Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.111.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu
broni palnej.
Słowa kluczowe: broń
notariusze
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem nadanym 17 marca 2025 r. (data wpływu 21
    marca 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan indywidualną działalność gospodarczą - Kancelarię Notarialną.
    Jako płatnik podatku PCC przyjmuje Pan od klientów (podatników) znaczne ilości gotówki.
    Dla przykładu w 2024 roku kwotę 1.056.884,00 zł, w 2023 roku kwotę 863.195,00 zł i w
    2022 roku kwotę 1.117.812,00 zł.
    Środki pieniężne przechowywane są w siedzibie Kancelarii.
    Oprócz przyjmowania podatków przyjmuje również na przechowanie w ramach depozytu
    notarialnego wielomilionowe depozyty.
    Powyższe okoliczności budzą w Panu obawę o własne bezpieczeństwo i bezpieczeństwo
    powierzonego Panu mienia.
    Jest Pan także posiadaczem pozwolenia na broń palną. Chciałby Pan uzyskać
    potwierdzenie czy zakup przez Pana broni palnej - pistoletu lub rewolweru, który byłby
    przechowywany w Kancelarii - upoważni Pana do zakupu takiej jednostki broni w związku
    z prowadzoną działalnością gospodarczą - na fakturę VAT i umożliwi Panu odliczenie
    podatku.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    W odpowiedzi na pytanie nr 1: czy jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
    wskazał Pan:
    „tak”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 2: czy zakupiona broń palna będzie służyła wyłącznie do
    celów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, opodatkowanej podatkiem VAT,
    czy też będzie służyła do różnych rodzajów działalności (opodatkowanej podatkiem VAT,
    zwolnionej od podatku VAT, niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT) - jeżeli
    zakupiona broń palna będzie służyła do różnych rodzajów działalności, czy będzie Pan w
    stanie przyporządkować kwoty podatku naliczonego związane z poszczególnymi
    rodzajami działalności (opodatkowaną podatkiem VAT, zwolnioną od podatku VAT,
    niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT), wskazał Pan:
    „wyłącznie do celów prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej VATem -
    prowadzi Pan tylko jedną działalność - kancelarię notarialną”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 3: czy depozyty i podatek PCC przyjmuje Pan w formie
    gotówki, wskazał Pan:
    „jako Notariusz może Pan przyjmować depozyty i podatek PCC zarówno w formie gotówki,
    jak i przelewu na rachunek bankowy, przy czym zdecydowana większość czynności
    pobrania podatku PCC odbywa się gotówkowo w Kancelarii”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 4: gdzie przechowuje Pan przyjęte depozyty, wskazał Pan:
    „depozyty dokumentów przechowywane są w szafie pancernej. Ewentualne depozyty
    gotówkowe przechowywane byłyby w sejfie klasy SI, przy czym depozyty pieniężne zawsze
    sugeruje Pan klientom, aby z oczywistych powodów wpłacali na konto depozytowe
    kancelarii”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 5: czy przyjęte depozyty wpłaca Pan na konto depozytowe -
    jeżeli tak, to w jakim terminie od przyjęcia depozytu (w formie gotówki), wskazał Pan:
    „odpowiedź jak wyżej”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 6: w jakiej formie następuje zwrot przyjętego depozytu,
    wskazał Pan:

    „forma zwrotu (wydania) depozytu określona zostaje przez składającego depozyt w akcie
    notarialnym - protokole z przyjęcia depozytu”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 7: czy przez cały czas od zawarcia umowy depozytowej
    przechowuje Pan gotówkę w kancelarii, wskazał Pan:
    „jeżeli przyjęcie depozytu nastąpiłoby w gotówce - to tak, cały czas od udokumentowania
    złożenia środków w gotówce do depozytu byłyby one przechowywane w kancelarii”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 8: czy wpłacony przez klienta podatek PCC przekazuje Pan
    niezwłocznie do urzędu skarbowego, przez jaki okres przechowuje Pan w kancelarii
    przyjęty podatek PCC, wskazał Pan:
    „zgodnie z obowiązującymi Pana przepisami jako płatnika (art. 10 ust. 3a ustawy o PCC)
    podatek musi Pan wpłacić na rachunek organu podatkowego właściwego ze względu na
    siedzibę płatnika, w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    pobrano podatek, co oznacza że przykładowo w przypadku pobrania podatku 1 dnia
    miesiąca jest on przechowywany przez Pana cały miesiąc, aż do 7 dnia następnego
    miesiąca”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 9: czy kancelaria notarialna znajduje się w miejscu Pana
    zamieszkania, wskazał Pan:
    „nie”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 10: czy będzie Pan nosił zakupioną broń palną poza
    kancelarią, czy też broń ta będzie przez cały czas od momentu zakupu przechowywana
    wyłącznie w Pana kancelarii, wskazał Pan:
    „posiada Pan uprawnienie do noszenia broni i byłaby ona przez Pana także noszona przy
    transporcie gotówki na linii kancelaria - bank - kancelaria”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 11: jakie zabezpieczenia przed włamaniem posiada
    kancelaria, w szczególności proszę wskazać czy jest objęta systemem ochrony, czy są
    zainstalowane alarmy, wskazał Pan:
    „Kancelaria posiada zainstalowany alarm połączony z systemem ochrony (firma
    ochroniarska). W kancelarii znajdują się także sejfy antywłamaniowe klasy SI
    przytwierdzone do podłogi kotwami stalowymi”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 12: czy przewozi Pan przyjętą gotówkę, czy też wyłącznie
    przechowuje Pan gotówkę w kancelarii, wskazał Pan:
    „przewozi Pan do banku celem wpłacenia na rachunek bankowy w sytuacji pobrania
    gotówki”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 13: kiedy uzyskał Pan pozwolenie na broń palną oraz w jakim
    celu, czy pozwolenie na broń uzyskał Pan w trakcie prowadzenia kancelarii, czy też przed
    założeniem kancelarii, wskazał Pan:
    „pozwolenie na broń palną uzyskał Pan w trakcie prowadzenia kancelarii (2023 rok)”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 14: czy otrzyma Pan fakturę dokumenującą sprzedaż broni
    palnej wystawioną na Pana rzecz, wskazał Pan:
    „tak”.
    W odpowiedzi na pytanie nr 15: dlaczego broń palna jest niezbędna w prowadzonej przez
    Pana w formie kancelarii notarialnej działalności - proszę uzasadnić, w szczególności
    wskazać z jakich powodów posiadanie broni jest konieczne w prowadzonej przez Pana
    działalności, wskazał Pan:
    „rosnące ceny nieruchomości spowodowały wzrost 2% podatku PCC pobieranego od
    sprzedaży. Tylko w przypadku udokumentowania dziennie dwóch umów sprzedaży
    mieszkań o przeciętej wartości 500-600 tys. zł., w kancelarii znajdować się będą kwoty

    pobranego podatku PCC co najmniej 20.000zł. Przykładowo tylko 14 lutego 2025 r.
    podpisał Pan 4 umowy sprzedaży apartamentów w Sopocie, przy których to czynnościach
    klienci wpłacili Panu 59.800 zł podatku PCC, 1.200 zł opłat sądowych, które po długim dniu
    musiał Pan w późnych godzinach wozić do banku. Ilość gotówki przewijającej się przez
    Kancelarię jest zbliżona do sytuacji kantorów z tym jednak zastrzeżeniem, że interesantów
    nie odgradza kuloodporna szyba i zwyczajnie obawia się Pan o bezpieczeństwo”.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 17 marca 2025 r.)
    Czy w takim stanie faktycznym będzie Pan posiadać prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu zakupu broni palnej?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku z 17
    marca 2025 r.)
    Prosi Pan o udzielenie odpowiedzi czy w takim stanie faktycznym będzie Pan posiadać
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu broni palnej - w Pana ocenie
    będzie Pan takie prawo posiadał.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan indywidualną działalność gospodarczą -
    Kancelarię Notarialną. Jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Kancelaria
    posiada zainstalowany alarm połączony z systemem ochrony (firma ochroniarska). W
    kancelarii znajdują się także sejfy antywłamaniowe klasy SI przytwierdzone do podłogi
    kotwami stalowymi.
    Zamierza Pan zakupić broń palną (pistolet lub rewolwer), która byłaby przechowywana w
    Kancelarii. Pozwolenie na broń palną uzyskał Pan w trakcie prowadzenia kancelarii.
    Jako płatnik podatku PCC przyjmuje Pan od klientów (podatników) znaczne ilości gotówki.
    Środki pieniężne przechowywane są w siedzibie Kancelarii. Oprócz przyjmowania
    podatków przyjmuje również na przechowanie w ramach depozytu notarialnego
    wielomilionowe depozyty. Powyższe okoliczności budzą w Panu obawę o własne
    bezpieczeństwo i bezpieczeństwo powierzonego Panu mienia.

    Rosnące ceny nieruchomości spowodowały wzrost 2% podatku PCC pobieranego od
    sprzedaży. W przypadku udokumentowania dziennie dwóch umów sprzedaży mieszkań o
    przeciętej wartości 500-600 tys. zł., w kancelarii znajdować się będą kwoty pobranego
    podatku PCC co najmniej 20.000 zł. Przykładowo 14 lutego 2025 r. podpisał Pan 4 umowy
    sprzedaży apartamentów w Sopocie, przy których to czynnościach klienci wpłacili Panu
    59.800 zł podatku PCC, 1.200 zł opłat sądowych, które musiał Pan w późnych godzinach
    wozić do banku. Ilość gotówki przewijającej się przez Kancelarię jest zbliżona do sytuacji
    kantorów z tym jednak zastrzeżeniem, że interesantów nie odgradza kuloodporna szyba i
    obawia się Pan o bezpieczeństwo.
    Jako notariusz może Pan przyjmować depozyty i podatek PCC zarówno w formie gotówki,
    jak i przelewu na rachunek bankowy, przy czym zdecydowana większość czynności
    pobrania podatku PCC odbywa się gotówkowo w Kancelarii.
    Depozyty dokumentów przechowywane są w szafie pancernej. Ewentualne depozyty
    gotówkowe przechowywane byłyby w sejfie klasy SI, przy czym w przypadku depozytów
    pieniężnych zawsze sugeruje Pan klientom, aby z oczywistych powodów wpłacali je na
    konto depozytowe Kancelarii. Jeżeli przyjęcie depozytu nastąpiłoby w gotówce - to cały
    czas od udokumentowania złożenia środków w gotówce do depozytu byłyby one
    przechowywane w kancelarii.
    Zgodnie z obowiązującymi Pana przepisami jako płatnika (art. 10 ust. 3a ustawy o PCC)
    podatek musi Pan wpłacić na rachunek organu podatkowego właściwego ze względu na
    siedzibę płatnika, w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    pobrano podatek, co oznacza że przykładowo w przypadku pobrania podatku 1 dnia
    miesiąca jest on przechowywany przez Pana cały miesiąc, aż do 7 dnia następnego
    miesiąca.
    Ponadto wskazał Pan, że posiada uprawnienie do noszenia broni i byłaby ona przez Pana
    noszona także przy transporcie gotówki na linii kancelaria - bank - kancelaria. Przewozi
    Pan do banku celem wpłacenia na rachunek bankowy w sytuacji pobrania gotówki.
    Zakupiona broń palna będzie służyła wyłącznie do celów prowadzonej działalności
    gospodarczej opodatkowanej VATem (prowadzi Pan tylko jedną działalność - kancelarię
    notarialną). Otrzyma Pan fakturę dokumenującą sprzedaż broni palnej wystawioną na
    Pana rzecz.
    Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1001), zwanej dalej ustawą Prawo o notariacie:
      notariusz jest powołany do dokonywania czynności, którym strony są obowiązane
      lub pragną nadać formę notarialną (czynności notarialnych).
    Stosownie do art. 2 § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusz w zakresie swoich uprawnień, o których mowa w art. 1, działa jako osoba
      zaufania publicznego, korzystając z ochrony przysługującej funkcjonariuszom
      publicznym.
    W myśl art. 2 § 2 ustawy Prawo o notariacie:
      czynności notarialne, dokonane przez notariusza zgodnie z prawem, mają charakter
      dokumentu urzędowego.
    Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 ustawy Prawo o notariacie:
      czynności notarialnych notariusz dokonuje w kancelarii notarialnej, zwanej dalej
      „kancelarią”.
      Czynność notarialna może być dokonana także w innym miejscu, jeżeli przemawia za
      tym charakter czynności lub szczególne okoliczności.
    Jak stanowi art. 4 § 1 i § 2 ustawy Prawo o notariacie:

      notariusz może prowadzić tylko jedną kancelarię.
      Notariusz zatrudnia pracowników kancelarii oraz zapewnia warunki lokalowe i
      wyposażenie kancelarii, stosowne dla notariatu.
    Stosownie do art. 7 § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusz jako płatnik na podstawie odrębnych przepisów pobiera podatki.
    W myśl art. 7 § 2 ustawy Prawo o notariacie:
      jeżeli wniosek o wpis w księdze wieczystej, o którym mowa w art. 92 § 4, podlega
      opłacie sądowej, notariusz pobiera od wnioskodawcy tę opłatę oraz wskazuje we
      wniosku o wpis w księdze wieczystej wysokość pobranej opłaty sądowej. Notariusz
      uzależnia sporządzenie aktu notarialnego oraz objęcie wnioskiem o wpis w księdze
      wieczystej żądania dokonania w księdze wieczystej także innego wpisu związanego z
      czynnością notarialną, od uprzedniego uiszczenia przez wnioskodawcę należnej
      opłaty sądowej. Pobraną opłatę sądową notariusz przekazuje właściwemu sądowi
      rejonowemu.
    Na podstawie art. 7 § 3 ustawy Prawo o notariacie:
      minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób pobierania i
      uiszczania oraz sposób i termin przekazywania sądom należności, o których mowa w
      § 2, a także ich zwrotu oraz sposób prowadzenia ich ewidencji przez notariusza i czas
      jej przechowywania, uwzględniając łatwość uiszczania opłat i przekazywania ich
      sądom, szczegółowość ewidencji oraz konieczność zapewnienia jej trwałości.
    Jak stanowi art. 10 § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, na
      wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby
      notarialnej.
    Stosownie do art. 18 § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusz jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których
      powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności notarialne.
    W myśl art. 19a § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusz podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za
      szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 1 § 1.
    Ponadto, jak stanowi art. 79 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusz dokonuje następujących czynności:
      1) sporządza akty notarialne;
      1a) sporządza akty poświadczenia dziedziczenia;
      1b) podejmuje czynności dotyczące europejskiego poświadczenia spadkowego;
      1c) podejmuje czynności związane z zarządem sukcesyjnym przedsiębiorstwem
      osoby fizycznej i z tymczasowym przedstawicielem w zakresie udziału małżonka
      przedsiębiorcy w przedsiębiorstwie, na zasadach określonych w ustawie z dnia 5
      lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych
      ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz. 170);
      2) sporządza poświadczenia;
      3) (uchylony)
      4) spisuje protokoły;
      5) sporządza protesty weksli i czeków;

      6) przyjmuje na przechowanie pieniądze, papiery wartościowe, dokumenty, dane na
      informatycznym nośniku danych, o którym mowa w przepisach o informatyzacji
      działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;
      6a) prowadzi rejestry akcjonariuszy prostych spółek akcyjnych oraz podejmuje
      związane z tym czynności;
      7) sporządza wypisy, odpisy i wyciągi dokumentów;
      8) sporządza, na żądanie stron, projekty aktów, oświadczeń i innych dokumentów;
      8a) składa wnioski o wpis w księdze wieczystej wraz z dokumentami stanowiącymi
      podstawę wpisu w księdze wieczystej;
      9) sporządza inne czynności wynikające z odrębnych przepisów.
    Zgodnie z art. 90 § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      dokumenty obejmujące dokonane czynności notarialne notariusz przekazuje na
      przechowanie do archiwum ksiąg wieczystych właściwego sądu rejonowego po
      upływie 10 lat od ich sporządzenia lub z chwilą zaprzestania prowadzenia
      działalności kancelarii.
    Jednocześnie, stosownie do art. 106 § 1-4 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusz przyjmuje na przechowanie wszelkiego rodzaju dokumenty, także w
      kopertach zamkniętych.
      Notariusz przyjmuje na przechowanie informatyczny nośnik danych, o którym mowa
      w art. 79 pkt 6, zabezpieczony w sposób uniemożliwiający zapoznanie się z jego
      treścią.
      W przypadku złożenia na przechowanie w kopercie zamkniętej dokumentu lub
      informatycznego nośnika danych, o którym mowa w art. 79 pkt 6, zabezpieczonego
      w sposób uniemożliwiający zapoznanie się z jego treścią, koperta lub zabezpieczenie
      powinno być zaopatrzone w podpis składającego.
      Do informatycznego nośnika danych, o którym mowa w art. 79 pkt 6, stosuje się
      odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2c ustawy z dnia 14 lipca 1983
      r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. z 2020 r. poz. 164).
    W myśl art. 107 § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      z przyjęcia dokumentu na przechowanie notariusz spisuje protokół, w którym
      wymienia datę przyjęcia, ustala tożsamość osoby składającej dokument oraz
      wskazuje, komu i pod jakimi warunkami dokument bądź jego odpis ma być wydany.
      Dokument przyjęty na przechowanie wydaje się osobie wymienionej w protokole lub
      jej następcy prawnemu.
    Na podstawie art. 108 § 1 ustawy Prawo o notariacie:
      notariusz w związku z dokonywaną w jego kancelarii czynnością ma prawo przyjąć na
      przechowanie, w celu wydania ich osobie wskazanej przy złożeniu lub jej następcy
      prawnemu, papiery wartościowe albo pieniądze w walucie polskiej lub obcej. Dla
      udokumentowania tych czynności notariusz prowadzi specjalne konto bankowe.
    Jak stanowi art. 108 § 2 ustawy Prawo o notariacie:
      z przyjęcia depozytu notariusz spisuje protokół, w którym wymienia datę przyjęcia,
      ustala tożsamość osoby składającej, datę mającego nastąpić wydania oraz imię,
      nazwisko i miejsce zamieszkania osoby odbierającej depozyt. Wydanie depozytu
      następuje za pokwitowaniem.
    Ponadto, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia
    (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1995 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie osób i mienia:

      ochrona osób i mienia realizowana jest w formie:
        1) bezpośredniej ochrony fizycznej:
          a) stałej lub doraźnej,
          b) polegającej na stałym dozorze sygnałów przesyłanych, gromadzonych i
            przetwarzanych w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych,
          c) polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych oraz innych
            przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych;
        2) zabezpieczenia technicznego, polegającego na:
          a) montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych,
            sygnalizujących zagrożenie chronionych osób i mienia, oraz eksploatacji,
            konserwacji i naprawach w miejscach ich zainstalowania,
          b) montażu urządzeń i środków mechanicznego zabezpieczenia oraz ich
            eksploatacji, konserwacji, naprawach i awaryjnym otwieraniu w miejscach
            zainstalowania.
    Stosownie do art. 2 pkt 3a ustawy o ochronie osób i mienia:
      użyte w ustawie określenie transport podlegający obowiązkowej ochronie oznacza
      transport broni, amunicji, materiałów wybuchowych, uzbrojenia, urządzeń i sprzętu
      wojskowego, wysyłany z obszarów i obiektów podlegających obowiązkowej ochronie.
    W myśl art. 2 pkt 4 ustawy o ochronie osób i mienia:
      użyte w ustawie określenie ochrona osób oznacza działania mające na celu
      zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej.
    Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia:
      użyte w ustawie określenie ochrona mienia oznacza działania zapobiegające
      przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające
      powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń oraz niedopuszczające do wstępu
      osób nieuprawnionych na teren chroniony.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia:
      użyte w ustawie określenie pracownik ochrony oznacza osobę wpisaną na listę
      kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników
      zabezpieczenia technicznego, i wykonującą zadania ochrony w ramach wewnętrznej
      służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na prowadzenie
      działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, lub osobę
      wykonującą zadania ochrony, w zakresie niewymagającym wpisu na te listy, na rzecz
      przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w
      zakresie usług ochrony osób i mienia.
    Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia:
      użyte w ustawie określenie specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne -
      wewnętrzne służby ochrony oraz przedsiębiorców, którzy uzyskali koncesje na
      prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia,
      posiadających broń na podstawie świadectwa broni, o którym mowa w art. 29 ust. 1
      pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r. poz. 955),
      zwanej dalej „ustawą o broni i amunicji”.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia:
      obszary, obiekty, urządzenia i transporty ważne dla obronności, interesu
      gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów
      państwa podlegają obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje
      ochronne lub odpowiednie zabezpieczenie techniczne.

    W myśl art. 5 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia:
      do obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, należą:
        1) w zakresie obronności państwa w szczególności:
          a) zakłady produkcji specjalnej oraz zakłady, w których prowadzone są prace
            naukowo-badawcze lub konstruktorskie w zakresie takiej produkcji,
          b) zakłady produkujące, remontujące i magazynujące uzbrojenie, urządzenia i
            sprzęt wojskowy,
          c) magazyny rezerw strategicznych, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia
            29 października 2010 r. o rezerwach strategicznych (Dz.U. z 2020 r. poz.
            2051);
        2) w zakresie ochrony interesu gospodarczego państwa w szczególności:
          a) zakłady mające bezpośredni związek z wydobyciem surowców mineralnych
            o strategicznym znaczeniu dla państwa,
          b) porty morskie i lotnicze,
          c) banki i przedsiębiorstwa wytwarzające, przechowujące bądź transportujące
            wartości pieniężne w znacznych ilościach;
        3) w zakresie bezpieczeństwa publicznego w szczególności:
          a) zakłady, obiekty i urządzenia mające istotne znaczenie dla funkcjonowania
            aglomeracji miejskich, których zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić
            zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności
            elektrownie i ciepłownie, ujęcia wody, wodociągi i oczyszczalnie ścieków,
          b) zakłady stosujące, produkujące lub magazynujące w znacznych ilościach
            materiały jądrowe, źródła i odpady promieniotwórcze, materiały
            toksyczne, odurzające, wybuchowe bądź chemiczne o dużej podatności
            pożarowej lub wybuchowej,
          c) rurociągi paliwowe, linie energetyczne i telekomunikacyjne, zapory wodne i
            śluzy oraz inne urządzenia znajdujące się w otwartym terenie, których
            zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia lub
            zdrowia ludzi, środowiska albo spowodować poważne straty materialne;
        4) w zakresie ochrony innych ważnych interesów państwa w szczególności:
          a) zakłady o unikalnej produkcji gospodarczej,
          b) obiekty i urządzenia telekomunikacyjne, pocztowe oraz telewizyjne i
            radiowe,
          c) muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury narodowej,
          d) archiwa państwowe;
        5) obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi ujęte w
          jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład
          infrastruktury krytycznej.
    Na podstawie art. 5 ust. 3-6 ustawy o ochronie osób i mienia:
      szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 2,
      sporządzają: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i
      Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie w stosunku
      do podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych.
      Umieszczenie w wykazie określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w
      drodze decyzji administracyjnej.

      wykazy, o których mowa w ust. 3, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa
      Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych przesyłają
      do właściwych terytorialnie wojewodów oraz bieżąco aktualizują.
      wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń podlegających
      obowiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie województwa. Ewidencja ma
      charakter poufny.
      wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji, o której
      mowa w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia
      innych podmiotów niż określone w ust. 3.
    Na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia:
      minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Prezesa Narodowego Banku
      Polskiego, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz zainteresowanych ministrów lub
      kierowników urzędów centralnych, może wprowadzić dla jednostek organizacyjnych
      podległych lub podporządkowanych wnioskującemu organowi albo przez niego
      nadzorowanych regulaminy ogólnych warunków i trybu wykonywania ochrony
      obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5.
    Jak stanowi art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia:
      minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa
      Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim
      powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i
      transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne,
      uwzględniając konieczność zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa
      chronionych wartości pieniężnych.
    Na podstawie powyższej delegacji ustawowej zostało wydane rozporządzenie Ministra
    Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać
    ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez
    przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne z dnia 7 września 2010 r. (t. j. Dz.U. z 2016
    r. poz. 793 ze zm.).
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z tytułu zakupu broni palnej.
    W odniesieniu do Pana wątpliwości wskazać należy, że stosownie do cytowanych wyżej
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik
    podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został
    naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).

    Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie
    nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu
    przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego
    fundamentalne prawo. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona
    niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od
    transakcji związanych z zakupami.
    Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia
    podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną
    odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych, wówczas po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony
    (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Przy czym
    związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością
    przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem
    funkcjonowania przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a
    tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można
    było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością
    podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami
    towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z
    działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia
    się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz
    poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do
    generowania przez podmiot obrotu. Najczęściej do wydatków mających pośredni wpływ
    na wykonywanie czynności opodatkowanych zalicza się koszty reprezentacji i reklamy,
    wydatki związane z udziałem w targach, konferencjach, koszty doradztwa podatkowego
    itp.
    Podkreślić przy tym należy, iż ciężar wykazania związku przyczynowo - skutkowego
    pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu spoczywa na
    podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Ponadto należy wskazać, że warunek zachowania związku zakupów z działalnością
    opodatkowaną, akcentowany jest w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W orzeczeniu z 6 kwietnia 1995 r. (w sprawie C-4/94, BLP Groupplc v.
    Commissioners of Customs & Excise), TSUE stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia
    podatku jest uzależnione od bezpośredniego i niezwłocznego związku z transakcjami
    opodatkowanymi. Także w wyroku z 8 czerwca 2000 r. (w sprawie C-98/98, Commissioners
    of Customs and Excise a Midland Bank plc) TSUE nie miał wątpliwości, że artykuł 2
    Pierwszej Dyrektywy i artykuł 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie harmonizacji
    ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy
    interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez podatnika VAT oraz
    podstawą do ustalenia zakresu tego prawa było zasadniczo istnienie bezpośredniego
    związku pomiędzy daną transakcją nabycia, a daną transakcją (lub transakcjami)
    sprzedaży. W wyroku z 13 marca 2008 r. w sprawie C-437/06 Securenta, TSUE stanął na

    stanowisku, że w sytuacji, gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność
    niemającą charakteru gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych
    wydatków jest dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można
    przyporządkować działalności gospodarczej podatnika.
    Powyższe powoduje, że podatnik nie może domagać się prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, nie płacąc podatku należnego związanego z nabytym towarem lub usługą.
    Jednoczenie podkreślić należy, iż ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Zatem mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w analizowanym
    przypadku nie będzie Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia broni palnej (pistoletu lub rewolweru),
    zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy. W rozpatrywanej sprawie nie będzie spełniony
    podstawowy warunek uprawniający do odliczenia podatku od towarów i usług zawartego
    w fakturze dokumentującej nabycie broni palnej, tj. związek nabywanych towarów i usług
    ze sprzedażą opodatkowaną. Wydatek na zakup broni palnej nie ma bezpośredniego ani
    pośredniego związku z Pana działalnością gospodarczą.
    W analizowanej sprawie zakupiona broń palna nie będzie bezpośrednio związana z
    wykonywaniem przez Pana czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
    bowiem nabyta broń nie będzie podlegała dalszej odsprzedaży ani nie będzie służyła do
    wytworzenia towarów i usług będących przedmiotem sprzedaży, a zatem nie wystąpi
    związek bezpośredni dokonanego zakupu z Pana działalnością gospodarczą.
    W Pana przypadku nie wystąpi również związek pośredni między nabyciem broni palnej a
    wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy nie wynika, że zakup broni palnej jest
    niezbędny w prowadzonej przez Pana w formie kancelarii notarialnej działalności
    gospodarczej.
    W analizowanym przypadku nie wykazał Pan wystarczającego związku, nawet
    pośredniego, pomiędzy zakupem broni palnej a wykonywaniem czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Pobrany od klientów podatek PCC wpłaca Pan na rachunek organu podatkowego, zaś w
    przypadku depozytów pieniężnych klienci, co do zasady, wpłacają je na konto depozytowe,
    a więc nie przechowuje Pan tych świadków pieniężnych w gotówce w Kancelarii.
    Jednocześnie z wniosku wynika, że kancelaria posiada zainstalowany alarm połączony z
    systemem ochrony (firma ochroniarska). W kancelarii znajdują się także sejfy
    antywłamaniowe klasy SI przytwierdzone do podłogi kotwami stalowymi. Zatem
    dysponuje Pan typowymi zabezpieczeniami przed włamaniem, charakterystycznymi dla
    rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej.
    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy nie sposób zatem uznać, że broń palna
    jest niezbędna w prowadzonej przez Pana w formie kancelarii notarialnej działalności
    gospodarczej.
    Podane przez Pana okoliczności wskazujące na fakt, że obawia się Pan o swoje
    bezpieczeństwo nie stanowią potwierdzenia, że w tej sprawie występuje pośredni związek
    pomiędzy zakupem broni palnej a wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem

    od towarów i usług. Prowadzenie działalności gospodarczej jest związane ze swego
    rodzaju niepewnością, jednakże nie sposób uznać, że obawy o własne bezpieczeństwo
    powodują konieczność posiadania broni palnej.
    Konieczność przechowywania gotówki, czy też przewożenia jej do banku w celu wpłaty na
    rachunek bankowy jest nieodzownym elementem prowadzenia działalności gospodarczej
    nie tylko w zakresie świadczenia usług notarialnych, ale zasadniczo w każdym przypadku,
    w którym przedmiotem działalności jest sprzedaż towarów lub usług. Powyższe nie
    oznacza jednak, że przechowywanie i transport gotówki w ramach takiej działalności
    skutkuje koniecznością zakupu broni palnej i jej przechowywania w miejscu prowadzenia
    działalności.
    Dla prowadzenia działalności gospodarczej, w tym także w formie kancelarii notarialnej, w
    ramach której występuje przyjmowanie od klientów gotówki, jej przechowywanie i
    wpłacanie na rachunek bankowy nie jest niezbędne posiadanie broni palnej.
    W Pana przypadku w rzeczywistości jedynymi środkami pieniężnymi przechowywanymi
    przez pewien czas w Kancelarii są pobrane przez Pana kwoty podatku PCC. Przy czym,
    przyjmowanie i czasowe przechowywanie gotówki od klientów na poczet podatku PCC jest
    typowym działaniem notariusza wynikającym z obowiązujących przepisów prawa i
    dodatkowe zabezpieczenie tej gotówki poprzez przechowywanie w kancelarii notarialnej
    broni palnej nie jest koniecznym rozwiązaniem. Zatem zarówno przechowywanie gotówki
    w kancelarii, jak również jej transport do banku nie wymaga posiadania broni palnej.
    Ponadto należy zauważyć, że czynności związane z pobieraniem od klientów gotówki z
    tytułu podatku PCC (bądź ewentualnych depozytów, których co do zasady w formie
    gotówkowej Pan nie przyjmuje) stanowią jedynie element działalności, którą Pan prowadzi
    w formie kancelarii notarialnej.
    Jednocześnie należy wskazać, że obowiązek posiadania przez Pana jako notariusza broni
    palnej nie wynika z żadnych przepisów prawa, które regulują działalność notarialną.
    Zarówno przepisy ustawy Prawo o notariacie, jak i przepisy ustawy o ochronie osób i
    mienia nie przewidują konieczności zabezpieczania działalności notariusza prowadzonej w
    formie kancelarii notarialnej za pomocą broni palnej.
    W szczególności w art. 5 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, który zawiera katalog
    obszarów, obiektów, urządzeń ważnych dla obronności, interesu gospodarczego państwa,
    bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa, które podlegają
    obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne lub
    odpowiednie zabezpieczenie techniczne, nie zostały wymienione kancelarie notarialne.
    Kancelaria notarialna nie jest obiektem, który polega obowiązkowej ochronie przez
    specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne lub odpowiednie zabezpieczenie techniczne,
    jak również transport gotówki gromadzonej w kancelarii notarialnej związanej z
    pobieraniem podatku PCC i przyjmowaniem depozytów pieniężnych w formie gotówki
    takiej obowiązkowej ochronie nie podlega.
    Należy podkreślić, że nie jest Pan podmiotem profesjonalnie zajmującym się
    konwojowaniem gotówki i w związku z tym nie ma uzasadnienia dla przyznania Panu
    prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem przez Pana broni
    palnej. Jest Pan notariuszem i prowadzi działalność w formie kancelarii notarialnej. Jak
    wskazano powyżej, przewożenie gotówki przez notariusza prowadzącego kancelarię
    notarialną nie jest objęte przepisami ustawy o ochronie osób i mienia dotyczącymi
    transportu podlegającego obowiązkowej ochronie.
    Działalności notarialnej prowadzonej przez notariusza na podstawie ustawy Prawo o
    notariacie nie można traktować analogicznie do działalności podmiotów świadczących
    usługi w zakresie ochrony osób i mienia na podstawie ustawy o ochronie osób i mienia,
    które na podstawie przepisów szczególnych są zobowiązane do posiadania broni. W
    konsekwencji nie jest konieczne posiadanie przez notariusza broni, jak to ma miejsce w
    przypadku ww. podmiotów.

    A zatem w analizowanym przypadku nie ma podstaw do przyjęcia, że konieczny jest zakup
    broni palnej i jej przechowywanie w miejscu prowadzenia działalności, tj. w kancelarii
    notarialnej oraz, że konieczne jest zabezpieczenie bronią palną transportu gotówki z
    kancelarii notarialnej do banku, a w konsekwencji zakup ten jest związany z działalnością
    opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.
    Ponadto z wniosku wynika, że przyjmuje Pan na przechowanie dokumenty. Depozyty
    dokumentów przechowywane są przez Pana w szafie pancernej. Także w odniesieniu do
    przechowywanych w kancelarii notarialnej dokumentów nie ma regulacji wymagających
    objęcie tych dokumentów szczególną ochroną, w tym w postaci przechowywania w
    kancelarii broni palnej. W tym zakresie żadne przepisy prawa, w tym ustawa o ochronie
    osób i mienia, nie wprowadzają szczególnych rozwiązań. Zatem nie jest konieczne
    zabezpieczenie tych dokumentów za pomocą broni palnej.
    Przechowywanie dokumentów, papierów wartościowych, pieniędzy jest czynnością, do
    której wykonania jest Pan zobowiązany na podstawie art. 106 § 1-4 ustawy Prawo o
    notariacie oraz art. 108 § 1 ustawy Prawo o notariacie. Przy czym, w przepisach tych nie
    wskazano na obowiązek zabezpieczenia przez notariusza miejsca przechowywania
    dokumentów, papierów wartościowych, pieniędzy, w szczególności w sposób
    wykraczający poza podejmowane dla tego rodzaju czynności środki zabezpieczające
    powierzone mienie.
    Tym samym planowany przez Pana zakup broni palnej nie może zostać zaliczony do
    wydatków związanych - ani bezpośrednio, ani pośrednio - z opodatkowaną podatkiem VAT
    Pana działalnością gospodarczą. Dla prawidłowego prowadzenia działalności w formie
    kancelarii notarialnej nie jest niezbędny zakup broni palnej. Prowadzona przez Pana
    kancelaria posiada zainstalowany alarm połączony z systemem ochrony (firma
    ochroniarska). Ponadto w kancelarii znajdują się sejfy antywłamaniowe klasy SI
    przytwierdzone do podłogi kotwami stalowymi. Zatem zapewnione jest bezpieczeństwo
    przechowywanego w kancelarii mienia, w tym pobranej od klientów gotówki oraz
    przyjętych dokumentów za pomocą rozwiązań typowych dla prowadzonej przez Pana
    działalności.
    Podkreślić należy, że poza obawami o własne bezpieczeństwo i bezpieczeństwo
    powierzonego Panu mienia, nie wykazał Pan jakiegokolwiek związku pomiędzy
    planowanym zakupem broni palnej, a prowadzoną w formie kancelarii notarialnej
    działalnością gospodarczą.
    W świetle powyższego nie można uznać, że zakup broni palnej w jakikolwiek sposób
    wpłynie na Pana działalność generującą podatek należny. Tak więc planowane poniesienie
    przez Pana kosztu związanego z zakupem broni palnej nie pozostaje w związku z
    czynnościami opodatkowanymi, które dają prawo do odliczenia podatku naliczonego na
    podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Zatem nie można zgodzić się z Panem, że zakupiona broń palna będzie służyła do celów
    prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT.
    W konsekwencji, nie będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktury dokumentującej nabycie broni palnej (pistoletu lub rewolweru), na
    podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.