Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.983.2024.1.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki; majątek-majątek prywatny; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 12 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, która nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie
    jest czynnym podatnikiem VAT. Obecnie posiada miejsce zamieszania na Sri Lance. Mąż
    Wnioskodawczyni (obywatel Sri Lanki) pracował w organizacjach humanitarnych w latach
    od 1990 - 1995 oraz 2000 - 2018 (tj. w okresie trwania wojny domowej oraz po jej
    zakończeniu), w związku z tym Wnioskodawczyni zamieszka na stałe z mężem na Sri
    Lance. Działalność męża w organizacjach charytatywnych, sytuacja polityczna oraz
    ograniczenia wizowe sprawiły, że Wnioskodawczyni przez wiele lat przebywała głównie na
    Sri Lance, gdzie poświęciła się wychowaniu trójki dzieci i nauczaniu domowemu ze
    względu na wojnę domowa. W związku z powyższym Wnioskodawczyni na ten moment
    nie może liczyć na otrzymanie emerytury, z której mogłaby się utrzymać. Obecne
    utrzymanie zapewnia emerytura męża w wysokości 730 euro miesięcznie. Mąż jest w
    podeszłym wieku (68 lat), jest po operacji bypassów i zmaga się z chroniczną chorobą
    nerek. Wnioskodawczyni planuje powrót na stałe do kraju.
    W 1989 r. Wnioskodawczyni nabyła działkę budowlaną w miejscowości (...). Następnie po
    28 latach we wrześniu 2017 r. działka została sprzedana z majątku prywatnego
    Wnioskodawczyni. Uzyskane środki ze sprzedaży działki Wnioskodawczyni przeznaczyła na
    pokrycie kosztów ślubu syna.
    W 2000 r. Wnioskodawczyni w wyniku rozwiązania spółki cywilnej nabyła prawo do lokalu
    użytkowego o powierzchni 35,2 m2 przy ul. (...) w (...). W marcu 2022 r. Wnioskodawczyni
    sprzedała lokal z majątku prywatnego.
    W 2003 r. Wnioskodawczyni wraz z kuzynką oraz mężem kuzynki nabyli działkę rolną nr 1
    położoną w (...). Udziały w nieruchomości Wnioskodawczyni nabyła od osoby fizycznej,
    transakcja nie była opodatkowana podatkiem VAT. Następnie działka gruntu nr 1, na
    podstawie decyzji nr (...) z dnia (...) 2019 r., została podzielona na działkę gruntu nr 2 oraz
    3. Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa nabywcy działki (by ten mógł występować w
    jej imieniu i szybciej przystąpić do realizacji inwestycji) nie będąc świadoma, iż może to
    wpłynąć na konieczność opodatkowania sprzedawanej działki podatkiem od towarów i
    usług.
    Finalnie obie działki zostały sprzedane inwestorowi, a ostateczny akt notarialny został
    podpisany w listopadzie 2022 r. Transakcja sprzedaży została opodatkowana podatkiem
    VAT. W związku ze sprzedażą działek nr 2 oraz 3 Wnioskodawczyni zapłaciła podatek VAT
    od sprzedaży. Środki uzyskane ze sprzedaży działek w (...) oraz ze sprzedaży lokalu w (...)
    Wnioskodawczyni przeznaczyła w maju 2023 r. na zakup mieszkania (...) o pow. 53 m2 w
    pobliżu mieszkania siostry, w którym planuje zamieszkać po powrocie do kraju.
    W posiadaniu Wnioskodawczyni zostały obecnie m.in. dwie niezabudowane działki przy ul.
    (...) - nr 4 i nr 5, które zostały nabyte do majątku prywatnego Wnioskodawczyni w 1999 r.
    (dalej łącznie jako: Grunty). Grunty zostały zakupione przez Wnioskodawczynię z
    oszczędności oraz ze środków uzyskanych od ojca po sprzedaży domu rodzinnego
    (owdowiały ojciec Wnioskodawczyni sprzedał dom rodzinny (...) i podjął decyzję o podziale
    środków ze sprzedaży ze względu na zawarcie drugiego małżeństwa). Wskazane Grunty
    zostały nabyte do majątku prywatnego, osobistego Wnioskodawczyni (nie stanowią
    majątku wspólnego z Mężem). W momencie zakupu obie działki były sklasyfikowane jako
    grunty rolne. Zakup nie był opodatkowany na gruncie podatku od towarów i usług.
    Intencją Wnioskodawczyni przy nabyciu gruntu nie była późniejsza odsprzedaż lub inne
    cele inwestycyjne. Celem Wnioskodawczyni nie było również wykorzystywanie Gruntów w
    działalności gospodarczej, ani w ramach żadnej innej działalności zarobkowej.
    Wnioskodawczyni pragnie podkreślić, iż nabywając Grunty zakładała ich wykorzystanie w
    przyszłości na prywatny cel mieszkaniowy własny lub swoich dzieci. Lokalizacja działki nie
    była przypadkowa i miała dla Wnioskodawczyni duże znaczenie. W bezpośrednim
    sąsiedztwie posiadał w tamtym czasie działkę bliski kuzyn Wnioskodawczyni. Grunty nie
    były nigdy wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej i nie były ujęte w
    ewidencji środków trwałych. Grunty te nie były również wykorzystywane do uzyskania z

    nich przychodu, nigdy nie były przedmiotem odpłatnego najmu czy odpłatnej dzierżawy.
    Działki były jedynie użytkowane przez sąsiadującego w tamtym czasie z działką kuzyna
    Wnioskodawczyni, wieloletniego rolnika, na podstawie porozumienia w latach 1999-2007
    r., a Wnioskodawczyni nie pobierała w zamian żadnych opłat.
    Wnioskodawczyni wiązała swoje przyszłe plany z nabytym Gruntem, jednak kwestie
    osobiste, przeprowadzka na Sri Lankę oraz aktualna sytuacja ekonomiczna wymusiły na
    Wnioskodawczyni zmianę planów związanych z zakupioną ziemią. Zgodnie z Uchwałą Nr
    (...), która nabrała mocy prawnej (...) 2011 r. obie działki Wnioskodawczyni oraz działki
    otaczające zostały oznaczone symbolem „MN” i sklasyfikowane jako działki pod zabudowę
    jednorodzinną (w zabudowie wolnostojącej lub bliźniaczej). Wnioskodawczyni nie
    występowała o warunki zabudowy.
    W związku z potrzebą uzyskania środków finansowych na finansowanie leczenia męża
    (dializy w związku z przewlekłą chorobą nerek), zabezpieczenia środków finansowych na
    przyszłość, jak również chęci finansowego wsparcia dzieci Wnioskodawczyni zamierza
    sprzedać Grunty nabyte w 1999 r. Środki uzyskane ze sprzedaży Gruntów umożliwią
    powrót na stałe do kraju oraz pokryją wysokie koszty życia (...), gdzie zamieszkuje cała
    jeszcze żyjąca bliska i dalsza rodzina Wnioskodawczyni i gdzie Wnioskodawczyni planuje
    zamieszkać po powrocie.
    Wnioskodawczyni nie podejmowała działań mających na celu zwiększenie wartości
    Gruntów czy innych działań zmierzających do ich uatrakcyjnienia. Działki, których sprzedaż
    planuje Wnioskodawczyni nie zostały uzbrojone w media, nie dokonywano ich podziału
    ani też nie doprowadzano do nich dróg dojazdowych. Nie podejmowano również
    profesjonalnych działań marketingowych, nie zamieszczano banerów czy wizualizacji. Ze
    względu na układ dróg w nowym planie zagospodarowania przestrzennego sprzedaż obu
    działek razem ma większy sens i prawdopodobnie zapewni zainteresowanie większej ilości
    klientów. Jednakże w zależności od zainteresowania potencjalnych nabywców
    Wnioskodawczyni przewiduje możliwość sprzedaży każdej z działek osobno lub obu
    działek razem.
    W związku z planowanym powrotem na stałe do Polski po długim okresie życia za granicą
    oraz w związku z sytuacją ekonomiczną, Wnioskodawczyni planuje sprzedaż z majątku
    prywatnego ww. Gruntów. Sprzedaż wynika z potrzeby zabezpieczenia środków
    finansowych na przyszłość oraz finansowania ewentualnych kosztów powrotu do kraju,
    leczenia męża (dializy w związku z przewlekłą chorobą nerek) jak również chęci
    finansowego wsparcia dzieci. Decyzja o zbyciu Gruntów jest zatem podyktowana
    względami osobistymi.
    Wnioskodawczyni posiada również nabyte z oszczędności działki rolne:
        w 2003 r. nabyła wraz z kuzynką i jej mężem działkę nr 6 położoną w (...), następnie
        w 2010 r. doszło do częściowego zniesienia współwłasności. W tym celu konieczne
        było podzielenie działek, nieruchomość podzielono na działki nr 7, 8, 9.
        Wnioskodawczyni nabyła w całości prawo własności do działki nr 9, działkę nr 8 w
        całości nabyła kuzynka z mężem, natomiast działka nr 7 pozostaje nadal we
        współwłasności.
        w 2004 r. nabyła działkę nr 10 położoną w (...).
    Na moment planowanej sprzedaży miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni pozostanie
    bez zmian, tj. miejscem zamieszkania dla celów podatkowych pozostanie Sri Lanka.

## Pytanie

Czy dochód uzyskany przez Wnioskodawczynię z tytułu sprzedaży Gruntów (sprzedaż
    działek pojedynczo lub obu działek razem), po upływie 5 lat od ich nabycia, podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, dochód uzyskany z tytułu sprzedaży Gruntów, w przypadku
    sprzedaży każdej z działek odrębnie jak i w przypadku sprzedaży obu działek razem nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., dalej jako: ustawa o PIT), osoby fizyczne, jeżeli
    mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Na podstawie art. 3 ust. 2a ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o PIT, za dochody (przychody) osiągane
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a,
    uważa się w szczególności dochody (przychody) z położonej na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze
    zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości.
    Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej,
    to Rzeczpospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na
    zasadach obowiązujących w kraju (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 4a ustawy o PIT, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    Z uwagi na to, że miejscem zamieszkania Wnioskodawczyni jest Sri Lanka, zastosowanie
    znajdzie umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem
    Demokratyczno- Socjalistycznej Republiki Sri Lanki o unikaniu podwójnego
    opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, podpisana w Colombo dnia 25 kwietnia 1980 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5,
    poz. 38, zwana dalej: UPO).
    W świetle art. 4 UPO:
    „1. W rozumieniu niniejszej umowy określenia "osoba mająca miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w Polsce" i "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Sri Lance"
    oznaczają odpowiednio każdą osobę, która ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w
    Polsce dla polskich celów podatkowych i nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w
    Sri Lance dla celów podatkowych w Sri Lance, oraz każdą osobę, która ma miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Sri Lance dla celów podatkowych w Sri Lance i nie posiada
    miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce dla polskich celów podatkowych. Uważać się
    będzie, że spółka posiada siedzibę w Polsce, jeśli ma zarząd lub dyrekcję w Polsce i nie jest
    zarządzana ani kontrolowana w Sri Lance oraz nie podlega prawom Sri Lanki. Uważać się

    będzie, że spółka posiada siedzibę w Sri Lance, jeżeli podlega prawom Sri Lanki bądź jej
    działalność jest kierowana i kontrolowana w Sri Lance i w obydwu przypadkach nie
    posiada dyrekcji lub zarządu w Polsce.
    2. Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
    obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony zgodnie z następującymi
    zasadami:
    a) uważa się, że osoba ma miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w
    którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w
    obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym
    Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze”.
    Zatem biorąc pod uwagę, że Wnioskodawczyni ma stałe miejsce zamieszkania na Sri
    Lance, uważa, że stałym miejscem zamieszkania dla celów podatkowym jest dla niej Sri
    Lanka.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 UPO, dochody z majątku nieruchomego (włączając zyski
    pochodzące ze sprzedaży lub zamiany takiego majątku nieruchomego) będą podlegały
    opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ten majątek jest
    położony.
    Wobec tego należy stwierdzić, że w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o PIT oraz
    UPO przychody ze sprzedaży nieruchomości położonej w Polsce przez osobę zamieszkałą
    w Sri Lance podlegają opodatkowaniu w Polsce, według zasad wynikających z ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c
    ww. ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT, źródłem
    przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności
    gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Zatem na podstawie tego przepisu, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości nastąpi po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej - nie jest źródłem przychodu
    w rozumieniu ustawy o PIT, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości w
    ogóle nie podlega opodatkowaniu. Ustawa o PIT nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciem "nabycia", czyli momentu, od którego należy liczyć 5-letni termin. Ponadto
    ustawa ta nie zawiera definicji nieruchomości, dlatego należy odnieść się do przepisów
    prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 46 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm., dalej jako k.c.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej
    stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem
    związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią
    odrębny od gruntu przedmiot własności.
    Zatem grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej
    nieruchomościami, natomiast za datę nabycia nieruchomości w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o PIT - w świetle powyższego, za datę nabycia Gruntów należy przyjąć 1999 r.
    W przypadku zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości kluczowe
    są zatem kwestie prowadzenia działalności gospodarczej oraz moment i sposób nabycia
    nieruchomości.
    W świetle art. 5a pkt 6 ustawy o PIT przez działalność gospodarczą albo pozarolniczą
    działalność gospodarczą rozumie się działalność zarobkową:

    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) legającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4-9.
    Zatem, aby uznać sprzedaż nieruchomości za czynność następującą w wykonaniu
    działalności gospodarczej musiałaby być ona prowadzona w celach zarobkowych, na
    własny rachunek, w sposób zorganizowany oraz ciągły.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Zarobkowego charakteru nie
    mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Jak podkreślono w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 485/21: „Podzielić
    należy nadto wyrażone w orzecznictwie poglądy, że brak jest podstaw kwalifikowania do
    pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.,
    podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie
    własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem
    oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem - normalnych w takich
    przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością
    gospodarczą (por. cyt. wyroki NSA w sprawach II FSK 855/14, II FSK 1423/14, II FSK 379/14 i
    II FSK 3760/17). W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność
    składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i
    ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności,
    związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie
    odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych
    uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania.”
    Zatem nie należy zakładać, że działalność w zakresie zarządu majątkiem osobistym z
    założenia ma być prowadzona z naruszeniem reguł gospodarności i miałaby nie przynosić
    zysku. Dla Wnioskodawczyni sprzedaż Gruntów ma charakter zarządzania majątkiem
    prywatnym.
    Przepisy ustawy o PIT wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób
    zorganizowany i ciągły.
    Jak wskazał w powołanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny: „(...) należy
    stwierdzić, że na pojęcie "zorganizowanie" w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. składa się
    zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym,
    realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się
    zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonej
    działalności, jak i w fazie realizacyjnej. Z kolei przez "ciągłość" działań należy rozumieć
    stałość (trwałość) ich wykonywania, powtarzalność, regularność i stabilność. Podzielić
    należy nadto wyrażone w orzecznictwie poglądy, że brak jest podstaw kwalifikowania do
    pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.,
    podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie
    własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem
    oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem - normalnych w takich
    przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością
    gospodarczą (por. cyt. wyroki NSA w sprawach II FSK 855/14, II FSK 1423/14, II FSK 379/14 i
    II FSK 3760/17). W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność
    składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i
    ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności,
    związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie
    odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych

    uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania.”
    W ocenie Wnioskodawczyni, działania związane ze sprzedażą Gruntów nie mają
    charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieszczą się w
    zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. Nie
    prowadzi ona w sposób profesjonalny zorganizowanego i ciągłego działania w celu
    przygotowania działki do sprzedaży.
    Sprzedaż nieruchomości nie jest związana ze stałym zamiarem kontynuowania jej,
    Wnioskodawczyni spienięża jedynie swój majątek, sprzedając grunty, które ma w
    posiadaniu od 1999 r., a sprzedaż nieruchomości ma charakter jedynie incydentalny.
    Podkreślić także należy, że liczba przeprowadzonych transakcji sprzedaży nie ma tu
    istotnego znaczenia. Wnioskodawczyni chce sprzedać Grunty (dwie działki razem), aby
    można było je z łatwością sprzedać, ale nie wyklucza także możliwości sprzedaży każdej z
    działek odrębnie w zależności od preferencji przyszłych nabywców co mieści się w
    zwyczajnym gospodarowaniu mieniem prywatnym.
    Zatem istotą działań Wnioskodawczyni nie było i nie jest prowadzenie działalności
    gospodarczej, lecz zwykły zarząd majątkiem prywatnym.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 5 marca 2019 r., sygn. akt II
    FSK 829/17: „Brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f, podejmowanych przez podatnika czynności
    mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu
    prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działań z
    zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z
    gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. (...) Można mówić o gospodarowaniu
    osobistym majątkiem, jeżeli zamiarem podatnika jest jedynie spieniężenie części lub
    całości swojego majątku. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży majątku nie są wówczas
    reinwestowane, czyli przeznaczane na zakup kolejnych rzeczy tego samego rodzaju i
    przygotowanie ich do sprzedaży, a następnie sprzedaż, ale są wykorzystywane na inne
    cele, jak zwłaszcza bieżące potrzeby podatnika. Podkreślić przy tym należy konieczność
    badania rzeczywistego wykorzystania pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży, a nie jedynie
    sam zamiar podatnika co do sposobu ich wykorzystania.
    Należy podkreślić, że gospodarowanie osobistym majątkiem nie może być zarezerwowane
    wyłącznie dla czynności jednorazowych. Zdaniem Sądu, przy ocenie charakteru sprzedaży
    dokonywanej przez podatnika nie może decydować liczba i zakres transakcji. Jednorazowe
    zbycie dużego majątku może być bowiem trudne czy mniej korzystne, niż podzielonego.
    Właściciel, który nie może sprzedać całości, będzie sukcesywnie sprzedawać części
    swojego majątku. W tego rodzaju sytuacjach należałoby mówić, że działania podatnika
    polegające na sukcesywnej sprzedaży swojego majątku mają w istocie rzeczy charakter
    okazjonalny, incydentalny, a nie stały. Cecha stałości nie wynika bowiem z samej liczby
    zbywanych przedmiotów, ale ciągłego dokonywania określonych czynności. Jeżeli zatem
    jest z góry określona liczba sprzedawanych przedmiotów, to przebieg procesu ich
    wyzbywania się z osobistego majątku podatnika zależy od możliwości ich sprzedaży, a nie
    jest wynikiem planowego charakteru działań i woli ich realizacji w sposób ciągły. Działania
    te ustaną bowiem wraz ze zbyciem ostatniej rzeczy przeznaczonej do sprzedaży."
    Zdaniem Wnioskodawczyni, podejmowane czynności mieszczą się w zwykłym zarządzie
    własnym majątkiem, tj. mają na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz
    zaspokajanie potrzeb rodziny, w szczególności finansowanie leczenia męża (dializy w
    związku z przewlekłą chorobą nerek), a także zabezpieczenie środków finansowych w
    związku z planowaną zmianą kraju zamieszkania.
    Ponadto jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 485/21: „Innymi
    słowy, o odpłatnym zbyciu następującym w wykonaniu działalności gospodarczej po
    upływie owego pięcioletniego okresu można mówić tylko wówczas, gdy podatnik
    uzewnętrzni swoją wolę tego rodzaju zbycia w sposób wyraźny, tj. poprzez spełnienie

    wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Natomiast organ
    podatkowy oceniając w ramach procesu stosowania prawa owo uzewnętrznienie woli
    obowiązany jest każdorazowo przyjąć, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i
    praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., po upływie
    pięcioletniego okresu przewidzianego dla ich zastosowania, o zbyciu następującym w
    wykonaniu działalności gospodarczej decyduje łączne spełnienie wszystkich przesłanek
    przewidzianych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., oceniane w sposób obiektywny oraz
    gwarantujący podatnikowi jego bezpieczeństwo prawne w rozumieniu art. 2 Konstytucji
    RP.”
    Jak podkreśla Wnioskodawczyni, Grunty nie były w żaden sposób wykorzystywane ani
    przeznaczone do wykorzystywania w działalności gospodarczej.
    Wobec tego, zdaniem Wnioskodawczyni, planowana sprzedaż Gruntów (obu działek
    razem lub każdej z działek odrębnie) nie nosi znamion działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Nie podejmuje bowiem żadnych zorganizowanych
    działań o charakterze handlowym, ukierunkowanych na osiąganie regularnych zysków z
    tytułu handlu nieruchomościami. Decyzja o sprzedaży nieruchomości gruntowej nie
    stanowi takiego rodzaju aktywności, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    W ocenie Wnioskodawczyni, powyższe rozważania wskazują na to, że przychód ze
    sprzedaży Gruntów (obu działek razem lub odrębnie) nie sposób zaliczyć do źródła, jakim
    jest pozarolnicza działalność gospodarcza, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    PIT. Należałoby go zaliczyć do źródła, jakim jest odpłatne zbycie nieruchomości, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. Jednocześnie z przepisu tego wynika, że przychód
    powstaje wtedy, gdy odpłatne zbycie zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Reasumując, skoro zbycie Gruntów (obu działek razem lub każdej odrębnie) nie jest w
    żaden sposób związane z wykonywaną działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o
    PIT, a od ich nabycia upłynęło już ponad 5 lat (pierwotne nabycie nastąpiło bowiem w
    1999 r.) - to przychodu z tytułu zbycia Gruntów nie zalicza się do źródła przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.
    Tym samym dochód z tytułu sprzedaży obu działek razem lub każdej odrębnie nie będzie
    podlegać opodatkowaniu PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie do treści art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.

    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na

      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw
      o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw -
      jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną,
      tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby
      prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków,
      tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce
      nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych
      lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Opodatkowanie ww. dochodów osiąganych przez osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, w ramach ograniczonego
    obowiązku podatkowego, uzależnione jest od osiągnięcia tych dochodów na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i wykonywania pracy na terenie Rzeczypospolitej.
    Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości w świetle umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania
    W myśl art. 4a cytowanej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    We wniosku wskazała Pani, że na moment planowanej sprzedaży miejsce Pani
    zamieszkania pozostanie bez zmian, tj. miejscem zamieszkania dla celów podatkowych
    pozostanie Sri Lanka.
    Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie umowa między Rządem Polskiej
    Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Demokratyczno- Socjalistycznej Republiki Sri Lanki o
    unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Colombo dnia 25 kwietnia 1980 r.
    (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 38, zwana dalej: UPO).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. umowy:
      Dochody z majątku nieruchomego (włączając zyski pochodzące ze sprzedaży lub
      zamiany takiego majątku nieruchomego) będą podlegały opodatkowaniu tylko w tym
      Umawiającym się Państwie, w którym ten majątek jest położony.
    Użycie w umowie sformułowania „będą podlegały opodatkowaniu w tym Umawiającym się
    Państwie, w którym ten majątek jest położony” oznacza, że dochód z majątku
    nieruchomego położonego w Polsce jest opodatkowany w Polsce, o ile polskie ustawy
    podatkowe przewidują ich opodatkowanie.
    Zatem przychody ze sprzedaży nieruchomości położonych w Polsce przez osobę mającą
    miejsce zamieszkania w Sri Lance podlegają opodatkowaniu w Polsce według zasad
    wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Źródła przychodów
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy:
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie
    dwa warunki:
    1) odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie
      stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    2) zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej # oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
        zarobkowym celu działalności,
        wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
        prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.

    Działalność gospodarcza to taka działalność, która:
    1) jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
      będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
      bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
    2) wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
      konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności
      określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż
      przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
    3) prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są
      podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają
      wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
      uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu przepisów
    ww. ustawy, pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy podatnik
    dokonał jej rejestracji.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi; podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia
    również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny
    Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000,
    organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim
    nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 18/08).
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym

    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 czerwca 2015
    r., sygn. akt I SA/Po 919/14: „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest
    niezbędne, by powtarzane były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np.
    sprzedaż) będzie dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją
    czynnościami przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.”.
    Przez powtarzalność rozumie się ponadto cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Ponadto w myśl art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    W związku z powyższym, istotne jest również dla aktywności zarobkowej podatnika –
    mieszczącej się w zakresie zdefiniowanym w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – nieistnienie przeszkód określonych w art. 5b ust. 1 ww. ustawy. Aby
    dana aktywność nie została uznana za działalność gospodarczą, konieczne jest łączne
    spełnienie tych przesłanek.
    Zatem przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód jednego z
    dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy)
    lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww.
    ustawy. Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma kluczowe znaczenie dla
    ustalenia sposobu opodatkowania przychodu.
    W celu właściwego zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – skutków działań podjętych przez Pana do właściwego źródła przychodu należy
    ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem działek.
    Jak już wcześniej wyjaśniłem, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ww. ustawy.

    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem
    sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które
    nie są związane z działalnością gospodarczą, nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu nie sposób przyjąć, że planowana sprzedaż gruntów
    (sprzedaż działek pojedynczo lub obu działek razem) wygeneruje przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że grunty nie były wykorzystywane w
    działalności gospodarczej. Grunty zostały zakupione przez Panią z oszczędności oraz ze
    środków uzyskanych od ojca. Intencją Pani przy nabyciu gruntu nie była późniejsza
    odsprzedaż lub inne cele inwestycyjne. Celem Pani nie było również wykorzystywanie
    Gruntów w działalności gospodarczej, ani w ramach żadnej innej działalności zarobkowej.
    Nabywając Grunty zakładała Pani ich wykorzystanie w przyszłości na prywatny cel
    mieszkaniowy własny lub swoich dzieci. Grunty nie były nigdy wykorzystywane w ramach
    działalności gospodarczej i nie były ujęte w ewidencji środków trwałych. Grunty te nie były
    również wykorzystywane do uzyskania z nich przychodu, nigdy nie były przedmiotem
    odpłatnego najmu czy odpłatnej dzierżawy. Działki były jedynie użytkowane przez
    sąsiadującego w tamtym czasie z działką Pani kuzyna, wieloletniego rolnika, na podstawie
    porozumienia w latach 1999-2007 r., a Pani nie pobierała w zamian żadnych opłat.
    Ponadto, nie podejmowała Pani działań mających na celu zwiększenie wartości Gruntów
    czy innych działań zmierzających do ich uatrakcyjnienia. Działki, których sprzedaż Pani
    planuje nie zostały uzbrojone w media, nie dokonywano ich podziału ani też nie
    doprowadzano do nich dróg dojazdowych. Nie podejmowano również profesjonalnych
    działań marketingowych, nie zamieszczano banerów czy wizualizacji. Sprzedaż wynika z
    potrzeby zabezpieczenia środków finansowych na przyszłość oraz finansowania
    ewentualnych kosztów powrotu do kraju, leczenia męża (dializy w związku z przewlekłą
    chorobą nerek), jak również chęci finansowego wsparcia dzieci. Decyzja o zbyciu Gruntów
    jest zatem podyktowana względami osobistymi.
    W przedmiotowej sprawie, podejmowane przez Panią czynności wskazują, że nie mają one
    charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieszczą się w
    zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem.
    Zatem, okoliczności opisane we wniosku nie wskazują, że sprzedaż gruntów (działek
    pojedynczo lub obu działek razem) nastąpi w ramach zorganizowanej i ciągłej działalności,
    która wyczerpywałaby znamiona działalności gospodarczej, określone w art. 5a pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast całokształt okoliczności, a
    w szczególności zakres, stopień zaangażowania i cel Pani działania wskazują, że będą to
    działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Tym samym, planowana przez Panią sprzedaż gruntów (działek pojedynczo lub obu
    działek razem) będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności, a Pani zbywając
    ww. nieruchomości, będzie korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania
    tym majątkiem.
    Planowana sprzedaż gruntów (działek pojedynczo lub obu działek razem) nie nastąpi w
    wykonaniu działalności gospodarczej, a zatem nie spowoduje powstania przychodu ze
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Skutki podatkowe sprzedaży działki
    Skutki podatkowe odpłatnego zbycia gruntów (działek pojedynczo lub obu działek razem),
    należy ocenić w kontekście przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w
    wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału
    w nieruchomości lub praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi
    obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli
    odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub ww. praw
    nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze
    sprzedaży nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub ww. praw w ogóle nie
    podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy,
    decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma ustalenie daty ich nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, nie
    wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na
    podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części
    oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy
    rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych
    praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw. Zatem, poprzez
    „nabycie”, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Zdaniem Sądu, przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8
    lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć, każde
    zwiększenie aktywów majątku podatnika.
    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Zatem ustalenie daty nabycia nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości i
    ww. praw majątkowych ma istotne znaczenie dla określenia skutków podatkowych ich
    odpłatnego zbycia.
    Aby zatem ustalić, czy w przedmiotowej sprawie planowana sprzedaż przez Panią
    gruntów (działek pojedynczo lub obu działek razem) podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy ich odpłatne
    zbycie będzie miało miejsce po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie.
    Z opisu sprawy wynika, że grunty, które zamierza Pani sprzedać, zakupiła Pani w 1999 r.
    Zatem, planowana przez Panią sprzedaż gruntów (działek pojedynczo lub obu działek
    razem), nabytych w 1999 r. w wyniku umowy kupna-sprzedaży, nie będzie stanowiła
    źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ sprzedaż zostanie dokonana po upływie pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Oznacza to, że przychód z tego tytułu
    nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.