Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1040.2024.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-26
Teza: Nieuznanie wywozu towarów z terytorium Polski do
wskazanego miejsca zlokalizowanego na terytorium Kanady za
eksport towarów i niepodlegania opodatkowaniu podatkiem
VAT w Polsce, sposoby wykazania w JPK_VAT sprzedaży
towarów na rzecz kontrahentów Spółki na terytorium Kanady
po dokonaniu odprawy celnej.
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja podatkowa
eksport-eksport towarów
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego w
przypadku, gdy importowane lub nabyte towary i usługi
dotyczą czynności zwolnionych na podstawie art. 43 ust.
1 pkt 7 oraz pkt 37-41
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy:
      - nieuznania wywozu towarów z terytorium Polski do wskazanego miejsca
        zlokalizowanego na terytorium Kanady za eksport towarów i niepodlegania
        opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce,
      - sposobu wykazania w JPK_VAT sprzedaży towarów na rzecz kontrahentów Spółki na
        terytorium Kanady po dokonaniu odprawy celnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 27 lutego 2025 r. (wpływ 4 marca 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką kapitałową z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu
    w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy) i jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca jest (...). Przeważającym przedmiotem
    działalności Wnioskodawcy jest sprzedaż hurtowa ... oraz części do niego – kod ... .
    Spółka dokonuje sprzedaży towarów do kontrahentów z państw trzecich (spoza Unii
    Europejskiej), w tym do kontrahentów z Kanady i Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca w
    aktualnym modelu dostawy towarów rozpoznaje dla celów podatku VAT eksport towarów
    z Polski, a podmiotem zobowiązanym do dokonania odprawy celnej na terenie państwa
    trzeciego jest kontrahent. W ramach strategii rozwoju sieci dystrybucji Spółka dąży do
    zmiany tego procesu, aby stać się bardziej konkurencyjną na rynkach zagranicznych (m.in.
    poprzez zdjęcie obowiązków związanych z importem towarów z klienta ostatecznego).
    Spółka zamierza rozpocząć dystrybucję swoich produktów na terytorium państw trzecich
    (m.in. Kanady) w następującym modelu transakcji: po skompletowaniu otrzymanego od
    klienta zamówienia, Spółka zamierza przemieszczać towary we własnym zakresie na
    terytorium państwa trzeciego.
    Towary będą wysyłane bezpośrednio z terytorium kraju (z magazynu Spółki położonego
    na terytorium Polski) na warunkach Incoterms DDP (wskazane miejsce dostarczenia na
    terytorium państwa trzeciego). W związku z przyjętą formułą Incoterms Wnioskodawca
    będzie odpowiedzialny zarówno za dokonanie odprawy eksportowej w Polsce jak i

    odprawy importowej w państwie trzecim (w przypadku Kanady w systemie / programie ...).
    Odprawa celna towaru dokonywana będzie na podstawie dokumentu nietransakcyjnego
    tzw. commercial invoice, który jest wystawiany wyłącznie dla celów odprawy celnej i
    zawiera wartości odpowiednie dla określenia m.in. wartości celnej towarów.
    Wnioskodawca będzie ponosił koszty transportu oraz koszty odprawy celnej. Przejście
    ryzyka związanego z towarem będzie następowało z chwilą postawienia towaru do
    dyspozycji klienta we wskazanym przez niego (umówionym) miejscu na terytorium
    państwa trzeciego, zgodnie ze złożonym przez klienta zamówieniem (pod wskazany przez
    klienta adres).
    W ramach realizacji transakcji sprzedaży do państw trzecich na warunkach DDP, Spółka
    planuje również zarejestrować się dla celów rozliczenia podatku od obrotu na terytorium
    państw trzecich (np. podatku VAT w Wielkiej Brytanii, podatku .../... w Kanadzie). Na
    commercial invoice jako Eksporter wskazana zostanie Spółka z polskim numerem NIP a
    jako Importer - Spółka z uzyskanym zagranicznym numerem dla celów rozliczania podatku
    od obrotu.
    Spółka dla celów udokumentowania dostawy krajowej w państwie trzecim, na podstawie
    złożonych zamówień wystawi dla klientów zagranicznych faktury, posługując się
    uzyskanym numerem identyfikacji dla celów podatku VAT w danym państwie trzecim. Na
    fakturze tej jako Sprzedawca wskazana zostanie Spółka z uzyskanym zagranicznym
    numerem dla celów rozliczeń VAT a jako nabywca - poszczególni klienci (nabywcy)
    towarów, zgodnie ze złożonymi zamówieniami. Na fakturze zostanie zastosowana stawka
    podatku VAT (lub innego podatku od obrotu) właściwa dla dostawy krajowej zgodnie z
    regulacjami obowiązującymi w państwie trzecim.
    Paczki, zawierające zamówienia klientów będą przemieszczane do państw trzecich w
    sposób skonsolidowany (jedna przesyłka i odprawa będzie dotyczyła kilku paczek dla
    różnych klientów) lub pojedynczo (przesyłka i odprawa będzie zawierała wyłącznie
    zamówienia jednego klienta).
    W momencie kiedy będą wysyłane pojedyncze paczki (tak może być, gdy Spółka nie spełni
    norm ilościowych i wagowych dla wysyłania paletowego) - taka paczka będzie przechodziła
    przez ... spedytora, gdzie nastąpi przydzielenie paczki do konkretnego kuriera. Spółka nie
    zamierza wynajmować powierzchni magazynowych w ... spedytorów na terenie państw
    trzecich – wszelkie czynności odbywające się w ... spedytorów będą wykonywane w
    ramach świadczenia kompleksowej usługi spedycyjnej przez spedytorów.
    Natomiast gdy Spółka spełni normy ilościowe, to paczki będą kompletowane w paletę,
    przewożone i w ... spedytora będzie następowała dekompletacja tej palety i rozdział do
    konkretnych kurierów. W obu wariantach paczki Spółki będą przechodziły przez ...
    spedytora, tylko w 2 przypadku spedytor skompletuje paletę do transportu w Polsce i
    zdekompletuje ją na terytorium państwa przeznaczenia towarów.
    Odpowiedzialność za towar w fazie transportu, aż do momentu jego dostarczenia we
    wskazane miejsce na rzecz odbiorcy, ciążyć będzie na Spółce, przy jednoczesnym
    obowiązku rozliczenia importu towarów na terytorium państwa trzeciego przez Spółkę.
    Oznacza to, iż wszelkie ewentualne straty bądź uszkodzenia wynikłe podczas transportu
    finansowo obciążać będą Spółkę jako podmiot odpowiedzialny.
    W opisanych przypadkach towar będzie przemieszczany przez Spółkę do ... spedytora
    położonego poza terytorium Unii Europejskiej (przemieszczenie nietransakcyjne). W
    wykonaniu przemieszczenia nietransakcyjnego towar opuści terytorium UE, nie nastąpi
    jednak przekazanie przez Spółkę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel innemu
    podmiotowi. W opisanym modelu dostaw, każdorazowo prawo do rozporządzania
    towarem jak właściciel Spółka przenosi na odbiorców dostarczanego towaru poza
    terytorium kraju dopiero po dokonaniu odprawy celnej.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku podano:

      1. Na pytanie o treści: „Czy kontrahenci, o których mowa w opisie sprawy, posiadają
        siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium kraju tj. Polski?”, Spółka podała,
        że tak, kontrahenci, o jakich mowa w przedstawionym opisie stanu faktycznego
        wniosku będą posiadać siedzibę działalności lub miejsce zamieszkania poza
        terytorium kraju.
      2. Na pytanie: „Czy od momentu rozpoczęcia transportu towarów z Polski do krajów, o
        których mowa we wniosku, do momentu kiedy zostaną dostarczone do
        ostatecznego nabywcy - towary poddawane będą jakimkolwiek czynnościom
        mającym na celu ich modyfikację, ulepszanie, zmienianie itp.? Jeśli tak, należy
        opisać na czym konkretnie te czynności polegają i w jaki sposób (w jakim zakresie)
        zmieniają, modyfikują towary?”, Spółka podała, że nie, towary w trakcie transportu
        lub od momentu rozpoczęcia wysyłki do momentu ich dostarczenia nie będą
        poddawane danym procesom uszlachetniającym czy też jakiemukolwiek
        przerobowi.
      3. Na pytanie: „Czy będą Państwo posiadali dokumenty potwierdzające wywóz
        towarów, o których mowa w opisie sprawy z terytorium Polski poza terytorium UE
        potwierdzone przez właściwy organ celny?”, Spółka podała, że co do zasady Spółka
        będzie w posiadaniu takich dokumentów – wynikać to będzie chociażby z
        obowiązku objęcia towarów procedurą celną wywozu. Zasadniczo takim
        dokumentem będzie komunikat potwierdzający wywóz poza UE, tj. CC599,
        niewykluczone jest też posiadanie przez Spółkę innych dokumentów
        towarzyszących przewozowi towarów potwierdzających ich przemieszczenie poza
        terytorium UE.
      4. Na pytanie: „Czy w stosunku do dostaw na terenie krajów, o których mowa we
        wniosku, będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia kwoty podatku
        należnego zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług?”,
        Spółka podała, że w Jej ocenie Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT
        naliczonego od towarów dostarczanych poza terytorium kraju, na podstawie art. 86
        ust. 8 pkt 1 VAT.
        Nie ulega wątpliwości, że gdyby sprzedaż towarów wysyłanych poza terytorium UE
        odbywała się w Polsce, przysługiwałoby Spółce prawo do odliczenia podatku
        naliczonego od dokonywanego zakupu towarów związanych z działalnością
        gospodarczą Spółki. Nabyte towary (czy to na terytorium kraju, czy to w ramach
        importu) byłyby przez Spółkę wykorzystywane do czynności opodatkowanych na
        terytorium kraju (np. sprzedaż lokalnym kontrahentom lub zużycie w ramach
        świadczenia usług opodatkowanych podatkiem VAT). Jednocześnie Spółka jest w
        posiadaniu dokumentacji zakupu przedmiotowych towarów: np. faktury VAT.
    Pytania
      1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wywóz towarów z terytorium Polski do
        wskazanego miejsca zlokalizowanego na terytorium Kanady podlega
        opodatkowaniu VAT w Polsce jako eksport towarów?
      2. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym sprzedaż towarów na rzecz kontrahentów
        Spółki na terytorium Kanady po dokonaniu odprawy celnej powinna być wykazana
        w JPK_VAT? Jeżeli tak, to w jaki sposób?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.

    Spółka stoi na stanowisku, że opisane przemieszczenie towarów do państw trzecich (m.in.
    Kanady, Wielkiej Brytanii) nie stanowi eksportu towarów oraz nie podlega opodatkowaniu
    VAT.
    Ad 2.
    Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym jest zobowiązana do
    wykazania sprzedaży na rzecz kontrahentów w JPK_VAT, jako dostawy towarów poza
    terytorium kraju, tj. w polu 11.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 VAT miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów
    wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez
    osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
    transportu do nabywcy.
    Jednocześnie w myśl art. 5 ust. 1 VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju oraz eksport towarów.
    Niewątpliwie w omawianym przypadku następuje przemieszczenie towaru z terytorium
    kraju poza terytorium UE. Stąd należy skutków podatkowych doszukiwać się w kontekście
    potencjalnego eksportu towarów.
    Definicję eksportu towarów zawiera art. 2 pkt 8 VAT, zgodnie z nią przez eksport towarów
    rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza
    terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
        towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub
        zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
        innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Aby można mówić o eksporcie towarów jako o czynności podlegającej opodatkowaniu
    VAT, konieczne byłoby zakwalifikowanie tej czynności jako dostawy.
    Zgodnie z ar. 7 ust. 1 VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Analogiczną treść zawiera art. 14 Dyrektywy VAT
    „Dostawa towarów” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel.
    Mając na względzie przepisy Dyrektywy, jak i ustawy VAT, dostawa towarów jest dokonana
    wtedy, gdy dochodzi do przeniesienia określonego prawa na nabywcę, tj. prawa do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel. Przy dostawie istotą jest zatem przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” zostało
    zdefiniowane przez orzecznictwo - zarówno Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    jak również sądów administracyjnych. Sądy te w wydawanych orzeczeniach podkreślają,
    że termin ten:
      · oznacza przede wszystkim możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, czyli
        władania rzeczą jak właściciel, rozumiane jako przeniesienie praktycznej kontroli
        nad rzeczą i możliwość dysponowania tą rzeczą (władztwo ekonomiczne), a
      · nie możliwość rozporządzania, władania rzeczą w sensie prawnym (prawo własności).
    Tak m.in.:

      · NSA w wyroku z dnia 22 października 2013 r. sygn. I FSK 1726/12: „Zgodnie z art. 7
        ust. 1 u.p.t.u. za dostawę towarów uznaje się „przeniesienie prawa do
        rozporządzania towarami jak właściciel”, przy czym musi mieć ona charakter
        odpłatny. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie
        przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca
        mógł nią dysponować podobnie jak właściciel. Definicja ta jest zatem bardzo
        szeroka, wskazująca, że istotny jest przede wszystkim ekonomiczny, a nie prawny,
        aspekt transakcji, w ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do
        rozporządzania towarami jak w przypadku własności.”;
      · wyrok TSUE z dnia 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 Staats-secretaris van
        Financien v. Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV (orzeczenie wstępne), Rec.
        1990, s. I-285: „Dostawa towarów” w rozumieniu art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy
        należy interpretować w taki sposób, aby oznaczała przeniesienie prawa do
        dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia
        własności rzeczy w sensie prawnym.;
      · TSUE w sprawie Dixons Retail pic v. Commissioners for Her Majestys Revenue and
        Customs w wyroku z dnia 21 listopada 2013 r. o sygn. C-494/12: W istocie pojęcie
        dostawy towarów nie odnosi się do przeniesienia własności w formie przewidzianej
        we właściwych przepisach krajowych, lecz obejmuje każdą transakcję przekazania
        rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania tą rzeczą,
        jakby była ona jej właścicielem.
    W związku z powyższym wewnętrzne przesunięcie towarów należących do Spółki z
    terytorium kraju poza UE do ... spedytora położonego w państwie trzecim, jeżeli na
    moment rozpoczęcia wysyłki nie nastąpiła sprzedaż tego towaru innemu podmiotowi, lub
    do zawarcia transakcji sprzedaży towaru doszło dopiero po przemieszczeniu towaru do
    państwa trzeciego – transakcja taka będzie poza opodatkowaniem VAT. Nie wystąpi
    bowiem dostawa towaru – nie można bowiem dokonać dostawy na rzecz „samego siebie”
    w ramach eksportu towarów.
    Skoro nie ma dostawy towaru to nie wystąpi także eksport towaru w rozumieniu podatku
    VAT.
    Na uznanie powyższego przemieszczenia za wewnętrzne przesunięcie towarów w ramach
    własnego przedsiębiorstwa wpływ ma także okoliczność, iż na Spółce ciążył będzie
    obowiązek dokonania odprawy celnej importowej w państwie trzecim.
    Na marginesie można wskazać, że w odniesieniu do eksportu ustawodawca nie
    przewidział przepisu analogicznego do art. 13 ust. 3 VAT, który nakazywałby rozpoznanie
    eksportu w przypadku przemieszczenia towarów poza granice UE w ramach własnego
    przedsiębiorstwa.
    Powyższe stanowisko potwierdzają interpretacje organów podatkowych wydane w
    podobnych sprawach, przykładowo:
      · interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 lipca
        2021 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.175.2021.2.RM;
      · interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14
        sierpnia 2018 r. nr 0115-KDIT1-3.4012.347.2018.2.AT;
      · interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27
        września 2024 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.365.2024.2.KK;
      · interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5
        listopada 2024 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.674.2024.1.MC;
      · interpretacja indywidualna Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 17 września
        2014 r. nr IBPP4/443-278/14/PK;

      · interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 września
        2017 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.328.2017.1.KT;
      · interpretacja indywidualna Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 lutego 2016
        r. nr IPPP3/4512-935/15-2/IG.
    Ad 2.
    Polski podatek od towarów i usług jest daniną terytorialną. Oznacza to, że opodatkowane
    są nimi wyłącznie te czynności, których miejsce świadczenia, zdefiniowane według prawa
    podatkowego, znajduje się w kraju. Nadmienić należy, że fakt, iż miejsce opodatkowania
    nie znajduje się w Polsce nie przesądza o braku obowiązku prezentacji czynności w
    JPK_VAT (części deklaracyjnej jak i ewidencyjnej).
    Zgodnie bowiem z obowiązującymi obecnie przepisami wykonawczymi, w każdym
    przypadku sprzedaży zagranicznej, bez względu na to, czy polski podatnik jest
    zarejestrowany w danym państwie czy nie, jak również czy jest to państwo członkowskie
    czy trzecie, jeżeli w odniesieniu do danej transakcji podatnikowi przysługuje prawo do
    rozliczenia VAT naliczonego w trybie art. 86 ust. 8 VAT konieczne jest zaprezentowanie
    sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu w polskim JPK. Obowiązek taki wynika z § 4 pkt
    1 lit. b), § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15
    października 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1988) w sprawie szczegółowego zakresu danych
    zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i
    usług.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 VAT, podatnik ma również prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli
    importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług
    przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby
    czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z
    których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Nie ulega wątpliwości, że gdyby sprzedaż towarów wysyłanych do państw trzecich
    odbywała się w Polsce, przysługiwałoby Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego
    od dokonywanych zakupów materiałów/towarów związanych z działalnością gospodarczą
    Spółki. Nabyte towary (czy to na terytorium kraju czy to w ramach importu) byłyby przez
    Spółkę wykorzystywane do czynności opodatkowanych na terytorium kraju (np. sprzedaż
    lokalnym kontrahentom lub zużycie w ramach świadczenia usług opodatkowanych
    podatkiem VAT).
    Zgodnie z Broszurą informacyjną dot. struktury JPK_VAT z deklaracją [JPK_V7M(2), JPK_V7K
    (2)] (adres: https://www.gov.pl/attachment/d503c474-e8e5-4b95-ac7a-60db69fd6374). W
    JPK_VAT transakcje takie należy wykazywać w polu K_11 części ewidencyjnej oraz
    uwzględniać w polu P_11 części deklaracyjnej pliku JPK_VAT (jako sprzedaż poza
    terytorium kraju).
    W efekcie, stanowisko Spółki należy całościowo uznać za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa
      niewchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i
      3.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza wszelkiego
    rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną
    czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do
    cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można
    utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji
    pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.
    Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7
    ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do
    postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa
    własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności
    ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ
    „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych
      z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów
        wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków
        powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy
    przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca
    lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza
    terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast
    eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza
    terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez
    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b
    ustawy).
    Zatem, aby dostawę towarów uznać za eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy
    muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:
      a) musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
      b) towar będący przedmiotem dostawy musi zostać wysłany lub przetransportowany z
        terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej,
      c) wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi być potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie
    dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy
    powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Zaznaczenia wymaga, że dwie pierwsze przesłanki mają charakter faktyczny i musi je
    łączyć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, tzn. w wykonaniu jednej ze ściśle
    sprecyzowanych w ustawie czynności (dostawy), towar opuszcza terytorium kraju w celu
    dostarczenia go do kraju trzeciego. Przy czym, nabywca tego towaru w wykonaniu tej
    czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel (zasadniczo warunek ten
    ziszcza się przez przeniesienie własności towaru). Ostatnia przesłanka ma charakter
    formalny i wiąże się z udokumentowanym legalnym wywozem towarów poza terytorium
    kraju.
    Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter
    podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem
    świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów
    wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Jak wyżej wskazano, aby wywóz towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej mógł
    być uznany za eksport towarów, w ramach danej transakcji musi nastąpić dostawa
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, tj. musi nastąpić przeniesienie – z
    dostawcy na nabywcę – prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a w
    konsekwencji dokonanej dostawy musi nastąpić wywóz towarów z kraju poza terytorium
    Unii Europejskiej, który zostanie potwierdzony przez właściwy organ celny.
    W okolicznościach niniejszej sprawy opisany we wniosku schemat transakcji przedstawia
    się w ten sposób, że zamierzacie Państwo rozpocząć dystrybucję swoich produktów na
    terytorium państw trzecich (m.in. Kanady) w następującym modelu transakcji: po
    skompletowaniu otrzymanego od klienta zamówienia, zamierzacie Państwo
    przemieszczać towary we własnym zakresie na terytorium państwa trzeciego. Towary
    będą wysyłane bezpośrednio z terytorium kraju (z Państwa magazynu położonego na
    terytorium Polski) na warunkach Incoterms DDP (wskazane miejsce dostarczenia na
    terytorium państwa trzeciego). W związku z przyjętą formułą Incoterms będziecie Państwo
    odpowiedzialni zarówno za dokonanie odprawy eksportowej w Polsce jak i odprawy
    importowej w państwie trzecim (w przypadku Kanady w systemie / programie ...).
    Odprawa celna towaru dokonywana będzie na podstawie dokumentu nietransakcyjnego
    tzw. commercial invoice, który jest wystawiany wyłącznie dla celów odprawy celnej i
    zawiera wartości odpowiednie dla określenia m.in. wartości celnej towarów. Przejście
    ryzyka związanego z towarem będzie następowało z chwilą postawienia towaru do
    dyspozycji klienta we wskazanym przez niego (umówionym) miejscu na terytorium
    państwa trzeciego, zgodnie ze złożonym przez klienta zamówieniem (pod wskazany przez
    klienta adres). Odpowiedzialność za towar w fazie transportu, aż do momentu jego
    dostarczenia we wskazane miejsce na rzecz odbiorcy, ciążyć będzie na Państwa Spółce,
    przy jednoczesnym obowiązku rozliczenia importu towarów na terytorium państwa
    trzeciego przez Spółkę. Oznacza to, iż wszelkie ewentualne straty bądź uszkodzenia
    wynikłe podczas transportu finansowo obciążać będą Państwa Spółkę. W wykonaniu
    przemieszczenia nietransakcyjnego towar opuści terytorium UE, nie nastąpi jednak
    przekazanie przez Państwa prawa do rozporządzania towarem jak właściciel innemu
    podmiotowi. W opisanym modelu dostaw, każdorazowo prawo do rozporządzania
    towarem jak właściciel Państwa Spółka przenosi na odbiorców dostarczanego towaru
    poza terytorium kraju dopiero po dokonaniu odprawy celnej.
    W ramach realizacji transakcji, planują Państwo również zarejestrować się dla celów
    rozliczenia podatku od obrotu na terytorium państw trzecich (np. podatku VAT w Wielkiej
    Brytanii, podatku .../... w Kanadzie). Na commercial invoice jako Eksporter wskazani
    zostaniecie Państwo z polskim numerem NIP a jako Importer - Państwo z uzyskanym
    zagranicznym numerem dla celów rozliczania podatku od obrotu. Dla celów
    udokumentowania dostawy krajowej w państwie trzecim, na podstawie złożonych
    zamówień wystawią Państwo dla klientów zagranicznych faktury, posługując się
    uzyskanym numerem identyfikacji dla celów podatku VAT w danym państwie trzecim. Na
    fakturze tej jako Sprzedawca wskazani zostaniecie Państwo z uzyskanym zagranicznym
    numerem dla celów rozliczeń VAT a jako nabywca - poszczególni klienci (nabywcy)
    towarów, zgodnie ze złożonymi zamówieniami. Na fakturze zostanie zastosowana stawka
    podatku VAT (lub innego podatku od obrotu) właściwa dla dostawy krajowej zgodnie z

    regulacjami obowiązującymi w państwie trzecim. W tak przedstawionym modelu
    transakcji, nie można uznać, że będziecie Państwo dokonywali bezpośredniej sprzedaży
    towarów z Polski na rzecz klientów w Kanadzie.
    Powyższe okoliczności wskazują, że dopiero po dokonaniu importu na terenie Kanady,
    będziecie Państwo dokonywali sprzedaży towaru na rzecz ostatecznych klientów z Kanady.
    Wskazali Państwo, że w opisanym modelu dostaw, każdorazowo prawo do rozporządzania
    towarem jak właściciel przenoszą Państwo na odbiorców dostarczanego towaru poza
    terytorium kraju dopiero po dokonaniu odprawy celnej. Zatem wywóz towaru z Polski
    poza terytorium Unii Europejskiej nie nastąpi w wyniku transakcji dostawy towarów, w
    ramach której następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Towar do momentu sprzedaży należy do Państwa, natomiast sprzedaż ta (tj. dostawa
    towaru, z którą wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel),
    następuje – zgodnie z warunkami transakcji ustalonymi z nabywcami z Kanady – na
    terytorium Kanady. Zatem, pomimo, że towar jest wywożony z Polski na terytorium
    państwa trzeciego (Kanady) i wywóz ten potwierdzony jest przez właściwy organ celny,
    analizowana transakcja nie będzie stanowiła dla Państwa eksportu towarów, o którym
    mowa w art. 2 pkt 8 ustawy – ponieważ w tym konkretnym przypadku, wywóz poza
    terytorium Unii Europejskiej, nie nastąpi w wyniku przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel na Państwa kontrahenta.
    Tym samym, przemieszczenie towarów dokonywane przez Państwa z Polski na terytorium
    Kanady nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT w Polsce, w tym jako eksport towarów,
    o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W związku z powyższym, stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 wniosku jest
    prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości objętych pytaniem nr 2 wniosku, w pierwszej
    kolejności wskazać należy, co następuje.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tj.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami
    i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi. Przy czym związek dokonywanych zakupów z
    działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni.
    Ponadto, w myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2024 r. ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza

      terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Natomiast, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia
    2025 r.:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w
      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników, którzy
    dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium
    kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do
    odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza
    terytorium kraju jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych
    czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać
    będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium
    kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie
    określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te
    czynności.
    Wskazane warunki dotyczące skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego
    zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług odzwierciedlają zapisy art. 168 i art. 169
    lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1, ze zm.).
    Zgodnie z art. 169 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, poza prawem do odliczenia, o
    którym mowa w art. 168, podatnik ma prawo do odliczenia VAT określonego w tym
    artykule, jeżeli towary i usługi są wykorzystywane do następujących celów: transakcji
    podatnika, innych niż te, które są zwolnione zgodnie z art. 284, związanych z działalnością,
    o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, dokonywanych poza terytorium państwa
    członkowskiego, w którym podatek jest należny lub został zapłacony, w odniesieniu do
    których VAT podlegałby odliczeniu, gdyby transakcje te miały miejsce na terytorium tego
    państwa członkowskiego.
    Regulacja ta rozszerza prawo podatnika do dokonywania odliczeń wyłącznie podatku
    związanego z działalnością opodatkowaną podatnika, wyrażoną w art. 168, o prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych
    następnie w takich transakcjach podatnika, które w ogóle nie podlegają opodatkowaniu
    VAT w kraju nabycia (kraju odliczenia podatku naliczonego). Transakcjami, które nie
    podlegają opodatkowaniu w kraju nabycia, mogą być zarówno czynności wykonane za
    granicą w związku z prowadzoną tam działalnością gospodarczą, jak i czynności wykonane
    w ramach działalności prowadzonej w kraju zakupu, w stosunku do których za miejsce
    powstania obowiązku podatkowego uważana jest zagranica.
    Podkreślić również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    W świetle art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Według art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję
      zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
      informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym
        korekty podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Od 1 października 2020 r., kwestie danych jakie należy wykazywać w składanych
    deklaracjach reguluje rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15
    października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach
    podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz.
    1988 ze zm.) – dalej: „rozporządzenie”.

    Zatem od 1 października 2020 r. dotychczasowe deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o
    ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny
    JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020
    r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż
    w formie nowego JPK_VAT.
    W myśl § 2 ww. rozporządzenia:
      Deklaracje zawierają:
      1) oznaczenie urzędu skarbowego, do którego jest składana deklaracja;
      2) dane identyfikacyjne podatnika;
      3) oznaczenie rodzaju rozliczenia:
      a) miesięczne – w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy,
      albo
      b) kwartalne – w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3
      ustawy;
      4) oznaczenie okresu, za który jest rozliczany podatek od towarów i usług, zwany
      dalej „podatkiem”:
      a) miesiąc i rok – dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy, albo
      b) kwartał i rok – dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
      5) oznaczenie wersji (kodu) deklaracji składanej na podstawie:
      a) art. 99 ust. 1 ustawy albo
      b) art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
      6) oznaczenie daty sporządzenia;
      7) wskazanie celu złożenia deklaracji – złożenie deklaracji albo korekta deklaracji;
      8) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego;
      9) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku naliczonego;
      10) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku lub zwrotu podatku wraz z
      oznaczeniem sposobu dokonania tego zwrotu;
      11) dodatkowe dane dotyczące rozliczenia.
    Na podstawie § 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia:
      Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego, o których mowa w § 2
      pkt 8, obejmują:
      1) wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach określonych w lit. d-f oraz i-
      m – także wysokość podatku należnego, z tytułu:
      a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, zwolnionych od
      podatku
      b) dostawy towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju, w tym odrębnie z
      tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy,
      c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
      stawką 0%, w tym odrębnie z tytułu dostawy towarów, o której mowa w art. 129
      ustawy,
      d) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
      stawką 5%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
      e) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
      stawką 7% albo 8%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
      f) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
      stawką 22% albo 23%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
      g) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      h) eksportu towarów,
      i) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
      j) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy,
      k) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od
      wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
      l) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do
      których stosuje się art. 28b ustawy,
      m) dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust. 1
      pkt 5 ustawy;

      2) łączną wysokość podstawy opodatkowania stanowiącą sumę wysokości podstaw
      opodatkowania określonych w pkt 1, z wyłączeniem wysokości podstaw
      opodatkowania z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4
      ustawy, oraz dostawy towarów, o której mowa w art. 129 ustawy.
    Z powyższych przepisów wynika, że w deklaracji podatkowej należy wykazać m.in.
    sprzedaż, która ma miejsce poza terytorium kraju.
    W pkt I załącznika „Objaśnienia do deklaracji” wskazano w pkt 4.1., że w części deklaracji
    dotyczącej obliczenia wysokości podatku należnego wykazuje się wszystkie czynności
    podlegające opodatkowaniu (wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość podatku
    należnego), dla których obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który
    jest składana deklaracja, po uwzględnieniu korekt wynikających z przepisów o podatku,
    jeżeli mają wpływ na rozliczenie w tym okresie. Dotyczy to również dostaw towarów oraz
    świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju i w
    stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje prawo
    do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z wyłączeniem czynności objętych
    procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy.
    Odnosząc się do kwestii sposobu wykazania w JPK_VAT sprzedaży towarów na rzecz
    Państwa kontrahentów na terytorium Kanady po dokonaniu odprawy celnej, wskazać
    należy, że w deklaracji i ewidencji JPK_V7M przewidziano dwa pola, w których wykazuje się
    sprzedaż opodatkowaną poza terytorium kraju, tj. K_11 i P_11.
    W polu K_11 wykazuje się wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z dostawy
    towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju. W polu tym podaje się wartość
    netto dostaw towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju, w każdym
    przypadku, gdy w odniesieniu do nich przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego, o którym mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, z wyłączeniem
    czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a,
    7 lub 9 ustawy.
    Natomiast w polu P_11 wykazuje się zbiorczą wysokość podstawy opodatkowania z tytułu
    dostawy towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju – wykazaną w K_11.
    W okolicznościach niniejszej sprawy - jak wyżej wskazano - przemieszczenie towarów
    dokonywane przez Państwa z Polski na terytorium Kanady nie będzie podlegało
    opodatkowaniu na terytorium kraju (tj. w Polsce). Podali Państwo, że jesteście
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT oraz przysługuje Państwa Spółce
    prawo do odliczenia VAT naliczonego od towarów dostarczanych poza terytorium kraju,
    na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy. Ponadto wskazali Państwo, że gdyby sprzedaż
    towarów wysyłanych poza terytorium UE odbywała się w Polsce, przysługiwałoby Państwu
    prawo do odliczenia podatku naliczonego od dokonywanego zakupu towarów związanych
    z Państwa działalnością gospodarczą. Nabyte towary (czy to na terytorium kraju, czy to w
    ramach importu) byłyby przez Państwa wykorzystywane do czynności opodatkowanych na
    terytorium kraju (np. sprzedaż lokalnym kontrahentom lub zużycie w ramach świadczenia
    , usług opodatkowanych podatkiem VAT). Jednocześnie są Państwo w posiadaniu
    dokumentacji zakupu przedmiotowych towarów: np. faktury.
    Mając zatem na uwadze powyższe uznać należy, że w okolicznościach niniejsze sprawy
    mają Państwo obowiązek wykazania sprzedaży na rzecz kontrahentów z Kanady, w
    JPK_VAT, jako dostawy towarów poza terytorium kraju w polu K_11 (część ewidencyjna)
    oraz P_11 (część deklaracyjna) pliku JPK_V7M.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 wniosku jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania)
    Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we
    wniosku nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Jednocześnie podkreślić należy, iż wydając interpretację przepisów prawa podatkowego
    na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzę postępowania
    podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się
    wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
    podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa jako
    Wnioskodawcę. Informuję, iż nie jestem właściwy do przeprowadzenia postępowania
    dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego
    zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    sprawy. W sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.