Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-600/11-2/SP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-09-28
Teza: Brak obowiązku wystawienia informacji PIT-8C oraz poboru zaliczki na podatek dochodowy z tytułu przychodu uzyskanego przez rezydenta Francji oddelegowanego do Polski.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania; nierezydent; oddelegowanie; pracodawca; pracownik; przychód; przychód-źródła przychodu
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 08.07.2011 r. (data wpływu 25.07.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie braku obowiązku wystawienia informacji PIT-8C oraz poboru zaliczki na podatek dochodowy z tytułu przychodu uzyskanego przez rezydenta Francji oddelegowanego do Polski – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25.07.2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie braku obowiązku wystawienia informacji PIT-8C oraz poboru zaliczki na podatek dochodowy z tytułu przychodu uzyskanego przez rezydenta Francji oddelegowanego do Polski.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca), zajmująca się sprzedażą wyłącznie samochodów marki\`(...)\` w Polsce, podejmowała różnego rodzaju działania marketingowe, sprzedażowe, logistyczne) mające na celu zwiększenie dynamiki sprzedaży towarów w warunkach silnej konkurencji na rynku. Koordynacja zarządzanie tymi procesami, z uwagi na specyfikę branży, wymaga specjalistycznej wiedzy i doboru odpowiedniego personelu na szczeblu menadżerskim. Z tego powodu, w 2010 r. zawarła ze szwajcarską spółką z grupy (dalej: Usługodawca) umowę na zakup usług zarządzania, reprezentacji i innych usług doradczych (dalej: Umowa) świadczonych na bieżąco w ustalonym okresie.

Zgodnie z Umową, w celu wykonania przedmiotowych usług (dalej: Usługi), Usługodawca udostępnił swojego wysoko wykwalifikowanego pracownika obywatela francuskiego do pracy w Polsce (dalej: Oddelegowany) na okres trwania Umowy. Oddelegowany pozostając w stosunku pracy z Usługodawcą objął funkcję dyrektora generalnego Spółki, którego kompetencje obejmowały m.in. wytyczanie strategii działania Spółki oraz nadzór nad jej implementacją, wdrażanie zasad i procedur pozwalających Spółce na realizację jej założeń finansowych, a także rozwijanie relacji ze strategicznymi klientami Spółki. Jednocześnie, w celu efektywnego wykonywania swych prac w ramach realizowanych Usług między Spółką a Usługodawcą Oddelegowany został powołany na członka zarządu Spółki (z tytułu pełnienie funkcji członka zarządu w Spółce nie przysługiwało Oddelegowanemu żadne wynagrodzenie, czy inne świadczenia; równocześnie, Oddelegowany nie jest udziałowcem Spółki).

Oddelegowany przez okres trwania Umowy pozostaje pracownikiem Usługodawcy i nie łączy go stosunek pracy ze Spółką – wszelkie decyzje dotyczące rozwoju zawodowego Oddelegowanego, jego wynagrodzenia i pozostałych warunków zatrudnienia pozostają w wyłącznej gestii Usługodawcy. Wraz z przybyciem do Polski w związku z wykonywaniem ww. zadań, Oddelegowany przeniósł swoją najbliższą rodzinę (żonę i małoletnie dzieci) do Polski. W 2010 r. Oddelegowanego należy traktować jako francuskiego rezydenta podatkowego w świetle polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z polsko-francuską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Spółka zobowiązała się pokryć wszelkie koszty związane z wykonywanymi Usługami wynikające z udostępnienia Spółce Oddelegowanego przez Usługodawcę a niezbędne do wykonywania czynności służbowych przez Oddelegowanego w Spółce, zgodnie z zasadami fakturacji kosztów zarządzania międzynarodowym personelem obowiązującymi u Usługodawcy. W związku z tym:

*   w zamian za świadczone Usługi, Spółka była zobowiązana do wypłaty, wynagrodzenia Usługodawcy (dalej: Wynagrodzenie), które zostało ustalone jako suma wskazanych w Umowie elementów, w tym m.in. wynagrodzenia Oddelegowanego wynikającego z umowy o pracę, innych wydatków lub kosztów Usługodawcy związanych z udostępnieniem Oddelegowanego zgodnie z zasadami obowiązującymi u Usługodawcy oraz określonej marży doliczonej do łącznej kwoty elementów stanowiących Wynagrodzenie; Wynagrodzenie było fakturowane w odniesieniu do okresu ujętego na fakturze, przelewem bankowym na rachunek wskazany przez Usługodawcę.
*   jednoczenie, Spółka zobowiązała się w tej Umowie zapewnić Oddelegowanemu i członkom jego rodziny (tj. małżonkowi i dzieciom) określone w Umowie świadczenia (i pokrywa ich koszty) bezpośrednio związane z wykonywaniem obowiązków służbowych Oddelegowanego w Polsce (dalej: Koszty Lokalne); Koszty Lokalne nie zostały uregulowane w umowie o pracę między Oddelegowanym a Usługodawcą; Koszty Lokalne poniesione przez Spółkę nie podlegały refakturowaniu na Usługodawcę, a Spółka była zobowiązana do comiesięcznego informowania Usługodawcy o pełnej kwocie tych kosztów.

Do Kosztów Lokalnych zaliczono:

1.  koszty zakwaterowania Oddelegowanego i jego rodziny (w Umowie postanowiono, że te koszty nie mogą przekroczyć określonego progu finansowego wyznaczonego w oparciu o ustalone kryteria), przy czym Spółka zawarła odpowiednią umowę najmu z właścicielem budynku mieszkalnego; w celu wyboru odpowiedniego lokum dla Oddelegowanego Spółka poniosła koszt prowizji dla agencji pośrednictwa nieruchomości zgodnie z zobowiązaniem Spółki; koszty te były udokumentowane fakturami wystawianymi na Wnioskodawcę;
2.  koszty samochodu służbowego przydzielonego przez Spółkę Oddelegowanemu zgodnie z zasadami wewnętrznego regulaminu Spółki przyznawania samochodów służbowych;
3.  koszty nauki języka polskiego Oddelegowanego (w ramach szkolenia zawodowego) i jego małżonka (do wysokości kosztu kursu grupowego);
4.  koszty czesnego w związku z edukacją małoletnich dzieci Oddelegowanego w szkole podstawowej w Polsce zgodnie z limitami obowiązującymi w szkole francuskiej;
5.  koszty ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej Oddelegowanego wykonującego usługi na podstawie Umowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy poniesione przez Spółkę w 2010 r. Koszty Lokalne wynikające z umowy stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodu?
2.  Czy wartość Kosztów Lokalnych ponoszonych przez Spółkę w związku z realizacją Umowy stanowiła po stronie Oddelegowanego i członków jego najbliższej rodziny przychód podlegający opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji czy Spółka miała obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy oddelegowanego z tytułu przychodu z art. 13 pkt 7 ustawy o PDOF albo czy Spółka miała tylko obowiązek wystawienia deklaracji PIT-8C z tytułu przychodu z art. 20 ust. 1 ustawy o PDOF dla oddelegowanego i członków jego rodziny?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest wykładnia przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) – w odniesieniu do pytania oznaczonego Nr 2.

Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją (w odniesieniu do pytania oznaczonego Nr 1).

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zdaniem Wnioskodawcy Spółka nie miała obowiązku poboru zaliczek na PIT Oddelegowanego z tytułu przychodu z art. 13 pkt 7 ustawy o PDOF, a także nie miała obowiązku wystawienia deklaracji PIT-8C w związku ponoszeniem Kosztów Lokalnych a)-e) w związku z realizacją Umowy, gdyż ich wartość nie stanowiła po stronie Oddelegowanego oraz członków jego najbliższej rodziny przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowy od osób fizycznych.

W pierwszej kolejności Spółka wskazała, że wymienione w punktach a) – e) Koszty Lokalne zostały przewidziane w Umowie między Spółką a Usługodawcą jako warunek wykonywania w Polsce przez Oddelegowanego zamówionych Usług od Usługodawcy, a przez to, stały się pośrednio elementem wynagrodzenia za usługi dla Usługodawcy – oznacza to, że pokrywanie przez Spółkę Kosztów Lokalnych nie stanowiło elementu wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę Oddelegowanego z usługodawcą (w Umowie o pracę Usługodawca nie przewidział takich świadczeń dla Oddelegowanego), ale należy ten obowiązek traktować jako uzupełnienie wynagrodzenia za usługi dla usługodawcy w związku z tym, już na etapie analizy można wykluczyć możliwość uznania, że koszty lokalne mogłyby stanowić potencjalny przychód ze stosunku powołania na stanowisko członka zarządu.

Przyjazd i pobyt Oddelegowanego w Polsce w 2010 r. miały charakter tymczasowy, związany ściśle z wykonywaniem jego obowiązków służbowych w Polsce (oddelegowany po wykonaniu pracy ma zamiar powrócić do Francji, gdzie posiada nieruchomość, rodzinę itp.). Zapewnienie, zgodnie z umową dla oddelegowanego przez Spółkę poszczególnych ułatwień wymienionych w punktach a)-e) miało spowodować większą dostępność i zaangażowanie oddelegowanego w Polsce poprzez stworzenie dla niego takich warunków pracy (np. dostępność samochodu służbowego, nauki języka polskiego) i życia (np. dostępność mieszkania, bliskość rodziny, atmosfera asymilacji rodziny w obcym kraju), które umożliwią mu efektywne wykonywanie funkcji dyrektora generalnego Spółki w Polsce, tj. wykonywanie obowiązków służbowych. Biorąc pod uwagę okoliczności, że funkcjonowanie na głównym stanowisku zarządzającym Spółki w oddaleniu od najbliższej rodziny mogłoby oddziaływać w dłuższej perspektywie negatywnie na postawę oddelegowanego w pracy, w oparciu o zdobyte doświadczenia w międzynarodowym wynajmie pracowników usługodawca zapewnił w samej Umowie obowiązek Spółki do zapewnienia warunków, które pozwolą przeciwdziałać takim postawom, umożliwią Oddelegowanemu i jego rodzinie choćby częściową asymilację w trakcie przebywania w Polsce na czas trwania Umowy. W związku z tym, należy stwierdzić, że zapewnione przez Spółkę dla Oddelegowanego i jego rodziny ułatwienia wymienione w punktach a)-e) nie miały celu przysporzenia osobistego, ale zagwarantowanie określonych standardów pracy i życia dla osób pełniących funkcję zarządcze, a przez to zapewnienie efektywnego wykonywania usług między Spółką a Usługodawcą na podstawie Umowy.

W takim przypadku trudno przyjąć, aby Oddelegowany odnosił korzyści majątkowe poprzez pokrywanie przez Spółkę Kosztów Lokalnych – aby można było mówić o powstaniu przychodu po stronie Oddelegowanego w sytuacji opisanej w pytaniu, należałoby wykazać, iż beneficjentem zapewnianych świadczeń jest sam Oddelegowany, nie zaś Spółka, na rzecz której ów Oddelegowany winien działać. Warto zaznaczyć, że w opisanym stanie faktycznym ponoszenie Kosztów Lokalnych warunkowało na podstawie umowy zawartej z Usługodawcą możliwość czerpania przez wnioskodawcę korzyści z efektów pracy Oddelegowanego. W konsekwencji zdaniem Spółki w sytuacji Oddelegowanego i jego rodziny nie doszło również do otrzymania przez nich nieodpłatnego świadczenia, gdyż pokrywane przez Spółkę Koszty Lokalne były częścią ekwiwalentu przekazywanego Usługodawcy za świadczone usługi poprzez Oddelegowanego.

Takie samo stanowisko w podobnej sprawie zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji podatkowej z dnia 28 marca 2011 r. Nr IPPB4/415-9/11-2/SP i z dnia 28 marca 2011 r. Nr IPPB4/415-10/11-2/SP.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Zasady poboru przez płatników w Polsce zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, które uzyskują przychody z działalności wykonywanej osobiście (w tym od przychodów otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu ich powołania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych) i obowiązki tych płatników regulują m.in. przepisy art. 41 i 42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Jak wynika z treści art. 41 ust. 4 ustawy, płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a i 13 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 5. Natomiast w myśl art. 42 ust. 1 ww. ustawy płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.

Zgodnie z art. 42 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.

Na mocy art. 42 ust. 2 tej ustawy, w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa:

1.  w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika – imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru;
2.  w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych – imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4.

Ponadto zgodnie z art. 42a ww. ustawy osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52 i art. 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru (PIT-8C) o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż między Wnioskodawcą (Spółką) a szwajcarską spółką (Usługodawcą) została zawarta umowa na zakup usług zarządzania, reprezentacji i innych usług doradczych. Zgodnie z umową, w celu wykonania przedmiotowych usług, Usługodawca udostępnił swojego wysoko wykwalifikowanego pracownika obywatela francuskiego do pracy w Polsce (Oddelegowany) na okres trwania umowy. Oddelegowany pozostając w stosunku pracy z Usługodawcą objął funkcję dyrektora generalnego Spółki, którego kompetencje obejmowały m.in. wytyczanie strategii działania Spółki oraz nadzór nad jej implementacją, wdrażanie zasad i procedur pozwalających Spółce na realizację jej założeń finansowych, a także rozwijanie relacji ze strategicznymi klientami Spółki. W celu efektywnego wykonywania swych prac w ramach realizowanych Usług między Spółką a Usługodawcą Oddelegowany został powołany na członka zarządu Spółki (z tytułu pełnienie funkcji członka zarządu w Spółce nie przysługiwało Oddelegowanemu żadne wynagrodzenie, czy inne świadczenia; równocześnie, Oddelegowany nie jest udziałowcem Spółki). Oddelegowany przez okres trwania Umowy pozostaje pracownikiem Usługodawcy i nie łączy go stosunek pracy ze Spółką – wszelkie decyzje dotyczące rozwoju zawodowego Oddelegowanego, jego wynagrodzenia i pozostałych warunków zatrudnienia pozostają w wyłącznej gestii Usługodawcy.

Spółka zobowiązała się pokryć wszelkie koszty związane z wykonywanymi Usługami wynikające z udostępnienia Spółce Oddelegowanego przez Usługodawcę a niezbędne do wykonywania czynności służbowych przez Oddelegowanego w Spółce, zgodnie z zasadami fakturacji kosztów zarządzania międzynarodowym personelem obowiązującymi u Usługodawcy. W zamian za świadczone Usługi, Spółka była zobowiązana do wypłaty, wynagrodzenia Usługodawcy.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż skoro – jak stwierdzono we wniosku – Wnioskodawcę nie łączy z Oddelegowanym stosunek pracy, wszelkie decyzje dotyczące rozwoju zawodowego Oddelegowanego, jego wynagrodzenia i pozostałych warunków zatrudnienia pozostają w wyłącznej gestii Usługodawcy (spółki szwajcarskiej), a z tytułu pełnienie funkcji członka zarządu w Spółce nie przysługiwało Oddelegowanemu żadne wynagrodzenie, czy inne świadczenia, zatem Wnioskodawca w świetle powołanego wyżej art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie występuje w roli płatnika i nie jest zobowiązany do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu przychodu, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z treści wniosku nie wynika, aby Wnioskodawca przekazywał bezpośrednio Oddelegowanemu jakiekolwiek świadczenia. To oznacza, że po stronie Wnioskodawcy nie wystąpi również obowiązek wystawienia informacji PIT-8C o przychodach z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul.1-ego Maja 10, 09-402 Płock.