Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.223.2025.3.ENB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Finlandia
Islandia
Norwegia
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
praca-praca najemna
rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Odpowiadając na wezwania uzupełniła go Pani 19 i 25 maja 2025 r. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od maja 2022 r. mieszka i pracuje Pani za granicą, jednak nie posiada Pani tam stałego
    adresu ani meldunku. Pracuje Pani sezonowo na umowy na czas określony.
    (...) lutego 2024 r. rozpoczęła Pani pracę zawodową w Norwegii, która zakończyła się (...)
    kwietnia. Następnie, (...) maja rozpoczęła Pani pracę w Islandii, gdzie oficjalna data
    rozpoczęcia pracy – zgodnie z dokumentem „payslip” – to (...) maja. Zatrudnienie w Islandii
    trwało do (...) października, a ostatni dzień pracy – według „payslipa” – to (..) października
    2024 r. Po zakończeniu pracy w Islandii podjęła Pani pracę w Finlandii zaczynając ją (...)
    listopada i kończąc (...) grudnia 2024 r. Posiada Pani numery podatkowe w Islandii
    (kennitala), Norwegii oraz Finlandii i w każdym z tych krajów regularnie płaci Pani podatek
    od uzyskiwanych dochodów.
    W 2024 r. nie uzyskała Pani żadnych dochodów w Polsce. W 2023 r. prawdopodobnie była
    Pani rezydentem Norwegii, gdyż większość tego roku spędziła Pani w Norwegii i uzyskała
    tam dochody. Pani dochody pochodzą w całości z pracy wykonywanej za granicą. W Polsce
    ma Pani adres zameldowania, jednak nie mieszka tam Pani na stałe. W 2024 r. spędziła
    Pani w Polsce mniej niż 183 dni, nie prowadziła Pani działalności gospodarczej ani nie
    uzyskiwała dochodów z Polski.
    Uzupełniając wniosek wyjaśniła Pani, że wyjechała z zamiarem opuszczenia Polski nie
    wiedząc jeszcze czy kraj, do którego się udaje, stanie się stałym miejscem pobytu. Od tego
    czasu Polska stała się dla Pani raczej miejscem odwiedzin niż stałego zamieszkania. W
    2024 r. spędziła Pani na terytorium Polski około 40 dni. Podczas pobytów w Polsce
    mieszkała Pani u taty. Nie posiada Pani męża, partnera ani dzieci. W Polsce ma Pani
    rodziców oraz znajomych. W Polsce posiada Pani obligacje skarbowe. W Polsce nie
    posiada Pani nieruchomości, nie wynajmuje mieszkań, nie posiada ubezpieczeń ani innych
    źródeł dochodu.
    W 2024 r. prowadziła Pani swoje gospodarstwo domowe głównie w Islandii, ponieważ tam
    przebywała Pani najdłużej. Jako osoba sezonowo pracująca i podróżująca, prowadzi Pani
    gospodarstwo tam, gdzie aktualnie mieszka i pracuje. W zależności od miejsca pobytu,
    zarządzała Pani swoim majątkiem z Norwegii, Islandii i Finlandii. W 2024 r. podejmowała
    Pani aktywność społeczną, kulturalną i towarzyską w Norwegii, Islandii oraz Finlandii – w
    zależności od miejsca przebywania.
    W 2024 r. przez około 3 miesiące przebywała Pani w Norwegii i w tym czasie miała tam
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych i płaciła Pani podatki. W tym czasie miała
    Pani stałe miejsce zamieszkania w Norwegii. Tam posiadała Pani źródło dochodu (z pracy
    najemnej) oraz konto bankowe.
    Przebywała Pani w Norwegii łącznie nie więcej niż 183 dni w każdym 12-miesięcznym
    okresie rozpoczynającym się lub kończącym się w 2024 r. Wynagrodzenie było wypłacane
    przez pracodawcę mającego siedzibę w Norwegii. Wynagrodzenie było ponoszone przez
    zakład pracodawcy w Norwegii. Praca nie stanowiła przypadku wynajmu siły roboczej, nie
    była wykonywana na statku morskim ani statku powietrznym, nie była związana z
    działalnością w morskiej strefie przybrzeżnej, i nie była związana z pełnieniem funkcji
    publicznych. W okresie pracy w Norwegii przebywała Pani głównie w tym kraju. Następnie
    wyprowadziła się Pani z Norwegii na stałe. Obecnie nie ma Pani miejsca zamieszkania dla
    celów podatkowych w Norwegii.

    Potwierdziła Pani, że miała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Islandii,
    zgodnie z wewnętrznym prawem tego państwa. Od maja do października 2024 r.
    przebywała i pracowała Pani na Islandii. Posiadała tam Pani źródło dochodu (z pracy
    najemnej) oraz konto bankowe.
    Przebywała Pani na Islandii przez mniej niż 183 dni w 12-miesięcznym okresie (166 dni).
    Wynagrodzenie było wypłacane przez pracodawcę mającego siedzibę na Islandii.
    Wynagrodzenie było ponoszone przez zakład lub stałą placówkę pracodawcy na Islandii.
    Praca nie była wykonywana na pokładzie statku morskiego ani statku powietrznego
    eksploatowanego w transporcie międzynarodowym, nie była związana z pełnieniem
    funkcji publicznych. W tym okresie miała Pani tam stałe miejsce zamieszkania i głównie
    Pani tam przebywała. W Polsce nie mieszka Pani od 2023 r.
    Po wyprowadzce z Islandii, szukała Pani pracy w Polsce, jednak nie znalazła
    odpowiedniego zatrudnienia. W związku z tym wyjechała Pani do Finlandii, gdzie
    pracowała Pani sezonowo. Przebywała tam Pani od (..) listopada do (..) grudnia 2024 r.
    Tam posiadała Pani źródło dochodu (z pracy najemnej) i przebywała Pani tylko w Finlandii.
    Przebywała Pani w Finlandii przez okres nieprzekraczający łącznie 183 dni w każdym
    dwunastomiesięcznym okresie przypadającym na 2024 r. Wynagrodzenie było wypłacane
    przez pracodawcę mającego siedzibę w Finlandii. Wynagrodzenie było ponoszone przez
    zakład pracodawcy w Finlandii. Praca nie stanowiła przypadku wynajmu siły roboczej, nie
    była wykonywana na statku morskim ani statku powietrznym eksploatowanym w
    transporcie międzynarodowym, nie była związana z pełnieniem funkcji publicznych.
    Prawdopodobnie nie osiągnęła Pani w Finlandii progu dochodu wymaganego do
    opodatkowania. W związku z tym, nie ma Pani ustalonego stałego miejsca zamieszkania w
    Finlandii ani w Polsce.
    W 2024 r. nie posiadała Pani centrum interesów osobistych lub gospodarczych w Polsce.
    Posiada Pani obywatelstwo polskie.

## Pytanie

Czy w przedstawionej sytuacji powinna Pani rozliczyć swoje dochody uzyskane za granicą
    (Norwegia, Islandia, Finlandia) w Polsce, pomimo że jest Pani rezydentem podatkowym
    tych krajów i uzyskuje tam dochody, a także spędziła Pani w Polsce mniej niż 183 dni w
    2024 r., nie prowadziła Pani działalności gospodarczej ani nie uzyskiwała dochodów w
    Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, nie jest Pani rezydentem podatkowym w Polsce w 2024 r., ponieważ nie
    spędziła Pani w Polsce więcej niż 183 dni. Pani dochody pochodzą w całości z pracy za
    granicą (Norwegia, Islandia, Finlandia). W każdym z tych krajów jest Pani zarejestrowana
    do celów podatkowych i odprowadza tam podatek. W Polsce nie uzyskała Pani żadnych
    dochodów, nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, ani nie jest zobowiązana do
    rozliczenia dochodów uzyskanych za granicą w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
        1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
        2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
        3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
        4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
        5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
      5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
        6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;

      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
        7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych
        lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
        organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
        siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
        miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
        8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia
    jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie
    jest to wyliczenie wyczerpujące.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o
    którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu
    prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce,
    bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z
    oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

    W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym
    państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie
    podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek.
    Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Mając zatem na uwadze, że w 2024 r. przebywała Pani w Polsce około 40 dni, Pani
    centrum interesów osobistych i gospodarczych w ww. okresie nie znajdowało się w Polsce,
    bowiem nie posiadała Pani w Polsce męża, partnera, dzieci, majątku (poza obligacjami) ani
    źródła dochodu, a ponadto – jak Pani wskazała – w 2024 r. zarządzała Pani swoim
    majątkiem, prowadziła swoje gospodarstwo domowe i podejmowała aktywność
    społeczną, kulturalną i towarzyską tam, gdzie aktualnie mieszkała i pracowała, tj. w
    zależności od miejsca przebywania w Norwegii, Islandii oraz Finlandii, stwierdzam, że w
    2024 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowi, o którym mowa
    w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od
    dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W 2024 r. nie
    spełniała Pani bowiem przesłanek pozwalających na uznanie Pani za osobę mającą
    miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej.
    Oznacza to, że dochody osiągnięte w 2024 r. z pracy wykonywanej odpowiednio w
    Norwegii, na Islandii i w Finlandii dla tamtejszych pracodawców nie podlegały
    opodatkowaniu w Polsce i nie powinna ich Pani wykazywać w składanym zeznaniu
    podatkowym.
    Wobec powyższego Pani stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.