a nie do czynności opodatkowanych VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany od kwoty odszkodowania za grunt odprowadzić do U.S. podatek VAT (23%), czy też ten podatek nie będzie go w tym przypadku dotyczył?
2.  Jeśli tak to, czy ma on domagać się od Starostwa Powiatowego w X doliczenia do wartości netto również podatku VAT (23%)?
3.  Czy za części składowe gruntu Wnioskodawca też ma domagać się doliczenia do wartości netto podatku VAT 23%?
4.  Czy za części składowe gruntu Zainteresowany ma wystawić fakturę VAT dla Starostwa Powiatowego i czy od tego odszkodowania ma on odprowadzić VAT do urzędu skarbowego jako rolnik?
5.  Jak ewentualnie Zainteresowany ma odliczyć podatek VAT do odliczenia z lat ubiegłych skoro takiej ewidencji kosztów jako rolnik prowadzić nie musiał a ewidentnie je poniósł?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1) Nie do końca sprecyzowane przepisy nie pozwalają mu zająć odpowiedniego stanowiska w tej sprawie. Uważa, że jako rolnik sprzedający grunt z majątku własnego nie powinien być objęty podatkiem VAT.

Ad. 2) W przypadku gdy od nieruchomości gruntowych będzie zobowiązany odprowadzić podatek VAT (23%) to ma on prawo domagać się od Starostwa Powiatowego w X doliczenia do wartości netto również podatku VAT (23%).

Ad. 3) Za części składowe gruntu powinien domagać się doliczenia podatku VAT (23%) do wartości netto podanej w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę majątkowego.

Ad. 4) Za części składowe gruntu Zainteresowany jako rolnik nie powinien wystawiać faktury VAT i nie powinien odprowadzać podatku VAT do urzędu skarbowego. Ponosząc koszty przy budowie nowej studni, nowych ogrodzeń i przeniesienia skrzynki energetycznej zapłaci podatek VAT przy zakupie nowych materiałów i za robociznę.

Ad. 5) Wnioskodawca nie ma obowiązku odliczania podatku VAT do odliczenia z ubiegłych lat ponieważ takiej ewidencji nie prowadził i jako rolnik prowadzić nie musiał.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy – pod pojęciem dostawy towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z uwagi na powyższe uregulowania, sprzedaż gruntu jest dostawą towarów.

Z przywołanego powyżej przepisu art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (nieruchomości) w zamian za odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (a więc także wówczas, gdy nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa).

W takiej sytuacji uznać należy, że ma miejsce dostawa towarów w zamian za odszkodowanie, zaś odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną – objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.

Zatem, wynagrodzenie musi mieć konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości.

Zgodnie z art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

W myśl art. 128 ust. 1 ww. ustawy, wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw.

W świetle art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 687), wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.

Na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Stosownie do art. 12 ust. 4 ww. ustawy, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa:

1.  własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
2.  własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych

– z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

Na mocy art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe.

Na podstawie art. 12 ust. 4a cyt. ustawy, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Decyzję ww. wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4b powołanej ustawy).

W oparciu o art. 12 ust. 5 ww. ustawy, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18.

W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania.

Z powołanych przepisów wynika zatem, że istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m. in. prawa własności nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji. Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika jasno, że podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.

Zaznacza się, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt (dokonując jego dostawy w ramach wywłaszczenia) działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu Wnioskodawca w celu dokonania dostawy nieruchomości gruntowych podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też dostawa nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż (dostawa) rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz.U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży (dostawy) tej rzeczy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest rolnikiem od 1989 r. czyli od dnia zakupu gruntów rolnych (3,03 ha). Z biegiem lat dodatkowo wydzierżawiał od gminy grunty rolne. Aktualnie Zainteresowany gospodaruje na ponad 16 ha, płaci podatek rolny. Jest objęty ubezpieczeniem w KRUS, ale dodatkowo ma podniesiona składkę ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Przychód brutto Wnioskodawcy z działalności gospodarczej w ostatnich latach nie przekraczał 20.000 zł rocznie. Podstawowa działalność gospodarcza Zainteresowanego to sezonowa wypożyczalnia sprzętu narciarskiego i dodatkowo wykonuje on drobne roboty remontowo-budowlane. Wnioskodawca jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Z tytułu prowadzenia działalności rolniczej płaci podatek rolny i leśny. Z omawianej nieruchomości gruntowej Wnioskodawca sprzedawał i sprzedaje nadal produkty rolne. Ponad 5 lat temu UMiG zlecił a następnie zatwierdził nowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi. W planie tym z nieruchomości Wnioskodawcy wydzielono trzy małe działki o łącznej powierzchni 1381 m2 na poszerzenie istniejącej już drogi. Ponieważ jest to droga powiatowa to Starostwo Powiatowe zleciło rzeczoznawcy majątkowemu dokonać wyceny gruntów i tzw. części składowych gruntu, czyli ogrodzenia drewnianego i metalowego, koszt przeniesienia skrzynki energetycznej i koszt budowy nowej studni. Zaraz po zakupie gruntu Zainteresowany postawił wzdłuż granicy swoich działek i pasa drogowego ogrodzenie drewniane. Około 15 lat temu w celu powiększenia zagrody dla zwierząt Wnioskodawca postawił kolejne ogrodzenie z siatki stalowej na słupkach z rur stalowych. Na wywłaszczanym gruncie znajduje się też skrzynka energetyczne z licznikiem prądu z której Zainteresowany korzysta i chce to urządzenie przenieść na swój grunt, już poza teren wywłaszczony. Na terenie wywłaszczonym jest też strefa ochronna jego ujęcia wody (studnia), którą wnioskodawca musi przenieść w inne miejsce, ponieważ przepisy SANEPID-u zmuszają go do zachowania 5 m strefy ochronnej od granicy działki. Wszystkie ww. budowle zostały wykonane i finansowane w 100% z jego własnych środków, już po nabyciu nieruchomości gruntowej. Skrzynkę energetyczną, studnię i ogrodzenie drewniane Wnioskodawca postawił już w 1990 r., a ogrodzenie metalowe z siatki ok. 1997 r. Zainteresowany nigdy nie udostępniał i nie wydzierżawiał swojej nieruchomości. Żadnych odliczeń jako rolnik nie dokonywał. Zainteresowany jako rolnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wyżej opisane budowle były wykorzystywane do prowadzenia gospodarstwa rolnego, a nie do czynności opodatkowanych VAT.

Z zawartego we wniosku opisu nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca nie podejmował bowiem działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (np. wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru, uzbrojenie terenu, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd.).

A zatem, w niniejszej sprawie, w odniesieniu do dokonywanej dostawy gruntu brak jest przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną dostawę za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku z dostawą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.

W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, że Zainteresowany dokonując dostawy nieruchomości gruntowych wraz z częściami składowymi w ramach wywłaszczenia nie działa w charakterze podatnika, a czynność ta nie nosi znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że dostawa przez Wnioskodawcę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej na własne potrzeby, stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności, a ponadto dostawa ta nie jest wynikiem swobodnego dysponowania nieruchomościami, a tylko skutkiem wywłaszczenia.

Podsumowując, należy stwierdzić, że Wnioskodawca dokonując dostawy nieruchomości gruntowych wraz z częściami składowymi w ramach wywłaszczenia nie będzie miał obowiązku opodatkowania tej transakcji podatkiem VAT.

Biorąc pod uwagę powyższe, w przedmiotowej sprawie od odszkodowania które Starostwo Powiatowe wypłaci Wnioskodawcy za nieruchomości gruntowe wraz z częściami składowymi, przejęte z mocy prawa pod drogę publiczną, nie wystąpi obowiązek odprowadzenia podatku VAT do Urzędu Skarbowego. Zatem Wnioskodawca nie będzie również zobowiązany do wystawienia faktury VAT.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem odpowiedź na pytania 2, 3 i 5 stała się bezprzedmiotowa.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.