Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-711/11/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-09-13
Teza: Czy w wyniku używania użyczonego urządzenia Spółka będzie osiągała nieodpłatne świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP?
Słowa kluczowe: umowa-umowa użyczenia; użyczenie; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10 czerwca 2011r. (data wpływu do tut. Biura 16 czerwca 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego użytkowania urządzenia technicznego do analizy składu chemicznego surowca, służącego do produkcji wyrobów dla firmy użyczającej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 czerwca 2011r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego użytkowania urządzenia technicznego do analizy składu chemicznego surowca, służącego do produkcji wyrobów dla firmy użyczającej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka jest producentem: osprzętu energetycznego, osprzętu telekomunikacyjnego, urządzeń elektrycznych oraz konstrukcji stalowych. Powyższe urządzenia wykorzystywane są do napowietrznych linii elektroenergetycznych niskiego, średniego i wysokiego napięcia, jak również zespołów zasilających do elektrofiltrów.

Spółka prowadzi sprzedaż wyżej wymienionych urządzeń między innymi do Firmy X, która jest 100% akcjonariuszem Spółki. Firma X w związku zakupem od Spółki wyrobów, zamierza dostarczyć jej nieodpłatnie, urządzenie techniczne do analizy składu chemicznego surowca (materiału) służącego do produkcji wyrobów dla tej firmy. Pozwoli to na wyeliminowanie wadliwego surowca oraz na zapewnieniu odpowiedniej jakości wyrobom dostarczanym dla Firmy X. W związku z planowanym użyczeniem Spółki podpiszą stosowną umowę, w której Spółka (otrzymująca urządzenie) zobowiązuje się do sprawdzania każdego surowca wykorzystywanego do produkcji wyrobów dla Firmy X. Urządzenie będzie wykorzystywane tylko do kontroli materiału wykorzystywanego do produkcji dla Firmy X. Spółka zobowiązana będzie również do przeprowadzania niezbędnych prac naprawczych i konserwacyjnych w/w urządzenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w wyniku używania użyczonego urządzenia Spółka osiągnie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP?

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie osiągnie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP w związku z używaniem powyższego urządzenia. Należy podkreślić, że przepisy podatkowe nie precyzują, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenie”; jedynie w art. 12 ust. 6 ustawy o PDOP określono sposób i kryteria ustalania jego wartości. W orzecznictwie NSA i WSA (np. wyrok z dnia 18 kwietnia 2001r., sygn. akt SA/Sz85/2000) przedstawiono pogląd, że, aby w świetle przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP można było zaliczyć określone świadczenie do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia a drugi podmiot to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób przychody podlegające opodatkowaniu. Musi więc powstać przysporzenie w majątku podatnika przyjmującego świadczenie, mające konkretny wymiar finansowy.

Podstawową cechą świadczenia nieodpłatnego jest to, aby podmiot otrzymujący takie świadczenie nie był zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Oznacza to, że świadczenie uzyskane przez Spółkę, w sytuacji, gdy użyczający uzyskuje lub ma uzyskać od podmiotu w przyszłości wzajemnie jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego. Nie można traktować nieodpłatnego udostępniania urządzenia do analiz materiałów, służących do produkcji wyrobów przeznaczonych wyłącznie dla podmiotu użyczającego przedmiot jako świadczenie nieodpłatne. Tego rodzaju czynność ma charakter techniczny i pomocniczy przy produkcji wyrobów dla Firmy X, nie mający samodzielnej racji bytu bez realizacji produkcji. W przedstawionej sytuacji korzyści będą uzyskiwać oba podmioty. Użyczający urządzenie będzie miał pewność, iż wyrób dostarczony przez Spółkę jest wykonany z materiału o odpowiednich parametrach technicznych i odpowiednim składzie chemicznym. Spółka dzięki sprawdzeniu surowca przed przystąpieniem do produkcji zwiększy jakość swoich wyrobów, a przez to zwiększy wartość sprzedaży swoich wyrobów do Spółki X. Pozwoli to również zmniejszyć koszty z tytułu reklamacji wyrobów sprzedawanych do Firmy X.

Należy podkreślić, że w tej sytuacji czynność sprzedaży wyrobów na rzecz Firmy X jest ściśle powiązana z udostępnieniem urządzenia do sprawdzenia jakości surowców (materiałów) w cyklu produkcyjnym. W obrocie gospodarczym przyjęte jest powszechnie, że strony transakcji mogą dowolnie podzielić pomiędzy siebie zadania wynikające z transakcji, w tym zaangażowanie własnych środków do jej realizacji. Zgodnie z planowaną umową, używanie otrzymanego urządzenia będzie obowiązkiem Spółki, a jego dostarczenie będzie obowiązkiem Spółki X, zatem Spółka uważa, iż w przytoczonej transakcji ma do czynienia z ekwiwalentnością usługi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz. 397 ze zm., określanej w dalszej części skrótem „updop”), przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Updop, zaliczając nieodpłatne świadczenie do czynników kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje, co należy rozumieć pod tym pojęciem. W celu ustalenia jego znaczenia w pierwszej kolejności zasadne jest sięgnięcie do reguł wykładni gramatycznej. Należy zatem odwołać się do znaczenia jaki ten zwrot ma w języku potocznym. Zgodnie z wykładnią gramatyczną „odpłacać” to „oddawać komuś coś w zamian”, „odpłatny” zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002).

Dla celów podatkowych, przez nieodpłatne świadczenia należy więc rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika, mające konkretny wymiar finansowy. Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób prawnych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych).

Stosownie do art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Cechą charakterystyczną użyczenia jest nieodpłatność oraz motyw bezinteresowności, dlatego też wyłącznym obowiązkiem użyczającego pozostaje znoszenie używania rzeczy przez biorącego oraz powstrzymywanie się od jakichkolwiek czynności unicestwiających lub ograniczających uprawnienie biorącego. Użyczający zatem ogranicza się tylko względem osoby, której rzecz użycza, co nie pozbawia go władztwa nad rzeczą i prawa korzystania z tej rzeczy, czerpania z niej korzyści. Treść stosunku użyczenia sprowadza się do bezpłatnego przysporzenia przez użyczającego korzyści kontrahentowi. Umowa użyczenia to umowa realna albowiem dla jej zawarcia konieczne jest, oprócz złożenia oświadczeń woli, wydanie rzeczy biorącemu. Ze względu na fakt, że z tytułu umowy użyczenia zobowiązanym do spełnienia świadczenia jest tylko użyczający, umowę tę należy uznać za jednostronnie zobowiązującą – użyczenie nie jest umową wzajemną.

Pamiętać należy jednak, że w każdym konkretnym przypadku należy badać, czy dane świadczenie jest jednostronne. Nie zawsze uznać można, że strony zawarły umowę użyczenia, mimo że z reguły tak są nazywane przez strony. Istotne jest bowiem zbadanie czy druga strona (świadczeniobiorca) ponosi, np. pewne świadczenia na rzecz świadczeniodawcy, bądź umowa nie nakłada na świadczeniobiorcę określonych obciążeń.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Firma X w związku zakupem od Spółki wyrobów, zamierza dostarczyć jej nieodpłatnie, urządzenie techniczne do analizy składu chemicznego surowca służącego do produkcji wyrobów dla tej firmy. Pozwoli to na wyeliminowanie wadliwego surowca oraz na zapewnienie odpowiedniej jakości wyrobów dostarczanych dla Firmy X. W związku z planowanym użyczeniem Spółki podpiszą stosowną umowę, w której Spółka (otrzymująca urządzenie) zobowiąże się do sprawdzenia każdego surowca wykorzystywanego do produkcji wyrobów dla Firmy X. Urządzenie będzie wykorzystywane tylko do kontroli materiału wykorzystywanego do produkcji dla Firmy X.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż umowa przejęcia od Firmy X urządzenia technicznego do analizy składu chemicznego surowca (które Wnioskodawca będzie zobowiązany używać w trakcie produkcji wyrobów dla Firmy X) będzie umową wzajemną, a co za tym idzie nie powstanie po stronie Wnioskodawcy przychód podatkowy z tytułu otrzymania nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy, o którym mowa w cytowanym powyższej art. 12 ust. 1 pkt 2 updop.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym zawarta umowa przyniesie bowiem korzyści dla obu stron – użyczenie urządzenia związane jest bowiem z zaspokojeniem ściśle oznaczonego interesu jego właściciela w postaci zagwarantowania odpowiedniej jakości otrzymywanych przez niego produktów.

Stanowisko Wnioskodawcy należy zatem uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy opisanego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.