Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.641.2021.11.WK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-29
Teza: Pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
związanych z leasingiem oraz wydatków eksploatacyjnych
związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.
Słowa kluczowe: badanie-badanie techniczne
leasing
odliczenia-odliczenie pełne
samochód-eksploatacja samochodu
samochód-samochód ciężarowy
wydatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Prawo do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu wydatków związanych z pojazdami
samochodowymi-Prawo do odliczenia pełnej kwoty
podatku naliczonego od wydatków związanych z
pojazdami samochodowymi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 września 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 21 września 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego
    odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z leasingiem oraz wydatków
    eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodów ciężarowych przed
    dokonaniem dodatkowego badania technicznego przez okręgową stację kontroli
    pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego
    odnotowaniem w dowodzie rejestracyjnym.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarcza (...), w zakresie
    handlu meblami, sprzętem oświetleniowym oraz pozostałymi artykułami użytku
    domowego. Przedsiębiorstwo jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od
    towarów i usług, posługującym się numerem identyfikacyjnym NIP (...).
    Sprzedaż dokonywana jest poprzez sieć sklepów na terenie kraju, którą Wnioskodawczyni
    rejestruje za pomocą kas fiskalnych włączonych do systemu fakturowania. Dostawy
    towarów do klientów z terenu całego kraju realizowane są Wnioskodawczyni transportem
    samochodowym. Wnioskodawczyni użytkuje samochody będące Jej środkami trwałymi,
    jak również samochody będące w Jej użytkowaniu na podstawie zawartych umów leasingu
    operacyjnego.
    Do środków trwałych zliczono samochód ciężarowy:
    X, nr rej. (...) – zarejestrowany (...) 2019 r. pod tym numerem po wykupie od leasingodawcy
    na podstawie faktury VAT. Wcześniej ten samochód użytkowany był w (...) na podstawie
    zawartej umowy leasingu operacyjnego pod nr rej. (...) od (...) 2016 r.
    Przedmiotami umów leasingowych są poniższe samochody:
    - X, nr rej. (...),
    - X, nr rej. (...),
    - X, nr rej. (...).
    Demonstrowane samochody o masie całkowitej niższej niż 3,5 tony, z jednym rzędem
    siedzeń, a przestrzeń ładunkowa jest trwale odgrodzona od kabiny, konstrukcja
    samochodu wyklucza jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą –
    wykorzystywane są przez (...) do celów związanych wyłącznie z działalnością gospodarczą.

    W posiadanym świadectwie zgodności WE, uzyskanym od producenta pojazdu oraz
    oświadczeniu o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji
    pojazdów dla ww. samochodów znajduje się informacja: rodzaj samochód ciężarowy,
    podrodzaj skrzynia.
    Wskazany tak samochód to pojazd samochodowy, inny niż samochód osobowy, mający
    jeden rząd siedzeń, który jest oddzielony od części przeznaczonej do przewozu ładunków
    ścianą, sklasyfikowany na podstawie przepisów o ruchu drogowym do rodzaju samochód
    ciężarowy. Jego cechy konstrukcyjne wykluczają użycie go do celów prywatnych.
    Przedmiotowe samochody są pojazdami samochodowymi, o których mowa w art. 2 pkt 34
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2018 r. poz. 2174 ze
    zm.).
    Samochody posiadają system GPS. (...), na tej podstawie prowadzi bardzo szczegółową
    ewidencję przebiegu pojazdów, kontrolując również liczniki kilometrów przejechanych
    przez samochody i porównuje je do liczby kilometrów, jakich potrzeba jest do przewozu
    towarów, znając miejsce dostawy do odbiorcy. Każde miejsce parkowania jest
    zarejestrowane i powinno pokrywać się z zadaną trasą, przyjęty jest parking hotelowy,
    motelowy lub MOP przy autostradzie. Pracownicy nie mają możliwości użytkowania
    pojazdu do celów innych niż wynikających z zlecenia na przewóz. Po zakończonej pracy
    samochody parkowane są na określonych przez pracodawcę w regulaminie firmowym
    miejscach parkingowych. Biorąc pod uwagę takie reguły oraz konstrukcję wyżej
    wymienionych samochodów ciężarowych wykluczającą ich użycie do celów prywatnych,
    Wnioskodawczyni nie złożyła w Urzędzie Skarbowym informacji VAT-26.
    Tak wdrożona procedura i zasady eksploatacji samochodów firmowych wypełniają normę
    art. 86a ust. 4 ustawy o VAT – zgodnie z przepisem: pojazdy samochodowe są uznawane
    za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:
    1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
      ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną
      przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie
      do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
    2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością
      gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością
      gospodarczą jest nieistotne.
    Z treści art. 86a ust. 4 pkt 1 i 2 w związku z art. 86a ust. 9 pkt 1 i 2 ustawy wynika, że
    podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w
    fakturach dotyczących wydatków związanych z eksploatacją pojazdów samochodowych,
    innych niż samochody osobowe, mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
    części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowanych,
    na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van oraz z
    otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków i pojazdów samochodowych, inne
    niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i
    nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy
    pojazdu.
    Posiadanie powyżej określonych cech konstrukcyjnych przez pojazdy samochodowe
    Wnioskodawczyni, jako kryterium obiektywne w powiązaniu z treścią przepisu art. 86 ust.
    1 ustawy, który stanowi, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

    We właściwości i prawidłowości stosowania prawa do odliczenia podatku naliczonego od
    nabyć związanych z samochodami ciężarowymi upewniła Wnioskodawczynię treść
    protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniach (...) 2018 r., (...) 2018
    r., (...) 2018 r. przez pracowników Urzędu Skarbowego w (...).
    Z treści protokołu wynika:
    „Do nabyć towarów i usług w miesiącu lipcu 2017 r. zaliczono nabycia m.in.:
    - usług transportowych,
    - materacy, stelaży do łóżek, łóżek, komód, szaf, poduszek, zagłówków,
    - opłaty z tytułu zużycia energii elektrycznej,
    - opłaty za wywóz odpadów, wywóz nieczystości,
    - czynsze z tytułu najmu lokalu,
    - artykułów biurowych,
    - oleju napędowego do:
    - samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 t marki X o nr
      rejestracyjnym (...) oraz marki X o nr rejestracyjnym (...) (odliczono 100% wartości
      podatku naliczonego, przedłożono zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach
      technicznych ww. pojazdów, które odpowiadają dodatkowym warunkom technicznym
      przewidzianym dla ustawy o podatku od towarów i usług), samochodu osobowego
      marki Y nr rejestracyjnym (...) (odliczono 50% wartości podatku naliczonego),
    - rat leasingowych – leasing samochodu ciężarowego marki X na podstawie umowy
      leasingu nr (...) z dnia (...) 2016 r. oraz marki X na podstawie umowy leasingu
      operacyjnego nr (...) z dnia (...) 2014 r. (odliczono 100% wartości podatku naliczonego).
    Ww. umowy stanowią załącznik do niniejszego protokołu.
    Pani (...) oświadczyła, że należności z tytułu faktur VAT dokumentujących zakupy
    regulowane były gotówką i przelewem w terminach płatności.
    W zakresie nabyć i podatku naliczonego nieprawidłowości nie stwierdzono”.
    Odmiennym od powyższego protokołu z czynności sprawdzających jest protokół z
    czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu (...) marca 2021 r. oraz (...) czerwca
    2021 r. i (...) sierpnia 2021 r. przez pracownika Urzędu Skarbowego w (...).
    Z treści protokołu wynika:
    „W toku czynności sprawdzających stwierdzono, że Podatnik dokonywał błędnego
    rozliczenia podatku naliczonego VAT z faktur dokumentujących koszty eksploatacji
    samochodów (zakup paliwa, przeglądy, części zamienne, opłaty leasingu):
    X, nr rej. 2,
    X, nr rej. 4,
    X, nr rej. 7,
    wykorzystywanych do działalności gospodarczej, odliczając VAT w wysokości 100%.
    Ustalono, że dla pojazdów: X, nr rej. (...) i X nr rej. (...), wykonano dodatkowe badania
    techniczne określające, że ww. samochody odpowiadają dodatkowym warunkom
    technicznym przewidzianym dla wymagań wynikających z art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o
    VAT.
    Jednocześnie stwierdzono, że okazana kserokopia dowodów rejestracyjnych, dotycząca
    ww. samochodów nie potwierdza prawa do odliczenia 100% wartości podatku, gdyż brak
    w dowodach rejestracyjnych adnotacji o przeprowadzonym dodatkowym badaniu
    technicznym ww. pojazdów oraz to, że spełniają one wymogi pojazdu specjalistycznego.

    Natomiast dla samochodu X, nr rej. (...) brak zaświadczenia, że wykonano dodatkowe
    badanie techniczne określające, że odpowiada on dodatkowym warunkom technicznym
    przewidzianym dla wymagań wynikających z art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o VAT”.
    W dalszej części protokołu:
    „Czynności sprawdzające wykazały, że mimo posiadania zaświadczeń o przeprowadzeniu
    dodatkowych badań technicznych dla samochodów X, nr rej. (...) i X, nr rej. (...),
    przedłożone do czynności sprawdzających kserokopie dowodów rejestracyjnych nie
    zawierają żadnej adnotacji o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym i
    spełnieniu wymagań wynikających z ww. przepisów.
    Natomiast na potwierdzenie spełnienia warunków technicznych przewidzianych dla
    wymagań wynikających z art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o VAT, dla samochodu X, nr rej. (...)
    oraz wykonania badań, brak dokumentów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że do momentu uzyskania właściwej adnotacji
    w dowodach rejestracyjnych dot. samochodów X, nr rej. (...) i X, nr rej. (...) oraz
    przeprowadzenia badań, uzyskania zaświadczenia i dokonania adnotacji dla samochodu
    X, nr rej. (...), firma (...) nie nabyła prawa do odliczeń 100% kwoty podatku naliczonego z
    tył. wydatków związanych z ww. samochodami”.
    Brak wpisu w dowodach rejestracyjnych Wnioskodawczyni zauważyła dopiero w wyniku
    ostatnio przeprowadzonych czynności sprawdzających, które to braki zaraz
    Wnioskodawczyni uzupełniła. Niedociągnięcie w spełnieniu obowiązku proceduralnego
    związane było z tym, że przy wydaniu przedmiotu umowy leasingu, (...) otrzymała dowody
    rejestracyjne czasowe. Po przeprowadzeniu badań technicznych zaświadczenia i dowody
    rejestracyjne zostały dostarczone do leasingodawcy, celem wymiany dowodu
    rejestracyjnego czasowego na „twardy” z wpisem VAT-2. Obowiązku tego
    Wnioskodawczyni nie mogła dokonać osobiście, gdyż nie posiadała kart pojazdów, które
    znajdowały się u właściciela pojazdów, dowód został wydany, ale bez wpisu VAT-2.
    W przypadku X, nr rej. (...) (posiadał niezmiennie cechy konstrukcyjne fabryczne) – jak
    powyżej Pani wyjaśniła, zarejestrowany (...) 2019 r. pod tym numerem po wykupie od
    leasingodawcy – wcześniej użytkowany był w firmie Wnioskodawczyni od (...) 2016 r. pod
    nr rej. (...). Samochód ten posiadał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu
    technicznym pojazdu nr (...) z dnia (...) 2018 r. przeprowadzone dla numeru
    rejestracyjnego (...) – przed wykupem z leasingu co znalazło swój wyraz w treści protokołu
    z czynności sprawdzających – przedstawione powyżej. Pojazd ten został sprzedany na
    podstawie faktury VAT (...) i wywieziony poza granice Polski potwierdzenie wywozu
    Komunikat (...) z dnia (...) 2020 r.

## Pytanie

Czy przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego przez okręgową stację kontroli
    pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego odnotowanie
    w dowodzie rejestracyjnym jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie z
    opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków związanych z leasingiem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z
    użytkowaniem samochodów ciężarowych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, przed dokonaniem badania technicznego przez okręgową stację kontroli
    pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego odnotowanie
    w dowodzie rejestracyjnym – również Wnioskodawczyni miała prawo do pełnego
    odliczania VAT od nabycia samochodów, rat leasingu operacyjnego i kosztów ich
    eksploatacji.
    Użytkowane w (...) samochody ciężarowe jak Wnioskodawczyni przedstawiła w opisie
    stanu faktycznego dotychczasowego, spełniły normę przepisów art. 86a ust. 4 pkt 1 i 2 w

    związku z art. 86a ust. 9 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), i Wnioskodawczyni nie była zobowiązana do
    stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku
    odliczeń podatku VAT związanego z nabyciem samochodu – rat leasingu operacyjnego w
    roku 2016, 2017 i 2018, czy z nabyciem towarów i usług dla potrzeb jego używania i
    eksploatacji niezależnie od tego, że wydatki te były ponoszone przed dokonaniem badania
    technicznego przez okręgową stację kontroli pojazdów i wydania zaświadczenia
    potwierdzającego, że ww. pojazdy samochodowe spełniają wymogi, o których mowa w art.
    86a ust. 9 pkt 2 ustawy o VAT.
    Przeprowadzone badania techniczne znajdują potwierdzenie w posiadanych
    dokumentach, tj.:
    - w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia (...) 2021 r. dla
      pojazdu X, nr rej. (...), (...) 2021 r. dla pojazdu X, nr rej. (...), w którym odnotowano, że
      zostało przeprowadzone badanie, oraz że zamieszczono wpis: „Pojazd odpowiada
      dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla VAT-2 – art. 86a ust. 9 pkt 2
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług”;
    - w dowodzie rejestracyjnym pojazdu na stronie zawierającej adnotacje urzędowe, gdzie
      dokonany został wpis odpowiednio dla ww. samochodów w dniu 28 sierpnia 2021 r.
      oraz 20 sierpnia 2021 r. o treści: „VAT-2”.
    Powyższe potwierdza, że nie zachodzi tu konieczność zastosowania przepisu art. 86a ust.
    1 ustawy o VAT i ograniczenie odliczania kwoty podatku naliczonego do 50% kwoty
    podatku, a potwierdza to przepis ust. 3 ww. ustawy podając:
    Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
    1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
      a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
      b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą,
        jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika
        takie przeznaczenie;
    a ust. 4 art. 86a ww. ustawy mówi:
    Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
    gospodarczej podatnika, jeżeli:
    1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
    ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną
    przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do
    celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
    2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą jest nieistotne.
    Przepisy ustawy o VAT, nie określają żadnych terminów do wykonania dodatkowego
    badania technicznego i nie wskazują wprost, że dopiero od tego momentu podatnik może
    uznać, że podatek naliczony, o którym mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, stanowi 100%
    kwoty VAT z faktur zakupów dotyczących tego rodzaju samochodów. Liczy się jedynie
    zatem, fakt posiadania przez podatnika zaświadczenia i wpisu do dowodu rejestracyjnego,
    o których wyżej mowa w art. 86a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT.
    W normie przepisu ust. 10 art. 86a, która to ma zastosowanie do przedmiotowych
    samochodów mowa jest o spełnieniu wymagań dla pojazdów samochodowych
    określonych w ust. 9: 1) pkt 1 i 2, który to ustęp dookreśla w swoim brzmieniu – jeżeli z
    dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd
    jest pojazdem specjalnym – stwierdza się na podstawie dodatkowego badania

    technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
    potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego
    pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.
    W normie przepisu ust. 10 art. 86a ustawodawca nie zawarł kryterium czasowego, lecz
    wyłącznie kryterium konstrukcyjne techniczne. Twierdzenia, że do momentu uzyskania
    właściwej adnotacji w dowodach rejestracyjnych Wnioskodawczyni nie nabyła prawa do
    odliczenia 100% podatku naliczonego od wydatków związanych z eksploatacją
    samochodów ciężarowych, nie można oprzeć na tych przepisach. Na podstawie tych
    przepisów Wnioskodawczyni nabyła prawo do odliczenia, natomiast umieszczenie pieczęci
    w dowodzie rejestracyjnym potwierdza jego istnienie i właściwe stosowanie prawa do
    odliczeń – brak tu warunku czasowego, jako kryterium ograniczające zasadność
    stosowania przepisu.
    W orzeczeniach sądowych prezentowane jest stanowisko:
    „(...) Potwierdzenie cech konstrukcyjnych pojazdu, które wykluczają jego użycie do celów
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą, wydane przez stację kontroli pojazdów,
    powinno być traktowane jako środek dowodowy do wykazania wymaganych cech
    pojazdu, a nie jako warunek, którego niespełnienie powoduje pozbawienie podatnika
    prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług. (...)”.
    Należy zwrócić uwagę na stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sadu
    Administracyjnego na tle okoliczności pozwalających na przyjęcie, że znajduje ono
    zastosowanie w prezentowanej sprawie Wnioskodawczyni (por. wyrok NSA z dnia 7
    czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 965/16, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów
    Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Sąd kasacyjny przyjął w
    nim, że warunkiem zastosowania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    spełnienie określonych cech konstrukcyjnych pojazdu, które potwierdza badanie
    techniczne.
    Jednakże istnienie tych cech konstrukcyjnych jest kryterium obiektywnym, a badanie
    techniczne to wymóg jedynie formalny, dowodowy, potwierdzający ich istnienie, ale nie
    samoistnie kreujący prawo do odliczenia. Należy przy tym wziąć pod uwagę cel i sens
    regulacji, a wymogi formalne określone w przepisach (takie jak np. badanie techniczne)
    nie mogą naruszać zasady proporcjonalności.
    Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na poglądy Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej wskazał na znaczenie zasady proporcjonalności. Zgodnie z tą zasadą
    legalność środków nakładających ciężary finansowe na przedsiębiorców uzależniona jest
    od tego, że środki te będą właściwe i konieczne dla realizacji celów, do których zmierza
    zgodnie z prawem dana regulacja, przy czym, jeżeli istnieje możliwość wyboru spośród
    wielu właściwych środków, należy stosować najmniej restrykcyjne oraz czuwać nad tym,
    aby nałożone ciężary nie były nadmierne w stosunku do zamierzonych celów.
    NSA wskazał, że o prawie do dokonywania takich odliczeń, dzięki uznaniu za pojazd
    samochodowy wykorzystywany wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej
    podatnika, decyduje posiadanie przez pojazdy samochodowe określonych przepisami
    cech. Skoro zaś, cechy konstrukcyjne pojazdu wskazują, że może on być wykorzystywany
    wyłącznie do działalności gospodarczej należy przyjąć, że nałożenie na podatnika
    obowiązku wynikającego z art. 86a ust. 10 u.p.t.u., tj. wykonania dodatkowego badania
    technicznego ma na celu umożliwienie podatnikowi wykazanie spełnienia wymagań
    określonych w art. 86a ust. 9 u.p.t.u., a nie jest warunkiem dającym uprawnienie do
    pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z tym pojazdem.
    Potwierdzenie cech konstrukcyjnych pojazdu, które wykluczają jego użycie do celów
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą wydane przez stację kontroli pojazdów
    powinno być traktowane jako środek dowodowy do wykazania wymaganych cech
    pojazdu, a nie jako warunek, którego niespełnienie powoduje pozbawienie podatnika
    prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług. W tej sytuacji stanowisko

    organu, że niedopełnienie obowiązku dokonania badania technicznego skutkuje utratą
    prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy pojazd posiada
    cechy konstrukcyjne uprawniające do pełnego odliczenia prowadzi do naruszenia zasady
    proporcjonalności i wykracza poza zakres restrykcji dozwolonych powołaną na wstępie
    decyzją Rady Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2013 r.
    Tak jak powyżej Wnioskodawczyni argumentuje stanowisko dotyczące uchybienia, jakim
    był brak pieczęci w dowodach rejestracyjnych to, to uchybienie nie może zabierać,
    pozbawiać Wnioskodawczynię prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług,
    bo takiej restrykcyjności przepisy te nie przedstawiają.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek – 6 grudnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0112-KDIL1-1.4012.641.2021.2.WK, w której uznałem Pani stanowisko w zakresie prawa
    do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z leasingiem oraz
    wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodów ciężarowych przed
    dokonaniem dodatkowego badania technicznego przez okręgową stację kontroli
    pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego
    odnotowaniem w dowodzie rejestracyjnym – za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pani 9 grudnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    4 stycznia 2022 r. wniosła Pani skargę na interpretację z 6 grudnia 2021 r. znak 0112-
    KDIL1-1.4012.641.2021.2.WK, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
    Skarga wpłynęła do mnie 10 stycznia 2022 r.
    Wniosła Pani o:
    1) uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidulanej z 6
      grudnia 2021 r.;
    2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego wszystkich kosztów postępowania, z
      uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych;
    3) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 22 marca 2022 r., sygn. akt I SA
    /Bd 108/22 uchylił skarżoną interpretację z 6 grudnia 2021 r., znak 0112-KDIL1-
    1.4012.641.2021.2.WK.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 981/22 (wpływ
    16 lipca 2025 r.) oddalił skargę kasacyjną Organu.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 22 marca 2022 r., sygn.
    akt I SA/Bd 108/22 stał się prawomocny 16 maja 2025 r. Prawomocny wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął do mnie 1 sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oraz Naczelny Sąd
        Administracyjny w ww. wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie
        prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z
        leasingiem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem
        samochodów ciężarowych przed dokonaniem dodatkowego badania
        technicznego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego
        zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego odnotowaniem w dowodzie
        rejestracyjnym – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie
    faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej
    sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 22
    marca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 108/22 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16
    maja 2025 r., sygn. akt I FSK 981/22.
    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Jak wynika z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Przywołany przepis art. 86 ust. 1 ustawy stanowi, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Ustawodawca zapewnił zatem podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że
    zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy.
    Natomiast, kwestie odliczenia podatku VAT z faktur związanych z nabyciem samochodu
    reguluje przepis art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku wydatków
    związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w
    art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez
    podatnika.

    Na podstawie art. 2 pkt 34 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pojazdach samochodowych – rozumie się
      przez to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o
      dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
    Stosownie do treści art. 86a ust. 2 ustawy:
      Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:
      a) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
        części składowych;
      b) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
        innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż
        wymienione w pkt 3;
      c) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
        wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji
        tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub
        używaniem tych pojazdów.
    W myśl art. 86a ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
      1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
      a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
      b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą,
        jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym
        wynika takie przeznaczenie;
      1) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
        towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych
        towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do
        działalności gospodarczej podatnika.
    Zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy:
      Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika, jeżeli:
      1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
        ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
        prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
        wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
      2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą jest nieistotne.
    W świetle art. 86a ust. 9 ustawy:
      Do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą:
      1) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń,
        który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub
        trwałą przegrodą:
      a) klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
      b) z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;

      2) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę
        kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu
        ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
      3) pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych
        przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
      a) agregat elektryczny/spawalniczy,
      b) do prac wiertniczych,
      c) koparka, koparko-spycharka,
      d) ładowarka,
      e) podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      f) żuraw samochodowy
      - jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że
      dany pojazd jest pojazdem specjalnym.
    Zgodnie z art. 86a ust. 10 pkt 1 ustawy:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 9 pkt 1 i 2
      stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego
      przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem
      wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego
      odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.
    Z treści art. 86a ust. 4 pkt 2 w związku z art. 86a ust. 9 ustawy wynika, że podatnik ma
    możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach
    dotyczących wydatków związanych z eksploatacją pojazdów samochodowych, innych niż
    samochody osobowe, mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części
    przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowanych na
    podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van oraz z
    otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków i pojazdów samochodowych, inne
    niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i
    nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy
    pojazdu.
    W tej grupie pojazdów, uznawanych za wykorzystywane wyłącznie do działalności
    gospodarczej podatnika, mieszczą się pojazdy ustawowo uznane za wykorzystywane
    wyłącznie do działalności gospodarczej, przy wykorzystywaniu których nie ma obowiązku
    prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Są to pojazdy o konstrukcji wskazującej na ich
    podstawowe przeznaczenie do celów gospodarczych, wykluczającej ich użycie do celów
    prywatnych lub powodującej, że ewentualny użytek do celów prywatnych będzie
    nieistotny.
    W świetle powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że aby dokonać odliczenia
    pełnej kwoty podatku z tytułu wydatków związanych z samochodami wymienionymi w art.
    86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy, warunkiem koniecznym jest, aby pojazdy te posiadały
    zaświadczenie wydane przez okręgową stację kontroli pojazdów, po przeprowadzeniu
    dodatkowego badania technicznego, przy czym powyższe winno wynikać również z
    dowodu rejestracyjnego zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.
    Wykonanie dodatkowego badania technicznego potwierdzonego zaświadczeniem
    okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz posiadanie stosownej adnotacji w dowodzie
    rejestracyjnym pojazdu staje się obowiązkiem podatnika, w sytuacji, gdy podatnik chce
    dokonać obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego od nabywanych przez
    podatnika wydatków związanych z samochodami wymienionymi w art. 86a ust. 9 pkt 1-2
    ustawy. Dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu
    poniesienia takich wydatków jest prawem podatnika, z którego to prawa podatnik może,

    lecz nie musi skorzystać. Zatem, jeżeli podatnik chce z powyższego prawa skorzystać
    powinien być w posiadaniu stosownych dokumentów (zaświadczenia i adnotacji w
    dowodzie rejestracyjnym), które by to prawo do odliczenia potwierdzały.
    Wątpliwości Pani dotyczyły ustalenia, czy przeprowadzenie dodatkowego badania
    technicznego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem
    wydanym przez tę stację i jego odnotowanie w dowodzie rejestracyjnym jest warunkiem,
    którego niedopełnienie lub spełnienie z opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100%
    odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z leasingiem oraz wydatków
    eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodów ciężarowych.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 22 marca 2022 r.
    sygn. akt I SA/Bd 108/22:
      „Zasadniczy spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zagadnienia, czy prawo do
      pełnego odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług z tytułu wydatków
      związanych z leasingiem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z
      użytkowaniem samochodów ciężarowych X przysługuje dopiero od dnia, w którym
      został dokonany wpis do dowodu rejestracyjnego pojazdu o spełnieniu wymagań,
      poprzedzony dodatkowym badaniem technicznym przez okręgową stację kontroli
      pojazdów i uzyskaniem zaświadczenia wydanego przez tę stację, jak stwierdza organ
      w wydanej interpretacji. Czy też jak uważa skarżąca, przysługiwało jej prawo do
      pełnego odliczenia podatku naliczonego od nabycia samochodów, rat leasingu
      operacyjnego i kosztów ich eksploatacji już przed dokonaniem badania technicznego
      przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem
      wydanym przez tę stację i jego odnotowaniem w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.
      Skarżąca wskazała, że wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności
      samochody to pojazdy o masie całkowitej niższej niż 3,5 tony, z jednym rzędem
      siedzeń, przestrzeń ładunkowa jest trwale odgrodzona od kabiny, ich konstrukcja
      wyklucza użycie do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W
      posiadanych świadectwach zgodności WE. uzyskanych od producenta pojazdu oraz
      oświadczeniu o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i
      ewidencji pojazdów dla ww. samochodów znajduje się informacja: rodzaj samochód
      ciężarowy, podrodzaj skrzynia. Dalej podała, że wskazane samochody to pojazdy
      samochodowe, inne niż samochód osobowy, mający jeden rząd siedzeń, który jest
      oddzielony od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą, sklasyfikowane
      na podstawie przepisów o ruchu drogowym do rodzaju samochód ciężarowy. Ich
      cechy konstrukcyjne wykluczają użycie do celów prywatnych.
      Wyjaśniła też, że przedmiotowe samochody są pojazdami samochodowymi, o
      których mowa w art. 2 pkt 34 ustawy o podatku od towarów i usług. Samochody
      posiadają system GPS. Skarżąca na tej podstawie prowadzi bardzo szczegółową
      ewidencję przebiegu pojazdów, kontrolując również liczniki kilometrów
      przejechanych przez samochody i porównuje je do liczby kilometrów, jakich
      potrzeba do przewozu towarów, znając miejsce dostawy do odbiorcy. Każde miejsce
      parkowania jest zarejestrowane i powinno pokrywać się z zadaną trasą, przyjęty jest
      parking hotelowy, motelowy lub MOP przy autostradzie. Pracownicy nie mają
      możliwości użytkowania pojazdu do celów innych, niż wynikających ze zlecenia na
      przewóz. Po zakończonej pracy samochody parkowane są na określonych przez
      pracodawcę w regulaminie firmowym miejscach parkingowych”.
    Ponadto WSA rozpatrując Pani sprawę zwrócił uwagę na Dyrektywę 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, tj. wskazał że:
      „(...) ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do
      pojazdów samochodowych jest pochodną decyzji wykonawczej Rady Unii
      Europejskiej 2013/805/UE z dnia 17 grudnia 2013 r., upoważniającej Rzeczpospolitą
      Polską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art.

      168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
      dodanej (Dz. Urz. UE L 353 z 28.12.2013, s. 51). Na podstawie art. 1 ust 1 tej decyzji
      Rzeczpospolita Polska została upoważniona do ograniczenia do wysokości 50%
      prawa do odliczenia VAT od zakupu, nabycia wewnątrzwspólnotowego, przywozu,
      wynajmu lub leasingu silnikowych pojazdów drogowych, a także VAT naliczanego od
      wydatków związanych z tymi pojazdami, jeśli pojazd nie jest używany wyłącznie do
      celów działalności gospodarczej. Jednocześnie ograniczenie to zostało wyłączone w
      następujących przypadkach:
      - w odniesieniu do pojazdów silnikowych o dopuszczalnej masie całkowitej
        przekraczającej 3500 kg lub pojazdów silnikowych posiadających łącznie z
        siedzeniem kierowcy więcej niż dziewięć miejsc siedzących (art. 1 ust. 2 decyzji),
      - w odniesieniu do podatku VAT naliczonego od wydatków, które są w całości
        związane z działalnością gospodarczą podatnika (art. 1 ust. 3 decyzji).
      Z decyzji wykonawczej 2013/805 wynikało, że ograniczenia mogły być stosowane do
      31 grudnia 2016r. Po kolejnym przedłużeniu, decyzją wykonawczą Rady (UE) 2019
      /1594 z 24 września 2019 r. przedłużono ich stosowanie do końca 2022 r.
      Wspomniane wyłączenie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego
      znalazło odzwierciedlenie m.in. w treści art. 86a ust 3 pkt 1 u.p.t.u., który stanowi, że
      art. 86a ust 1 u.p.t.u. nie ma zastosowania w przypadku, gdy pojazdy samochodowe
      są: wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (lit. a) lub
      konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą,
      jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika
      takie przeznaczenie (lit. b)”.
    Następnie WSA nawiązał do stanowiska wyrażonego przez NSA w wyroku z 16 maja 2025
    r., sygn. akt I FSK 981/22, gdzie NSA wskazał że:
      „(...) warunkiem zastosowania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
      spełnienie określonych cech konstrukcyjnych pojazdu, które potwierdza badanie
      techniczne. Jednakże istnienie tych cech konstrukcyjnych jest kryterium
      obiektywnym, a badanie techniczne to wymóg jedynie formalny, dowodowy,
      potwierdzający ich istnienie, ale nie samoistnie kreujący prawo do odliczenia Należy
      przy tym wziąć pod uwagę cel i sens regulacji, a wymogi formalne określone w
      przepisach (takie jak. np. badanie techniczne) nie mogą naruszać zasady
      proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na poglądy
      Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał na znaczenie zasady
      proporcjonalności Zgodnie z tą zasadą legalność środków nakładających ciężary
      finansowe na przedsiębiorców uzależniona jest od tego, że środki te będą właściwe i
      konieczne dla realizacji celów, do których zmierza zgodnie z prawem dana regulacja,
      przy czym, jeżeli istnieje możliwość wyboru spośród wielu właściwych środków,
      należy stosować najmniej restrykcyjne oraz czuwać nad tym, aby nałożone ciężary
      nie były nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. NSA wskazał, że o prawie do
      dokonywania takich odliczeń, dzięki uznaniu za pojazd samochodowy
      wykorzystywany wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej podatnika,
      decyduje posiadanie przez pojazdy samochodowe określonych przepisami cech
      Skoro zaś cechy konstrukcyjne pojazdu wskazują, że może on być wykorzystywany
      wyłącznie do działalności gospodarczej, należy przyjąć, że nałożenie na podatnika
      obowiązku wynikającego z art. 86a ust. 10 u.p.t.u., tj. wykonania dodatkowego
      badania technicznego ma na celu umożliwienie podatnikowi wykazanie spełnienia
      wymagań określonych w art. 86a ust. 9 u.p.t.u., a nie jest warunkiem dającym
      uprawnienie do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków
      związanych z tym pojazdem. Potwierdzenie cech konstrukcyjnych pojazdu, które
      wykluczają jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą wydane
      przez stację kontroli pojazdów powinno być traktowane jako środek dowodowy do
      wykazania wymaganych cech pojazdu, a nie jako warunek, którego niespełnienie

      powoduje pozbawienie podatnika prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów
      i usług. W tej sytuacji stanowisko organu, że niedopełnienie obowiązku dokonania
      badania technicznego skutkuje utratą prawa do pełnego odliczenia podatku od
      towarów i usług, w sytuacji, gdy pojazd posiada cechy konstrukcyjne uprawniające
      do pełnego odliczenia, prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności i wykracza
      poza zakres restrykcji dozwolonych powołanymi na wstępie decyzjami
      wykonawczymi Rady Unii Europejskiej”.
    Następnie w wyroku WSA wskazał, że:
      „Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni prezentowany wyżej pogląd
      podziela. Znajduje on także akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych
      (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1213/20, WSA
      w Bydgoszczy z 19 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 794/19, NSA z dnia 10
      października 2019 r., sygn. akt I FSK 1492/17, WSA w Olsztynie z dnia 17 marca 2016
      r., sygn. akt I SA/OI 54/16, WSA w Łodzi z dnia 19 października 2017r., sygn. akt I SA
      /Łd 448/17, publ.: CBOSA)”.
    Na zakończenie WSA wskazał, że:
      „W rozważanej sprawie należy uwypuklić, że opisane we wniosku pojazdy posiadały
      cechy konstrukcyjne wykluczające ich używanie do celów niezwiązanych z
      działalnością gospodarczą. Skarżąca we wniosku podała bowiem, że są to
      samochody o masie całkowitej niższej niż 3,5 tony, z jednym rzędem siedzeń, a
      przestrzeń ładunkowa jest trwale odgrodzona od kabiny, konstrukcja samochodu
      wyklucza jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz, że są
      wykorzystywane do celów związanych wyłącznie z działalnością gospodarczą.
      Wskazane pojazdy to samochody inne niż samochód osobowy, mające jeden rząd
      siedzeń, który jest oddzielony od części przeznaczonej do przewozu ładunków
      ścianą, sklasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do rodzaju
      samochód ciężarowy, a ich cechy konstrukcyjne wykluczają użycie ich do celów
      prywatnych. Skarżąca podała również, że w posiadanym świadectwie zgodności WE
      uzyskanym od producenta pojazdu oraz oświadczeniu o danych i informacjach o
      pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji pojazdów dla ww. samochodów
      znajduje się informacja: rodzaj samochód ciężarowy, podrodzaj skrzynia. W opisanej
      sytuacji, jeśli skarżąca korzysta prowadząc działalność gospodarczą z pojazdów,
      których konstrukcja faktycznie uniemożliwia wykorzystywanie ich na cele osobiste
      podatnika, naruszeniem zasady neutralności i proporcjonalności byłoby uzależnienie
      prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zawartej w dowodzie
      rejestracyjnym pojazdu adnotacji o spełnieniu tych wymagań, poprzedzonej
      dodatkowym badaniem technicznym, potwierdzonym stosownym zaświadczeniem.
      Tego rodzaju wykładnia sprzeczna byłaby również z ograniczeniami wprowadzonymi
      wspomnianą wcześniej decyzją wykonawczą Rady Unii Europejskiej 2013/805/UE z
      dnia 17 grudnia 2013r. W podanych okolicznościach, spełnienie wymogów
      formalnych takich jak przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego i
      uzyskanie stosownego zaświadczenia oraz posiadanie adnotacji w dowodzie
      rejestracyjnym, nie może decydować o istnieniu pełnego prawa do odliczenia
      podatku naliczonego”.
    Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2025 r., sygn. akt I FSK
    981/22, zapadłym w analizowanej sprawie zaznaczył, że Sąd pierwszej instancji:
      „(...) sprzeciwił się takiej interpretacji omawianych przepisów, według której
      uzyskanie odpowiedniego wpisu w dowodzie rejestracyjnym nie pozwala na
      akceptację istnienia pełnego prawa do odliczenia za okres wcześniejszy, lecz tylko na
      przyszłość. W takim więc znaczeniu Sąd pierwszej instancji twierdził, że to
      obiektywne cechy konstrukcyjne tkwiące w pojeździe samochodowym, a nie ich

      formalne potwierdzenie odpowiednim badaniem, zaświadczeniem i wpisem,
      decydują o posiadaniu pełnego prawa do odliczenia i takiej właśnie jego realizacji.
      Jednakże taka wypowiedź – odmiennie niż odczytał ją Dyrektor KIS – nie znosiła
      warunku, że formalne potwierdzenie tego rodzaju cech konstrukcyjnych w pojeździe
      samochodowym musi się ziścić, aby podatnikowi przysługiwało prawo do pełnego
      odliczenia podatku naliczonego. Przysługuje ono jednak wówczas od samego
      początku wykorzystywania pojazdów posiadających wymagane cechy, czyli również
      za okres, w którym podatnik nie dopełnił jeszcze tego warunku.
      Innymi słowy, wykładnia wyrażona w zaskarżonym wyroku nie zmierzała do
      wykluczenia w ogóle znaczenia wpisu w dowodzie rejestracyjnym (poprzedzonego
      badaniem i zaświadczeniem stacji diagnostycznej) jako niezbędnego do realizacji
      prawa do pełnego odliczenia, lecz wskazania, że wcześniejszy jego brak nie pozbawia
      definitywnie takiego prawa, o ile później taki wpis zostanie dokonany. Spełnienie
      zatem wymogu formalnego/dokumentacyjnego, obejmującego finalnie umieszczenie
      odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu samochodowego, z
      opóźnieniem względem rozpoczęcia wykorzystywania takiego pojazdu, nie skutkuje
      utratą 100% odliczenia podatku naliczonego od wydatków z nim związanych.
      Taka była właśnie istota oceny Sądu pierwszej instancji co do wykładni przepisów
      prawa materialnego, odczytana w jej całokształcie, zwłaszcza że odwoływała się ona
      do zaakceptowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska
      prezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca
      2018 r., sygn. akt I FSK 965/16”.
    Ponadto NSA wskazał, że:
      „(...) Przedstawiona wykładnia jest już mocno ugruntowana w orzecznictwie
      Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. kolejne wyroki tego Sądu z dnia: 10
      października 2019 r., sygn. akt I FSK 1492/17; 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 882
      /19; 21 kwietnia 2023 r.. sygn. akt I FSK 337/20; 11 maj 2023 r. sygn. akt I FSK 929/20;
      11 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1414/21).
      Wszystkie te orzeczenia prezentują generalnie tożsamą wykładnię przepisów
      dotyczących prawa do odliczenia z tytułu wydatków związanych z pojazdami
      samochodowymi. Sprowadza się ona mianowicie do tego, że podatnik podatku VAT
      ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o 100% kwoty podatku
      naliczonego (art. 86 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u.) od wydatków
      związanych z pojazdem samochodowym (w tym m in. z tytułu jego nabycia, leasingu,
      eksploatacji) spełniającym wymagania przewidziane w art. 86a ust. 4 pkt 2 w związku
      z ust. 9 pkt 1 i pkt 2 u.p.t.u., także za okres od dnia jego nabycia/używania do dnia
      dokonania wynikającej z art. 86a ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. odpowiedniej adnotacji w
      dowodzie rejestracyjnym takiego pojazdu (po przeprowadzeniu dodatkowego
      badania technicznego, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez okręgową
      stację kontroli pojazdów), jeżeli od dnia jego nabycia/użytkowania nie dokonywano
      w pojeździe żadnych zmian, w wyniku których przestałby on spełniać owe
      wymagania (tzn. od początku posiadał i niezmiennie zachował właściwe mu cechy
      konstrukcyjne) oraz przez cały czas był wykorzystywany tylko w działalności
      gospodarczej do celów czynności opodatkowanych podatkiem VAT”.
    Z uwagi na powyższe stwierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
    z 22 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 108/22 oraz wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 16 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 981/22 należy stwierdzić, że
    przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego przez okręgową stację kontroli
    pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego odnotowanie
    w dowodzie rejestracyjnym nie jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie z

    opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100% odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków związanych z leasingiem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z
    użytkowaniem samochodów ciężarowych.
    Tym samym, Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wydając
    przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie
    stanu sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy niniejsza interpretacja traci swą aktualność.
    Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, co oznacza, że w przypadku, gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Tut. organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem Pani wniosku (zapytań). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniami,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.