Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.834.2025.2.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Opodatkowanie otrzymanej kwoty wynagrodzenia oraz
momentu powstania obowiązku podatkowego.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy
roboty-roboty budowlano-montażowe
świadczenie-świadczenie usług-świadczenie usług na
rzecz
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - usługi budowlane lub
budowlano-montażowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 3-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy opodatkowania otrzymanej kwoty wynagrodzenia oraz momentu powstania
    obowiązku podatkowego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Sp. z o.o. (dalej: „A.”, „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem
    podatkowym, podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów. A. jest
    także zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny.
    29 maja 2024 roku Spółka zawarła umowę podwykonawczą z B. Grupa Budowlana spółka
    z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: „B.” albo „Kontrahent”).
    Kontrahent jest czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce.
    A. działa jako podwykonawca B., który jako generalny wykonawca zawarł umowę z
    inwestorem.
    Na mocy umowy A. zobowiązała się do kompleksowego wykonania robót instalacyjnych:
    wentylacji, klimatyzacji, centralnego ogrzewania, kogeneracji, pomp ciepła, gazu, węzła
    ciepła, wody użytkowej, hydrantowej, kanalizacji sanitarnej wraz z białym montażem i
    odzyskiem ciepła, kanalizacji deszczowej, ciepła technologicznego, wody lodowej.
    Wynagrodzenie za powyższe prace Spółki zostało określone w sposób ryczałtowy.
    Strony umówiły się, że Wnioskodawca ma wykonać swoje prace do 30 czerwca 2025 roku.
    Strony postanowiły także, że roboty realizowane przez Spółkę będą odbierane i
    fakturowane częściowo, nie częściej niż jeden raz w miesiącu. Zgodnie z umową, faktura
    końcowa może być natomiast wystawiona przez A. po całkowitym zakończeniu realizacji
    przedmiotu umowy oraz dokonaniu odbioru końcowego przedmiotu umowy,
    potwierdzonego podpisanym końcowym protokołem odbioru.
    Wnioskodawca wskazuje, że w ustalonym przez strony terminie Spółka wykonała część
    prac która to część została odebrana przez Kontrahenta na podstawie protokołu z 30
    czerwca 2025 roku. Na tej podstawie Spółka wystawiła fakturę na 52,02% łącznego
    wynagrodzenia, która została opłacona przez Kontrahenta.
    Jednocześnie jednak, wskazany termin (30 czerwca 2025 roku) nie został dotrzymany co
    do pozostałej części prac, z przyczyn leżących po stronie Kontrahenta. B. nie wykonał
    bowiem należącego do niego zakresu prac, których wykonanie było konieczne, aby
    umożliwić Wnioskodawcy realizację pozostałej części prac, będącej odpowiedzialnością A.
    W szczególności, Kontrahent nie przygotował i nie wydał frontów robót, blokując w ten
    sposób możliwość dalszego prowadzenia prac przez Wnioskodawcę. Co więcej, z uwagi na
    opóźnienia w wykonaniu prac przez pozostałych podwykonawców, prace nie mogły zostać
    odebrane przez inwestora, który z tego powodu wstrzymał płatności.
    Spółka była gotowa wykonać w terminie pozostałą część prac, niemniej z przyczyn i
    opóźnień leżących po stronie Kontrahenta nie była w stanie tego zrobić. Jednocześnie,
    widząc opóźnienia B. i przewidując brak możliwości ukończenia prac w terminie, A.
    wielokrotnie informowała Kontrahenta o przeszkodach uniemożliwiających kontynuację i
    terminowe ukończenie części prac, w tym kierując do B. formalne pisma, żądając
    usunięcia przeszkód i umożliwienia realizacji robót. Żądania te nie zostały jednak przez
    Kontrahenta zrealizowane w czasie umożliwiającym Wnioskodawcy ukończenie prac w
    umownym terminie. Ponadto, B. odmawiał uzgodnienia z A. nowych terminów wykonania
    prac, w tym nowego harmonogramu przygotowania i oddania frontów robót. Zamiast
    tego, Kontrahent samodzielnie zmieniał harmonogram prac, dowolnie ustalając nowe
    terminy wydania frontów. Sytuacja ta przekłada się na relacje Spółki z jej
    podwykonawcami. Brak ustalonego z góry harmonogramu powoduje, że roboty są
    planowane na bieżąco, z tygodnia na tydzień. Taki sposób planowania sprawia, że prace
    dla B. kolidują z nowo zleconymi pracami podwykonawców. Co więcej, opóźnienia we

    wskazanych pracach budowlanych mocno utrudnia proces planowania dalszych prac we
    współpracy z podwykonawcami.
    8 sierpnia 2025 roku Spółka skierowała do B. wezwanie do uzgodnienia warunków dalszej
                                      4współpracy i zapłaty całości wynagrodzenia na zasadzie art. 649 § 3 kodeksu cywilnego
    (dalej: „Wezwanie”).
    W Wezwaniu Wnioskodawca:
        przedstawił stan faktyczny łączący strony,
        wezwał Kontrahenta do zawarcia aneksu do umowy, uwzględniającego m.in. (i)
        terminy usunięcia przez B. przeszkód w wykonaniu prac Spółki, tzn. zwolnienia
        zaległych frontów robót (ii) nowe terminy zakończenia całości prac stanowiących
        przedmiot umowy,
        wezwał Kontrahenta do uiszczenia Spółce niezapłaconej jeszcze części
        wynagrodzenia – wg Wnioskodawcy kwota ta jest mu należna na podstawie art. 649
        4  5 § 3 kodeksu cywilnego w zw. z art. 649 Kodeksu cywilnego jako zapłata
        umówionego wynagrodzenia, gdyż Wnioskodawca był gotowy wykonać całość prac
        w ustalonym terminie zakończenia robót, ale doznał przeszkody z przyczyn
        leżących po stronie Kontrahenta.
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej trwają
    negocjacje pomiędzy stronami w zakresie przedmiotu Wezwania.
    Żądanie zapłaty należnego wynagrodzenia związane jest z faktem, że w okresie do dnia
    złożenia przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, A. stopniowo
    realizuje część robót, do których jest zobowiązana, a więc stale utrzymuje ekipę
    budowlaną oraz stale ponosi koszty z tym związane i musi zapewnić ich odpowiednie
    finansowanie.
    Zakres i częstotliwość realizacji prac uzależnione są od działań B. – Kontrahent boryka się
    z różnego rodzaju problemami organizacyjnymi, ale stopniowo usuwa przyczyny leżące po
    jego stronie i zwalnia część frontów robót, na których prace może prowadzić
    Wnioskodawca.
    B. informuje Spółkę o możliwości wykonania określonych prac w sposób nieformalny, np.
    SMSem, mailem lub podczas rady budowy, która odbywa się cyklicznie, raz w tygodniu.
    Wnioskodawca wskazuje także, że nie planuje odstąpić od umowy łączącej go z
    Kontrahentem, ani jej rozwiązywać. Spółka ma zamiar wykonać całość prac, do których
    jest zobowiązana na podstawie umowy, jak tylko ich realizacja będzie możliwa ze względu
    na usunięcie przeszkód leżących po stronie Kontrahenta. A. przewiduje, że gdyby B. w
    całości usunął leżące po jego stronie przeszkody, Spółka byłaby w stanie dokończyć prace
    w około pół roku. Na moment złożenia niniejszego Wnioskodawca nie przewiduje, żeby
    prace miały pozostać niewykonane, a umowa z Kontrahentem rozwiązana.
    Spółka przewiduje, że podobne sytuacje mogą zdarzać się także w przyszłości.
    Pytania
    1) Czy niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty żąda
      Wnioskodawca, będzie stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług
      opodatkowanych VAT i jako takie powinno być udokumentowane fakturą wystawioną
      przez Wnioskodawcę?

    2) Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie twierdząca – w jakim momencie powstanie
      obowiązek podatkowy w VAT w związku z świadczeniem usług, za które
      wynagrodzenie stanowi niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Zdaniem Wnioskodawcy niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część
      wynagrodzenia, której zapłaty żąda Wnioskodawca, będzie stanowić wynagrodzenie za
      świadczenie usług opodatkowanych VAT i jako takie powinno być udokumentowane
      fakturą wystawioną przez Wnioskodawcę.
    2) W ocenie Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w VAT w związku z świadczeniem
      usług, za które wynagrodzenie stanowi niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część
      wynagrodzenia, powstanie w dacie otrzymania płatności od Kontrahenta, zgodnie z
      art. 19a ust. 8 ustawy o VAT albo w dacie wystawienia faktury dokumentującej
      wykonanie prac przez Wnioskodawcę zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o VAT,
      w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpi pierwsze.
    Uzasadnienie
    W zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów.
    Na gruncie przytoczonych definicji, w praktyce i doktrynie prawa podatkowego przyjmuje
    się, że zasadniczo usługą podlegającą opodatkowaniu może być jedynie czynność, która
    została wykonana na skutek woli usługodawcy i usługobiorcy. Co więcej, świadczenie
    może zostać uznane za usługę, tylko jeżeli jest wykonywane na rzecz konkretnego,
    zindywidualizowanego nabywcy będącego jego beneficjentem. Ponadto, usługa podlega
    opodatkowaniu, jeżeli ma charakter odpłatny (z wyjątkami, które pozostają bez znaczenia
    dla niniejszego wniosku).
    Problem odpłatności i znaczenie wynagrodzenia dla uznania czynności za podlegającą
    opodatkowaniu były przedmiotem szeregu orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”). Przykładowo, w wyroku z 3 września 1994 r. w sprawie C-16
    /93, TSUE wskazał, że świadczenie usług realizowane jest za wynagrodzeniem wyłącznie
    wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w ramach
    którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez
    usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na
    rzecz usługobiorcy (podobnie także TSUE w wyrokach: z 22 czerwca 2016 r. w sprawie C-11
    /15 i z 18 stycznia 2017 r. w sprawie C-37/16).
    W ocenie Wnioskodawcy w sprawie opisanej w stanie faktycznym niniejszego wniosku
    spełnione są wszystkie przesłanki, aby uznać, że niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta
    część wynagrodzenia, której zapłaty żąda Wnioskodawca, będzie stanowić wynagrodzenie
    za świadczenie usług opodatkowanych VAT.
    W pierwszej kolejności, Wnioskodawca wskazuje, że Spółkę i Kontrahenta łączy umowa, na
    mocy której A. ma wykonać kompleksowe prace instalacyjne. Oznacza to, zdaniem
    Wnioskodawcy, że czynności, które ma zrealizować będą wykonywane na skutek woli
    Spółki i Kontrahenta. Ponadto, Kontrahenta można uznać za beneficjenta tych czynności –
    to on bowiem zaangażował A. jako podwykonawcę czynności i osiągnie korzyść z ich
    realizacji.

    Co więcej, Wnioskodawca uważa, że pomiędzy wynagrodzeniem a czynnościami, które ma
    wykonać istnieje bezpośredni związek i wynagrodzenie to należy uznać za zapłatę za
    świadczenia, które Wnioskodawca wykona w przyszłości.
    Zdaniem Wnioskodawcy konkluzji tej nie zmienia fakt, że na dzień złożenia niniejszego
                                                  4wniosku, Spółka żąda od Kontrahenta zapłaty wynagrodzenia na podstawie art. 649 § 3
    Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem inwestor nie może odmówić zapłaty
    wynagrodzenia mimo niewykonania robót budowlanych, jeżeli wykonawca (generalny
    wykonawca) był gotów je wykonać, lecz doznał przeszkody z przyczyn dotyczących
    inwestora.
    Na dzień złożenia wniosku o interpretację, roboty budowlane faktycznie pozostają
    niewykonane z przyczyn dotyczących inwestora, a więc spełniony pozostaje warunek
    żądania wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w przytoczonym przepisie. Niemniej,
    zgodnie z informacjami posiadanymi na ten moment przez Spółkę, prace te zostaną
    wykonane w przyszłości.
    Wnioskodawca wskazuje, że w doktrynie prawnej podkreśla się autonomię prawa
    podatkowego, co oznacza, że obie te gałęzie prawa, tzn. prawo cywilne i prawo podatkowe
    zasadniczo należy rozpatrywać oddzielnie, a określone zdarzenia mogą być odmienne
    rozpatrywane i rozumiane na gruncie obu tych reżimów prawnych.
                                                    4Z tego powodu, Wnioskodawca uważa, że pomimo iż warunkiem zastosowania art. 649 §
    3 Kodeksu cywilnego jest niewykonanie robót z przyczyn dotyczących inwestora,
    otrzymane wynagrodzenie na gruncie VAT może zostać uznane za płatność za usługi,
    które zostaną wykonane w przyszłości.
    Zastosowanie określonej instytucji cywilnoprawnej nie powinno bowiem determinować
    skutków na gruncie prawa podatkowego. Te należy rozpatrywać niezależnie, mając na
    względzie istotę określonego zdarzenia gospodarczego, którym w tym przypadku jest
    otrzymanie wynagrodzenia celem zapewnienia finansowania wykonywanych sukcesywnie
    prac, które zostaną całościowo wykonane w przyszłości.
    Wnioskodawca wskazuje jednocześnie, że znane są mu orzeczenia i interpretacje
    indywidualne, w których sądy lub organy podatkowe uznały, że wynagrodzenie wypłacane
              4na gruncie art. 649 § 3 Kodeksu cywilnego stanowi odszkodowanie dla celów VAT i jako
    takie pozostaje poza zakresem tego podatku (szerzej przytoczone poniżej).
    Spółka uważa jednak, że stanowisk zawartych w tych interpretacjach i wyrokach nie należy
    przekładać na przedstawiony przez nią stan faktyczny. Na gruncie każdej sprawy będącej
    podstawą do ich wydania dochodziło bowiem do odstąpienia od umowy zawartej
    pomiędzy stronami, a więc nieukończone prace nie mogły być w przyszłości wykonane.
    Jak już natomiast wskazał Wnioskodawca, w jego przypadku, nie dojdzie do odstąpienia od
    umowy ani jej rozwiązania, a roboty zostaną wykonane w przyszłości. Jedynie, na moment
    skierowania do Kontrahenta wezwania oraz na dzień złożenia niniejszego wniosku, roboty
    pozostawały niewykonane z przyczyn leżących po stronie Kontrahenta, a żądanie zapłaty
    związane jest z koniecznością sfinansowania ponoszonych przez Spółkę wydatków na
    realizowane sukcesywnie prace i utrzymanie ekipy budowlanej.
                                                      4Wśród interpretacji i wyroków uznających wynagrodzenie uiszczane na podstawie art. 649
    § 3 Kodeksu cywilnego za odszkodowanie, łączące się z odstąpieniem lub rozwiązaniem
    umowy są m.in.:
        interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „KIS”) z 14 lutego
        2025 r. o sygn. 0111-KDIB3-1.4012.747.2024.2.KO w której to Dyrektor KIS
        stwierdza: „Odnosząc się do kwestii opodatkowania podatkiem VAT kwoty, której
        domagają się Państwo od Kontrahenta na podstawie art. 649 (4) § 3 Kodeksu

        cywilnego za przedterminowe rozwiązanie umowy z winy kontrahenta, należy
        wskazać, że rozwiązanie umowy nie nastąpiło za zgodą obydwu stron umowy o
        roboty budowlane, ale w wyniku jednostronnego oświadczenia woli złożonego
        przez Państwa. Nie świadczą Państwo na rzecz Kontrahenta jakiejkolwiek usługi,
        ponieważ odstępują Państwo od świadczenia usług z przyczyn leżących po stronie
        kontrahenta. Państwo jedynie złożyli oświadczenia o odstąpieniu od umowy i
        skierowali do Kontrahenta wezwania do zapłaty. W związku z odstąpieniem od
        umowy z przyczyn leżących po stronie inwestora tj. nieprzedstawieniem gwarancji
        zapłaty, Państwo nie są zobowiązani do spełnienia jakiegokolwiek świadczenia na
        rzecz Kontrahenta. W efekcie podjęcia takiej decyzji, Państwo pobierają od
        kontrahenta opłatę, która nie jest wynagrodzeniem za żadną usługę wykonaną
        przez Państwo, lecz ma charakter zbliżony do kary umownej, która ma
        zrekompensować fakt, że byli Państwo gotowi świadczyć usługi, ale nie mogli ich
        kontynuować z winy Kontrahenta. Reasumując kwota żądana przez Państwa na
        podstawie art. 649 (4) § 3 Kodeksu cywilnego nie stanowi wynagrodzenia za
        transakcję podlegającą opodatkowaniu VAT i nie będzie podlegać opodatkowaniu
        podatkiem od towarów i usług.”,
        interpretacja Dyrektora KIS z 29 czerwca 2021 o sygn. IPPP2/4512-3-36/16-10/MT w
        którym Dyrektor KIS stwierdza: „Wydaje się, że cała wątpliwość sprowadza się do
        faktu, że mającemu podwójne znaczenie wyrażeniu "wynagrodzenie" nie została
        przez ustawodawcę nadana definicja legalna na gruncie k.c., wobec czego przepis
        może być rozumiany dwojako - jako generujący skutki VAT (przy znaczeniu
        "wynagrodzenia" jako zapłaty za wykonaną pracę) lub też niepodlegający
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (przy znaczeniu "wynagrodzenia"
        jako odszkodowania). Niemniej jednak dokonana analiza językowa, funkcjonalna i
        systemowa, także z uwzględnieniem wspólnotowej interpretacji przepisów VAT
        przez ETS skłania do jednoznacznego wniosku, że wynagrodzenie należne zgodnie z
        art. 649 (4) § 3 k.c. jest w rzeczywistości odszkodowaniem należnym w związku z
        zerwaniem kontraktu na budowę kompleksu unieszkodliwiania odpadów przez
        Gminę i jako takie nie podlega VAT, brak jest bowiem elementu dostawy towarów
        czy świadczenia usług, podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i
        usług.”,
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2020 r., sygn. I FSK 221
        /18 w którym Sąd stwierdził: „W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny
        stwierdza, iż właściwa jest ocena sprawy i wnioski Sądu pierwszej instancji, iż
        należności dochodzone w związku ze złożeniem oświadczenia odstąpienia od
        umowy w warunkach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji, na podstawie
            3  4art. 649 i 649 § 3 Kodeksu cywilnego nie stanowią zapłaty za usługę
        opodatkowaną podatkiem VAT, ponieważ po stronie wykonawcy w opisanej we
        wniosku sytuacji nie sposób zidentyfikować jakiegokolwiek świadczenia, które
        mogłoby stanowić usługę opodatkowaną podatkiem VAT.”

    Należy jednak jeszcze raz podkreślić, że we wszystkich powyższych przypadkach
    występowało jednostronne odstąpienie od umowy lub jej przedterminowe rozwiązanie, a
    prace nigdy nie miałyby zostać wykonane. Właśnie ten aspekt nadaje, zdaniem
    Wnioskodawcy, tym kwotom charakteru odszkodowawczego.
    W niniejszej sprawie sytuacja jest odmienna. Jak już wskazano, Wnioskodawca nie
    rozwiązuje umowy ani od niej nie odstępuje. Na dzień złożenia wniosku Wnioskodawca
    przewiduje, że wykona roboty w przyszłości, a otrzymane wynagrodzenie będzie stanowiło
    ekwiwalent za ich realizację. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, kwota ta
    ma charakter wynagrodzenia za usługę, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie natomiast z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany
    wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług,
    o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
    osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Sprzedażą w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy o VAT jest odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z uwagi więc na fakt, że w sytuacji będącej przedmiotem wniosku o interpretację dojdzie
    do wykonania odpłatnej usługi na rzecz innego podatnika VAT, Wnioskodawca powinien
    udokumentować to świadczenie i należne za nie wynagrodzenie wystawioną przez siebie
    fakturą.
    Reasumując więc, zdaniem Wnioskodawcy, niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część
    wynagrodzenia, której zapłaty żąda Wnioskodawca, będzie stanowić wynagrodzenie za
    świadczenie usług opodatkowanych VAT i jako takie powinno być udokumentowane
    wystawioną przez niego fakturą.
    W zakresie pytania nr 2
    Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    wystawienia faktury w przypadkach, o których mowa w art. 106b ust. 1 (czyli zasadniczo w
    przypadkach świadczenia na rzecz innego podatnika VAT) z tytułu świadczenia usług
    budowlanych lub budowlano-montażowych.
    Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 7 w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy
    podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku usług budowlanych lub
    budowlano-montażowych fakturę wystawia się nie później niż 30. dnia od dnia wykonania
    usług.
    Ponadto, w myśl art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru
    lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę,
    zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem
    spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej
    kwoty, z wyjątkiem:
    1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o
      którym mowa w ust. 1b,
    2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy
      powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku realizacji usług budowlano-
    montażowych obowiązek podatkowy powstaje co do zasady w dacie wystawienia faktury,

    chyba że faktura jest wystawiana z opóźnieniem, wówczas 30. dnia od dnia wykonania
    usług. Jednocześnie, przepisy ustawy o VAT w przypadku usług budowlano-montażowych
    nie wyłączają wcześniejszego powstania obowiązku podatkowego, tzn. w dacie otrzymania
    zaliczki/przedpłaty przed wystawieniem faktury dokumentującej roboty budowalne lub
    budowlano-montażowe.
    Z tego powodu, zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy w VAT w związku z
    świadczeniem usług, za które wynagrodzenie stanowi niezapłacona jeszcze przez
    Kontrahenta część wynagrodzenia, powstanie albo w dacie wystawienia faktury, zgodnie z
    art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o VAT (jeśli zostanie ona wystawiona w ustalonym przez
    przepisy terminie) albo w dacie otrzymania płatności, zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o
    VAT, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi pierwsze.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i
    odzwierciedla zasadę powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji, które są wykonywane przez podatników w ramach ich działalności
    gospodarczej.
    Aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. W
    przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę,
    należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie
    usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem, co do zasady, usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i
    przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na
    podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść
    na rzecz świadczącego usługę.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.

    Podobnie w orzeczeniu TSUE z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden TSUE podkreślił, że usługi świadczone są za
    wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę
    a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym
    wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w
    istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
    - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
      następuje świadczenie wzajemne,
    - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w
      zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
    - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
      lub usługi,
    - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
    - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Kwestie dotyczące dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług uregulowane są w dziale XI ustawy.
    Stosownie natomiast do art. 106b ust. 1 ustawy:
      podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
        1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
        2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
        3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż
        wskazany w pkt 1;
        4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
        pkt 4,

        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Z art. 106b ust. 1 ustawy wynika, co do zasady, że podatnik VAT jest zobowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą m.in. sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że są zarejestrowani w Polsce jako podatnik VAT
    czynny. 29 maja 2024 roku zawarli Państwo umowę podwykonawczą z B. Grupa
    Budowlana spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Kontrahent
    jest czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce. Państwo działają jako
    podwykonawca B., który jako generalny wykonawca zawarł umowę z inwestorem. Na
    mocy umowy zobowiązali się Państwo do kompleksowego wykonania robót
    instalacyjnych: wentylacji, klimatyzacji, centralnego ogrzewania, kogeneracji, pomp ciepła,
    gazu, węzła ciepła, wody użytkowej, hydrantowej, kanalizacji sanitarnej wraz z białym
    montażem i odzyskiem ciepła, kanalizacji deszczowej, ciepła technologicznego, wody
    lodowej. Strony umówiły się, że mają Państwo wykonać swoje prace do 30 czerwca 2025
    roku. W ustalonym przez strony terminie wykonali Państwo część prac która to część
    została odebrana przez Kontrahenta na podstawie protokołu z 30 czerwca 2025 roku. Na
    tej podstawie wystawili Państwo fakturę na 52,02% łącznego wynagrodzenia, która została
    opłacona przez Kontrahenta. Jednocześnie jednak, wskazany termin (30 czerwca 2025
    roku) nie został dotrzymany co do pozostałej części prac, z przyczyn leżących po stronie
    Kontrahenta. 8 sierpnia 2025 roku skierowali Państwo do B. wezwanie do uzgodnienia
                                                  4 warunków dalszej współpracy i zapłaty całości wynagrodzenia na zasadzie art. 649§ 3
    Kodeksu cywilnego. Byli Państwo gotowi wykonać w terminie pozostałą część prac,
    niemniej z przyczyn i opóźnień leżących po stronie Kontrahenta nie byli w stanie tego
    zrobić.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności tego, czy niezapłacona jeszcze przez
    Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty Państwo żądają, będzie stanowić
    wynagrodzenie za świadczenie usług opodatkowanych VAT i jako takie powinno być
    udokumentowane fakturą wystawioną przez Państwa.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 639 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Zamawiający nie może odmówić zapłaty wynagrodzenia mimo niewykonania dzieła,
      jeżeli przyjmujący zamówienie był gotów je wykonać, lecz doznał przeszkody z
      przyczyn dotyczących zamawiającego. Jednakże w wypadku takim zamawiający może
      odliczyć to, co przyjmujący zamówienie oszczędził z powodu niewykonania dzieła.
    Na podstawie art. 647 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę o roboty budowlane wykonawca zobowiązuje się do oddania
      przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z zasadami
      wiedzy technicznej, a inwestor zobowiązuje się do dokonania wymaganych przez
      właściwe przepisy czynności związanych z przygotowaniem robót, w szczególności do
      przekazania terenu budowy i dostarczenia projektu, oraz do odebrania obiektu i
      zapłaty umówionego wynagrodzenia.
              1Zgodnie z art. 649 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Gwarancji zapłaty za roboty budowlane, zwanej dalej „gwarancją zapłaty”, inwestor
      udziela wykonawcy (generalnemu wykonawcy) w celu zabezpieczenia terminowej
      zapłaty umówionego wynagrodzenia za wykonanie robót budowlanych.
            3W myśl art. 649 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

      § 1. Wykonawca (generalny wykonawca) robót budowlanych może w każdym czasie
      żądać od inwestora gwarancji zapłaty do wysokości ewentualnego roszczenia z tytułu
      wynagrodzenia wynikającego z umowy oraz robót dodatkowych lub koniecznych do
      wykonania umowy, zaakceptowanych na piśmie przez inwestora.
      § 2. Udzielenie gwarancji zapłaty nie stoi na przeszkodzie żądaniu gwarancji zapłaty
      do łącznej wysokości określonej w § 1.
                4Stosownie do art. 649 § 1, § 2 i § 3 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli wykonawca (generalny wykonawca) nie uzyska żądanej gwarancji zapłaty w
      wyznaczonym przez siebie terminie, nie krótszym niż 45 dni, uprawniony jest do
      odstąpienia od umowy z winy inwestora ze skutkiem na dzień odstąpienia.
      § 2. Brak żądanej gwarancji zapłaty stanowi przeszkodę w wykonaniu robót
      budowlanych z przyczyn dotyczących inwestora.
      § 3. Inwestor nie może odmówić zapłaty wynagrodzenia mimo niewykonania robót
      budowlanych, jeżeli wykonawca (generalny wykonawca) był gotów je wykonać, lecz
      doznał przeszkody z przyczyn dotyczących inwestora. Jednakże w wypadku takim
      inwestor może odliczyć to, co wykonawca (generalny wykonawca) oszczędził z
      powodu niewykonania robót budowlanych
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów oraz
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak wskazano powyżej kwestia
    odpłatności była niejednokrotnie przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej. W powołanym powyżej wyroku C-102/86 wskazano, że czynność może
    zostać uznana za dokonaną odpłatnie, jeżeli istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towarów lub usługi, a ponadto
    odpłatność za otrzymane świadczenie związana jest bezpośrednio z czynnością, która
    miałaby być opodatkowana podatkiem VAT.
    W wydanym wyroku w sprawie C-622/23 rhtb TSUE orzekł, że:
      Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w
      ten sposób, że: kwotę należną z tytułu umowy w związku z rozwiązaniem przez
      usługobiorcę ważnie zawartej umowy dotyczącej świadczenia tej usługi, podlegającej
      podatkowi od wartości dodanej, której świadczenie usługodawca rozpoczął i był
      gotowy zakończyć, należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w
      rozumieniu dyrektywy 2006/112.
    Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Trybunał przypomniał, że świadczenie usługi
    następuje „odpłatnie” tylko wtedy, jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje
    stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, a
    wynagrodzenie stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi. Z kolei świadczenie
    wzajemne w zamian za cenę płaconą przy podpisywaniu umowy o świadczenie usługi
    składa się z wynikającego z umowy prawa klienta do korzystania z wykonywania
    zobowiązań wynikających z tej umowy, niezależnie od tego, czy klient wykonuje to prawo.
    Tym samym usługodawca wykonuje tę usługę, jeżeli umożliwia ona klientowi korzystanie z
    niej, w związku z czym na istnienie wspomnianego bezpośredniego związku nie ma
    wpływu okoliczność, że klient nie korzysta ze wspomnianego prawa (pkt 16-17 wyroku).
    TSUE zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie usługodawca nie tylko umożliwił usługobiorcy
    skorzystanie ze świadczenia usług, lecz ponieważ rozpoczął już uzgodnione roboty,
    rzeczywiście wykonał część tego świadczenia, przy czym był gotowy do wykonania go do
    końca. Zdaniem Trybunału, z ekonomicznego punktu widzenia kwota należna na
    podstawie § 1168 ust. 1 ABGB odzwierciedla nie tylko uzgodnione w umowie
    wynagrodzenie za rozpatrywane usługi (co oznacza, że istnieje bezpośredni związek
    pomiędzy kwotą będącą przedmiotem postępowania głównego a wyświadczoną usługą),

    lecz zapewnia ponadto usługodawcy minimalne wynagrodzenie umowne (pkt 21-22
    wyroku).
    Trybunał wskazał też, że w niniejszej sprawie istnieje możliwe do wyodrębnienia
    świadczenie usług, a ponadto usługodawca rozpoczął uzgodnione roboty, które był gotów
    wykonać w całości, aby w ten sposób wykonać umowę w należyty sposób. Jeżeli nie miało
    to miejsca, to ze względu na to, że usługobiorca nie chciał już korzystać z usług tego
    usługodawcy z powodów, których nie można temu ostatniemu przypisać. Co więcej, kwota
    należna rzeczonemu usługodawcy odpowiada kwocie przewidzianej w umowie za pełne
    wykonanie usług, po odliczeniu zaoszczędzonych kwot z uwagi na niewykonanie dzieła.
    Kwoty tej nie można zatem uznać za odszkodowanie ryczałtowe mające na celu
    naprawienie poniesionej szkody (pkt 25 wyroku).
    Jak wynika z okoliczności sprawy łączy Państwa i Kontrahenta umowa, na mocy której
    mają Państwo wykonać kompleksowe prace instalacyjne. Czynności, które mają Państwo
    zrealizować będą wykonywane na skutek Państwa i Kontrahenta woli. Ponadto,
    Kontrahenta należy uznać za beneficjenta tych czynności – ponieważ to Kontrahent
    zaangażował Państwa jako podwykonawcę czynności i osiągnie korzyść z ich realizacji.
    Pomiędzy wynagrodzeniem a czynnościami, które mają Państwo wykonać istnieje zatem
    bezpośredni związek i wynagrodzenie to należy uznać za zapłatę za świadczenia, które
    wykonają Państwo w przyszłości.
                                                    4Tym samym kwota, której domagają się Państwo od Kontrahenta, na podstawie art. 649
    § 3 Kodeksu cywilnego, z tytułu niewykonanych robót budowlanych z przyczyn leżących po
    stronie Kontrahenta nie stanowi odszkodowania lecz stanowi formę wynagrodzenia za
    świadczoną usługę i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Pomiędzy Państwem a Kontrahentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego
    następuje/nastąpi wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie stanowi/będzie
    stanowić rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej Kontrahentowi. W
    analizowanym przypadku nie planują Państwo odstąpić od umowy łączącej Państwa z
    Kontrahentem, ani jej rozwiązywać. Mają Państwo zamiar wykonać całość prac, do których
    są zobowiązani na podstawie umowy, jak tylko ich realizacja będzie możliwa ze względu
    na usunięcie przeszkód leżących po stronie Kontrahenta. Na moment złożenia niniejszego
    wniosku nie przewidują Państwo, żeby prace miały pozostać niewykonane, a umowa z
    Kontrahentem rozwiązana.
    Zatem mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że niezapłaconą jeszcze przez
    Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty Państwo żądają, uznać należy za
    wynagrodzenie za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, które
    powinno być – zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy – dokumentowane fakturą.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ponadto Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 2 dotyczą tego, w jakim
    momencie powstanie obowiązek podatkowy w VAT w związku z świadczeniem usług, za
    które wynagrodzenie stanowi niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część
    wynagrodzenia.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    W myśl art. 19a ust. 2 ustawy:

      W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
      wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono
      zapłatę.
    Jak stanowi art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
      sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
      podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Powołany wyżej przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania
    usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym
    dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za
    ten okres.
    Jednakże, w sytuacji, gdy dana usługa jest przyjmowana częściowo – obowiązek
    podatkowy powstaje w chwili wykonania części usługi, dla której to części określono
    zapłatę. Jeżeli przed wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty,
    obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej
    kwoty. Jednocześnie powyższe przepisy uniezależniają powstanie obowiązku
    podatkowego od wystawienia faktury.
    Na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury w przypadkach, o
      których mowa w art. 106b ust. 1, z tytułu świadczenia usług budowlanych lub
      budowlano montażowych.
    Przy czym, w myśl art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Należy zatem wskazać, że obowiązek podatkowy dla usług budowlanych lub
    budowlano#montażowych powstaje z chwilą wystawienia faktury. Natomiast, gdy
    podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem – obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury. Z kolei, gdy nie wskazano tego
    terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Na podstawie art. 106i ust. 3 pkt 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 30. dnia od dnia wykonania usług - w przypadku,
      o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 3 lit. a.
    Przepis art. 106i ust. 7 ustawy stanowi, że:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
      1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;

      2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości
      lub części zapłaty.
    Zatem analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że co do zasady, w przypadku usług
    budowlanych lub budowlano montażowych obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art.
    19a ust. 5 pkt 3 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, tj. w dniu wystawienia faktury.
    Przy czym zaznaczenia wymaga, że faktura dokumentująca wykonanie przedmiotowych
    usług powinna być wystawiona najpóźniej 30. dnia od dnia wykonania ww. usług. Jeżeli
    podatnik nie wystawi w tym terminie faktury lub wystawi ją z opóźnieniem, obowiązek
    podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu na jej wystawienie, określonego w art. 106i
    ust. 3 pkt 1 ustawy, tj. 30. dnia od dnia wykonania usług. Natomiast w sytuacji, gdy przed
    wykonaniem usługi otrzymają Państwo całość lub część zapłaty obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty na podstawie art. 19a
    ust. 8 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług,
    natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że interpretacje
    indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organu wydającego
    interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej
    zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych
    występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom.
    Ponadto należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołane interpretacje nie stanowią
    źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu
    podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ
    wydający interpretacje jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.