Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.332.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: Holandia
deklaracje-deklaracja podatkowa
miejsce-miejsce zamieszkania
miejsce-miejsce zamieszkania-zmiana miejsca
zamieszkania
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
opodatkowanie-zakres opodatkowania
rezydencja-rezydencja podatkowa
rezydent podatkowy
ulga-ulga na powrót
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 6 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 26 maja 2025 r. (wpływ 30 czerwca 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni przebywała nieprzerwanie w A. w Holandii od 7 marca 2017 r. do 31
    marca 2024 r., następnie od 1 stycznia 2024 do 31 marca 2024 w C. na czas pobierania
    zasiłku, jako że pokój, który Wnioskodawczyni wynajmowała, mieścił się w mieszkaniu
    firmowym w A. i nie było możliwości zameldowania się. W tym okresie zatrudnienie było
    realizowane na stały okres w firmie X na stanowisku pracownika tymczasowego.
    W 2018 r. Wnioskodawczyni poinformowała o tym Urząd Skarbowy w B. składając PIT-36 z
    załącznikiem ZG. W latach 2017-2024 Wnioskodawczyni nie przebywała na terytorium
    Polski dłużej niż 183 dni. Jej centrum interesów osobistych i gospodarczych w tych latach
    znajdowało się w Holandii.
    Wnioskodawczyni chciałaby skorzystać z ulgi podatkowej w latach 2025-2028. Umowa z
    pracodawcą zakończyła się 31 grudnia 2023. Od 1 stycznia 2024 został Wnioskodawczyni
    przyznany zasiłek w UVW na okres 7 miesięcy, za przepracowane 7 lat.
    Pierwsze trzy miesiące Wnioskodawczyni mieszkała w Holandii, w kwietniu na podstawie
    formularza U2 za zgodą UVW przeniosła zasiłek do Polski od 2 kwietnia 2024 r., w lipcu
    2024 r. wróciła na miesiąc do Holandii kończąc tym samym 7-miesięczne pobieranie
    zasiłku, od momentu powrotu z Holandii do Polski Wnioskodawczyni przebywa na
    terytorium kraju. Miejsce zamieszkana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    Wnioskodawczyni przeniosła po zakończeniu pobierania zasiłku w Holandii.
    W marcu 2025 r. Wnioskodawczyni podjęła zatrudnienie w Polsce i chciałaby skorzystać z
    ulgi na powrót.
    W latach 2021-2023 oraz w okresie od początku roku 2024 do dnia poprzedzającego
    zmianę miejsca zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską Wnioskodawczyni posiadała
    miejsce zamieszkania do celów podatkowych w Holandii, zgodnie z wewnętrznym prawem
    tego państwa. Przez cały ten okres centrum interesów życiowych i gospodarczych
    znajdowało się w Holandii, gdzie Wnioskodawczyni przebywała nieprzerwanie, była
    zatrudniona na podstawie umowy o pracę oraz podlegała tamtejszemu systemowi
    podatkowemu. Wnioskodawczyni składała w Holandii coroczne zeznania podatkowe oraz
    posiada dokumenty potwierdzające obowiązek podatkowy w tym państwie, m.in.
    świadectwo pracy, paski płacowe oraz potwierdzenia potrąceń podatkowych przez
    pracodawcę, decyzję podatkową z holenderskiego urzędu skarbowego (Belastingdienst),
    holenderskie zeznania podatkowe.
    Od momentu przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i
    podjęciu pracy Wnioskodawczyni podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Z dniem powrotu do Polski Wnioskodawczyni przeniosła swoje centrum interesów
    osobistych i gospodarczych. W latach 2017-2024 miała ograniczone powiązania z Polską,
    które sprowadzały się wyłącznie do więzi rodzinnych. Wszystkie codzienne sprawy
    życiowe, takie jak wynajem mieszkania, ubezpieczenie zdrowotne oraz rachunki były
    regulowane w Holandii.
    W latach 2017-2024 Wnioskodawczyni posiadała w Polsce nieruchomość w postaci
    mieszkania otrzymanego w darowiźnie od ojca i siostry oraz aktywne konto bankowe.
    Konto to było wykorzystywane głównie do wspierania finansowego rodziny.

    Wnioskodawczyni nie czerpała z nieruchomości dochodów i nie prowadziła na jej terenie
    działalności gospodarczej.
    W Holandii Wnioskodawczyni posiadała konto bankowe, na które wpływało
    wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia. Z tego konta dokonywane były codzienne płatności
    związane z utrzymaniem, takie jak opłaty za mieszkanie, ubezpieczenie zdrowotne czy
    inne zobowiązania finansowe. Wnioskodawczyni nie posiadała majątku trwałego w
    Holandii, jednak jej centrum interesów gospodarczych i finansowych znajdowało się w tym
    państwie. W latach 2017-2024 prowadziła aktywność społeczną i kulturalną wyłącznie w
    Holandii. W latach 2017-2024 głównie przebywała na terytorium Holandii. Pobyty
    Wnioskodawczyni w Polsce w tym okresie dotyczyły głównie urlopu wypoczynkowego
    przysługującego w pracy.
    W latach 2021-2023 oraz w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2024 r. Wnioskodawczyni
    nie miała żadnych powiązań z Polską, w Holandii posiadała znajomości bliskie i
    długotrwałe, co można rozumieć w kontekście częstych wizyt, wspólnego spędzania czasu
    lub innych aktywności. Od 2014 r. Wnioskodawczyni jest rozwódką, posiada jedno dziecko,
    które w okresie ubiegania się o ulgę było pełnoletnie.
    W latach 2017-2024 Wnioskodawczyni posiadała miejsce zamieszkania z uwagi na
    otrzymane mieszkanie w darowiźnie, jednak mieszkanie to było głównie do dyspozycji
    rodziny. Od urodzenia posiada obywatelstwo polskie i nie posiada żadnego innego
    obywatelstwa. Po przeniesieniu miejsca zamieszkania na terytorium Polski źródłem
    uzyskiwanych przez Wnioskodawczynię przychodów były umowy zlecenia oraz umowa o
    pracę. Wnioskodawczyni nie korzystała wcześniej w całości ani częściowo ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W latach 2017-2024 Wnioskodawczyni przebywała na terytorium Holandii, gdzie miała
    centrum interesów życiowych i gospodarczych. W tym okresie dochody pochodziły z
    zagranicy, a w Polsce Wnioskodawczyni składała zeznania podatkowe PIT-36 z
    załącznikiem ZG zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wnioskodawczyni uważa, że fakt
    składania zeznań podatkowych w Polsce nie wpływa na możliwość skorzystania z ulgi na
    powrót.
    Uzupełnienie wniosku
    W okresie od 7 marca 2017 r. do 31 grudnia 2023 r. Wnioskodawczyni była zatrudniona
    legalnie przez agencję pracy w Holandii i nieprzerwanie wykonywała tam pracę na
    podstawie umowy o pracę. Początkowo była to umowa na czas określony (tzw. faza A w
    holenderskim systemie zatrudnienia), a następnie na czas nieokreślony. Nie było przerw
    między umowami, a praca była wykonywana stale u tego samego pracodawcy,
    Wnioskodawczyni posiada więc świadectwo pracy, które to potwierdza.
    Od 1 stycznia 2024 r. holenderska instytucja UVW przyznała Wnioskodawczyni zasiłek dla
    bezrobotnych na okres 7 miesięcy: pierwsze 3 miesiące Wnioskodawczyni przebywała w
    Holandii w miejscowości C. (ponieważ wraz z końcem umowy musiała opuścić
    wynajmowany pokój). Po 3 miesiącach holenderska instytucja wyraziła zgodę na 3-
    miesięczny transfer zasiłku do Polski w celu znalezienia pracy w kraju, jako że w tym czasie
    Wnioskodawczyni nie znalazła zatrudnienia. W lipcu 2024 r. Wnioskodawczyni wróciła do
    Holandii, żeby tam jeszcze spróbować poszukać pracy odwieszając w instytucji
    holenderskiej zasiłek, którego został miesiąc do wykorzystania. Wnioskodawczyni
    przyznano zasiłek na okres w sumie 7 miesięcy za każdy rok pracy (nie byłoby to możliwe
    gdyby Wnioskodawczyni miała przerwy w zatrudnieniu), czyli pierwsze 3 w Holandii,
    kolejne 3 w Polsce oraz 1 miesiąc w Holandii, ostatecznie po zakończeniu pobierania
    zasiłku Wnioskodawczyni wróciła do Polski – 8 sierpnia 2024 r., od tego czasu przebywa na
    terytorium Polski.
    Wnioskodawczyni nie posiadała meldunku w Holandii. Mimo to, przez cały okres
    zatrudnienia mieszkała na terytorium Holandii i tam podlegała obowiązkowi
    podatkowemu jako nierezydent. Składała coroczne zeznania podatkowe w Holandii jako

    osoba nierezydent. Płaciła podatki w Holandii jako nierezydent (z uwagi na brak
    meldunku), a jednocześnie – z obowiązku wynikającego z posiadania adresu
    zameldowania w Polsce – składała również deklaracje PIT-36 w Polsce.
    Podleganie opodatkowaniu w Holandii wynikało z faktu uzyskiwania dochodów z pracy na
    terytorium tego państwa. W Holandii Wnioskodawczyni nie była uznawana za rezydenta
    podatkowego z uwagi na brak zameldowania (zgodnie z wewnętrznym prawem Holandii
    jest to warunek do uzyskania certyfikatu rezydenta podatkowego).
    W czasie pobytu w Holandii Wnioskodawczyni mieszkała w pokoju udostępnionym przez
    pracodawcę. Pokój był umeblowany i wynajmowany na zasadach odpłatnych – co tydzień
    potrącana była ustalona kwota z wynagrodzenia. Wnioskodawczyni zawarła z pracodawcą
    odrębną umowę dotyczącą jego użytkowania (posiada dokumenty). Koszty wynajmu w
    całości pokrywała Wnioskodawczyni. Pokój był dostępny wyłącznie w okresie zatrudnienia,
    opłacany był przez cały czas trwania umowy zatrudnienia, również podczas urlopów.
    Od kwietnia do lipca, z uwagi na transfer zasiłku do Polski, tj. przez 3 miesiące,
    Wnioskodawczyni przebywała w mieszkaniu, które otrzymała w darowiźnie, jak również u
    rodziny w B., co miało Wnioskodawczyni pomóc w znalezieniu pracy. Był to czasowy pobyt,
    zgodnie z unijnymi przepisami.
    Wnioskodawczyni przebywała czasowo w Polsce korzystając z prawa do transferu zasiłku
    dla bezrobotnych z Holandii na podstawie art. 64 rozporządzenia (WE) nr 883/2004
    Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji
    systemów zabezpieczenia społecznego. Transfer ten odbył się przy użyciu formularza U2 i
    był zgodny z zasadami unijnymi, które pozwalają osobom bezrobotnym tymczasowo
    przebywać w innym państwie członkowskim w celu poszukiwania pracy, bez utraty prawa
    do zasiłku wypłacanego przez państwo, w którym ostatnio były zatrudnione.
    Pobyt ten miał charakter ściśle czasowy i nie oznaczał trwałego przeniesienia ośrodka
    interesów życiowych do Polski. Po zakończeniu transferu Wnioskodawczyni powróciła do
    Holandii i kontynuowała tam pobieranie zasiłku. Tym samym przez cały okres 2017-2024
    centrum interesów osobistych i zawodowych Wnioskodawczyni pozostawało w Holandii.
    Za datę powrotu do Polski, z którą wiąże Wnioskodawczyni zamiar skorzystania z tzw. ulgi
    na powrót, uważa dzień 8 sierpnia 2024 r. – czyli dzień po zakończeniu pobierania
    zasiłków w Holandii. Od tego dnia Wnioskodawczyni mieszka w Polsce, wróciła z zamiarem
    osiedlenia się na stałe.
    W latach 2017-2024 nie uzyskiwała żadnych dochodów w Polsce. Dochody w Holandii były
    jedynymi dochodami jakie Wnioskodawczyni otrzymywała w tamtych latach, tj. wszystkie
    dochody pochodziły z Holandii i były tam opodatkowane do momentu ostatecznego
    powrotu z Holandii, tj. 8 sierpnia 2024 r. Wnioskodawczyni nie miała stałego miejsca
    zamieszkania w Polsce. Opłacała przez cały okres zamieszkania w Holandii ubezpieczenie
    zdrowotne, które można posiadać i opłacać w Holandii w dwóch przypadkach, z tytułu
    pracy lub zameldowania, co prawda Wnioskodawczyni nie posiadała zameldowania, ale
    umowa stała o pracę dała jej możliwość ubezpieczenia.
    Mieszkanie w Polsce, otrzymane w darowiźnie w 2020 r., było do dyspozycji
    Wnioskodawczyni, jednak z racji jej nieobecności w kraju (praca za granicą) było
    niezamieszkane na stałe. Okazjonalnie, sporadycznie Wnioskodawczyni udostępniała je
    rodzinie (cioci, wujostwu), gdy przyjeżdżali nad morze w celach wypoczynkowych. Nie
    pobierała z tego tytułu żadnych opłat. Z uwagi, że otrzymała je w darowiźnie na
    Wnioskodawczyni spoczywał obowiązek utrzymania mieszkania (opłaty, media), koszty
    ponosiła osobiście. Mieszkanie traktowane było przez Wnioskodawczynię jako forma
    zabezpieczenia na przyszłość. Czasami Wnioskodawczyni przebywała tam w czasie
    urlopów w Polsce, jego użytkowanie nie miało charakteru stałego.
    Przed rozpoczęciem pracy w Holandii Wnioskodawczyni nie mieszkała w Polsce w swoim
    mieszkaniu, wynajmowała mieszkanie w mieście B. z ówczesnym partnerem. Mieszkanie

    otrzymała w darowiźnie po wyjeździe do Holandii. Po powrotach z Holandii, w czasie
    krótkich pobytów w Polsce, Wnioskodawczyni przebywała u rodziny, znajomych lub
    podróżowała. Czasami Wnioskodawczyni mieszkała w mieszkaniu, które otrzymała w
    darowiźnie 7 sierpnia 2020 r. Wnioskodawczyni bywała sporadycznie w tym mieszkaniu.
    Od 8 sierpnia 2024 r. Wnioskodawczyni mieszka tam na stałe.
    W czasie zatrudnienia w Holandii posiadała również samochód zarejestrowany w Polsce,
    który służył Wnioskodawczyni do codziennego życia i funkcjonowania w Holandii.
    Konto bankowe w Polsce było wykorzystywane przez Wnioskodawczynię głównie do
    wspierania finansowego rodziny – służyło do przelewów z tytułu wsparcia, prezentów itp.
    Wnioskodawczyni nie prowadziła wspólnego gospodarstwa domowego z rodziną (synem).
    Opieka prawna i faktyczna została przyznana ojcu na mocy wyroku sądu. Ojciec z synem
    wspólnie prowadzili gospodarstwo domowe.
    Do celów zatrudnienia i życia w Holandii Wnioskodawczyni posiadała konto holenderskie
    w Y, które ma do dziś z uwagi na konieczność rozliczenia się w Holandii za 2024 r.
    Wnioskodawczyni płaciła podatki w Holandii jako nierezydent (z uwagi na brak meldunku),
    a jednocześnie – z obowiązku wynikającego z posiadania adresu zameldowania w Polsce –
    składała również deklaracje PIT-36 w Polsce. Wnioskodawczyni nie posiadała w tamtym
    okresie miejsca zamieszkania w Polsce.
    Wnioskodawczyni we wniosku omyłkowo wpisała daty co do pobytów w Holandii, zatem
    od marca 2017 r. do grudnia 2023 r. mieszkała w wynajmowanym pokoju. Wypowiedzenie
    umowy najmu Wnioskodawczyni złożyła w grudniu, z uwagi na zakończenie umowy o
    pracę 31 grudnia 2024 r. nie mogła dłużej przebywać w tym pokoju. Przez pierwsze 3
    miesiące 2024 r., w okresie pobierania zasiłku w Holandii, Wnioskodawczyni mieszkała w
    C, (wymogiem pobierania zasiłku było przebywanie na terytorium Holandii w trakcie jego
    trwania), od kwietnia za zgodą instytucji UWV, uzyskując formularz U2, wróciła do Polski w
    ramach transferu zasiłku w celu poszukiwania pracy w kraju.
    W odniesieniu do sytuacji rodzinnej Wnioskodawczyni wyjaśniła, że jej syn, który w chwili
    wyjazdu z Polski do Holandii miał 15 lat, pozostał w Polsce pod opieką ojca. Opieka
    prawna i faktyczna została przyznana ojcu na mocy wyroku sądu. W okresie, którego
    dotyczy wniosek (lata 2021-2024), syn Wnioskodawczyni był już pełnoletni i samodzielny.
    W związku z tym nie można przyjąć, że jego miejsce zamieszkania w Polsce przesądzało o
    ośrodku interesów życiowych Wnioskodawczyni – nie prowadziła z synem wspólnego
    gospodarstwa domowego, a ich kontakty miały charakter okazjonalny.
    Wyjeżdżając w 2017 r. do Holandii Wnioskodawczyni nie wyjechała sama – towarzyszył jej
    ówczesny partner życiowy. Wnioskodawczyni była już wtedy po rozwodzie (rozwód miał
    miejsce w 2014 r.), wspólnie z partnerem organizowali życie i pracę na miejscu w Holandii.
    Fakt ten jednoznacznie wskazuje, że decyzja Wnioskodawczyni o wyjeździe miała
    charakter życiowy, a nie tylko zawodowy, a ośrodek interesów życiowych został
    przeniesiony za granicę.
    W związku z powyższym Wnioskodawczyni uważa, że jej centrum interesów życiowych i
    gospodarczych przez cały wskazany okres znajdowało się w Holandii. Tam koncentrowało
    się jej życie zawodowe, mieszkaniowe, podatkowe i osobiste. Wnioskodawczyni uważa, że
    spełnia warunki do skorzystania z ulgi na powrót od 2025 r.
    Pytania
    1. Czy w opisanej sytuacji istnieje prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa
      w art. 21 ust. 1 pkt 152 oraz art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych, na podstawie dokumentów potwierdzających wieloletni pobyt i pracę
      za granicą, pomimo braku karty rezydenta?

    2. Czy w związku ze składaniem w latach 2017-2023 zeznania podatkowego PIT-36 z
      załącznikiem ZG Wnioskodawczyni traci możliwość skorzystania z ulgi określonej w art.
      21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawczyni, spełnia warunki do skorzystania z ulgi na powrót określonej w
    art. 21 ust. 1 pkt 152 oraz art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przepisy te nie uzależniają skorzystania z ulgi wyłącznie od posiadania karty
    rezydenta, lecz dopuszczają również inne dokumenty potwierdzające pobyt za granicą.
    Dokumenty, które Wnioskodawczyni posiada (świadectwo pracy oraz paski płacowe,
    przelewy od pracodawcy i instytucji UVW) jednoznacznie potwierdzają kilkuletnie
    zatrudnienie i pobyt w Holandii.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawczyni, fakt składania w latach 2018-2024 zeznań podatkowych PIT-
    36 z załącznikiem ZG nie powoduje utraty prawa do skorzystania z ulgi określonej w art.
    21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy regulujące
    ulgę na powrót nie uzależniają jej przyznania od faktu składania deklaracji podatkowych w
    Polsce w okresie wcześniejszym. Obowiązek składania formularza PIT-36 z załącznikiem
    ZG wynikał z konieczności wykazania dochodów uzyskanych za granicą oraz zastosowania
    metody unikania podwójnego opodatkowania, co nie przesądza o miejscu rezydencji
    podatkowej w latach objętych zeznaniami. W latach 2017-2024 Wnioskodawczyni
    przebywała na stałe w Holandii, gdzie wykonywała pracę zarobkową i podlegała
    tamtejszemu systemowi podatkowemu. Składane deklaracje PIT-36 z załącznikiem ZG
    służyły jedynie spełnieniu wymogów wynikających z umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania i nie stanowią dowodu na posiadanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w Polsce w tym okresie.
    W związku z powyższym Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że samo składanie zeznań
    PIT-36 z załącznikiem ZG w latach 2017-2023 nie skutkuje utratą prawa do ulgi na powrót,
    o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
        d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa

        – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od
        początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od
        początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie
      ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych
      od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 43 ww. ustawy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1
    pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
        1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
        2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
          a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
            miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
          b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
            którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej, oraz
        3) podatnik:
          a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
            Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
            państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
            Konfederacji Szwajcarskiej lub
          b) miał miejsce zamieszkania:
            – nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w
              państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
              Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej,
              Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie,
              Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice
              Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
              Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
            – na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej
              5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2,
              oraz
        4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
        do tego zwolnienia, oraz
        5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

    Wyżej wymienione przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art.
    1 pkt 13 lit. a tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych
    przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania
    na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest
    więc istotne, aby przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021
    r.
    Przy czym w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie
    przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji
    podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zagadnienie obowiązku podatkowego i miejsca zamieszkania dla celów podatkowych
    zostało zaprezentowane w art. 3 ust. 1, ust. 1a i ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast

    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w
    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a królestwem
    Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania z dnia 13 lutego
    2002 r. (Dz.U. 2003 Nr 216 poz. 2120):
      W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem
      tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania,
      miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne kryterium o podobnym
      charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organ
      lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego Państwa. Jednakże określenie
      to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub majątek w nim położony.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 tej umowy jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba
    fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status
    określa się według następujących zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
        tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z

        Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym
        zwykle przebywa;
        c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem;
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy ww. przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją
    podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    powołanym wyżej art. 4 ust. 2 Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD
    posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania,
    dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko,
    co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w
    sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć
    charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu
    Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i
    ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz
    nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod
    uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i
    wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim
    mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne
    postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie
    tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym
    osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie z Objaśnieniami podatkowymi z 29 kwietnia 2021 r. wydanymi przez Ministerstwo
    Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych
    (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób
    fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a tej ustawy, istnienie w Polsce ośrodka
    interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych

    z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z
    tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek
    interesów życiowych w Polsce. Natomiast centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów
    osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania
    osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich,
    podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce
    czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka,
    partnera lub małoletnich dzieci.
    W przypadku centrum interesów gospodarczych – jak wynika z Objaśnień – w praktyce
    chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym
    względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej
    z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności
    zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek
    nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba
    zarządza swoim mieniem itd.
    Z opisanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że:
    • od 7 marca 2017 r. do 31 grudnia 2023 r. była Pani zatrudniona u jednego, tego samego
      holenderskiego pracodawcy, od 1 stycznia 2024 r. przebywała Pani na holenderskim
      zasiłku dla bezrobotnych;
    • w trakcie świadczenia pracy w Holandii mieszkała Pani w pokoju udostępnionym Pani w
      sposób odpłatny przez Pani pracodawcę – wraz z końcem umowy musiała Pani
      opuścić wynajmowany pokój;
    • w Holandii nie była Pani uznawana za rezydenta podatkowego tego państwa (nie
      posiadała Pani certyfikatu rezydencji) – podlegała Pani w Holandii obowiązkowi
      podatkowemu jako nierezydent tego państwa;
    • w momencie wyjazdu do Holandii w Polsce posiadała Pani małoletniego syna, który
      znajdował się pod opieką swojego ojca – syn uzyskał pełnoletność w 2021 r.;
    • w Polsce posiadała Pani od 2020 r. mieszkanie, które otrzymała Pani od swojego ojca i
      siostry w drodze darowizny – mieszkanie to było formą zabezpieczenia na przyszłość,
      a obecnie od 8 sierpnia 2024 r. mieszka Pani w nim na stałe;
    • w trakcie pobytów w Polsce przebywała Pani u rodziny i znajomych, posiadane
      mieszkanie udostępniała w sposób nieodpłatny swojej rodzinie, tj. cioci, wujostwu;
    • w Polsce Pani miała zarejestrowany samochód, którego na co dzień używała Pani w
      Holandii;
    • w Polsce posiadała Pani aktywne konto bankowe, które wykorzystywała Pani do
      wspierania finansowego rodziny – udzielała Pani z tego konta bankowego wsparcia
      finansowego, kupowała Pani prezenty;
    • w latach 2017-2024 Pani powiązania z Polską sprowadzały się wyłącznie do więzi
      rodzinnych.
    Odnosząc powyższe do analizowanych przepisów, w związku z tym, że nie była Pani
    uznawana za rezydenta podatkowego Holandii w okresie przebywania w tym państwie, tj.
    w latach 2017-2024, ocenie podlegać będzie wyłącznie określenie Pani obowiązku
    podatkowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych bez odniesienia się do postanowień polsko-
    niderlandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, tj. reguł kolizyjnych
    uregulowanych w art. 4 ust. 2 tej umowy.
    Biorąc pod uwagę sytuację, w której Pani powiązania z Polską w okresie świadczenia pracy
    w Holandii odnosiły się do relacji rodzinnych, to w Polsce miała Pani przez cały okres
    świadczenia pracy w Holandii skoncentrowanie interesów osobistych: w Polsce został Pani

    małoletni syn, z którym utrzymywała Pani kontakty, mieszkała rodzina, którą wspierała
    Pani finansowo, posiadane mieszkanie również Pani udostępniała w razie potrzeby
    bliskim, a także Pani rodzina i bliscy gościli Panią u siebie w trakcie pobytów wakacyjnych
    w kraju. Podejmowane przez Panią działania nie świadczą o tym, by Pani zamiarem był –
    wraz z podjęciem pracy w Holandii – stały pobyt w Holandii: to w Polsce posiadała Pani
    własne mieszkanie, w Holandii natomiast mieszkała w wynajętym pokoju pracowniczym,
    który utraciła Pani wraz z zakończeniem pracy. Z opisu nie wynika by podejmowała Pani
    jakiekolwiek działania, które zmierzałyby to stałego zamieszkania w Holandii. Z
    całokształtu przedstawionych okoliczności wynika, że celem wyjazdu były względy
    zarobkowe, natomiast w Polsce miała Pani ośrodek interesów osobistych.
    W związku z powyższym w Pani sytuacji zmiana przez Panią miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski, o której mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, nie nastąpiła. Pani centrum interesów osobistych znajdowało się w
    okresie 2017-2024, tj. w okresie świadczenia pracy w Holandii, w Rzeczpospolitej Polskiej.
    Przedstawione przez Panią okoliczności wskazują zatem, że nie przeniosła Pani miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Oznacza to, że nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. „ulgi na powrót”.
    Składanie zeznań podatkowych PIT-36 wraz z załącznikiem ZG miało charakter
    deklaratoryjny i nie stanowi przesłanki dla oceny możliwości skorzystania z ulgi na powrót.
    Dla skorzystania z ulgi istotne jest bowiem to, żeby podatnik nie miał w okresie
    wskazanym w przepisie miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Jednak wobec oceny,
    że Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się – w okresie
    świadczenia pracy na terytorium Holandii w latach 2017-2024 – na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, prawidłowo Pani składała zeznania podatkowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.