Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.540.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-23
Teza: Obowiązek uiszczania zaliczek na podatek dochodowy od
wynagrodzeń wypłacanych przez zagranicznego pracodawcę
osobie niebędącej polskim rezydentem podatkowym, która
wykonuje pracę w Polsce.
Słowa kluczowe: nierezydent
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
zakład-zakład zagraniczny
zaliczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zaliczki opłacane samodzielnie.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 44-ust. 1a-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 44-ust. 3a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 listopada 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan obywatelem Królestwa Hiszpanii. Posiada Pan miejsce stałego zamieszkania oraz
    centrum interesów życiowych w Hiszpanii i jest Pan rezydentem podatkowym tego
    państwa.
    Jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę przez spółkę X. z siedzibą w Hiszpanii
    (dalej: „X”), będącą rezydentem podatkowym Hiszpanii.
    X nie posiada w Polsce oddziału stanowiącego w rozumieniu art. 5 umowy między Rządem
    Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w (...) dnia 15
    listopada 1979 r. (dalej: „PL-ES UPO”).
    Zostanie Pan czasowo oddelegowany przez X do wykonywania obowiązków służbowych
    na terytorium Polski w 2026 r.
    Jest Pan (...). Pana zadania obejmują (...).
    Projekt w Polsce, przy którym Pan będzie pracował, to (...), projekt (...).

    W założeniu, okres Pana pobytu w Polsce w 2026 r nie przekroczy 183 dni. Niemniej,
    istnieje możliwość, że w całym 2026 r. łączny czas Pana pobytu i wykonywania pracy w
    Polsce przekroczy 183 dni.
    Organizację pracy wykonywanej przez Pana w Polsce zapewnia spółka Y z siedzibą w
    Niemczech (dalej: „Y”), należąca do tej samej grupy kapitałowej co X.
    Y prowadzi działalność gospodarczą w Polsce poprzez swój oddział - Y Oddział w Polsce
    (dalej: „Z”).
    Y udostępnia Panu miejsce pracy, narzędzia oraz materiały niezbędne do wykonywania
    powierzonych obowiązków. W praktyce, rezultaty Pana pracy są wykorzystywane przez Y,
    a pośrednio również przez Z, prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Polski.
    Pozostaje Pan formalnie zatrudniony wyłącznie przez X i nie zawierał Pan żadnej
    dodatkowej umowy o pracę ani z Y, ani z Z.
    Pana wynagrodzenie jest wypłacane bezpośrednio przez X.
    Zgodnie z Pana najlepszą wiedzą, w ramach rozliczeń wewnątrzgrupowych X wystawia
    fakturę na rzecz Y obejmującą koszty związane z oddelegowaniem pracownika do pracy w
    Polsce. Następnie odpowiednia część tych kosztów jest alokowana na Z (Oddział w Polsce).
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Pod pojęciem „dany okres rozliczeniowy”, o którym mowa poniżej przedstawionym w
    pytaniu nr 2 rozumie Pan okres, za który zgodnie z umową o pracę należne jest Panu
    wynagrodzenie, tj. miesiąc kalendarzowy.
    Poza pracą, którą będzie wykonywał Pan w Polsce w 2026 r., będzie Pan również pracował
    na terytorium Hiszpanii oraz Niemiec.
    Y i Z są jednym podmiotem z perspektywy prawa cywilnego.
    To Y ponosi bezpośrednie ekonomiczne ryzyko związane z wynikami pracy przez Pana
    wykonywanej w Polsce. Y jest stroną umowy z końcowym klientem, w związku z czym jest
    bezpośrednio odpowiedzialna za wykonanie pracy, którą będzie wykonywał Pan w Polsce.
    Generalne wytyczne dotyczące oddelegowania do pracy w Polsce i zakresu obowiązków
    wykonywanych w Polsce zostaną sformułowane przez pracodawcę - X. Natomiast bieżące
    instrukcje i określenie sposobu wykonywania obowiązków otrzyma Pan od Y.
    Praca, którą będzie Pan wykonywać w Polsce odbywa się w miejscu, za które
    odpowiedzialność ponosi Y.
    Wynagrodzenie firmy hiszpańskiej będzie obliczane na podstawie czasu pracy, którą
    będzie Pan wykonywał w Polsce i wysokości Pana wynagrodzenia za pracę (wartość usługi
    na fakturze wystawianej przez spółkę hiszpańską będzie uzależniona od ilości godzin
    pracy wykonanej przez Pana w Polsce). Przedkłada Pan odpowiedzi zgodne z Pana wiedzą,
    podkreślając, że nie posiada informacji odnośnie szczegółów tych ustaleń.
    Pana praca w Polsce będzie wykonywana w miejscu znajdującym się pod kontrolą i
    odpowiedzialnością spółki Y.
    Jest Pan (...), która będzie zapewniona w Polsce przez Y. Co do zasady, inne narzędzia i
    materiały będą zbędne, natomiast jeżeli pojawi się taka potrzeba - będą udostępnione
    przez Y.
    X decyduje o ilości i kwalifikacji zatrudnionych przez siebie pracowników, natomiast to Y
    wskazuje, którzy pracownicy X mogą być odpowiedni do wykonywania pracy w Polsce. W
    odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce - Y pyta X, czy hiszpańska firma dysponuje
    specjalistami, których potrzebuje firma niemiecka. Jeśli ci specjaliści są dostępni, obie

    firmy uzgadniają, który pracownik jest dostępny i może zostać wysłany do pracy w Polsce.
    Przedkłada Pan odpowiedzi zgodne z Pana wiedzą, podkreślając, że nie posiada informacji
    odnośnie szczegółów tych ustaleń.
    X wybiera osoby, które zatrudnia i ma prawo rozwiązać z danym pracownikiem stosunek
    pracy. Niemniej jednak, w odniesieniu do pracy organizowanej w Polsce przez Y, to
    niemiecka firma ponosi odpowiedzialność wobec klienta końcowego za pracę
    wykonywaną w Polsce i tym samym ma prawo współdecydować o tym, którzy hiszpańscy
    pracownicy będą pracować w Polsce. Nie ma to jednak żadnego wpływu na stosunek
    pracy, którego jedynymi stronami są Pan i X.
    To X posiada prawo do nakładania ewentualnych kar dyscyplinarnych związanych z Pana
    pracą.
    W odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce, Y ma pośredni wpływ na terminy urlopów
    i godziny Pana pracy - wynika to z faktu, że w okresach wykonywania obowiązków w
    Polsce powinien być Pan dostępny zgodnie z instrukcjami Y. W praktyce oznacza to, że
    przy ustalaniu urlopu czy organizacji czasu pracy X, jako pracodawca, uwzględnia potrzeby
    operacyjne Y, jednak to właśnie X posiada ostateczne i formalne uprawnienie do ich
    zatwierdzania.
    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie uzyskiwane przez Pana z tytułu czasowego oddelegowania do
      pracy w Polsce w 2026 r. będzie podlegało opodatkowaniu wyłącznie w Hiszpanii -
      zgodnie z art. 15 ust. 2 UPO PL-ES - tak długo, jak długo łączny czas Pana pobytu w
      Polsce w roku podatkowym 2026 nie przekroczy 183 dni, a dopiero po przekroczeniu
      tego okresu opodatkowaniu w Polsce podlegać będzie część wynagrodzenia
      przypadająca za dni robocze przepracowane w Polsce?
    2. W przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, czy po
      przekroczeniu 183 dni pobytu w Polsce opodatkowaniu w Polsce będzie podlegała
      wyłącznie ta część Pana wynagrodzenia, która będzie odpowiadała liczbie dni
      roboczych faktycznie przepracowanych przez Pana na terytorium Polski, w stosunku
      do całkowitej liczby dni roboczych w danym okresie rozliczeniowym?
    3. Czy obowiązek obliczania i wpłacania zaliczek na podatek dochodowy w Polsce będzie
      spoczywał na Panu jako podatniku (bez pośrednictwa płatnika), a jeżeli tak - w jaki
      sposób powinien Pan uiszczać zaliczki na podatek dochodowy w trakcie roku
      podatkowego?
    4. W przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe i
      przyjęcia, że Pana wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w Polsce od pierwszego
      dnia pobytu, w jaki sposób i przez kogo powinny być obliczane oraz odprowadzane
      zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie wynagrodzenie otrzymywane od spółki X. za pracę czasowo wykonywaną
    na terytorium Polski nie będzie podlega obowiązkowi opodatkowania w Polsce, o ile
    łączny okres Pana pobytu w Polsce w danym roku podatkowym nie przekroczy 183 dni.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: „Osoby
    fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez
    względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).”
    Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 a ww. ustawy: „Za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

    2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.”
    Przepis ten wskazuje zatem na dwa niezależne kryteria, od których spełnienia uzależnia
    się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Zastosowanie
    spójnika „lub” oznacza, że wystarczy spełnienie jednej z przesłanek, aby uznać, że dana
    osoba podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, a więc
    zobowiązana jest do rozliczania w Polsce całości swoich dochodów.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 4a ustawy o PIT: „Przepisy art. 3 ust. 1, 1 a, 2a i 2b stosuje się
    z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.”
    W analizowanym przypadku zastosowanie znajduje art. 15 ust. 2 Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Hiszpanii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania (PL-ES UPO), zgodnie z którym: „Bez względu na postanowienia ustępu 1
    wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie
    osiąga z pracy najemnej wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
    opodatkowane tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:
    a) odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku
      finansowego oraz
    b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim Państwie
      miejsca zamieszkania lub siedziby, albo w jego imieniu, oraz
    c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca
      posiada w drugim Państwie.”
    W świetle powyższego, wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w Polsce, wypłacane
    przez pracodawcę mającego siedzibę w Hiszpanii osobie posiadającej miejsce
    zamieszkania w Hiszpanii (Panu), będzie podlegało opodatkowaniu wyłącznie w Hiszpanii,
    pod warunkiem spełnienia łącznie trzech wskazanych przesłanek:
    a) pobyt w Polsce nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym,
    b) pracodawca nie posiada w Polsce miejsca zamieszkania ani siedziby,
    c) koszty wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę pracodawcy w
      Polsce.
    Będzie otrzymywał Pan wynagrodzenie od pracodawcy mającego siedzibę w Hiszpanii, a
    planowany pobyt w pracy na terytorium Polski w 2026 r. będzie krótszy niż 183 dni.
    Jednocześnie koszty Pana wynagrodzenia nie będą ponoszone przez zakład lub stałą
    placówkę w Polsce - Z nie stanowi zakładu X, będącego Pana formalnym pracodawcą.
    Należy zatem uznać, że warunek dotyczący nieponoszenia kosztów przez zakład w Polsce
    będzie spełniony.
    W konsekwencji, przy spełnieniu wszystkich warunków z art. 15 ust. 2 PL-ES UPO, Pana
    wynagrodzenie powinno podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Hiszpanii, bez powstania
    obowiązków podatkowych w Polsce. Jeżeli jednak warunek dotyczący długości pobytu nie
    zostałby spełniony (tj. przebywałby Pan w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym
    2026), wówczas zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 1 PL-ES UPO i wynagrodzenie
    przypadające na pracę wykonywaną w Polsce będzie opodatkowane w Polsce, na
    zasadach opisanych w dalszej części wniosku.
    W przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, wskazać
    należy, że po przekroczeniu 183 dni pobytu w Polsce opodatkowaniu w Polsce podlega
    wyłącznie ta część Pana wynagrodzenia, która odpowiada liczbie dni roboczych faktycznie
    przepracowanych na terytorium Polski, w stosunku do całkowitej liczby dni roboczych w
    danym okresie rozliczeniowym.

    Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta pomiędzy Polską a Hiszpanią nie
    pozbawia Polski prawa do opodatkowania dochodów osiąganych z pracy najemnej
    wykonywanej fizycznie na terytorium Polski. Oznacza to, że po przekroczeniu progu 183
    dni pobytu w Polsce, dochody z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zgodnie z art. 3
    ust. 2b pkt 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym: „Za dochody (przychody) osiągane na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z
    pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
    służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez
    względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia.”
    W praktyce, w sytuacji gdy pracownik wykonuje pracę częściowo w Polsce, a częściowo
    poza jej terytorium, prawidłowe jest proporcjonalne ustalenie dochodu podlegającego
    opodatkowaniu w Polsce - poprzez odniesienie liczby dni roboczych faktycznie
    przepracowanych w Polsce do ogólnej liczby dni roboczych w danym okresie
    rozliczeniowym.
    Takie podejście zostało jednoznacznie potwierdzone w interpretacjach indywidualnych.
    Przykładowo, w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 lipca 2024
    r. (znak: 0115- KDIT2.4011.271.2024.1.ENB) wskazano, że: „W świetle przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma przeszkód, aby Państwo ustalili
    wynagrodzenia za pracę wykonywaną w Polsce proporcjonalnie do liczby dni roboczych
    przepracowanych w Polsce, tj. uwzględniając dla celów tej proporcji ilość dni roboczych
    faktycznie przepracowanych w Polsce w ogólnej liczbie dni roboczych faktycznie
    przepracowanych w danym miesiącu.”
    W konsekwencji uważa Pan, że w przypadku przekroczenia przez Pana 183 dni pobytu w
    Polsce, opodatkowaniu w Polsce w 2026 r. podlegać będzie jedynie ta część
    wynagrodzenia, która będzie odpowiadała pracy faktycznie wykonywanej w Polsce,
    ustalona proporcjonalnie do liczby dni roboczych przepracowanych w Polsce względem
    całkowitej liczby dni roboczych w danym okresie rozliczeniowym (miesiącu
    kalendarzowym).
    Odnosząc się do pytania nr 3 wskazuje Pan, że w przypadku przekroczenia przez Pana 183
    dni pobytu na terytorium Polski w 2026 r., wynagrodzenie za pracę wykonywaną w Polsce
    będzie opodatkowane w Polsce zgodnie z art. 15 ust. 1 PL-ES UPO. Wówczas Pan, jako
    podatnik uzyskujący dochody ze stosunku pracy z zagranicy, będzie zobowiązany do
    samodzielnego obliczania i wpłacania w trakcie roku zaliczek na podatek dochodowy.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o PIT: „Podatnicy osiągający dochody bez
    pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy są obowiązani bez wezwania
    wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad
    określonych w ust. 3a.”
    Natomiast art. 44 ust. 3a ustawy o PIT stanowi, że: „Podatnicy uzyskujący dochody, o
    których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za grudzień - przed upływem terminu
    określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego
    dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za
    dochód, o którym mowa w zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca
    przychody po odliczeniu miesięcznych kosztów uzyskania (...) oraz zapłaconych w danym
    miesiącu składek (...)”.
    Dodatkowo, szczególne znaczenie w sprawie ma art. 44 ust. 3d ustawy o PIT, zgodnie z
    którym: „Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a, uzyskujący z zagranicy dochody z
    pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku pracy,
    są obowiązani wpłacać zaliczki na zasadach określonych w ust. 3a, po przekroczeniu
    okresu, który zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi warunek
    wyłączenia z opodatkowania tych dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w

    tym przypadku przy obliczaniu pierwszej zaliczki podatnik jest obowiązany uwzględnić
    dochody uzyskane od początku roku podatkowego.”
    Przepis ten jednoznacznie przesądza, że:
    • obowiązek wpłacania zaliczek w Polsce powstaje dopiero po przekroczeniu okresu 183
      dni,
    • pierwsza zaliczka - płatna do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    doszło do przekroczenia 183 dni - powinna objąć całość dochodów z pracy
    wykonywanej w Polsce od początku roku podatkowego, a nie tylko wynagrodzenie
    uzyskane po dniu przekroczenia 183 dni.
    W konsekwencji uważa Pan, że w razie przekroczenia 183 dni pobytu w Polsce w 2026 r., X
    - jako zagraniczny pracodawca (podobnie jak Y czy Z) - nie będzie pełnił funkcji płatnika, a
    obowiązek samodzielnego obliczania i wpłacania zaliczek spocznie na Panu, przy czym już
    pierwsza zaliczka powinna objąć wszystkie dochody z pracy wykonywanej w Polsce od
    początku roku podatkowego 2026.
    Odnosząc się do pytania nr 4 wskazał Pan, że w przypadku uznania Pana stanowiska w
    zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe i przyjęcia, że Pana wynagrodzenie podlega
    opodatkowaniu w Polsce od pierwszego dnia pobytu (z czym się Pan nie zgadza), należy
    wskazać, że obowiązek obliczania i wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych będzie spoczywał bezpośrednio na Panu, jako podatniku uzyskującym dochody
    ze stosunku pracy z zagranicy. X - jako pracodawca zagraniczny - nie posiada bowiem
    siedziby ani zakładu w Polsce, a tym samym nie będzie pełnił funkcji płatnika w
    rozumieniu ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o PIT: „Podatnicy osiągający dochody bez
    pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania
    wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad
    określonych w ust. 3a.”
    Stosownie do art. 44 ust. 3a ustawy o PIT: „Podatnicy uzyskujący dochody, o których
    mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za grudzień - przed upływem terminu
    określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego
    dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za
    dochód, o którym mowa w zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca
    przychody po odliczeniu miesięcznych kosztów uzyskania (...) oraz zapłaconych w danym
    miesiącu składek (...).”
    Jednocześnie, w Pana ocenie, zastosowanie w przedstawionej sytuacji znajduje również
    art. 44 ust. 3d ustawy o PIT, zgodnie z którym: „Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
    uzyskujący z zagranicy dochody z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej na podstawie stosunku pracy, są obowiązani wpłacać zaliczki na zasadach
    określonych w ust. 3a, po przekroczeniu okresu, który zgodnie z umową o unikaniu
    podwójnego opodatkowania stanowi warunek wyłączenia z opodatkowania tych
    dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w tym przypadku przy obliczaniu
    pierwszej zaliczki podatnik jest obowiązany uwzględnić dochody uzyskane od początku
    roku podatkowego.”
    W świetle powyższego przepisu należy wskazać, że „okres wyłączenia” w rozumieniu art.
    44 ust. 3d odpowiada 183 dniom wskazanym w art. 15 ust. 2 PL-ES UPO. Nawet w
    przypadku uznania przez organ, że już od pierwszego dnia pobytu w Polsce nie są
    spełnione warunki tego przepisu, praktyczna możliwość weryfikacji przesłanki dni pobytu
    pojawia się dopiero w momencie przekroczenia 183 dni. Dlatego też - zgodnie z intencją
    ustawodawcy wyrażoną w art. 44 ust. 3d - obowiązek wpłacania zaliczek powinien powstać
    dopiero w momencie przekroczenia tego progu.

    W konsekwencji uważa Pan, że pierwsza zaliczka na PIT powinna zostać uiszczona do 20.
    dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia 183 dni
    pobytu w Polsce w 2026 r., przy czym będzie obejmowała ona dochody z pracy
    wykonywanej w Polsce od początku tego roku podatkowego.
    Ewentualnie, gdyby organ podatkowy nie podzielił powyższego stanowiska i uznał, że art.
    44 ust. 3d nie znajduje w tym przypadku zastosowania, należałoby przyjąć, że obowiązek
    uiszczania zaliczek powstaje już od pierwszego miesiąca, w którym uzyskał Pan dochód z
    pracy wykonywanej w Polsce. W takim wariancie zaliczki byłyby wpłacane na zasadach art.
    44 ust. 1 a i 3a ustawy o PIT, tj. do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu uzyskania
    dochodu.
    Niemniej jednak, w Pana ocenie, te rozważania nie powinny mieć miejsca z uwagi na fakt,
    że argumenty oraz stan faktyczny w niniejszej sprawie przesądza o prawidłowości Pana
    stanowiska w zakresie pytania 1.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie do art. 3 ust. 1a tej ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Z art. 3 ust. 2a ww. ustawy wynika, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na mocy art. 3 ust. 2b pkt 1 omawianej ustawy:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
      podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
    Z kolei w myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Do uzyskiwanych przez Pana dochodów z pracy wykonywanej na terenie Polski i
    wypłacanych przez hiszpańskiego pracodawcę znajdą zastosowanie odpowiednie
    uregulowania Umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a
    Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od

    dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie dnia 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17
    poz. 127).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej Umowy:
      Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16,18 i 19 pensje, płace i podobne
      wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli
      praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Natomiast art. 15 ust. 2 ww. Umowy określa wyjątki od powyższej zasady. Zgodnie z tym
    przepisem:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce
      zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej wykonywanej w
      drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w pierwszym
      Państwie, jeżeli:
        a) odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku
        finansowego oraz
        b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim
        Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, albo w jego imieniu, oraz
        c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
        pracodawca posiada w drugim Państwie.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. umowy,
    wynagrodzenia pracowników mających miejsce zamieszkania w Hiszpanii, podlegają
    opodatkowaniu tylko w Hiszpanii, chyba że praca jest wykonywana na terytorium Polski.
    W takiej sytuacji wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu zarówno w państwie
    wykonywania pracy, tj. w Polsce, jak i w państwie rezydencji, tj. w Hiszpanii.
    Należy przy tym wskazać, że art. 15 ust. 2 omawianej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania ma zastosowanie tylko wtedy, gdy kumulatywnie spełnione są trzy
    warunki wskazane w lit. a)-c). Jeżeli zachodzą warunki wskazane w ust. 2, wynagrodzenia
    co do zasady są opodatkowane w państwie miejsca zamieszkania pracownika.
    Niespełnienie któregokolwiek z ww. warunków oznacza, że zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania podatnika oraz
    w państwie, w którym praca jest wykonywana.
    Oceniając, czy w przedstawionej sytuacji spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 15
    ust. 2 lit. b) i c) umowy, należy ustalić który z podmiotów wskazanych we wniosku jest
    Pana pracodawcą, o którym mowa w tych przepisach.
    Postanowienia ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zawierają definicji
    „pracodawcy”.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. umowy polsko-hiszpańskiej:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści
      przepisu nie wynika inaczej każde określenie, o ile nie zostało w inny sposób
      zdefiniowane, ma takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego
      Umawiającego się Państwa w zakresie podatków, które są przedmiotem niniejszej
      umowy.
    Podstawowa definicja „pracodawcy” znajduje się w art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym:
      Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a
      także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

    Jednocześnie dla oceny kto – w opisanym zdarzeniu – będzie Pana „pracodawcą” o którym
    mowa w art. 15 ust. 2 pkt b) umowy polsko-hiszpańskiej należy odnieść się do wskazówek
    zawartych w Komentarzu do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku OECD.
    Zawierane przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania są bowiem
    wzorowane na Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD,
    zatem interpretacja ich postanowień powinna uwzględniać ustalenia przyjęte na szczeblu
    OECD, znajdujące wyraz w wypracowanym przez państwa członkowskie tej organizacji, w
    tym również Polskę, Komentarzu do Modelowej Konwencji (MK).
    W przedstawionej we wniosku sytuacji właściwe są zatem wyjaśnienia dotyczące
    interpretacji pojęcia „ekonomicznego pracodawcy” na gruncie pkt 8-8.14 Komentarza do
    art. 15 MK.
    Jak stanowi przytoczony pkt 8 Komentarza do art. 15 ust. 2 MK, oceniając czy podmiot, na
    którego rzecz jest wykonywana praca spełnia wszystkie elementy pozwalające uznać go za
    „pracodawcę”, należy poddać analizie szereg elementów stanu faktycznego.
    Jak wynika z Komentarza ważne jest ustalenie, czy usługi świadczone przez osobę fizyczną
    stanowią integralną część działalności przedsiębiorstwa, któremu te usługi są
    dostarczane. W tym celu najważniejszym czynnikiem będzie ustalenie, które
    przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność lub ryzyko za osiągnięte wyniki pracy
    wykonanej przez osobę fizyczną.
    Jeżeli porównanie charakteru usług świadczonych przez osobę fizyczną z działalnością
    wykonywaną przez jego formalnego pracodawcę oraz przez przedsiębiorstwo, na którego
    rzecz usługi te są wykonywane, wskazuje na istnienie stosunku zatrudnienia, który różni
    się od formalnego stosunku umownego, znaczenie dla ustalenia pracodawcy mogą mieć
    również dodatkowe kryteria wymienione w pkt 8.14 Komentarza:
    - komu przysługuje uprawnienie do instruowania pracownika odnośnie do sposobu, w
      jaki praca powinna być wykonywana;
    - kto kontroluje i ponosi odpowiedzialność za miejsce, w którym praca jest wykonywana;
    - czy wynagrodzenie osoby fizycznej jest bezpośrednio fakturowane przez formalnego
      pracodawcę przedsiębiorstwu, na rzecz którego usługi są wykonywane;
    - kto udostępnia pracownikowi urządzenia i materiały konieczne do wykonywania pracy;
    - kto ustala liczby i kwalifikacje pracowników wykonujących pracę;
    - komu przysługuje prawo do wyboru osoby fizycznej, która będzie wykonywała pracę,
      oraz zakończenia stosunku umownego nawiązanego z tą osobą w celu wykonania
      danej pracy;
    - komu przysługuje prawo do nakładania kar dyscyplinarnych związanych z pracą tej
      osoby fizycznej;
    - kto ustala urlopy i godziny pracy tej osoby fizycznej.
    W świetle wskazanych we wniosku okoliczności, w szczególności mając na uwadze, że:
    - Jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę przez spółkę X. z siedzibą w
      Hiszpanii (dalej: „X”), będącą rezydentem podatkowym Hiszpanii, która czasowo
      oddeleguje Pana do wykonywania obowiązków służbowych na terytorium Polski w
      2026 r.;
    - Organizację pracy wykonywanej przez Pana w Polsce zapewni spółka Y z siedzibą w
      Niemczech (dalej: „Y”), należąca do tej samej grupy kapitałowej co X;
    - Y udostępni Panu miejsce pracy, narzędzia oraz materiały niezbędne do wykonywania
      powierzonych obowiązków;

    - Y ponosi bezpośrednie ekonomiczne ryzyko związane z wynikami Pana pracy
      wykonywanej w Polsce. Y jest stroną umowy z końcowym klientem, w związku z czym
      jest bezpośrednio odpowiedzialna za wykonanie pracy, którą będzie Pan wykonywał w
      Polsce;
    - Generalne wytyczne dotyczące oddelegowania do pracy w Polsce i zakresu obowiązków
      wykonywanych w Polsce zostaną sformułowane przez pracodawcę - X, natomiast
      bieżące instrukcje i określenie sposobu wykonywania obowiązków otrzyma Pan od Y;
    - Praca, którą będzie Pan wykonywać w Polsce odbywa się w miejscu, za które
      odpowiedzialność ponosi Y;
    - Wynagrodzenie firmy hiszpańskiej będzie obliczane na podstawie czasu pracy, którą
      będzie Pan wykonywał w Polsce i wysokość Pana wynagrodzenia za pracę (wartość
      usługi na fakturze wystawianej przez spółkę hiszpańską będzie uzależniona od ilości
      godzin pracy wykonanej przez Pana w Polsce);
    - Pana praca w Polsce będzie wykonywana w miejscu znajdującym się pod kontrolą i
      odpowiedzialnością spółki Y;
    - Jest Pan (...), która będzie zapewniona w Polsce przez Y. Co do zasady, inne narzędzia i
      materiały będą zbędne, natomiast jeżeli pojawi się taka potrzeba - będą udostępnione
      przez Y;
    - X decyduje o ilości i kwalifikacji zatrudnionych przez siebie pracowników, natomiast to Y
      wskazuje, którzy pracownicy X mogą być odpowiedni do wykonywania pracy w Polsce.
      W odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce - Y pyta X, czy hiszpańska firma
      dysponuje specjalistami, których potrzebuje firma niemiecka. Jeśli ci specjaliści są
      dostępni, obie firmy uzgadniają, który pracownik jest dostępny i może zostać wysłany
      do pracy w Polsce;
    - X wybiera osoby, które zatrudnia i ma prawo rozwiązać z danym pracownikiem
      stosunek pracy. Niemniej jednak, w odniesieniu do pracy organizowanej w Polsce
      przez Y, to niemiecka firma ponosi odpowiedzialność wobec klienta końcowego za
      pracę wykonywaną w Polsce i tym samym ma prawo współdecydować o tym, którzy
      hiszpańscy pracownicy będą pracować w Polsce;
    - X posiada prawo do nakładania ewentualnych kar dyscyplinarnych związanych z Pana
      pracą;
    - W odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce, Y ma pośredni wpływ na terminy
      urlopów i godziny Pana pracy - wynika to z faktu, że w okresach wykonywania
      obowiązków w Polsce powinien być Pan dostępny zgodnie z instrukcjami Y. W praktyce
      oznacza to, że przy ustalaniu urlopu czy organizacji czasu pracy X, jako pracodawca,
      uwzględnia potrzeby operacyjne Y, jednak to właśnie X posiada ostateczne i formalne
      uprawnienie do ich zatwierdzania, należy przyjąć, że to spółka Y z siedzibą w Niemczech
      jest Pana pracodawcą („ekonomicznym pracodawcą”) w rozumieniu art. 15 ust. 2 lit. b)
      umowy.
    Co prawda Pana ekonomiczny pracodawca nie ma siedziby w Polsce, jednakże z wniosku
    wynika, że Y prowadzi działalność gospodarczą w Polsce poprzez swój oddział - Y Oddział
    w Polsce (dalej: „Z”). Y i Z są jednym podmiotem z perspektywy prawa cywilnego. Rezultaty
    Pana pracy są wykorzystywane przez Y, a pośrednio również przez Z, prowadzący
    działalność gospodarczą na terytorium Polski.
    Wobec powyższego należy przeanalizować, czy zostanie spełniona przesłanka wynikająca z
    art. 15 ust. 2 lit. c) umowy polsko – hiszpańskiej, odnosząca się do kwestii ponoszenia
    wynagrodzeń przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim
    Państwie.
    W celu zdefiniowania słowa „zakład” należy odnieść się do art. 5 ust. 1 omawianej umowy,
    zgodnie z którym:

      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, poprzez
      którą całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa.
    Wedle art. 5 ust. 2 omawianej Umowy:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
        a) miejsce zarządu,
        b) filię,
        c) biuro,
        d) zakład fabryczny,
        e) warsztat,
        f) kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
        g) budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.
    Mając na uwadze opisane zdarzenie należy przyjąć, że niemiecka Spółka Y posiada w
    Polsce zakład/stałą placówkę - Y Oddział w Polsce - przez którą częściowo prowadzi swoją
    działalność.
    Natomiast w celu wyjaśnienia sformułowania „ponoszone przez” zawartego w art. 15 ust.
    2 lit. c) umowy polsko-hiszpańskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania należy odnieść
    się do wskazówek zawartych w Komentarzu do Modelowej Konwencji w sprawie podatku
    od dochodu i majątku OECD.
    Jak wynika z ww. komentarza do ww. Konwencji zgodnie z trzecim warunkiem, jeżeli
    pracodawca posiada zakład w państwie, w którym praca jest wykonywana, zwolnienie od
    podatku przyznaje się wtedy, gdy wynagrodzenie nie jest wypłacane przez ten zakład.
    Określenie „ponoszone przez” powinno być interpretowane w świetle postanowienia
    punktu 2c artykułu, którego celem jest zapewnienie, aby wyjątek zawarty w ustępie 2 nie
    miał zastosowania do wynagrodzenia, które może prowadzić do obliczania zgodnie z
    zasadami wyrażonymi w artykule 7 i charakterem wynagrodzenia przy obliczaniu zysków
    zakładu położonego w państwie, w którym praca jest wykonywana.
    Fakt, czy pracodawca faktycznie rościł sobie prawo do potrącenia wynagrodzenia przy
    obliczaniu podlegających opodatkowaniu zysków zakładu, nie jest decydujący, ponieważ
    prawdziwym kryterium jest to, czy dozwolone potrącenie z tytułu tego wynagrodzenia
    powinno być wzięte pod uwagę przy ustalaniu zysków związanych z zakładem. To
    kryterium mogłoby być spełnione nawet w przypadku, gdyby nie została odliczona żadna
    kwota w wyniku tego, że zakład był wyłączony z podatku w państwie źródła lub gdy
    pracodawca postanowił po prostu nie żądać odliczenia, do którego miał prawo.
    Na potrzeby ustalenia zysków związanych z zakładem, zgodnie z ustępem 2 artykułu 7,
    wynagrodzenie wypłacone pracownikowi przedsiębiorstwa umawiającego się państwa za
    usługi świadczone w drugim państwie na rzecz zakładu przedsiębiorstwa położonego w
    tym drugim państwie może, z uwagi na okoliczności, prowadzić np. do potrącenia
    bezpośredniego na przykład za usługi świadczone zakładowi przez inną część
    przedsiębiorstwa.
    W opisie zdarzenia wskazał Pan, że w ramach rozliczeń wewnątrzgrupowych X wystawia
    fakturę na rzecz Y obejmującą koszty związane z oddelegowaniem pracownika do pracy w
    Polsce. Następnie odpowiednia część tych kosztów jest alokowana na Z (Oddział w Polsce).
    Mając na uwadze powyższe okoliczności, w analizowanej sprawie nie znajdują
    zastosowania postanowienia art. 15 ust. 2 umowy. Nie będą bowiem łącznie spełnione
    warunki wskazane w lit. a)-c) tego przepisu.
    W konsekwencji wynagrodzenie z tytułu pracy, którą w 2026 r. będzie wykonywał Pan w
    Polsce na rzecz polskiego Oddziału firmy niemieckiej – niezależnie od długości Pana
    pobytu w Polsce (tj. czy Pana pobyt w Polsce przekroczy łącznie 183 dni w trakcie roku

    podatkowego, czy też nie) – będzie podlegało opodatkowaniu zarówno w Polsce, jak i w
    Hiszpanii.
    Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Z art. 12 ust. 1 omawianej ustawy wynika, że:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych
    W sytuacji, gdy na podstawie umowy o pracę zawartej ze spółkę X z siedzibą w Hiszpanii
    będzie uzyskiwał Pan od tej Spółki przychód za pracę wykonywaną w Polsce, to przychód
    ten należy zaliczyć do przychodów ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem odpowiadając wprost na Pana pierwsze pytanie wyjaśnienia wymaga, że – wbrew
    temu co Pan twierdzi – wynagrodzenie otrzymywane od spółki X za pracę czasowo
    wykonywaną na terytorium Polski będzie podlegało obowiązkowi opodatkowania w
    Polsce, niezależnie od dni Pana pobytu w Polsce w roku podatkowym.
    Jednocześnie wyjaśnić należy, że opodatkowaniu w Polsce będzie podlegała wyłącznie ta
    część Pana wynagrodzenia, która zostanie Panu wypłacona za pracę wykonywaną w
    Polsce.
    Skoro X - jako pracodawca zagraniczny - nie posiada siedziby ani zakładu w Polsce, a tym
    samym nie pełni on funkcji płatnika w rozumieniu ustawy o PIT, to w omawianym
    zdarzeniu znajduje zastosowanie zasada samoobliczania i wpłacania przez podatnika
    zaliczek na podatek dochodowy.
    Stosownie bowiem do art. 44 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników:
        1) ze stosunku pracy z zagranicy,
        2) z emerytur i rent z zagranicy,
        3) z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4 i 6-9, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 1
      - są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek
      dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.
    Zasady ustalania zaliczek wynikają natomiast z art. 44 ust. 3a tej ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie
      do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za
      grudzień - przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki
      miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną

      w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w zdaniu
      pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu
      miesięcznych kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz
      zapłaconych w danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a.
      Przy obliczaniu zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną
      w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    W świetle powyższego przepisu uznać należy, że bez względu na metodę, jaką przewiduje
    umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, będzie Pan zobowiązany do naliczenia i
    odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy w Polsce. Pierwszą zaliczkę na podatek
    powinien Pan wypłacić do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym uzyskał
    Pan pierwszy dochód z tytułu pracy wykonywanej w Polsce.
    Końcowo wyjaśnić należy, że powołany przez Pana art. 44 ust. 3d ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie tylko wówczas, gdy obowiązek zapłaty
    zaliczek powstaje na skutek tego, że pobyt w Polsce osoby nieposiadającej polskiej
    rezydencji podatkowej przekroczy okres, który zgodnie z umową o unikaniu podwójnego
    opodatkowania stanowi warunek wyłączenia z opodatkowania tych dochodów na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jednak w opisanym przez Pana zdarzeniu obowiązek zapłaty ww. zaliczek powstanie z
    innych względów, dlatego też przepis ten nie znajduje zastosowania w opisanym przez
    Pana zdarzeniu.

## Dodatkowe informacje

Powołana przez Pana we wniosku interpretacja indywidualna została wydana w
    indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu
    do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Ponadto
    podkreślić należy, że została ona wydana w innym stanie faktycznym, gdyż dotyczy
    sposobu rozliczenia dochodu pracownika w podróży służbowej.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.