Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.456.2025.2.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-21
Teza: Brak powstania przychodu z tytułu przedawnienia
zobowiązania, brak konieczności zapłacenia podatku od
przedawnionych zobowiązań.
Słowa kluczowe: przedawnienie
przychód
zobowiązanie-przedawnienie zobowiązania podatkowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Umorzone lub przedawnione zobowiązania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący skutków podatkowych przedawnienia zobowiązania
    pożyczkowego. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 października 2025 r. – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Definicje:
    Umowy Pożyczek – umowa z dnia 4 lipca 2005 r. z ostatecznym terminem spłaty całości
    kwoty pożyczki na dzień 3 lipca 2006 r. oraz umowa z dnia 11 marca 2005 r. z ostatecznym
    terminem spłaty całości kwoty pożyczki na dzień 10 marca 2006 r. oraz umowa z dnia 27
    grudnia 2004 r. z ostatecznym terminem spłaty całości kwoty pożyczki na dzień 23 grudnia
    2005 r.
    Aneks – porozumienie z dnia 24 czerwca 2005 r. do Umów Pożyczek, zawarte pomiędzy
    stronami Umów Pożyczek, modyfikujące termin spłaty całości kwoty pożyczek na dzień 31
    grudnia 2006 r.
    Pożyczkodawca – B. Co. Inc.
    STAN FAKTYCZNY
    A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej jako „Wnioskodawca”
    lub „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej jako
    „podatek CIT”). Podstawowym przedmiotem prowadzonej przez Spółkę działalności
    gospodarczej jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (68.10.Z).
    Uzyskiwane przychody Wnioskodawca ustala zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako „ustawa CIT”).
    W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej Wnioskodawca zawarł (jako
    pożyczkobiorca), Umowy Pożyczek, a następnie Aneks z Pożyczkodawcą. Przedmiotem
    świadczenia w Umowach Pożyczek były środki pieniężne.
    Umowy Pożyczek zawierały zobowiązanie Pożyczkobiorcy do regulowania odsetek od
    kwoty pożyczki, obliczanych w oparciu o oprocentowanie ustalone na bazie stopy
    procentowej LIBOR 3M, powiększonej o marżę w wysokości 3% (w skali rocznej). Odsetki
    naliczane miały być w okresach 3- miesięcznych, w ostatnim dniu okresu. Odsetki z tytułu
    udzielenia pożyczki naliczone miały być za okres rozpoczynający się w dniu następnym po
    dniu udzieleniu pożyczki i kończący się w dniu jej spłaty włącznie.
    Zobowiązanie do zwrotu udzielonej pożyczki gotówkowej zostało przez Wnioskodawcę
    uregulowane w terminach wyłącznie częściowo, co znalazło swoje odzwierciedlenie w
    zawartym przez Spółkę Aneksie. Aneksem Pożyczkobiorca przyznał, że uregulował swoje
    zobowiązanie do zwrotu pożyczki jedynie częściowo.

    Pomimo zawarcia Aneksu, Pożyczkobiorca nie spłacił swojego pozostałego do spłaty
    zobowiązania wynikającego z Umowy pożyczki w żadnym zakresie. Jego niespłacone
    zobowiązanie (należność główna) na dzień 31 grudnia 2006 r. dalej istniało. W zakresie
    niespłaconej przez Pożyczkobiorcę części pożyczki wynikającej z Umów Pożyczek z dniem
    1 stycznia 2007 r. rozpoczął się bieg terminu przedawnienia zobowiązania pieniężnego.
    Dla zobowiązań opisanych powyżej (zwrotu pożyczki) termin przedawnienia wynosi trzy
    lata. Jest tak, ponieważ dla zobowiązań związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej termin przedawnienia, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, wynosi
    trzy lata. Wprawdzie od dnia 9 lipca 2018 r. obowiązują znowelizowane przepisy ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: k.c.) w zakresie przedawnienia, jednakże
    termin przedawnienia roszczeń okresowych i związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej nie uległ zmianie i nadal wynosi 3 lata.
    Trzyletni termin przedawnienia dla części zobowiązań Wnioskodawcy (niespłaconej kwoty
    otrzymanej pożyczki), której bieg nie uległ zawieszeniu i nie został skutecznie przerwany,
    skończył się dnia 1 stycznia 2010 roku. Oznacza to, że 1 dzień, kiedy Wnioskodawca mógł
    skutecznie podnieść zarzut przedawnienia wobec Pożyczkodawcy (uchylić się od
    spełnienia świadczenia) to dzień 2 stycznia 2010 roku. Spółka nie regulowała odsetek
    powstałych w zakresie Umów Pożyczek.
    Wobec powyższego, odsetki z tytułu udzielenia pożyczki, mające charakter roszczenia
    okresowego, uległy przedawnieniu z upływem 3 lat od momentu, w którym stały się
    wymagalne. Zgodnie z postanowieniami Umowy Pożyczek, odsetki stały się wymagalne w
    terminie zapłaty pożyczonej sumy pieniężnej, a zatem przedawniły się wraz z kwotą
    roszczenia głównego, tj. roszczenia o zwrot otrzymanej kwoty pożyczki. Z uwagi na fakt, że
    bieg terminu przedawnienia odsetek z tytułu otrzymanej pożyczki nie uległ zawieszeniu i
    nie został skutecznie przerwany, trzyletni termin przedawnienia odsetek jako świadczeń
    okresowych skończył się dnia 1 stycznia 2010 roku.
    Postanowienia Umów Pożyczek nie przewidywały zapisów dotyczących odsetek za
    opóźnienie, wobec czego w tym zakresie zastosowanie znajdują regulacje ustawowe.
    Z uwagi na fakt, że odsetki za opóźnienie należą do świadczeń okresowych, uległy
    przedawnieniu się z upływem 3 lat. Przy czym nie uległy one przedawnieniu wszystkie
    naraz, lecz po kolei za każdy dzień osobno, bowiem roszczenia o odsetki za każdy dzień
    powstają oddzielnie. Jednakże jako roszczenie uboczne należności odsetkowe przedawniły
    się najpóźniej z chwilą przedawnienia roszczenia głównego, tj. roszczenia o zwrot
    otrzymanej kwoty pożyczki, co zostało już potwierdzone szeregiem orzeczeń sądowych.
    Wobec Pożyczkodawcy żadne organy podatkowe nie podejmowały żadnych czynności
    podatkowych, które dotyczyłoby pośrednio bądź bezpośrednio Umów Pożyczek. W
    szczególności nie było ze strony organów podatkowych żadnych czynności, które
    przerwałyby bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku CIT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    W odniesieniu do Spółki nie wystąpiły żadne okoliczności, które mogłyby stanowić
    podstawę do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań
    podatkowych z tytułu zaciągniętej pożyczki i odsetek od tej pożyczki.
    Spółka nie podejmowała żadnych czynności, które mogłyby skutkować zawieszeniem lub
    przerwaniem biegu terminu przedawnienia. W szczególności wobec Spółki nie były
    prowadzone postępowania egzekucyjne ani zabezpieczające dotyczące przedmiotowego
    zobowiązania. Spółka nie dokonywała również uznania długu ani nie podejmowała innych
    działań skutkujących przerwaniem biegu przedawnienia.
    Pytania (sformułowane ostatecznie w piśmie z 20 października 2025 r.)
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przychód z tytułu
      przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy z tytułu zaciągniętej pożyczki

      (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia odsetek z tytułu udzielenia
      pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym z tytułu
      przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy koniec terminu
      przedawnienia tych zobowiązań przypadł na 1 stycznia 2010 r., przychód powstał dnia
      kolejnego po upływie terminu przedawnienia zobowiązań, czyli powstał 2 stycznia
      2010 r.?
    3) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym zobowiązanie
      podatkowe Spółki w zakresie podatku CIT z tytułu przedawnionych zobowiązań
      (zaciągniętej pożyczki), a wynikających z Umowy Pożyczki, uległo przedawnieniu na
      postawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji Spółka nie jest
      zobowiązana do zapłaty podatku CIT od kwoty otrzymanej przez Spółkę z tytułu
      zaciągniętej pożyczki w części dotyczącej niespłaconej kwoty pożyczki?
    4) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym zobowiązanie
      podatkowe Spółki w zakresie podatku CIT z tytułu przedawnionych zobowiązań
      (przedawnionych odsetek od zaciągniętych pożyczek), a wynikających z Umowy
      Pożyczki, uległo przedawnieniu na postawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a w
      konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku CIT od kwoty
      niezapłaconych przez Spółkę odsetek od zaciągniętej pożyczki?
    Państwa stanowisko w sprawie (sformułowane ostatecznie w piśmie z 20 października
    2025 r.)
    STANOWISKO WNIOSKODAWCY CO DO PYTANIA 1, 2 i 3
    Zdaniem Wnioskodawcy przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy z
    tytułu zaciągniętej pożyczki (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia
    odsetek z tytułu udzielenia pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1
    pkt 3 lit. a Ustawy CIT.
    Stan faktyczny przedstawiony we wniosku zaistniał przez nowelizacją przepisu art. 118 kc
    wchodzącą w życie 9 lipca 2018 r., zatem ma do niego zastosowanie art. 118 kc w
    brzmieniu sprzed tej daty, a więc:
    „Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a
    dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem
    działalności gospodarczej – trzy lata”.
    Momentem powstania obowiązku podatkowego będzie w takiej sytuacji dzień następujący
    po dniu przedawnienia zobowiązania. W analizowanym przypadku to dzień 2 stycznia
    2010 r.
    W przypadku opisanego stanu faktycznego zastosowanie znajdzie 3 letni termin
    przedawnienia roszczeń z Umowy pożyczki, ponieważ Pożyczkodawca jest spółką
    prowadzącą działalność gospodarczą.
    Koniec terminu przedawnienia zobowiązania Wnioskodawcy z tytułu zaciągniętej u
    Pożyczkodawcy pożyczki przypada na 1 stycznia 2010 r., ponieważ 1 stycznia 2007 r. to
    pierwszy dzień, kiedy Pożyczkodawca mógł skutecznie żądać zwrotu pożyczki.
    Przychód Spółki z tytułu przedawnionych zobowiązań z Umowy pożyczki przypada na
    dzień 2 stycznia 2010 r. i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych w tymże roku. Przychód powstanie 2 stycznia 2010 r., ponieważ 1 stycznia 2010
    r. to pierwszy dzień, kiedy Pożyczkodawca nie może skutecznie zadać spłaty pożyczki od
    Pożyczkodawcy.
    Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, o jakim mowa powyżej upłynie 31
    grudnia 2015 r.

    Od dnia 1 stycznia 2016 r. Wnioskodawca może podnosić zarzut przedawnienia
    zobowiązania podatkowego z tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy z tytułu
    zaciągniętej pożyczki (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia odsetek z
    tytułu udzielenia pożyczki).
    Moment powstania obowiązku podatkowego
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym
    jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art.
    22 i art. 24b ustawy CIT, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Dochodem ze źródła
    przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f ustawy
    CIT, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami
    ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 7 ust. 2 u.p.
    d.o.p.).
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych wskazuje na objęcie zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się
    dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym, powodująca zwiększenie
    aktywów lub zmniejszenie pasywów. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi
    bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie
    zobowiązań ciążących na podatniku. Bez znaczenia jest również to, czy przysporzenie jest
    wynikiem działania innej osoby, czy też samego podatnika, jak również to, czy korzyść
    wiąże się z konkretnymi przepływami finansowymi. Kluczową zatem przesłanką
    wystąpienia przychodu jest osiągnięcie wymiernego przysporzenia o charakterze
    definitywnym.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji
    przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w ustawie ma
    charakter otwarty i jedynie przykładowy (Pismo z dnia 18 kwietnia 2019 r. Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej 0111-KDIB2-1.4010.75.2019.2.BJ – powstanie przychodu z
    tytułu umorzenia odsetek od pożyczki).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT przychodem, jest wartość, z zastrzeżeniem
    ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych
    pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Wyjątek od tej
    zasady został określony w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy CIT, zgodnie z którym, do
    przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych zobowiązań, w
    tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z:
    · bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji
      finansowej przedsiębiorstw i banków, lub
    · postępowaniem restrukturyzacyjnym, postępowaniem upadłościowym lub
    · realizacją programu restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw,
    · przymusową restrukturyzacją w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o
      Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
      przymusowej restrukturyzacji.
    Należy wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT odnosi się do umorzonych lub
    przedawnionych zobowiązań. Przepis ten precyzuje, że w szczególności dotyczy to
    zobowiązań z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów). Oznacza to, że przepis ten dotyczy
    wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (z wyjątkiem pożyczek z
    Funduszu Pracy oraz wymienionych wart. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy CIT zobowiązań
    związanych z określonego rodzaju postępowaniami).
    Należy zauważyć, że fakt zaliczenia do przychodów podatkowych wartości zobowiązań
    umorzonych lub przedawnionych ujawnia intencje ustawodawcy opodatkowania

    podatkiem dochodowym nie tylko faktycznie otrzymanych pieniędzy, ale także
    umorzonych wierzytelności. Jeżeli więc zobowiązanie pieniężne zostanie umorzone (lub
    ulegnie przedawnieniu), to dojdzie do wzbogacenia po stronie dłużnika będącego stroną
    tego stosunku prawnego z tego powodu, że dłużnik przestanie być zobowiązany do
    świadczenia, a środki pieniężne, które winien przekazać w ramach wymaganego
    świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w sposób definitywny.
    Pociąga to za sobą skutek w postaci przyrostu majątku podatnika, z czym związany jest
    obowiązek rozliczenia podatku dochodowego z tego tytułu.
    Zgodnie z art. 118 kc, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia
    wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z
    prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu
    przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin
    przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Terminy przedawnienia nie mogą być skracane
    ani przedłużane przez czynność prawną (art. 119). Ogólny trzyletni termin przedawnienia
    odnosi się do roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co do
    zasady przedawnienie zobowiązania wobec wierzyciela skutkuje powstaniem po stronie
    dłużnika przychodu podatkowego.
    Ustawa z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych
    innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1104, dalej jako: „Nowelizacja”) wprowadziła zmiany
    dotyczące zasad przedawnienia cywilnoprawnych roszczeń majątkowych. Do dnia 9 lipca
    2018 roku podstawowymi terminami przedawnienia były terminy: 3 letni oraz termin 10
    letni i zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 2 Nowelizacji nadal mogą one mieć zastosowanie
    do roszczeń, które w dniu wejścia w życie Nowelizacji istniały, ale nie upłynął jeszcze ich
    okres przedawnienia.
    Jako że od dnia 9 lipca 2018 roku skróceniu uległ termin przedawnienia wynoszący 10 lat,
    a termin przedawnienia roszczeń okresowych i związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej nie uległ zmianie i nadal wynosi 3 lata, istnieje możliwość zastosowania w
    drodze wyjątku jedynie terminu przedawnienia wynoszącego lat 10.
    Powyższe oznacza, że nowelizacja przepisów określających zasady przedawnienia nie
    miała wpływu na termin przedawnienia zobowiązań Wnioskodawcy, z uwagi na fakt ich
    związania z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz okresowy charakter roszczeń
    odsetek od udzielonej pożyczki. Wobec tego wszelkie zobowiązania Wnioskodawcy z
    tytułu zaciągniętych pożyczek są w istocie zobowiązaniami przedawnionymi, co zostało
    przez Wnioskodawcę wskazane w stanie faktycznym.
    Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że przedawnienie zaciągniętej przez
    Wnioskodawcę pożyczki powoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu do
    opodatkowania w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT, tj. w wysokości
    niespłaconej kwoty pożyczki oraz w wysokości wartości nieuregulowanych odsetek, które
    uległy przedawnieniu. Przepis ten w sposób jednoznaczny odnosi się bowiem do
    „zobowiązań”, a więc reguluje sytuację dłużnika, którego zobowiązanie zostało umorzone
    lub uległo przedawnieniu. Ponadto, użyte w przepisie sformułowanie „z tytułu
    zaciągniętych pożyczek (kredytów)” dodatkowo potwierdza fakt, że hipotezą przepisu
    objęty jest podmiot, który zaciąga zobowiązanie, a więc dłużnik (pożyczkobiorca).
    Wnioskodawca wskazuje, że w odniesieniu do Spółki nie miało miejsce zdarzenie,
    skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia podatkowego czy też jego
    przerwaniem. Spółka nie złożyła w przedmiocie niespłaconej pożyczki żadnego wniosku o
    rozłożenie na raty lub wniosku o stosowne umorzenie zobowiązania, wskutek czego
    mogło mieć miejsce zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Nadto w stosunku do
    należności z tytułu Umowy Pożyczki nie toczyło się żadne postępowanie egzekucyjne,
    skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Wnioskodawca również nie uznał
    zobowiązania podatkowego, z tytułu Umowy Pożyczki, nie złożył deklaracji ani nie dokonał
    wpłaty częściowej na poczet należności z długu, wynikającego z pożyczki. Zatem
    Wnioskodawca wskazuje, że nie miało miejsce żadne zdarzenie, które w jakikolwiek

    sposób wpłynęłoby na termin przedawnienia należności z tytułu zobowiązania
    podatkowego.
    Jednocześnie podkreślić należy, że podstawę do rozpoznania przychodu podatkowego
    zawsze powinno stanowić wystąpienie realnego przysporzenia majątkowego po stronie
    podatnika. Na gruncie niniejszej sprawy takie przysporzenie po stronie Wnioskodawcy
    wystąpiło. Wobec powyższego, przedawnienie zobowiązania wynikającego z tytułu
    zaciągnięcia pożyczki, zarówno w kwocie niespłaconej kwoty pożyczki (należności głównej),
    jak i nieuregulowanych odsetek od pożyczki przewidzianych w umowie pożyczki, będzie
    stanowić przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.
    W Piśmie z dnia 26 lutego 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP2-
    1.4010.458.2020.1.KS stwierdził, że przepisy ustawy CIT nie przewidują szczególnego
    momentu powstania przychodu w wyniku przedawnienia. Przychód ten powstaje zatem w
    momencie przedawnienia się zobowiązania, co oznacza następny dzień po upływie
    terminu przedawnienia. Organ stwierdził, że aby uznać zobowiązanie za przedawnione,
    musi upłynąć termin przedawnienia. Do momentu upływu tego terminu, czyli do
    ostatniego dnia roku kalendarzowego włącznie, wierzyciel może skutecznie wystąpić z
    żądaniem zapłaty tego zobowiązania przez spółkę. Zatem dopiero po upływie tego
    terminu, czyli po upływie ostatniego dnia roku kalendarzowego, zobowiązanie jest
    przedawnione.
    Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym zobowiązania spółki, dla
    których termin przedawnienia nie uległ zawieszeniu, nie zostanie przerwany i którego
    koniec przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, staje się przychodem spółki dnia
    1 stycznia roku następującego i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych w tymże roku.
    STANOWISKO WNIOSKODAWCY CO DO PYTANIA 3 i 4
    Przedawnienie zobowiązania podatkowego
    W myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (dalej
    „Ordynacja Podatkowa"), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art.
    59 § 1 pkt 9 Ordynacji Podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części
    wskutek przedawnienia.
    Jak zostało wyjaśnione powyżej, moment powstania obowiązku podatkowego miał miejsce
    w dniu 2 stycznia 2010 r. Był to pierwszy dzień po upływie okresu przedawnienia, a więc
    pierwszy dzień, kiedy Wnioskodawca mógł skutecznie podnieść wobec Pożyczkodawcy
    zarzut przedawnienia zobowiązania.
    W świetle art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
    a) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
      skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
      przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
    b) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;
    c) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku
      prawnego lub prawa;
    d) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,
      lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;

    e) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
      określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
      postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, 1301, 1692,
      1967, 2127 i 2180);
    f) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym
      mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
      Opodatkowania, zwanej dalej "Radą", co do zasadności zastosowania art. 119a lub
      środków ograniczających umowne korzyści.
    Z kolei w myśl art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia rozpoczyna
    się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:
    a) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub
      wykroczenie skarbowe;
    b) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze
      stwierdzeniem jego prawomocności;
    c) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub
      nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
    d) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
    e) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;
    f) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do
      zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, lub
      po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć. Przedawnienie oznacza, że organ podatkowy, po upływie
    terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości
    wyegzekwowania) należnego świadczenia.
    Należy przy tym zauważyć, że przedawnienie następuje z mocy prawa" (Pismo z dnia
    19.09.2024 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP2-
    2.4010.382.2024.2.KW, Moment uzyskania przychodu i przedawnienie zobowiązania
    podatkowego, http://sip.mf.gov.pl).
    Przedawnienie zobowiązań podatkowych oznacza, że po upływie określonego czasu,
    zobowiązanie podatkowe, niezależnie czy zapłacone, czy niezapłacone, wygasa (tzw.
    efektywne i nieefektywne sposoby wygasania zobowiązań podatkowych). Po upływie
    okresu przedawnienia z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania żadnych
    postanowień, czy też decyzji, przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy pomiędzy
    podatnikiem (np. Spółką) i wierzycielem podatkowym (np. Urzędem Skarbowym).
    Przedawnienie jako jedna z podstawowych instytucji prawa podatkowego ma za zadanie
    ochronę pewności obrotu. Ma ono bowiem na celu zabezpieczenie podatnika przed
    możliwością ingerowania po pływie określonego czasu w sferę jego praw i obowiązków
    podatkowych, dotyczących lat objętych terminem przedawnienia.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, w odniesieniu do Wnioskodawcy nie wystąpiły żadne
    okoliczności, które mogłyby być przyczyną zawieszenia lub przerwania biegu
    przedawnienia poszczególnych okresów rozliczeniowych w zakresie podatku CIT.
    Wobec powyższego, w stosunku do przychodu, który powinien być opodatkowany w 2010
    roku, wynikającego z przedawnienia zobowiązań z tytułu Umowy Pożyczki mają

    zastosowanie przepisy o przedawnieniu zobowiązań podatkowych. W odniesieniu do
    podatku CIT nie zaszły okoliczności zawieszenia lub przerwania biegu terminu
    przedawnienia zobowiązania podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych wskazuje na objęcie zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się
    dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym, powodująca zwiększenie
    aktywów lub zmniejszenie pasywów. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi
    bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie
    zobowiązań ciążących na podatniku. Bez znaczenia jest również to, czy przysporzenie jest
    wynikiem działania innej osoby, czy też samego podatnika, jak również to, czy korzyść
    wiąże się z konkretnymi przepływami finansowymi. Kluczową zatem przesłanką
    wystąpienia przychodu jest osiągnięcie wymiernego przysporzenia o charakterze
    definitywnym.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji
    przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w ustawie ma
    charakter otwarty i jedynie przykładowy.
    Ad 1
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT:
      Przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest w szczególności wartość, z
      zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z
      tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z
      Funduszu Pracy.
    Wyjątek od tej zasady został wskazany w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT: zgodnie z
    którym:
      Do przychodów nie zalicza się kwot stanowiących równowartość umorzonych
      zobowiązań, w tym także z tytułu pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań
      jest związane z:
      a. bankowym postępowaniem ugodowym w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji
        finansowej przedsiębiorstw i banków lub
      b. postępowaniem restrukturyzacyjnym, postępowaniem upadłościowym lub
      c. realizacją programu restrukturyzacji na podstawie odrębnych ustaw lub

      d. przymusową restrukturyzacją w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o
        Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
        przymusowej restrukturyzacji.
    Brzmienie powyższego przepisu wskazuje, że do powstania przychodu podatkowego
    dochodzi po stronie podatnika na skutek zmniejszenia jego zobowiązań np. w wyniku
    umorzenia lub przedawnienia istniejącego już zobowiązania.
    Przedawnienie zobowiązania jest zdarzeniem prawnym, powodującym określone skutki w
    zakresie możliwości dochodzenia zobowiązań.
    Zgodnie z art. 117 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j . Dz.U. z 2025 r. poz.
    1071, z późn. zm., dalej: „K.c”):
      Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie,
      może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu
      przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem
      terminu jest nieważne.
                1Zgodnie z art. 117 § 2 K.c.:
      Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia
      przysługującego przeciwko konsumentowi.
    Powyższe oznacza, że zobowiązanie przedawnione przekształca się w tzw. zobowiązanie
    naturalne. Nie może ono być wyegzekwowane pod przymusem ani też zasądzone przez
    sąd powszechny, jeżeli dłużnik powoła się na upływ terminu przedawnienia.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że gdy występuje niemożność przymusowego
    wyegzekwowania zobowiązania, mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik
    uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać
    zobowiązania.
    Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje
    zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia).
    Co do zasady przedawnienie zobowiązania wobec wierzyciela skutkuje powstaniem po
    stronie dłużnika przychodu podatkowego.
    Na gruncie powyższej sprawy, przedawnieniu ulegnie zarówno zobowiązanie do zwrotu
    kwoty pożyczki jak i odsetek od nieuregulowanej w terminie pożyczki.
    Zgodnie z art. 481 § 1 K.c.:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Jak wynika natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu
    nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790):
      W transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest
      podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za
      opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za
      okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są
      spełnione łącznie następujące warunki:
      1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;
      2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.
    W przepisach ustawy o CIT przewidziano szczególny tryb opodatkowania odsetek od
    należności i zobowiązań.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT:

      do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od
      należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).
    Natomiast stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Kwestia uznania za przychód podatkowy przedawnionych zobowiązań odsetkowych, które
    to zobowiązania powstały po Państwa stronie, w związku z nieuregulowaniem zobowiązań
    w umówionym terminie, podlega określeniu na zasadach wskazanych w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że przedawnienie
    zobowiązania odsetkowego spowoduje powstanie po stronie Wnioskodawcy (dłużnika)
    przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych.
    Na tle powyższych stwierdzeń należy wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT
    dotyczy wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (za wyjątkiem
    pożyczek z Funduszu Pracy oraz wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o CIT
    zobowiązań związanych z określonego rodzaju postępowaniami). W kontekście art. 12 ust.
    1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT jako przychód podatkowy należy kwalifikować każdą
    przedawnioną wierzytelność, w tym odsetkową. W sytuacji gdy odsetki stały się
    wymagalne, a kontrahent je umorzył bądź uległy one przedawnieniu, wartość takich
    odsetek będzie stanowiła przychód określony w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.
    Wystarczy zatem istnienie zobowiązania pieniężnego po stronie podatnika i jego
    przedawnienia. Jeżeli więc zobowiązania z tytułu niespłaconej pożyczki oraz odsetek od tej
    pożyczki ulegną przedawnieniu, to dojdzie do wzbogacenia po stronie dłużnika będącego
    stroną tego stosunku prawnego z tego powodu, że dłużnik przestanie być zobowiązany do
    świadczenia, a środki pieniężne, które winien w postaci pożyczki oraz odsetek przekazać w
    ramach wymaganego świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w
    sposób definitywny.
    Zatem wartość przedawnionych zobowiązań stanowić będzie dla Wnioskodawcy przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Podsumowując, przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań Spółki z zaciągniętych
    pożyczek (zobowiązania do zwrotu kwoty pożyczki oraz uiszczenia odsetek z tytułu
    udzielenia pożyczki), stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy
    CIT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.
    Ad 2
    Przedmiotem Państwa wątpliwości przedstawionych w pytaniu nr 2 jest ustalenie, czy z
    tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy, w sytuacji gdy koniec terminu
    przedawnienia tych zobowiązań przypadł na 1 stycznia 2010 r., to przychód powstał dnia
    kolejnego po upływie terminu przedawnienia zobowiązań, czyli powstał 2 stycznia 2010 r.
    Zgodnie z art. 118 K.c. w brzmieniu od 1 tycznia 1990 r. (Dz. U. z 1990 r. nr 55, poz. 321):
      Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat
      dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z
      prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.
    Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną
    (art. 119 K.c.).
    Ogólny trzyletni termin przedawnienia odnosi się do roszczeń związanych z
    prowadzeniem działalności gospodarczej.

    Art. 120 K.c. wskazuje, że:
      § 1. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się
      wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności
      przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie
      stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym
      terminie.
      § 2. Bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym
      ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia.
    Odnosząc się do zadanego pytania wskazuję, że przywołane przepisy, w szczególności art.
    12 ust. 1 ustawy o CIT nie przewidują szczególnego momentu powstania przychodu w
    wyniku przedawnienia, zatem przychód ten powstaje w momencie przedawnienia się
    zobowiązania, co oznacza następny dzień po upływie terminu przedawnienia. Innymi
    słowy, aby uznać zobowiązanie za przedawnione, musi upłynąć termin przedawnienia. Do
    momentu upływu tego terminu wierzyciel może skutecznie wystąpić z żądaniem zapłaty
    tego zobowiązania przez Spółkę. Zatem dopiero po upływie tego terminu, zobowiązanie
    jest przedawnione.
    Zatem, w analizowanej sprawie, bieg terminu przedawnienia rozpoczął się od dnia, w
    którym roszczenie stało się wymagalne, zgodnie z cytowanym wyżej art. 120 K.c. (tj.
    zgodnie z Aneksem na 31 grudnia 2006 r.) i trwał 3 lata – to oznacza, że jego koniec
    przypadł na 31 grudnia 2009 r. Dopiero po upływie tego dnia zobowiązanie można uznać
    za przedawnione.
    Tym samym, momentem powstania przychodu stał się dzień następny, tj. 1 stycznia 2010
    r.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którym z
    tytułu przedawnionych zobowiązań Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy koniec terminu
    przedawnienia tych zobowiązań przypadł na 1 stycznia 2010 r. (zgodnie z przepisami
    kodeksu cywilnego), przychód powstał dnia kolejnego po upływie terminu przedawnienia
    zobowiązań, czyli powstał 2 stycznia 2010 roku jest nieprawidłowe.
    Końcowo wskazuję również, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o CIT:
      podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z
      zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy
      wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać
      urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu
      osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym – do końca trzeciego miesiąca
      roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między
      podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych
      zaliczek za okres od początku roku.
    Ad 3 i 4
    Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy zobowiązanie podatkowe Spółki w
    zakresie podatku CIT z tytułu przedawnionych zobowiązań – zaciągniętej pożyczki oraz
    przedawnionych odsetek od zaciągniętych pożyczek – a wynikających z Umowy Pożyczki,
    uległo przedawnieniu na postawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji
    Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku CIT od kwoty otrzymanej przez Spółkę z
    tytułu zaciągniętej pożyczki w części dotyczącej niespłaconej kwoty pożyczki oraz
    niezapłaconych przez Spółkę odsetek od zaciągniętej pożyczki.
    Przechodząc na grunt regulacji prawnych dotyczących instytucji przedawnienia, należy
    powołać art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 111):
      Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa
      podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.

    W myśl art. 59 § 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia.
    Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    W świetle art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej:
      Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
      rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
      1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
        skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
        przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
      2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
        zobowiązania;
      3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
        stosunku prawnego lub prawa;
      4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d §
        2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
        egzekucyjnym w administracji;
      5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
        określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
        postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, z późn.
        zm.);
      6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
        którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
        Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub
        środków ograniczających umowne korzyści.
    W myśl art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej:
      Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia
      następującego po dniu:
      1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe
      lub wykroczenie skarbowe;
      2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze
      stwierdzeniem jego prawomocności;
      3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia
      istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
      4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
      5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;
      6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do
      zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści,
      lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej, jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć.

    Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania
    zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie
    terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości
    wyegzekwowania) należnego świadczenia.
    W rozpatrywanej sprawie, przychód z tytułu przedawnionych zobowiązań na gruncie K.c.
    (zaciągniętej pożyczki oraz odsetek) powstał 1 stycznia 2010 r.
    Jak Państwo wskazali, w odniesieniu do Państwa nie wystąpiły żadne okoliczności, które
    mogłyby być przyczyną zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego tytułu zaciągniętej i niespłaconej pożyczki i odsetek.
    Tak więc, jak wynika z powołanego wyżej art. art. 27 ust. 1 ustawy o CIT: podatnicy są
    obowiązani, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o
    wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym – do końca
    trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo
    różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą
    zapłaconych zaliczek za okres od początku roku.
    Skoro zatem w analizowanej sprawie przychód powstał 1 stycznia 2010 r. (termin płatności
    przypadał na 31 grudnia 2009 r.) i nie wystąpiły żadne okoliczności, które mogłyby być
    przyczyną zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego
    to należy uznać, że zobowiązanie podatkowe, zarówno w zakresie pożyczki, jak i odsetek,
    uległo przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej – z upływem 31
    grudnia 2010 r.)
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 i 4, należało uznać
    za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia .
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.