Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-1021/12/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-11-22
Teza: dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uznania za jeden środek trwały zbiornika i pompy, o których mowa we wniosku oraz zastosowania jednej stawki amortyzacyjnej dla tych środków trwałych
Słowa kluczowe: amortyzacja; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; stawka-stawka amortyzacyjna; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23 sierpnia 2012 r. (data wpływu do tut. Biura 29 sierpnia 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uznania za jeden środek trwały zbiornika i pompy, o których mowa we wniosku oraz zastosowania jednej stawki amortyzacyjnej do amortyzacji tych urządzeń – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 sierpnia 2012 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uznania za jeden środek trwały zbiornika i pompy, o których mowa we wniosku oraz zastosowania jednej stawki amortyzacyjnej do amortyzacji tych urządzeń.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca zakupił nowy środek trwały, zbiornik z zainstalowaną pompą do przepompowywania cieczy, o wartości netto 16.500 zł. W celu ustalenia stawki amortyzacyjnej dla tego środka trwałego, zwrócił się do Urzędu Statystycznego o przydzielenie odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) dla ww. środka trwałego.

W odpowiedzi został poinformowany, iż jeden środek trwały należy zakwalifikować do dwóch grup KŚT:

*   pompa spalinowa - grupa 4 podgrupa 44 „maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów,
*   zbiornik – grupa 6 rodzaj 605 „zbiorniki naziemne z metali nieżelaznych”.

Wnioskodawca podkreśla, że zbiornik wraz z pompą stanowią jedną całość i są elementami nie odłącznymi.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy można zaliczyć jeden z elementów środka trwałego, jako jego dodatkowe wyposażenie i zastosować jedną stawkę amortyzacyjną przypisaną do jednej grupy KŚT, tj. czy można zaliczyć zbiornik, jako dodatkowe wyposażenie do urządzenia wypompowywującego i zastosować stawkę amortyzacyjną przypisaną do „maszyn i urządzeń do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów”?

Zdaniem Wnioskodawcy, najistotniejszym elementem nabytego środka trwałego jest pompa, która stanowi największą wartość zarówno pod względem technicznym, jak i finansowym. Pompa, w której skład wchodzi silnik oraz węże, służy do wypompowywania i wpompowywania cieczy. W tym przypadku, dołączony zbiornik jest tylko zasobnikiem do przechowywania cieczy. Pompa stanowi główny mechanizm środka trwałego, gdyż bez niej nie można by było wykonywać prac polegających na opróżnianiu, a właśnie w tym celu został zakupiony środek trwały. W związku z powyższym, Wnioskodawca uważa, że powinien zakwalifikować środek trwały do KŚT grupa 4 podgrupa 44 „maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów” i zastosować stawkę amortyzacyjną w wysokości 14%.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, iż konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika. Przy czym, kosztem uzyskania przychodu mogą być, co do zasady, jedynie wydatki faktycznie poniesione przez podatnika, tzn. takie, przy poniesieniu których nastąpił uszczerbek w jego majątku.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi (art. 22a ust. 1 ww. ustawy).

Z powyższego przepisu wynika, iż aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za środek trwały musi on spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   stanowić własność lub współwłasność podatnika,
*   zostać przez niego nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
*   musi być kompletny i zdatny do użytku,
*   musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej lub oddany w najem, dzierżawę lub leasing (tzw. leasing operacyjny),
*   przewidywany okres jego używalności w prowadzonej przez podatnika działalności musi być dłuższy niż rok.

Dopiero po spełnieniu łącznie wszystkich ww. przesłanek określony składnik majątku spełnia definicję środka trwałego. W związku z powyższym, w przypadku gdy maszyna, bądź urządzenie składa się z mniejszych urządzeń lub w sytuacji, gdy dla prawidłowego funkcjonowania dana maszyna, lub urządzenie wymaga zainstalowania dodatkowych urządzeń, co do zasady mamy do czynienia z jednym środkiem trwałym w rozumieniu cyt. art. 22a ust. 1 ww. ustawy, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Odrębnymi przepisami, które wpływają na sposób klasyfikacji danego składnika majątku do środków trwałych jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 242, poz. 1622), będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Kwalifikacji środka trwałego do określonej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik na podstawie ww. rozporządzenia. Rozporządzenie to określa także w szczegółowy sposób co mieści się w określonym grupowaniu KŚT oraz co należy uznać za części składowe poszczególnych środków trwałych. Zauważyć jednak należy, iż zarówno przepisy ww. ustawy o statystyce publicznej, jak i wydanego w celu jej wykonania rozporządzenia, nie są przepisami prawa podatkowego, a w konsekwencji, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, nie mogą być przedmiotem niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

W myśl art. 22i ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik Nr 1 do ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, środki trwałe sklasyfikowane w grupie 4 podgrupie 44 Klasyfikacji Środków Trwałych „Maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów” należy amortyzować stawką 14 %, natomiast środki trwałe sklasyfikowane w grupie 6 KŚT „Urządzenia techniczne” (za wyjątkiem środków trwałych wymienionych enumeratywnie w ww. Wykazie) należy amortyzować stawką 10%.

Jak wynika z treści złożonego wniosku, Wnioskodawca na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej zakupił środek trwały, tj. zbiornik z zainstalowaną pompą do przepompowywania cieczy, o wartości netto 16.500 zł. W celu ustalenia stawki amortyzacyjnej dla tego środka trwałego, zwrócił się do Urzędu Statystycznego o przydzielenie ww. urządzeniu odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). W odpowiedzi został poinformowany, iż pompę spalinową należy zakwalifikować do grupy 4 podgrupy 44 KŚT, jako „maszynę i urządzenie do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów”, natomiast zbiornik do grupy 6 rodzaju 605, jako „zbiornik naziemny z metali nieżelaznych”, choć jak uważa, zbiornik wraz z pompą stanowią jedną całość i są elementami nie odłącznymi.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż jeżeli w świetle odrębnych przepisów, nie będących przepisami prawa podatkowego, a tym samym nie mogących być przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej, przedmiotowy środek trwały (zbiornik z zainstalowaną pompą do przepompowywania cieczy) został zaliczony do dwóch odrębnych grup Klasyfikacji Środków Trwałych, tj. do grupy 4 i 6 KŚT, to tym samym składający się na ww. urządzenie zbiornik i pompa stanowią odrębne środki trwałe, dla których należy odrębnie ustalić stawki amortyzacyjne.

Zgodnie z Wykazem stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, roczne stawki amortyzacyjne dla tych urządzeń wynoszą odpowiednio:

*   dla pompy zaliczonej do grupy 4 podgrupy 44 KŚT – 14%,
*   dla zbiornika zaliczonego do grupy 6 KŚT - 10%.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.