Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-799/09-4/IG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-11-10
Teza: VAT - w zakresie wystawiania faktur VAT za świadczone usługi na rzecz producenta filmu
Słowa kluczowe: czynności; licencja; umowa-umowa wzajemna; wynagrodzenia; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 14 sierpnia 2009r. (data wpływu 18 sierpnia 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 26 października 2009r. (data wpływu 29 października 2009r. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 14 października 2009r. nr IPPP1/443-799/09-2/IG do uzupełnienia wniosku, otrzymane w dniu 20 października 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania faktur VAT za świadczone usługi na rzecz producenta filmu - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 sierpnia 2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania faktur VAT za świadczone usługi na rzecz producenta filmu, uzupełniony pismem z dnia 26 października 2009r. (data wpływu 29 października 2009r. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 14 października 2009r. nr IPPP1/443-799/09-2/IG do uzupełnienia wniosku, otrzymane w dniu 20 października 2009r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Podatnik, będący osobą prawną prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

W ramach prowadzonej działalności, podatnik będzie, na podstawie umowy zawartej z producentem filmu fabularnego (dalej: Producent filmu), koproducentem filmu, w rozumieniu art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii, zgodnie z którym koproducent filmu to podmiot, który wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach majątkowych.

W ramach swojego wkładu, podatnik jako koproducent wykona szereg usług niezbędnych w procesie produkcji filmu oraz wniesie odpowiedni wkład pieniężny na pokrycie kosztów jego realizacji. Jako koproducent zgodnie z powołanym wyżej przepisem ustawy o kinematografii podatnik nabędzie również z mocy prawa udział w prawach do filmu. Będzie to udział proporcjonalny do wartości wkładu koproducenta do wartości całości budżetu filmu. Producent filmu i podatnik (jako koproducent) ustalili, ze do praw do filmu na mocy umowy odpowiednie zastosowanie będą miały przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych i do dysponowania tymi prawami potrzebna jest zgoda Producenta filmu i podatnika (jako koproducenta).

Po zakończeniu produkcji filmu będzie on dystrybuowany przez podmiot który specjalizuje się w dystrybucji filmów fabularnych (dalej Dystrybutor filmu).

Umowa z Dystrybutorem filmu zostanie zawarta wyłącznie przez Producenta filmu jednakże za zgodą podatnika (jako koproducenta) i na uzgodnionych z podatnikiem warunkach. Ponieważ podatnik wyraża zgodę, aby umowa zawarta przez Producenta filmu z Dystrybutorem filmu zawierała licencję wyłączną dotyczącą praw do dystrybucji filmu na określony czas, podatnik zobowiązany będzie przez ten czas do powstrzymania się od korzystania z przysługujących mu praw do filmu.

Z tytułu dystrybucji filmu Producent filmu będzie natomiast zobowiązany do dokonywania z podatnikiem (jako koproducentowi) rozliczeń pieniężnych poprzez zapłatę kwot stanowiących odpowiednią proporcjonalną do udziału Podatnika w prawach do filmu część osiągniętych na podstawie umowy o dystrybucję filmu przychodów (z uwzględnieniem zasad zwrotu dotacji uzyskanej od Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej) tj. przychodów z licencji na dystrybucję filmu, do którego prawa przysługują w części podatnikowi jako koproducentowi.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanej wyżej sytuacji Podatnik - udzielając Producentowi filmu zgody na korzystanie przez niego na określonych warunkach z całości praw do filmu (poprzez udzielenie Dystrybutorowi filmu odpłatnej licencji wyłącznej), w zamian za zapłatę kwot, stanowiących odpowiednią proporcjonalną do udziału Podatnika w prawach do filmu, część wynagrodzenia, które Producent filmu uzyska od Dystrybutora filmu, na podstawie zawartej umowy licencji wyłącznej na dystrybucję filmu,

*   a jednocześnie zobowiązując się do tolerowania sytuacji, w której sam (czy też wspólnie z Producentem filmu) nie będzie mógł z praw do filmu w tym zakresie, w którym udzielono opisanej wyżej licencji korzystać, zobowiązuje się tym samym, zgodnie z ustaleniami z Producentem filmu, do powstrzymania się od z korzystania z praw do filmu winny sposób,

świadczy na rzecz Producenta usługę w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i w związku z tym dokumentem rozliczeniowym, w oparciu o który Podatnik winien otrzymywać od Producenta opisane wyżej wynagrodzenie jest faktura VAT?

Zdaniem wnioskodawcy, w opisanej wyżej sytuacji, dochodzi do świadczenia przez podatnika (koproducenta) usług, w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług. Przepis ustępu jeden tego artykułu stanowi bowiem, że przez usługę rozumie się każde świadczenie, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu tej ustawy, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę w jakiej dokonano czynności prawnej, a także zobowiązanie się do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT)

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu prawa autorskiego. Udzielenie takiej licencji niewątpliwie stanowi usługę, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Film fabularny, do którego prawa będą przysługiwać podatnikowi (jako koproducentowi), niewątpliwie będzie utworem w rozumieniu prawa autorskiego. Udzielenie przez podatnika, na podstawie umowy, Producentowi filmu uprawnienia do korzystanie przez niego z całości praw do wspólnego filmu, poprzez zawarcie przez Producenta filmu umowy z Dystrybutorem filmu, przedmiotem której będzie udzielenie odpłatnej licencji wyłącznej na dystrybucje filmu, również stanowi usługę w rozumieniu ustawy o VAT, przy czym jest ona w tym wypadku świadczoną przez podatnika (koproducenta) na rzecz Producenta filmu.

Podatnik, wyrażając zgodę na korzystanie przez Producenta filmu z całości praw do filmu, poprzez udzielenie przez niego Dystrybutorowi filmu licencji wyłącznej, w zakresie dotyczącym dystrybucji, zobowiązuje się jednocześnie do tolerowania sytuacji, w której sam (czy też wspólnie z Producentem filmu) nie będzie mógł z praw do filmu w tym zakresie korzystać, a tym samym podatnik w konsekwencji zobowiązuje się wobec Producenta filmu do powstrzymania się od takiego korzystania z przysługującego mu prawa.

Z tego powodu, w opinii podatnika, wynagrodzenie, które będzie otrzymywał podatnik od Producenta filmu, w opisanym wyżej stanie faktycznym, stanowić będzie wynagrodzenie z tytułu świadczenia na rzecz tego ostatniego usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W konsekwencji zatem, wypłata przez Producenta filmu na rzecz podatnika należnego mu z tego tytułu wynagrodzenia (określonego zgodnie z postanowieniami umowy koprodukcji), powinna następować na podstawie wystawionej przez podatnika faktury VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postaci energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy).

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się – w myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, iż definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Z powyższego wynika, iż w przepisach powołanej ustawy określeniem „usług” objęto obszerny krąg czynności obejmujący swoim zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały szereg innych świadczeń nie ujętych w tych klasyfikacjach.

Szczególną uwagę należy zwrócić na zapis art. 8 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, który przez świadczenie usług nakazuje rozumieć także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. W związku z powyższym należy uznać, iż pojęcie świadczenia, składającego się na istotę usługi, należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. W efekcie, przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć zatem na uwadze, że powołana ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Jednak należy zauważyć, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument – odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Zagadnienie to ma szczególnie istotne znaczenie przy takich świadczeniach, których istotą jest zaniechanie, powstrzymywanie się od określonych czynności.

W związku z powyższym, jeżeli zaniechanie pewnych czynności za odpłatnością przynosiłoby wymierną korzyść konkretnemu podmiotowi, to wówczas powinno ono być – na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług – uznane za usługę.

Jednocześnie należy zauważyć, iż czynność podlega opodatkowaniu, gdy dokonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego tej płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca na podstawie zawartej umowy z Producentem filmu fabularnego będzie Koproducentem filmu, który wspólnie z producentem filmu będzie organizował, prowadził, ponosił odpowiedzialność za produkcję filmu lub współfinansował produkcję oraz nabędzie współudział w autorskich prawach majątkowych do filmu. Film będzie dystrybuowany przez podmiot specjalizujący się w dystrybucji (Dystrybutor filmu), z którym umowę podpisze Producent filmu za zgodą Koproducenta (wnioskodawcy) i na uzgodnionych z wnioskodawcą warunkach. Ponieważ podatnik wyraża zgodę, aby umowa zawarta przez Producenta filmu z Dystrybutorem filmu zawierała licencję wyłączną dotyczącą praw do dystrybucji filmu na określony czas, podatnik zobowiązany będzie przez ten czas do powstrzymania się od korzystania z przysługujących mu praw do filmu.

Z tytułu dystrybucji filmu Producent filmu będzie natomiast zobowiązany do dokonywania z podatnikiem (jako Koproducentem) rozliczeń pieniężnych poprzez zapłatę kwot stanowiących odpowiednią proporcjonalną do udziału Podatnika w prawach do filmu część osiągniętych na podstawie umowy o dystrybucję filmu przychodów (z uwzględnieniem zasad zwrotu dotacji uzyskanej od Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej) tj. przychodów z licencji na dystrybucję filmu, do którego prawa przysługują w części podatnikowi jako Koproducentowi.

Zdaniem tut. organu, z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż wnioskodawca udzielając Producentowi filmu zgody na korzystanie przez niego na określonych warunkach z całości praw do filmu (poprzez udzielenie Dystrybutorowi filmu odpłatnej licencji wyłącznej), w zamian za zapłatę kwot, stanowiących odpowiednią proporcjonalną do udziału Podatnika w prawach do filmu, część wynagrodzenia, które Producent filmu uzyska od Dystrybutora filmu, na podstawie zawartej umowy licencji wyłącznej na dystrybucję filmu, a jednocześnie zobowiązując się do tolerowania sytuacji, w której sam (czy też wspólnie z Producentem filmu) nie będzie mógł z praw do filmu w tym zakresie, w którym udzielono opisanej wyżej licencji korzystać, zobowiązuje się tym samym, zgodnie z ustaleniami z Producentem filmu, do powstrzymania się od z korzystania z praw do filmu winny sposób, więc świadczy na rzecz Producenta usługę w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Jak wynika z przepisu art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Z kolei na podstawie art. 106 ust. 4 ww. ustawy, podatnicy, o których mowa w ust. 1 - 3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury.

Z powyższego wynika, iż podatnik podatku od towarów i usług w związku z dokonaną czynnością sprzedaży – którą w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy stanowi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów - wystawia fakturę VAT potwierdzającą dokonanie tej transakcji. Przy czym jeżeli nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, fakturę wystawia się na żądanie tej osoby.

Konkludując, w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż opisana czynność, o ile dokonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych. Tym samym Wnioskodawca obowiązany będzie do wystawienia faktury VAT z ww. tytułu z jednoczesnym uwzględnieniem zasad ujętych w treści wskazanego art. 106 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10 09-402 Płock.