Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443-299/10-4/EK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-06-16
Teza: Opodatkowanie wynagrodzenia z tytułu wyrażenia zgody przez Faktora na przesunięcie terminu wymagalności wierzytelności.
Słowa kluczowe: dłużnik; faktoring; pośrednictwo-pośrednictwo finansowe; termin; umowa-umowa faktoringu; wierzytelność
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 04 lutego 2010 r. (data wpływu 15 marca 2010 r.) uzupełniony pismem z dnia 27 kwietnia 2010 r. (data wpływu 05 maja 2010 r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 kwietnia 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wynagrodzenia z tytułu wyrażenia zgody przez Faktora na przesunięcie terminu wymagalności wierzytelności- **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 marca 2010 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wynagrodzenia z tytułu wyrażenia zgody przez Faktora na przesunięcie terminu wymagalności wierzytelności.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Faktor prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług faktoringowych na rzecz przedsiębiorców. Jest to podstawowa działalność Faktora. Jak powszechnie wiadomo, umowa faktoringu (zwana dalej „UF”) jest umową nienazwaną w rozumieniu norm polskiego prawa cywilnego, której jednak istotnymi elementami są (zgodnie z normami prawa zwyczajowego a także tzw. Konwencji Ottawskiej):

1.  przelew wierzytelności dokonany przez klienta (faktoranta, cedenta) na rzecz Faktora (cesjonariusza),
2.  finansowanie klienta przez Faktora poprzez zapłatę zaliczki na poczet ceny wierzytelności będącej przedmiotem przelewu,
3.  zarządzanie przez Faktora portfelem wierzytelności będących przedmiotem przelewu,
4.  windykacja wierzytelności przez Faktora od dłużnika wierzytelności będącej przedmiotem przelewu.

W ramach tej działalności Faktor zamierza zawrzeć z potencjalnym klientem (dalej zwanym „Dostawcą”) UF której postanowienia częściowo odbiegałyby od standardowych UF które stosuje Faktor. Odstępstwa te sprowadzałyby się do następujących kwestii:

1.  obok UF zawartej pomiędzy Faktorem a Dostawcą zawarte zostałoby porozumienie pomiędzy Faktorem Dostawcą i nabywcą towarów od Dostawcy (przyszłym dłużnikiem wierzytelności będących przedmiotem przelewu na podstawie UF - zwanym dalej Dłużnikiem)
2.  na mocy ww. porozumienia Dłużnik otrzymałby prawo do zmiany (przedłużenia) pierwotnie uzgodnionego terminu wymagalności wierzytelności widocznego na fakturze VAT wystawionej przez Dostawcę nie dłużej jednak niż o 30 (trzydzieści); dni zmiana terminu wymagalności nie wymagałaby składania jakiegokolwiek oświadczenia woli przez strony Porozumienia i następowałaby automatycznie poprzez brak zapłaty wierzytelności przez Dłużnika w pierwotnie uzgodnionym terminie wymagalności. Strony ustanowiłyby więc w treści porozumienia domniemanie że brak zapłaty wierzytelności przez Dłużnika w pierwotnie uzgodnionym terminie wymagalności oznacza przesunięcie (przedłużenie) tego terminu z woli Dłużnika i za zgodą Faktora ( jako wierzyciela) - i to niezależnie od faktycznych przyczyn braku zapłaty.

W przypadku jeśli dojdzie do takiego przesunięcia, a Dłużnik zapłaci wierzytelność w innym (późniejszym) terminie (nie później jednak niż 30 (trzydziestego) dnia po pierwotnie uzgodnionym terminie wymagalności) to zobowiązany on będzie do zapłaty Faktorowi WYNAGRODZENIA z tytułu wyrażenia zgody na przesunięcie terminu wymagalności (czy też: z tytułu samego przesunięcia terminu). Wynagrodzenie to miałoby charakter ODSETEK UMOWNYCH (określonych w ww. porozumieniu) liczonych od wartości wierzytelności za okres od pierwotnie uzgodnionego terminu wymagalności do dnia faktycznej zapłaty. Innymi słowy, można stwierdzić że Faktor udzieliłby Dłużnikowi kredytu kupieckiego i byłaby to czynność odpłatna. Odsetki umowne liczone byłyby na zasadzie stawka WIBOR + uzgodniona marża. Jak wspomniano wcześniej zgodnie z ww. porozumieniem strony uzgodniłyby, że Dłużnik mógłby przesunąć termin wymagalności i płatności wierzytelności nie więcej niż o 30 (trzydzieści) dni. Gdyby więc zapłata nie nastąpiła w terminie 30 (trzydziestu) dni od pierwotnie uzgodnionego terminu wymagalności to Dłużnik popadłby w opóźnienie, zgodnie z kodeksem cywilnym, a co za tym idzie Faktor (wierzyciel) nabyłby prawo do żądania od Dłużnika odsetek ustawowych, liczonych od wartości wierzytelności od 31 (trzydziestego pierwszego) dnia po pierwotnie uzgodnionym terminie wymagalności do dnia zapłaty.

PRZYKŁAD I strony uzgodniły pierwotny termin wymagalności wierzytelności na 1 marca. Dłużnik nie zapłacił wierzytelności 1 marca. Zapłata została dokonana 15 marca. Z tego tytułu Dłużnik zapłacił Faktorowi wynagrodzenie w wysokości odsetek umownych (WIBOR + marża) za okres od 2 do 15 marca.

PRZYKŁAD II strony uzgodniły pierwotny termin wymagalności wierzytelności na 1 marca Dłużnik nie zapłacił wierzytelności 1 marca. Zapłata została dokonana 20 kwietnia. Z tego tytułu Dłużnik zapłacił Faktorowi: wynagrodzenie z tytułu zmiany terminu wymagalności wierzytelności w wysokości odsetek umownych (WIBOR + marża) za okres od 2 do 31 marca oraz odsetki ustawowe z tytułu opóźnienia w zapłacie wierzytelności - na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego - za okres od 1 do 20 kwietnia.

Zgodnie z treścią Załącznika nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług („Wykaz usług zwolnionych od podatku”), a konkretnie jego punktem 3, od podatku od towarów i usług zwolnione są usługi pośrednictwa finansowego z wyłączeniem m.in. usług ściągania długów oraz faktoringu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Faktor zobowiązany byłby do naliczania podatku VAT od wyżej opisanego wynagrodzenia (odsetki umowne) za zmianę (przedłużenie) terminu wymagalności wierzytelności? Czy ten składnik wynagrodzenia Faktora byłby elementem umowy faktoringu i stosunku prawnego zwanego faktoringiem ? Czy też czynność taką można zakwalifikować jako usługę pośrednictwa finansowego i w związku z tym zwolnić od opodatkowania VAT?

W opinii wnioskodawcy - Faktora - wyrażając zgodę na zmianę terminu wymagalności wierzytelności w zamian za wynagrodzenie z tego tytułu w postaci odsetek umownych, Faktor świadczyłby odpłatną usługę na rzecz Dłużnika - w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt ustawy o podatku od towarów i usług. Byłaby to usługa polegająca głównie na zobowiązaniu do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji - o czym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy. W tym przypadku chodziłoby o tolerowanie sytuacji w której Dłużnik nie zapłaci Faktorowi wierzytelności w terminie pierwotnie uzgodnionym przez Dłużnika z Dostawcą (klientem Faktora). W opinii wnioskodawcy NIE byłaby to usługa pośrednictwa finansowego w rozumieniu pkt 3 Załącznika nr 4 do ustawy. Faktor w tym przypadku nie pośredniczyłby bowiem w żadnej transakcji finansowej. Byłaby to prosta, bezpośrednia relacja dwustronna (zawężając dla potrzeb tego stanowiska cały stosunek prawny wyłącznie do aspektu tego wynagrodzenia) pomiędzy Faktorem a Dłużnikiem. Działanie albo zaniechanie dostawcy jako trzeciego podmiotu stosunku prawnego powstałego w wyniku zawarcia umowy faktoringu i porozumienia trójstronnego nie miałoby w tym przypadku (tj. w odniesieniu do zmiany terminu wymagalności wierzytelności) żadnego znaczenia. Nie można byłoby więc mówić o żadnym pośrednictwie finansowym.

Jak wiadomo, odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie wierzytelności pieniężnej, należne wierzycielowi na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego nie są przedmiotem opodatkowania VAT. Inaczej, zdaniem wnioskodawcy, stałoby się jednak z ww. wynagrodzeniem należnym Faktorowi z tytułu zmiany terminu wymagalności wierzytelności, albowiem causa dla tego wynagrodzenia nie byłoby opóźnienie dłużnika. Dłużnik nie pozostawałby w opóźnieniu, ponieważ wierzyciel udzieliłby mu zwłoki w treści porozumienia, wyrażając zgodę na jednostronną zmianę terminu wymagalności przez Dłużnika. Skoro więc wynagrodzenie należne Faktorowi z tytułu zmiany terminu wymagalności nie odpowiadałoby odsetkom za opóźnienie, a obciążenie Dłużnika tym wynagrodzeniem wynikałoby z wzajemnych świadczeń stron podjętych przed ostatecznym terminem zapłaty wierzytelności, to wynagrodzenie należne Faktorowi w postaci odsetek umownych byłoby przedmiotem opodatkowania VAT.

Wnioskodawca uzupełnił wniosek o następujące informacje:

1\. wskazanie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług dla Wykonywanych przez Faktora czynności w zakresie przedłużenia terminu wymagalności wierzytelności, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.) : 64.99.19.0 – Usługi finansowe ( z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych), gdzie indziej niesklasyfikowanych

2\. doprecyzowanie własnego stanowiska w sprawie w odniesieniu do każdego z zadanych pytań we Wniosku, z uwzględnieniem podanego PKWiU.

Biorąc pod uwagę wskazaną wyżej klasyfikację PKWiU (usługi finansowe gdzie indziej nie sklasyfikowane) Wnioskodawca podtrzymuje własne stanowisko w sprawie wyrażone pierwotnie we wniosku.

W opinii Wnioskodawcy - Faktora - wyrażając zgodę na zmianę terminu wymagalności wierzytelności w zamian za wynagrodzenie z tego tytułu w postaci odsetek umownych, Faktor świadczyłby odpłatną usługę finansową na rzecz Dłużnika - w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt) ustawy o podatku od towarów i usług. Usługa ta byłaby elementem (częścią) „faktoringu” w rozumieniu Pozycji 3, Sekcja J ex pkt 5) Załącznika Nr 4 („Wykaz usług zwolnionych od podatku”) do ustawy z dn. 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami). W konsekwencji ta usługa (jako element faktoringu) nie byłaby objęta przedmiotowym zwolnieniem od podatku VAT, a wynagrodzenie należne Faktorowi z tytułu zmiany terminu wymagalności w postaci odsetek umownych, byłoby przedmiotem opodatkowania VAT.

Pytania:

1.  Czy Faktor zobowiązany byłby do naliczania podatku VAT od wyżej opisanego wynagrodzenia (odsetki umowne) za zmianę (przedłużenie) terminu wymagalności wierzytelności? – stanowisko Wnioskodawcy: TAK (zgodnie z ww. argumentacją).
2.  Czy ten składnik wynagrodzenia Faktora byłby elementem umowy faktoringu / stosunku prawnego zwanego faktoringiem ? - stanowisko Wnioskodawcy TAK, zmiana terminu wymagalności następowałaby na podstawie trójstronnego porozumienia pomiędzy Faktorem, Dostawcą i Odbiorcą, które to porozumienie byłoby integralnym elementem umowy faktoringu, tj. umowy której istotnymi elementami (zgodnie z ustaloną praktyką) są: (1) przelew wierzytelności na rzecz Faktora, (2) usługi dodatkowe świadczone przez Faktora: monitoring spłat wierzytelności, negocjacje z dłużnikami nabytych wierzytelności co do warunków zapłaty, zarządzanie wierzytelnościami, windykacja wierzytelności oraz ewentualnie (3) przejęcie przez Faktora ryzyka wypłacalności dłużnika.
3.  Czy czynność taką (zmianę terminu wymagalności wierzytelności) można zakwalifikować jako usługę pośrednictwa finansowego i w związku z tym zwolnić od opodatkowania VAT? - stanowisko Wnioskodawcy: NIE. Faktor w tym przypadku nie pośredniczyłby bowiem w żadnej transakcji finansowej. Byłaby to prosta, bezpośrednia relacja dwustronna (zawężając dla potrzeb tego stanowiska cały stosunek prawny wyłącznie do aspektu tego wynagrodzenia) pomiędzy Faktorem a Dłużnikiem. Działanie albo zaniechanie Dostawcy jako trzeciego podmiotu stosunku prawnego powstałego w wyniku zawarcia umowy faktoringu i porozumienia trójstronnego nie miałoby w tym przypadku (tj. w odniesieniu do zmiany terminu wymagalności wierzytelności) żadnego znaczenia. Nie można byłoby więc mówić w takiej sytuacji o żadnym pośrednictwie finansowym. W opinii Wnioskodawcy byłaby to usługa finansowa.

3\. sprecyzowanie pytania nr 2 w sposób umożliwiający udzielenie odpowiedzi w zakresie podatku od towarów i usług.

Pytanie nr 2 sformułowane przez Wnioskodawcę odnosi się do „faktoringu” w rozumieniu Pozycji 3, Sekcja J ex pkt 5) Załącznika Nr 4 („Wykaz usług zwolnionych od podatku”) do ustawy z dn. 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Ponadto należy wskazać, że umowa faktoringu jest umową nienazwaną, nieuregulowaną w kodeksie cywilnym.

Fakt, iż Wnioskodawca powołuje się na faktoring w rozumieniu przepisu ustawy o podatku od towarów i usług (konkretnie zapisu w załączniku nr 4 do tej ustawy), a więc przepisu prawa podatkowego, powoduje, że przepis ten może być przedmiotem interpretacji, o którą występuje Wnioskodawca.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy), natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`)

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy zawierającego „Wykaz usług zwolnionych od podatku” wymieniono usługi pośrednictwa finansowego (PKWiU Sekcja J ex 65-67), z wyłączeniem usług ściśle wymienionych w punktach 1-9. W katalogu usług, do których nie stosuje się zwolnienia od podatku ustawodawca w punkcie 5 wymienił „usługi ściągania długów oraz factoringu”. Należy mieć na uwadze, że przy symbolu PKWiU przedmiotowych „usług pośrednictwa finansowego” znajduje się oznaczenie „ex”. Oznaczenie to uprawnia do stosowania zwolnienia w zakresie ściśle określonym w ustawie, z wyłączeniem usług wymienionych w punktach 1-9. Zwolnienie to zatem nie ma zastosowania do usług wymienionych enumeratywnie w punktach 1-9, przy czym ustawodawca w punkcie 5 nie wskazał symbolu PKWiU identyfikującego usługi zawierające się w tej kategorii tj.”usługi ściągania długów i factoringu”.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania należy stwierdzić, iż usługi faktoringu podlegają opodatkowaniu według podstawowej stawki podatku VAT w wysokości 22%. W tym miejscu należy wskazać, iż usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe usługi. Podkreślenia wymaga fakt, iż skutkiem jaki wywołuje umowa faktoringu jest zmiana osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), w księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1 Zmiana wierzyciela. Zgodnie z art. 509 Kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu lub właściwości zobowiązania. Zgodnie natomiast z art. 518 § 1 pkt 3 osoba trzecia, która spłaca wierzyciela nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty, jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa wierzyciela. Umowa faktoringu niezależnie od wyżej wskazanego skutku jaki wywołuje tj. zmiany osoby wierzyciela, może powodować także powstanie po stronie świadczącego ją podmiotu także inne skutki np. zobowiązanie do zapewnienia drugiej stronie umowy finansowania, prowadzenia jej rozliczeń itp. Umowa ta może zawierać zatem także elementy charakterystyczne dla innych stosunków prawnych np. umowy pożyczki, kredytu. Należy zaznaczyć, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT obrotem, stanowiącym podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług, jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. W myśl powołanego przepisu kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W związku z tym, podstawa opodatkowania w przypadku umów faktoringu, obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia (niezależnie od postaci czy nazwy) należnego Faktorowi z tytułu zawartej umowy faktoringowej. dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Faktor w ramach prowadzonej działalności w zakresie usług faktoringowych, zamierza zawierać z potencjalnym klientem (zwanym Dostawcą) umowy faktoringowe, których postanowienia częściowo odbiegałyby od standardowych umów faktoringowych stosowanych przez Wnioskodawcę. Odstępstwa te sprowadzałyby się do następujących kwestii:

1.  obok umowy factoringowej, zawartej pomiędzy Faktorem a Dostawcą, zawarte zostałoby porozumienie pomiędzy Faktorem Dostawcą i nabywcą towarów od Dostawcy (przyszłym dłużnikiem wierzytelności będących przedmiotem przelewu na podstawie umowy faktoringowej - zwanym dalej Dłużnikiem)
2.  na mocy ww. porozumienia Dłużnik otrzymałby prawo do zmiany (przedłużenia) pierwotnie uzgodnionego terminu wymagalności wierzytelności widocznego na fakturze VAT wystawionej przez Dostawcę nie dłużej jednak niż o 30 (trzydzieści) dni zmiana terminu wymagalności nie wymagałaby składania jakiegokolwiek oświadczenia woli przez strony Porozumienia i następowałaby automatycznie poprzez brak zapłaty wierzytelności przez Dłużnika w pierwotnie uzgodnionym terminie wymagalności.

W przypadku jeśli Dłużnik zapłaci wierzytelność w terminie do 30 dnia po pierwotnie uzgodnionym terminie wymagalności, to zobowiązany on będzie do zapłaty Faktorowi wynagrodzenia z tytułu wyrażenia zgody na przesunięcie terminu wymagalności (czy też: z tytułu samego przesunięcia terminu). Wynagrodzenie to miałoby charakter odsetek umownych (określonych w ww. porozumieniu) liczonych od wartości wierzytelności za okres od pierwotnie uzgodnionego terminu wymagalności do dnia faktycznej zapłaty. Odsetki umowne liczone byłyby na zasadzie stawka WIBOR + uzgodniona marża. Wnioskodawca podkreślił, iż przedmiotowe porozumienie byłoby integralną częścią umowy faktoringu. Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż wyrażenie zgody na przesunięcie terminu wymagalności wierzytelności w zamian za wynagrodzenie z tego tytułu w postaci odsetek umownych jest świadczeniem odpłatnej usługi finansowej na rzecz Dłużnika. Usługa ta byłaby elementem umowy faktoringowej.

Z powyższego wynika, iż wynagrodzenie należne Faktorowi z tytułu usług faktoringowych oraz jego części składowe określone zostały w treści umowy. Podkreślić należy, iż wynagrodzenie uzyskiwane przez Faktora po dacie płatności faktury z tytułu finansowania Dłużnika w dacie tolerowanego opóźnienia wynika z porozumienia zawartego między Faktorem, Dostawcą i Dłużnikiem, które to porozumienie stanowi integralną część umowy Factoringu. Nie zmienia to jednak faktu, że w związku z zawartym Porozumieniem Faktor świadczyć będzie usługę bezpośrednio Dłużnikowi (a nie Wierzycielowi). Usługa ta polegać będzie na wyrażeniu zgody przez Faktora na przesunięcie terminu wymagalności wierzytelności a zatem tym samym na finansowaniu Dłużnika przez okres dłuższy niż wynikający z terminu płatności faktury o 30 dni, a Dłużnik zobowiązany będzie do zapłaty wynagrodzenia za tą czynność (usługę) w postaci „odsetek umownych”. Charakter relacji łączących Faktora i Dłużnika wyraźnie wskazuje, iż mamy do czynienia z świadczeniem usług Faktora na rzecz Dłużnika, ściśle związanych z umową factoringu świadczoną przez Faktora na rzecz Wierzyciela, a wynikającą z Porozumienia zawartego między stronami. Gdyby bowiem nie istniała usługa factoringu, usługa na rzecz Dłużnika, o której mowa powyżej nie miałaby miejsca.

Wnioskodawca klasyfikuje świadczoną usługę jako „ usługę finansową (z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych), gdzie indziej niesklasyfikowaną”. Biorąc zatem pod uwagę klasyfikację dokonaną przez Wnioskodawcę, a także charakter świadczonej usługi dla Dłużnika, ściśle powiązaną z usługą factoringową na rzecz Wierzyciela, należy stwierdzić, że przedmiotowa usługa Faktora na rzecz Dłużnika, o której mowa we wniosku, nie korzysta ze zwolnienia z podatku VAT jako usługa pośrednictwa finansowego, lecz podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki podstawowej w wysokości 22%. Jeszcze raz podkreślenia wymaga fakt, iż umowa factoringu jest umową nienazwaną dopuszczoną do obrotu gospodarczego na podstawie zasady swobody zawierania umów wyrażonej w art. 3531 Kodeks cywilny. Trzeba jednak pamiętać, że kodeks ten nie określa ani istoty tej umowy, ani jej przedmiotowo istotnych składników, które powinna zawierać. W związku z tym warunki szczegółowe umowy factoringu takie m.in. jak: wysokość dyskonta, jego forma (w wielkości bezwzględnej lub odpowiednim procencie w stosunku do wielkości wierzytelności), czy termin płatności strony mogą kształtować dowolnie. Wobec powyższego, tut. organ nie jest uprawniony do analizy jakie elementy powinna zawierać umowa faktoringu. Tutejszy organ uprawniony jest jedynie do analizy przedmiotowej usługi, wynikającej z porozumienia między Faktorem, Dostawcą i Dłużnikiem, które to porozumienie, jak wynika z okoliczności sprawy, stanowi integralną część umowy factoringu, w odniesieniu do ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.