Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.86.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-23
Teza: Spółka będzie posiadała na terytorium Polski zagraniczny
zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz w
rozumieniu art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską
a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania
podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
dochodu i od majątku, a w konsekwencji będzie podlegała w
Polsce obowiązkowi podatkowemu na gruncie ustawy CIT od
dochodów osiąganych przez ten zakład.
Słowa kluczowe: Niemcy
pracownik
umowa-umowa o pracę
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 roku, wpłynął Państwa wniosek z 23 stycznia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy kwestii ukonstytuowania zakładu zagranicznego
    Spółki w Polsce.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie - pismem z 24 marca 2025 r. (data wpływu 28 marca
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. mbH z siedzibą w (...), Niemcy (dalej również: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) prowadzi
    działalność gospodarczą na terytorium Republiki Federalnej Niemiec w zakresie
    świadczenia usług prawnych, w tym usług rzeczników patentowych. Spółka jest
    rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec.
    Spółka chce zatrudnić w Polsce pracownika na stanowisku administracyjnym (dalej:
    „Pracownik”). Pracownik będzie wykonywał pracę wyłącznie zdalnie, w Polsce, ale
    miejscem wykonywania pracy przez Pracownika może być jednocześnie inne dowolne
    miejsce z dostępem do Internetu. Praca Pracownika będzie wykonywana za
    pośrednictwem wewnętrznego systemu operacyjnego Spółki, który jest zlokalizowany w
    Monachium, do którego Pracownik będzie logował się za pomocą własnego
    indywidualnego loginu i hasła, korzystając z zabezpieczonego połączenia internetowego
    VPN, którego administratorem jest Spółka. Po zalogowaniu się do systemu Pracownik
    będzie miał dostęp do: akt spraw prowadzonych przez Spółkę, archiwizowanych w formie
    elektronicznej oraz korespondencji e-mailowej (oficjalny adres e-mail kancelarii i osobisty
    adres pracownika). Pracownik w trakcie wykonywania pracy posługiwać się będzie i
    komunikować w języku angielskim.
    Do obowiązków Pracownika należeć będzie realizacja zadań w zakresie obsługi
    administracyjno-prawnej spraw prowadzonych przez Spółkę, m.in:
        Przygotowywanie projektów wniosków o rejestrację patentów europejskich w
        Europejskim Urzędzie Patentowym z wykorzystaniem formularzy urzędowych na
        podstawie dokumentacji od klienta,
        Skompletowanie dokumentacji (załączników) do wniosków o rejestrację, znaków
        towarowych, wzorów użytkowych na podstawie dokumentacji od klienta,
        Obsługa korespondencji przychodzącej z Europejskiego Urzędu Patentowego w
        formie elektronicznej: archiwizacja, przekazywanie do klienta wraz z informacją o
        wymaganych działaniach w sprawie i obowiązujących terminach,
        Przygotowywanie i przesyłanie klientom za pośrednictwem korespondencji e-mail
        w języku angielskim informacji o aktualnym statusie rozpatrywania przez właściwy
        urząd patentowy zgłoszenia złożonego przez Spółkę w imieniu klienta,
        Monitorowanie terminów wewnętrznych i urzędowych ustalonych w sprawach
        prowadzonych przez Spółkę, np. przypominanie o upływającym terminie w sprawie,

        Przygotowywanie dokumentów rozliczeniowych na podstawie szablonów
        wykorzystywanych w Spółce i umieszczonych w systemie obsługi spraw (faktur, not
        obciążeniowych) za usługi Spółki i przekazywanie ich klientom po akceptacji
        rzecznika patentowego.
    Pracownik każdorazowo otrzyma do wykonania określone zadania wraz z wytycznymi od
    przełożonego tj. rzecznika patentowego działającego w imieniu Spółki.
    Bezpośrednim przełożonym Pracownika uprawnionym do nadzorowania i weryfikowania
    jego pracy, przekazywania zadań oraz udzielania informacji i pomocy w bieżącej realizacji
    obowiązków będzie B. Pracownik będzie podlegał Zarządowi Spółki.
    Praca wykonana przez Pracownika zostanie sprawdzona i zatwierdzona przez jego
    przełożonego przed jej oficjalnym przekazaniem adresatowi tj. klientowi, urzędowi itp.
    Pracownik nie będzie osobą upoważnioną do ustalania warunków świadczenia usług przez
    Spółkę ani do zaciągania zobowiązań w imieniu Spółki. Wszystkie zamówienia od klientów
    są przyjmowane przez Spółkę w Niemczech. Wszyscy klienci Spółki są obsługiwani przez
    Spółkę w Monachium. Spółka nie ma siedziby w Polsce.
    Pracownik nie będzie wykonywał czynności polegających na zaciąganiu zobowiązań w
    imieniu Spółki. Wszystkie umowy z klientami są zawierane bezpośrednio przez Spółkę, w
    Niemczech. Pracownik nie będzie uczestniczył w negocjacjach postanowień umów z
    kontrahentami dotyczących świadczenia usług przez Spółkę.
    Spółka nie wynajmuje w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia czy lokalu, nie
    jest też właścicielem żadnych nieruchomości w Polsce. Miejsce pracy Pracownika nie jest
    oznaczone jako jednostka organizacyjna Spółki, siedziba Spółki, ani w żaden inny sposób
    pozwalający osobom trzecim powiązać to miejsce ze Spółką.
    Do dyspozycji Pracownika Spółka odda laptop i monitor.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W piśmie uzupełniającym z 24 marca 2025 r. (data wpływu 28 marca 2025 r.), wskazali
    Państwo, że działalność Spółki w Niemczech polega na świadczeniu usług prawnych z
    zakresu własności intelektualnej, usług rzeczników patentowych; działalność Spółki w
    Niemczech jest zorganizowana w formie kancelarii prawnej będącej spółką z ograniczona
    odpowiedzialnością. Spółka w kraju siedziby (Niemcy) nie zatrudnia pracownika, który
    wykonuje analogiczne czynności/ obowiązki, które ma wykonywać osoba zatrudniona w
    Polsce. W kraju siedziby personel zatrudniony w kancelarii posiada specjalistyczne
    wykształcenie oraz zdany państwowy egzamin, który jest wymagany do świadczenia usług
    kancelarii rzeczników patentowych na terenie Niemiec. Pracownik z Polski nie posiada
    takich uprawnień, dlatego jego zatrudnienie ogranicza się do wykonywania czynności
    pomocniczych z zakresu asystowania zespołowi specjalistów w Niemczech. Pracownik w
    Polsce zostanie zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony.
    Spółka zakłada, że Pracownik będzie wykonywał prace zlecone w zależności od potrzeb
    poszczególnych rzeczników patentowych w zakresie prowadzonych przez nich spraw w
    imieniu kancelarii. Pracownik będzie dostępny w określonych godzinach i dniach, w
    zależności od tego czy będzie zatrudniony na część lub całość etatu zgodnie z przepisami
    Kodeksu Pracy.

## Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w części wniosku zawierającej opis stanu
    faktycznego, powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a
    pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku,
    podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. Czy w związku z zaistniałym stanem

    faktycznym powstanie obowiązek podatkowy w zakresie podatku pochodowego dla spółki
    w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie dojdzie do powstania w Polsce zakładu Spółki jako
    przedsiębiorstwa zagranicznego, a na Spółce nie będzie ciążył obowiązek podatkowy na
    gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: Ustawa o
    CIT), podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania. W myśl art. 3 ust. 2 Ustawy CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Polski. Zgodnie z art. 3
    ust. 3 pkt 1 Ustawy CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Polski przez
    podatników, którzy nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    uważa się w szczególności dochody (przychody) z każdej działalności prowadzonej na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.
    Pojęcie zakładu zostało w Ustawie CIT zdefiniowane. Zgodnie z art. 4a pkt 11 Ustawy CIT,
    pod pojęciem zakładu należy rozumieć:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego
      państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo
      miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje, - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną
      jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    W sprawie będącej przedmiotem wniosku właściwą umową o unikaniu podwójnego
    opodatkowania jest umowa z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90, dalej: "Umowa").
    W Umowie zdefiniowano pojęcie „Zakładu”. Oznacza to, że dla określenia, czy prowadzona
    przez Spółkę na terytorium Polski działalność jest prowadzona za pośrednictwem Zakładu,
    kluczowe są postanowienia Umowy.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Umowy, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w Państwie jego siedziby, chyba że prowadzi działalność
    gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład.
    W przypadku uznania, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce zakładu, zyski osiągnięte
    przez Wnioskodawcę na terytorium Polski będą więc podlegały opodatkowaniu w
    Niemczech, a na Spółce nie będzie ciążył obowiązek podatkowy na gruncie podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    W myśl art. 5 ust. 1 Umowy, poprzez "zakład" należy rozumieć stałą placówkę, przez którą
    całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
    Jak stanowi art. 5 ust. 2 Umowy, pojęcie to obejmuje w szczególności: miejsce zarządu,
    filię, biuro, fabrykę, warsztat i kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego,
    kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

    Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 4 Umowy, określenie "zakład" nie obejmuje:
    a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,
    b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu składowania, wystawiania lub dostarczania,
    c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo,
    d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa.
    e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym,
    f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju
      działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że
      całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów
      działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Ww. przepisy wskazują, że katalog miejsc, które mogą stanowić zakład, ma charakter
    otwarty. Wszystkie jednak charakteryzuje fizyczny charakter, wykorzystywanie do
    prowadzonej działalności oraz związek z osiąganymi przez podatnika przychodami (także
    pośredni; nie musi być to placówka wykorzystywana wprost do produkcji czy świadczenia
    usług).
    Dla wykładni powyższych przepisów Umowy zasadne jest posłużenie się pomocniczo
    zapisami Komentarza do Konwencji Modelowej OECD (dalej: "Komentarz"), o którą jest
    oparta Umowa, a który potwierdza powyższe wnioski. Komentarz jest powszechnie
    stosowany jako wskazówka interpretacyjna, co potwierdza liczne orzecznictwo.
    Wynika z tego, że w procesie wykładni umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w
    tym Umowy, zasadne jest wykorzystanie Komentarza.
    Z Komentarza wynika, że aby doszło do powstania zakładu w rozumieniu umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, warunkami koniecznymi są: istnienie stałej
    placówki, ekonomiczne prawo do dysponowania/ rozporządzania tą placówką, oraz
    wykonywanie z użyciem ww. placówki działalności przedsiębiorstwa, tj. istotnych ilościowo
    i wartościowo czynności bezpośrednio na rzecz osób trzecich warunek ten uważa się za
    niespełniony w przypadku wykonywania czynności przygotowawczych lub pomocniczych
    na rzecz siedziby głównej.
    Z przepisów Umowy wynika, że decydującym o odróżnieniu działalności podstawowej od
    działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym jest więc określenie, czy
    działalność stałej placówki stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa
    jako całości. Jeżeli dane czynności są różne od czynności głównych, mogą być wykonywane
    równolegle do działalności głównej, wspierają działalność główną, nie stanowią istotnej ani
    zasadniczej części działalności przedsiębiorstwa, należy uznać, że stanowią działalność
    przygotowawczą lub pomocniczą. Należy także zwrócić uwagę na ust. 5 tego samego
    przepisu. Stanowi on, że jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w
    rozumieniu ustępu 6, działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo
    wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu
    przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym Państwie w
    zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla
    przedsiębiorstwa (z zastrzeżeniem braku powstania zakładu przy wykonywaniu czynności
    wymienionych w ust. 4, a więc np. nabywania towarów).
    Podsumowując, istnieją dwa sposoby rozumienia pojęcia "zakładu". Przez to pojęcie
    rozumiemy nie tylko konkretne miejsca prowadzenia działalności, ale także osobę, która
    jest w stanie zawierać umowy w imieniu przedsiębiorstwa (posiada uprawnienia do

    składania w imieniu danego podmiotu więżących oświadczeń woli). Pierwsze znaczenie
    pojęcia "zakładu" odnosi się do przedmiotów materialnych, które są określonymi
    miejscami prowadzenia działalności gospodarczej, a drugie - do uprawnień określonej
    osoby.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy rozważyć, czy zakład Spółki w Polsce nie powstanie z
    uwagi na:
    1. możliwość stwierdzenia, że Spółka posiada stałą placówkę (w postaci tzw. Home Office,
      czyli Lokalu/miejsca zamieszkania Pracownika wykorzystywanego także do zdalnego
      wykonywania obowiązków pracowniczych Pracownika);
    2. możliwość stwierdzenia, że Pracownik działa na terytorium Polski jako "zależny agent"
      lub "zależny przedstawiciel" z uwagi ewentualną okoliczność prowadzenia sprzedaży
      towarów/usług Spółki.
    W zakresie pkt 1 należy podnieść, że w swoim miejscu zamieszkania Pracownik nie będzie
    odbywał fizycznie spotkań z klientami, ani współpracownikami ani odbierał/ wysyłał/
    przesyłał/ składował/ przepakowywał etc. towarów handlowych/ produktów Spółki,
    bowiem Spółka takowych produktów/towarów nie produkuje i nie oferuje. Jak również,
    miejsce zamieszkania Pracownika nie będą oznaczone jako siedziba Spółki, ani w żaden
    inny sposób pozwalający osobom trzecim powiązać te miejsca ze Spółką i świadczonymi
    przez Spółkę usługami.
    Nie można więc uznać, że Spółka ma ekonomiczne prawo do dysponowania
    /rozporządzania miejscem pracy Pracownika. Podstawowym przedmiotem działalności
    Spółki jest realizacja usług prawnych rzeczników patentowych. Praca wykonywana przez
    Pracownika w systemie Home Office będzie wykorzystywana wyłącznie do realizacji
    pomocniczych czynności administracyjnych względem głównej działalności Spółki.
    Spółka nie będzie, więc miała prawa do korzystania z nieruchomości, w której Pracownik
    będzie wykonywał powierzone obowiązki. W konsekwencji należy uznać, że Home Office
    Pracownika realizowany faktycznie w miejscu, gdzie przebywa nie będzie stanowić "stałej
    placówki"/„zakładu” Spółki.
    Ponadto, Spółka nie osiągnie żadnych dodatkowych korzyści z tytułu faktu stacjonowania
    Pracownika na terenie Polski. W opisie stanu faktycznego wskazano, że Pracownik
    odpowiedzialny jest za wsparcie innych pracowników z niemieckiej siedziby Spółki w
    bieżącej obsłudze. Tym samym nie można uznać, iż Pracownik reprezentuje Spółkę w
    kontaktach z kontrahentami. Fakt zlokalizowania miejsca pracy Pracownika na terenie
    Polski nie ma w tym kontekście znaczenia, z uwagi na wykonywanie obowiązków
    pracowniczych na odległość z wykorzystaniem środków umożliwiających bezpośrednie
    porozumiewanie się na odległość.
    Podobnie: Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28
    lipca 2016 r., sygn. IPPB5/4510-680/16-3/RS. Stwierdzono w niej, że skoro "prace biurowe,
    które mogą okazać się konieczne w toku wykonywania obowiązków Pracownika mogą być
    wykonywane w domu Pracownika w Polsce. Przy czym Spółka zaznaczyła, że nie będzie
    ona miała prawa dostępu oraz prawa do korzystania z jakichkolwiek pomieszczeń w domu
    Pracownika (które mogą być wykorzystywane przez niego do wykonywania pracy), zakład
    Spółki w Polsce nie powstanie. Stanowisko to zostało uznane za prawidłowe w całości.
    Stanowisko wyrażone przez Spółkę jest zgodne także z wyrażonym przez Dyrektora Izby
    Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. IPPB5
    /4510-680/16-3/RS, w której organ interpretacyjny potwierdził stanowisko wnioskodawcy:
    "Podniesiono, że jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie będzie władać w
    Polsce żadnymi pomieszczeniami ani inną powierzchnią pod jakimkolwiek tytułem
    prawnym lub bez tytułu prawnego (pracownik może wykorzystywać jedynie własne
    mieszkanie). W szczególności, Spółka nie zapewni Pracownikowi powierzchni biurowej w
    Polsce. Wykonywanie czynności przez Pracownika nie będzie się odbywać w żadnym

    stałym miejscu pozostającym do dyspozycji Spółki. Tym samym, nie zostanie spełniona
    pierwsza ani druga przesłanka, których istnienie jest konieczne do powstania zakładu w
    rozumieniu art. 5 ust. 1-3 UPO".
    W zakresie pkt 2 (działanie na terytorium Polski jako „zależny przedstawiciel”). działań
    Pracownika nie należy kwalifikować jako takiej działalność, ponieważ nie obejmuje ona
    wykonywania przez Pracownika działalność „podstawowej głównej” (tj. świadczenia usług
    rzecznictwa patentowego, w tym reprezentowania klientów i występowania z wnioskiem o
    rejestrację patentu w imieniu klientów Spółki) ani prowadzenia sprzedaży usług
    oferowanych przez Spółkę Pracownik nie podejmuje żadnych istotnych decyzji z zakresu
    kontaktów z klientem, w szczególności w przedmiocie zawierania umów i określania ich
    warunków a pracę wykonuje pod kierownictwem i zgodnie z wytycznymi przełożonego z
    Niemiec Kluczowe dla uznania, czy dana placówka w postaci Pracownika lub zespołu
    pracowników zajmujących się kontaktem z klientami stanowi zakład, jest określenie czy
    mają oni faktycznie wpływ na zawieranie umów z klientami lub ich treść (wówczas może
    dojść do powstania zakładu). Jeżeli, przeciwnie, osoby te pełnią jedynie funkcje
    administracyjne, a wszelkie istotne decyzje z zakresu kontaktów z klientem (w
    szczególności zawierania umów i określania ich warunków) są podejmowane gdzie indziej
    miejsca ich pracy nie należy uznawać za zakład.
    Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w Komentarzu W jego części poświęconej
    wykładni pojęcia „zakładu” wskazano, że „ocena czy działalność wykonywana w placówce
    ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy, zależy od całokształtu działalności
    przedsiębiorstwa. Istotny jest faktyczny zakres działalności prowadzonej przez
    przedsiębiorcę zagranicznego poprzez placówkę, ustalany np. poprzez pryzmat kosztów
    ponoszonych przez tę placówkę albo poprzez pryzmat informacji dotyczących tego, kto
    zajmuje się wyszukiwaniem klientów, z kim kontrahenci prowadza negocjacje, do kogo
    wysyłają faksy (. .). Działalność o takim charakterze nie stanowi z perspektywy
    przedsiębiorstwa samoistnej działalności, lecz ma podrzędne znaczenie w stosunku do
    działalności podstawowej, czyli ma sens gospodarczy tylko w powiązaniu z pozostałą
    działalnością przedsiębiorstwa”.
    Znajduje to potwierdzenie w praktyce organów podatkowych Przykładowo można
    przytoczyć interpretację indywidualną z dnia 7 stycznia 2019 r. sygn. 0114-KDIP2-
    1.4010.502.2018.1.AJ gdzie organ interpretacyjny wskazał, iż „warunkiem zastosowania
    art. 5 ust. 5 UPO jest, aby osoba działała „w imieniu przedsiębiorstwa”, czyli występowała
    w roli przedstawiciela, a także posiadała i zwyczajowo wykonywała pełnomocnictwo do
    zawierania umów w umawiającym się państwie. Z taką sytuacją mamy do czynienia, jeżeli
    oświadczenie woli tej osoby wywołuje dla reprezentowanego przedsiębiorstwa stan
    związania. Wystarczające jest, że reprezentowany godzi się na dokonanie czynności
    cywilnoprawnych przez przedstawiciela. Dla oceny czy osoba ma pełnomocnictwo do
    zawierania umów bardziej miarodajny jest całokształt okoliczności i zachowań osób
    uczestniczących w dokonywaniu czynności prawnych, niż umocowanie cywilnoprawne”.
    Mając na uwadze fakt że Pracownik nie będzie uprawniony do zawierania ani
    negocjowania umów handlowych w imieniu Wnioskodawcy, co stanowi podstawową
    przesłankę umożliwiającą uznanie danego podmiotu za agenta (przedstawiciela),
    działalność Pracownika nie może być również uznana za działalność zależnego agenta
    Spółki w Polsce. Podsumowując, w związku z zawarciem opisanej umowy o pracę z
    Pracownikiem na terytorium Polski nie powstanie zakład Spółki w rozumieniu art. 5 ust. 1-
    7 UPO skutkujący opodatkowaniem Spółki podatkiem dochodowym od osób prawnych w
    Polsce.
    W tym zakresie należy podnieść, że
    1. w strukturze organizacyjnej Spółki Pracownik zajmuje stanowisko na szczeblu
      administracyjnym (nie kierownicze), nie niosące za sobą kompetencji w zakresie
      podejmowania decyzji w imieniu i na rzecz Spółki;

    2. Pracownik nie będzie posiadał uprawnień do podpisywania umów w imieniu Spółki jak
      również nie będzie posiadał kart kredytowych/bankowych umożliwiających
      dysponowanie środkami pieniężnymi Spółki;
    3. Pracownik nie będzie brał udziału w procesach sprzedażowych Spółki, nie mając
      wpływu na warunki, na jakich Spółka współpracuje ze swoimi kontrahentami.
    4. Pracownik pracuje pod kierownictwem Zarządu Spółki z siedzibą w Niemczech.
    W Szczególności podkreślić należy ze pracownicy Spółki zatrudnieni są na stanowiskach
    administracyjnych, wspierając od strony administracyjnej i technicznej realizację umów z
    klientami i nie są uprawnieni do negocjowania treści kontraktów nie mając żadnego
    wpływu na warunki umów Spółki z klientami. Żadne z czynności wchodzących w zakres
    obowiązków i uprawnień Pracownika nie noszą znamion reprezentacji. Decyzyjny czy
    reprezentacyjny charakter obowiązków może być przypisany jedynie rzecznikom
    patentowym albo pracownikom zajmującym wyższe stanowiska w Spółce w tym
    kierownicze. Osoby o takim statusie nie są zatrudniane na terytorium Polski.
    Pracownik spółki zatrudniony w Polsce nie będzie odpowiedzialny za formułowanie i
    opisywanie patentów, wynalazków, znaków towarowych wymaganych do rejestracji praw
    własności przemysłowej lub intelektualnej zgodnie z wnioskami klientów. Pracownik
    będzie kompletować gotowe dokumenty przygotowane przez rzeczników patentowych w
    Niemczech jako załączniki do wniosku, będzie archiwizować korespondencję e-mail z
    klientami, przesyłać do odpowiednich osób/ rzeczników patentowych Spółki, monitorować
    terminy, przygotowywać dokumenty rozliczeniowe. Wszystkie te czynności będą się
    odbywały pod nadzorem kierownictwa z Niemiec Pracownik nie będzie samodzielny a
    wykonywane przez niego obowiązki powierzone przez Spółkę, będą miały charakter
    administracyjny i pomocniczy w stosunku do działalności głównej Spółki.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „pomocniczy” oznacza m in. osobę zatrudnioną
    do wykonywania prostych, mniej odpowiedzialnych prac, ale również wykonującą
    niesamodzielne prace. Natomiast przygotowawczy, to taki, który ma przygotować do
    czegoś (www.sjp.pwn.pl). Zgodnie zaś z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD,
    który w pkt 24 Komentarza do ust. 4 w art. 5 stwierdza się, że "z pewnością stała
    placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości, nie prowadzi
    działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym." Zdaniem Spółki zadania
    powierzone Pracownikowi w Polsce nie pozwalają na stwierdzenie, że jest to istotna i
    znacząca część działalności Spółki w kontekście świadczonych przez nią usług. W
    Komentarzu do Konwencji Modelowej (pkt 23 do art 5 ust. 4 lit. e) zauważono, że taka
    placówka może przyczynić się do wydajności przedsiębiorstwa, lecz te usługi są zbyt
    odległe od aktualnego uzyskiwania zysków, aby można było przypisać takiej stałej
    placówce jakąkolwiek konkretną część tych zysków. W wymienionym Komentarzu (pkt
    42.19-49.22 do art. 5) zwrócono także uwagę, że inna podstawowa kwestia dotyczy
    ustalenia kwoty, od której powinien być pobrany podatek. Opodatkowanie nie powinno
    rozciągać się na usługi świadczone poza terytorium danego państwa i powinno mieć
    zastosowanie raczej do zysków osiąganych z tych usług niż do wynagrodzeń otrzymanych
    za te usługi. Tymczasem rzeczywisty charakter czynności z udziałem Pracownika, który ma
    być zatrudniony w Polsce, nie wskazuje zarówno na tożsamość (nawet częściową) z
    działalnością Spółki, jako całości oraz nie generuje ona jakichkolwiek zysków. Natomiast
    obowiązki Pracownika wskazane we wniosku, to proste zadania, wymagające
    podstawowych umiejętności językowych (w zakresie języka angielskiego), które mają
    charakter wspomagający dla Spółki, w rozumieniu art. 5 ust. 5 lit f UPO. Konstrukcja
    bowiem zagranicznego zakładu ma na celu ustalenie, czy dana część dochodu powinna
    być opodatkowana w państwie, w którym dany dochód powstaje, wobec czego zakład w
    świetle Modelowej Konwencji OECD należy traktować dla celów rozliczeń podatkowych
    jako odrębny podmiot. Tym samym także relacje między zakładem a przedsiębiorstwem

    macierzystym (centralą) powinny być zatem traktowane jako relacje między niezależnymi
    podmiotami dla celów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18
    października 2017 r., II FSK 2537/15).
    Mając na uwadze zakres obowiązków i uprawnień Pracownika, przedstawiony w opisie
    stan faktyczny, wykonywaną przez Pracownika pracę należy uznać za mającą charakter
    pomocniczy oraz przygotowawczy, a więc jeżeli już w ogóle można rozpatrywać obecność
    Pracownika w Polsce w kategoriach placówki, to mieszczącej się w dyspozycji art. 5 ust 4
    lit. f Umowy, a więc nie stanowiącej Zakładu.
    Jak również w Polsce nie powstanie zakład Spółki, gdyż Spółka:
    1) nie będzie posiadać w Polsce stałej placówki (z uwagi na brak możliwości
      dysponowania Lokalu, w którym Pracownik wykonywać będzie pracę na rzecz Spółki w
      ramach Home Office);
    2) nie będzie prowadzić w Polsce ("poprzez" Pracownika) sprzedaży towarów/usług.
      Pracownik należący do zespołu wsparcia administracyjnego Spółki będzie wykonywać
      czynności pomocnicze w stosunku do właściwej głównej działalności Spółki tj. usług
      świadczonych przez rzeczników patentowych.
    W związku z powyższym na Spółce nie będzie ciążył obowiązek podatkowy na gruncie
    przepisów o podatku dochodowego od osób prawnych obowiązujących w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody)
      m. in. z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane w Polsce.
    Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to
    oznacza:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego
      państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo
      miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje

    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
    Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.
    Siedziba Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Niemiec, dlatego też analiza czy
    posiadają Państwo zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie
    postanowień Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną
    Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. z 2005 r., Nr 12,
    poz. 90, dalej: „UPO” lub „umowa polsko-niemiecka”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej określenie „zakład” obejmuje w
    szczególności:
    a) miejsce zarządu,
    b) filię,
    c) biuro,
    d) fabrykę,
    e) warsztat i
    f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO:
      Plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli
      trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej wyłączono spod pojęcia
    „zakładu” działalność polegającą na:
    a) użytkowaniu placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
    b) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
    c) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
    d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
    e) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
    f) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju
      działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że
      całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów
      działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Zatem art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od
    ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu
    umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki).
    Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy

    charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować
    rozszerzająco.
    Stosownie do art. 5 ust. 5 UPO:
      Jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ust. 6, działa w
      imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do
      zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa
      się, że przedsiębiorstwo to, bez względu na postanowienia ust. 1 i 2 niniejszego
      artykułu, posiada zakład w tym Państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju
      działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności
      wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności, wymienionych w
      ust. 4, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki nie
      powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.
    Zgodnie z art. 5 ust. 6 UPO:
      Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie tylko
      z tego powodu, że prowadzi ono w tym Państwie działalność poprzez maklera,
      komisanta albo innego niezależnego przedstawiciela pod warunkiem, że takie osoby
      działają w ramach swojej zwykłej działalności.
    Należy wskazać, że powyższe przepisy odnoszą się zasadniczo do 3 sytuacji, w których na
    terytorium Polski może powstać zagraniczny zakład spółki niemieckiej:
    1) zakład w formie stałej placówki,
    2) zakład w formie placu budowy/montażu,
    3) zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.
    Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w
    międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład
    na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce.
    Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być
      opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być
      przypisane temu zakładowi.
    Dokonując interpretacji postanowień UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.
    W analizowanej sprawie, mając na uwadze przedstawione okoliczności nie powstanie
    zakład podatkowy Spółki wynikający z art. 5 ust. 3 UPO.
    W dalszej kolejności, należy wskazać, że z unormowań zawartych w art. 5 ust. 1 w zw. z ust
    4 UPO wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa
    konstytuującej zakład, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:

        istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
        stały charakter takiej placówki,
        wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
        przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Należy podkreślić, że brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków
    oznacza, iż nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw
    członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie
    wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w
    państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy
    rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej
    lokalizacji (pomieszczeniu czy przestrzeni), będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa.
    Tytułem przykładu, przedsiębiorca układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność
    „przez” miejsce wykonywania tej czynności (komentarz do art. 5 Konwencji OECD pkt 4.6).
    Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności poprzez placówkę oznacza, że osoby w
    określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w
    państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).
    Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub
    osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy.
    Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa,
    tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5).

    Z opisu sprawy wynika, że Spółka chce zatrudnić w Polsce pracownika na stanowisku
    administracyjnym. Pracownik w Polsce zostanie zatrudniony na podstawie umowy o pracę
    zawartej na czas nieokreślony. Pracownik będzie wykonywał pracę wyłącznie zdalnie, w
    Polsce, w systemie Home Office, ale miejscem wykonywania pracy przez Pracownika może
    być jednocześnie inne dowolne miejsce z dostępem do Internetu. Do dyspozycji
    Pracownika Spółka odda laptop i monitor.
    Spółka nie wynajmuje w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia czy lokalu, nie
    jest też właścicielem żadnych nieruchomości w Polsce.
    W rozpoznawanej sprawie, co prawda Spółka nie zapewni Pracownikowi powierzchni
    biurowej w Polsce oraz nie będzie wynajmowała w Polsce żadnego biura, ani innego
    pomieszczenia czy lokalu, jednak świadczenie pracy przez pracownika zatrudnionego na
    czas nieokreślony przez Spółkę z miejsca zamieszkania świadczy o istnieniu stałej
    placówki, którą może być np. mieszkanie tego pracownika. Jak już bowiem wskazano, nie
    wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką
    placówką, lecz wystarczy zwykła jego obecność w konkretnym miejscu. W dobie
    możliwości świadczenia pracy zdalnie, miejsce w którym pracownik świadczy pracę na
    rzecz zagranicznego pracodawcy (niezależnie czy w warunkach domowych, czy w innym
    miejscu) można uznać za odrębną placówkę tego przedsiębiorstwa.
    W tym miejscu należy podnieść, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że cecha
    stałości oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem nie
    może mieć charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi
    funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Krótkotrwale istniejąca placówka
    również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego
    wykorzystywania. Decydujące znaczenie dla przyjętej klasyfikacji placówki mają intencje
    podmiotu, który ją prowadzi. Odczytanie tych intencji może w praktyce rodzić poważne
    wątpliwości, zatem powinny być brane pod uwagę tylko takie intencje, jakie można
    wywnioskować ze sposobu działania podatnika, tj. sposobu zorganizowania placówki.
    Ponadto, jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to
    użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka
    placówka ma czysto tymczasowy charakter (pkt 6.1 Komentarza do artykułu 5).
    Podnieść również należy, iż zawarcie umowy o pracę z pracownikiem jest czynnością
    prawną dwustronną, na mocy której powstaje stosunek pracy.
    Zgodnie z art. 22 § 1 ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r., poz.
    277, dalej: „KP”)
      Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy
      określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i
      czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika
      za wynagrodzeniem.
    Praca wykonywana w ramach stosunku pracy jest świadczeniem ciągłym - zakłada
    istnienie trwałej więzi prawnej. Istota ciągłości świadczenia pracy w ramach stosunku
    pracy tkwi w tym, że zobowiązanie pracownika nie polega na jednorazowym wykonaniu
    pewnej czynności lub na wykonaniu ich zespołu składającego się na określony rezultat,
    lecz wiąże się z wykonywaniem określonych czynności w powtarzających się odstępach
    czasu, w okresie istnienia trwałej więzi łączącej pracownika z pracodawcą (wyrok SN z
    14.12.1999r., sygn. akt: I PKN 451/99).
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że planowane zatrudnienie przez Spółkę
    pracownika na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony świadczy, iż Państwa
    intencją jest współpraca z dłuższą perspektywą i z pewnością nie będzie miała charakteru
    tymczasowego.
    W rezultacie, uwzględniając przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, w
    ocenie organu, wbrew Państwa twierdzeniu, będziemy mieli do czynienia z powstaniem

    stałej placówki. Państwa działalność na terytorium Polski spełnia, co do zasady, warunki
    istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności
    powierzchni oraz jej stałego charakteru.
    Uznanie, że w przedmiotowej sprawie powstanie stała placówka pociąga za sobą
    konieczność ustalenia, czy nie znajdzie do niej zastosowania wyłączenie o jakim mowa w
    powołanym wcześniej art. 5 ust. 4 lit. f) UPO.
    Zdaniem organu i wbrew Państwa twierdzeniu, praca wykonywana przez Pracownika, o
    którym mowa we wniosku, nie powinny być kwalifikowane do czynności o charakterze
    pomocniczym względem głównej działalności Spółki.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie
    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych
    wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Jak wynika z wniosku podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest realizacja usług
    prawnych rzeczników patentowych.
    Zgodnie z Państwa wskazaniem, do obowiązków Pracownika należeć będzie realizacja
    zadań w zakresie obsługi administracyjno-prawnej spraw prowadzonych przez Spółkę, m.
    in:
        Przygotowywanie projektów wniosków o rejestrację patentów europejskich w
        Europejskim Urzędzie Patentowym z wykorzystaniem formularzy urzędowych na
        podstawie dokumentacji od klienta,
        Skompletowanie dokumentacji (załączników) do wniosków o rejestrację, znaków
        towarowych, wzorów użytkowych na podstawie dokumentacji od klienta,
        Obsługa korespondencji przychodzącej z Europejskiego Urzędu Patentowego w
        formie elektronicznej: archiwizacja, przekazywanie do klienta wraz z informacją o
        wymaganych działaniach w sprawie i obowiązujących terminach,
        Przygotowywanie i przesyłanie klientom za pośrednictwem korespondencji e-mail
        w języku angielskim informacji o aktualnym statusie rozpatrywania przez właściwy
        urząd patentowy zgłoszenia złożonego przez Spółkę w imieniu klienta,
        Monitorowanie terminów wewnętrznych i urzędowych ustalonych w sprawach
        prowadzonych przez Spółkę, np. przypominanie o upływającym terminie w sprawie,
        Przygotowywanie dokumentów rozliczeniowych na podstawie szablonów
        wykorzystywanych w Spółce i umieszczonych w systemie obsługi spraw (faktur, not
        obciążeniowych) za usługi Spółki i przekazywanie ich klientom po akceptacji
        rzecznika patentowego.

    Praca Pracownika będzie wykonywana za pośrednictwem wewnętrznego systemu
    operacyjnego Spółki, który jest zlokalizowany w Monachium, do którego Pracownik będzie
    logował się za pomocą własnego indywidualnego loginu i hasła, korzystając z
    zabezpieczonego połączenia internetowego VPN, którego administratorem jest Spółka. Po
    zalogowaniu się do systemu Pracownik będzie miał dostęp do: akt spraw prowadzonych
    przez Spółkę, archiwizowanych w formie elektronicznej oraz korespondencji e-mailowej
    (oficjalny adres e - mail kancelarii i osobisty adres pracownika). Spółka w kraju siedziby
    (Niemcy) nie zatrudnia pracownika, który wykonuje analogiczne czynności/ obowiązki,
    które ma wykonywać osoba zatrudniona w Polsce. W kraju siedziby personel zatrudniony
    w kancelarii posiada specjalistyczne wykształcenie oraz zdany państwowy egzamin, który
    jest wymagany do świadczenia usług kancelarii rzeczników patentowych na terenie
    Niemiec. Spółka zakłada, że Pracownik będzie wykonywał prace zlecone w zależności od
    potrzeb poszczególnych rzeczników patentowych w zakresie prowadzonych przez nich
    spraw w imieniu kancelarii.
    Biorąc pod uwagę powyższy zakres obowiązków, zdaniem organu i wbrew temu co
    Państwo twierdzą, czynności które będą podejmowane przez Pracownika działającego na
    terytorium Polski nie powinny być kwalifikowane do czynności o charakterze
    pomocniczym (przygotowawczym). Pracownik który będzie wykonywał opisane we
    wniosku zadania na terytorium Polski w systemie Home Office w sposób zdalny, będzie
    bowiem realizował szereg obowiązków w celu zrealizowania usług świadczonych przez
    Spółkę, a w konsekwencji osiągnięcia przez Państwa przychodów z zasadniczej działalności
    gospodarczej.
    Sami Państwo wskazują cyt. „W Szczególności podkreślić należy, że pracownicy Spółki
    zatrudnieni są na stanowiskach administracyjnych, wspierając od strony administracyjnej i
    technicznej realizację umów z klientami (...)”
    Podkreślenia również wymaga, iż Spółka w kraju siedziby (Niemcy) nie zatrudnia
    pracownika, który wykonuje analogiczne czynności/obowiązki, które ma wykonywać osoba
    zatrudniona w Polsce. Zatem, Pracownik ten, co wynika z wniosku, odpowiedzialny będzie
    za wsparcie innych pracowników z niemieckiej siedziby Spółki w bieżącej obsłudze
    klientów Spółki.
    Z pewnością stała placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako
    całości, nie prowadzi działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym
    (punkt 24 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji, zob. również wyrok NSA z 4
    kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1864/10). Zatem, jak już wskazano zakład powstanie, jeżeli
    oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność
    zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Działania Spółki w kraju siedziby (na terytorium Niemiec) i Pracownika, który będzie
    realizował czynności w zakresie obsługi administracyjno-prawnej spraw prowadzonych
    przez Spółkę na terytorium Polski będą ściśle połączone i będą stanowiły istotną część
    działalności przedsiębiorstwa jako całości. Mając na uwadze cel w postaci wsparcia całego
    procesu realizacji umów z klientami, nie można twierdzić, że stała palcówka jest
    utrzymywana wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej
    działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.
    Zarówno działalność Pracownika, który będzie wykonywał swoje obowiązki w Polsce, jak i
    działalność Spółki w siedzibie w Niemczech sprowadzają się do realizacji umowy z
    klientem w zakresie świadczenia usług prawnych, w tym usług rzeczników patentowych. W
    sytuacji takiej, stała placówka jaką będzie działalność podejmowana przez polskiego
    Pracownika w ramach wymienionych obowiązków pracowniczych nie może korzystać z
    przywilejów wynikających z treści art. 5 ust. 5 lit. f) UPO.

    Zatem, w analizowanej sprawie nie można mówić o przygotowawczym lub pomocniczym
    charakterze Państwa działalności na terytorium Polski za pośrednictwem ww. Pracownika
    w odniesieniu do działalności Państwa Spółki. Pracownik, który ma być zatrudniony w
    Polsce będzie wykonywał zasadniczą działalność gospodarczą Spółki.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela, o której mowa w
    wyżej powołanym art. 5 ust. 5 UPO, stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych
    wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 UPO. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać
    istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 UPO. Jeśli w wyniku
    zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania zakładu, to nie ma konieczności
    badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy niezależne od
    reprezentowanego przedsiębiorstwa oraz jakimi dysponują pełnomocnictwami.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz opis sprawy, należy wskazać, że Spółka
    będzie posiadała na terytorium Polski zagraniczny zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w rozumieniu art. 5 Umowy
    między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, a w
    konsekwencji będzie podlegała w Polsce obowiązkowi podatkowemu na gruncie ustawy
    CIT od dochodów osiąganych przez ten zakład.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/ zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych,
    wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały
    wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte
    są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast
    organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się
    wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają
    możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 zakres
        przedmiotowy ustawy ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
        usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.