Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.433.2025.1.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: W zakresie ustalenia: 1. czy przedmiotem opodatkowania
(dochodem) będzie część wynagrodzenia faktycznie
uregulowana przez Kontrahenta; pozostała część bowiem
(potrącona z karą umowną) to w istocie koszt uzyskania
przychodu, 2. czy kara umowna potrącona z częścią
wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy, stanowi koszt
uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
koszt-koszty uzyskania przychodów
noty-nota księgowa
przychód
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 19
    września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
    1. czy przedmiotem opodatkowania (dochodem) będzie część wynagrodzenia faktycznie
      uregulowana przez Kontrahenta - pozostała część bowiem (potrącona z karą
      umowną) to w istocie koszt uzyskania przychodu,
    2. czy kara umowna potrącona z częścią wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy,
      stanowi koszt uzyskania przychodów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca działa w obrocie w formie spółki komandytowej pod firmą (...).
    W dniu (...) r. Wnioskodawca zawarł umowę z Kontrahentem (...) (dalej jako Kontrahent),
    na podstawie której zobowiązał się do (...). Dostarczone urządzenia miały spełniać wymogi
    określone szczegółowo w ww. umowie. Termin wykonania umowy został ustalony na
    dzień (...) r. Elementem zawartej Umowy było m.in. zobowiązanie do dostarczenia i (...).
    Ww. urządzenia miały być w pełni kompatybilne z systemem obecnie funkcjonującym w
    obiekcie, który działał w innym standardzie niż oferowane przez Wnioskodawcę
    urządzenia (...). Powyższy brak zgodności między urządzeniami Wnioskodawca zamierzał
    rozwiązać - zgodnie z wielokrotnymi zapewnieniami ze strony producenta - stosując
    odpowiednie (...). Pomimo powyższych obietnic, (...) nie zapewniały wystarczająco (...). W
    terminie umownym, tj. do (...) r., została przeprowadzona instalacja — zostało wykonane
    (...), zaś z uwagi na okoliczności opisane wyżej, w uzgodnieniu z Kontrahentem, (...) został
    wstrzymany. Pomimo kilkukrotnej zmiany (...), nie udało się usunąć pojawiających się w
    systemie problemów.
    Wobec niedotrzymania terminu umownego, Kontrahent zaczął naliczać Wnioskodawcy
    karę umowną na podstawie § 7 ust. 1 Umowy (0,5% za każdy dzień zwłoki liczoną od
    wynagrodzenia umownego Wykonawcy brutto).
    Wobec powyższego, Strony podjęły negocjacje w kierunku rozwiązania występującego
    problemu, które zakończyły się zawarciem w dniu (...) r. porozumienia do ww. umowy, na
    mocy którego Wnioskodawca zobowiązał się do wymiany(...). Jednocześnie, w ww.
    porozumieniu wyraźnie wskazano, że Wnioskodawca oświadcza, że nie ponosi wyłącznej
    winy za opóźnienie w realizacji umowy, gdyż jego przyczyną był problem producenta (...),
    który pomimo wielokrotnych zapewnień nie dostarczył na czas prawidłowo działających

    urządzeń, czym uniemożliwił realizację umowy w oparciu o pierwotne założenia
    techniczne. Na skutek uzgodnień Stron, Wnioskodawca został zobowiązany do zapłaty na
    rzecz Kontrahenta kary umownej w kwocie (...) zł brutto, naliczonej na podstawie § 7 ust. 1
    Umowy za okres od dnia (...) r. do dnia (...) r. (83 dni). W dniu (...) r. Kontrahent wystawił
    notę księgową nr (...) obejmującą ww. karę umowną i dokonał jej potrącenia z
    wynagrodzeniem Wnioskodawcy.
    Pytania
    1. Czy w sytuacji, o której mowa w przedstawionym stanie faktycznym, przedmiotem
      opodatkowania (dochodem) na potrzeby podatku CIT transakcji, o której mowa będzie
      część wynagrodzenia faktycznie uregulowana przez Kontrahenta - pozostała część
      bowiem (potrącona z karą umowną) to w istocie koszt uzyskania przychodu?
    2. Czy kara umowna, o której mowa w przedstawionym stanie faktycznym, potrącona z
      częścią wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy, stanowi koszt uzyskania
      przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem:
    1. przedmiotem opodatkowania (dochodem) na potrzeby podatku CIT transakcji, której
      dotyczy niniejszy wniosek, będzie część wynagrodzenia faktycznie uregulowana
      przez Kontrahenta - pozostała część bowiem (potrącona z karą umowną) to w istocie
      koszt uzyskania przychodów.
    2. kara umowna, o której mowa w przedstawionym stanie faktycznym, potrącona z
      częścią wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy, zasadnie stanowi koszt uzyskania
      przychodów.
    Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychód w ze źródła przychód w lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Kwestię kar umownych jako koszt w reguluje zaś art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, który
    stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychód w kar umownych i odszkodowań z
    tytułu wad dostarczonych towarów wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
    towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i
    usług. W świetle powyższego uznać należy, że aby wydatek poniesiony przez podatnika
    stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      1) został poniesiony przez podatnika, tj. musi on zostać pokryty z zasób w majątkowych
        podatnika,
      2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      4) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychód w lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      5) został właściwie udokumentowany,
      6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których, zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy
        o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Przedmiotem niniejszego wniosku są wyłącznie wydatki poniesione z tytułu kar
    umownych, które są definitywne, nie zostały podatnikowi w żaden sposób zwrócone oraz
    zostały właściwie udokumentowane. Kluczowe znaczenie będą miały więc przesłanki
    związku kosztu z działalnością gospodarczą, celowości poniesienia kosztu oraz braku

    zakwalifikowania wydatku jako wyłączonego z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 22 tej ustawy.
    W ocenie Wnioskodawcy związek zapłaty kary umownej z prowadzoną przez
    Wnioskodawcę działalnością gospodarczą nie budzi wątpliwości. Obowiązek zapłaty kary
    umownej wynika z umowy zawartej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, w opisanym stanie faktycznym wystąpił związek pomiędzy karą
    umowną będącą przedmiotem wniosku a działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.
    Kolejną z przesłanek uznania kosztu za koszt uzyskania przychodu jest jego poniesienie w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że definicja kosztów
    uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny, a zatem
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W orzecznictwie wskazuje
    się, że za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, trzeba przyjąć
    kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika
    zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich
    źródła, a tym samym we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego wydatku
    na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo
    zabezpieczenie jego źródła. W tym kontekście istotne jest również, aby ocena zachowania
    podatnika, kwalifikującego określony wydatek jako koszt podatkowy, była dokonywana z
    perspektywy jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy na temat
    tego, czy dany wydatek może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu.
    Jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę
    istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło
    funkcjonowało w bezpieczny sposób. W sytuacji opisanej w stanie faktycznym,
    niewątpliwie koszty kar umownych są poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia
    źródła przychodów. Zapłata kary umownej w terminie (czy to poprzez bezpośredni
    transfer środków czy też poprzez potrącenie z zasadniczym wynagrodzeniem umownym)
    jest konieczna w celu utrzymania bytu umowy zawartej z Kontrahentem i przywrócenia
    zasad prawidłowej współpracy. W razie odmowy zapłaty prawidłowo naliczonej kary
    umownej Wnioskodawca narażałby się na kosztowne i długotrwałe postępowanie sądowe
    oraz zerwanie stosunków biznesowych z Kontrahentem, co w efekcie doprowadziłoby do
    utraty źródła przychodów, czego następstwem byłoby obniżenie poziomu przychodów.
    Działania Wnioskodawcy należy zatem uznać za racjonalne i uzasadnione z gospodarczego
    punktu widzenia, stanowiące logiczny ciąg zdarzeń, zdeterminowanych osiągnięciem
    zysku oraz ograniczeniem ponoszonych kosztów w długookresowej perspektywie. Takie
    stanowisko zostało potwierdzone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Poznaniu z 27 września 2018 r., sygn. akt I SA/Po 259/18, w którym sąd uznał, że „organ
    przy ocenie stanowiska skarżącej spółki winien zinterpretować art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT,
    w oparciu o wykładnię gospodarczą. Wykładnia ta wymaga uwzględnienia warunków
    rynkowych, w jakich działa podmiot gospodarczy i oceny czy działanie podatnika jest
    racjonalne, oparte na założeniu, że wskazane działania zmierzają do uzyskania
    optymalnego wyniku ekonomicznego, również w zakresie zminimalizowania strat”. Jak
    zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, pomimo dołożenia należytej staranności
    przez Wnioskodawcę, nie był on w stanie całkowicie wyeliminować ryzyka powstania
    opóźnienia w wykonaniu umowy, które powstało z winy producenta (...). Ryzyko
    wystąpienia sytuacji obligujących Wnioskodawcę do zapłaty kary umownej jest więc
    wkalkulowane w ogólne ryzyko związane z charakterystyką prowadzonej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca z należytą starannością stara się zminimalizować jego
    poziom, przede wszystkim na etapie podejmowania decyzji o wyborze producentów
    urządzeń, z którymi współpracuje, jednak całkowite jego wyeliminowanie nie jest możliwe.

    Podsumowując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy koszty kar umownych są ponoszone w
    celu zachowania lub zabezpieczenia źródła jego przychodów.
    Przechodząc zaś do kwestii wyłączeń określonych w art. 16 ust. 1 uCIT, w szczególności w
    pkt 22, wskazać należy, że ww. przepis zawiera zamknięty katalog - przepis ten nie stanowi
    więc o generalnym wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów wszelkich kar umownych,
    ale tylko takich, które zostały zapłacone z powodu wad dostarczonych towarów lub usług,
    względnie zwłoki w usunięciu tych wad lub dostarczeniu towarów lub usług wolnych od
    wad. Należą do nich koszty kar umownych i odszkodowań wypłacanych z następujących
    tytułów:
    a. wady dostarczonych towarów,
    b. wady wykonanych robót i usług,
    c. zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
    d. zwłoka w usunięciu wad towarów,
    e. zwłoka w usunięciu wad wykonanych robót i usług.
    A contrario, opłaty dodatkowe innego rodzaju niż wymienione, będą stanowiły koszty
    podatkowe (oczywiście pod warunkiem, że będą spełniały definicję kosztów uzyskania
    przychodów z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Przyjęcie
    poglądu, że kara umowna lub odszkodowanie ze swej istoty nie mogą być uznane za koszt
    uzyskania przychodów, czyniłoby regulację zawartą w art. 16 ust. 1 pkt 22 CIT zbędną. W
    związku z tym, biorąc pod uwagę, że powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do
    art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, powinien on być wykładany w sposób ścisły.
    Pojęcie „kary umownej” oraz „zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad” nie zostały
    zdefiniowane w ustawie o CIT - są to instytucje pochodzące z prawa cywilnego i powinny
    być definiowane w przyjęty tam sposób. Na gruncie prawa cywilnego pojęcie „wada”
    definiowane jest w art. 556(1) § 1 Kodeksu cywilnego jako brak właściwości, które rzecz
    powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub
    przeznaczenia, względnie właściwości, które były przedstawione w próbce lub wzorze,
    albo gdy rzecz nie nadaje się dla realizacji celu umowy, albo jest niezupełna.
    Te cechy rzeczy należy odpowiednio odnieść do cech usługi, co prowadzi do wniosku, że
    wada usługi to brak właściwości, które mieć powinna, niezdatność do zrealizowania celu
    umowy lub niekompletność. Przez wadę taką nie można zatem uznać niewykonania
    zobowiązania w terminie, bowiem oznacza to, że towar taki nie został dostarczony lub
    roboty i usługi nie zostały wykonane. Ewentualnie wypłacona z takiej przyczyny kara
    umowna nie byłaby wówczas świadczona z tytułu wad usługi, ale jej nieterminowego
    wykonania, a więc z odmiennego tytułu prawnego. Należy przy tym wskazać, że nie można
    przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów
    każdego przypadku nienależytego wykonania obowiązku dłużnika wynikającego ze
    stosunku obligacyjnego, bez względu na to, czy odpowiedzialność oparta jest na zasadzie
    winy, czy na zasadzie ryzyka. Zapatrywanie to pozostaje bowiem w sprzeczności z
    brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 22 uCIT, który nie odnosi się do kar umownych w ogólności,
    ale tylko do jednego ich typu - kar z tytułu wad dostarczonych towarów i usług (oraz
    nieterminowego usunięcia tych wad lub dostarczenia towarów lub usług wolnych od wad).
    Skoro zatem ustawodawca wyjątek od zasady uznawania za koszty uzyskania przychodów
    wszelkich kosztów poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. odniósł tylko do
    określonej kategorii kar umownych, rozszerzanie tego wyjątku na inne kategorie kar
    umownych, płaconych z innych tytułów, nie jest uprawnione ani dopuszczalne. Oceny tej
    nie może zmienić nawet powołanie się na zasadę autonomii prawa podatkowego i
    zanegowanie prawidłowości odwołania się do rozumienia określonych pojęć w prawie
    cywilnym, albowiem już sama analiza gramatyczna art. 16 ust. 1 pkt 22 uCIT nie prowadzi
    do odnalezienia w nim pojęć, które tam nie występują (tak m.in. NSA w wyroku z 24

    października 2023 r. II FSK 335/21). Powyższe rozumienie art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o
    CIT, znajduje swoje uzasadnienie w dotychczasowym orzecznictwie NSA oraz WSA, w tym
    m.in. wyrok NSA z 24 października 2023 r., sygn. akt II FSK 335/21, wyrok NSA z 25 lipca
    2023 r. sygn. akt II FSK 137/21, wyrok NSA z 7 czerwca 2023 r. sygn. akt II FSK 2691/20,
    wyrok NSA z 23 marca 2023 r. sygn. akt II FSK 2277/20, wyrok WSA w Gliwicach z 13
    października 2021 r., sygn. akt I SA/GI 891/21, wyrok WSA w Gliwicach z 12 lutego 2021 r.,
    sygn. akt I SA/G11173/20; wyrok WSA w Gliwicach z 2 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/G11348
    /19; wyrok NSA z 2 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 282/15.
    Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku z 25 stycznia 2022 r.,
    sygn. akt I SA/Gd 1073/21, kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawie towarów nie
    podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22
    Ustawy o CIT, niezależnie od tego czy opóźnienie wystąpiło z winy podatnika czy też nie.
    Sąd w powyższym wyroku słusznie wskazuje, że zwłoki lub opóźnienia w dostawie towaru
    nie można utożsamiać z wadą samego towaru.
    Wobec powyższego, Wnioskodawca wskazuje, że w jego ocenie z uwagi na fakt, że w
    przedstawionym stanie faktycznym, kara umowna została naliczona z tytułu
    nieterminowego wykonania umowy, nie podlega ona wyłączeniu, o którym mowa w art.
    16 ust. 1 pkt. 22 uCIT. W konsekwencji dalszej, w ocenie Wnioskodawcy przedmiotem
    opodatkowania (dochodem) na potrzeby podatku CIT transakcji, której dotyczy niniejszy
    wniosek, będzie część wynagrodzenia faktycznie uregulowana przez Kontrahenta -
    pozostała część bowiem (potrącona z karą umowną) to w istocie koszt uzyskania
    przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl natomiast art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Literalna wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że opodatkowanie CIT wystąpi w
    stosunku do tych kategorii, które zgodnie z cytowaną ustawą o CIT, stanowią odpowiednio
    dochód albo przychód. Jeśli określonej kategorii nie można, zgodnie z ustawą o CIT, uznać
    ani za przychód, ani też za dochód podatkowy, to kategoria ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Art. 12 ust. 3 ustawy o CIT stanowi natomiast, że:

      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które są należne
    podatnikowi, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń, nawet jeśli nie zostały przez
    niego jeszcze otrzymane.
    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się
    zarówno
    do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.
    Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem
    wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to
    przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj.
    możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania
      usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
        1) wystawienia faktury albo
        2) uregulowania należności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach,
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    1. został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania

        przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
    2. jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    4. poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    5. został właściwie udokumentowany,
    6. nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Z opisu sprawy wynika, że (...) r. zawarliście Państwo umowę z Kontrahentem, na
    podstawie której zobowiązaliście się do dostarczenia (...).
    Termin wykonania umowy został ustalony na (...) r. Do tego terminu została
    przeprowadzona instalacja, zostało wykonane (...). Natomiast montaż automatów został
    wstrzymany ponieważ pomimo kilkukrotnej zmiany (...), nie udało się usunąć
    pojawiających się w systemie problemów.
    W związku z niedotrzymaniem terminu umownego, Kontrahent zaczął naliczać Państwu
    karę umowną na podstawie § 7 ust. 1 Umowy.
    (...) r. doszliście Państwo z Kontrahentem do porozumienia i zobowiązaliście się do
    wymiany (...) oraz do zapłaty na rzecz Kontrahenta kary umownej.
    (...) r. Kontrahent wystawił Państwu notę księgową obejmującą ww. karę umowną i
    dokonał jej potrącenia z Państwa wynagrodzenia.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy kara umowna potrącona z
    częścią wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy, stanowi koszt uzyskania przychodów, a
    tym samym czy przedmiotem opodatkowania (dochodem) na potrzeby podatku CIT
    będzie jedynie część wynagrodzenia faktycznie uregulowana przez Kontrahenta?
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że skoro
    wykonaliście Państwo usługę na rzecz Kontrahenta, to cała należność z tytułu wykonania
    tej usługi, niezależnie od jej faktycznego otrzymania, stanowi dla Państwa przychód
    podatkowy.
    Analizując natomiast możliwość zaliczenia wskazanej we wniosku kary umownej do
    kosztów podatkowych, w analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na unormowania
    prawne zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    Z zacytowanego przepisu wynika, że za koszty uzyskania przychodów nie są uznawane
    kary umowne i odszkodowania z tytułu:
      - wad dostarczonych towarów;
      - wad wykonanych robót;
      - wad wykonanych usług;
      - zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad;
      - zwłoki w usunięciu wad towarów;

      - zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót;
      - zwłoki w usunięciu wad wykonanych usług.
    Ustawodawca kierował się w tym względzie zasadą, aby nie premiować działań
    sprzecznych z istotą umów, zagrożonych karami i odszkodowaniami.
    Uregulowania dotyczące kar umownych zawarte są w ustawie z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.; dalej: „KC”).
    W myśl art. 471 KC:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 483 § 1 KC:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Zgodnie z art. 484 § 1 KC:
      W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna
      należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na
      wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość
      zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły.
    Zapisy ustanawiające karę umowną stanowią powszechnie stosowaną praktykę przy
    zawieraniu umów i stanowią realizację zasady swobody tychże umów.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażony został pogląd, zgodnie z którym, co do
    zasady, zakres odpowiedzialności z tytułu kary umownej pokrywa się w pełni z zakresem
    ogólnej odpowiedzialności dłużnika za niewykonanie lub nienależyte wykonanie
    zobowiązania.
    W wyroku z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II CSK 331/12 Sąd Najwyższy podkreślił, że: „Kara
    umowna co do zasady wpisana jest w reżim odpowiedzialności odszkodowawczej zatem,
    stanowiąc ryczałtowe odszkodowanie za niewykonanie (niewłaściwe wykonanie)
    zobowiązania, nie powinna być oderwana od przesłanek odpowiedzialności kontraktowej.
    Dłużnik może się zwolnić od obowiązku jej zapłaty wykazując, że niewykonanie
    zobowiązania było następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. (...)
    Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej i nic innego nie wynika z umowy stron dłużnik, który
    zachował należytą staranność, nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie lub
    nienależyte wykonanie zobowiązania”.
    Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego wynika, że w
    przypadku zastrzeżenia kary umownej na wypadek opóźnienia, czyli niedotrzymania
    terminu wykonania zobowiązania z przyczyn niezawinionych przez dłużnika, dłużnik może
    uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że do opóźnienia doszło pomimo
    dochowania przez niego należytej staranności. Takie ukształtowanie zasad
    odpowiedzialności za opóźnienie de facto zrównuje odpowiedzialność z tego tytułu z
    odpowiedzialnością za zwłokę, o której mowa w art. 476 KC.
    I tak, zgodnie z art. 476 KC:
      Dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin
      nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez
      wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest
      następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego wynika jednak również, że ustawa bądź umowa
    stron może przewidywać odpowiedzialność dłużnika za opóźnienie, nawet jeżeli do
    opóźnienia doszło z przyczyn niezależnych od dłużnika. Możliwość rozszerzenia
    odpowiedzialności dłużnika w przypadku zastrzeżenia w kontrakcie kar umownych na
    wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (stosownie do art. 473
    KC) nie budzi również wątpliwości w doktrynie. Jeżeli jednak kara umowna ma się należeć

    za samo opóźnienie, powinno to wynikać z zastrzeżenia o charakterze wyjątku od reguły
    (W. Czachórski, str. 350).
    Reasumując, istota instytucji uregulowanej w art. 483 § 1 KC wyraża się w tym, że zarówno
    samo zastrzeżenie kary umownej, jak i szczegółowe jej uregulowanie zależą od umownego
    uznania i ułożenia przez strony. Ma zatem do niej w pełni zastosowanie zasada swobody
    umów ustanowiona w art. 353¹ KC. Wobec tego, również w odniesieniu do instytucji kar
    umownych w prawie cywilnym dopuszczalne jest modyfikowanie kodeksowych zasad
    odpowiedzialności za określone naruszenia postanowień wiążących strony stosunków
    obligacyjnych, a zatem także rozszerzanie zakresu tej odpowiedzialności na okoliczności
    niezależne od zawinienia bądź przyczynienia się dłużnika.
    Odnosząc powyższe rozważania do regulacji prawa podatkowego, należy zauważyć, że art.
    16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, odnosi się do kategorii odszkodowań i kar umownych, nie
    precyzując, że chodzi o odszkodowania i kary umowne będące następstwem
    niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez zobowiązanego na skutek
    niedochowania przez niego należytej staranności. Tym samym, w myśl zasady lege non
    distinguente nec nostrum est distinguere (gdy ustawa nie rozróżnia, nie do nas należy
    rozróżnianie), należy przyjąć, że wszelkie odszkodowania i kary umowne z wymienionych
    w tym przepisie tytułów nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
    niezależnie od tego, czy są one skutkiem szkody powstałej w następstwie winy
    zobowiązanego czy też szkody, na której powstanie nie miał on wpływu. Innymi słowy, dla
    wykluczenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na
    odszkodowania i kary umowne z tytułu nieterminowego wykonania usług czy też
    opóźnienia w dostawie towarów, nie ma znaczenia przyczyna niedochowania przez
    zobowiązanego terminu świadczenia. Wystarczającą przesłanką jest wystąpienie
    odpowiedzialności zobowiązanego za opóźnienie czy zwłokę, która może wynikać z ustawy
    lub ze stosunku obligacyjnego łączącego strony. Zapłata kary umownej bądź
    odszkodowania na rzecz kontrahenta jest efektem istnienia takiej odpowiedzialności.
    Pogląd, zgodnie z którym przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nakazuje wyłączyć z
    kosztów uzyskania przychodów tylko te kary umowne i odszkodowania, które są
    następstwem winy podatnika polegającej na niedołożeniu należytej staranności w
    wykonaniu zobowiązania, zdaje się abstrahować od faktu, że odpowiedzialność
    zobowiązanego z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania nie
    zawsze opiera się na zasadzie winy. Przyjmowanie, że w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
    chodzi wyłącznie o odpowiedzialność zobowiązanego wynikającą z art. 471 KC, w sytuacji,
    gdy z językowej wykładni przepisu taki wniosek w żaden sposób nie wynika, stanowi
    przykład wykładni zawężającej, tj. nie obejmującej wszystkich sytuacji, w których
    zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Przechodząc do wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem „wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług”, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
    należy odwołać się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA
    /Wa 2631/15, w którym sąd stwierdził, że „u.p.d.p. nie definiuje pojęcia „wadliwy”, zatem
    słowo to należy tłumaczyć w sposób przyjęty w języku polskim. Zgodnie z Nowym
    słownikiem języka polskiego (PWN, Warszawa, 2003 r.) słowo to oznacza: mający wady,
    usterki, defekty, wskazujące braki, błędy, niewłaściwy, nieprawidłowy, niepoprawny.
    Zatem należy przyjąć, że wadliwie wykonana usługa, to taka, która została wykonana w
    sposób niepełny, tj. nie zostały spełnione wszelkie obowiązki ciążące na podatniku
    zgodnie z umową oraz przepisami prawa”.
    Innymi słowy należy przyjąć, że pojęcie „wadliwości” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 22
    ustawy o CIT, odnosi się do każdego przypadku nienależytego wykonania obowiązków
    dłużnika wynikających ze stosunku obligacyjnego, za które ponosi on odpowiedzialność,
    niezależnie od tego, czy odpowiedzialność ta oparta jest na zasadzie winy czy na zasadzie
    ryzyka. Tym samym, opóźnienie w wykonaniu świadczenia, nawet niezawinione przez
    dłużnika, stanowi wadę wykonywanych robót/usług. Jeżeli zgodnie z przepisami prawa
    powszechnie obowiązującego lub postanowieniami umowy dłużnik odpowiada wobec
    wierzyciela w przypadku wystąpienia opóźnienia, niezależnie od dochowania przez niego
    należytej staranności, nie może kwoty zapłaconego odszkodowania, czy kary umownej
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

    Należy jednak podkreślić, że rozumienie pojęcia „wadliwości dostarczonych towarów,
    wykonanych robót i usług”, przyjęte przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 21
    grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2631/15, jest szersze od rozumienia tego pojęcia w
    prawie cywilnym, przynajmniej w odniesieniu do „wad wykonanych robót i usług”.
    W odniesieniu do wad fizycznych rzeczy (którymi są w rozumieniu KC wyłącznie
    przedmioty materialne - art. 45 KC), przepis art. 5561 § 1 KC stwierdza wprost, że wada
    polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową (...) wyliczając następnie przykłady
    niezgodności rzeczy sprzedanej z umową, które można tutaj pominąć.
    Z kolei, w przypadku wad świadczonych robót i usług, przepisy KC posługują się pojęciem
    „wadliwości” wyłącznie w przypadku niektórych tzw. umów rezultatu (np. umowa dostawy,
    umowa o dzieło, umowa o roboty budowlane), nie utożsamiając bynajmniej „wadliwości”
    ze sprzecznością z postanowieniami umowy oraz wyraźnie rozróżniając „wadliwość” od
    „opóźnienia”.
    Zgodnie z art. 611 KC:
      Jeżeli w toku wytwarzania przedmiotu dostawy okaże się, że dostawca wykonywa ten
      przedmiot w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową, odbiorca może wezwać
      dostawcę do zmiany sposobu wykonania wyznaczając dostawcy w tym celu
      odpowiedni termin, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu od umowy
      odstąpić.
    Z kolei, zgodnie z art. 636 § 1 KC:
      Jeżeli przyjmujący zamówienie wykonywa dzieło w sposób wadliwy albo sprzeczny z
      umową, zamawiający może wezwać go do zmiany sposobu wykonania i wyznaczyć
      mu w tym celu odpowiedni termin. (...).
    Stosownie zaś do art. 656 § 1 KC:
      Do skutków opóźnienia się przez wykonawcę z rozpoczęciem robót lub
      wykończeniem obiektu albo wykonywania przez wykonawcę robót w sposób
      wadliwy lub sprzeczny z umową, do rękojmi za wady wykonanego obiektu, jak
      również do uprawnienia inwestora do odstąpienia od umowy przed ukończeniem
      obiektu stosuje się odpowiednio przepisy o umowie o dzieło.
    Z powyższych rozważań należy wyciągnąć wniosek, że cywilnoprawne rozumienie „wad
    wykonanych robót i usług” nie może znaleźć zastosowania dla rekonstrukcji normy
    prawnej wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, chociażby z tego względu, że
    odnosi się wyłącznie do niektórych umów rezultatu przewidzianych w KC.
    Tym samym, zgodnie z zasadą autonomii prawa podatkowego, należy przyjąć szersze
    rozumienie pojęcia „wadliwości wykonanych robót i usług”, które będzie mogło być
    zastosowane do wszelkich stosunków obligacyjnych wywołujących skutki podatkowe, o
    których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Podsumowując, przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nakazuje wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług,
    niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata kary
    umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie ryzyka.
    Z kolei, pojęcie „wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług”, w rozumieniu
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, odnosi się do każdego przypadku nienależytego
    wykonania obowiązków podatnika wynikających ze stosunku obligacyjnego, za które
    ponosi on odpowiedzialność, niezależnie od charakteru i zakresu tej odpowiedzialności.
    Oznacza to, że opóźnienie w wykonaniu zobowiązania, za które dłużnik ponosi
    odpowiedzialność, może stanowić wadę wykonanych robót lub usług w rozumieniu art. 16
    ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Zauważyć należy, że skoro ustawodawca wyłączył z kosztów podatkowych wydatki z tytułu
    kar umownych związanych z wadliwym wykonaniem usług, to tym bardziej wyłączył z tych
    kosztów wydatki z tytułu kar umownych związanych z ich niewykonaniem w ustalonym
    terminie.

    Zatem, zapłata uzgodnionej kary umownej na rzecz Kontrahenta z tytułu nieterminowej
    realizacji umowy nie może stanowić dla Państwa kosztów uzyskania przychodów, z uwagi
    na wyłączenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    W konsekwencji przychód z tytułu wykonanej przez Państwa na rzecz Kontrahenta usługi,
    nie może być pomniejszony o kwotę potrąconej przez Kontrahenta kary umownej.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych wyroków, należy zauważyć, że orzeczenia sądowe
    wydawane są w indywidualnych sprawach w odzwierciedleniu do konkretnych stanów
    faktycznych/zdarzeń przyszłych i nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa
    podatkowego. Powołane orzeczenia nie są źródłem prawa i nie mogą stanowić
    podstawy prawnej działań organów administracji. Organy administracji są związane
    oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu
    sądu administracyjnego, jednakże to związanie istnieje tylko w ramach tej sprawy, która
    była rozpoznawana przez sąd administracyjny - zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośredn

    ictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni
    od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.