Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.533.2025.1.ZK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-27
Teza: Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych w wyniku
pożaru na terenie objętym decyzją o wsparciu.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
odszkodowania
pożar
zwolnienie
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej określonej w decyzji o
wsparciu, o której mowa w ustawie o wspieraniu nowych
inwestycji (WNI)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Odszkodowania za
szkody w środku trwałym, z wyłączeniem samochodu
osobowego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 54a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 10a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    i podlega w Polsce opodatkowaniu CIT od całości swoich dochodów bez względu na
    miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Spółka działa w grupie Y
    Group od roku (...), która jest (...). Grupa obecna jest w (...) krajach, natomiast Spółka jest
    (...). Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (...).
                                                    2Spółka posiada dwa nowoczesne zakłady w (...). W sumie lokalizacje te stanowią (...) m
    powierzchni, na której znajdują się linie produkcyjne, w ramach których Spółka posiada
    maszyny i urządzenia do (...), produkcji (...). W części magazynowej znajdują się
    nowoczesne urządzenia zapewniające czynności magazynowania w pełni
    zautomatyzowane.
    Spółka posiada dwie decyzje o wsparciu wydane przez Specjalną Strefę Ekonomiczną Sp. z
    o.o. (dalej: „SSE”) działającą w imieniu Ministra właściwego do spraw gospodarki, a to:
    decyzja o wsparciu nr 1 z dnia (...) 2020 r. (dalej: „DoW 1”) oraz decyzja o wsparciu nr 2 z
    dnia (...) 2021 r. (dalej: „DoW 2”). Zarówno DoW 1, jak i DoW 2 realizowane są na terenie
    zakładu Spółki przy ul. (...) (dalej: „Zakład”).
    DoW 1 i DoW 2 zostały wydane na prowadzenie działalności na terenie wskazanym w tych
    decyzjach rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie
    następujących wyrobów wytworzonych lub usług określonych według Polskiej Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego (dalej: „PKWiU”):
    1. Sekcja (...);
    2. Klasa (...);
    3. Klasa (...);
    4. Sekcja (...);
    5. Klasa (...);
    6. Sekcja (...);
    7. Sekcja (...).
    Aktualnie, Spółka korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt
    34a Ustawy CIT, w ramach DoW 1.
    Do końca grudnia 2024 r., Spółka przyjęła do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych, wszystkie zakupione w ramach nowej inwestycji objętej DoW
    2 składniki majątku. Dnia 31 grudnia 2024 r. Spółka złożyła pismo do SSE informujące o
    zakończeniu realizacji inwestycji prowadzonej w ramach decyzji o wsparciu nr 2 z dnia (...)
    2021 r. z późniejszymi zmianami. Niemniej jednak, w związku z wystąpieniem pożaru, o
    którym mowa poniżej, Spółka nie rozpoczęła korzystania ze zwolnienia podatkowego w
    ramach DoW 2.

    W dniu (...) 2025 r. na terenie Zakładu wybuchł pożar. Natychmiastowa akcja gaśnicza, jak i
    istniejące zabezpieczenia przeciwpożarowe ograniczyły zakres pożaru głównie do
    magazynu surowca, w którym składowany był (...). Niemniej jednak gaszenie pożaru, z
    powodu specyfiki (...), co wpłynęło na powstanie dużych strat, nie tylko wśród składu
    materiałów, lecz także w aktywach trwałych i wyposażeniu Spółki, które znajdywały się w
    magazynie oraz sąsiadującej z magazynem hali produkcyjnej. Fakt, że Spółka posiadała
    czujki dymu, grodzie przeciwpożarowe, specjalistyczne okna dachowe, a także
    przeszkolony zespół pracowników spowodował, że pożarem nie zostały objęte hala
    produkcyjna oraz magazyn wyrobów gotowych, a zniszczeniu uległ magazyn surowca.
    Część produkcyjna oddzielona grodziami przeciwpożarowymi ucierpiała głównie z powodu
    akcji gaśniczej (zalanie przez wodę) oraz w związku z zerwaniem instalacji biegnących pod
    dachem przez część produkcyjną i magazynową w momencie zapadnięcia się dachu.
    Pożar spowodował uszkodzenie i doprowadził do częściowej lub całkowitej likwidacji
    określonych składników majątku, z których część objęta była DoW 1 lub DoW 2 (co zostało
    wskazane w nawiasie przy danych środkach trwałych). Likwidacji lub uszkodzeniu uległy w
    szczególności poniższe środki trwałe, natomiast czynności inwentaryzacyjne nie zostały
    dotychczas zakończone, co wiąże się z możliwością pojawienia się innych środków
    trwałych, odrębnych od wymienionych:
    · Budynek produkcyjno-administracyjny - w części dotyczącej magazynu surowca (DoW 1)
    (DoW 2),
    · Kotły gazowe,
    · Kotłownia gazowa,
    · Drukarka (...),
    · Monitory (DoW 1),
    · Drukarka (...) (DoW 1),
    · Drukarki laserowe (DoW 1),
    · Urządzenie wielofunkcyjne (DoW 1),
    · Terminale danych z wyposażeniem (DoW 1),
    · Drukarka (...) (DoW 2),
    · Drukarki przemysłowe,
    · (...),
    · Zasilacz awaryjny,
    · Instalacja (...),
    · (...) (DoW 1),
    · Talerz satelitarny do łącza internetowego,
    · Stacja ładowania wózków w magazynie (DoW 2),
    · (...) (DoW 1),
    · (...),
    · (...),
    · Wagosuszarka (DoW 2),
    · Waga na zwroty do magazynu,
    · Wagi pomostowe,
    · Wózki do rolek,
    · Wózki widłowe (DoW 1),

    · Regały magazynowe przejezdne,
    · Logo na budynku – tył,
    · Regał magazynowy pomocniczy,
    · Sondy (...),
    · Regały magazynowe,
    · Komplet regałów do magazynu części zamiennych (DoW 1),
    · (...),
    · (...),
    · (...),
    · Oświetlenie terenu,
    · Sieć komputerowa,
    · System (...),
    · System ppoż i sterowania oddymianiem,
    · System (...) (DoW 1),
    · Instalacja (...),
    · (...) (DoW 1),
    · (...),
    · Wyposażenie działu CTP,
    · (...),
    · Głowice (...), (DoW 2),
    · Okablowanie (...) (DoW 2),
    · Kotłownia,
    · Trafostacje,
    · Infrastruktura, w tym infrastruktura IT.
    Spółka niezwłocznie podjęła działania umożliwiające ustalenie przyczyny pożaru,
    zawnioskowała o przyznanie odszkodowania oraz wdrożyła kroki pozwalające na jak
    najszybsze wznowienie procesów produkcyjnych oraz odbudowę zniszczonego magazynu
    i przywrócenie stanu pozostałych aktywów do stanu sprzed wystąpienia pożaru. Powyższe
    miało zapewnić Spółce jak najszybszą możliwość powrotu działań produkcyjnych, a co za
    tym idzie, kontynuacji sprzedaży i uzyskiwania przychodów ze sprzedaży. Ponadto, celem
    wznowienia produkcji było zapewnienie pracownikom pracy i brak zwolnień, związanych z
    brakiem przychodów ze wstrzymanej produkcji i wysokimi kosztami pracowniczymi.
    Od początku (...) w Zakładzie Spółki trwały prace umożliwiające dokonanie szacunków
    poniesionych strat oraz ocena możliwości wznowienia produkcji z użyciem istniejącego
    parku maszynkowego. W drodze ww. prac, Spółka oszacowała, iż uszkodzeniu lub
    zniszczeniu uległy wymienione powyżej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym środki
    trwałe, w tym takie, których cena nabycia i wytworzenia stanowiła koszt kwalifikowany w
    ramach DoW 1 lub DoW 2.
    W związku z pożarem, Spółka złożyła prośbę o wydanie rekomendacji przez SSE co do
    wpływu pożaru na rozliczenie pomocy w ramach zwolnienia podatkowego wynikającego z
    DoW 1 oraz dalszej realizacji inwestycji, a także późniejszego rozliczenia pomocy w
    ramach DoW 2, tj. w szczególności wskazanie jak Spółka powinna rozpoznać utracone
    /uszkodzone środki trwałe stanowiące koszty kwalifikowane, a także nowo zakupione, w
    miejsce tych zniszczonych, środki trwałe. SSE w odpowiedzi z dnia (...) 2025 r. wskazała, że

    biorąc pod uwagę nadzwyczajny charakter okoliczności, dla celów dalszego rozliczania
    pomocy w ramach DoW 1 oraz DoW 2, Spółka powinna zastąpić stare aktywa nowymi
    niezwłocznie po ustaleniu zakresu zniszczeń i ewentualnym uzyskaniu odszkodowania.
    W związku z odpowiedzią z SSE, Spółka wystąpiła z wnioskiem do SSE o przesunięcie
    terminu kontroli weryfikującej spełnienie warunków osiągnięcia zatrudnienia, poniesienia
    nakładów inwestycyjnych oraz zakończenia nowej inwestycji realizowanej na podstawie
    DoW 2 na IV kwartał 2025 r., co pozwoli Spółce na kompleksowe przygotowanie się do
    spełnienia wymogów związanych z utrzymaniem inwestycji oraz na efektywne zarządzanie
    procesem jej realizacji w związku z wystąpieniem zdarzeń nadzwyczajnych.
    Zakład Spółki objęty był ubezpieczeniem, a Spółka po pożarze zgłosiła jego wystąpienie
    ubezpieczycielowi. W wyniku zgłoszenia, ubezpieczyciel wyznaczył zewnętrzny podmiot
    szacujący wartość szkody, z którym Spółka rozpoczęła współpracę. Spółka na bieżąco
    dostarcza dokumenty do likwidacji szkody i dla potwierdzonych partii dokumentów składa
    wnioski o wypłatę transz odszkodowania. Do dnia złożenia niniejszego wniosku, Spółka
    otrzymała dwie transze odszkodowania, a proces związany z otrzymaniem trzeciej transzy
    jest w toku. Czasochłonność analizy powstałych zniszczeń i czynności inwentaryzacyjnych,
    powoduje, iż Spółka spodziewa się otrzymać kolejne transze, a co za tym idzie, Spółka
    oczekuje wypłaty kolejnych transz, które realizowane będą w późniejszym terminie.
    Odszkodowanie otrzymane przez Spółkę składa się z dwóch części: odszkodowania
    majątkowego oraz odszkodowania z tytułu utraconych zysków (tzw. business interruption)
    (dalej łącznie: „Odszkodowanie”).
    Kwota otrzymana z tego tytułu przeznaczana jest, a w przypadku otrzymanej w przyszłości
    części, będzie przeznaczona na pokrycie powstałych na skutek pożaru zniszczeń i strat, tj.
    kosztów odbudowy, napraw i zakupu uszkodzonych środków trwałych, wyposażenia i
    zapasów, a także pokrycie podwyższonych kosztów bieżącej działalności związanych m.in.
    z wynajmem trafostacji w miejsce uszkodzonych urządzeń, wynajmem powierzchni
    magazynowej, kosztem dodatkowych transportów, wyższymi cenami zakupu towarów od
    poddostawców aniżeli koszt produkcji we własnym zakresie oraz utraconą marżą od
    niezrealizowanej sprzedaży, itp. W związku z odbudową magazynu po pożarze, Spółka
    wyciągnęła wnioski dotyczące zmian potrzebnych na hali magazynowej, w związku z czym
    przy budowie nowej hali zmieniono sposób doprowadzenia do zakładu infrastruktury, w
    tym infrastruktury informatycznej. Infrastruktura, która przed pożarem znajdowała się w
    magazynie, przez co została uszkodzona, w nowym projekcie znajduje się na zewnątrz
    hali, co ma na celu zapewnienie braku uszkodzeń okablowania na skutek wystąpienia
    nieplanowanych zdarzeń na hali magazynowej. Taki sposób wykonania okablowania
    skutkować będzie wykazaniem go jako odrębnego od hali środka trwałego. Dodatkowo,
    przy hali magazynowej powstaną nowe powierzchnie biurowe, przy czym będą one
    uznane za nowy środek trwały, odrębny od hali magazynowej. Ponadto, w związku z
    obecnością na rynku nowych rozwiązań technologicznych Spółka przy odbudowie zakładu
    zastosowała także inne technologie niż użytkowane przed pożarem, co nie zmienia faktu,
    iż dokonane zostanie odtworzenie infrastruktury Spółki sprzed pożaru.
    Koszty powstałe w Spółce w wyniku pożaru (na których pokrycie Spółka jest w procesie
    pozyskania odszkodowania) objęły w szczególności kategorie wskazane poniżej - zastrzec
    należy, że ewentualne nowe pozycje, które mogą zostać zidentyfikowane podczas całego
    czasu trwających prac inwentaryzacyjnych znajdą się w jednej z poniższych kategorii:
    I. Koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków
    trwałych:
    1. Koszty związane z budynkiem i infrastrukturą, w tym koszty odbudowy magazynu,
    kotłowni, trafostacji, wyposażenia i infrastruktury magazynowej, systemu alarmowego
    pożarowego znajdującego się w magazynie, systemu kontroli dostępu, (...), infrastruktury
    IT i infrastruktury sieciowej, drzwi przeciwpożarowych i systemu (...), itp.;

    2. Koszty związane z maszynami i urządzeniami, w tym koszty odbudowy stacji
    transformatorowej, wózków widłowych, (...), maszyny (...), kuchni (...), logistyk (...), itp.;
    3. Koszty remontów i napraw uszkodzonych środków trwałych, w tym: logistyki (...),
    ogrzewalni, kotłowni, maszyn i urządzeń peryferyjnych, instalacji elektrycznych, systemów
    przeciwpożarowych, systemu (...), kuchni (...), instalacji sanitarnych, uszkodzonego sprzętu
    i wymiany części, wyposażenia itp.;
    4. Kosztów odtworzenia środków trwałych tj. części zamiennych zużytych do napraw i
    usługi naprawy istniejących składników majątku niezaliczanych bezpośrednio do kosztów
    likwidacji zniszczonego majątku.
    Koszty te dotyczą i będą dotyczyły remontu tych samych środków trwałych, bądź zakupu
    środków trwałych objętych tą samą Klasyfikacją Środków Trwałych co środki trwałe
    zniszczone/uszkodzone w pożarze lub na nowe środki trwałe, które pierwotnie stanowiły
    integralną cześć tego samego środka trwałego w chwili zniszczenia, lecz z uwagi na
    zastosowane rozwiązania obecnie będą stanowiły wyodrębniony i osobny środek trwały
    (jak np. okablowanie poza budynkiem magazynu), który efektywnie może mieć odmienną
    Klasyfikację Środków Trwałych.
    II. Pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem:
    1. Koszty związane z budynkiem, w tym magazynu, i infrastrukturą oraz parkiem
    maszynowym, które obejmują wartość zlikwidowanego majątku, który uległ uszkodzeniu
    /zniszczeniu w pożarze;
    2. Inne koszty bezpośrednie pożaru, które wystąpiły w miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej (zwolnionej), takie jak:
    - koszty związane z usunięciem pogorzeliska oraz koszty oczyszczania po pożarze, w tym
    koszty usunięcia odpadów i koszty sprzątania, koszty prac rozbiórkowych i wywozu gruzu;
    itp.;
    - koszty spalonych surowców - wartość ich likwidacji.
    3. Koszty likwidacji zapasu materiałów (surowców), które w związku z pożarem utraciły
    swoją biznesową wartość.
    Wyżej wskazane koszty, poniesione przez Spółkę, pozostają w bezpośrednim związku z
    otrzymanym odszkodowaniem, ponieważ to właśnie wystąpienie szkody spowodowało
    konieczność poniesienia tych wydatków, a uzyskane środki z odszkodowania służą ich
    pokryciu. Wydatki te nie mają charakteru ogólnego, lecz są ściśle związane z konkretnym
    zdarzeniem, jakim był pożar, a ich poniesienie pozostaje w jednoznacznej i uchwytnej
    relacji z konkretnym przychodem – odszkodowaniem. W praktyce oznacza to, że bez
    zaistnienia szkody i poniesienia tych kosztów nie doszłoby do uzyskania odszkodowania.
    Są one nierozerwalnie powiązane z tym przychodem i dotyczą wyłącznie działań podjętych
    w celu usunięcia skutków szkody oraz przywrócenia działalności do normalnego
    funkcjonowania po zdarzeniu losowym.
    III. Podwyższone koszty prowadzenia biznesu
    1. Opłata za zaniżony pobór mocy z powodu postoju urządzenia (...);
    2. Koszty pracownicze w związku z czasem pracowników poświęconym na ponowne
    uruchomienie zakładu po pożarze (pracownicy dedykowani) oraz koszty pracownicze
    pracowników zaangażowanych w projekt (...);
    3. Koszty wynajmu wózków widłowych, w związku ze zniszczeniem przez pożar wózków
    będących własnością Spółki, które służyły obsłudze procesów logistycznych;
    4. Koszty wynajmu powierzchni magazynowych (surowiec);
    5. Zwiększone koszty obsługi logistycznej na przewozy między magazynem a zakładem
    produkcyjnym;

    6. Koszty wynajmu alternatywnych źródeł grzewczych (kotłownie);
    7. Inne kary niezawinione, takie jak kary od klientów z tytułu niedotrzymania kontraktów z
    powodu pożaru.
    IV. Koszty utraconych korzyści
    1. Koszty kooperacji;
    2. Koszty utraconej marży z tytułu produkcji podzleconej lub utraconej sprzedaży.
    Co do zasady zniszczone lub uszkodzone środki trwałe, których dotyczą powyższe koszty,
    wykorzystywane były/są przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej w ramach
    DoW 1.
    Koszty ujęte w pkt I tj. koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i
    remontów środków trwałych, nie zostały ujęte przez Spółkę w kosztach uzyskania
    przychodu, ale spełniają następujące przesłanki: zostały poniesione przez Spółkę, są
    definitywne, pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, zostały poniesione w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów lub mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, zostały właściwie
    udokumentowane.
    Natomiast pozostałe koszty, spełniając powyższe przesłanki ujęcia ich w kosztach
    uzyskania przychodu, są albo będą ujęte w kosztach uzyskania przychodu.
    Pytania
    1. Czy Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez
    Spółkę w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont
    środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków
    trwałych, z którymi związana była taka szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to
    przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt
    54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT?
    2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1, czy pozostała część Odszkodowania
    stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej
    inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW 1 i tym samym
    uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego
    od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT?
    3. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1, czy całość Odszkodowania
    uzyskanego od ubezpieczyciela stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności
    gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w DoW 1 i uzyskany na
    terenie określonym w DoW 1 i tym samym uzyskany z tego tytułu przychód (dochód)
    korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1
    pkt 34a Ustawy CIT?
    4. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 i negatywnej odpowiedzi na

## Pytanie

2 tj. uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej
    na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie
    środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki korzystający ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a także
    uznania, że pozostała część Odszkodowania nie stanowi przychodu (dochodu)
    korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, czy koszty bezpośrednie, wskazane w
    pkt II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty bezpośrednio związane
    z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty
    związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania i tym samym będą
    stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT?

    5. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1 i 3, tj. uznania, że Odszkodowanie za
    szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na
    zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód
    (dochód) Spółki, który nie może zostać zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17
    ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a także uznania, że całość Odszkodowania
    uzyskanego od ubezpieczyciela nie stanowi przychodu (dochodu) korzystającego ze
    zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a
    Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, czy koszty bezpośrednie, wskazane w pkt I i II stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące
    odbudowy i remontów środków trwałych oraz pozostałe koszty bezpośrednio związane z
    pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty
    związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania (zarówno jako koszty z
    faktur lub jako koszty amortyzacji składników majątku, dla których odbudowy zostały
    poniesione te koszty) i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów
    działalności opodatkowanej podatkiem CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w
    roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont środków
    trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych
    zaliczonych zgodnie z klasyfikacją środków trwałych do tego samego rodzaju co środki
    trwałe, z którymi związana była taka szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to
    przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt
    54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT.
    2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 pozostała część Odszkodowania
    stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej
    inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW1 i tym samym
    uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego
    od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT.
    3. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1 Odszkodowanie uzyskane od
    ubezpieczyciela stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z
    realizacji nowej inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW1 i
    tym samym uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku
    dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT.
    4. W przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części
    wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we
    własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki korzystający ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a
    także uznania, że pozostała część Odszkodowania nie stanowi przychodu (dochodu)
    korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, koszty bezpośrednie, wskazane w pkt
    II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty bezpośrednio związane z
    pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty
    związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania i tym samym będą
    stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.
    5. W przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części
    wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we
    własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki, który nie może
    zostać zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust.
    10a, a także uznania, że Odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela nie stanowi
    przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób
    prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, koszty
    bezpośrednie, wskazane w pkt I i II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. koszty

    bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków trwałych
    oraz pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z
    otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu
    otrzymanego odszkodowania (zarówno jako koszty z faktur lub jako koszty amortyzacji
    składników majątku, dla których odbudowy zostały poniesione te koszty) i tym samym
    będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT, wolne od podatku są odszkodowania za
    szkody w środku trwałym, z wyłączeniem samochodu osobowego, w części wydatkowanej
    w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont tego
    środka trwałego albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego
    zaliczonego zgodnie z Klasyfikacją do tego samego rodzaju co środek trwały, z którym
    związana była taka szkoda, przy czym przepis art. 16 ust. 1 pkt 48 stosuje się odpowiednio.
    Jak wskazano w art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich
    wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we
    własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od
    podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
    jakiejkolwiek formie.
    Zgodnie z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w
    celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i
    gospodarczym (druk nr 2862) wprowadzającej art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT „zmiana
    zakłada dodanie w art. 17 ust. 1 nowego punktu 54a wprowadzającego nowe zwolnienie
    podatkowe dla kwot odszkodowań uzyskiwanych przez podatnika od ubezpieczyciela z
    tytułu zniszczenia lub uszkodzenia posiadanego przez podatnika środka trwałego (z
    wyjątkiem samochodu osobowego). Warunkiem zastosowania tego zwolnienia będzie
    wydatkowanie przez podatnika - w okresie nie późniejszym niż do upływu kolejnego roku
    podatkowego - równowartości otrzymanego odszkodowania na remont uszkodzonego
    środka trwałego bądź na zakup lub wytworzenie analogicznego środka trwałego,
    mogącego zastąpić środek trwały uprzednio zniszczony lub uszkodzony”.
    Organy podatkowe wskazują na spełnienie kilku warunków, które umożliwiają
    podatnikom skorzystanie z wskazanego powyżej zwolnienia (por. interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 stycznia 2025 r. nr 0111-
    KDIB1-2.4010.718.2024.1.ANK. Są to następujące warunki:
    1) odszkodowanie musi dotyczyć szkody w środku trwałym (z wyłączeniem samochodu
    osobowego),
    2) odszkodowanie musi być wydatkowane na ściśle określone w art. 17 ust. 1 pkt 54a
    Ustawy CIT cele, tj. na remont tego środka trwałego albo na zakup lub na wytworzenie we
    własnym zakresie środka trwałego zaliczonego zgodnie z klasyfikacją środków trwałych do
    tego samego rodzaju co środek trwały, z którym związana była taka szkoda,
    3) w ściśle określonym terminie, w części wydatkowanej w roku podatkowym lub w roku
    bezpośrednio po nim następującym,
    4) wydatki pokryte odszkodowaniem nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów, w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Powyższe warunki muszą być spełnione jednocześnie, ponieważ jak wskazano
    przykładowo w interpretacji indywidualnej z 13 października 2022 r., znak 0111-KDIB1-
    3.4010.541.2022.2.PC „odszkodowanie za szkody w środku trwałym jest wolne od
    podatku, jeżeli zaistnieją warunki określone wprost w tym przepisie, tj. rzeczywiste

    wydatkowanie uzyskanego odszkodowania na wskazane cele: remont, zakup bądź
    wytworzenie środka trwałego oraz określony przedział czasu na wydatkowanie: w roku
    podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym. Z takiej konstrukcji przepisu
    wynika, że tylko niespełnienie jednego z tych warunków oznacza obowiązek
    opodatkowania uzyskanego odszkodowania z tytułu szkody w środkach trwałych”.
    Biorąc pod uwagę wskazane powyżej punkty, Spółka spełnia wszystkie z nich, ponieważ:
    1) poniosła szkody w środkach trwałych znajdujących się na terenie, gdzie wybuchł pożar,
    2) kwoty otrzymane z odszkodowania wydatkuje na remont tych samych środków
    trwałych, bądź na zakup środków trwałych, w tym w szczególności na środki trwałe objęte
    tą samą klasyfikacją co środki trwałe zniszczone/uszkodzone w pożarze lub na nowe
    środki trwałe, które pierwotnie stanowiły integralną cześć tego samego środka trwałego w
    chwili zniszczenia, lecz z uwagi na zastosowane rozwiązania obecnie będą stanowiły
    wyodrębniony i osobny środek trwały (jak np. okablowanie poza budynkiem magazynu),
    3) wydatki ponosi w bieżącym roku podatkowym (roku pożaru) oraz ponieść może w roku
    bezpośrednio po nim następującym,
    4) wydatków pokrytych odszkodowaniem nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów,
    w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne,
    co daje Spółce prawo do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt
    54a Ustawy CIT, w stosunku do kwot Odszkodowania otrzymanych (dotychczas i w
    przyszłości) z tytułu zniszczonych środków trwałych i wydatkowanych na ich odtworzenie.
    W związku z rozpoczęciem wydatkowania środków własnych Spółki na remont i zakup
    środków trwałych niezwłocznie po wystąpieniu pożaru, a przed otrzymaniem
    odszkodowania, zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 10a Ustawy CIT, który wskazuje, że
    zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 54a, stosuje się także do otrzymanego
    odszkodowania w części odpowiadającej wartości wydatków poniesionych przez
    podatnika na cele określone w tym przepisie od dnia powstania szkody do dnia
    otrzymania odszkodowania, w części niezaliczonej do kosztów uzyskania przychodów, w
    tym poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Przepis ten upoważnia podatnika do zastosowania zwolnienia również w części
    odszkodowania, które pokryć ma wydatki poniesione przed dniem otrzymania
    odszkodowania, o ile podatnik wydatków tych nie ujął jako kosztów uzyskania
    przychodów. Wymóg ten jest spełniony w przypadku Spółki, ponieważ koszty te nie są, ani
    nie będą ujęte jako koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, przykładowo:
    · w interpretacji indywidualnej z 20 stycznia 2025 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.718.2024.1.
    ANK, w której określono, że „Spółka jest uprawniona do skorzystania ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT, w stosunku do kwot odszkodowań
    otrzymanych (dotychczas i w przyszłości) na rachunek bankowy Spółki z tytułu
    zniszczonych środków trwałych (według kategorii: maszyny i urządzenia) i wydatkowanych
    na odtworzenie zniszczonych mocy produkcyjnych tj. sfinansowanie zakupu lub
    wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych - maszyn i urządzeń”;
    · w interpretacji indywidualnej z 4 czerwca 2024 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.86.2024.2.BD,
    w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy jako prawidłowe wskazując, że „środki
    uzyskane w ramach odszkodowania, które Spółdzielnia wydatkowała na odbudowę
    spalonego pawilonu handlowo-usługowego oraz uruchomienie nowych placówek
    handlowych podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    prawnych zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT”;
    · w interpretacji indywidualnej z 19 lipca 2023 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.280.2023.2.AN,
    gdzie DKIS wskazał, że „Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do skorzystania ze
    zwolnienia przedmiotowego, w zakresie kwoty przyznanej tytułem odszkodowania za

    zniszczoną halę produkcyjno-magazynową, do wysokości wydatkowanych kwot na
    odbudowę hali produkcyjno-magazynowej i dodatkowej hali magazynowej wraz z
    instalacjami zaliczonych zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych do tego samego rodzaju
    co środki trwałe, które uległy zniszczeniu”;
    · w interpretacji indywidualnej z 13 października 2022 r., znak 0111-KDIB1-
    3.4010.541.2022.2.PC organ podsumował, że „stanowisko Wnioskodawcy w zakresie
    ustalenia, czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie z tytułu zniszczonego mienia,
    Spółka powinna zaliczyć, jako przychód (dochód) do działalności pozastrefowej
    (opodatkowanej), który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia, jeśli zostały
    spełnione wszystkie warunki do skorzystania z tego zwolnienia, na podstawie art. 17 ust. 1
    pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a u.p.d.o.p. należało uznać za prawidłowe”.
    Na podstawie powyższego, Spółka wskazuje, że Odszkodowanie za szkody w środkach
    trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub w roku
    bezpośrednio po nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup lub na
    wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych zaliczonych zgodnie z klasyfikacją
    środków trwałych do tego samego rodzaju co środki trwałe, z którymi związana była taka
    szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a
    Ustawy CIT.
    Ad 2 i 3
    Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji,
    wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od podatku
    dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku
    dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Artykuł 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, wskazuje, że wolne od podatku są dochody
    podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji
    nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w Ustawie o WNI, i
    uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy
    publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy
    publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do
    uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 17 ust. 4 Ustawy CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa
    w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów
    uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu
    lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w
    decyzji o wsparciu.
    Biorąc powyższe pod uwagę, wolne od podatku są dochody podatników z działalności
    gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu i
    uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu. Jednocześnie zwolnienie to,
    przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej
    inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Mając na uwadze powyższe, głównymi warunkami zastosowania zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie decyzji o wsparciu jest łączne wystąpienie dwóch warunków:
    1. prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w decyzji o wsparciu,
    2. uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu.
    Zatem, wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód
    uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu,
    prowadzonej na terenie w niej określonej.

    Ustawa CIT nie definiuje pojęcia dochodów z działalności gospodarczej, w tym także z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Zgodnie jednak z art. 7 ust. 2 Ustawy CIT, dochodem ze źródła przychodów, z
    zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest
    nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich
    uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Z kolei w przypadku pojęcia „działalności gospodarczej” zasadne jest odwołanie się do
    definicji zawartej w art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, zgodnie z
    którym działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa,
    wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.
    Dochodem z działalności gospodarczej jest dodatni efekt ekonomiczny działalności o
    charakterze zarobkowym, wykonywanej we własnym imieniu i na własnych rachunek, w
    sposób ciągły. Jednocześnie nie ma podstaw by twierdzić, że dochód stanowi wyłącznie
    cenę, za sprzedawane towary czy usługi, dochód z działalności gospodarczej może
    obejmować, wszelkie rodzaje dochodów powstające w wyniku prowadzenia działalności
    gospodarczej, wyłączenie określonego rodzaju dochodów, z tej kategorii bez wyraźnej
    dyspozycji w ustawie skutkowałoby naruszeniem konstytucyjnej zasady powszechności
    opodatkowania. Zgodnie bowiem z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2
    kwietnia 1997 r. każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych,
    w tym podatków, określonych w ustawie. Jak wskazano w wyroku NSA z 4 grudnia 2018 r.
    sygn. II FSK 3324/16 przychód powinien być przypisany do tego źródła, którego opis w
    sposób najbardziej szczegółowy odpowiada sposobowi jego powstania, chyba że ustawa
    expressis verbis nakazuje zaliczenie go do innego źródła. W tym miejscu należy również
    przywołać wyrok NSA z 22 marca 2019 r., II FSK 896/17,w którym stwierdzono, że:
    „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że dochodem z działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., są wszelkie przysporzenia
    wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o ile tytuł ich
    otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w zezwoleniu.”
    Powyższe oznacza, że zwolnienie z podatku CIT nie powinno być ograniczane jedynie do
    dochodów uzyskanych z tytułu sprzedaży usług czy produktów wytworzonych w ramach
    działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu za pomocą PKWiU. Odmienne
    podejście polegające na przyjęciu, że dochodem strefowym są tylko świadczenia, które
    stanowią bezpośrednio cenę za konkretny produkt, z wyłączeniem jakichkolwiek innych
    świadczeń byłoby zdaniem Wnioskodawcy błędne i sprzeciwiałoby się celowi przepisu
    wprowadzającego omawiane zwolnienie podatkowe.
    Należy zwrócić szczególną uwagę na użyte w powyższym orzeczeniu sformułowanie, iż
    tytuł przysporzenia zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w
    zezwoleniu. Powyższe odnosi się również, do kwestii dochodów osiągniętych z działalności
    gospodarczej z realizacji nowej inwestycji. Zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt
    34a Ustawy CIT, powinno obejmować całość działalności objętej decyzją o wsparciu, tj. w
    całym jej zakresie przedmiotowym, nie jedynie w zakresie sprzedaży towarów objętych
    określonymi kodami PKWiU, ale również przychody związane z tą sprzedażą, które z niej
    wynikają, lub które bezpośrednio umożliwiają realizację działalności bezpośrednio
    wskazanej w decyzji o wsparciu. W szczególności należy zatem wskazać, wszelkiego
    rodzaju przychody o charakterze akcesoryjnym, które bezpośrednio wynikają z
    działalności objętej decyzją o wsparciu. Bowiem tego typu dochody, które wynikają
    defacto z praktyki gospodarczej branży, w której funkcjonuje Wnioskodawca stanowią
    dochody z realizacji nowej inwestycji.
    Przedmiotem DoW 1 i DoW 2 jest działalność produkcyjna, usługowa i handlowa związana
    z wskazanymi w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym kodami PKWiU. W ramach
    niniejszej działalności, Spółka ponosi różnego rodzaju ryzyka, związane z działaniami siły

    natury, czy z różnego rodzaju wypadkami. Ryzyka te są bezpośrednio związane z
    działalnością Spółki na terenie objętym DoW 1 i DoW 2 i stanowią swoistego rodzaju
    element kosztowy przedmiotowej działalności. Należy więc zauważyć, że wskazane ryzyka
    mieszczą się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w DoW 1 i DoW 2
    ponieważ są jej nierozłącznym elementem, a sposób w jaki Spółka postanowiła zarządzić
    niniejszymi ryzykiem, stanowi zasadniczo trzon działalności zwolnionej Spółki, od którego
    w znacznej mierze będzie zależeć przyszła cena usług i towarów sprzedawanych na
    podstawie DoW 1 i DoW 2.
    W celu mitygacji ryzyka (ograniczenia ewentualnych kosztów) Spółka postanowiła
    ubezpieczyć wskazaną działalność od wypadków losowych takich jak pożar. W wyniku
    czego ryzyko tego typu wypadków nie wpływa w takim stopniu na cenę sprzedawanych
    towarów i usług, co za tym Spółka nie jest zobowiązana do tworzenia tak znacznych
    rezerw związanych z ryzkiem pożaru, czy innych wypadków losowych.
    Spółka może też utrzymać płynność finansową w zakresie działalności realizowanej na
    podstawie decyzji o wsparciu w przypadku pożaru, nie zwiększając bazy kosztowej
    sprzedawanych towarów i usług. Jednocześnie, należy zauważyć, że Spółka nie musiałaby
    nawiązywać wskazanych umów ubezpieczenia, gdyby nie prowadziła działalności objętej
    DoW 1 i DoW 2, bowiem wskazane ryzyka nie pojawiłyby się. Ubezpieczenie jest więc
    bezpośrednio związane z działalnością zwolnioną Spółki, bowiem prowadzenie
    działalności objętej DoW 1 i DoW 2 było warunkiem sine qua non ponoszenia kosztów
    ubezpieczenia, a także otrzymania odszkodowania.
    Zatem, istnieje widoczny i bezsprzeczny bezpośredni związek pomiędzy przychodem
    (dochodem) uzyskanym z tytułu udzielonego Spółce odszkodowania a działalnością
    określoną w DoW 1 i DoW 2. Odszkodowanie nie dotyczy bowiem działalności
    opodatkowanej na zasadach ogólnych i nie ma z nią żadnego związku. Wynika to z faktu,
    że ubezpieczenie przeznaczone jest na ponoszenie kosztów opisanych w stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym takie jak koszty związane z przywróceniem do stanu pierwotnego
    środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w działalności
    prowadzonej w ramach DoW 1, które to są związane przede wszystkim z odnowieniem
    uszkodzonych zakładów, czy z kosztami wynikającymi z przestoju i zabezpieczenia
    przyszłej działalności strefowej.
    Zgodnie z treścią stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka ubezpieczyła zakład
    objęty DoW 1 i DoW 2, który uległ uszkodzeniu w wyniku pożaru. Dzięki uzyskanym od
    ubezpieczyciela środkom finansowym będzie ona w stanie pokryć szkody, jakie poniosła w
    wyniku tego zdarzenia i jednocześnie zachować odpowiednią płynność finansową
    pozwalająca na kontynuację działalności zwolnionej. Gdyby pożar nie miał miejsca, a
    Spółka kontynuowałaby swoją działalność na terenie zakładu, to uzyskiwałaby przychody z
    działalności zwolnionej z tytułu produkcji produktów objętych decyzjami o wsparciu oraz
    odpowiednio ponosiłaby związane z nimi koszty działalności zwolnionej, w tym koszty
    ubezpieczenia. Gdyby Wnioskodawca nie prowadził działalności na terenie objętym
    decyzjami o wsparciu nie doszłoby wówczas do wypłaty odszkodowania z posiadanej
    przez Spółkę polisy.
    Wobec powyższego, pomiędzy kwotami otrzymanymi od ubezpieczyciela a działalnością
    zwolnioną z opodatkowania CIT istnieje bezpośredni, nierozerwalny związek przyczynowo-
    skutkowy. Otrzymane odszkodowanie nie jest w żadnym stopniu związane z działalnością
    opodatkowaną, a ponadto umożliwi dalsze funkcjonowanie zakładu objętego DoW 1 i
    DoW 2.
    Jednocześnie, uzyskiwanie przychodów z tytułu odszkodowań nie stanowi samoistnej
    działalności gospodarczej - brak jest chociażby samodzielnej takiej klasyfikacji w PKWiU.
    Przychody z tytułu odszkodowań są zawsze wypadkową prowadzenia jakiegoś rodzaju
    działalności głównej, wynikają bowiem z ziszczenia się określonego ryzyka działalności
    głównej i powstania określonych kosztów. Należy zauważyć, że co do zasady kwoty
    ubezpieczeń stają się należne w przypadku zmaterializowania się konieczności poniesienia

    określonych wydatków po stronie ubezpieczonego, są zatem związane z poniesieniem
    określonej kategorii kosztów.
    Powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, przykładowo w następujących wyrokach przywołanych również
    powyżej:
    · W wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., w sprawie o sygn. II FSK 359/22, wskazano, że:
    „Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę, że zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 34
    u.p.d.o.p. do przychodów pozostających w ścisłym związku funkcjonalnym z działalnością
    gospodarczą podatnika w specjalnej strefie ekonomicznej nie powoduje rozszerzenia
    zakresu zwolnienia. Nie są to bowiem przychody z działalności innej niż prowadzona na
    podstawie zezwolenia, choć nie stanowią wprost zapłaty za produkt czy usługę. Ponadto
    zwrócić należy, że zaliczenie ich do dochodów zwolnionych nie ma wpływu na wielkość
    zwolnienia, które jest limitowane wielkością pomocy publicznej. Wielkość ta zależna jest
    od kosztów nowej inwestycji lub utworzonych nowych miejsc pracy (§ 3 ust. 1
    rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej
    udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie
    działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych, t. j. Dz.U. z 2019
    r. poz. 121).”
    · w wyroku NSA z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 896/17 dotyczącej
    rekompensaty otrzymanej od kontrahenta z tytułu zmniejszenia zamówienia na towary
    strefowe: „Skoro przedmiotowa rekompensata ma pozwolić Spółce co najmniej pokryć
    takie koszty, jak m.in. amortyzacja składników majątkowych, koszty prac badawczo-
    rozwojowych, koszty pracownicze, które to koszty Spółka jest zmuszona ponieść w celu
    realizacji umowy bez względu na faktycznie zrealizowany wolumen sprzedaży, to należy
    uznać, że funkcją rekompensaty jest pokrycie ponoszonych przez Spółkę kosztów
    utworzenia miejsc pracy oraz utrzymania gotowości do wytwarzania towarów na
    zamówienie kontrahenta. Tak więc rekompensata otrzymana od kontrahenta powinna
    być kwalifikowana jako przychód uzyskiwany z wykonywania działalności gospodarczej na
    terenie SSE, jest bowiem bezpośrednią konsekwencją prowadzonej działalności”;
    W przypadku Wnioskodawcy, celem odszkodowania będzie pokrycie poniesionych przez
    Spółkę szkód w celu umożliwienia dalszego wytwarzania produktów, a zatem analogicznie
    powinien być kwalifikowany jako przychód uzyskiwany z wykonywania działalności na
    terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    · w wyroku NSA z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 245/16 analogicznie
    jak w wyroku powyżej: „Spółka podjęła określone działania nakierowane na uzyskanie
    określonego przedmiotowo, zgodnego z zezwoleniem dochodu: zawarła umowę, poniosła
    nakłady w celu zapewniania możliwości wykonania umowy, określiła jednostkową cenę
    towaru uwzględniając w kalkulacji także poniesione nakłady. Okoliczność, że kontrahent
    zrezygnował z odbioru części wcześniej zamówionego towaru oferując stosowną
    rekompensatę nie może uzasadniać oceny, że tytuł otrzymania rekompensaty jest inny
    aniżeli działalność gospodarcza wykonywana w strefie w ramach uzyskanego zezwolenia”;
    · w wyroku WSA z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt: I SA/Wr 713/22 (orzeczenie
    nieprawomocne), w którym Sąd uznał, że: „Gdyby skarżąca nie prowadziła tej działalności
    gospodarczej, to nie wystąpiłyby koszty, których częściowego sfinansowania podjęło się
    Państwo w celu złagodzenia przedsiębiorcom niekorzystnych skutków pandemii COVID-
    19. W świetle powyższych rozważań, w przekonaniu Sądu, pomiędzy analizowanym
    dofinansowaniem do wynagrodzeń i składek pracowników ze środków FGŚP, a
    działalnością strefową skarżącej, występuje ścisły, funkcjonalny i nierozerwalny związek,
    który pozwala na uwzględnienie tego przychodu w kalkulacji dochodu zwolnionego z
    podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.”.
    Analizując powyższe orzeczenia należy zauważyć, że jeżeli określony przychód wynika z
    kosztów poniesionych w ramach działalności zwolnionej nie powinno być mowy o

    dopuszczeniu sytuacji, w której podatnik generuje przychód opodatkowany w związku z
    kosztami działalności zwolnionej. Ponadto, przyjęcie, że otrzymywany przez podatnika
    przychód z tytułu odszkodowania jest opodatkowany, a koszty poniesione w związku z
    otrzymaniem niniejszego przychodu, które mają na celu utrzymanie działalności
    zwolnionej podatnika, stanowią koszty działalności zwolnionej, godzi w elementarną
    konstytucyjną zasadę ochrony źródła opodatkowania, a także w zasadę poszanowania
    zdolności płatniczych podatnika. Przyjmując takie stanowisko Spółka byłaby zobowiązana
    do zapłaty podatku od zabezpieczenia kosztów wynikających ze zdarzenia losowego,
    jednocześnie nie mając prawa do rozliczenia wskazanych kosztów w kosztach uzyskania
    przychodu działalności opodatkowanej.
    Ad 4 i 5
    Przepisy zawarte w pytaniach 1-3, a więc określone w art. 17 ust. 1 pkt 54a lub w art. 17
    ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, odwołują się do prawa zwolnienia z opodatkowania
    przychodów otrzymanych z Odszkodowania. Natomiast, Spółka poniosła szereg kosztów
    w związku z wystąpieniem pożaru w Zakładzie, co prowadzi do wniosku, że koszty te
    związane są z przychodem z tytułu otrzymanego Odszkodowania i tym samym stanowią
    koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT, co uzasadniane
    jest w poniższej części wniosku. Argumenty znajdujące się dalej dotyczą kwestii ujęcia
    kosztów poniesionych przez Spółkę i zastosowanie znajdą łącznie dla pytań 4 i 5, które
    dotyczą uznania kosztów za koszty uzyskania przychodów. Rozróżnienie między
    niniejszymi pytaniami w zakresie kosztów uzależnione jest wyłącznie od kwestii uznania
    przez Organ sposobu rozpoznania zwolnienia podatkowego dla przychodu z tytułu
    Odszkodowania, niemniej w stosunku do każdego z możliwych rozwiązań, zastosowanie
    znajdą tę same argumenty i interpretacje.
    Art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 Ustawy CIT.
    W związku z powyższym, kosztem uzyskania przychodów będzie taki koszt, który spełnia
    łącznie następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż
    podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
    lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe kryteria należy analizować każdorazowo z punktu widzenia podatnika, o ile nie
    istnieją przepisy bezpośrednio wskazujące na kwalifikację kosztów, bądź na wyłączenia z
    kosztów pewnych rodzajów kosztów. Analiza powinna opierać się na badaniu istnienia
    związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a powstaniem
    przychodu, realną szansą powstania przychodu podatkowego, lub zachowaniem bądź
    zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów.
    Jeżeli poniesienie wydatku wpływ ma na osiągnięte przychody to uznać można wydatek za
    koszt uzyskania przychodów.

    Zgodnie z przepisami CIT, koszty uznane mogą być za koszty bezpośrednie lub pośrednie,
    co wpływ ma na moment ich ujęcia.
    Art. 15 ust. 4 Ustawy CIT, dotyczy kosztów bezpośrednich i zgodnie z nim koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających
    rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
    którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Na mocy art. 15 ust. 4b Ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane
    z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po
    zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później
    jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są
    obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
    tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
    sporządzania sprawozdania finansowego
    3) są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c Ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane
    z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po
    dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym
    następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane
    zeznanie.
    Natomiast art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, określa, że koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W związku z powyższymi przepisami, zastosowanie znajduje także art. 15 ust. 4e, który
    wskazuje, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i
    4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
    podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie
    innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy
    dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów.
    Przepisy nie definiują pojęcia kosztu bezpośredniego czy kosztu pośredniego. Próby
    zdefiniowania tych pojęć można odnaleźć w interpretacjach indywidualnych. I tak w
    piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 października 2016 r., znak ILPB1-3/4510-
    1-30/16-2/KP wskazano, że: „zgodnie z ugruntowanym poglądem kosztami uzyskania
    przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których
    poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych
    przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest
    relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód
    ze zbycia tej jednostki towaru. Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i
    produktów, które można przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać
    identyfikacji i konkretyzacji przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju
    wydatku.
    Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami,

    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest
    możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód
    uzasadniający potrącenie takich kosztów”.
    Powyższe przepisy wskazują, że w przypadku powiązania kosztów z osiągnięciem
    konkretnych przychodów uznać można je za koszty bezpośrednie, które potrącalne są, co
    do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie związane.
    Natomiast w przypadku braku możliwości bezpośredniego powiązania kosztu z
    przychodami wystąpią koszty pośrednie, które potrącalne będą w momencie ich
    poniesienia.
    W przedmiotowej sprawie, z jednej strony podmiot poniósł koszty związane z
    wystąpieniem pożaru, a z drugiej z tego samego tytułu otrzymał odszkodowanie.
    Wystąpienie pożaru było sytuacją nadzwyczajną, która doprowadziła do strat w majątku
    Spółki. Aby móc je pokryć Spółka potrzebowała środków pieniężnych, które pochodzić
    mogły ze środków własnych Spółki, bądź ze środków otrzymanych z tytułu ubezpieczenia
    zniszczonego majątku.
    W ocenie Spółki, istnieje bezpośrednie powiązanie kosztów poniesionych przez Spółkę z
    uzyskanym odszkodowaniem, ponieważ wystąpienie pożaru warunkowało wystąpienie
    przychodów, jak i poniesionych kosztów. W związku z tym istnieją podstawy do wskazania,
    że poniesione koszty są kosztami bezpośrednio związanymi z osiągniętym przychodem z
    tytułu odszkodowania.
    W orzecznictwie znajduje się potwierdzenie, iż występować może bezpośrednie
    powiązanie między otrzymaniem odszkodowania a kosztami poniesionymi w związku z
    jego uzyskaniem. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 13 lutego 2025 r., znak 0111-
    KDIB1-2.4010.754.2024.1.ANK, DKIS wskazał, że „momentem odpłatnego zbycia części
    Nieruchomości będzie wydzielenie pod drogę publiczną tej części nieruchomości i
    otrzymanie przez Spółkę Odszkodowania. Wydatki związane z nabyciem tej części gruntu
    Nieruchomości, który zostanie przekazany na rzecz Gminy, a za który Spółka otrzyma
    Odszkodowanie, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w
    momencie otrzymania przez Spółkę Odszkodowania”.
    Dodatkowo, skupiając się na pojęciu słowa bezpośredni należy wskazać na definicję
    wskazaną przez PWN, która określa, że „bezpośrednio” to znaczy: bez pośrednictwa; (o
    stosunkach przestrzennych) bardzo blisko; w chwili następującej po czymś lub
    poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś. Wystąpienie kosztu i przychodu w
    niewielkiej odległości czasowej, jak to miało miejsce w przypadku Spółki, jak również w
    jednoznacznej styczności odszkodowania z faktem powstania kosztów po pożarze
    jednoznacznie potwierdza możliwość uznania kosztów za koszty bezpośrednio związane z
    osiągniętym przychodem z tytułu odszkodowania.
    Kwestią, na którą Spółka zwraca także uwagę jest fakt, że podatnicy prowadzący
    działalność wyłącznie opodatkowaną (bez zastosowania zwolnień podatkowych), do
    działalności opodatkowanej zaliczają zarówno przychody w kwocie otrzymanych
    odszkodowań, jak i koszty, w tym koszty ponoszone na naprawę, czy remonty składników
    majątku. Mając to na uwadze, brak jest według Spółki powodów, które w przypadku
    stosowania zwolnienia z CIT dla działalności objętej decyzją o wsparciu, powodowałyby
    rozdzielenie przychodów i kosztów, mających wspólny powód powstania jakim jest pożar,
    między działalność opodatkowaną i zwolnioną.
    Przyjęcie, że otrzymywany przez podatnika przychód z tytułu odszkodowania jest
    opodatkowany, a koszty poniesione w związku z otrzymaniem niniejszego przychodu, w
    tym koszty związane z przywróceniem do stanu pierwotnego środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w działalności prowadzonej w ramach
    DoW 1, stanowią koszty działalności zwolnionej, godzi w elementarną konstytucyjną
    zasadę ochrony źródła opodatkowania, a także w zasadę poszanowania zdolności
    płatniczych podatnika. Przyjmując takie stanowisko Spółka byłaby zobowiązana do zapłaty

    podatku od zabezpieczenia kosztów wynikających ze zdarzenia losowego, jednocześnie
    nie mając prawa do rozliczenia poniesionych wydatków w kosztach uzyskania przychodu
    działalności opodatkowanej. Co w ocenie Wnioskodawcy, byłoby nieusprawiedliwionym
    działaniem względem podatników niekorzystających ze zwolnienia podatkowego.
    Przykładowo w wyroku WSA z dnia 22 stycznia 2025 r., znak I SA/Łd 730/24 (orzeczenie
    nieprawomocne), podmiot, który działa na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej i
    korzysta ze zwolnienia w zakresie osiągniętego dochodu w ramach zezwoleń strefowych,
    otrzymał środki pieniężne z programu dla przedsiębiorstw energochłonnych, a z drugiej
    strony poniósł koszty na energię. Jak wskazano w stanie faktycznym „przyznana w ramach
    ww. Programów pomoc została uzależniona od poniesienia przez spółkę wydatków na
    energię elektryczną i gaz ziemny”. Sąd wskazuje, że „przyjęcie stanowiska Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, jak słusznie podkreśla skarżąca, prowadziłoby również do
    oczywistej i niedozwolonej dyskryminacji podatników prowadzących działalność
    gospodarczą na terenach SEE w ramach posiadanych zezwoleń strefowych. Zdaniem
    Sądu, wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, zaprezentowana przez organ w sposób
    nieuprawniony i naruszający zasadę równości wobec prawa jest nie do pogodzenia z
    celem wprowadzenia tej regulacji i pozostaje w całkowitej sprzeczności z konstytucyjnymi
    zasadami proporcjonalności i równości wobec prawa (art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji
    RP). Wskazana w kwestionowanym akcie interpretacja art. 17 ust. 1 pkt 34
    zaproponowana przez Dyrektora KIS w istocie prowadziłaby do postawienia w
    korzystniejszej sytuacji przedsiębiorców prowadzących swoją działalność poza SSE, którzy
    mają wszak możliwość odliczenia ponoszonych wydatków na energię elektryczną i gaz
    ziemny od przychodu w ramach otrzymanej bezzwrotnej pomocy publicznej, co wprost
    stawiałoby takie podmioty w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do skarżącej spółki. (...)
    W tym kontekście Sąd uznaje również za zasadne zarzuty naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE,
    ponieważ zwolnienie przewidziane treścią art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, winno zostać
    uznane za neutralne podatkowo, stanowiąc pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 3 TFUE,
    (vide wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., sygn. akt I GSK 888/17).”
    Sąd podkreśla, że poza bezpośrednio wskazanymi przypadkami zwolnienia z
    opodatkowania, takimi jak przykładowo zwolnienie podatkowe z CIT na mocy art. 17 ust. 1
    pkt 34 oraz 34a, które są wyjątkiem od reguły równości, generalną zasadą jest równość
    wobec prawa. Otrzymanie odszkodowania, tak jak w przypadku powyższego programu dla
    przedsiębiorstw energochłonnych, nie jest uwarunkowana ani ograniczona faktem
    prowadzenia działalności zwolnionej. Odszkodowanie z tytułu wystąpienia pożaru należne
    jest podatnikom, których cały dochód podlega opodatkowaniu, jak i podatnikom, którzy
    zwalniają dochód z podatku CIT. O ile dochód nie dotyczy kodów PKWiU wskazanych w
    zezwoleniu lub decyzji, a w przypadku pożaru taki nie występuje, podatnicy powinni
    zostać traktowani jednakowo. W związku z tym, skoro podatnicy nie prowadzący
    działalności zwolnionej rozliczą uzyskaną pomoc lub odszkodowanie, jak i poniesione
    koszty w ramach działalności opodatkowanej, to brak jest podstaw do rozdzielenia w
    przypadku Spółki przychodu i kosztów pomiędzy działalność opodatkowaną (w przypadku
    otrzymania odszkodowania – w przypadku uzyskania negatywnej odpowiedzi na pytanie
    1) i zwolnioną (w przypadku poniesionych kosztów w związku z pożarem).
    Spółka wskazuje, że poniesione koszty pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi
    przychodami. Zatem koszty poniesione przez Spółkę, o których mowa w pkt I i II powinny
    być traktowane jako koszty nierozerwalnie związanie z przychodami z tytułu
    odszkodowania i zaliczone do tego samego źródła jakim jest działalność opodatkowana.
    Podkreślenia wymaga także fakt, że zgodnie z pkt 4.2 ppkt 69 Objaśnień podatkowych z
    dnia 6 marca 2020 r. dotyczących sposobu ustalania dochodu zwolnionego z
    opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej
    określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o
    wspieraniu nowych inwestycji kosztami uzyskania przychodów z działalności
    gospodarczej, w ramach której realizowana jest nowa inwestycja, są koszty poniesione w

    celu osiągnięcia przychodów z tej nowej inwestycji. Skoro zatem ponoszone koszty są
    bezpośrednio związane z przychodem osiągniętym z tytułu Odszkodowania należy uznać,
    że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów z tej nowej inwestycji i w
    konsekwencji nie mogą stanowić kosztów działalności zwolnionej na podstawie DoW 1.
    W ocenie Spółki, w przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych,
    w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie
    we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki korzystający ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a,
    natomiast pozostała część Odszkodowania nie stanowi przychodu (dochodu)
    korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, to koszty bezpośrednie, wskazane w
    pkt II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty bezpośrednio związane
    z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty
    związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania i tym samym będą
    stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.
    Natomiast w przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w
    części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we
    własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki, który nie może
    zostać zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust.
    10a, a także uznania, że Odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela nie stanowi
    przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób
    prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, to koszty
    bezpośrednie, wskazane w pkt I i II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. koszty
    bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków trwałych
    oraz pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z
    otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu
    otrzymanego odszkodowania (zarówno jako koszty z faktur lub jako koszty amortyzacji
    składników majątku, dla których odbudowy zostały poniesione te koszty) i tym samym
    będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „updop”, „ustawa o CIT”),
        przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
        sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
        innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
        24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
        dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art.
        24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z
        tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku
        podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów,
        różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
        przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
        pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że − co do zasady −
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną. Skutek w
    postaci powstania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych może być również następstwem zdarzeń prawnych, których skutkiem jest
    zmniejszenie pasywów podatnika, czyli jego zobowiązań.
    Ustalony w powyższy sposób dochód (art. 7 ust. 2 ustawy o CIT) może być przedmiotem
    zwolnienia z opodatkowania, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o CIT. Przepis ten zawiera
    bowiem katalog dochodów wolnych od podatku, czyli innymi słowy, wyłącza z podstawy
    opodatkowania dochody uzyskane z tytułów w nim wymienionych.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT,
        odszkodowania za szkody w środku trwałym, z wyłączeniem samochodu
        osobowego, w części wydatkowanej w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio
        po nim następującym na remont tego środka trwałego albo na zakup lub na
        wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego zaliczonego zgodnie z
        Klasyfikacją do tego samego rodzaju co środek trwały, z którym związana była taka
        szkoda, przy czym przepis art. 16 ust. 1 pkt 48 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie natomiast do art. 17 ust. 10a ustawy o CIT,
        zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 54a, stosuje się także do otrzymanego
        odszkodowania w części odpowiadającej wartości wydatków poniesionych przez
        podatnika na cele określone w tym przepisie od dnia powstania szkody do dnia
        otrzymania odszkodowania, w części niezaliczonej do kosztów uzyskania
        przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Pierwszym warunkiem skorzystania ze zwolnienia o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 54a
    ustawy o CIT, jest spożytkowanie otrzymanego odszkodowania na remont środka
    trwałego, który był przedmiotem szkody lub zakup albo wytworzenie środka trwałego
    zaliczonego do tego samego rodzaju klasyfikacji środków trwałych co środek trwały, który
    był przedmiotem szkody. Jeżeli odszkodowanie zostało wydane w części na ww. cele,
    wówczas ze zwolnienia korzysta tylko ta część. Drugim warunkiem jest wydatkowanie
    środków w określonym terminie, tj. w danym lub bezpośrednio po nim następującym roku
    podatkowym.
    Powyższe warunki, jak każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy
    interpretować ściśle, zgodnie z wykładnią językową danej regulacji. Zasada ścisłej
    interpretacji przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych wskazuje, że nie należy
    rozszerzać rozumienia pojęć użytych w ustawie.
    Omawiany przepis przewiduje zwolnienie dla kwot odszkodowań uzyskiwanych przez
    podatnika od ubezpieczyciela z tytułu zniszczenia lub uszkodzenia posiadanego przez
    niego środka trwałego.
    Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN (wydanie internetowe,
    https://sip.pwn.pl/) „szkoda” to „1. strata, uszczerbek”. Natomiast, słowo „strata” jest
    definiowana jako: „1. w rozliczeniach: wielkość, o którą zmniejszyły się fundusze; 2. coś co
    się przestało posiadać; 3. fakt, że się przestało coś posiadać”. Natomiast, „uszczerbek” to:
    „poniesiona szkoda”.
    Wskazania wymaga, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT, wyraźnie określa datę
    graniczną, po upływie której następuje utrata prawa do wydatkowania kwoty
    odszkodowania i tym samym skorzystania ze zwolnienia od podatku. Przedmiotowe
    wydatkowanie powinno zatem nastąpić alternatywnie w roku podatkowym bądź
    (najpóźniej) do końca roku bezpośrednio po nim następującego.
    Zgodnie z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w
    celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i

    gospodarczym (druk nr 2862): „Zmiana zakłada dodanie w art. 17 ust. 1 nowego punktu
    54a wprowadzającego nowe zwolnienie podatkowe dla kwot odszkodowań uzyskiwanych
    przez podatnika od ubezpieczyciela z tytułu zniszczenia lub uszkodzenia posiadanego
    przez podatnika środka trwałego (z wyjątkiem samochodu osobowego). Warunkiem
    zastosowania tego zwolnienia będzie wydatkowanie przez podatnika – w okresie nie
    późniejszym niż do upływu kolejnego roku podatkowego – równowartości otrzymanego
    odszkodowania na remont uszkodzonego środka trwałego bądź na zakup lub
    wytworzenie analogicznego środka trwałego, mogącego zastąpić środek trwały uprzednio
    zniszczony lub uszkodzony. Brak konieczności odprowadzania podatku dochodowego od
    dochodu stanowiącego równowartość otrzymanego odszkodowania wpłynie na poprawę
    płynności finansowej poszkodowanego podatnika i ułatwi sfinansowanie przez takiego
    podatnika wydatków mających na celu przywrócenie uszkodzonego środka trwałego do
    stanu jego używalności bądź wydatków na zakup środka trwałego, który mógłby zastąpić
    uszkodzony (zniszczony) środek trwały.
    Powyższe rozwiązanie polepsza więc otoczenie prawno-podatkowe przedsiębiorców w
    sposób, który ułatwia inwestowanie w środki trwałe”.
    Jak wynika z powyższego, celem wprowadzonego przepisu jest zwolnienie z
    opodatkowania odszkodowania za szkody w środku trwałym, przeznaczonego na
    przywrócenie uszkodzonego środka trwałego do stanu jego używalności bądź na zakup
    środka trwałego, który mógłby zastąpić uszkodzony (zniszczony) środek trwały.
    Powyższe warunki, jak każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy
    interpretować ściśle, zgodnie z wykładnią językową danej regulacji. Zasada ścisłej
    interpretacji przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych wskazuje, że nie należy
    rozszerzać rozumienia pojęć użytych w ustawie.
    W zakresie pytania nr 1 Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Odszkodowanie za
    szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub
    w roku bezpośrednio po nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup
    lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, z którymi związana była taka
    szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a
    Ustawy CIT.
    Odnosząc powyższe uregulowania prawne do przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    stwierdzić należy, że aby skorzystać z omawianego zwolnienia spełnione muszą być
    następujące warunki:
    · odszkodowanie musi dotyczyć szkody w środku trwałym (z wyłączeniem samochodu
    osobowego),
    · odszkodowanie musi być wydatkowane na ściśle określone w art. 17 ust. 1 pkt 54a
    ustawy o CIT, cele, tj. na remont tego środka trwałego albo na zakup lub na wytworzenie
    we własnym zakresie środka trwałego zaliczonego zgodnie z Klasyfikacją do tego samego
    rodzaju co środek trwały, z którym związana była taka szkoda,
    · w ściśle określonym terminie, w części wydatkowanej w roku podatkowym lub w roku
    bezpośrednio po nim następującym,
    · wydatki pokryte odszkodowaniem nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów, w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Zatem, zgodzić się z Państwem należy, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych,
    w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po
    nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we
    własnym zakresie środków trwałych zaliczonych zgodnie z klasyfikacją środków trwałych
    do tego samego rodzaju co środki trwałe, z którymi związana była taka szkoda, stanowi
    przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT.

    Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Ad. 2 i 3
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieranie nowych inwestycji (t. j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”),
        wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej "wsparciem", jest udzielane w
        formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych
        odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w
        przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o WNI,
        wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze
        decyzji, zwanej „decyzją o wsparciu”.
    Stosownie do art. 4 ustawy o WNI,
        Zwolnienie, od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w
        przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o
        podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc regionalną, przy czym
        wielkość tej pomocy publicznej nie może przekroczyć jej maksymalnej
        dopuszczalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 14
        ust. 3.
    Art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, wskazuje, że:
        wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z
        działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w
        decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu
        nowych inwestycji (Dz.U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i uzyskane na
        terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy
        publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości
        pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących
        się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi
        przepisami.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
        Zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
        podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
        gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
        dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w
        decyzji o wsparciu.
    Norma wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 34a i art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, stanowi formę ulgi
    podatkowej, która jest wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania.
    Tym samym, powinna być interpretowana w sposób precyzyjny i ścisły. Niedopuszczalne
    jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ulgą
    może zostać objęty wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej
    w ramach inwestycji objętej decyzją o wsparciu.
    Jak wskazano wyżej, wolne od podatku są dochody podatników z działalności
    gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu i
    uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu. Jednocześnie zwolnienie to,
    przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej
    inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Mając na uwadze powyższe, głównymi warunkami zastosowania zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie decyzji o wsparciu jest łączne wystąpienie dwóch warunków:
    1. prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w decyzji o wsparciu,

    2. uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu.
    Zatem, wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód
    uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu,
    prowadzonej na terenie w niej określonej.
    Biorąc powyższe pod uwagę, dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, należy
    uwzględnić, że wolny od podatku CIT jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności
    gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji, prowadzonej na terenie określonym w
    decyzji o wsparciu nowych inwestycji. W związku z powyższym, przedsiębiorca
    zobowiązany jest do ustalenia tego, jaka część dochodu nie wynika z działalności na
    terenie określonym w decyzji o wsparciu nowych inwestycji i podlega opodatkowaniu na
    zasadach ogólnych. W przypadku, gdy podatnicy uzyskują jednocześnie przychody, z
    których dochód podlega opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od
    podatku, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów, tak aby
    możliwe było prawidłowe ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym i dochodu wolnego od podatku. Ze zwolnienia nie korzystają również
    dochody związane z działalnością na terenie określonym w decyzji o wsparciu bowiem
    ustawodawca w przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia „dochody
    z działalności” a nie sformułowania „dochody związane z działalnością”.
    Fakt, iż podmiot prowadzący działalność strefową otrzymuje z tytułu swojej działalności
    dodatkowe wynagrodzenie inne niż cena za wykonane usługi/sprzedawane towary nie
    oznacza, iż takie wynagrodzenie nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania.
    Dochód zwolniony to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej na podstawie decyzji o wsparciu, albo też stanowi nieodłączne
    (nie dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności
    gospodarczej. Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z działalności są dochody w postaci
    należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres świadczonych w ramach umów
    czynności objęty jest zakresem decyzji o wsparciu.
    Zwolnienie przewidziane treścią art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, nie ma wprawdzie
    charakteru podmiotowego, jednak przesłanka zezwolenia winna odnosić się do
    prowadzonej działalności, nie zaś do rodzajów przychodów osiąganych z działalności
    gospodarczej.
    Powyższe potwierdzają Objaśnienia podatkowe z dnia 6 marca 2020 r., dotyczące sposobu
    ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego
    z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o którym mowa w ustawie z
    dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, w których wskazano, że „Nie
    wszystkie dochody osiągane w związku z nową inwestycją będą podlegały zwolnieniu (...).
    Do kategorii przychodów zwolnionych z opodatkowania w związku z realizacją nowej
    inwestycji określonej w decyzji o wsparciu nie mogą być również zaliczone przysporzenia
    majątkowe związane jedynie pośrednio z działalnością zwolnioną z opodatkowania
    podatkiem dochodowym. Przykładem tego typu przysporzeń są np. odszkodowania
    otrzymywane od zakładów ubezpieczeń w związku ze szkodami na majątku wynikającymi
    ze zdarzeń losowych (...).
    Powyższe wprost wskazuje, że otrzymane odszkodowania z tytułu szkody powstałej w
    związku z pożarem Zakładu nie stanowią przychodu z działalności zwolnionej z
    opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy pozostała część Odszkodowania
    stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej
    inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW 1 i tym samym
    uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego
    od osób prawnych zgodnie z art.17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, należy uznać za
    nieprawidłowe.

    Odnosząc się z kolei do Państwa pytania nr 3 wobec uznania za prawidłowe Państwa
    stanowiska do pytania nr 1 stało się ono bezzasadne.
    Ad. 4 i 5
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż
    podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
    lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z
    przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do

    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,
        Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
        przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
        przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
        dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
        przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,
        Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
        uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
        podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
        podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
        sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
        międzyokresowych kosztów.
    W zakresie pytania nr 4 Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy koszty bezpośrednie,
    wskazane w pkt II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty
    bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym
    odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego
    odszkodowania i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności
    opodatkowanej podatkiem CIT.
    W pkt II opisu wskazali Państwo następujące koszty:
    Pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem:
    1. Koszty związane z budynkiem, w tym magazynu, i infrastrukturą oraz parkiem
    maszynowym, które obejmują wartość zlikwidowanego majątku, który uległ uszkodzeniu
    /zniszczeniu w pożarze;
    2. Inne koszty bezpośrednie pożaru, które wystąpiły w miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej (zwolnionej), takie jak:
    - koszty związane z usunięciem pogorzeliska oraz koszty oczyszczania po pożarze, w tym
    koszty usunięcia odpadów i koszty sprzątania, koszty prac rozbiórkowych i wywozu gruzu;
    itp.;
    - koszty spalonych surowców - wartość ich likwidacji.
    3. Koszty likwidacji zapasu materiałów (surowców), które w związku z pożarem utraciły
    swoją biznesową wartość.

    Odnosząc cytowane powyżej przepisy do przedstawionego we wniosku opisu stwierdzić
    należy, że poniesione przez Państwa w związku z pożarem ww. koszty wskazane w pkt II
    opisu stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów i winny zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania.
    Zatem, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem zgodnie z którym, poniesione
    koszty wskazane w pkt II są kosztami bezpośrednio związanymi z osiągniętym
    przychodem z tytułu odszkodowania.
    Wskazać bowiem należy, że odszkodowanie to zaliczane do przychodów, zgodnie z 12 ust.
    1 pkt 1 ustawy o CIT, jest powiązane (koresponduje) z kosztami ubezpieczenia na wypadek
    tego rodzaju zdarzeń i dotyczy ryzyka prowadzonej przez Spółkę działalności.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że poniesione przez Państwa ww. koszty należy uznać
    za tzw. „pośredni” koszt uzyskania przychodu potrącalny w momencie jego poniesienia z
    uwagi na brak możliwości przypisania ich do konkretnego źródła przychodów. Nie da się
    bowiem wskazać bezpośredniego, wyraźnego związku między tym wydatkiem, a
    konkretnym strumieniem przychodu osiąganym przez Państwa. Związane są bowiem z
    usuwaniem skutków pożaru, w celu przywrócenia możliwości dalszego prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Ponadto, koszty te nie są związane z dochodem podlegającym zwolnieniu z
    opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Bowiem, jak już wyżej
    wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 2 zwolnieniu z opodatkowania podlega wyłącznie
    dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu,
    prowadzonej na terenie w niej określonej.
    W rezultacie, Państwa stanowisko do pytania nr 4 należy uznać w części dotyczącej:
    - zaliczenia kosztów wskazanych w pkt II do kosztów bezpośrednio związanych z
    przychodem osiąganym z tytułu odszkodowania – jest nieprawidłowe,
    - w pozostałym zakresie – jest prawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do Państwa pytania nr 5 wobec uznania za prawidłowe Państwa
    stanowiska do pytania nr 1 stało się ono bezzasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.