Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-196/13-4/ISZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-05-15
Teza: Czy zaliczanie w koszty projektu podatku VAT naliczonego przy zakupie towarów i usług wymaganych do realizacji projektu i uznawanie go jako niepodlegającego odliczeniu od podatku należnego jest postępowaniem prawidłowym ?
Słowa kluczowe: dotacja; odliczenia; projekt; uczelnie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 88; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 88a (uchylony)

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 28 lutego 2013 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Warszawie 04 marca 2013r., data wpływu do BKIP w Płocku 05 marca 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21.03.2013r. (data wpływu 25.05.2013r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 13.03.2013r. (skutecznie doręczone w dniu 15.03.2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 05 marca 2013 r. do BKIP w Płocku wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu.

Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 21.03.2013r., złożonym w dniu 22.03.2013r. (data wpływu 25.03.2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 13.03.2013r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Instytut, swoją działalność prowadzi na podstawie ustawy o instytutach badawczych z dnia 30 kwietnia 2010r. Dz. U. Nr 96, poz. 618.

Zgodnie ze statutem podstawową działalnością Oddziału są badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk przyrodniczych i technicznych, szkolenia a także produkcja doświadczalna spoiw i mieszanek mineralnych, powłok ceramicznych i aparatury pomiarowej. Uzyskane dochody zgodnie ze statutem są przeznaczane na finansowanie działalności podstawowej jednostki. Oddział otrzymuje także z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego dotacje podmiotowe (statutowe) i przedmiotowe na realizację projektów badawczych, rozwojowych i celowych.

Instytut jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ponieważ w ramach prowadzonej działalności występuje zarówno sprzedaż opodatkowana jak i zwolniona od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 90 ustawy o VAT do odliczania podatku naliczonego stosuje się też proporcję, która obecnie wynosi 100%. W roku 2010 została podpisana umowa pomiędzy Komisją Europejską, a firmą L. Francja jako beneficjentem o dotację projektu o akronimie. Umowa wyznacza czas trwania projektu od 2010-09-01 do 2013-08-31. Projekt finansowany jest przez Wspólnotę Europejską w ramach programu LIFE+ 2009-2013. Również Oddział jako partner uczestniczy w realizacji tego projektu w okresie od października 2010 do sierpnia 2013 roku. Projekt A. ma za zadanie wykazanie możliwości masowej produkcji nowych i innowacyjnych klas cementów ze znaczącą redukcją emisji CO2, w porównaniu do cementów portlandzkich powszechnego użytku, w istniejących instalacjach przemysłowych.

Celem ogólnym jest stworzenie innowacyjnych cementów które doprowadzą do obniżenia o 25 do 30% emisji dwutlenku węgla oraz 15% zmniejszenia zużycia energii w porównaniu do cementów portlandzkich powszechnego użytku z zachowaniem porównywalnych właściwości nowych spoiw.

Strategia projektu ma również na celu zwiększenie świadomości interesariuszy dotyczącej potencjału redukcji emisji CO2 i zmniejszenia energochłonności procesu produkcji cementów oraz ich skutków w realizacji celów polityki europejskiej.

W obecnym projekcie A. o charakterze demonstracyjnym, zamierza się ocenić możliwości produkcji klinkieru w skali pilotowej i przemysłowej.

Wyniki badań właściwości klinkierów i cementów, prób prowadzonych w skali pilotowej, testów i ocen realizowanych w skali przemysłowej, uzyskane w ramach realizacji projektu A. przyczynią się nie tylko do oceny możliwości implementacji nowej technologii w istniejących instalacjach przemysłowych, ale również posłużą do opracowania nowych norm, jako że zakłada się produkcję klinkierów i cementów A. w wielu krajach europejskich.

W pierwszej fazie wykonane zostaną testy w skali pilotowej w Oddziale Szkła i Materiałów Budowlanych posiadającym konieczne do tego typu prac wyposażenie i kompetentne kadry.

Realizatorzy projektu tj. firma L., Instytut oraz B podpisali 11 kwietnia 2011 roku Umowę Partnerską, która reguluje zasady współpracy partnerów i realizacji projektu A. . Zawarta umowa stanowi, iż:

1.  wyłącznie firma L. będzie mogła wykorzystywać komercyjnie i przemysłowo nową wiedzę zarówno własną jak i partnerów powstałą w ramach realizacji projektu,
2.  pozostali partnerzy projektu tj. Instytut oraz B zobowiązały się do nie korzystania z nowo wytworzonej wiedzy do żadnych celów w zakresie produkcji i komercjalizacji wszelkich materiałów budowlanych, w szczególności cementu, betonu, kruszyw, zapraw i produktów gipsowych. Zakres ten obejmuje wszelkie informacje o w/w produktach, ich składach, procesach wytwarzania i zastosowania,
3.  pozostali beneficjenci przekazują firmie L. prawa dostępu do nowej wiedzy własnej w zakresie niezbędnym dla L. do użytku komercyjnego.

Zgodnie z zapisami postanowień wspólnych dla realizacji projektów LIFE+2009-2013, podatek VAT naliczony może być uznany za koszt kwalifikowalny jeśli beneficjent oraz partnerzy projektu dostarczą Komisji Europejskiej dokument potwierdzający fakt, że byli zobowiązani do płacenia niepodlegającego zwrotowi podatku VAT od towarów i usług wymaganych do realizacji projektu.

W uzupełnieniu dodano, że projekt jest realizowany przez trzech partnerów / współbeneficjentów, z których każdy posiada własny budżet w projekcie, adekwatny do zakresu zadań, za który jest odpowiedzialny i z którego się rozlicza przed Komisją Europejską. Obowiązki stron i zakres projektu określony został w zawartej w czerwcu 2010 roku pomiędzy Komisją Europejską, a beneficjentem głównym („Coordinating beneficiary”) i współbeneficjentami — partnerami („Assiciated beneficiary”). Stronami niniejszej umowy są: Komisja Europejska, L. LCR, Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych, Building Research Establishment;

Koszty ponoszone przez Instytut w ramach realizowanego projektu A. są finansowane z trzech źródeł, są to:

*   środki pochodzące z Unii Europejskiej w formie dotacji, które finansują 50 % poniesionych ogółem kosztów kwalifikowanych projektu,
*   pozostałe 50 % kosztów kwalifikowanych jest finansowane ze środków krajowych, w tym: 20% są to środki własne Instytutu, a pozostałe 30% stanowi dofinansowanie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w ramach dotacji otrzymanej na realizacje projektu międzynarodowego współfinansowanego ze środków zagranicznych zgodnie z Decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego LIFE+2007-2013/11/2012/2 z 20.01.2012r. na podstawie rozporządzenia MNiSW z dnia 11.01.2011r. (Dz.U. Nr 20, poz. 103) w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych na naukę przeznaczonych na finansowanie współpracy naukowej z zagranicą.

Firma L. jako główny beneficjent projektu jest jedynie i wyłącznie pośrednikiem przekazującym poszczególnym partnerom projektu środki finansowe otrzymane z dotacji Komisji Europejskiej. Instytut nie jest podwykonawą ale partnerem, współbeneficjentem środków otrzymanych z Unii Europejskiej za pośrednictwem firmy L. jako głównego beneficjenta.

Dlatego też Instytut jako partner w projekcie nie otrzymuje i nie będzie otrzymywał od firmy L. wynagrodzenia w jakiejkolwiek formie z tytułu realizacji zadania w projekcie i wykonywania czynności opisanych we wniosku o interpretację.

Nowa wiedza pozostaje własnością beneficjenta, który wykonał prace w ramach realizowanego projektu. Instytut wspólnie z L. w ramach projektu A. realizuje jedno z zadań. W zakresie nowej wiedzy powstałej w wyniku wspólnej realizacji zadań projektu przez Instytut i L., nowa wiedza stanowi współwłasność obu ww. podmiotów. Jednakże każdy z współbeneficjentów projektu zgodził się przyznać L. nieodpłatnie i bez wyłączności prawa dostępu do nowej wiedzy wytworzonej wspólnie w stosunku do swojej części nowej wiedzy, wyłącznie do celów badań wewnętrznych tzn. badań w ramach realizowanego projektu.

Natomiast prawa dostępu do komercyjnego i przemysłowego wykorzystania nowo wytworzonej wiedzy ma wyłącznie L. jak opisano we wniosku.

Zgodnie z Umową Partnerską pkt l5.4 niniejszej umowy stanowi, tłumaczenie własne: „Prawa do wykorzystania przemysłowego i komercyjnego wyników. Pkt 15.4.1 Strony uzgodniły, że wyłącznie L. będzie mógł wykorzystywać nową wiedzę wypracowaną przez projekt, zarówno własną jak i wspólną, oraz nową wiedzę należącą do pozostałych beneficjentów w zakresie L. ”s F. . W konsekwencji pozostali beneficjenci zobowiązują się do nie wykorzystywania wszelkiej nowej wiedzy w zakresie L. ”s F. , bez uprzedniej pisemnej zgody L. ”. L. ”s F. oznacza rezultat realizowanego projektu i jego komercjalizację. Instytut nie będzie występował do L. o zgodę na wykorzystanie do celów komercyjnych nowej wiedzy wytworzonej w ramach realizowanego projektu A. .

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zaliczanie w koszty projektu podatku VAT naliczonego przy zakupie towarów i usług wymaganych do realizacji projektu A. i uznawanie go jako niepodlegającego odliczeniu od podatku należnego jest postępowaniem prawidłowym ?

Oddział realizujący projekt A. wykorzystuje kwalifikacje pracowników, którzy są opłacani ze środków przyznanych na realizację projektu. Jest to dominująca pozycja w realizowanym projekcie. Na potrzeby realizacji zadań w projekcie Instytut dokonuje zakupów towarów i usług, które obejmują podatek VAT. Podatek ten jest zaliczany do kosztów projektu jako koszt kwalifikowalny.

W realizowanym projekcie A. Instytut nie odlicza podatku VAT, bowiem zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zgodnie z zapisami umowy o Współpracy Partnerskiej projektu A. Instytut przekazuje zdobytą nową wiedzę do wykorzystania komercyjnego wyłącznie dla beneficjenta firmie L. LCR. Instytut jest również zobowiązany do niewykorzystywania nowej wiedzy do żadnych celów produkcyjnych i komercyjnych. W związku z powyższym, Instytutowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT od dokonanych zakupów, bowiem realizowany projekt nie będzie wykorzystywany w celach komercyjnych i produkcyjnych przez Instytut Szkła i Materiałów Budowlanych, zatem dokonane zakupy nie są i nie będą w przyszłości związane za sprzedażą opodatkowaną.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Odliczyć zatem można w całości wyłącznie podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zatem, świadczenie usług oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.

Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, iż ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, iż definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Szczególną uwagę należy zwrócić na zapis art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, który przez świadczenie usług nakazuje rozumieć także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. W związku z powyższym należy uznać, iż pojęcie świadczenia, składającego się na istotę usługi, należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. W efekcie, przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna.

Powyższe oznacza, że zgodnie z ustawą, usługi o charakterze nieodpłatnym, jako niemieszczące się w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług co do zasady nie podlegają opodatkowaniu. Jednakże od zasady tej określono wyjątki, zgodnie z którymi opodatkowaniu podatkiem VAT podlega również świadczenie usług niemające charakteru odpłatnego.

Stosownie do art. 8 ust. 2 cyt. ustawy za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia tych towarów (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r.);
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza, jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu tych towarów. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia objęcie zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, usług świadczonych nieodpłatnie. Jeśli jeden z tych warunków nie jest spełniony, takie nieodpłatne świadczenie usług nie podlega opodatkowaniu.

Analizując natomiast treść art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy zauważyć należy, że dla ustalenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego przepisu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują. Podkreślić należy przy tym, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nieodpłatne świadczenie usług (inne niż wskazane w pkt 1) na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika, bez względu na to, czy podatnikowi przysługiwało, czy też nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku.

Dla ustalenia zatem, czy konkretne nieodpłatne świadczenie podlega opodatkowaniu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Przez nieodpłatne usługi służące do celów działalności podatnika należy rozumieć takie, które są wykonywane bez wynagrodzenia, ale w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. Świadczenie ich ma dominujący charakter w stosunku do korzyści osiąganej w tym przypadku przez odbiorcę tych świadczeń.

Z przedstawionego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie wynika, iż Wnioskodawca wraz z dwoma innymi podmiotami realizuje w ramach programu LIFE+ 2009-2013 finansowanego przez Wspólnotę Europejską projekt

Projekt, jest realizowany przez trzech partnerów / współbeneficjentów (w tym Wnioskodawcę), z których każdy posiada własny budżet w projekcie, adekwatny do zakresu zadań, za który jest odpowiedzialny i z którego się rozlicza przed Komisją Europejską. Firma L. jako główny beneficjent projektu jest jedynie i wyłącznie pośrednikiem przekazującym poszczególnym partnerom projektu środki finansowe otrzymane z dotacji Komisji Europejskiej. Instytut nie jest podwykonawą ale partnerem, współbeneficjentem środków otrzymanych z Unii Europejskiej za pośrednictwem firmy L. jako głównego beneficjenta. Dlatego też Instytut jako partner w projekcie nie otrzymuje i nie będzie otrzymywał od firmy L. wynagrodzenia w jakiejkolwiek formie z tytułu realizacji zadania w projekcie i wykonywania czynności opisanych we wniosku o interpretację. Na potrzeby realizacji zadań w projekcie Instytut dokonuje zakupów towarów i usług, które obejmują podatek VAT. Instytut jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Nowa wiedza stanowi współwłasność Instytutu i L. LCR, jednakże każdy z współbeneficjentów projektu zgodził się przyznać L. nieodpłatnie i bez wyłączności prawa dostępu do nowej wiedzy wytworzonej wspólnie w stosunku do swojej części nowej wiedzy, wyłącznie do celów badań wewnętrznych tzn. badań w ramach realizowanego projektu. Natomiast prawa dostępu do komercyjnego i przemysłowego wykorzystania nowo wytworzonej wiedzy ma wyłącznie L. LCR

Wnioskodawca wskazał, że realizowany projekt nie będzie wykorzystywany w celach komercyjnych i produkcyjnych przez Instytut.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż towary i usługi nabywane przez Wnioskodawcę w ramach realizacji przedmiotowego projektu służyć będą wyłącznie do wykonywania czynności, których następstwem nie jest określenie podatku należnego (tzn. powstanie zobowiązania podatkowego). Tym samym towary i usługi nabywane w związku z realizacją projektu nie będą mieć związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.

W przedmiotowej sprawie wyniki badań stanowią współwłasność Instytutu, a nie wyłącznie własność współbeneficjenta. Wprawdzie Wnioskodawca zgodził się przekazać współbeneficjentowi prawa dostępu do nowej wiedzy wytworzonej wspólnie stosunku do swojej części nowej wiedzy, jednakże uczynił to nieodpłatnie i bez wyłączności. Zatem przekazywane na realizację zadania środki finansowe nie mają charakteru wynagrodzenia za wyświadczone usługi, lecz umożliwiają wykonanie czynności naukowych. Z tegoż samego powodu, w ww. przypadku nie istnieje wynagrodzenie, które miałoby bezpośredni związek z dostawą towarów lub świadczeniem usług przez Wnioskodawcę. W analizowanej sprawie nie można również uznać, że współbeneficjent projektu jest odbiorcą – beneficjentem usług świadczonych przez Wnioskodawcę.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że skoro w przedmiotowej sprawie nie występuje określony świadczeniobiorca, nie można mówić o nieodpłatnym świadczeniu usług przez Instytut na rzecz współbeneficjenta. Prawa do nowowuzyskanej wiedzy nie są przekazywane przez Instytut na wyłączność firmie L. LCR.

Wykonywane przez Wnioskodawcę czynności związane z realizowanym projektem naukowym nie mieszczą się w pojęciu dostawy towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 oraz świadczenia usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem czynności wykonywane w związku z realizacją projektu przez Uczelnię, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania cytowany na wstępie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem jak już wskazano wyżej obniżenie podatku należnego o podatek naliczony może nastąpić jedynie na ściśle określonych przez ustawodawcę zasadach, a jedną z podstawowych przesłanek jest bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Reasumując, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, wynikającego z faktur zakupu towarów i usług służących do realizacji projektu pn. A. .

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto należy zauważyć, że od dnia 1 kwietnia 2013 r. przepis art. 8 ust. 2 ustawy obowiązuje w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 35), zgodnie z którym za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Jednocześnie wskazać należy, że organy podatkowe nie są kompetentne do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowanych. Kwestię tę rozstrzygają bowiem przepisy regulujące zasady korzystania ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej interpretacji mogą być jedynie pomocne przy dokonywaniu kwalifikacji, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem kwalifikowanym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.