Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 2461-IBPB-2-1.4514.12.2017.1.BB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2017-02-27
Teza: Czy wystąpi podatek od czynności cywilnoprawnych od zawartej umowy pożyczki w sytuacji zawarcia jej poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej?
Słowa kluczowe: pożyczka; umowa-umowa pożyczki
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201) oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 02 stycznia 2017 r. (data wpływu do Biura – 16 stycznia 2017 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2017 r. do Biura wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca – Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadająca siedzibę w Polsce, zwana dalej Pożyczkobiorcą zaciągnęła pożyczkę od spółki kapitałowej mającej siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zwana dalej Pożyczkodawcą.

Pożyczkodawca jest spółką kapitałową, która nie posiada bezpośrednio udziałów u Pożyczkobiorcy, jest spółką dominująca i za pośrednictwem osoby trzeciej posiada 100% udziałów w spółce Pożyczkobiorcy. Zarówno Pożyczkodawca jak i Pożyczkobiorca są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług.

Umowa pożyczki została zawarta poza granicami Polski, przedmiotem pożyczki są środki pieniężne. W momencie zawarcia umowy pożyczki środki znajdowały się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pożyczkodawca zgodnie z rejestrem handlowym prowadzi działalność w zakresie udzielania pożyczek.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wystąpi podatek od czynności cywilnoprawnych od zawartej umowy pożyczki w opisanej wyżej sytuacji?

Według Wnioskodawcy w odniesieniu do wyżej wskazanego stanu faktycznego nie wystąpi podatek od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. l ust. 4 pkt l i pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych umowa pożyczki podlega ww. podatkowi, jeżeli jej przedmiotem są:

1.  środki pieniężne znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2.  środki pieniężne znajdujące się za granicą w przypadku, gdy Pożyczkobiorca ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna (umowa pożyczki) została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak wynika z opisanego powyżej stanu faktycznego, przedmiotem umowy nie są środki znajdujące się już na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz przelane na rachunek Pożyczkobiorcy z zagranicy.

W takim wypadku zgodnie z pkt 2 powyżej, umowa pożyczki byłaby opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych jedynie gdyby została zawarta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei jeżeli umowa pożyczki została podpisana poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i środki pieniężne w chwili zawarcia umowy znajdowały się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie w wyniku jej wykonania zostały przekazane na rachunek Pożyczkobiorcy, to taka umowa nie jest objęta podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Nadto ustawa przewiduje przedmiotowe zwolnienie od podatku od czynności cywilnoprawnych dla pożyczek udzielanych przez przedsiębiorców niemających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, prowadzących działalność w zakresie kredytowania oraz udzielania pożyczek zgodnie z art. 10 pkt 10 ppkt a ustawy \[winno być art. 9 pkt 10 lit. a)\].

Dla skorzystania z tego zwolnienia konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:

*   pożyczkodawca nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
*   pożyczkodawca prowadzi działalność w zakresie kredytowania oraz udzielania pożyczek.

Jak wynika z okoliczności stanu faktycznego, Pożyczkodawca ma siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej co oznacza, iż spełnia przesłankę zwolnienia przedmiotowego wskazaną w pkt 1 ustawy.

Reasumując, Wnioskodawca wskazał, że w odniesieniu do wyżej wskazanego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie zachodzą dwie niezależne od siebie możliwości wyłączenia umów pożyczek z podatku od czynności cywilnoprawnych:

1.  Umowa pożyczki zawarta została poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a środki pieniężne objęte tą umową znajdowały się poza granicami i z zagranicy przekazane były na rzecz Pożyczkobiorcy – podstawa prawna art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy.
2.  Pożyczkodawca nie ma siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a nadto prowadzi działalność w zakresie udzielania pożyczek – podstawa prawna art. 9 pkt 10 lit. a) ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 223, ze zm.) podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają także zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne (art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy).

Jak stanowi art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r., poz. 380, ze zm.), przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych podatkowi temu podlegają czynności cywilnoprawne z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich przedmiotem są:

*   rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
*   rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że umowa pożyczki podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeżeli w chwili zawarcia umowy jej przedmiot, tj. pieniądze znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wówczas nie ma znaczenia, gdzie umowa zostanie zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy.

Pożyczka podlega również podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeśli pieniądze będące przedmiotem pożyczki w chwili jej zawarcia znajdują się za granicą oraz nabywca – pożyczkobiorca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a czynność zostanie dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca zaciągnął pożyczkę od spółki kapitałowej mającej siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Umowa pożyczki została zawarta poza granicami Polski, a w momencie zawarcia umowy pożyczki środki pieniężne znajdowały się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pożyczkodawca zgodnie z rejestrem handlowym prowadzi działalność w zakresie udzielania pożyczek.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że opisana we wniosku umowa pożyczki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, ponieważ – jak wskazał Wnioskodawca – środki pieniężne będące przedmiotem umowy pożyczki w chwili jej zawarcia znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz umowa pożyczki została zawarta poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z tym, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny nie będzie podlegać pod ustawę o podatku od czynności cywilnoprawnych, analiza wniosku w zakresie art. 9 pkt 10 lit. a) tejże ustawy jest bezzasadna.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.