Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.145.2025.1.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-07
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody sądowej z bankiem oraz
wypłaty kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z związku z
    zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.A
      ul. (...)
      PESEL: (...);
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B.A
      ul. (...)
      PESEL: (...).
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2005 r. A.A i B.A (dalej łącznie zwani „Kredytobiorcy” lub „Wnioskodawca” )
    zawarli z X., którego następcą prawnym jest Y. (dalej „Bank” ) umowę o kredyt hipoteczny
    nr (...) (dalej „Umowa”).
    Kredyt walutowy w całości został wykorzystany na zakup, na rynku wtórnym,
    nieruchomości zlokalizowanej w Z, ul. A1. Kredyt walutowy został zabezpieczony w postaci
    hipoteki ustanowionej na własności lokalu mieszkalnego opisanego powyżej.
    Zgodnie z zawartą Umową wszyscy Kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu
    solidarnie. Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 150.000,00 zł stanowiącą
    równowartość 59.354,23 CHF stosując kurs obowiązujący w Banku w chwili uruchomienia
    transz kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 5 maja 2023 r.,
    Kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku kwotę 56.736,40 zł i 38.877,69 CHF (przeliczone wg
    średniego kursu NBP z dnia 3 marca 2025 r.), łącznie kwotę 229.850,98 zł.
    Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą rzeczywiście
    wypłaconą przez Bank wyniosła 79.850,98 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość
    roszczenia Kredytobiorców z tytułu Umowy.
    W momencie dokonywania wszystkich czynności opisanych we wniosku w małżeństwie
    Kredytobiorców panował ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    W dniu 19 września 2023 r. Kredytobiorcy wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o
    zapłatę kwoty 56.736,40 zł i 38.877,69 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
    liczonymi od dnia 20 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty. W pozwie Kredytobiorcy wskazywali
    na nieważność bezwzględną Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385
    (1) § 1 k.c.), których usunięcie z Umowy skutkowało upadkiem (nieważnością) Umowy.
    Przedmiotem żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat
    kredytu oraz innych kosztów za okres od dnia zawarcia Umowy do dnia 5 maja 2023 r.
    Z ostrożności procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw.
    roszczenie o „odfrankowienie”) o zasądzenie kwoty 55.035,79 zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej przez
    Bank nienależnie, tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia
    przez Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w
    wyniku stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli dotyczących przeliczania rat
    kapitałowo odsetkowych. Sąd Okręgowy w (...) rozpoznawał sprawę pod sygn. akt (...).
    Dążeniem Wnioskodawcy, wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było
    odzyskanie nienależnie uiszczonych przez Kredytobiorców kwot przewyższających kwotę
    wypłaconego kapitału kredytu.

    W trakcie postępowania sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która
    zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej Umowy.
    W toku procesu toczącego się przed Sądem Strony uzgodniły warunki ugody, które
    zdecydowały się zawrzeć w trybie pozasądowym.
    Propozycję ugody z Bankiem należy traktować jako zwrot przez Bank środków, które w
    wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie wpłacone do Banku tytułem kredytu i
    odsetek od kredytu oraz spowodują odstąpienie przez Kredytobiorców od dochodzenia
    dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu Umowy.
    W dniu (...) 2024 r. Strony zawarły ugodę pozasądową, w oparciu o którą zakończono spór
    dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej
    ważności). Bank i Kredytobiorcy zawarli ugodę w celu definitywnego uchylenia sporu
    dotyczącego ważności umowy, jej bezskuteczności lub niedozwolonego charakteru jej
    postanowień, a tym samym uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z treści
    postanowień Umowy dokonanej niniejszą Ugodą. Za podstawę ustalenia wysokości
    zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został rozliczony tak,
    jakby od daty zawarcia Umowy tj. (...) 2005 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na
    warunkach określonych w ugodzie. W ppkt 2.1 ugody z bankiem zawarte jest stwierdzenie,
    że strony dokonają rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej
    w Umowie na walutę polską. W pkt. X ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym
    podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 9 września 2024 r.
    W ppkt. 3.2 ugody wskazano, że Bank w terminie miesiąca od daty podpisania ugody
    wypłaci Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 67.000,00 zł, a także
    poinformował Kredytobiorców, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po stronie
    Kredytobiorców przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie PIT-11). W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił Kredytobiorcom
    łączną kwotę 67.000,00 zł tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy
    Umowy Kredytobiorcy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na
    podstawie Umowy. Ww. kwota została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji
    ugodowych, w toku których zarówno Bank, jak i Kredytobiorcy dokonali wzajemnych
    ustępstw.
    Kwota, na którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorców na rzecz
    Banku z tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż
    kwota uzyskanego przez Kredytobiorców kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej
    Kredytobiorcy wpłacili na poczet Umowy co najmniej kwotę 79.850,98 zł przewyższającą
    wypłaconą mu przez Bank kwotę kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem tj. Y. łączna kwota
    67.000,00 zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie
    obowiązek w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz.
    2647)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości 67.000,00 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust.
    1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.

    Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorców) łącznej kwoty
    67.000,00 zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie
    z treścią ugody Wnioskodawca (Kredytobiorcy) mają otrzymać zwrot tego, co w czasie
    trwania Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu. Bank
    na podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 150.000,00 zł. Tym samym Bank
    pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 229.850,98 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi
    następstwo pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień.
    Kwota przekazana przez Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu
    majątku Wnioskodawcy (Kredytobiorców).
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f.,
    ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawcy (Kredytobiorców) żadne
    przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f.
    Mimo, że nie wynika to wprost z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest
    bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi
    mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym”
    nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty
    tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu
    cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt
    9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a kredyt był zaciągnięty na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe -
    na nabycie na rynku wtórnym lokalu mieszkalnego.
    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej Wnioskodawca (Kredytobiorcy) nie korzystali z

    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia, kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej
      oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniową.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia za jego wydaniem stoi „szczególna potrzeba
    wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców
    ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą negatywne skutki
    wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty
    kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli”.
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”. Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez
    kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie
    poprawiającą ją położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji
    finansowych zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z
    synergiczną reakcją ze strony państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
     dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
    oraz
     dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.

    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie zdarzenia wskazali Państwo, że na skutek zawarcia umowy o kredyt hipoteczny
    łącznie bank wypłacił w PLN kwotę 150.000,00 zł stanowiącą równowartość 59.354,23 CHF
    stosując kurs obowiązujący w Banku w chwili uruchomienia transz kredytu. W związku z
    realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 5 maja 2023 r. uiścili Państwo na rzecz Banku
    łącznie kwotę 229.850,98 zł. Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu
    Umowy, a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez Bank wyniosła 79.850,98 zł. W zawartej
    ugodzie (...) 2024 r. wskazano, że Bank w terminie miesiąca od daty podpisania ugody
    wypłaci Państwu kwotę dodatkową w wysokości 67.000,00 zł.
    Zatem, skoro na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego
    w CHF otrzymali Państwo zwrot zapłaconej ponad kapitał kwoty, a tym samym kwota ta –

    na co wskazują okoliczności sprawy – mieści się w kwocie spłaconych rat, to uznać trzeba,
    że wypłata przez bank w wyniku ugody kwoty 67.000,00 zł jest neutralna podatkowo i nie
    powoduje po Państwa stronie powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec braku przychodu do opodatkowania, w związku z wypłatą ww. kwoty, nie powstał
    po Państwa stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego na podstawie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie
    przedstawionego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
      się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu

    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.