Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.693.2025.2.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-07
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT z faktury dotyczącej zakupu
apartamentu.
Słowa kluczowe: najem-najem mieszkań
odliczenia-prawo do odliczenia
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Zgłoszenie
rejestracyjne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 25 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący prawa do odliczenia podatku VAT z faktury dotyczącej zakupu
    apartamentu. Uzupełniła go Pani pismem z 23 września 2025 r. (wpływ 29 września 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni pragnie zakupić apartament, który następnie będzie Jej służył w całości
    do wykonywania czynności opodatkowanych stawką podatkową VAT w wysokości 23%
    (najem). Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej i nie zamierza jej
    prowadzić po zakupie apartamentu.
    Apartament zostanie zakupiony wspólnie z mężem Wnioskodawczyni jako współwłasność
    majątkowa małżeńska, co potwierdzi stosowna umowa w formie aktu notarialnego.
    Niemniej usługi najmu krótkoterminowego Wnioskodawczyni będzie świadczyć
    samodzielnie, gdyż mąż Wnioskodawczyni prowadzi własną działalność w postaci
    gospodarstwa rolnego, gdzie rozlicza się jako podatnik VAT.
    Za zakup mieszkania Wnioskodawczyni miałaby otrzymać fakturę bez numeru NIP, gdyż
    nie prowadzi działalności gospodarczej jak wskazano powyżej.
    Świadczenie przez Wnioskodawczynię usług najmu krótkoterminowego rozpoczęłoby się
    natychmiast po zawarciu wyżej wymienionej umowy najmu. Rozliczenia Wnioskodawczyni
    prowadziłaby zryczałtowanym podatkiem dochodowym stawką 8,5%, z zerowym VAT-em
    na fakturach jako osoby fizyczne.
    Wnioskodawczyni dokonałaby zarejestrowania się w charakterze podatnika VAT czynnego
    poprzez zgłoszenie rejestracyjne VAT-R. Najem wyżej wymienionego apartamentu dla

    Wnioskodawczyni stanowiłby jedyną działalność podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Następnie Wnioskodawczyni dokonałaby złożenia wniosku o zwrot podatku VAT z wyżej
    wymienionej transakcji zakupu apartamentu tak, aby rzeczywisty koszt apartamentu jaki
    poniesie odpowiadał jego wartości netto.
    Po upływie do 180 dni dokonano by zwrotu podatku VAT na rzecz Wnioskodawczyni.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    W pierwszej kolejności Wnioskodawczyni oświadcza, że jeżeli chodzi o wskazanie czy
    umowy najmu apartamentu będą podpisane wyłącznie przez Nią czy również przez Jej
    męża to Wnioskodawczyni oświadcza, że umowy te nie będą podpisywane zarówno przez
    Wnioskodawczynię jak i Jej męża. Po dokonaniu zakupu nieruchomości, wyłącznie
    Wnioskodawczyni dokona zawarcia umowy dzierżawy lokalu z przedsiębiorstwem
    zajmującym się profesjonalną obsługą wyżej wymienionej nieruchomości w celach najmu
    krótkoterminowego. To podmiot trzeci będzie dokonywał zawarcia poszczególnych umów
    najmu z odbiorcami końcowymi usług najmu, a Wnioskodawczyni zawrze jedną umowę
    dzierżawy z podmiotem obsługującym najem krótkoterminowy. Czynsz dzierżawny w
    takim wypadku będzie ściśle związany z kwotą przychodu netto uzyskanego w danym
    miesiącu z wynajmu nieruchomości.
    Celem Wnioskodawczyni jest świadczenie usług najmu nieruchomości za pośrednictwem
    przedsiębiorstwa trzeciego, z którym będzie Ją łączyć umowa dzierżawy. Najem przez
    wyżej wymienione przedsiębiorstwo trzecie będzie zawierany na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej.
    W kwestii świadczenia usług najmu krótkoterminowego sklasyfikowanego w PKWiU pod
    symbolem 55 Wnioskodawczyni oświadcza, że Jej celem jest świadczenie takich usług ale
    nie bezpośrednio - jak wskazała powyżej. Odbywać się to będzie za pośrednictwem
    podmiotu obsługującego wynajem lokalu, któremu to Wnioskodawczyni lokal wydzierżawi.
    Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku
    Czy Wnioskodawczyni - nie prowadząc działalności gospodarczej - będzie posiadała w
    opisanym stanie faktycznym uprawnienie do odliczenia podatku VAT za zakup
    apartamentu tak, aby jego realny koszt dla Wnioskodawczyni równał się z kwotą netto
    jego zakupu?
    Pani stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że będzie posiadała prawo - nabywając apartament
    /lokal w opisanym stanie faktycznym - do pełnego odliczenia podatku VAT niezależnie od
    tego, czy prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Urzędzie
    Gminy, czy też takiej działalności nie prowadzi. Tym samym nabywając apartament/lokal
    realnie poniesie jedynie jego koszt w wartości netto.
    Wedle najlepszej wiedzy Wnioskodawczyni osoby fizyczne nieprowadzące działalności
    gospodarczej mają możliwość skorzystania z odliczenia podatku VAT oraz uzyskania
    zwrotu podatku VAT bez obowiązku rejestrowania działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w
    zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    W ocenie Wnioskodawczyni wykonywanie opodatkowanych czynności najmu w niewielkiej
    skali - dodatkowo za pośrednictwem podmiotu trzeciego - wyłącznie przez osobę
    Wnioskodawczyni z wyłączeniem Jej męża nie będzie wiązać się z obowiązkiem
    rejestrowania działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o
    swobodzie działalności gospodarczej.

    Warunkiem uzyskania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, a co za tym idzie ubiegania się o zwrot podatku VAT, jest używanie
    przedmiotowego apartamentu/lokalu w całości do wykonywania przez Wnioskodawczynię
    czynności opodatkowanych stawką podatkową VAT w wysokości 23% (najem/dzierżawa).
    Zdaniem Wnioskodawczyni, wymóg ten Ona spełnia, gdyż nie będzie wykorzystywała
    lokalu na własne potrzeby. Na powyższe nie będzie wpływał fakt, że mąż
    Wnioskodawczyni wykonuje działalność rolniczą, w ramach której występuje jako czynny
    podatnik podatku VAT.
    Aby skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przy zakupie apartamentu/lokalu należy zarejestrować się w charakterze
    podatnika VAT czynnego. W tym celu, zgodnie z art. 96 ust. 1 Ustawy VAT, konieczne
    będzie złożenie w urzędzie skarbowym właściwym według miejsca wykonywania czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgłoszenia rejestracyjnego
    VAT-R.
    Jeżeli chodzi o opis zdarzenia przyszłego to tak jak Wnioskodawczyni opisała, zamierza
    Ona dokonać zakupu apartamentu/lokalu mieszkalnego, który następnie zostanie w
    całości przeznaczony do wykonywania czynności opodatkowanych stawką podatkową VAT
    w wysokości 23%. Lokal zostanie wydzierżawiony przedsiębiorstwu trzeciemu, które we
    własnym imieniu i na własny rachunek będzie zawierało z osobami fizycznymi umowy
    najmu krótkoterminowego, następnie płacąc czynsz dzierżawny w wysokości określonego
    procenta miesięcznego przychodu z takiego wynajmu. Świadczenie tak opisanych usług
    najmu krótkoterminowego z wykorzystaniem nieruchomości Wnioskodawczyni zostałoby
    rozpoczęte bezpośrednio po dokonaniu zakupu tejże nieruchomości. Rozliczenia z
    przychodu uzyskanego z takiej dzierżawy Wnioskodawczyni dokonano by zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym stawką 8,5%, z zerowym VAT-em na fakturach jako osoby
    fizyczne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej: ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć
    przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które
    wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu
    będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy
    czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług,
    to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność
    podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za
    usługę).

    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Jedną z generalnych zasad na gruncie podatku od towarów i usług jest bowiem to, że
    czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdy wykonane są przez podatnika.
    Z treści art. 15 ust. 1 wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Należy wskazać, że umowa najmu jak i umowa dzierżawy są cywilnoprawnymi umowami
    nakładającymi na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę/dzierżawcę – określone
    przepisami obowiązki.
    Na podstawie art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Natomiast na mocy art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem/dzierżawa jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną,
    odpowiednikiem świadczenia wynajmującego/wydzierżawiającego, polegającego na
    oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy/dzierżawcy, polegające na płaceniu
    umówionego czynszu. Zatem oddanie w ramach umowy najmu/dzierżawę osobie trzeciej
    nieruchomości lub rzeczy skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie
    podmiotu dokonującego wynajmu/dzierżawy.
    W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu, czy
    dzierżawy niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował, czy nie i
    niezależnie od tego czy przedmiot najmu (dzierżawy) stanowi w jego działalności środek
    trwały.
    Zatem najem/dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony/a jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

    Należy wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała
    niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Natomiast, ustrój majątkowy małżeński, definiowany jako sytuacja prawna małżonka
    wobec majątku drugiego małżonka, regulują przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. –
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym.
    W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Stosownie do art. 36 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub
      prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie
      przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących
      czynności.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

    W Pani sprawie w pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że małżeństwo nie należy do
    żadnej kategorii podmiotów wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy.
    Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną
    sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od
    towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej
    opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość
    interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami,
    regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres
    praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Jeżeli zatem, przedmiotem
    świadczenia usług jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów
    i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który
    dokonuje tego świadczenia we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej).
    Z opisu sprawy wynika, że pomiędzy Panią a Pani mężem istnieje ustawowa wspólność
    małżeńska. Do majątku wspólnego zamierzają Państwo kupić apartament, który następnie
    będzie dzierżawiony podmiotowi trzeciemu obsługującemu najem krótkoterminowy ww.
    nieruchomości na rzecz osób fizycznych. Umowa dzierżawy z podmiotem trzecim zawarta
    zostanie wyłącznie przez Panią. Wskazała Pani, że nie prowadzi Pani działalności
    gospodarczej i nie zamierza jej Pani prowadzić po zakupie apartamentu.
    Z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej
    należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku
    decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów
    lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie
    ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość
    wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które
    charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    W konsekwencji, na podstawie przepisów ustawy i podatku od towarów i usług,
    dzierżawiąc apartament na rzecz podmiotu trzeciego będzie Pani prowadziła działalność
    gospodarczą, bez względu na to, czy zarejestruje ją Pani w Urzędzie Gminy. Skoro stroną
    umowy dzierżawy apartamentu będzie wyłącznie Pani, to w kontekście powołanych
    przepisów ustawy, dzierżawa ta stanowić będzie, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne
    świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, będzie Pani podatnikiem podatku VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu dzierżawy apartamentu będącego we
    współwłasności małżeńskiej.
    Pani wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku VAT z faktury dokumentującej
    nabycie apartamentu.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:

      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usług.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    W myśl art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
      towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową
      netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
      netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją,
      bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a,
      7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem.
    Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego
    zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych
    przepisami prawa.
    Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna
    zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste
    zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy
    transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien
    wynikać z zawartej umowy.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.
    Jak już wcześniej wskazano, faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym.
    Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym
    zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli
    odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za
    prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje zdarzenie gospodarcze, które w
    ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami.
    Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki
    merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie
    lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia
    wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.
    Ponadto na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    W myśl art. 96 ust. 1 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Na podstawie art. 96 ust. 3 ustawy:

      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    Przepis art. 96 ust. 4 ustawy:
      Naczelnik urzędu skarbowego, po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym, rejestruje podatnika jako:
      1) „podatnika VAT czynnego”,
      2) „podatnika VAT zwolnionego” - w przypadku podatnika, o którym mowa w:
      a) ust. 3 i 3c,
      b) art. 113a ust. 1, jeżeli złożył zawiadomienie w celu rejestracji jako podatnik VAT
      UE
      - i na jego wniosek potwierdza to zarejestrowanie.
    Zatem, rejestracji należy dokonać przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej
    w art. 5 ustawy. Rejestracja następuje w momencie zgłoszenia rejestracyjnego, tj. złożenia
    w urzędzie skarbowym druku VAT-R. Z tym momentem podmiot uzyskuje formalne
    znamiona statusu podatnika podatku od towarów i usług.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    natomiast wówczas, gdy zostaną spełnione następujące warunki, tzn. odliczenia tego
    dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których
    nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Zatem w każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, jest wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Z wniosku wynika, że wraz z mężem zamierza Pani nabyć apartament, która to czynność
    zostanie udokumentowana fakturą bez Pani numer NIP. Po zakupie apartamentu zawrze
    Pani umowę dzierżawy tego lokalu z podmiotem trzecim. W związku z powyższą
    czynnością zarejestruje się Pani jako podatnik VAT czynny poprzez złożenie zgłoszenia
    rejestracyjnego VAT-R.
    Należy jeszcze raz wskazać, że prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z
    faktury uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1
    ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Przepis art. 88 ustawy enumeratywnie określa listę przypadków, w których podatnik został
    pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jednakże
    nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości (braku NIP nabywcy) jako przesłanki
    negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego (w sytuacji, gdy
    faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze).
    Odnosząc się zatem do Pani wątpliwości należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie
    będzie przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w myśl art. 86
    ust. 1 ustawy - wynikającego z faktury, dokumentującej nabycie opisanego apartamentu,
    pomimo braku na niej Pani nr NIP. Będzie Pani świadczyła usługę dzierżawy apartamentu
    na rzecz podmiotu trzeciego, którą to czynność wykonywać będzie Pani w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, i która

    podlega opodatkowaniu właściwą stawką podatku VAT. Prawo to będzie Pani
    przysługiwało, gdy zarejestruje się Pani jako podatnik VAT czynny, poprzez złożenie
    zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R.
    Tym samym, Pani stanowisko zgodnie z którym będzie posiadała Pani prawo - nabywając
    apartament/lokal w opisanym stanie faktycznym - do pełnego odliczenia podatku VAT
    niezależnie od tego, czy prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Urzędzie Gminy, czy też takiej działalności nie prowadzi, uznaję za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie art. 14b § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w
      przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz
      wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
    Zatem kwestie wysokości stawki podatku VAT są rozstrzygane w ramach wiążących
    informacji stawkowych, a nie w ramach interpretacji indywidualnych.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, Pani
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. Postępowanie w sprawie
    wydania interpretacji indywidualnej, opiera się jedynie na przedstawionym we wniosku
    opisie, a nie na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ wydający interpretację
    nie przeprowadza postępowania dowodowego.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Ponadto, w kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana
    dla Pani, należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
    został złożony przez Panią, zaznacza się, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla
    podmiotu trzeciego wynajmującego krótkoterminowo opisanym apartament osobom
    fizycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.